Als je naar de homepage van de uit Dublin afkomstige Conor Furlong kijkt wat hij schrijft over zichzelf dan leer je dat ie zich heeft laten beïnvloeden door artiesten als A-ha, R.E.M., Nirvana, The Smashing Pumpkins, The Beach Boys, David Bowie, AIR, The Monkees, Phil Spector en Mercury Rev.
Maar ook film en kunst inspireren hem.

Het allermooiste vind ik de laatste zin: 'My aim is to make music that I love and hope that you might love it too'. Daar wil ik straks op terugkomen.

Het album opent donker en mysterieus met een bak strijkers. Het instrumentale titelnummer weet gelijk al te boeien en doet uitkijken naar het vervolg.

Dat vervolg vindt plaats in de vorm van It's Ok to Feel Sad dat een beetje doet denken aan Mercury rev. Furlong heeft geen onzin lopen uitkramen voor wat betreft zijn invloeden. Ik hoor ook een echo jaren '80 en het ietwat pompeuze geluid vermengt met lieflijke klanken maakt mij als luisteraar behoorlijk blij. Alsof de bubbels in de champagne gelijk al hun werk doen. Arcade Fire meets Fanfarlo meets Get Well Soon meets Mull Historial Society (kennen we die nog?!).

Op Gaza Kid horen we lichte shoegaze invloeden. Gitaar-rammelrock met koortjes en toch met een glitterrandje omlijst.

Bullet from a Gun start orkestraal en krijgt al snel een venijnig scheutje toegediend door de gitaar die flink van zich laat horen. Wel wordt duidelijk dat Furlong geen ster-zanger is, maar zijn geluid past wonderlijk genoeg uitstekend bij deze stijl. Het heeft bijna iets sereens over zich, terwijl anderen het gewoon herrie zullen vinden.

Er wordt wat gas teruggenomen op Corporate Whore, maar dat slaat na een minuut alweer om. Grungy electro pop neemt het dan over. Ineens doemt het bandje My Vitriol in mijn hoofd op. Nooit enige grote bekendheid gekregen, maar ook zij opereerden in deze hoek van het muzikale landschap.
En zelfs The Smiths zouden niet heel gek zijn om te noemen, en laten we eerlijk zijn: ook Morrissey is geen geweldige zanger, maar weet wel enorm aan te spreken. Furlong doet niet anders. Het klopt gewoon.

Vervolgens horen we Tears. Lieflijk galmt Conor zich door dit nummer heen. Even een beetje op adem komen na het voorgaande 'geweld'.

Eyes Open sprankelt zoals veel jaren '80 alternatieve gitaar-pop bandjes dat konden. Het is alleen niet kort en bondig zoals vaak het geval was bij die bandjes, maar het gaat de zes minuten voorbij. Het nummer ontvouwt zich dan ook in een langzaam tempo, explodeert niet maar weet toch naar een soort climax toe te werken. Ook hier is zijn zangstijl wel een beetje love-hate denk ik.

A Ticking Clock geeft mij weer een Mercury Rev gevoel. Een heerlijk gevoel kan ik wel stellen. Wat een fraai liedje is dit. Koortjes die zich perfect mengen met een heldere gitaarsolo. Heel fraai vind ik.

Op 4 December 2010 weet Furlong dat sprankelende gevoel vast te houden. Galmend, bijna zalvend weet hij ons in hemelse sferen te brengen. Wederom een sterk nummer.

Vervolgens krijgen we nog twee nummers in de vorm van If en Endless Sky. If is een kalm nummer met een soort sprookjes rand en Endless Sky maakt dat sprookjesachtige helemaal af.

In Ruins is het vierde volwaardige album van Conor Furlong. Het debuut verscheen in 2019 en vervolgens schotelt hij ons elk jaar een nieuw album voor. Voor mij is dit de kennismaking. Geen vervelende. In Ruins weet mij wel te boeien en ik ben benieuwd hoe dat op langere termijn gaat uitpakken.

Daarmee wil ik op zijn opmerking 'My aim is to make music that I love and hope that you might love it too' terugkomen: ik wil dat met een volmondig ja beantwoorden. Dit soort independent artiesten steun ik van harte.

Mooi om het album een week eerder gehoord te kunnen hebben naar aanleiding van het instore optreden afgelopen zaterdag in De Plaatboef, Rotterdam waar het al te koop was.

Dit optreden was een combinatie met Bony Man, een artiest die Conrad een warm hart toedraagt, zoals hij dat voor zoveel andere artiesten doet. En die liefde deelt hij graag met anderen waaronder ondergetekende. Zodra Conrad met een tip aan komt zetten weet ik dat het 9 van de 10 keren volledig raak is en die 10e keer is dan vaak ook niet eens zo slecht.

Ik ken hem van zijn rol in Seven Stars Over Sicily en toen hij vertelde dat hij een solo album had gemaakt in de stijl van zijn geliefde artiesten werd ik toch wel heel erg benieuwd, want dat zijn immers artiesten die ik ook enorm waardeer.

Mooi georkestreerde nummers en de toevoeging van Tamara Woestenberg en Bette Schindlerblijken blijkt een schot in de roos. De laatste was aanwezig bij de instore en bezorgde me af en toe kippenvel met haar vocalen. Zeker in combinatie met de zang van Conrad is dat echt een rijke aanvulling. Conrad is misschien niet werelds beste zanger, maar het komt uit zijn muzikale hart en geeft het geheel iets eigens. Maar laat het aanvullen door zangeressen als Tamara en Bette en dan krijg je een wonderschone samensmelting te horen.

Het laatste nummer Little Fellow is een schitterende afsluiter. Een slaapliedje voor zijn zoon. Een zoon die ik als baby leerde kennen bij een huiskamerconcert van Gabby Young (jazeker!). Hoe leuk was het om dit nummer te horen waar dezelfde zoon bij aanwezig was tijdens de instore, inmiddels een paar jaartjes ouder.

Ik roep het vaker als ik een album van een mening voorzie waar het gaat om een artiest die ik persoonlijk ken of enorm waardeer: het is door een gekleurde bril en er hangt een extra gunfactor aan vast. Is dat erg? Nee. Never Gonna Change the World is een zeer fraai album waar Conrad terecht trots op mag zijn.

Als je nummers als Brown Sugar Cane en Just Another Day kan maken doe je toch iets heel goeds. Wat mij betreft op de volgende nog meer van dit soort duetten waar beide zangers elkaar omhoog stuwen en daarmee een zeer fraaie sfeer neerzetten.

Voor nu: Never Gonna Change the World is een bijzonder album waar een hoop liefde in zit.

Cover-albums zijn altijd gevaarlijk en meestal tegenvallend, zeker als het albums zijn met diverse uitvoerenden.
Hoe zit het dan met dit album? Uiteraard het zelfde laken een pak.

Opener She's Always in My Hair haalt het niet bij het origineel dat ik een zeer sterk Prince-nummer vind. Hortend en stotend brengt D'Angelo dit ten gehore en ik geloof het al snel.
Purple Rain is origineel een lang en episch nummer. Stina Nordenstam maakt er een drie-en-een-halve minuut durende versie van die je nauwelijks herkent. Ik vind dit eigenlijk wel heel erg goed gedaan.
Blue States (wie?) covert Alphabet Street en ook dit nummer is compleet verbouwd en ik vroeg me even af of dit echt wel een cover was van die grote hit. Ja dus. Hier is een een loungy track geworden en op zich zo slecht nog niet met name door de lef van het verbouwen.
Susanna And The Magical Orchestra blijft redelijk dicht bij het origineel van Condition of the Heart, dat kan ook haast niet anders want dit nummer is van zichzelf al zo perfect. De stem van Susanna past goed bij dit nummer waardoor het een zeer mooi nummer is geworden.
Crazy You is nu niet bepaald een sterk nummer van Prince en Osunlade probeert de vibe van het nummer vast te houden en wat meer te vertalen naar nu. Ze doen dat redelijk goed alleen blijf ik dit nummer gewoon niet zo bijzonder vinden.
Controversy is een zeer geliefde track van mij en ook hier was het even schrikken toen ik de versie van Hefner hoorde: ik waande me weer rond de eeuwwisseling met lounge op zijn hoogtepunt. Deze versie klopt, maar doe mij maar het origineel als ik mag kiezen.
Girls and Boys krijgt hier een reggae-sausje van The Dynamics. Grappig, maar wel wat eentonig op den duur. Doet u mij maar de dampende Prince-funk van het origineel.
The Ballad Of Dorothy Parker is een zeer sterk Prince-nummer en Broadway Project Feat. Jeb Loy Nichols maakt hier een aparte versie van. Apart zeker, maar mooi? Nee, dit noem ik verkrachting van het origineel. Arme Dorothy: ik zou aangifte doen als ik jou was.
7 Hurtz mag met Peaches aan de gang om wat te maken van Sexy Dancer. Kunnen die vervelende wijven niet wat anders gaan doen. Sexy? Duvel op en houdt uw mond dames.
Soulwax heb ik hoog zitten en live willen ze wel vaker wat van Prince opvoeren. Op dit album is dat Starfish and Coffee. Ja best leuk, maar meer ook niet. Ze kunnen het beter laten bij een leuk live-intermezzo maar het hoeft voor mij niet op cd gezet te worden.
Van Rob Mello heb ik nog nooit gehoord en eerlijk gezegd komt dit nummer, Critical me ook niet bekend voor. Lekker funky in de droge oude Prince-stijl met vervormde stemmen en al. Camille in da house?
LB mag The Future van het Batman-album coveren. Hoeft hij voor mij niet nog een keer te doen. Dit is een compleet gestripte versie die me totaal niet raakt.
Kode 9 and Space Ape sluit het album af met Sine of the Dub. Ook dit komt mij niet echt bekend voor en het nummer zelf geloof ik wel.
Dan is de balans snel opgemaakt: voor de helft leuke covers en voor de andere helft is het maar zo zo. Geen verrassing dus.

Ondanks dat haar 4 jaar geleden verschenen debuut me niet zo heel erg veel deed buiten 'wel aardig, lief en relaxed' vond ik het toch nodig om het nog een keer te proberen met Corinne Bailey Rae.
Ergens heb ik namelijk het gevoel dat ze wel degelijk beter gaat aanslaan bij mij want op zich ben ik niet vies van 'lief, leuk en aardig'.
Maar er is, bewust of onbewust, toch nog een reden: mijn kapper is niet alleen kapper. Het is soms ook een beetje zoete inval bij hem en dan weet ik de koffiekan wel te vinden en als ik een wijntje wil pak ik het maar. Er staat ook altijd muziek op en dat is heerlijk als je aan zijn barretje hangt en de verhalen over zijn kinderen, voetbal en wat dan ook aanhoort.
Ik neem regelmatig iets aan muziek mee dat hij dan in de zaak kan draaien (het ziet er ook uit als een oude barbiersshop en niet zo'n kille moderne knippen en wegwezen toko). Amy, Adele, Duffy, de Deelder verzamelaars. Noem ze maar op.
Alweer een flinke tijd geleden was dat het debuut van Corinne en ondanks dat dat helemaal in zijn straatje past hoorde ik verder niet of het nu gewaardeerd werd of niet. Tot redelijk recent geleden: 'dat ene cdtje van Corinne Bailey Rae was een schot in de roos'. Veel klanten schenen er ook naar te vragen en hij had het helemaal herontdekt. Nu kan ik me voorstellen dat sommige cd's een beetje ondersneeuwen omdat ik graag wat mee mag brengen

En wat heeft dat te maken met dit nieuwe album? Misschien toch wel iets: Corinne Bailey Rae heeft blijkbaar de kracht om breed aan te slaan (wat ze ook doet) terwijl ik het allemaal net iets te zoet en braaf vind zo ook deze nieuwe. Heerlijk hoor: absoluut, maar het mist net iets te veel pit. Dit is fijn voor etentjes met vrienden die niet zo met muziek begaan zijn en dit is fijn voor mijn kapper en zijn andere klanten. Ik zal de volgende knipbeurt zeker The Sea laten horen, wetende dat het wederom aan zal slaan.
Vond je het debuut goed, dan zul je deze ook goed vinden. En ik? Ik vind het ook wel een fijn plaatje eigenlijk, ondanks mijn puntjes van kritiek.

Cory Henry wist me enorm te raken met een fenomenale vertolking van Purple Rain afgelopen zomer tijdens het North Sea Jazz Festival in samenwerking met het Metropole Orkest.
Nee, ik was er zelf niet bij, maar een clipje op YouTube deed z'n werk ook wel.

Cory Henry Performs Purple Rain W/ Metropole Orchestra Live at North Sea Jazz Festival 2017 - YouTube

Een mooie reden om eens te gaan luisteren naar het werk van Henry, waardoor ik uitkwam bij First Steps uit 2014.
Toetsenist bij Snarky Puppy (die ook al hebben samengewerkt met het Metropole) en een topmuzikant die funk, soul, gospel, fusion en jazz door de blender gooit en het vervolgens de titel First Steps meegeeft.
Het swingt absoluut en het enthousiasme spat ervan af. Waarschijnlijk ook de reden dat zijn opvoering van Purple Rain me zo wist te raken.

Op First Steps ontroert hij me niet, maar weet me wel degelijk te pakken en hij laat er mee horen dat jazz (vermengd met andere stijlen) nog steeds springlevend kan zijn.

John Grant met Stephen Mallinder verstrengeld in een creepy elektronische dans.

Je zou denken verrassend, maar dat is het iet echt. John Grant is hier niet vies van en vond het op zijn laatste albums al nodig deze liefde subtiel door onze muzikale magen te splitsen. Vooral op zijn laatste album pakte dat niet voor iedereen even goed uit. Waar waren de prachtnummers van Queen of Denmark vroegen ze zich dan af.

Zelf had ik daar veel minder moeite mee. Ik ben ook gek op Pale Green Ghosts als nummer. Op Mr Dynamite horen we ietwat meer 'gekkigheid' zoals dat te horen was op Grey Tickles, Black Pressure, ook al weer drie jaar oud.
En die 'gekkigheid' bestaat uit een hoop elektronische foefjes met een laagje dansbare funk. Twee stoute jongens die losgaan in de snoepwinkel en daarbij een hoop lol hebben. Zo komt dit album op me over.

Het plezier straalt eraf. Dit is wat ze graag doen en als wij dat ook leuk vinden is dat meegenomen, zo niet.... loop gerust een deurtje verder.
Ik klop graag aan bij deze winkel. Bontgekleurd en vrolijk kom je er namelijk weer buiten om al snel te besluiten terug te keren. Dit is ongecompliceerde lol. Gooi Beastie Boys, Prince, Kraftwerk en Herbie Hancock's Rockit in de blender strooi er wat K-pop overheen en je hebt Mr Dynamite.

Crocodiles.... dan denk ik gelijk aan Echo and the Bunnymen en zo gek is die gedachte niet eens als ik dit album hoor. Voor mij tevens de kennismaking met deze band terwijl het toch al weer album nummers drie is.
Ik hoor zeker ook The Jesus and Mary Chain en wat recenter The Early Years.

De originaliteitsprijs gaan ze er dus niet mee winnen en of we anno 2012 nog geschokt moeten raken van een bloot piemeltje op de hoes denk ik ook niet, alhoewel er zeer degelijk een sticker overheen geplakt wordt (en die versie zien we hier dus ook op de site).
We zullen het er maar op houden dat de cd ook in de VS verkocht moet worden.

Maar is het ook wat? Ach ja, je hoort niets nieuws en ik kan net zo goed The Strokes, Girls of Black Rebel Motorcycle Club opzetten (ook al is hun geluid anders). Het is allemaal nogal retro en dus eerder gedaan en meestal ook wel beter, zelfs door de genoemde bands die al niet bepaald origineel waren.
Verder vind ik het allemaal nogal braafjes klinken en ik vraag me af of dat de bedoeling is.
Misschien is het poppy karakter daar wel de oorzaak van en hebben zie die niet ver genoeg onder een gruizige shoegaze laag verstopt of zijn ze er niet voldoende met de stofzuigersound overheen gegaan.
Maakt niet uit. Het is een prima plaatje waar je gewoon niet al te veel bij na hoeft te denken. Leuk voor tijdens het schoonmaken van je huis of zo.

Nog nooit van deze band gehoord en het moest blijkbaar deze wat opvallende hoes zijn die er voor zorgde dat ik eens ben gaan luisteren naar Crooked Fingers.
De opener What Never Comes viel me gelijk al op als zijnde Springsteen-achtige rock met een snufje Arcade Fire (het heeft iets zwierigs). Doe er een portie soulvolle zang en blazers bij en je hebt een opener die er voor zorgt dat je zin hebt verder te luisteren.
Luisa's Bones klinkt lieflijk en dat komt zeker door de zwierige instrumentatie en zang.
Phony Revolutions is op myspace te beluisteren en vind ik een absoluut hoogtepunt: wederom blazers, strijkers en kent de rijke vorm die Arcade Fire of Beirut ook hanteren en het gekke is dat ik hier zelfs wat flarden Mano Negra in ontwaar.
Give and Be Taken is een opvallend pop-rock plaatje waar de mannelijke en vrouwelijke zang elkaar fijn aanvullen: het buitelt lekker over elkaar heen.
Let's Not Pretend (to Be New Men) is een kampvuur-liedje met wiegende ondertoon, akoestische gitaar en vooral zeer fijn vioolspel.
Cannibals is wat meer rechtdoorzee maar heeft wel degelijk van die kleine verfraaiingen die het nummer toch wat boven de grauwe middenmoot weten te verheffen.
Sinisteria heeft wat weg van een moderne country & western. Misschien door de slide-gitaar en soort van Mexicaans ondertoontje. Je ziet het stof al opdwarrelen. Een band als DeVotchKa heeft dat soms ook wel.
De titel No Me Los Des doet het al vermoeden maar hier komt flamenco aan te pas en geeft het daarmee een zuid-amerikaans/spaans sfeertje mee.
Run, Lieutenant, Run heeft dat halverwege ook: alsof je te gast bent op een Mexicaanse bruiloft waar je halverwege geconfronteerd wordt met een halfdronken lokale zanger die het bruidspaar toezingt.
Modern Dislocation heeft wat weg van Andrew Bird en dat is op zich niet zo verwonderlijk omdat producer Mark Nevers ook met Bird gewerkt heeft.
Your Control wijkt wat meer af van de rest en is rammelpop op charmante wijze zoals ik dat ook hoor bij een bandje als Wussy, alleen is Crooked Fingers dan net even wat liever.
Hoe dan ook is het een vrolijk, opvallend plaatje waar ik alleen maar blij van kan worden alleen zal het nooit de status kunnen halen van alle namen die ik noemde. Daarvoor zijn ze een maatje te klein (en is het misschien toch niet zo vreemd dat ik nog nooit van ze gehoord heb ondanks dat ze al wat albums op naam hebben staan).

Een veelbelovende band uit Rotterdam. Ik zag ze voor het eerst live tijdens de allereerste PopUp 010 en ik was verkocht. Nu is er op Final 500 Records de tweede EP verschenen na REVERE. Er is wel een soort connectie tussen die twee ontstaan. Stephen Ellis, de zanger van REVERE, trad ook op tijdens de eerste editie en was zelf ook aardig onder de indruk van Crying Boys Cafe. Een jaar later zong zanger Jasper Hupkens zelfs een nummertje mee tijdens een instore van REVERE, georganiseerd door user reptile71.

Jasper heb ik ook bij Winterdagen een gastrol zien vervullen en zo zie je bandleden overal wel weer opduiken. Het is wel echt zijn project en wat voor eentje!

Spannende, broeierige nummers op deze debuut EP, Cafe genaamd. Op kant A staan drie nummers die we al eerder online konden beluisteren waaronder het bijna gospelachtige I Was a Singer en het schitterende The Road.
Op kant B drie nummers speciaal voor deze bijzondere release opgenomen.

Paul Simon en Talking Heads maar dan met net even meer soul en een scheut gospel en vooral heel veel eigenheid. Want dat is wat ik van Cryin Boys Cafe vind: heel eigen, heel authentiek en vooral heel erg genietbaar!

Ik ben helemaal klaar voor een volwaardig debuut: kom maar op!

Altijd leuk om albums te ontdekken puur omdat de hoes je op één of andere wijze weet te trekken.
Zo was dat dus ook bij Cults. De hoes springt er uit zonder dat ie nu zo bijzonder te noemen valt.
Hoe dan ook: aandacht getrokken en dat is al heel wat in het enorme aanbod dat dagelijks over ons gestort wordt.

Stap twee is bij mij meestal dan zapgedrag: samples zoeken, MySpace, YouTube enzovoort.
En dat kan juist wel eens verkeerd uitpakken en dat was dus bij Cults het geval. 'Nee he, niet weer zo'n zonnig lo-fi bandje die oude tijden willen doen herleven' (Shangri-Las werden al genoemd waar ik The Supremes aan toe wil voegen).
En weg ben ik weer.

Toch blijft een album soms op onverklaarbare wijze dan toch in het geheugen hangen. 'Zou ik niet toch eens het hele album moeten proberen te luisteren?'
Zo geschiedde: Cults kreeg de complete luisterbehandeling en de conclusie is dat het inderdaad wat oude tijden wil doen laten herleven, het misschien net even bandje nummer zoveel is die deze kant opgaat maar dat het tegelijkertijd wel degelijk weet op te vallen.
Ik kan nog niet goed verklaren waarom dan wel. Waarschijnlijk omdat het retro-randje er niet zo duimendik bovenop ligt. Het heeft iets eigens, iets anno nu (cliché, ik weet het maar toch is het zo).

Zomers? Tuurlijk, maar dat is niet zo erg. Zolang het lekker is maakt dat niet uit.
Ondanks dat de vergelijking kant noch wal raakt heb ik een Beach House-gevoel bij dit album. Muziek die in eerste instantie wat langs me heengaat en toch stiekem langzaam onder de huid kruipt waardoor de waardering stijgt.
Het zou zomaar eens kunnen opgaan voor dit titelloze, fris en fruitige debuut van Brian Oblivion en Madeline Follin: rustig aan stijgen naar meer, meer, meer. Ze zouden zomaar eens kunnen gaan zorgen voor de soundtrack van deze zomer.

Dit album moest de comeback van de band worden en hierna bleef het er weer bij. Boy George staat overigens weer te popelen om een reunie te houden dus laten we maar afwachten of er een album bij komt.
Don't Mind If I Do borduurt soms een beetje voort op het succes van de solo-single Everything I Own. Niet helemaal mijn ding dat poppy reggae-sausje, maar het kan er mee door. Wat er niet mee door kan is de cover van Bowie's Starman, maar dat is dan ook één van mijn favoriete Bowie-songs en daar moet je van af blijven.
Verder een aardig popplaatje met lekkere koortjes, blazers en een ietwat aangetaste stem van Boy George maar toch eentje die weet op te vallen en eigenlijk mooier is geworden daardoor.
Fat Cat keerde later terug op zijn solo-album U Can Never Be 2 Straight en daarmee heb ik de andere helft van het album te pakken dat wat meer naar die periode verwijst.
Hadden er nog meer kwaliteitsnummers als Confidence Trick tussen gestaan dan was ik waarschijnlijk ronduit lyrisch over dit comeback album; broeierig en spannend. Zo hoor ik ze graag: geweldig nummer! Het ademt een beetje een Soulsavers sfeertje uit.
Ik hoop dat Boy George er nog eens in slaagt om een album vol met dit soort pareltjes uit te brengen. Hij kan het, dat blijkt wel uit een nummer als dit. Laat hem goed kijken naar zijn 'volgeling' Antony en kom maar op met die geweldige ultieme cd onder eigen naam of als Culture Club.
Don't Mind If I Do is tot nu toe misschien wel hun beste album ondanks het gebrek aan hits.

Een nieuwe Current 93............

David Tibet weet telkens weer zo'n mysterieus sfeertje te creeëren, sinister zou ik zelfs willen zeggen.
Maar weet hij ook nog te verrassen?
Nee dus, mij in elk geval niet meer. Het 'praatzingfluisteren' van Tibet kennen we onderhand wel (misschien dat ik Black Ships Ate the Sky daarom wel weer zo gaaf vond met al die gastartiesten die ik individueel ook nog eens hoog heb zitten).
Op dit album komen alle sfeertjes wel weer voorbij. Opener Invocation of Almost is voor het wakker worden op zondagochtend minder geschikt met z'n gitaarerupties. Het folky Poppyskins is lieflijk ook al horen we Tibet voor de zoveelste keer op zijn kenmerkende wijze het woord 'murderer' (muuuuuhuuuuurderer) uitspreken. Overigens doet Michael Cashmore niet mee op dit album en daar moest ik bij dit nummer toch wel opeens aan denken.
Op On Docetic Mountain duikt de gitaar weer op die de sfeer aardig weet te bepalen. Ook op 26 April 2007 is die te horen maar dit nummer laat weer de andere kant van Current 93 horen. Doomy & dark zeg maar en gek genoeg hier niet echt sinister.
Aleph Is the Butterfly Net is een sfeernummer met soortement wave-wortels en het langste nummer op dit album, Not Because the Fox Barks, gaat voor mijn gevoel net even te lang door (een euvel waar ik Current 93 wel vaker op betrap) en hier wederom nadruk op de electrische gitaar.
Folky wordt het dan weer op UrShadow en een hoop stemmetjes mogen het album op As Real As Rainbows onder begeleiding van een lieflijk pianomelodietje afsluiten.

Ergens heb ik Current 93 inmiddels wel gehoord maar ik heb het er (nog) niet mee gehad. Tibet krijgt het voor elkaar om me te boeien. Dan maar geen verrassing meer. Toch merk ik wel dat ook dit album er eentje is die gedoseerd opgezet moet worden.
Ik mis de gastartiesten wel, maar doordat hij nu zelf voornamelijk de vocalen verzorgd is er wel weer sprake van meer eenheid wat de cd ten goede komt.
Dit wil niet zeggen dat er geen bekende namen mee doen. Wat te denken van Baby Dee, Matt Sweeney, Andrew W.K. of Rickie Lee Jones.

Een typische Current 93 die een beperkt publiek zal aanspreken en dat publiek zal deze nieuwe wel weer weten te vinden en waarderen.

Zo, dit kan weer weggestreept worden.

Wederom een sprookjes-achtige cd van Current 93. Het is dan wel weer een sinister sprookje...
Dan het fluisterende, het tergende en dan opeens die wonderschone melodieën waarvan het lijkt of ze helemaal uit het niets komen vallen.

Ik vind de muziek van Current 93 erg verraderlijk. Daarom weet ik ook nooit goed of ik er nu echt van aan het genieten ben of dat er juist een kleine siddering door mijn lijf gaat. Geniet ik nu van die lieflijke geluiden of gruwel ik juist van die stem van Tibet met de daarbij soms spookachtige geluiden?

Het is die verwarring die Current 93 telkens weer zo boeiend maakt denk ik. Het is confronterende muziek, zeker niet geschikt voor iedereen.
Zelf sta ik er dan misschien ook wel het meest van te kijken dat ik dit op zijn tijd juist zo goed vind. Voor mijn gevoel ligt dit soms net een tandje te hoog en denk ik dat ik het net niet goed kan bijbenen.
Maar op de een of andere manier blijven de composities van David Tibet me aantrekken. Zo ook die op dit All the Pretty Little Horses.

De discografie lijkt oneindig te worden onderhand, de praat-zeur-'zang' van David Tibet blijft onveranderd.

Eigenlijk had ik er niet zo'n zin meer in. De laatste albums draai ik zelden tot nooit en het zijn vooral All the Pretty Little Horses, Soft Black Stars, Thunder Perfect Mind en vooral Black Ships Ate the Sky die het nog goed doen.
Niet geheel toevallig dat die laatste vol staat met gastvocalisten als Marc Almond, Antony, Baby Dee (I Remember the Berlin Boys van dit album doet me sterk aan haar denken) en Nick Cave.
Stuk voor stuk artiesten die ik hoog heb zitten (en wel ook allemaal met vocalen waar je doorheen moet dat dan weer wel).
Tibet trek ik maar zelden een heel album en toch weet hij me ook telkens weer te boeien.

Het is op dit nieuwe album, ik ben de tel kwijt de hoeveelste dit is, niet anders. Waarom ik er aan begonnen ben is heel eerlijk gezegd het feit dat Antony en Nick Cave terugkeren. Antony op het mooie Mourned Winter Then dat afwijkt van de andere nummers en Cave mag I Could Not Shift the Shadow volpraten.
Wat al opvalt bij de openings-track is de jazz-vibe van het nummer. De piano had op Soft Black Stars al een hoofdrol maar hier is het totaal anders ingezet: je hoort vooral jazz door de toevoeging van een saxofoon en de manier van pianospelen kent duidelijk zijn jazz-invloed.
Tekstueel is het allemaal weer van hetzelfde laken een pak en dat weet ik onderhand wel.

Door deze 'nieuwe richting' (jazz), vermengd met de o zo bekende sound is I am the Last of All the Field That Fell toch nog een behoorlijk interessant album geworden.

Ik zal het je zeggen

In 2002 gaf Antony samen met Current 93 twee concerten in Londen. Eén daarvan was in een klein kerkje genaamd Saint Olav.
Van beide artiesten zijn 6 nummers geselecteerd voor deze live EP.

Het opent al met het kippenvel-opwekkende You Stand Above Me waar Antony de sterren van de hemel zingt, zichzelf begeleidend op piano en met slechts 1 lid van de Johnsons: Maxim Moston op viool.
Hierna het bekende nummer The Lake. Wat is dit nummer toch een juweeltje; ik beschouw dit op een gedicht van Edgar Allan Poe gebaseerde nummer nog steeds als één van de mooiste nummers van Antony. Ook hier valt weer op hoe helder Antony live klinkt. Hier is hij geheel solo op piano te horen. Hoe mooi moet het geweest zijn om hier bij aanwezig te zijn in dat kleine kerkje in Londen.
Hierna volgt Cripple and the Starfish dat start met de mededeling van Antony 'Tonight is just the two of us'. Zoals gezegd is die tweede naast Antony violist Maxim Moston. Hierdoor krijg je dus een wat soberder versie te horen van dit nummer maar het lijkt alleen maar aan kracht te winnen door deze pure eenvoud. Hemeltergend mooi en dit nummer blijft me keer op keer betoveren: ik heb er geen woorden voor. Deze uitvoering is een enorme aanwinst op de al bestaande studioversie.
Door met de 3 nummers van Current 93 (ook best wel een lieveling van mij). Het is toch even wennen na de nummers van Antony om geconfronteerd te worden met de stem van David Tibet op Judas as Black Moth. Het nummer is afkomstig van het sobere album Soft Black Stars (waarvan Antony overigens de titelsong ooit coverde). Ook dit nummer is sober van opzet. Tibet met zijn bezwerende zing-praten en Maja Elliott op piano. Het blijft een schitterend nummer dat helaas erg kort duurt.
Sleep Has His House gaat over de vader van Tibet en is behoorlijk ontroerend te noemen. Eenmaal bij dit nummer aangekomen besef je niet meer dat je hiervoor 3 nummers van een andere artiest gehoord hebt: Tibet en Elliott weten je helemaal op te zuigen in dit nummer. Heel subtiel voeren ze de spanning op naar een schitterend hoogtepunt.
Op Walking Like Shadow horen we gitarist Michael Cashmore. Zijn gitaarspel is erg herkenbaar en geeft het nummer daardoor een heel andere sfeer mee dan de 2 vorige nummers. Ook mooi, maar mijn voorkeur gaat iets uit naar de piano.
Al met al een zeer fraaie EP.

Lekkere electro-pop uit Frankrijk..... ik moest er zelf eigenlijk al een beetje van zuchten want heb ik dit niet al genoeg gehoord?
Ja en nee bleek al snel. Curry & Coco gebruiken inderdaad electro maar doen dat ook wel op een punky-poppy manier met soms gebruik van een lekker vet orgeltje en aangedikte synths. Blondie? Ja, een heel klein beetje dan misschien en zo zijn er nog wel meer namen te noemen.
Als je het hitje Sex Is fashion hoort moet je proberen om je gezicht in de plooi te houden bij het horen van zoveel retro en toch weet het me deze keer allemaal te pakken.
Is het omdat het zo lekker fris en vrolijk klinkt? Curry & Coco zo lekker fruitig klinkt? Je je afvraagt in welke mate het nu serieus is?
Als we dan toch retro gaan doen dan hoor ik liever We Are Beauty dan de laatste Goldfrapp (Head First). Waarschijnlijk door het lichte punk gevoel dat er in kleine mate aan toegevoegd is.
Hoe dan ook: dit is een lenteplaatje pur sang. Waarschijnlijk niet houdbaar tot de eindejaarslijstjes maar dat maakt niet uit. Mocht de zon het dan toch even laten afweten of de temperatuur nog te kil dan is daar voor dit moment Curry & Coco.

Zin in een niet alledaags feestje? Bezoek dan het American Circus van Curtis Eller: How to Make It in Hollywood.

Het album stamt alweer uit 2014, maar krijgt nu een release op het Nederlandse label Brandy Alexander (http://brandyalexander.nl).

Curtis Eller is geen onbekende meer in het wereldje waar bluegrass heerst, maar in Nederland wil het nog niet zo lukken en hopelijk gaat daar nu verandering in komen, want How to Make It in Hollywood is een sterk album!

Deze country/folk/bluegrass drijft geheel op de banjo, die hier de hoofdrol mag spelen. Soms neigt het naar een haast duivelse, maniakale sfeer, maar de achtergrondzang weet te verhinderen dat het al te donker wordt. Integendeel. The B-52's lijken een dansje aan te gaan met Tom Waits.

Stout plaatje met een heerlijke grijns, het swingt als een gek en zorgt ervoor dat je zin hebt om te dansen: woest als een dolleman.

Brandy Alexander weet wel wat ze op hun label moeten krijgen, dat we er in Nederland twee jaar op hebben moeten wachten doet er dan verder niet toe. Gaat dat horen! Welkom in het circus van Curtis Eller!

Customs is voor mij een totaal nieuwe naam en dat terwijl ze uit België komen (wekt snel interesse bij mij) en ze al vier albums op naam hebben staan.

Het is maar goed dat ik onbevooroordeeld aan dit album begonnen ben, want de gemiddeldes voor die albums liegen er niet om en dan lees je dat het een slap aftreksel zou moeten zijn van bands als Editors of Interpol. Laten we eerlijk zijn: ook die hadden hun voorgangers en invloeden.
Maar ja, ik ben een jaren '80 tiener dus misschien ben je op dat vlak te veel verwend op het juiste moment.

Ze kunnen niet veel goed doen zag ik. Maar dat las ik allemaal nadat ik LOVE IS THE FUTURE (hoofdletters zijn blijkbaar nog steeds 'in') al had gehoord.
En wat hoorde ik dan? Leuke pop-wave-post-rock. Qua frisse luchtigheid deed het me een beetje aan Franz Ferdinand denken. De teksten op de vorige albums schijnen niet best te zijn. Ik ben geen tekstenman dus daar heb ik niet op gelet (schijnen een paar maatschappij kritische teksten tussen te zitten, dus kom maar op liefhebbers van de nieuwe U2 EP: nog een bandje dan....).
De uitspraak van het Engels ook al niet best las ik. Het is me niet enorm opgevallen, dat het abominabel zou zijn, en dat heb ik soms wel degelijk, dus ook dat viel mee dan.

Blijft over: een plaatje dat teruggrijpt op de door mij zo geliefde jaren '80. Origineel? Verre van. Vermakelijk en makkelijk beluisterbaar? Zeker wel. En dat vond ik eigenlijk best verfrissend. Helaas nog steeds niet hét album die 2026 dan echt op de kaart zet, want dat album laat nog steeds op zich wachten.

De vorige twee albums zijn mij onbekend dus mag Cut Copy zichzelf bewijzen met Zonoscope.
Ik had werkelijk geen idee wat me te wachten stond en ben afgegaan op enthousiaste berichten voorafgaande aan deze release.
Dat is ook wel weer eens leuk, want voor de hoes had ik het niet gedaan in elk geval (in tegenstelling tot anderen hier heb ik daar dus niks mee).

Need You Now doet me aan zoveel tegelijk denken (beetje O.M.D.) en klinkt daardoor makkelijk in mijn oren en dat niet alleen; dit is erg lekker!
Als je met zo'n nummer van start gaat dan gaan de verwachtingen in één keer sky-high.
Maar een fijne opener wil nog niet zeggen een fijn album. Toen ik de eerste klanken van Take Me Over moest ik gelijk denken aan Fleetwood Mac's Everywhere. Of zeg ik nu iets heel geks. Het nummer lijkt er niet op en toch is er iets dat me er sterk aan doet denken. Op zich niet echt heel erg positief, want ik ben niet zo'n heel groot liefhebber van dat nummer. Take Me Over weet me vooralsnog ook nog niet helemaal te overtuigen: te frivool wellicht. Toch is het catchy genoeg om me te pakken te krijgen.
Where I'm Going ademt in de verte Beach Boys en dan haak ik al snel af eerlijk gezegd. Ik heb het niet zo op dit soort koortjes met veel oehoehoe's. Het is niet slecht maar ook niet helemaal mijn ding. Als het album nu maar niet gaat afzakken naar een niveau waar ik weinig tot niets mee heb.....
Het valt mee want Pharaohs & Pyramids doet het beter: in mijn oren een beetje een mengeling tussen LCD Soundsytem en een jaren '80 popsausje (toch wel weer O.M.D.).
Het loopt naadloos over in Blink and You'll Miss a Revolution waar het lijkt alsof je een discotheek binnenwandelt, een discotheek waar wederom jaren '80 pop wordt gedraaid met toch een duidelijk link naar nu. Ja, hier stond ik in die tijd al op te dansen en in 2011 kan dat blijkbaar nog steeds op uiterst frisse wijze, want dat moet gezegd: ze doen het niet met zo'n overdreven retro-aanpak. Dit komt oprecht en puur over en vooral met veel plezier.
Strange Nostalgia For The Future gaat een beetje geruisloos aan me voorbij en This Is All We've Got klinkt wederom fruitig, maar ik merk ook dat er een beetje vermoeidheid bij mij begint op te treden. Het is allemaal leuk, maar overdondert me ook niet echt.
Alisa doet me dan weer meer. Soms lijkt de manier van zingen een beetje op die van Damon Albarn. Er zitten wat stekeligheden in dit nummer die goed uitpakken.
Met Hanging Onto Every Heartbeat heb ik dat dan weer een pak minder: typisch weer zo'n nummer dat een beetje het ene oor ingaat en het andere uit.
Corner in the Sky is een lekker dansbaar nummertje. Niet al te opzienbarend, maar leuk genoeg om er voorzichtig een dansje in de woonkamer op te wagen.
Sun God is een kwartier lang afsluiten. Altijd tricky business, maar het pakt goed uit. Het doet me denken aan Talking Heads, Thompson Twins en weet ik het wat voor bands die vooral in mijn tienerjaren populair waren. Prima afsluiter moet ik zeggen.

Al met al een fijn plaatje waar ik niet het enthousiasme van vele anderen op internet mee kan delen. Leuk ja, maar ik vraag me af hoe voor hoe lang. Is het voor mij een snoepje van de dag? Gaat het nog groeien? Gaat het me vervelen?
Ik durf er niets over te zeggen. Het kan nog een hoop kanten opgaan. De tijd zal het leren.

Dit is absoluut een verrassend album en wel om 2 redenen: 1) Cyndi Lauper staat toch wel een beetje bekend als dat guitige, springerige meisje uit de jaren '80, maar zoals we allen weten worden ook kleine meisjes groot.
2) Cover-albums willen niet altijd goed uitpakken. Gelukkig zijn er wel een aantal positieve uitzonderingen en daar mag wat mij betreft dit album aan toegevoegd worden.
La Lauper haalt lekker uit (doet me denken aan Maria McKee) en laat zich zeer fraai begeleiden waardoor de hele cd een ietwat droevige sfeer krijgt. Daarbij zijn haar versies meestal opvallend door hun geheel eigen aanpak die veel nummers beslist geen slecht doen. Unchained Melody is zo'n nummer. Het origineel vind ik niet te pruimen maar zoals Cyndi het hier brengt is voor mij zeer aangenaam.
If You Go Away is een engelstalige versie van jacques Brels Ne Me Quitte Pas die we al in heel veel uitvoeringen en talen voorbij hebben horen komen. Hier lijkt het haast een rokerige Portishead-achtige track waarmee Lauper wel degelijk nog iets weet toe te voegen aan dit schitterende nummer.
Kleine meisjes worden groot en hebben weliswaar misschien wat minder 'fun', als dit soort prachtige albums het gevolg zijn dan mogen een hoop meisjes heel snel volwassen worden.