Niet alleen staat er een nummer op van Earth, Wind & Fire (That's the Way of the World in een mooie jazz-funk versie), het geluid is enigszins vergelijkbaar met die band. Alleen dan wat meer jazzy, ook door Ramsey Lewis zelf, oorspronkelijk een jazz pianist. Maar heerlijke funk staat hier ook op, bijvoorbeeld op opener Don't It Feel Good en slotsong Can't Function. De band speelt ook nog eens uitstekend en levert zo een fijne plaat af.

Ik vond dit Modern Sounds in Country and Western Music Volume Two op Mono LP uit 1962 voor een nette prijs. Wat een mooi geluid hebben die jaren '60 mono platen toch zeg. En het geluid van Ray Charles in vorm mag er ook wezen. In een prima afwisseling tussen fijne wat meer uptempo songs en fraaie ballads zingt hij mooie songs uit verschillende genres. De begeleidende zang vind ik ook goed, net als de big band. En natuurlijk het prachtige pianospel van Ray zelf. Favoriete songs hier zijn You Are My Sunshine, Someday (You'll Want Me to Want You), Don't Tell Me Your Troubles, Oh Lonesome Me, Take These Chains from My Heart en Your Cheating Heart. Fraaie LP dit van Ray Charles!

Dat dit album inmiddels 53 jaar (!) oud is, geloof je niet als je er naar luistert. Behalve Jumpin' in the Morning (wat dan ook uit 1952 is), klinkt de meeste muziek tijdloos, vooral als je het album in de uitstekend geremasterde versie hebt.

Het album is gevuld met fraaie jazzy soulsongs. Allereerst de geweldige titel- en openingstrack What'd I Say, maar ook het swingende You Be My Baby, het heerlijke Tell Me How Do You Feel, het meer ingetogen What Kind of Man Are You met vrouwelijke vocalen van the Raylettes en het oh zo lekkere instrumentale Rock House. Wat een uistekende band had multitalent Ray Charles inderdaad zeg. Met What'd I Say swing je de pan uit.

Ik lees hier wat ik ook een beetje dacht: koop ik de nieuwe plaat van Ray Lamontagne nog wel? Zelfs het woord verzadiging komt voorbij. En dan op vrijdagmorgen luister je naar Long Way Home en ben je toch weer aangenaam verrast. Natuurlijk blijft de stem van Ray wonderschoon, maar alweer maakt hij een album met heerlijke muziek. Het album heeft ook een fraaie samenhangende sound. Met een mooie mix van folk, rock, pop en country en weer heel wat mooie instrumentale details levert Ray met Long Way Home alweer zo'n mooi plaatje af.

Het mooie aan de muziek van Ray Lamontagne is, dat welke stijl hij ook kiest, zijn stem heel fraai blijft en de zelf geschreven songs vaak (erg) mooi. Dat is puur talent en razend knap.

Op Monovision is alles retro. De hoes, de sound, de clips. Het geeft een lekker nostalgisch gevoel aan de plaat, wat ik in het jaar 2020 wel extra kan waarderen. De productie is om door een ringetje te halen. En het niveau van de songs ligt hoog, kijk alleen maar naar het begin van dit album met nummers als Roll Me Mama, Roll Me, I Was Born to Love You, Strong Enough & We'll Make It Through. Afsluiter Highway to the Sun is trouwens ook vermeldenswaard.

Op openingssong Homecoming horen we de prachtige sfeer van Till the Sun Turns Black terug, die briljante plaat van Ray Lamontage. Het heeft iets weg van Be Here Now en dat is iets heel positiefs: wat een schitterend nummer is dit. En gelukkig zet deze mooie donkere sfeer zich door op het oh zo fraaie Hey No Pressure. Dit is eerder een hele mooie rocksong, met een dijk van gitaarriff trouwens.
En deze afwisseling van mooi en stevig, van donker en fraai, van rustig en hard, uitstekend neergezet door de band en natuurlijk prachtig gezongen door Ray gaat zo het hele album door. Daarbij ligt bij Part One de nadruk wat meer op iets steviger muziek en op part 2 horen we eerder de 'klassieke' Ray Lamontage terug.

Erg mooi vind ik trouwens ook While It Still Beats, zeker het einde van dat nummer. Maar eigenlijk is alles erg mooi. Wat bijvoorbeeld te denken van het rustige fraaie In My Own Way? Dit is het begin van Part 2, waar de songs erg mooi in elkaar overlopen en je - zeker door de gitaar op A Murmuration of Starlings - opvallend genoeg aan het beste Pink Floyd werk gaat denken. Ook afsluiter Wouldn't It Make a Lovely Photograph is alweer zo'n prachtig nummer met ook een opvallend mooie piano.

Ray heeft op dit album, samen met mede-producer Jim James van My Morning Jacket, duidelijk weer de combinatie van rock en folk opgezocht. En dan gelukkig ook weer die donkere mooi kant, waar zijn wonderschone stem het beste op uitkomt. Deze plaat ademt steengoede muziek en klasse uit al haar vezels, een juweeltje!

Nou zeg, wat maak je daar nou van. Het is inderdaad anders dan zijn vorige platen, maar toch ook weer niet. Je hoort de productie van Dan Auerbach terug komen, maar soms ook weer niet. Het is in ieder geval de fraaie stem van Ray Lamontagne die ons door de tien afwisselende liedjes leidt.

De licht-psychedelische retro-song Lavender is een mooie opener, waarop de stem van Ray 'zweeft'. Airwaves gaat wat richting de vorige platen: dit is echt een juweel van een nummer. She's the One start onmiskenbaar met Black Keys invloeden en loopt erg lekker door. Pick Up A Gun is lekker sloom en weer behoorlijk psychedelisch: mooi! Op Julia is een vlotter meer catchy liedje, dat eigenlijk stiekem best lekker is.

No Other Way is een rustig nummer: wel aardig gedaan, maar niet echt bijzonder. Ja, en dan de titelsong. Begin ik 'm toch leuk te vinden zeg. Blijven draaien zou ik zeggen. Ojai is daarentegen weer een echt mooi country-achtig liedje, met ook een mooie steelguitar. Smashing zit mooi in elkaar, het is wat Beatles-achtig. Drive-In Movies is een geweldige afsluiter. Een prachtig nummer.

En zo heeft Ray Lamontage het weer voor elkaar: weer een mooie plaat. En wat knap is, anders dan eerst en dat met behulp van producer Dan Auerbach. Ze hebben elkaar duidelijk gevonden, met een prima resultaat tot gevolg.

Till The Sun Turns Black sloeg in 2006 in als een bom bij mij. Maar dan wel een hele mooie en trieste bom. Wat staan hier een stapel onvoorstelbaar mooie liedjes op, waar je soms ook melancholisch van wordt. De titelsong Till The Sun Turns Black zegt al genoeg, net als het fraaie Empty of You Can Bring Me Flowers... when I'm dead and gone. Echt prachtig mooi is ook opener Be Here Now en voor de afwisseling in tempo zorgt het sterke Three More Days.

Maar voor alle duidelijkheid: elke song op deze fantastische plaat is raak. En al die nummers worden dan ook nog eens wonderschoon gezongen door de bijzonder fraaie stem van Ray LaMontagne. Deze plaat staat momenteel in mijn top 10 allertijden, dat geeft wel aan hoe goed ik 'm vind.

Ik had wat lagere verwachtingen van de nieuwe Ray LaMontagne na jouw review. Maar dit keer kan ik me niet vinden in jouw mening. Ik had deze kritiek eerder kunnen volgen bij zijn vorige album: Gossip in the Grain. Nu heb ik het geluk dat dit album me wel vol raakt en ook de stem van Ray zorgt weer ouderwets voor kippevel. Niet alleen bij de langzamere ballads maar ook bij de wat meer uptempo country nummers.

Er staan echt een paar juweeltjes op dit nieuwe album. Het wat meer uptempo For the Summer, met geweldige gitaarsolo (!), is tegelijk ook zo breekbaar en zo mooi. Ook het tweeluik Are We Really Through / This Love is Over is ontroerend mooi. Beg Steal Or Borrow is weer eens heel wat anders, maar mag er zeker ook wezen. Eigenlijk staat er geen minder nummer op dit album.

Fantastisch dat Ray weer zo'n plaat heeft weten te maken.

Ik heb inderdaad de tour van deze EP in Vredenburg Utrecht gezien. Ik weet nog dat we lichtjes teleurgesteld waren dat er zo weinig van de schitterende albums voor God Willin' gespeeld werd. Dat had ook te maken met het solo concert van de tour daarvoor in Paradiso, wat werkelijk verbluffend goed was. Maar goed, het was natuurlijk nog steeds erg prettig om bij de tour met the Pariah Dogs aanwezig te zijn. Ray Lamontagne's stem komt live mogelijk nog mooier naar voren, dan op plaat.

Het sterke van deze live EP is dat het een mooi overzicht geeft van de optredens in die tour. Je hoort een heel rustig mooi nummer als Like Rock & Roll and Radio en een 'knaller' met een dijk van een gitaar als Henry Nearly Killed Me. Beg Steal or Borrow is een ander hoogtepunt en steelguitar, violin & the Secret Sisters doen volop mee op You Can Bring Me Flowers.
Het is zo een mooie afwisselende registratie van de tour van Ray LaMontagne and the Pariah Dogs op zwaar zeker 180 gram vinyl (als het niet meer is).

Dit kan ik moeilijk volgen. Wat te denken van het lekkere bas intro en de heerlijk bas op nummer 2 Factory of Faith? Die eerste drie openers zijn wat mij betreft juist erg sterke songs, die zo passen tussen alle klassiekers die the Red Hot Chili Peppers al gemaakt hebben. Overigens is dat Ethiopa inderdaad ook een goed nummer. Look Around is zo'n lekker funky nummer! Over geweldige bassen gesproken: wat te denken van The Adventures of Rain Dance Maggie, inclusief disco koeiebellen op het einde?!
Goodbye Hooray is een erg prettig gevarieerd popnummer. Op Happiness Loves Company vinden we ineens een swingende piano en Police Station is een echte popballad voor de variatie, met nu een mooie piano. Dance Dance Dance heeft een Afrikaanse ritme basis, wat zorgt voor een onverwacht en relaxed einde aan de plaat.
Je mag wel zeggen dat op al deze liedjes de bas van Flea de uitblinker van dit album is. De zang van Anthony klinkt echt goed en de drums van Chad zijn lekker droog.

Op I'm With You putten ze uit al hun vaatjes uit het verleden. Je hoort de funkrock en raps van Blood, Sugar, Sex, Magik, de poprock van Californication en de rockpop van Stadium Arcadium. Daarbij hebben ze er soms wat electronica tegenaan gegooid, mogelijk omdat John niet meer meespeelt op de gitaar die we wat minder vaak horen.
De sound van het briljante Under the Bridge hoor ik regelmatig terug. Het lijkt zo wel een soort van grootste hits, maar dan met nieuwe nummers. En waarom niet? Het klinkt allemaal weer erg lekker.De band wordt hier op Musicmeter nogal eens bekritiseerd en vrij laag gewaardeerd. Zou dat zijn vanwege het commerciele geluid van de muziek? Eigenlijk is dat veel te makkelijk: je moet de muziek eerlijk waarderen. En echt goede nummers maken die ook nog eens lekker in het gehoor liggen is helemaal niet zo makkelijk. De Peppers zijn er meester in, al vele jaren.

Alles bij elkaar krijg je zo een album wat weer heerlijk wegluistert, met verrassende wendingen, lekkere refreintjes, een zeer verzorgde productie en instrumentaal helemaal in orde. Heel aangenaam: niks mis mee dus!

Ik moet zeggen dat ik nu in 2014 toch heel wat nummers achterhaald vind. Vaak is de muziek veel minder scherp en goed dan ik in mijn hoofd had. Natuurlijk staan er wel een aantal (erg) goede tracks op, maar over het geheel valt het me (wat) tegen. Het begin is goed, met Higher Ground en Fight Like A Brave en verderop zijn bijvoorbeeld het trio Knock Me Down, Under the Bridge & Show Me Your Soul prima songs. Maar op nog wat uitzonderingen na is het niveau toch niet zo hoog als ik dacht.

Dit Love Bug is toch wel een erg lekkere funky soul-jazz plaat. Er staan veel fijne nummers op en kijk nou eens even wie hier allemaal mee spelen. Naast Reuben Wilson op orgel, die de 3 beste nummers zelf schreef, nog een aantal topmuzikanten. We horen Lee Morgan op trompet, George Coleman op tenor saxofoon, Grant Green op gitaar en Leo Morris - a.k.a. Idris Muhammed - op drums. Vakmanschap alom.

De plaat opent echt geweldig met het funky Hot Rod. Daarna volgt het mooie I'm Gonna Make You Love Me. De trompetsolo van Lee Morgan en de gitaarsolo van Grant Green op deze jazz variatie van Aretha Franklin's I Say A Little Prayer zijn buitengewoon fraai. Verder vallen op de prima titelsong Love Bug - alweer vol met geweldige solo's - en zeker ook het uitstekende slotnummer Back Out. Genieten geblazen met dit album!

Mmm, pop vind ik het niet echt: dit klinkt als rock. En gemoedelijk zijn heel wat nummers ook niet bepaald.

Reverend and the Makers komen uit Sheffield, net als the Arctic Monkeys. De zanger Jon McClure is bevriend met Alex Turner. Dat hoorde je op hun debuutalbum al terug, maar op deze opvolger A French Kiss in the Chaos hoor je dat nog iets sterker. Bijvoorbeeld in de retro sound die soms te herkennen is (zoals in Mermaids) en de heerlijk baslijnen die regelmatig door de nummers heen lopen, zoals in Manifesto.

De plaat brengt wat meer rock dan zijn voorganger en klinkt lekker strak. Nummers die eruit springen zijn Silence is Talking, No Wood Just Trees, Manifesto / People Shapers & Mermaids. Dat is al een hele lijst, maar nog opvallender is dat er geen minder nummer op dit album staat. Goed album dus: 4,0*

Dit is wel een erg lekker jazz-funk album van Richard "Groove" Holmes. Op Comin' on Home uit 1971 worden alle groovy registers opengetrokken. De beats zijn vaak verrukkelijk en er staat geen minder nummer op. Het begint al geweldig met Groovin' for Mr. G. Die lijn wordt doorgetrokken op Mr. Clean & Down Home Funk. Slotnummer This Here is mooi en funky tegelijk.

Bandleider Richard Holmes staat fraai voorop de hoes en speelt prima orgel. Op gitaar Gerald Hubbard, uitstekend op congas: Ray Armando, Weldon Irvine op de elektrische piano, drums: Darryh Washington en electric bas: Jerry Jemmott. Fijn funky soul-jazz plaatje dit!

Ik had eerst de singles van Vamos a la Playa en No Tengo Dinero, later ook de 12-inches. En wat blijkt nu, 40 jaar later, dat de heren van Righeira ook een heel aardig album hadden gemaakt. Daarop natuurlijk deze twee Italo Disco klassiekers en dans nummers Tanzen mit Righeira en het fijne Disco Volante, maar ook een viertal Italiaanse synth-pop songs die er zeker wezen mogen. De zang is prima, net als de productie en de synthesizers. De hoes mag er ook wezen, net als het complete eighties album Righeira.

Ook op dit vierde deel meer break beats & grooves uit de Atlantic and Warner archieven. Ook hier vind je dus een flink aantal lekkere, heerlijke of goede groovy songs. Toch staan er juist op dit deel 4 ook een aantal mindere tracks, met als dieptepunt het niemendalletje No More van Hubert Laws. Daaromheen staan de betere nummers als Shamading van Les McCann, Soul Sound System van Freedom Sounds, de Fabulous Counts met The Bite en Delaney & Bonnie & Friends met They Call It Rock & Roll Music. Yusef Lateef met Live Humble is wel erg fijn en een fijne funky gitaar is te horen op Saigon van William S. Fischer. Eindelijk ook wat meer funky, want LP 1 moet het vooral van de Jazz-Funk hebben. Iets meer afwisseling was daar dus ook prettig geweest en wat meer groove en tempo. Maar een aantal songs op LP1 en bijna heel LP2 maken ook dit deel de moeite waard.

Dit is het eerste deel van een serie die bestaat uit 5 delen, vol met break beats & grooves uit de Atlantic and Warner archieven. Je vindt hier dus een flink aantal lekkere, heerlijke en/of (erg) goede groovy songs. Dit eerste deel swingt de pan uit, vol met nummers uit de tijdsperiode 1967-1975. Het zijn voornamelijk jazz-funk, funk of soul nummers. Dit eerste deel staat overvol met erg fijne songs. Het is dan ook niet te doen om favorieten aan te wijzen. Hoewel de eerste vier nummers wel erg fijn zijn.

Hoe lekker Great Western Valkyrie ook in het gehoor ligt, toch moest ik er wat aan wennen. Head Down vond ik fantastisch, maar die plaat is wat 'zompiger', nog wat meer bluesy. Maar na flink wat keren draaien, blijft ook dit album op een prettige manier in mijn hoofd hangen.

De eerste vier nummers op side A van de LP zijn om van te smullen. Vooral opener Electric Man, de rock 'n roll van Secret & het lekkere Play the Fool. Toch vind ik op side B het relaxte Good Things met heerlijk orgeltje en erg prettige gitaar nog wat beter. The backbone van bas & drum zijn op Open My Eyes erg sterk. De zang is hier opvallend goed, lekkere gitaarsolo ook. Het enige 'wel aardige' nummer van dit album volgt daarna: Rich and the Poor.

Op side C gaat de band dan toch wat meer uitweiden, wat minder direct spelen, zoals ze ook goed kunnen. Binnen de drie nummers zit meer afwisseling in melodie en tempo. Het zorgt voor een mooi einde aan deze plaat, zeker op het mooie Where I've Been.
Uitstekend gespeelde en gezongen, eerlijke, pure, soms wat rauwe rock 'n roll vinden we dus op Great Western Valkyrie. Gelukkig dat een band als Rival Sons er nog is. Dit album mag er ook weer wezen!

En zo was het kort geleden weer genieten van the Black Keys live in Amsterdam en van Led Zeppelin op het grote IMAX doek en dan blijkt er nog meer geweldige retro-bluesrock uit te zijn. Want Head Down is met een vergelijkbare sound, power, en energie gemaakt. En dat allemaal in 2012. En er is nog meer, maar weer net anders, denk bijvoorbeeld aan the Alabama Shakes & the Heartless Bastards.

Rival Sons laten er geen gras over groeien en maken gelijk vanaf de sterke openingssongs Keep On Swinging & Wild Animal duidelijk dat er heerlijk geknald gaat worden. Opzwepende drums, heerlijke gitaarriffs en fraaie zang en dat allemaal op een kristalheldere productie. Af en toe gaat het gas er even af en horen we ook wat countryrock, zoals op het mooie Jordan of het bijna barokke fraaie True Love.

Dan volgt weer het heerlijke (hoor ik daar 'Some Kind of Wonderfull'?) All The Way, The Heast en nog veel meer moois, met als hoogtepunt Manifest Destiny (Pt.1 & 2), met ronduit briljant gitaarspel. Tja, wat wil een mens nog meer? Geweldige Rock 'N Roll baby!

The Last Days of Disco en Difficult for Weirdos hadden zo van de laatste Pet Shop Boys kunnen komen en dat is een compliment. Verder hoor je natuurlijk goed dat Trevor Horn de boel heeft geproduceerd: ook de Frankie violen zorgen ervoor dat Robbie dit keer naar Hollywood gaat. En niet meer komt met die soms te gemaakte over het paard getilde of kinderachtige liedjes. Opvallend is dat er eigenlijk geen mindere nummers op dit album staan. De muziek is relaxed, soms lekker groovy en soms mooi (zeker door al die strijkers).

Het valt me allezins mee: dit is een prima popalbum geworden. Samen met Sing When Your Winning en Escapology is dit zijn beste album. Naast de 2 eerder genoemde songs zijn Bodies, Do You Mind, het George Michael achtige nummer Starstruck & Superblind andere favoriete tracks.

Volgens mij heeft Darkzone De Volkskrant gelezen. Deze had het over tenenkrommende teksten. Nu verwacht ik van Robbie Williams geen fraaie dichtregels en zo bezien valt dat best wel mee. Het voorbeeld wat zij aanhaalden was Blasphemy, maar het begin en delen daarvan zijn eigenlijk het enige echte kromme aan teksten. Kortom: het is wederom erg flauw van Gijsbert. Zo ongelooflijk makkelijk en goedkoop 'scoren'. Heb 't is over de fraaie beats die op sommige nummers te horen zijn, maar daar lees je niets over.

Ik heb trouwens per abuis de deluxe versie ontvangen.
Ik moet zeggen dat dit als een fraai boekwerkje (op cd formaat) gemaakt is. Foto's zijn genomen in de woestijnen naast Los Angeles (ja, er staan ook Joshua Trees op...) met een mooie kleurzetting. Leuk hebbedingetje.

Ik las blues en rock, dus daarom deze Robert Plant geluisterd. Op sommige nummers is inderdaad een bluesy inslag te horen, dat zijn mijn favoriete songs. Zoals bijvoorbeeld Chevrolet, It's a Beautiful Day Today, Soul of a Man & Everybody's Song.

Andere songs zijn toch weer meer gebracht als folk(-rock) nummers, die vind ik hooguit aardig tot best mooi. Wel knap en goed dat hij nog steeds albums uitbrengt. Ook de hoes met de buffel is mooi.

Als tourmanager van Skid Row vond Ted Carroll in Boston een retro-muziekwinkel met voornamelijk single 45's. Hij vond dat zo leuk en interessant dat hij eerst stands op markten in London begon en later een eigen winkel: Rock On. Hij lokte de klanten door steengoede 45's zo hard mogelijk te draaien, en dat werkte. Je vindt een geweldige selectie daarvan op dit album, met vele verschillende stijlen. Want in deze retroshop werden / worden naast de gebruikelijke Rock 'N Roll, Rockabilly en R&B ook Soul, Country, Reggae, Jazz & retro-pop verkocht.

Toch ligt de nadruk wat op de eerste drie, genres die niet snel mijn voorkeur hebben. Maar op dit album is werkelijk vrijwel alles erg goed tot geweldig. Wat een muziek! Fantastisch! Het is ondoenlijk om favorieten te kiezen, zoveel goede nummers staan erop.
In het bijgaande boekje (28 pagina's) vind je naast een leuk stuk geschiedenis van de Rock On Record Store ook een uitgebreide toelichting bij de nummers inclusief fraaie afbeeldingen. Ook staat daar soms vermeld hoe ze aan de 45s kwamen, details over labels en artiesten die zij alleen weten. Echt leuk om te lezen. Ik kan dit originele en ijzersterke verzamelalbum alleen maar het volle pond geven, net als mijn voorgangers al deden.

Ik heb dit album na lange tijd weer beluisterd nu het op vinyl opnieuw is uitgebracht. Het is enigszins vergelijkbaar met The Wall, maar op die plaat staan meer echt goede nummers, iets wat dit album veelal mist. Daarnaast vind ik het meestal matigjes gezongen, regelmatig te pompeus en over the top, maar dan weer vrij saai en weinig melodieus. Ik ben minder gecharmeerd van deze soloplaat van Roger Waters als anderen hier.

Naast dat Roger Waters wederom sterke kritiek op het leven, nu dat in 2017, met ons deelt, is deze plaat ook bij vlagen verrassend mooi, tot zelfs melancholisch aan toe. Af en toe is er rust, een hele mooie piano, zeker op het juweel The Most Beautiful Girl in the World, natuurlijk ook op de bijzonder fraaie titelsong Is This The Life We Realy Want?, maar ook op prachtsongs als Déja Vu & Wait For Her / Oceans Apart / Part of Me Died.

Daartegenover staan de donkerder heftiger nummers waarin de (consumptie-)maatschappij en leiders (Trump) anno nu stevig worden aangepakt. Hierin hoor je veel Pink Floyd elementen terug. IJzersterke voorbeelden hiervan zijn Smell The Roses, met geweldige gitaarsolo, Picture That, The Last Refugee & Bird In A Gale. Buitengewoon knap dat Waters dit nog voor elkaar bokst in 2017. Voor mij het best 'Pink Floyd album' sinds The Wall, alleen dan overall zelfs beter.

Vrij recent kwam the Mono Box uit van the Rolling Stones. Geweldig die oude platen in mono sound vol met die mooie knappe mix van oude muziekstijlen waarbij the blues zeker een belangrijke rol spelen. Op de eerste twee LP's van the Stones al helemaal, waar ook covers op staan. Dat was ruim 50 jaar geleden, en nu zijn ze terug met the roots van hun eigen roots. En dat the Stones die blues kunnen spelen laten ze op Blue & Lonesome even horen zeg. Waanzinnig: wat een lekkere plaat!

Jagger zingt zeer gedreven en hartstochtelijk, een vereiste voor the blues natuurlijk. Zijn mondharmonica is, net als tijdens de live concerten, werkelijk uitstekend. De droge drums van Charlie klinken betoverend, samen met de snerpende gitaren van Richards & Woods. De sound is rauw, puur en eerlijk.

De nummers zijn erg goed geselecteerd, van wat sneller naar wat langzamer, van wat steviger naar wat relaxter. Er staat veel moois op deze plaat. Mijn favorieten zijn opener Just Your Fool, Commit a Crime, All of Your Love, Little Rain & I Can't Quit You Baby. Veel respect voor deze geweldige band, die nu ook weer op plaat laten horen dat zij tot de beste horen.

Tja, dan luister ik weer eens naar Dirty Work als ik de studio albums afwerk van 1971 tot nu en dan begrijp ik de onvoldoende voor dit album hier niet helemaal. Dit is natuurlijk niet het hoogtepunt uit het oeuvre van the Rolling Stones, maar het is best een hele aardige jaren '80 plaat. Het begint gelijk goed met One Hit (To the Body), gevolgd door het prima Fight en de geinige single Harlem Shuffle. Verderop zijn Winning Ugly, titelsong Dirty Work, Had It with You en vooral één van de betere Keith Richards songs Sleep Tonight toch helemaal niet verkeerd. De rest is aardig, ook het buitenbeentje Too Rude. Niet verkeerd om ook deze Stones plaat af en toe eens op te zetten.

Er is al veel gezegd over dit album, slotstuk van the Big 4 van the Stones, maar die bonusdisc van even geleden met nog niet eerder uitgebracht materiaal mag er ook best wezen. Om te beginnen Pass the Wine (Sophia Loren), wat toch wel erg prettige bluesrock is, met een vet soulrandje. Het past eigenlijk wat meer in de Let It Bleed sound, wat bepaalt geen minpunt is natuurlijk. Plundered My Soul had eigenlijk makkelijk op het 'mainalbum' kunnen staan. Hoe 'Stones' kan een nummer zijn? Mooie variatie ook, want nu horen we toch echt de erg fijne 'honky tonky' piano op I'm Not Signifying. Wat loopt dat nummer lekker zeg: welcome in New Orleans. Dan volgt een pianoballad: Following the River, fraai gezongen door Mick en Lisa en de andere zangers.

Dan gaan we dansen, Dancing in the Light, een nummer waarop het daadwerkelijk moeilijk is om stil te zitten. Dan volgt Paint It Black, oh nee: So Divine, met dat bekende gitaartje. Een heerlijk zuigende, eerder jaren '60, Stones song. Dan volgen twee leuke, maar niet heel bijzondere, alternate takes van albumnummers Loving Cup & Soul Survivor. Wel zijn ze goed gekozen, want ze passen goed bij de retrosound van deze bonusdisc. De bluesrock van Good Time Woman is heerlijk en doet denken aan Honky Tonk Women. Title 5 is een aardig instrumentaal nummer, wat ze beter tussendoor hadden kunnen plaatsen: ik suggereer op nummer 5. De hidden track is vol met piano en soul: All Down the Line.

Zelf bevalt deze bonusdisc mij bijzonder goed. Er staat natuurlijk niet het allerbeste van de Stones op, maar vaak is het wel (erg) lekker en/of (erg) goed. Aan te bevelen met bonusdisc dus.

Terug van vakantie liggen er 4 heavyweight LP's met veertig Stones Classics op mij te wachten. Ik ben benieuwd.
Het blijkt een geweldige persing door Optimal (Duitsland) te zijn, cut at Abbey Road. Het geluid is om door een ringetje te halen, van hetzelfde niveau als the Rolling Stones vinyl album boxset. En dat voor zo'n goede prijs. Cadeautje van Mick & co. vanwege hun 60e verjaardag?
Je kan naar mijn mening als Stones fan en vinyl liefhebber niet om deze release heen, die ook beter klinkt als de oorspronkelijke cd release.

Leuk was dit zeg, wachten in 2023 op een nieuw Stones album wat goed schijnt te zijn. De eerste single Angry was catchy as hell en de tweede single Sweet Sounds of Heaven bleek nu al een klassieker te zijn in hun oeuvre en dat wil wat zeggen. De zang van Lady Gaga past hier erg mooi en de finale van het nummer is ronduit fantastisch.
Dus de verwachtingen waren best hooggespannen kan je wel zeggen. The Rolling Stones voldoen meer dan aan deze verwachtingen met Hackney Diamonds. Met z'n 3-en zijn ze 235 jaar, maar nog steeds kunnen ze ouderwets een plaat als deze maken. Geweldig toch?

De meeste songs zijn van een goed tot uitstekend niveau, met veel fijne wendingen en allerlei heerlijke riffs. Het gitaarwerk is echt top op dit album en Mick Jagger zingt alsof het 50 jaar geleden is. Dat kan hij trouwens niet alleen in de studio, vorig jaar zag en hoorde ik hem dat ook nog live doen in Amsterdam. Zoals je live nog steeds de energie proeft die the Rolling Stones ook nu nog hebben, zo hoor je dat terug op dit album. De producer heeft dat mooi op plaat weten te zetten.

Een ander fantastisch en tegelijk historisch nummer is Bite My Head Off. Het lijkt wel punkrock, met dus Paul McCartney op de bas. En hoe: een glansrol voor Beatle Paul op deze song. Whole Wide World heeft een erg lekkere gitaar. Dreamy Skies met country/roots invloeden vind ik zelf erg mooi, met gelukkig ook een slide guitar. Live By The Sword is een echt sterk Stones nummer, met Charlie nog op drums en Bill Wyman op bas. Mooi is dat! Zo gebruiken en mixen de Stones weer allerlei muziekstijlen tot hun fraaie eigen sound, waarbij de plaat toch een mooi geheel vormt. Wat een fijne verrassing dit Hackney Diamonds!