Op "Journeyman" laat Eric Clapton een goed uitgebalanceerde mix horen van zijn wat meer mainstream rockgeluid en zijn roots, de blues. Waar ik op "Behind the Sun" de invloed van de mainstream en de gladde jaren 80 productie de overhand vind hebben, is "Journeyman" in mijn ogen een echte stap voorwaarts. Het liefst hoor ik Clapton onvervalste blues spelen, maar "Journeyman" bevat een mooie symbiose van rock/pop en blues. Het nummer "Hard Times" laat naast invloeden uit de blues ook flarden jazz horen. Daarnaast staan op "Journeyman" bekende nummers als "Pretending", "Bad Love" en "Running on Faith". Een ander hoogtepunt vind ik ook "Old Love" waar Clapton weer heerlijk op soleert. Het afsluitende bluesy "Before you Accuse Me" is een einde in stijl van een prima plaat.

Robert Johnson is een blueslegende en op "Me and Mr. Johnson" eert Eric Clapton een van zijn grootste invloeden. Veel opnamen zijn er niet gemaakt van Robert Johnson, dus Clapton heeft een groot gedeelte van Johnson's oeuvre op "Me and Mr. Johnson" gezet. Clapton geeft een smaakvolle invulling aan de liedjes van Johnson. Hij wijkt niet veel af van het origineel. Je zou kunnen zeggen dat dit gemakzucht is of inspiratieloos. Ik noem het respectvol en een ode aan de meester zelf. Clapton wisselt akoestisch en elektrisch spel moeiteloos af en het gehele album ademt authenticiteit uit. Uiteraard zijn de opnamen goed geproduceerd en klinkt het geluid veel voller dan de kale rauwe opnamen van Johnson uit de jaren 30. Maar de opnametechniek is natuurlijk ook flink verbeterd en dat maakt de luisterervaring wel zo prettig. Van dit project is ook nog een ander album uitgebracht onder de naam "Sessions for Robert J.". Die bevat een iets andere tracklist en wordt vergezeld door een DVD. Daarop is te zien met hoeveel passie en toewijding Clapton zich heeft ingezet voor dit project. Prachtig om te zien. "Me and Mr. Johnson" vind ik een goed album van een toegewijde Eric Clapton die de nagedachtenis van Robert Johnson levend houdt.

Luisterend naar "Old Sock" van Eric Clapton moet ik al snel vaststellen dat Clapton wederom een prima plaat heeft afgeleverd. Zijn vorige plaat, "Clapton" kreeg veel kritiek. Het zou te gezapig, terughoudend klinken en weinig vlammend zijn. Ik vind "Clapton" gewoon een goede plaat, waarop Eric Clapton kiest voor een meer jazzy insteek met inhoudend, maar daarom niet minder indrukwekkend, gitaarspel. Op "Old Sock" wordt die lijn doorgezet, al is de insteek nu niet primair jazz, maar neigt het bij tijd en wijlen naar reggae. Clapton steekt zijn liefde voor dit genre niet onder stoelen of banken en dat is ook de reden dat "Old Sock" zomers en positief aandoet. Ook voor deze plaat geldt dat er geen gierende gitaarsolo's zijn te horen, maar dat het gitaarspel ondersteunend is aan het liedje. Maar als je goed luistert komt er heel smaakvol gitaarspel voorbij en her en der een prachtige, maar ingetogen solo. "Old Sock" bevat bijna allemaal covers, met uitzondering van twee nieuwe composities. Ook dat gegeven stoort me nergens. Clapton en zijn groep aan muzikanten geven er een uiterst integere invulling aan, maar toch is het een onmiskenbaar Clapton geluid wat ik hier hoor. Vooral de Gary Moore cover van "Still Got the Blues" vind ik prachtig, met inderdaad een hele mooie gitaarsolo. "Old Sock" vind ik wederom een prima plaat van deze veteraan. Ik ben de eerste die zal toegeven dat ik Clapton nog eens graag een scheurende bluesplaat hoor maken, maar deze ingeslagen weg bevalt me ook prima.

Ik vind dit een van de beste live releases van Eric Clapton. "One More Car, One More Rider" bevat, zoals Clapton eigenlijk zelf al aankondigt, een mooie dwarsdoorsnede van zijn loopbaan en een mix van oude en nieuwe liedjes. Ook de nieuwe composities, van "Reptile", komen live prima uit de verf. Het mooiste aan "One More Car, One More Rider" vind ik dat de muziek centraal staat. Het geluid is perfect, alle instrumenten zitten prachtig in de mix, en het showelement is ondergeschikt aan hetgeen Clapton en zijn zeer goede band ten gehore brengen. De eerste helft van het concert is met name ingetogen en veelal akoestisch, maar nergens dut ik in of verlies ik mijn aandacht. "Key to the Highway" in deze akoestische uitvoering vind ik heerlijk. Vanaf "Going Down Slow" krijgt de elektrische gitaar wat meer de overhand en gaat het tempo omhoog. De blues gaat steeds meer de boventoon voeren en dat is uiteindelijk de basis bij Eric Clapton. De ene na de andere klassieker komt voorbij en Clapton houdt zich niet strikt aan de albumversies. Zo wordt "Have You Ever Loved a Woman" anders gezongen en improviseert Clapton er lustig op los bij het intro van "Sunshine of Your Love". Ook "Wonderful Tonight" heeft een mooie rijke orkestratie, wat deze versie spannender maakt dan het origineel. Er zit zelfs een lichte reggae vibe in. "One More Car, One More Rider" is een fantastisch live album en Clapton blijft tijdens concerten overtuigen en bevestigen dat hij echt een van de groten der aarde is.

"Pilgrim" is op zichzelf best een prima album van Eric Clapton. Toch is er ook het nodige op aan te merken. Zo is de productie, en met name dat van de drums, erg geforceerd en kil. De elektronische drumsound past gewoon niet bij de muziek van Clapton, en mist dus warmte. Ook de gitaren klinken bewerkt en er zit soms een vervelende delay op het gitaargeluid. Dat het gitaargeluid niet prominent aanwezig is en dat er de keuze is gemaakt voor het liedje en niet zozeer voor het etaleren van de gitaarklasse van Clapton, daar kan ik nog wel inkomen. Maar dan moeten of de liedjes wel heel sterk zijn, of het geluid moet authentiek blijven. De liedjes zitten best goed in elkaar, maar uiteindelijk doet de drang naar een moderne sound het een beetje de das om. Dat is best jammer, want live komen de liedjes van "Pilgrim" goed tot hun recht. Luister maar eens naar het livealbum "One More Car, One More Rider". Bij "Sick and Tired" en "She's Gone" veer ik nog even extra op, omdat die nummers nog het dichtste bij het bluesgeluid van weleer staan. "Pilgrim" is zeker niet slecht, maar in mijn ogen wel een gemiste kans. Hier had meer ingezeten.

In 2004 bracht Eric Clapton het album ”Me and Mr. Johnson” uit. Op dat album eerde Clapton zijn grote held en voorbeeld Robert Johnson. Maar tijdens het opnemen van dat album werden meerdere tracks opgenomen dan zijn verschenen op ”Me and Mr. Johnson”. Uit diezelfde sessies komt dus ook ”Sessions for Robert J.” voort. Eigenlijk is dit een DVD waar een audio CD aan is toegevoegd. Er is wat overlap tussen beide albums, maar uiteindelijk vind ik de tracklist op ”Sessions for Robert J.” net even beter dan ”Me and Mr. Johnson”. Dat is puur een kwestie van smaak want kwalitatief zijn beide albums gelijkwaardig wat mij betreft. Clapton eert zijn held op gepaste wijze en vooral met veel respect. Ik vind de oude opnamen van Robert Johnson geweldig, maar aan de andere kant ook best moeilijk om door een heel album heen te komen. De moderne productietechnieken maakt het dat ”Sessions for Robert J.” (maar ook ”Me and Mr. Johnson”) een stuk toegankelijker is. Het gitaarspel van Clapton staat buiten kijf en is weer om van te smullen. Kortom: prachtig eerbetoon aan een van de pioniers van de blues en de muziek in het algemeen.

Met ”Unplugged” staat Eric Clapton aan het begin van een reeks Unplugged albums, waarbij die van Clapton absoluut een van de besten is. Ik zie ”Unplugged” als de terugkeer van Eric Clapton naar de blues. Hij laat de popliedjes achter zich en keert terug naar zijn roots. Na ”Unplugged” komt Clapton namelijk met het fenomenale ”From the Cradle”. Maar terug naar ”Unplugged”. Clapton vertaalt zijn doorgaans elektrische liedjes naar een warme akoestische setting. Je kunt wellicht stellen dat het gitaarspel op ”Unplugged” niet vlammend of spectaculair is, maar ik hoor in de details en nuances toch behoorlijk veel akoestische virtuositeit. Ook de akoestische solo op ”Old Love” is van grote klasse. Over de stem van Clapton valt te twisten. Hij is zeker niet de beste zanger, maar slecht vind ik het allerminst. Naar mijn mening past het prima bij zijn liedjes en in deze setting al helemaal. Niet alle albums uit de Unplugged hype zijn even goed, maar deze ”Unplugged” van Eric Clapton is een topper: intieme setting, prachtig gitaarspel, bluesy liedjes en een Clapton die teruggrijpt naar het genre waar zijn hart ligt.

Dit is misschien wel een van de beste live releases van de afgelopen jaren. Eric Clapton en Steve Winwood presenteren op "Live from Madison Square Garden" het publiek en de luisteraar op een muzikale reis door de geschiedenis. Het gebodene is een mooie dwarsdoorsnede van de muzikale carrière van deze twee grootheden. Van Cream tot Traffic tot Derek and the Dominos, beide solo carrières en de nodige klassiekers, het is een aaneenschakeling van hoogtepunten. Eric Clapton laat horen dat hij nog steeds behoort tot de allerbeste gitaristen. Wat mij betreft is hij nooit weggeweest, al zullen de meningen daarover verschillen. Ik ben dan ook totaal niet verrast van wat Clapton hier laat horen. Voor mij is het een bevestiging van zijn kwaliteiten en ik geniet dan ook met volle teugen van zijn fantastische gitaarspel, prachtige solo's, mooie licks en riffs. Alles klopt en hij speelt met emotie, passie en gedrevenheid. Steve Winwood past precies in dat plaatje. Afwisselend op gitaar en toetsen vormt hij samen met Clapton een fantastisch duo dat elkaar uitstekend aanvult en aanvoelt. Daarnaast is het spelplezier duidelijk hoorbaar. Met zijn warme stem en dito toetsenspel voegt Winwood soul toe aan het bluesgeluid wat Clapton aandraagt. Enkele hoogtepunten: "Glad" wordt fantastisch strak gespeeld en funkt aan alle kanten. De blues standard "Double Trouble" krijgt een meeslepende uitvoering met een grootse gitaarsolo van Clapton. Ook "Pearly Queen" blijft een heerlijk nummer. Uiteraard is "Tell the Truth" van Derek and the Dominos" een genot om naar te luisteren, evenals als het akoestische "Rambling On My Mind". De Robert Johnson associaties komen direct weer boven zoals Clapton daar zit met alleen zijn akoestische gitaar. Steve Winwood brengt een hartverscheurend mooie uitvoering van "George on My Mind". Uiteraard zijn de covers van Jimi Hendrix fantastisch, waarbij met name "Voodoo Chile" van goddelijke klasse is. Naast het origineel misschien wel een van de beste uitvoeringen ooit. Alleen al de intro tonen op de Fender van Clapton en dan die stem. Kippenvel! Ik heb zelf beide heren in het Gelredome mogen aanschouwen in mei 2010. Hoewel de setlist iets anders was dan "Live from Madison Square Garden" zijn er toch veel overeenkomsten. Ook in Arnhem speelden beide heren fantastisch, waarbij ik met name Clapton echt onnavolgbaar vond. Alles draaide om de muziek die avond, geen fratsen en geen gedoe, gewoon spelen met passie en bezieling. De interactie tussen Winwood en Clapton was tekenend. Misschien wel een van de beste concerten waar ik ben geweest, en dat maakt "Live from Madison Square Garden" een mooie herinnering aan die avond.

"Crystal Vision" van Eric Gales is een no-nonsense bluesrock plaat. Gales trekt stevig van leer op zijn gitaar, lekker rauw en ongepolijst. Zijn spel bevat met name invloeden van Jimi Hendrix. Het geheel klinkt allemaal wat ruiger en soms zijn er wat kleine metalachtige trekjes te horen. Als Gales toch even wat gas terugneemt leidt dit direct tot een hoogtepunt in de vorm van "Freedom from my Demons". De stevige nummers zijn zeker niet minder, integendeel ze knallen uit je speakers. Ook de cover van "Hush" is zeer geslaagd. Waar het origineel en vele andere versies gebaseerd is op toetsen/orgel zet Eric Gales hier een stevige op gitaren gestoelde versie vol adrenaline neer. "Crystal Vision" rockt van begin tot eind, niets meer en niets minder, gewoon gaan!

Eric Gales speelt stevige bluesrock in de traditie van Jimi Hendrix. Die vergelijking is niet alleen terecht als je luistert naar het gitaargeluid, maar ook als je je beseft dat Gales net als Hendrix links is en zijn gitaar bespeelt als een rechtshandige. Zijn gitaar hangt dus ondersteboven en de lage E snaar zit onder in plaats van boven op de hals. Gales laat op "Psychedelic Underground" horen dat hij een meer dan uitstekende gitarist is en zijn composities zitten ook prima in elkaar. Toch vind ik het iets teveel rock dan blues. Dat is een kwestie van smaak, maar ik merk dat zodra het tempo naar beneden gaat het spel van Gales veel genuanceerder is en dat komt mijn beleving ten goede. In de stevige rock georiënteerde nummers gaan de nuances soms verloren. Dit doet verder niets af aan de kwaliteiten van Gales en dit album. Gewoon een prima bluesrock album van een prima gitarist.

Eric Sardinas en zijn band, genaamd Big Motor, maken spierballenblues van de bovenste plank. Subtiliteit is aan de heer Sardinas niet besteedt. De hele plaat is een stampende stuwende bluesrock exercitie geworden. Dat is niet erg, want Sardinas en zijn band doen dit met verve en de nodige vakmanschap. De overdrive op zijn resonator gitaar staat op stand 11 als Sardinas zich door zijn songs werkt. Want werken is het juiste woord, niet lullen maar poetsen. Enige nuance zou op zijn plaats zijn geweest. Na verloop van tijd dreigt het gevaar van een herhalingsoefening, omdat er te weinig variatie in de nummers zitten. Af en toe worden achtergrondzangeressen opgetrommeld, die dan gelukkig voor wat afwisseling zorgen. Al met al een lekker klinkende bluesrockplaat, niet heel onderscheidend, maar zeker genietbaar.

Na het beluisteren van de eerste twee tracks van "Feels Like Home" van Eric Steckel krijg ik de indruk dat ik naar een vrij standaard bluesrock plaat aan het luisteren ben. Maar schijn bedriegt, want daarna laat de nog jonge Eric Steckel een gevarieerde plaat horen die diep is geworteld in de blues. Ondanks zijn jonge leeftijd laat deze knul horen dat hij zich heeft verdiept in de blues. Daarnaast speelt hij fantastisch gitaar, zowel akoestisch als elektrisch. De slide gitaar intro op "Smiling Liar" is bijvoorbeeld geweldig. Ook het naar swamp blues neigende "C'mon in My Kitchen" is meer dan de moeite waard. Steckel wisselt stevige nummers af met midtempo en slowblues nummers. Het absolute hoogtepunt is "When Ignorance Turns to Bliss" waar Steckel akoestisch en elektrisch gitaarspel combineert tot een dampende en intense song. Ook op de instrumentale nummers bewijst deze jonge gitaarheld zijn klasse. Eric Steckel is een veelbelovende bluesartiest en met "Feels Like Home" lost hij die belofte al grotendeels in.

De Finse schone Erja Lyytinen is een van de weinige vrouwen in het circuit die de blues anno 2013 levend houdt. Met "Forbidden Fruit" levert zij een prima plaat af, en daarnaast laat mevrouw Lyytinen horen dat ze een zeer capabele gitariste is. Op zich blijft Lyytinen keurig binnen de lijntjes, schiet nergens echt uit de slof, maar de nummers zijn van voldoende kwaliteit en muzikaal zit allemaal prima in elkaar. Erja Lyytinen heeft een mooie, zwoele en sexy stem, en samen met haar warme gloedvolle gitaarspel levert ze met "Forbidden Fruit" een uiterst sensuele bluesplaat af.

"Concert by the Sea" is een prachtig piano jazz concert van Erroll Garner. Deze pianovirtuoos verrast met mooi afwisselend spel en zorgt voor variatie gedurende de hele plaat. Knap, want meestal ben ik snel afgeleid als een plaat gedomineerd wordt door een instrument. Errol Garner wordt op "Concert by the Sea" begeleidt door Eddie Calhoun op bas en Denzil Best op drums. Dit zorgt net voor een wat smeuïger geluid. Mooi om te horen is de passie van Garner tijdens het spelen. Af en toe hoor je hem mee hummen op de muziek. Garner speelt mooie melodieën en hanteert spannende pianoriedels (om het maar zo even te noemen). Gewoon een mooie jazzplaat!

20 januari jl. is ons wederom een grootheid uit de muziekwereld ontvallen. Op 73 jarige leeftijd heeft ze de strijd verloren, maar ze laat ons een indrukwekkend oeuvre na, inclusief dit voortreffelijke "At Last". Etta James heeft (ik blijf gewoon typen in de tegenwoordige tijd uit respect voor Etta) een geweldige doorleefde stem. Alles wat ze zingt ben ik geneigd te geloven. Haar stem is vol emotie, meeslepend, intens, confronterend, sussend, streng, lief; kortom een betere manier van communiceren is er niet. "At Last" is een prachtige intieme plaat voor de late uurtjes (maar eigenlijk voor altijd). RIP Etta!

Dit is een vakkundige en professionele plaat. De gekozen nummers zijn vrijwel allemaal bekend en de uitvoeringen zijn smaakvol gespeeld en uitermate goed geproduceerd. Daarnaast zingt Etta James zoals te doen gebruikelijk fantastisch. Punt van kritiek vind ik wel dat het allemaal wel heel erg netjes en uitgebalanceerd klinkt. Ik mis het rauwe randje toch wel een beetje. "Life, Love & The Blues" luistert heerlijk weg, klinkt heel goed, maar qua gevoelsbeleving schiet het hier en daar toch wel tekort. Een meer dan voldoende plaat, maar het had wat mij betreft wat minder gelikt gemogen.

Evanescence scoorde vele hits van het album "Fallen". Zo ben ik er ook mee in aanraking gekomen, anders zou ik deze band ongetwijfeld links hebben laten liggen. Ik ben hier gewoon niet zo'n liefhebber van. Daarnaast vind ik het allemaal iets te gemakkelijk. Men neme een goed uitziende zangeres, die ook nog eens mooi kan zingen, we zetten er een stevige band omheen met een poppy gothic sound en daar komen de hits. Het doet me allemaal vrij weinig, al vind ik wel dat Amy Lee mooi kan zingen. Dat bewijst ze op het nummer "My Immortal". Na dit album heb ik ook niks meer van hun vernomen in de hitlijsten. Doet er eigenlijk ook niet toe, want ik vind "Fallen" een product voor de massa. Daar is op zich niets mis mee, want het is niet zo dat ik deze muziek haat, maar voor wat "Fallen" betreft is de massa niet aan mij besteed.

Als ik heel eerlijk ben is deze plaat van Extreme wel een beetje guilty pleasure. Het nummer "Get the Funk Out" vind ik verschrikkelijk lekker en funky. Als ik naar "II" luister, dan hoor ik rock, soms tegen metal aanleunend, maar met een onzettende vette funky groove. Het gitaarspel van Nuno Bettencourt is om van te smullen. Oke, de teksten zijn verre van hoogdravend en soms doen de koortjes wat kinderachtig aan, maar toch vind ik het allemaal best lekker klinken. Megahit "More than Words" is helemaal geen slecht nummer, maar is gewoon grijsgedraaid op alle denkbare radiostations. "Hole Hearted" is een prima midtempo popsongs met mooi slide akoestisch gitaarspel, en misschien wel een betere song dan "More than Words". Ondanks de tekortkomingen geef ik "II" van Extreme toch een voldoende, alleen al door het gitaarspel van Nuno Bettencourt.

Ik heb een zwak voor Extreme. Dat komt niet door de mierzoete hit "More Than Words", maar door de vette mix van hardrock en funk. Op "III Sides to Every Story" wordt die lijn doorgezet, althans zo lijkt het. Zoals de titel van dit album doet vermoeden heeft "II Sides to Every Story" drie gezichten. Op de eerste helft van de plaat hoor ik die hele fijne combinatie tussen hardrock en funk. Gitarist Nuno Bettencourt laat zich weer heerlijk gaan, waar ik met name "Cupid's Dead" een ongekend hoogtepunt vind. Ook hoor ik weer onweerstaanbare refreinen en mooie zanglijnen. Dan volgen er een aantal nummers die wat meer toegankelijk zijn en naar pop neigen. Dit zijn niet mijn favoriete nummers, maar ze zijn redelijk verteerbaar. De laatste nummers neigen zelfs naar progrock of naar symfonische rock. Dat is even wennen, maar Extreme komt er na een aantal luisterbeurten mee weg. Al met al is "III Sides to Every Story" een gevarieerde plaat die een wat volwassener geluid laat horen dan de voorganger "II - Pornograffiti".

Deze comeback van Extreme bevat alle elementen die ik van deze band verwacht: de catchy refreinen, de koortjes en natuurlijk het geweldige gitaarwerk van Nuno Bettencourt. Toch is er wel iets anders vind ik ten opzichte van het verleden. "Saudades de Rock" klinkt wat volwassener en wat minder cheesy dan sommige eerdere liedjes/albums van Extreme. Gary Cherone is gewoon een goede rockzanger. Ik vind zijn stem dan ook meer overtuigen in de wat hardere nummers. In de meer ingetogen liedjes komen zijn zwakheden wat eerder bovendrijven. "Saudades de Rock" overtreft mijn verwachtingen, krijgt dus gewoon een dikke voldoende en is een zeer genietbaar en prima rockalbum.