Ik mis de sound die Trilogy had.

Hiermee wil ik niet zeggen dat dit een slecht album is, verre van zelfs. Beauty Behind the Madness is weer een stap vooruit tegen Kiss Land. Maar net zoals bij Kiss Land twijfel ik steeds tussen 3,5* en 4*. Veel nummers zet ik niet uit mezelf op, maar als ze voorbij komen is het toch genieten geblazen. Dit is een gevoel dat bij Kiss Land niet altijd naar boven komt.

Het "probleem" dat dit album heeft is dat het veel commerciëler en meer Pop dan R&B is dan zijn vorige werk, zeker vergeleken met z'n magnum opus: Trilogy. Het is fantastisch dat The Weeknd eindelijk de aandacht en prijzen krijgt dat hij verdient. Steeds genieten geblazen wanneer hitsingle Can't Feel My Face nog eens voorbij komt op radio, werkelijk waar een heerlijke single. Maar het zijn vooral nummers als dat, Shameless, Earned It, In the Night, As You Are en Angel dat dit album te mainstream maken voor mij.

The Weeknd hoort donkere en deprimerende muziek te maken, geen (hit)singles zoals Can't Feel My Face en In the Night. Maar geen van allen zijn zwakke nummers, het is gewoon niet wat we gewoon zijn van Abel.

Real Life, Losers en Prisoner vind ik ook toffe nummers, maar ze behoren zeker niet tot zijn beste werk.

Dan blijven Tell Your Friends, Often, The Hills, Acquainted en Dark Times nog over. Deze behoren wat mij betreft tot Abel's topnummers. Vooral The Hills, wat gelukkig soms ook op de radio voorbij komt. Dat nummer is voor mij hét nummer van 2015!
Van die Pop nummers een paar alinea's hierboven behoort Can't Feel My Face ook wel tot zijn toppers hoor!

Zoals jullie wel merken zit ik met gemengde gevoelens over Beauty Behind the Madness. Het behoort in mijn Top 10 van 2015 en er is geen enkel nummer dat ik skip, maar toch mis ik de depressieve en drugsgebruikende feestganger die hij is op Trilogy en op vele van zijn heerlijke gastbijdrages op albums van rappers.

Het valt af te wachten of hij meer terug naar zijn roots gaat op z'n volgende project, of dat hij nog meer de mainstream kant op gaat. Ik houd mijn hart vast!

4*

Met elke nieuwe release van deze heer blijft er minder over van The Weeknd waar ik initieel fan van werd.

We zijn inmiddels een aantal luisterbeurten verder en net zoals haar voorganger klinkt Dawn FM als één solide geheel, de drie interludes van acteur Jim Carrey zorgen hiervoor (alsook interludes van de hoofdartiest zelf) maar ook de algehele sound van dit album is ontzettend consistent. Dit is het soort album dat ik niet snel met de shuffle-knop zal beluisteren. Hoedje af voor Abel om ons wederom een waar album-gevoel en -experience te geven!
Het album is bijna volledig geproduceerd door producers OPN en Max Martin, met de eerste ben ik enkel bekend omdat hij voorheen voor deze zanger een remix van Save Your Tears had verzorgd. De laatstgenoemde is een naam dat ik persoonlijk niet graag voorbij zie komen.

Zoals ik in een eerder bericht zei heeft dit niet veel te maken met het oudere werk van deze beste man. Voor mij persoonlijk lijkt dit ook niets meer van R&B weg te hebben, deze plaat is Pop gemixt met EDM.
November 2020 ging ik normaal gezien in het Sportpaleis kijken naar zijn The After Hours Tour (eerste keer dat ik hem live zou zien) maar door de welgekende pandemie was dit jammer genoeg uitgesteld. Als ik me niet vergis werd het uitgesteld naar november 2022, maar daar pin ik me niet op vast. Onlangs kregen we bericht dat de kaartjes terugbetaald gingen worden want The Weeknd gaat een stadiumtour in de plaats doen… dat is te horen aan deze plaat! Van de ingetogen Abel is bitter weinig over.

Het album opent met een intro en daarna krijgen we 4 nummers die in hetzelfde straatje liggen. Uptempo disco-achtige nummers die het goed in de club, of een stadium, zouden doen. Ze klinken goed maar van die drukke drums die in elk van deze nummers hetzelfde klinkt word ik om den duur wel een beetje zenuwachtig. Take My Breath is een heerlijke single en ook deze extended versie op het album vind ik ontzettend fijn, al merk je tijdens de break in de tweede helft van het nummer wel dat deze vooral gemaakt is om live te brengen in het stadium (zeker met die oppompende vocals van Abel tijdens de drukke EDM-instrumentatie).
Na een interlude, waar ik de meerwaarde nog niet van inzie, door niemand minder dan grootmeester Quincy Jones coolt het album gelukkig wat af en wordt het meer gegrond.

Bij het begin van Out of Time moest ik tijdens het instrumenteel gedeelte eerst even kijken of ik nog wel op het juiste album zat, dat kon zomaar van een Michael Jackson album komen. Abel maakt er wel helemaal het zijn van en het is een heerlijk nummertje geworden waar Jim Carrey op het einde voor een tweede keer langskomt op deze LP.
Qua manier van zingen is Here We Go… Again de enige track waar The Weeknd in de buurt komt van zijn oudere werk, hier rapt hij al zingend over zoals hij dat zo geweldig kan. Tyler, the Creator levert een leuke strofe af maar ik ben niet bepaald fan van deze Californische rapper en ik zou hem ook niet gemist hebben. Van de productie ben ik ook niet volledig overtuigd.

Met Best Friends is niet veel mis maar het is ook niets speciaals. Is There Someone Else?... Ja, dat is dé track van deze plaat voor mij! Heerlijk nummertje. Prachtige beat, zalige vocale sample en The Weeknd klinkt uitmuntend! De overgang met het volgend nummer is ook prachtig, al verliest dat nummer ongeveer in de helft wel wat momentum voor mij persoonlijk.

Het concept van Every Angel is Terrifying kan ik begrijpen, een stukje reclame tijdens het radioprogramma, maar de uitwerking vind ik minder. Een interlude van bijna 3 minuten is te veel van het goede en het haalt vooral de vaart uit The Weeknd zijn vijfde album.

Don’t Break My Heart is weer tof maar niets meer en I Heard You’re Married swingt heerlijk door de pan. Lil’ Wayne heeft voor mij niet veel meerwaarde maar hij stoort me ook niet. Less Than Zero is wederom gewoon oké en daarna krijgen we de outro door Jim Carrey.

The Weeknd bewijst ook op Dawn FM wederom een subliem zanger te zijn, geweldige stem heeft hij en tof dat hij ook afwisselt in manier van zingen. Maar wat doet hij in godsnaam op de track Gasoline? Dat klinkt echt nergens naar. Elders in het album (ik denk Sacrifice) levert hij ook een stuk af met een bijna Brits accent en ook daar zie ik de meerwaarde niet van in. Zonde! Vooral die rare stukken in Gasoline.

Fans van het eerste uur, zoals ikzelf, zullen zich erbij neer moeten leggen vrees ik dat we de muzikant waar we verliefd op werden kwijt zijn. Als gastartiest op andere mensen hun album heeft hij artiesten zoals Juicy J en Rick Ross (of andere rappers) ook al lang ingewisseld met namen zoals Calvin Harris en Swedish House Mafia (just to name a few).
Is dit erg? Niet per se, want als ik ten volle van zijn muziek wil genieten zet ik onder andere Trilogy, het nummer King of the Fall of gastbijdrages op albums van rappers wel op.

Als je enkel bekend bent met House of Balloons en voor de rest om één of andere bizarre reden niets anders kent van The Weeknd en vervolgens deze plaat opzet weet je toch even niet wat je hoort neem ik aan.

Dit is vooral anders, gemaakt voor een véél groter publiek dan zijn ouder materiaal. Slechter? Ook niet per se… gewoon niet meteen mijn ding. Zeker mijn genre niet, helemaal buiten mijn comfortzone. Vandaag heb ik er al veel luisterbeurten op zitten, ik vraag me wel af of dit project mijn interesse heel lang kan blijven vasthouden of niet.

Voor nu een verhoging naar 3,5*.

Heerlijk!

Sinds Trilogy ben ik een ontzettend grote fan van The Weeknd, dat compilatiealbum is ook nog steeds één van mijn favoriete albums allertijden waar ik veel naar teruggrijp. Hip Hop is het genre waar ik bijna exclusief naar luister en toch is deze artiest jarenlang mijn nummer één favoriet geweest, geen rapper. Toch doet zijn nieuwe muziek me de laatste jaren jammer genoeg wat minder. Zijn sombere en zware R&B maakt steeds meer plaats voor populaire Pophits die mij gewoon niet zo grijpen. Eenmaal After Hours en Dawn FM opstaan geniet ik er best wel van, ik grijp er gewoon zeer weinig naar terug... vooral Dawn FM zet ik niet veel op. Initieel had ik zelfs weinig zin in Hurry Up Tomorrow en had ik geen hoge verwachtingen, wat voor het eerst is bij een album van The Weeknd.

De eerste twee luisterbeurten klikte het niet echt, ook de tracklist van 22 nummers (waarvan twee interludes) met een speelduur van net geen anderhalf uur stak me echt tegen. We zijn talloze luisterbeurten verder en ik kan met grote overtuiging zeggen dat dit concluderende deel van deze trilogie het sterkste is. De speelduur is ook absoluut geen probleem meer, de tijd vliegt voorbij tijdens het beluisteren van dit zesde studioalbum.

Het door Metro Boomin geproduceerde Cry for Me, de single São Paulo (wat me eerst voor geen meter lag), Reflections Laughing(!), Enjoy the Show (het "gezang" van Future blijft twijfelachtig), Given Up on Me, I Can't Wait to Get There, Timeless, Niagra Falls, The Abyss en Without a Warning zijn in mijn ogen absolute hoogtepunten.

De overige nummers moeten hier in principe niet al te gek voor onderdoen, er staan geen skippers op voor mij. Wel merk ik vaak dat mijn aandacht wat verzwakt vanaf Big Sleep, de tweede helft is dus net wat zwakker dan de eerste.

Het heeft enkele jaren geduurd, ik had het ook niet meer verwacht, maar The Weeknd heeft me terug in zijn greep. Hurry Up Tomorrow is een geweldig album geworden. Dit schijnt zijn laatste onder deze artiestennaam te zijn... ik ben benieuwd naar de toekomst.

4*

Deze plaat is een stuk gelikter dan haar voorganger(s).

Over het algemeen is de sound van Kiss Land commerciëler en veel minder donker dan die van Trilogy. Ditmaal hebben producers Doc McKinney en Illangelo plaats moeten maken voor Danny Boy Styles en Jason "DaHeala" Quenneville. De producties van deze twee heren vind ik persoonlijk minder en het lijkt minder goed te mengen met The Weeknd zelf.
Niet alleen de producties zijn ingetogener en vrolijker, ook de teksten van onze zanger zijn over het algemeen braver dan die van z'n vorige tracks.

Professional tot en met Belong to the World zijn leuke nummers, maar het zijn er geen die ik snel uit mezelf op zet. The Town is de uitschieter van de eerste helft van dit album.

De tweede helft van deze LP is een stuk sterker naar mijn mening, 4 van de 5 nummers behoren zelfs tot mijn favoriete nummers (van The Weeknd). Live For is wederom een heerlijke collaboratie met Canadese collega Drake, Wanderlust is voor de verandering een sterk en vrolijk up-tempo nummertje van de gastheer en Pretty is wederom een geweldig nummer van Abel.

Mijn absolute favoriet op dit studioalbum is de titeltrack, Kiss Land. Dit is waarschijnlijk wel het hardste liedje dat The Weeknd ooit gemaakt heeft, vooral de tweede helft! Ook tekstueel is het weer alles wat ik van hem verwacht: sex, feesten, vrouwen, drugs en alcohol op een heerlijk deprimerende manier gebracht zoals in mijn oren alleen hij dat kan.

Tears In the Rain is weer wat minder dan de 4 voorgaande, dit schaar ik liever bij de eerste 5 nummers.

De bonustracks zijn ook twee toppers. De remix door Pharrell van Wanderlust is nog beter dan het origineel en over Odd Look van Kavinsky heerst ook een sublieme vibe.

Dit jaar komt z'n derde album uit, daar verwacht ik een stuk meer van dan dit. Gastbijdrages op albums van rappers, Drinks on Us [Remix], Might Not van Belly, King of the Fall, Often en het feit dat hij weer met z'n originele producers werkt geven me alvast goede hoop.

De score schommelt tussen 3,5* en 4*, nu hangt het weer meer naar het eerste.

Samen met Kiss Land is dit het project van The Weeknd waar ik het minste naar luister.

Call Out My Name is een goede single maar hij heeft al betere nummers op de radio gehad. Try Me en Wasted Times zijn heel fijne nummers.

Dan komen we bij de nummers met Gesaffelstein en het eerste daarvan is er één dat ik vaak oversla door het refrein. Over het algemeen klinkt het nummer geweldig maar tijdens het refrein horen we op regelmatige basis verschrikkelijk hoge tonen... hinderlijk!
Hurt You is daarom consequenter.

Privilege is vis nog vlees.

3,5* voor deze EP.

Heerlijk.

Net zoals de voorganger heeft dit album een sound dat meer toegankelijk is voor de mainstream dan zijn magnum opus Trilogy. Maar ook hier is dat geen negatief punt, het is gewoon een andere stijl en vooral veel minder ingetogen.

Hier is Abel zelfs nog meer de Pop-richting uitgegaan dan op Beauty Behind the Madness. Veel up-tempo nummers met goede producties brengt The Weeknd op dit album. De beste man heeft ook een ontzettend mooie stem.

Mijn absolute favorieten zijn het titelnummer, Party Monster, Reminder, Sidewalks, Six Feet Under, Attention, Ordinary Life en All I Know. Dit zijn over het algemeen de nummers die het minst Pop klinken en meer naar zijn roots gaan.

Het enige nummer dat ik met regelmaat skip is False Alarm. Die track gaat me een brug te ver en vooral het refrein is me veel te druk.

4*

M'n eerste aanraking met The Weeknd's solomuziek.

Toen een jaar hiervoor zijn drie mixtapes (House of Balloons, Thursday en Echoes of Silence) uitkwamen stond deze getalenteerde zanger nog niet op mijn radar. Hiervoor kende ik enkel zijn gastbijdrages op Drake's Take Care en zijn eigen nummer The Zone, door Drake.

Dit debuut-/compilatiealbum mag dan wel bestaan uit 30 nummers verspreid over 3 cd's maar toch verveeld het me geen moment. De emotie dat Abel in zijn stem en teksten legt is werkelijk genieten geblazen. Niet alleen de gastheer verdient een dikke pluim voor dit meesterwerk, ook de rijke instrumentaties van vooral Doc McKinney en Illangelo zijn uitermate belangrijke factoren in het succes van deze plaat.

High for This, What You Need, The Morning, Wicked Games, Coming Down, The Zone, The Birds (1 en 2), D.D., XO / The Host, Initiation, Same Old Song, The Fall en Next zijn allen nummers die bijna dagelijks langskomen in m'n playlist.

Ook de rest beluister ik met heel veel plezier, werkelijk waar uitstekende tracks! Het enige nummer dat me minder doet is Gone, dat komt vooral door de instrumentatie dat wat te apart is.

Hopelijk gaat zijn volgende album weer meer deze kant op. Normaal moet dat wel goed komen aangezien hij weer de studio is ingedoken met Doc McKinney en Illangelo!

Stevige 4* dat zo nog maar eens met een halfje verhoogd kan worden, en dat voor een drie-dubbel-album!

Pac's eerste en laatste (toen hij leefde) groep-album.

Vanaf dit album vind ik 2Pac pas echt interessant worden, zijn eerste twee soloalbums zijn leuk maar hebben naar mijn mening beide de tand des tijds niet echt doorstaan. Thug Life: Volume 1 is het eerste 2Pac-gerelateerde project dat meer modern klinkt.
Thug Life is een toffere groep dan de bekendere Outlawz maar 2Pac blijft wel (veruit) de ster. Wijlen Big Syke had wel een vette stem!

Nummers zoals Bury Me a G, Pour Out a Little Liqour, How Long Will They Mourn Me? (Nate Dogg!), Cradle to the Grave en Str8 Ballin' zijn uiteraard allemaal dijken van schijven. Shit Don't Stop en Stay True zijn lekkere feel-good nummers. Under Pressure is gewoon goed.

Op Don't Get It Twisted en Street Fame doet 2Pac niet mee en deze nummers vind ik het minst leuk. Voornamelijk de eerstgenoemde klinkt meer gedateerd dan de rest van dit album.

Heerlijk project!

4*

T.I. drukt op de resetknop en gaat terug naar z'n begindagen.

Deze EP heeft hij uitgegeven onder de artiestennaam TIP, wat ook zijn oorspronkelijk pseudoniem was. Hier geeft hij mee aan dat hij weer naar de roots gaat en zich vooral op de "streets" gaat richten in plaats van op het mainstream publiek.

Wat mij betreft is TIP met vlag en wimpel geslaagd in zijn opzet. Broadcast Live, Check... Run It en Project Steps zijn drie nummers die geregeld langskomen in mijn afspeellijst. Ook de overige twee nummers zijn prima, vooral Peanut Butter Jelly... al halen ze het niveau niet van de drie eerstgenoemde.

T.I.'s volgende album gaat The Dime Trap heten, het wordt ook uitgegeven onder de artiestennaam TIP. Het beloofd een kort album (10 nummers) te worden. Dit is goed nieuws, zo is er geen ruimte voor fillers.

Omdat 5 nummers toch wat karig is kan ik het geen 4 sterren geven, al heeft het de kwaliteit zeker wel!

3,5*

Ik geraak er niet in.

Million Dollar Baby is oprecht één van mijn meest afgespeelde nummers dit jaar, met dat nummer heeft Tommy Richman écht een hit te pakken. Dit komt niet perse door de vocalen van de zanger, het is meer de samensmelting met de catchy productie en de algehele "vibe" dat het nummer uitstraalt.
Hierna bracht hij Devil Is a Lie en Thought You Were the One uit maar die konden niet hetzelfde enthousiasme bij me naar boven brengen als zijn hit. Nu is zijn debuutalbum, COYOTE, uit. Initieel wou ik dit niet beluisteren maar ik heb het dan toch een aantal kansen gegeven. Zoals ik eerder al aangaf is het wel héél vreemd dat Million Dollar Baby en Devil Is a Lie niet op deze LP staan.

Als achtergrondmuziek doet dit album het in principe wel goed, al staat er niets op waar ik terug naar wil grijpen. COYOTE heb ik al een aantal keren opgezet maar mijn aandacht kan het toch niet vasthouden. Er staat jammer genoeg ook niets op dat zelfs minimaal kan wedijveren met Million Dollar Baby.
Als zanger kan deze man me ook maar moeizaam overtuigen. Onlangs was hij live te horen bij Jimmy Kimmel en dat vond ik persoonlijk zelfs op niets trekken.

Na zijn hit leek iedereen het er over eens dat Tommy Richman de volgende wereldster ging worden, na het beluisteren van zijn volgende singles en dit project ben ik daar toch niet zeker van.

2,5*

Het minste debuutalbum van een G-Unit lid (Kidd Kidd daargelaten).

Tony Yayo is gewoon niet zo'n heel denderende rapper met een toch wel vrij speciale stem dat me niet helemaal ligt. De speelduur van een uur is daarmee ook te lang voor een soloalbum van Yayo.

Om eerlijk te zijn heeft de gastheer toch nog een tof albumpje afgeleverd. De beatkeuze en enkele gastartiesten hebben hier zeker iets mee te maken.

Homicide, It Is What It Is, So Seductive(!), We Don't Give a Fuck(!), Pimpin'(!), Curious(!), I'm So High, Project Princess, G-Shit, I Know You Don't Love Me, Dear Suzie en Live by the Gun zijn naar mijn mening (heel) sterke tracks.

Tattle Teller, Eastside Westside en Love My Style kunnen er ook nog mee door. Drama Setter is het slechtste nummer van deze LP. Dit ligt raar genoeg vooral aan Eminem.

Toch verrassend eigenlijk dat Tony Yayo een aangenaam album heeft kunnen uitbrengen. Een tweede hoeft er niet te komen van mij. Al zou ik het uiteraard wel beluisteren als G-Unit fan.

3,5*

Hier wist ik helemaal niets van!

Double Barrel beluister ik nog regelmatig en dat heeft me, door de rapper, ook altijd wat beter gelegen dan het ook prima The eXXecution. Geen idee had ik van het feit dat Marco Polo en Torae na zoveel jaren een tweede collaboratiealbum uitgebracht hebben, vreemd want dit duo staat normaal wel in mijn updates.

Buiten wat gastbijdrages ken ik van Torae enkel Double Barrel en Barrel Brothers maar hij klinkt echt perfect voor simpele Boom Bap zoals dit, deze man klinkt echt subliem op zo'n instrumentaties. Wat Marco Polo hier gebakken heeft is ook simpelweg genieten, van nummers zoals Makin' Up, Oh No en Days of Your Lifetime word ik meteen gelukkig.

Midnight Run is een halfuur headboppen op harde ongecompliceerde Boom Bap... exact wat ik wou van deze mannen!

4*

Antwaarpe!

Met voorsprong m'n favoriete Nederlandstalige rapalbum (van m'n favoriete Nederlandstalige rapper). Ik bezit de originele versie van het album, toen hij nog getekend stond bij Antwerps Hip Hop-label Eigen Makelij.

De productiekeuze op Antwerps Testament zit helemaal goed. Tourist zelf is ook een sterke rapper. Maar het absolute hoogtepunt van dit album (en Tourist zelf) is zijn stem én met name z'n dik Antwaarps accent.

Elk nummer beluister ik met veel plezier, hier zijn al een aantal aanraders: Antwerps Testament, Mijn Stad, Als Ge Wilt Vrijen, Weg Van Hier, Triestige Plant(!), Wij Zen Gin Ratten en Liefde Liefde.

De re-release op TopNotch heeft twee bonustracks meegenomen. Beide zijn sterke nummers met ook geweldige gastbijdrages van twee Noorderburen. Visa Paspor vind ik de sterkste van de twee.

De opvolger gaat volgens mij wat meer kleinkunst invloeden hebben dan dit album... als we van z'n twee EP's moeten uitgaan uiteraard (5 van de 6 nummers staan ook op het tweede album).

Laat En Route maar komen!

4,5*

Ooit was Tourist mijn favoriete Nederlandstalige rapper.

Antwerps Testament is nog steeds één van mijn favoriete albums allertijden dat ik met enige regelmaat opzet. Het grote publiek vond hij vanaf En Route, ook hier op MusicMeter was dat een echte hit. Zijn tweede studioalbum was een perfect huwelijk tussen Hip Hop en Kleinkunst, heel wat commerciëler dan zijn debuutalbum maar absoluut ook een goed album. Pas vanaf We Begrijpen Mekaar doet zijn muziek me wat minder. Het heeft steeds wat minder met Hip Hop te maken en hij gaat duidelijk achter het grote publiek aan vanaf dan. Dit is geen verrassing aangezien hij een graag geziene gast is bij programma's als Liefde voor Muziek en The Voice.

Vroeger had ik het geweldig nieuws gevonden dat er nieuwe muziek uitkwam van Tourist (LeMC). Nu is zijn vijfde studioalbum hier onder de vorm van Alles Onder Controle. Het deed me eigenlijk niets, maar was toch benieuwd wat hij voor ons gemaakt heeft. Met tien nummers en een totale speelduur van 27 minuten ben je er ook wel vliegensvlug doorheen. Door die korte speelduur vind ik het al niet als een volwaardig album aanvoelen, eerder een kleine snack.

Het album begint met Cocaïne, een gedurfde titel en thema voor zo'n Belgische mainstream artiest. Lekkere vrolijke Latin-vibe hangt over de opener, terwijl de teksten deze vrolijke sfeer absoluut niet reflecteren. Deze LP begint niet slecht.
Vervolgens komt Stadslucht... een nummer dat door niemand minder dan mijn favoriete Belgische acteur Jan Decleir geopend wordt! Wat een track. Die beat ook, Tourist lijkt helemaal terug te zijn in mijn geliefde Hip Hop-genre. Dit wordt opgevolgd door Sterrenwacht, wederom een heerlijk nummertje dat dichter bij onze gastheer zijn Hip Hop-roots ligt. Guusje ken ik niet maar hij klinkt ook wel fijn op deze heerlijke productie.

Op dit punt zit ik echt helemaal in Alles Onder Controle en lijkt het alsof Tourist het grote publiek laat voor wat het is en terug naar zijn roots gegrepen heeft. Mijn enthousiasme kan niet meer kapot!

Dacht ik toch... want dan krijgen we Emoji Hooligan. Commerciëler als dit heeft onze Antwerpenaar zelden geklonken. Die beat trek ik amper en wat een verschrikkelijk refrein. Domper op de sfeer na het sterke begin van dit nieuwe album. File is even commercieel en is duidelijk voor de radio gemaakt, al kan ik dit gelukkig iets beter smaken. Tourist doet het goed, de productie mocht wel minder opgewekt en die ongecrediteerde zanger dat het refrein doet mocht wegblijven.
Controle Kwijt is leuk, maar niet het niveau van de eerste drie nummers.

De Ander was al te horen op zijn greatest hits-project dat vorig jaar uitkwam. Zeker geen slechte track, al doet het me minder dan andere personen die ik ken precies. Net wat te kalm naar mijn mening.
Wie met, de voor mij onbekende, MAKSIM klinkt niet slecht al is het niet het soort nummer waar ik veel naar terug zal grijpen.
Alles Kapot is een lichtpunt en Voorbij is een mooie afsluiter.

Persoonlijk kreeg ik na de eerste drie nummers valse hoop dat de rapper dat ons ooit Antwerps Testament gaf volledig terug was, jammer genoeg liggen de overige zeven nummers in de lijn der verwachtingen. Tourist heeft een veel uitgebreidere doelgroep en fanbase dan in zijn jongere jaren.
Qua Belgische Hip Hop heeft Brussel het stokje al lang overgenomen van Antwerpen, Tourist doet zelfs geen poging meer om de troon terug af te pakken.

Buiten Emoji Hooligan vind ik het nergens echt slecht, het is gewoon geen album waar ik naar terug wil grijpen.

Kleine 3,5*

Het debuutprojectje van Tourist op TopNotch (re-release van Antwerps Testament niet meegerekend).

Deze EP heeft een meer kleinkunst-sound in plaats van Hip Hop. Vooral op de single Bilan en het nummer Huwelijk van de Toekomst is dit te horen. Storen doet het niet, kleinkunst kan ik op z'n tijd wel appreciëren. Bart Peeters maakt heerlijke muziek!

Verhalen van de Wijk kiest voor een traditioneler Hip Hop geluid. Dat is dan ook meteen mijn favoriete nummer van de Bilan EP.

De instrumentale versie van Bilan is wat mij betreft overbodig.

Dit schommelt tussen 3* en 3,5* maar krijgt toch het voordeel van de twijfel.

Deze EP ligt me een tikkeltje beter dan z'n voorganger.

De kleinkunst invloeden zijn net zoals op de Bilan EP nog steeds te horen, al leunt dit toch weer iets meer naar Hip Hop.

Deze Nacht is een heerlijk rustgevende single. Den Tourist komt perfect tot zijn recht op zo'n producties. Ook een toffe clip waar een aantal BV's hun opwachting maken.

Miljonaire en Tot Hiertoe Alles Goe zijn beide ook nummers zoals ik ze wil van dit Vlaams jong talent.

Net zoals op de voorgaande EP doet de instrumentale versie van de single me niet veel.

3,5*. Heerlijke nummers, maar 3 en 1 instrumental is wat karig.

Hier heb ik lang op moeten wachten.

Tourist, m'n favoriete Nederlandstalige rapper die afkomstig is uit Antwerpen. Is dit de Belgische grootstad die alom bekend is? Nee, niet dit gedeelde van 't Stad. Is dit de modestad waar vele winkels te vinden zijn? Nee, niet dit gedeelde van 't Stad. Is dit de bij ons de zo populaire uitgaansplaats? Nee, niet dit gedeelde van 't Stad. Dit is het ronddwalen in het oude gedeelte van de stad vol met cultuur en verhalen over hoe het een paar 100 jaren geleden was. Dit is naar een rustige bruine kroeg gaan om een pint te pakken waar legendes vertelt worden over bijvoorbeeld Brabo en de reus Antigoon. Dit is het Antwerpen waar ik zelf ook van zou willen houden.
Dat alles is althans het gevoel dat En Route (en Den Tourist in het algemeen) bij mij losweekt.

Onze Antwerpse gastheer rapt zoals gewoonlijk weer subliem en tekstueel zit het ook weer goed in mekaar. Antwerpen, liefde, het dagelijkse leven en maatschappelijke problemen komen allemaal goed uitgewerkt langs. De producties passen perfect bij deze rapper. Vele live instrumenten zijn gebruikt om zo een warm en bruisend geheel te bekomen. Een mooi evenwicht tussen Hip Hop en Kleinkunst.

Elk nummer is heerlijk rustgevend, met het opende titelnummer als uitzondering. En Route (het nummer) wordt gekenmerkt door harde militaire drums. Eerst vond ik dit een rare keuze, maar nu zie ik er de charme van in.

Verhalen Van De Wijk, Miljonaire, Koning Liefde, Tot Hiertoe Alles Goe, Meester Kunstenaar, Chanter en Deze Nacht draai ik het meest. Dit doet totaal geen afbreuk aan de rest, die beluister ik ook met veel plezier.

De gastartiesten zijn wat mij betreft een beetje hit-and-miss. Met West-Vlaming Flip Kowlier van 't Hof van Commerce heb ik niet zoveel, lastig accent om te verstaan voor een Kempenaar. De zenuwachtige gitaar op dit nummer is ook iets te nadrukkelijk aanwezig.
(Spiritually) Wally ken ik niet maar hij komt met een leuk en luchtig refreintje. Adieu is ook een sterk nummer maar ik heb gewoon niets (meer) met FIT (of Fit?) en Nederhop in het algemeen.
Dé gastartiest dat perfect op deze LP past is toch wel Bart Peeters (die hier in het Antwaarps zingt). Mijn twee favoriete Belgische artiesten komen hier samen en leveren een uitmuntend eindproduct af.

Het jammere is dat nummers 2, 3, 5, 8 en 12 al op beide voorgaande EP's te vinden was. Die zijn al in m'n bezit dus nu heb ik 2 keer voor die nummers kunnen betalen. Dit doet uiteraard geen afbreuk aan de kwaliteit van deze composities!

Op zich is dit misschien wel lastig om aan te raden aan Nederlanders, het dikke Antwerpse accent kan een struikelblok zijn. Ik als Turnhoutenaar moet met momenten al goed opletten om het 100% te begrijpen en Turnhout is immers een stad uit de provincie Antwerpen.
Sowieso zou ik de videoclips eens een kans geven. Den Tourist verdient het werkelijk waar om meer beziens te krijgen!

Welverdiende 4*!

Dit project is een groeier voor mij.

Het vierde album van Tourist is een dubbelalbum. De eerste cd zijn originele tracks die specifiek voor Niemandsland gemaakt zijn, de tweede cd zijn al zijn covers van het zevende seizoen van Liefde voor Muziek dat eerder dit jaar te zien was op VTM.

Per album vind ik persoonlijk dat de muziek die Johannes maakt minder en minder met Hip Hop te maken heeft. Om ooit nog een album van hem te horen met de sound, raps en honger die Antwerps Testament had moeten we vergeten. Het feit dat hij dus in het nieuwste seizoen van Liefde voor Muziek te zien was maar ook jurylid is in het lopende seizoen van The Voice van Vlaanderen waren toch tekenen voor mij dat het rauwere er nog sneller afgaat.

Hoogtepunten van de eerste disc zijn voor mij de titeltrack en het nummer Sporen. De rest valt goed te pruimen maar is gewoon minder mijn ding. De enige skipper vind ik toch wel de opener, Amice. Vooral de rare "brullen/blaffen" die hij daar sporadisch doet en hoe hij op het einde van zijn rap "Amice" roept komen een beetje belachelijk over naar mijn mening.

Raar maar waar ligt de tweede disc me een stuk beter. Over het algemeen zit er hier meer "swung" in en klinkt het meestal wat opgewekter dan zijn originele materiaal op dit album.
Zoals Je Bent (Willy Sommers - Ik Hou van U Zoals Ge Bent), Kom Naar het Water (Emma Bale - Run), Vrije Val (Spring), Koorddanser (Geike - Rope Dancer) en Ieder Einde Is een Begin (Ronny Mosuse) zijn toppers.
Envoi (Absynthe Minded) is ook tof maar vind het niet zo geslaagd als de rest.
Bij Moeder (Leon Bridges - River) gooit hij zich volledig in de zang en laat hij het rappen voor wat het is. Wat mij betreft absoluut geen geslaagd experiment en net zoals de opener een skipper.

Het album is niet slecht maar het is niet meteen wat ik van hem verwacht. Dat is absoluut niet zijn fout als artiest, dit heeft te maken met mijn verwachtingspatroon.
Het magnum opus zal voor mij Antwerps Testament blijven.

Inderdaad, 'gewoon' goed.

Waar zijn vorige twee albums me heel goed zijn bijgebleven "vergeet" ik dit album toch vaak. Eenmaal ik het opzet geniet ik er zeker en vast van maar eens ik We Begrijpen Mekaar wegleg blijven de nummers me minder goed bij dan op haar twee voorgangers.
Dit derde studioalbum heeft absoluut wel een sterk coherent geluid.

Qua instrumentaties heeft het weer wat minder te maken met Hip Hop. De opener is net zoals op de voorganger en de opvolger de track met de meest authentieke Hip Hop sound. Het magnifieke refrein van OLV brengt ook een harde bass mee, geweldig ook dat collega Pasi gesampled wordt tegen het einde.

Tourist zelf is een getalenteerd rapper maar experimenteert, zeker op de refreinen, steeds wat vaker met zingen. Dit gaat hem beslist niet slecht af, zolang hij het maar over het algemeen bij rappen houdt (geen gevalletjes zoals Moeder op de opvolger bijvoorbeeld).
Johannes z'n sterkste punt zijn misschien wel zijn prachtige teksten.

De eerste helft vind ik net iets sterker dan de tweede, vooral de opener en haar 3 opvolgende tracks zijn subliem.

Zeer opvallend trouwens dat En Route 146 stemmen heeft weten te vergaren en deze de 40 nog net niet kan aantikken?

Magere 4*.

Van al de collaboratieprojecten van Yelawolf vind ik dit tot nu toe de zwakste.

Raar dat dit niet werkt aangezien Yelawolf een voorliefde heeft voor Rock-producties en je dan normaal wel goed zit bij een topdrummer zoals Travis Barker. Travis vind ik ook echt wel een interessante muzikant die ik vaak graag zie langskomen op albums van rappers, ook zijn eigen soloworp was zo slecht niet meen ik me te herinneren. Yelawolf laat hier echter niet veel horen (Funky Shit rapt hij wel kapot) en ik vind de producties van die andere wandelende kleurplaat ook ondermaats.

Een productie zoals Push 'Em vind ik persoonlijk vrij vreselijk en bevat te veel Hard Rock-elementen naar mijn smaak, Travis drumt daar te druk. Ook namen als Tim Armstrong en Skinhead Rob doen me gewoon niets.
De rest is wel beter dan de opener gelukkig, met Director's Cut (Michael Myers & Superman) als mijn favoriet en Funky Shit als tweede.

Psycho White is een redelijk matige EP.

2,5*

Het was lang wachten!

Travi$ Scott is één van mijn favoriete artiesten van de laatste jaren, iemand waar ik best veel naar luister. Buiten zijn debuutmixtape Owl Pharaoh ben ik echt wel fan van zijn solomateriaal (Huncho Jack en JackBoys doen me niet veel), vooral Days Before Rodeo en Birds in the Trap Sing McKnight vinden nog geregeld hun weg naar mijn speakers. Hij is een Trap-rapper maar eentje met een rijkere sound, veel meer lagen zijn er te vinden en de invloeden van Kanye West zijn al sinds het begin duidelijk te horen. Het is geen geheim dat beide heren elkaar al een decennium inspireren, Scott staat ook als producer bij Kanye getekend.
Qua manier van rappen zou ik hem soms ook in het Mumble Rap subgenre durven klasseren, samen met Future is hij de enige in dat subgenre dat mij interesseert.

5 jaar heeft het geduurd voordat Astroworld een opvolger had, dat is er nu in de vorm van het langverwachte UTOPIA. Zoals ik eerder aanhaalde heeft de muziek van Travi$ Scott sowieso al meer lagen dan de meeste rappers in deze subgenres maar UTOPIA is toch wel zijn meest experimentele project tot nu toe!
Het album opent al meer heel gekke vocalen aan het begin op HYAENA. MODERN JAM is een vreemde eend in de bijt maar voor mij toch behoorlijk verslavend, ben ik trouwens de enige dat Teezo Touchdown met momenten op André 3000 vind lijken? MY EYES is dan weer een mierzoet Popachtig nummertje, één van de nummers waar ik niets mee heb. DELRESTO (ECHOES) is dan weer een collaboratie met Beyoncé, toch een samenwerking dat ik nooit verwacht had. CIRCUS MAXIMUS had inderdaad niet misstaan op een album als Yeezus. LOST FOREVER met Westside Gunn (en met The Alchemist-productie) ligt dan weer het dichtst bij "pure" Hip Hop. K-POP is dan weer een single met Latin vibes, een sound dat de laatste tijd heel populair is. Dit zijn maar een aantal voorbeelden maar UTOPIA staat vol met de experimentele geluiden.

Mijn overduidelijke favorieten op dit vierde studioalbum zijn MODERN JAM, GOD'S COUNTRY, MELTDOWN, I KNOW?, SKITZO, LOST FOREVER en TIL FURTHER NOTICE.
MY EYES doet het niet voor mij, die sound en zijn manier van zingen liggen me gewoon niet. FE!N heeft een sterke bangende productie, Travi$ zelf doet het goed en over het repetitieve refrein kan ik me nog wel zetten... maar de pret stopt volledig vanaf het moment dat ik Playboi Carti hoor. Verschrikkelijke manier van "rappen" heeft die man. PARASAIL is niet slecht maar gewoon verschrikkelijk saai.

Al de overige nummers zitten tussen die twee spectra, ze klinken goed maar zijn niet zo'n pareltjes als mijn favorieten op deze LP. Als album tot nu toe wel mijn minst favoriete van hem, maar toch ben ik na zoveel jaren wachten niet zeer teleurgesteld. Hij probeerde iets anders, iets dat niet meteen volledig voor mij is maar toch heb ik er een aantal parels bij en als volledige plaat is het gewoon een solide (maar wat te lange) luisterbeurt.

3,5* met ruimte voor groei.

Dit is nog wel best tof hoor!

Travis Thompson is blijkbaar begonnen als protegé van Macklemore en is net zoals zijn oude mentor én de producer van deze plaat, Jake One, van Seattle, Washington. Van Macklemore ken ik enkel zijn eerste twee albums met Ryan Lewis maar ik kan wel zeggen dat Travis me beter ligt dan zijn mentor!

Hij rapt goed en gecontroleerd al vind ik hem krachtiger als hij meer de melodische kant op gaat, deze kant horen we meer tegen het einde van Wolves & White T's. Het enige wat nog wat tegensteekt in zijn stemgeluid, dat is namelijk absoluut niet zo mooi en zijn stem slaagt geregeld precies ook over. Kan deze jongen natuurlijk niet aan doen en hij probeert het zo goed mogelijk te maken door zijn enthousiasme.

Dé ster van dit collaboratiealbum is uiteraard - en laat dat geen verrassing zijn - Jake One. Hij is sowieso een veelzijdig producer en heeft met The Stimulus Package (met Freeway) al een semi-classic op zijn naam staan. Ook hier produceert hij op een hoog niveau maar de stempel van semi-classic gaat deze LP toch niet halen, maar dat ligt eerder aan het vocale gedeelte.

Travis & Jake hebben voor weinig gastartiesten gekozen en die worden ook niet echt gemist, 3 is genoeg (Paul Wall heeft een gesproken interlude). Het kwartje bij Jay Worthy is nog steeds niet helemaal gevallen, Logic is steeds een plezier om voorbij te horen komen en de (voor mij) onbekende Erick the Architect past perfect op What If?.

Geen hoogvlieger maar wel een lekker albumpje!

3,5*

Beeldmooi.

Sinds een paar jaren hou ik me ook bezig met een nieuwere hobby: het lezen en verzamelen (en recentelijk ook recenseren) van stripboeken, voornamelijk die dat gericht zijn op het volwassenpubliek. Al ettelijke jaren volg ik De Stripvlogger op YouTube en vorige zomer had hij een filmpje gemaakt waarin hij deze LP liet zien. Door zijn enthousiasme én de prachtige cover was ik geïntegreerd. Van de artiest had ik nog nooit gehoord en ik wist eigenlijk niet echt wat te verwachten.

Dit album is een score geworden, maar niet van een film. Deze muziek is gemaakt om de 12-delige comicreeks The Life and Times of Scrooge McDuck te accompagneren. Die comics vertellen het levensverhaal van, je raad het al, Scrooge McDuck... bij ons in België en Nederland ook wel bekend als Dagobert Duck. Dat epische verhaal is geschreven en getekend door Don Rosa, dezelfde artiest dat ook deze prachtige albumcover gemaakt heeft.

Met die rijke Disney-eend was ik uiteraard wel bekend maar die boeken kende ik nog niet waardoor ik ook geen referentiepunt had. Dit is een prachtig staaltje muziek geworden hoor. Tuomas Holopainen mag dan eigenlijk een Metal-artiest zijn maar daar is weinig van te merken, hij zou zo zijn brood kunnen verdienen als filmcomponist. Het plaatje klopt. De composities zijn beeldschoon, vocalen zijn matig aanwezig maar wel mooi geïncorporeerd als ze er wel zijn en het voelt allemaal heel episch en cinematografisch aan. Van filmmuziek kan ik tijdens films uitermate genieten maar enkel die van mijn all-time favorite films, The Lord of the Rings, zet ik als muziekalbum op. Dit mag dan niet op dat niveau zijn maar ik vind dit toch echt subliem hoor.

Een favoriet segment aanduiden is moeilijk omdat dit gewoon één prachtig geheel is. Het tweede gedeelte van Duel & Cloudscapes maakt me steeds wel heel wat vrolijker.
Heel leuk ook dat Scrooge zelf heel sporadisch te horen is op Music Inspired by The Life and Times of Scrooge McDuck!

De Stripvlogger had me geïnspireerd om dit album te beluisteren en kort daarna inspireerde deze muziek me om The Complete Life and Times of Scrooge McDuck aan te schaffen. Ik kan iedereen aanraden om die boeken een kans te geven en vervolgens (of tijdens) dit weer op te zetten, dat maakt de ervaring enkel beter. Nu hoor ik echt van waar hij zijn inspiratie gehaald heeft en kan ik elk nummer wel plaatsten bij een hoofdstuk en levensfase van Scrooge.

Dikke 4* met een absolute kans op een verhoging in de toekomst!

Aangename verrassing!

Big Sean en Jhené Aiko kwamen geheel uit het niets met deze collaboratie EP. Jhené was al wel te vinden op de twee vorige albums van Sean, maar een geheel collaboratieproject kwam toch onverwacht voor mij.

Een groot fan van deze Detroit-rapper ben ik nooit geweest, maar Dark Sky Paradise was toch een ontzettend sterk album. De zangeres had me op haar EP al overtuigd van haar capaciteiten, maar op het full-length album liet ze het niet horen.

Beide artiesten doen het uitstekend op TWENTY88 EP. Ze hebben ook producties uitgekozen dat hun stijlen perfect aanvullen. Dit is voor beide toch een belangrijk punt, naar mijn mening vallen of staan ze beide met de producties.
Deze EP heeft liefde en vaste relaties als het algemene thema. Nergens wordt het speciaal maar het is een plezierig tussendoortje van dit duo.

Mijn favoriete nummers zijn Déjà Vu en Memories Faded. Het minste geslaagde nummer is voor mijn part 2 Minute Warning.

Een LP hoeft van mij niet persee, de korte speelduur van TWENTY88 EP is ook een pluspunt.

4*

Heerlijke EP!

Ty$ is een zanger die meer leunt naar (west coast) hip hop dan naar de traditionele (pop-)R&B sound. Enigzins zou ik hem durven vergelijken met Nate Dogg, maar die is toch een stuk getalenteerder dan deze heer. Nate is een véél betere zanger, Ty moet het vooral hebben van de producties en zijn zware en ruwe stem.

De EP opent met een lekker, niet speciaal, rustig nummertje. Zo lijkt het toch... vanaf het moment dat Twista begint te rappen verandert de vrolijke beat (à la Dreams & Nightmares van Meek Mill) in een dreigende trapbeat. Zo nu en dan vind ik het uitermate prettig om naar het machinegeweer dat zich Twista noemt te luisteren. Zo ook hier.

Hierna volgen de populaire singles van de EP, alle geproduceerd door één van de populairste producers van het moment: DJ Mustard. Or Nah vind ik de tofste, maar dat doet geen afbreuk aan Paranoid en zijn remix. Van de eerst genoemde is de video-versie het heerlijkst, die opent met een extra strofe van The Weeknd.

Na deze DJ Mustard-tracks volgt de knaller van het project, Familiar. Man man man, zoals ik in mijn vorige bericht al aangaf is dit een banger van jewelste. De zang van Ty Dolla $ign past verrassend goed op de harde trapbeat van Young Chop. Travi$ Scott en Fredo Santana doen wat ze moeten op een dergelijke productie.
Dit is sowieso één van de tracks van het jaar tot nu toe, voor mij dan toch.

Daarna wordt de luistersessie beëindigd met Wood & Leather (Whenever) en Never Be the Same. Ze halen het niveau niet van de DJ Mustard en Young Chop nummers, maar zijn toch tof in hun eigen recht.

Iedereen die gecharmeerd is door Ty Dolla $ign's gastbijdrages, YG'(s My Krazy Life) en DJ Mustard raad ik toch aan om Beach House EP een kans te geven. Ik ben benieuwd of Ty's debuutalbum, Free TC, even hard blijft boeien als dit.. want dat moet toch dubbel zo lang gaan worden.

Pu$haz Ink begint uit te groeien tot een tof collectief. Laat 10 Summers van DJ Mustard maar komen!

Deze bevalt me beter dan verwacht.

YG is één van mijn favoriete rappers de laatste jaren, als ik zin heb in ongecompliceerde West Coast raps dan zet ik hem nog al snel op. Als rapper an sich is hij niet super getalenteerd maar onder andere door de pompende beats die hij steeds kan pikken klopt het plaatje bij hem, er zijn er niet veel die ik ken die nog zo West Coast klinken. Met Tyga daarentegen heb ik nooit iets gehad, het weinige dat ik van hem ken vind ik daarbij ook totaal niet speciaal. Een gastartiest dat ik liever kwijt dan rijk ben om eerlijk te zijn.

"It must be your ass because it ain't your face" waren de allereerste woorden van Tyga op Hit Me When U Leave the Klub: The Playlist en meteen kwam er al een diepe zucht uit mijn mond. GELUKKIG is hij me nadien niet meer echt negatief opgevallen. De momenten dat YG te horen is interesseren me sowieso meer maar Tyga irriteert me wonderlijk genoeg amper op deze LP. Inhoudelijk gaat het vrijwel nergens over maar de gastheren doen exact wat ze moeten doen op dit soort producties. De beats zijn daarbij ook niet geniaal ofzo, zelfs niet in het subgenre, maar zorgen wel voor een lekker West Coast-sfeertje.

Uitschieters zijn er amper, maar skippers zitten er ook niet tussen voor mij. Lil' Wayne komt weer geweldig op Brand New, West Coast Weekend gebruikt All About U (2Pac) als sample en daar kan je eigenlijk niet veel verkeerd mee doen en het refrein van PARTy T1M3 is even verslavend voor mij als het origineel van Eddie Murphy (Party All the Time).

Ongecompliceerde West Coast rap dat net geen 40 minuten duurt, er zit een heerlijke vaart in het collaboratiealbum en nergens vind ik het saai worden. YG blijf ik met grote interesse volgen, Tyga zal me als hoofdartiest wellicht nooit interesseren maar hier stoort hij ook niet.

3,5*

Het tweede album dat ik van deze man uitprobeer.

Tyler, the Creator en zijn hele Odd Future-clan zijn nooit mijn type rappers geweest, zeker als je ze vroeger in interviews zag leken het gewoon een hoop brutale ADHD'ers. Toch verschoot ik er steeds van dat zijn albums steeds zo populair waren en vooral ook goed scoorde bij de critici en fans. Een tijd geleden besloot ik daarom zijn vorige album, Call Me If You Get Lost, een kans te geven. Dat beviel me beter dan verwacht maar heel veel doet dat album me niet.

Exact dat sentiment heb ik ook bij Chromakopia. Tyler is een zeer uniek artiest en ik snap nu zijn aantrekkingskracht wel. Productioneel zit het allemaal goed in elkaar, al is het vaak net wat te druk voor mij persoonlijk. Hij heeft een duidelijke stem en is een bekwame rapper, wel een tikkeltje overschat naar mijn mening.

Zijn achtste studioalbum beluister ik niet met tegenzin maar wederom nodigt het niet uit om veel op te zetten. Hey Jane, Sticky en Thought I Was Dead springen er voor mij het meest uit. ScHoolboy Q heeft, tot nu toe, al het Hip Hop-album van het jaar op zijn naam staan en ook hier komt hij weer even de show stelen op het laatstgenoemde nummer.

Prima LP, al vrees ik dat de klik tussen mij en deze artiest nooit zal komen.

3,5*

Heel lekker!

Wegens de naam en faam van Tyler, the Creator heb ik zijn vorige twee albums (Call Me If You Get Lost en Chromakopia) een aantal keren een kans gegeven, al heb ik vroeger eigenlijk nooit iets gegeven om deze man en zijn Odd Future. Die albums vielen beter mee dan verwacht, toch kwam ik er nooit volledig in.
Wegens zijn monsterlijke strofe op het nieuwste album van Clipse keek ik best uit naar dit nieuwe album. Strofes als dat staan echter niet op Don't Tap the Glass, dit project heeft een heel andere stijl.

Deze muzikant gaf zelf al aan dat mensen hun verwachtingen moesten bijstellen voor ze aan Don't Tap the Glass begonnen. Dit is echt wel een zeer ander soort project dan zijn vorige twee albums. Zijn negende studioalbum gaat nergens diep en heeft geen allesomvattend concept zoals we de laatste jaren gewoon zijn van hem. Deze LP is veel verteerbaarder dan zijn vorige projecten.

Wanneer deze plaat opstaat word ik vanzelf eigenlijk beter gezind. Vrolijk en swingend plaatje is het geworden hoor. Hij geeft zelf ook aan dat dit album niet gemaakt is om stil te blijven zitten, het plezier spat er echt van af!
Er wordt best veel gezongen op Don't Tap the Glass. De eerste paar luisterbeurten kon ik om eerlijk te zijn niet goed volgen, nergens vond ik wie die gastzanger is dat we constant voorbij horen komen. Blijkt die zanger gewoon Tyler zelf te zijn! Ik ben verbijsterd, zijn zangstem klinkt volledig anders dan zijn rap/praat-stem. Zeer aangename verrassing.

Big Poe is een sterke samenwerking met zijn grote idool Pharrell, wat een jaar heeft die laatstgenoemde ook nadat hij het album van het jaar volledig geproduceerd heeft. Nummers zoals Sugar on My Tongue, Sucka Free en Ring Ring Ring swingen de pan uit. Stop Playing with Me is een zeer hard nummer. Elk nummer op deze LP klinkt goed, samen vormen ze ook een ijzersterk geheel(tje).

Don't Tap the Glass is tot nu mijn favoriete album van Tyler, the Creator. Met een speelduur van net geen halfuur ben je er ook vrij snel doorheen en nodigt het uit om veel op te zetten. Ben er nog lang niet klaar mee!

Verhoging naar 4*.