De 28-jarige Calvin Arsenia is nog niet erg bekend. Dat is opmerkelijk, want hij maakt muziek die momenteel best goed gesmaakt wordt door velen. Ik denk aan James Blake of serpentwithfeet. Soul vermengd met wat lichte elektronica. Zijn falset zang wordt afgewisseld met lagere tonen; misschien allemaal niet heel bijzonder meer tegenwoordig maar hij weet toch op te vallen door het gebruik van een harp. Heel subtiel verweven door de nummers.

Opvallend is de cover van Britney Spears' Toxic. Ook opvallend is het artwork (in de video bij Headlights komt het terug).

Maar wat dit album vooral weet te onderscheiden is de warmte en muzikaliteit die Arsenia tentoonspreidt. Hij weet gospel, soul, folk, jazz, r&b en elektronica heel subtiel te mengen waardoor er een warme gloed ontstaat. Een palet vol herfstkleuren zou ik het willen noemen. De timing om dit album juist nu in oktober uit te brengen vind ik dan ook perfect.

"The headlights look the same going in or out, and I'm going to be OK whether you're in or out", zingt hij in opener Headlights. Een mooie vorm van vrijheids-expressie. Een man die zijn queerness ook gewoon omarmd.

Cantaloupe is een magische trip, die in dit jaargetijde goed zal weten aan te slaan. Leve de harp, leve Calvin Arsenia.

Laat ik eens met het negatieve beginnen: die interludes zijn niet meer van deze tijd wat mij betreft. Het maakt een album langdradig en ik vind ze overbodig. The Hardcover. (met een punt) telt er vier en dan heb je nog een intro en een outro.

En dan kan ik door naar de rest: het klinkt allemaal wel erg jaren '80 en '90 en dan denk ik gelijk aan Janet Jackson, haar broer Michael en af en toe een beetje Prince. Ook D'Angelo hoor ik er heel af en toe in.
Niet heel erg hippe r&b anno 2019 zou je zeggen en misschien daarom juist ook wel weer interessant. Het zijn gevaarlijke vergelijkingen, want laat ik er gelijk bij zeggen dat Calvin Michaels het bij lange na niet haalt in vergelijk met deze grote namen. Ik zou bijna zeggen: leuk geprobeerd.

Misschien komt dat ook wel een beetje omdat Michaels een 'selfmade man' is. Geen groot label achter hem, dus alles in eigen beheer en dat hoor je ook wel een beetje. Het wekt wel enige sympathie, maar dit soort sympathie is natuurlijk niet genoeg.

Het album had een stuk korter gemogen. De tijd waarin artiesten doorlopend van dit soort lange albums afleverden ligt toch wel achter ons. Iets kritischer te werk gaan op dat vlak had geen kwaad gekund.
Nu hoor ik best leuke dingen, maar door de enorme lengte van het album gaat het me ook wel weer tegenstaan. Dat is jammer, want er zit potentie in Michaels en hij duikt in een gat dat er momenteel wel is door terug te gaan in de tijd en dat proberen te vertalen naar nu.

Hij slaagt er niet helemaal in, maar toch is het een artiest om in de gaten te houden. Misschien zijn volgende?!

Bij de eerste tonen gaan de ogen dicht en verwacht je een Frans chanson. Brel is niet ver weg. Maar dan klinkt de donkere stem van Cameron Avery.
Vervolgens ontvouwt zich een album waar ik me altijd wel prettig bij voel. Tindersticks, Scott Walker, Mark Lanegan. Dat werk.

Toch is juist de stem van Avery het enige zeer kleine minpuntje. Ik vind hem vrij karakterloos. Mooi hoor, maar niet mooi genoeg. Een beetje lichtgewicht. Geen echte crooner, terwijl de muziek zich ervoor leent.
Neem Do You Know Me by Heart?; ik moet daar dan echt denken aan George Michael. Man, man, man wat een killertrack was het dan geworden met zijn stem. En bij Dance with Me zou Mark Lanegan het net even dat duistere toontje hebben kunnen meegeven.
Watch Me Take It Away is een wat vreemde eend in de bijt met z'n haast Tom Waits-achtige inslag. Wel lekker.

Hoe dan ook: de composities zijn schitterend, de nummers meeslepend en de sfeer machtig mooi. Dat de zang me er dan van weet te weerhouden er een volle mep aan te geven (4,5* zou in de toekomst misschien best nog mogelijk zijn) is niet erg. Het is fijn dat dit soort sfeervolle albums nog steeds gemaakt worden (ik hoef niet alleen maar naar Marc Almond te luisteren hiervoor). Extra verrassend is dat de beste man in Tame Impale zit, een band die je niet echt in verband brengt met dit soort muziek.

Prachtig hoor.

Niet eerder heb ik van Cameron Blake gehoord, terwijl hij toch al wat muziek heeft uitgebracht. Misschien helpt zijn naam er ook niet echt bij: beetje doorsnee of lijkend op zoveel andere namen.
Rare redenering, ik weet het, maar hij viel gewoon nooit op.

Totdat ik album opener, tevens titeltrack, Fear Not hoorde. Muziek die helemaal in mijn straatje past: strijkers, melancholiek... heerlijk. Dan weet een artiest ineens op te vallen.

Het album Fear Not blijkt een warm bad waar het goed toeven is. Toch voelde ik aanvankelijk een lichte teleurstelling: het is niet alleen maar pure melancholie, piano en strijkers. Wat te denken van een flinke scheut gospel zoals op Queen Bee te horen is. Het begeleidende koor horen we vaker, maar op dit nummer in een heel andere hoedanigheid.
Dat koor speelt sowieso een grote rol in de beleving van Fear Not. Het werkt ook onderscheidend t.o.v. soortgelijke albums, die er wel degelijk zijn.

Genoeg moois op Fear Not, maar Tiananmen Square mag zeker niet ongenoemd blijven. Het doet me een beetje denken aan Billy Joel's She Always a Woman to Me. Niet echt een aanprijzing van mijn kant, want dat nummer irriteert me soms, in tegenstelling tot Tiananmen Square dat ik bloedmooi vind.

Fear Not de single kan mensen op een dwaalspoor brengen als je het album voor de eerste keer gaat beluisteren, maar meerdere draaibeurten levert het inzicht op dat het eigenlijk gewoon voortborduurt op die single en het zich weet te uiten op andere manieren. Hierdoor vormt het album toch een stevig geheel, wat op het eerste gehoor misschien niet zo lijkt.

Een juweeltje zo aan het einde van het jaar.

Een album dat dit jaar blijkbaar een beetje over het hoofd wordt gezien: Dune van Canine.

Magali Cotta is de drijvende kracht achter dit gezelschap: live presenteert ze zichzelf wat mysterieus, en de nummers kenmerken zich door samenzang, elektronische pop, vermengd met strijkers.
Redelijk opzwepend hier en daar en soms ook onderkoeld mysterieus.

Het doet denken aan Woodkid en ik hoor er Kovacs en Låpsley soms ook een beetje in, des te opmerkelijker dus dat het niet echt opgepikt wordt. Net als Christine and the Queens worden de nummers afgewisseld in het Frans en Engels.

Het enige nadeel dat misschien aan dit album kleeft is dat het op den duur een trucje lijkt te worden waardoor de echte emotionele beroering een beetje achterwege blijft en je moet tegen de zang kunnen.

Dune is intrigrerende popmuziek die heel wat beter zou kunnen aanslaan. Misschien dat dit een voorzetje is?!

De 47-jarige opvallende verschijning Michele Salvemini, ofwel Caparezza (Italiaans voor krullenbol) brengt met Exuvia wederom een eclectische mix van stijlen. Het is alweer zijn tiende album (de eerste twee verschenen onder zijn naam Mikimix).

Als je dit nieuwe album beluistert snap je dat Zappa zijn grootste invloed is. Heel vaak wordt rap of hip-hop als stijl aangegeven, maar daarmee doe je hem toch echt tekort. Sowieso is een rap-flow momenteel heel erg populair in Italiaanse muziek.

Nee, ook nu hoor je weer een bonte toverbal aan stijlen: waarvan rock zeker genoemd moet worden (denk een beetje aan System of a Down, maar dan minder fel, of Mr. Bungle, maar dan wat minder gek). Tevens wat dance invloeden à la The Prodigy zijn herkenbaar. Zelfs funky disco gaat ie niet uit de weg (La Scelta).
Pop isdus zeker terug te horen en ja, hij rapt, maar heel vaak is dat ook een beetje een mengelmoesje tussen zang en rap in.

De typische Italiaans pop wordt subtiel op enkele momenten in de nummers verwerkt. Op El Sendero bijvoorbeeld, waar Mishel Domenssain een rol krijgt en dan zie je zo van die zomerse Italiaanse films voor je. Het zijn dit soort nummers die ervoor zorgen dat het nergens echt uit de bocht vliegt. Toch zijn er genoeg momenten waarop de Italiaanse-pop-liefhebbers niet veel zullen kunnen met dit album.

Exuvia is voor mij een uiterst origineel album, en aangezien ik alleen de voorganger ken blijft Caparezza me dan ook nog lekker verrassen (ik kan me voorstellen dat het Italiaanse publiek zijn stijl onderhand wel kent, wat ze er overigens niet van weerhoudt het te waarderen gezien de hoge scores van zijn albums in de hitlijsten).

Deze zomer staat Italië net als in 2019 voor mij weer centraal als vakantieland (vorig jaar ging mijn Thailand reis om bekende redenen niet door, en dit jaar zag ik dat ook nog niet zitten) en mijn muziekjes sluiten daar heel erg op aan dit jaar: de 2021 releases van Mahmood, Måneskin en Pierdavide Carone staan al in een hoge rotatie-modus en daar mag Caparezza nu gewoon bij. En dan heb ik het nog maar niet over al die wat oudere Italiaanse albums die ik nog steeds koester.

Het enige advies dat ik Caparezza mee zou willen geven: niks mis met wat kortere, en daardoor puntiger albums. Nu vind ik een uur net iets te lang (en die lengte haalt Hij ieder album wel).

Italiaanse muziek doet het altijd goed bij mij, maar zodra ik op vakantie naar het land ga ben ik ook wat actiever bezig met de muziek die er op het moment populair is.

En onderdeel daarvan dit jaar is Caparezza die dit jaar zijn tiende album heeft uitgebracht. Ik ben de ontdekkingsreis begonnen met zijn vorige uit 2017.

Maar wie of wat is Caparezza? Een opvallende artiest met een grote krullenbos en een geboortejaar 1973, maar pas in 1997 debuterend op het San Remo festival onder de naam Mikimix.

Zijn muziek wordt voor het gemak onder hiphop geschaard, maar daarmee doe je hem tekort. Zijn stijl is vrij uniek en eclectisch. Ja hij rapt (momenteel erg populair in de Italiaanse hitlijsten), maar er is ook zang te horen. Hij is fan van Zappa en dat verklaart al veel. Zelf moet ik erg denken aan Faith No More, want ook rock is behoorlijk terug te horen. Het verbaast me dan ook niet dat Måneskin deze artiest onlangs nog in een interview liet vallen.

Het kent de gekte van Mr. Bungle, de invloed van Zappa is hoorbaar, het is vrij druk en toch pakkend. Het vliegt alle kanten op, maar ontspoort niet.
Hierdoor is het een avontuurlijk album waarbij het Italiaans het net even leuker maakt, want ook al versta je er geen bal van: het komt toch wel aan.

Enige minpunt is dat het een vrij lang album is en dan kan het wat vermoeiend worden op den duur.

Twee jaar geleden tijdens mijn vakantie zag ik Vinicio live optreden in Castiglione del Lago (Peruga) Italië: openlucht concert in een kasteel-omgeving. Een bijzondere ervaring.

Dat laatste kan ik niet meer zo zeggen van zijn albums, niet omdat ze niet fraai zijn, integendeel, maar omdat hij mij niet meer weet te verrassen. Je weet exact wat je van de man kunt verwachten. Ken je hem niet dan is dit zeker een aanrader!

Gruizige nummers, soms wat carnavalesk, beetje Tom Waits, beetje jazzy, beetje bluesy... het is er nu ook allemaal weer.

Gewoon fijn om weer wat nieuws van de man te kunnen horen. Misschien wel iets voor liefhebbers van genoemde Waits, Stef Kamil Carlens of dEUS.

La Parte del Torto.

Laten we het nu eens niet hebben over actrices die zo nodig moeten zingen. Laten we het gewoon eens hebben over het album See You on the Ice van Carice van Houten.

Als je opent met een broeierig nummer als Siren of the Sea weet je mijn aandacht wel te vangen. Goldfrapp is niet ver weg en Carice zal ongetwijfeld liefhebber zijn van Portishead en Massive Attack. Een pop-variant van de toch best populaire trip-hop. Het pakt in mijn oren niet verkeerd uit. Ik hou hier wel van: donker, spannend en tegelijkertijd niet al te pretentieus. Dat heeft ze goed begrepen.
Something Funny tapt uit een geheel ander vaatje (en dat is iets dat alle nummers blijken te gaan doen op deze bonte cd). Een lekker popliedje dat gelijk goed in het gehoor ligt. Ik durf het bijna niet te zeggen maar ergens deed me dit een beetje denken aan Liesa Van der Aa. Ja dames en heren, het is gezegd. Ongetwijfeld 'not done' want hoe durf ik de uiterst acceptabele Van der Aa in 1 zin te noemen met Van Houten. Boeit me niet. Ik zal niet zeggen dat het er op lijkt maar als ik dit nummer hoor schiet me die naam toch echt te binnen en dat is als compliment bedoeld.
Time is een wat lievig, naief nummer. Carice heeft een mooi stemgeluid maar het moet ook gezegd worden dat dit geluid ook niet erg opvallend is. Braafjes wellicht. Beetje kleurloos misschien. Gewoon aangenaam en daar is niet zo veel op tegen wat mij betreft. Het nummer huppelt een beetje voort en vormt een mooie opmaat voor het nummer met Antony Particle of Light genaamd. Dat Carice een liefhebber is van muziek waar ik zelf ook gek op ben heeft uiteraard gezorgd voor een klein plusje waardoor ik ook zeker geinteresseerd was in haar debuut. Al helemaal als één van die favorieten Antony heet (die andere meneer, Rufus Wainwright, gaat later dit jaar na haar het podium in de Heineken Music Hall betreden: Carice is namelijk zijn voorprogramma). Antony als gastartiest op je album is misschien niet zo heel erg bijzonder gezien het feit dat hij op wel heel erg veel albums een gastrol vervult maar voor een debuterende zangeres uit Nederland mag dat toch best bijzonder genoemd worden. Antony doet waar hij goed in is. Het nummer is dan wel niet zo sterk als veel eigen nummers van de man maar toch vind ik dit zeker wel de moeite waard: het klikt aangenaam melancholiek zonder al te zwaar te worden. Voor de mensen die Carice liever zien dan horen: ze speelt mee in de laatste videoclip van Antony (Cut the World).
Dan volgt single Emily en als zoveel artiesten blijkt de eerste single keuze niet representatief voor het album (als dit überhaupt mogelijk is met de veelzijdigheid ervan). Ik vind het de zwakste schakel op See You on the Ice. Te nietszeggend en het dreutelt te veel door zonder echt boeiend te worden.
Recovery Mission is een laidback nummer waar Carice zingen afwisselt met 'praatzingen'. Ik weet nooit goed wat ik daar mee aan moet en dat is nu dus niet anders. Best een fijn nummer maar dat semi-zwoele gedoe hoeft van mij dan weer niet zo.
Broken Shells heeft een Isobel Campbell sfeertje: dromerig met een klein country-achtig en vaudeville tintje plus mannelijke zang voor de afwisseling. Die zang komt op rekening van Howe Gelb. Origineel is het zeker niet. Aangenaam des te meer. Klinkt ook een beetje als The Divine Comedy.
Op I'm Here keert het Goldfrapp sfeertje van het begin weer terug. De vibe op dit nummer is zeer relaxed en lekker aan een wijntje nippen bij het o zo bekende haardvuurtje lijkt haast onvermijdelijk.
You.Me.Bed.Now.. Toe maar! Het nummer zelf klinkt minder spannend dan de titel maar is zeker niet verkeerd. De ritmes buitelen over elkaar heen en geven het net even een spannender randje mee waardoor ik het denk ik wel tot de betere tracks van dit album vind behoren.
End of the World is een stuk akoestischer waardoor er een jazzy sfeertje ontstaat. Natuurlijk zijn er artiesten die dit net wat beter doen (ik noem een Silje Nergaard) maar ze slaat zich er niet eens zo slecht doorheen. Muziek voor mensen die niet al te veel moeilijk gedoe verwachten en dan nog best smaakvol gedaan ook. Daar is dus niks mis mee. Leuk als je in een romantische bui bent.
Doordat het album alle kanten opstuitert heb je niet eens in de gaten hoe snel de tijd verstrijkt want Still I Dream Of It is al weer het laatste nummer. Ietwat te zoet en dat effect om het nummer lekker oud te laten klinken vind ik een beetje een zwaktebod. Had het puur gehouden denk ik dan. Laat Caro Emerald dat maar doen. Toch een beetje dat bekende nachtkaarsje... u kent het wel... gelukkig halen ze het effect er tegen het einde nog even van af maar overgeproduceerd blijft het toch wel aanvoelen.

Carice van Houten levert een aangenaam pop album af waar niemand echt nieuwe, verrassende dingen op zal horen. Ik denk ook niet dat dat de opzet is geweest. Ik geloof oprecht dat dit de muziek is die Carice zelf graag hoort en ons wil laten horen.
Het is goed beluisterbaar maar valt wel in de categorie 'over een jaar luister ik er niet meer naar' vrees ik. De tijd zal het leren uiteraard en in het huidige muzikale landschap is dat niet iets om je voor te schamen want een klassieker maken is niet makkelijk en die titel verdient See You on the Ice zeker niet.
Wat ze ook niet verdient is alle kritiek over haar uitstapje naar de muziekwereld. Ik vind dit een prima album en zal er de komende tijd zeker plezier aan beleven en wie weet krijg ik ongelijk en draai ik het over een jaar gewoon nog steeds.

Opener Song of Trouble is een juweeltje. Uiteraard omdat Sufjan hierop meedoet, maar vooral vanwege de instrumentatie. Het geeft een eigenlijk typisch Sufjan-nummer net even de twist die we op Sufjan's eigen albums niet horen. Ik vind het hemels, en nog geen drie minuten is gewoon aan de korte kant voor zo'n nummer.

Gelukkig volgt er nog genoeg moois, waar met name die muzikale inkleuring het meest opvalt. De verdeling tussen instrumentale nummers en die met gastartiesten is prima.

Tien spannende mini-avontuurtjes waar een warme gloed overheen hangt. Uitgebracht op het juiste moment in het jaar ook denk ik: muziek om bij binnen te blijven, om je aan te kunnen verwarmen.
Als een zacht donzen dekbed kun je het over je heentrekken om er vervolgens heerlijk van te genieten, de buitenwereld buitensluitend.

En ondanks dat we nu verplicht zijn om die wereld buiten te sluiten, en we meer en meer op onszelf zijn aangewezen hierdoor, weet CARM je aangenaam te vergezellen met hier en daar wat verrassende stekeligheden.

Een album waar ik nog veel naar zal gaan luisteren verwacht ik zo, in de hoop elke keer een beetje meer te ontdekken!

Zojuist nog maar eens onder het stof vandaan gehaald en kijken of mijn mening gehandhaafd kan blijven (ik heb een gekke bui met achter elkaar Vanity 6, Apollonia 6 en nu Carmen Electra; ofwel de stoeipoezen van Prince).
Muzikaal gezien valt het allemaal mee: ongecompliceerde Prince-party-funk (Everybody Get on Up is gebouwd rondom diens hit Cream en All That rondom Adore van het Sign o' the Times album), en ik stond weer even in de Ahoy waar Carmen in het voorprogramma van Prince stond in die tijd. Dat was toch weer even een fijne trip terug in mijn geheugen maar het rappen van Carmen is bedroevend en gaat op den duur erg vervelen. Eén of twee nummers is het nog wel te pruimen maar dan wordt het dreinerig. Het is dat het muzikaal gezien nog best geinig is......
Overigens horen we hier de entourage die rond Prince hing in die tijd (Diamonds & Pearls / Symbol album) dus helaas ook die vervelende rapper Tony M. uit de New Power Generation.

Cheesy, poppy jazz zoals we dat vaker gehoord hebben. Leuk voor de fans van Wouter Hamel zullen we maar zeggen.
Zelf vind ik het ook prima te doen: ik zie mezelf komende zomer al richting strand rijden met de ramen van de auto lekker open en genietend van het lekkere weer.
Echt een album dat geschikt is voor bepaalde maar zeker ook beperkte gelegenheden.
Want eerlijk is eerlijk gaat het op den duur allemaal wel een beetje vervelen en krijg ik genoeg van bijna alweer zo'n zelfde overbekend deuntje. Daarbij krijg ik het songfestival nummer 'Miss Kiss Kiss Bang', dat Duitsland in 2009 vertegenwoordigde middels Alex Swings Oscar Sings met Dita von Teese die op het podium mocht ronddarren, maar niet uit mijn beeld. En dan bedenk ik me opeens: had Nederland Caro Emerald niet kunnen sturen?
Ik weet het: niet iedereen zal deze opmerking kunnen waarderen omdat het een ondertoontje heeft. Ik bedoel het niet slecht zoals ook deze cd zeker niet slecht is.

djarend heeft het wat dat aan gaat kort maar krachtig weten te zeggen:

Goed genietbare muziek dus, maar geniet wel met mate want overdaad schaadt

'Natuurlijk' mocht je Deleted Scenes from the Cutting Room Floor niet leuk vinden: alles wat immers 'groot' is in Nederland wordt neergesabeld en echte muziekliefhebbers 'hebben niks met muziek voor de massa'.
Toch is dat niet helemaal eerlijk denk ik omdat het album goed in elkaar zat en we best trots mogen zijn op een artieste die het overal zo goed doet (en nee dan hoeft het niet je ding te zijn).

De opvolger van zo'n klapper is dan erg spannend want ga je de formule ongewijzigd houden of voeg je nieuwe elementen toe?! In beide keuzes schuilt het gevaar dat het altijd minder zal uitpakken.

Ik geef toe dat de muziek van Emerald niet helemaal mijn ding is maar ik er zeker ook geen hekel aan heb. De voorganger scoort bij mij niet voor niets een 3,5*. Nog zo'n album wordt mij iets te veel en het lijkt ook fletser wat uiteraard kan komen doordat het verrassingseffect weg is of dat je het nu wel weer genoeg gehoord hebt.
Het kan ook komen doordat ik minder hier mee heb en anders luister. Ik ben benieuwd wat de echte liefhebbers er van vinden (niet de enorme fans want die vinden dit toch wel weer goed).

Met The Shocking Miss Emerald zal Caro Emerald haar positie zeker verstevigen maar verder uitbreiden? Dat betwijfel ik.

Better Way is het solo-debuut van Efterklang frontman Casper Clausen. En dan ben ik wel benieuwd naar hoe dat klinkt.

Niet alles wat de man aflevert vind ik even goed dus vooraf kon het alle kanten op. Ik had er in elk geval wel oren naar.

Het blijkt een album geworden waar Clausen zich de vrijheid permitteert te doen waar hij zin in heeft. Experimenteren, maar toch ook weer niet té gek. Misschien net even een stapje verder dan met Efterklang, waar je dat gevoel soms ook wel krijgt.

Veel synths, veel futuristische geluiden met wel degelijk een terugblik naar het verleden (krautrock bijvoorbeeld). Soms iets te veel van het goede met een flinke mix aan stijlen flink in elkaar gepropt. Een bont palet zoals de hoes al doet vermoeden.
Zelf moet ik nog even uitvogelen of ik dat geniaal vind of gewoon wat vermoeiend en te geforceerd. Maar de eerste indruk is zeker niet verkeerd. En ligt het aan mij of klinkt ie soms als Bono?!

Over de releasedatum (zaterdag 9 januari): hij wilde dat Better Way’ op deze dag zou uitkomen, omdat het zijn verjaardag is, maar dat feest gaat niet helemaal op met releasedata op vrijdagen, dus gewoon vanaf de 8e in de winkels verkrijgbaar (wat nu even online zal moeten gebeuren helaas)

Soms kunnen verzamelaars hun functie hebben.
Cat Stevens leerde ik kennen door zijn Best of cd. Ik had nu eenmaal niet zo'n trek in het volledige werk van de man. De singles waren leuk en dat moest volstaan en dat deed het eigenlijk ook lange tijd.
Maar langzamerhand kwam het besef dat ik deze verzamelaar wel heel erg graag draaide en dat deze nooit ging vervelen. Dan moet je toch eens verder gaan kijken dan je neus lang is en dat heb ik gedaan. Ik ben albums van de man gaan aanschaffen en daar heb ik tot nu zeker geen spijt van, want het is muziek dat mij wel ligt.
Pop-folk met een soms ietwat kitscherig randje.
Ik herken wat van de luchtigheid die Marc Almond soms tentoon weet te spreiden (nee: hij put vaak wel een beetje uit deze hoek, dat is beter gezegd), ik hoor ook wel wat van de oude Scott Walker en noem ze allemaal maar op.
Ik kan me dan ook voorstellen dat veel mensen het net wat te zoet vinden en dat ze scherpe randjes missen. Bij mij heeft dat als positief effect dat ik er daardoor juist naar kan blijven luisteren zonder dat het me verveelt.
Wie had dat ooit kunnen denken: liefhebber worden van de meneer die later eigenlijk alleen nog maar het nieuws wist te halen door zijn bekering tot de islam en daarbij soms wat dubieuze uitspraken. Uitspraken die mij er misschien wel van weerhielden om me nu echt eens wat verder te verdiepen in zijn muziek.
Ik had het best eerder kunnen doen besef ik wel.....

De eind jaren '60, begin jaren '70 lieten een pop-folk Cat Stevens horen die erg sterk was in het schrijven van memorabele liedjes.
Mijn eerste kennismaking met 'wat later' werk (valt relatief gezien mee natuurlijk) was dit Numbers.

Het opent al opvallend met het instrumentale Whistlestar. Een mooi nummer waar de folk accenten verdwenen lijken en waar een jaren '70 sound wat naar voren is gekomen. Vraag me niet die sound uit te leggen want het is puur gevoelsmatig.
Novim's Nightmare laat horen dat Stevens het schrijven van zeer mooie liedjes niet verleerd is. Wat een juweeltje is dit! Heel erg mooi!
Het grijpt wat terug op zijn eerdere werk.
Majik Of Majiks heeft een meer bluesy, jazzy stijl. Een beetje zoals ook Joni Mitchell dat in die tijd wel had. Toch vind ik het beduidend minder. Dit nummer irriteert me zelfs wel eens. Ik vind het ook te gedateerd klinken, waar ik zijn eerdere werk tot op de dag van vandaag nog fris vind overkomen.
Drywood is een beetje van hetzelfde laken een pak. Iets te gedateerd en het heeft een beetje de onschuld verloren die zijn nummers van de eerste albums zo kenmerkten.
Het bekende Banapple Gas herpakt zich weer en mondt uit in een vrolijk en ongecompliceerd nummer. Een klein beetje country-invloeden hier en daar zorgen wederom voor een wat andere richting. Dit nummer doet mij in elk geval glimlachen.
Land O' Free Love & Goodbye klinkt lieflijk en onschuldig. Het clavecimbel valt hier uiteraard flink op en ook de achtergrondzang is goed aanwezig (alhoewel dat al eerder zo was op dit album).
Jzero klinkt erg mooi door de strijkers en past goed in de oudere traditie van pakkende en melodieuze songs. Gewoon een degelijk en sterk nummer.
Ook Home is weer een typisch Stevens-nummers met hier en daar wat nieuwe toevoegingen, maar die zijn zo miniem dat we niet echt van een stijlbreuk kunnen spreken.
Op Monad's Anthem wordt lekker gespeeld met de zang: een engelenkoor, een vervormde stem, strijkers: het zorgt voor een opvallende afsluiter van een relatief kort album met een paar enorme hoogtepunten, een paar missers en wat bijzondere momenten.
Niet zo evenwichtig dus als mijn favorietjes uit eerdere jaren, maar zeker de moeite waard.

Al bij opener Ideal Woman krijg ik een behoorlijk Adele gevoel. Dan weet je gelijk in welke hoek je het een beetje moet zoeken.

Was het in de periode dat Adele, Duffy en Amy wisten te scoren had ik gezegd dat dit nummer zoveel was. Misschien is het dat nu nog steeds. Dat is niet helemaal eerlijk, maar je ontkomt er niet aan. Kunnen we nog zo hard roepen dat ze een eigen geluid heeft; bla bla bla.

Ik denk dat het niet erg is. Not Your Muse balanceert tussen pop, soul en blues en de rode draad is de stem van Celeste Epiphany Waite.

Een krachtig en vooral plezierig album. Laat Adele nog maar even wachten met dat nieuwe album

Vinyl-liefhebbers let op: de cd telt 12 nummers, de deluxe versie 21, maar op de lp staan er slechts 8 (en drie keer raden waar u het meest voor moet betalen). Dat u het weet.

Een spannend album en wat minder op en neer vliegend dan de voorganger: beheerster en daardoor krijgt het een bezwerende toon. Minimaal haast en daardoor krijgt het dat broeierige laagje. Messcherp soms en de zang is soms betoverend mooi: alsof je een monnikenkoor hoort waar een operazangers omheen dwarrelt: en dit alles is Cem Adrian zelf. Dit op een bedje van soms electronische triphop-achtige klanken.
Het album werkt hypnotiserend en als je niet oplet raak je in een soort trance.
Genoeg ingrediënten om van mijn kant een hoge beoordeling te krijgen maar dat doet het nu (nog) even niet. Dit moet echt even bezinken want het is geen gemakkelijk avontuur: pittig muzikaal voer dus.
Adrian weet in elk geval emoties los te weken en dat is heden ten dage geen sinecure.
Ik denk dat hier een veel grote belangstelling voor gekweekt kan worden want dit soort avontuurlijke, eigenzinnige muziek slaat vaak wel aan bij een deel van de users op deze site.
laat ik dus hopen dat mijn stem niet de enige hier blijft en dat er velen volgen.
En die beoordeling? Die zal vast nog wel wat omhoog gaan als ik dit alles beter weet te doorgronden.

Het genre is trouwens erg moeilijk te bepalen en pop is behoorlijk misleidend (dit heeft weinig van doen met bijvoorbeeld de etnopop van een Tarkan).

Op dit album van Cem Adrian gebruikt Cem zijn stem heel erg als instrument. Dat hij kan zingen moge duidelijk zijn: zijn bereik is enorm, van hoog naar laag, hij kan het allemaal aan.
Maar dat hij zijn stem kan laten klinken als bijvoorbeeld een trompet laat hij op Ben Bu Şarkıyı Sana Yazdım ook horen.
Ook op dit album vormt alles een geheel, een vloeiende beweging maar zeker met wat experimentele stappen die me soms aan CocoRosie doen denken. Hij is er niet vies van om gedurfde paden te betreden. Luchtige kost is het zeer zeker niet en je moet er wel moeite voor doen om er in te komen.
Adrian mag een bijzondere artiest genoemd worden die naar mijn weten in Nederland niet erg bekend is en ik durf niet te zeggen hoe dat in Turkije is (overigens komt de man oorspronkelijk uit voormalig Joegoslavië).
Het klinkt broeierig en vooral erg sensueel, maar ik geef ook toe dat ik het soms wat gekunsteld vind en daardoor wat vermoeiend.

De stem als instrument: het is te horen op deze cd.

Cem Adrian maakt het zijn luisteraars niet makkelijk: deze van oorsprong (voormalig) Joegoslavische artiest uit Turkije maakt vrij ontoegankelijke muziek. Het is broeierig en ongrijpbaar. Dramatisch en ingetogen, en dan nu zijn nieuwe album Kayıp Çocuk Masalları; met zo'n hoes zorg je er voor dat er controverse ontstaat en laten we heel eerlijk zijn: in Turkije zullen ze er niet heel erg ontvankelijk voor zijn en zelfs in ons landje zal menig wenkbrauw gefronst worden.
Misschien nog wel meer als blijkt dat Cem hier tweemaal te zien is en dus eigenlijk zichzelf zoent.

Maar goed, een hoes is maar een hoes en het gaat uiteindelijk om de muziek. Al op zijn vorige album Emir kreeg ik de indruk dat Adrian zijn stijl gevonden had. Iets minder vocale acrobatiek (hij kan enorm de hoogte in als wel de laagte met zijn stem), een meer ingehouden stijl en daardoor best spannend. Zelf heb ik er toch een beetje hetzelfde 'probleem' mee als bij zijn andere werk. Ik erken dat dit erg mooi en goed is maar ik vind het telkens weer een behoorlijke zit. Het is geen luchtige kost die we voorgeschoteld krijgen.

Toch is het een aanrader van mijn kant voor mensen die eens wat anders willen, alleen al vanwege de taal. Het is ook erg moeilijk om hier een duidelijk label op te plakken. Er zit wat folk in. Electronica en het heeft ook wel een rockstructuur (whatever that may be).

Als je zin hebt om eens lekker wat depressiefs te draaien deze donkere dagen dan zit je goed met de nieuwe Cem Adrian.
Typisch ook een album dat zal moeten rijpen denk ik: langzaam aan kruipt dit soort muziek onder je huid. Verontrustend, dreigend, ontroerend, schokkerend, mooi en vooral heel bijzonder (en dan versta ik er nog geen donder van ook).

Voer voor liefhebbers van: Current 93, Othon, Portishead, Sopor Aeternus

Trieste folk/pop/disco met opmerkelijke zang (vrij iel en hoog): het deed me gelijk denken aan de band Delays (kennen we ze nog?!). 3,000 Miles is daar een perfect voorbeeld van en waar doet me dit nummer toch nog meer aan denken????

Het o zo moeilijke album blijkt toch minder moeilijk te zijn een jaar na het debuut: het staat vol aangename nummers waar van alles voorbij komt en het toch één geheel weet te blijven. Een Simon and Garfunkel-achtig nummer, Forever Be Upstanding at the Door, staat perfect naast het uptempo haast disco-Bee-Gees-achtige nummer Desire.

'Synthpop sadness'... zoiets. Typisch een album dat na verloop van tijd gaat vervelen of waar een verslavende werking van uit zal gaan.
Ik ben het zelf nog een beetje aan het aftasten en zet dan ook veilig in op 3,5*. Benieuwd hoe dit verder zal gaan en of ik er nog een concert aan vastplak, want ze staan begin maart in Nederland.

Misschien leuk voor liefhebbers van Keane en Hurts?!

Charles Frail komt gewoon uit Amsterdam en levert een uiterst boeiende en verrassende cd af.
Single No Nothing Will Outlive This Glory wist mijn aandacht onmiddellijk te vangen: de feel van Devendra Banhart en het vibrato van Antony.

Oei.... daar moet je tegen kunnen.

Maar hoe geweldig is het als je openingsnummer 11.29 minuten duurt om vervolgens met veel zeer korte nummers te volgen waar het vooral getokkel op de gitaar is, gelardeerd met af en toe vogelgeluiden (opgenomen in het Vondelpark: iets wat Baby Dee ook al eens gedaan heeft op een album van haar).
Hier en daar subtiele begeleiding in de vorm van o.a. blazers, electronica en strijkers maken het toch afwisselend genoeg en behoeden het album voor saaiheid. Sterker: het openingsnummer durf ik gerust avontuurlijk te noemen.

Morning, It Breathes is deel 1 van een te verschijnen drieluik (Mirror River en City Fire volgen later) en bovendien heeft Charles Frail een naaimachine aangeschaft om de eerste 500 exemplaren handgemaakt uit te geven d.m.v. stoffen hoesjes.

Een bijzonder album van een eigenzinnige artiest. Niet voor iedereen weggelegd zoals bijvoorbeeld ook Roosbeef of Lucky Fonz dat niet zijn. De ergernis over met name de zang zal voor velen groot zijn.
Niet voor mij: ik vind dit een uiterst boeiende cd die weliswaar niet geschikt is om op elk moment van de dag op te zetten maar wel degelijk uiterst genietbaar is.



Verplicht ontdekkingsvoer voor liefhebbers van: Devendra Banhart, Antony, Baby Dee en Nick Drake.

Mijn eerste kennismaking met Charlie Barnes was zijn versie van het Revere-nummer These Halcyon Days.
Prachtig vond ik het maar verder deed ik er niet veel mee: ja, een mooie aanvulling op de Reworked #6 EP.

Onlangs werd Charlie weer onder de aandacht gebracht door Revere zelf en dan met name hun 'man van de visuals' (Ryan), plus het feit dat hij in het voorprogramma van de band staat komende april in Londen.
Ryan verwees me naar de Bandcamp pagina van Barnes waar de Home//Live// EP in z'n geheel te beluisteren is en die nu is toegevoegd aan dit album wanneer je het via die site koopt.

Ik wist niet wat ik hoorde! Dit leek Stuart Warwick wel en als ik één 2013 album goed vond was het wel die van hem.
Geekk heeft iets weg van het eerste Warwick album vanwege de elektronische elementen maar het warme van The Butcher's Voice is hier ook terug te horen met dank aan de strijkers die hier ruim vertegenwoordigd zijn.

We horen op Geekk een aangename spanning tussen de electronica enerzijds en de barokke saus anderzijds. Voeg daar de soms haast smachtende stem van Barnes aan toe (denk een Warwick, denk een Rufus Wainwright) en je hebt een schitterend geheel. Een album dat we allemaal onterecht over het hoofd hebben gezien.

De EP vond ik geweldig, maar nu ik Geekk ken ben ik nog gelukkiger: er bestaat nog steeds schitterende muziek die helemaal in mijn straatje past, die me doet juichen van blijdschap en me echt weet te raken. Charlie Barnes heeft er zo eentje gemaakt en er schijnt binnenkort een nieuw album aan te komen. Ik kan er niet op wachten!!!

En over de vergelijking met Stuart Warwick zei Barnes tegen me: I've played shows with Stuart Warwick twice. We joked that if a member of the audience had gone out for a cigarette during my set and come back in during his they might not have realised that there was a different person onstage.....!

We moeten vanaf nu maar niet meer vergelijken want deze artiest verdient alle lof die hij helemaal zelf mag ontvangen van mij. Hopelijk van meer anderen ook!

Vorig jaar behoorde Stuart Warwick's The Butcher's Voice tot mijn favoriete albums van dat jaar. Een welverdiende 5* hoorde daar bij.

Op de Revere Reworked EP nummer 6 vinden we een bewerking van het nummer These Halcyon Days gezongen door Charlie Barnes.
Ik vond het een prachtige versie maar heb me verder niet echt verdiept in de zanger totdat er reclame werd gemaakt voor Barnes door Ryan die de visuals voor Revere verzorgt en daarbij staat Barnes ook in het voorprogramma van de band begin april tijdens de album launch in Londen.

Ik kreeg een verwijzing naar de bandcamp pagina waar deze EP in z'n geheel te beluisteren viel en het koste me weinig tijd om dit te waarderen. Ruwer en rauwer dan Warwick wellicht maar even mooi.
De electronic-invloed is vrij groot maar geeft het daarmee een lekkere twist.

Een heerlijke ontdekking dus waar je zelf ook naar kunt luisteren: http://charliebarnes.bandcamp.com

Charlie Barnes is de tweede favoriete artiest dit jaar die met een album vol herbewerkingen komt van zijn oudere nummers (Scott Matthew is de andere met Adorned).
Dat pakt meestal niet zo goed uit in mijn beleving (diezelfde Scott sloeg echt de plank mis met zijn nieuwe album).

Dus hoe zou het hier gaan? Nou, al vanaf de eerste tonen was het raak. Wat een geweldige arrangementen!

Subtiel met een licht Sufjan Stevens-briesje, of juist ondersteund met schitterende strijkers. En veelal akoestisch op gitaar.

De zang van Charlie is vrij dominant en doet wat aan die van Muse-zanger Matthew Bellamy denken, zonder gehijg weliswaar, en daar moet je tegen kunnen. Ook in deze versies is zijn zang krachtig en kun je er niet omheen.

Maar wat hebben deze nummers hier een schitterende behandeling gekregen. Ik zou hier en daar zelfs soms bijna willen zeggen dat ze aan kracht hebben gewonnen!

Dit is echt een onverwacht cadeautje. Hopelijk zie ik hem snel weer een keertje in real life, dan zeg ik het hem persoonlijk nog eens: Charlie, well done!

Geekk lijkt een beetje genegeerd als zijnde debuutalbum, waardoor More Stately Mansions vaak omschreven wordt als het debuut van Charlie Barnes.

Daar kun je over twisten natuurlijk, feit is dat More Stately Mansions groots uitkomt via label Superball Music en dat het te koop is bij alle bekende verkoopkanalen (ook in Nederland), wat niet opgaat voor Geekk. Het levert hem in elk geval meer promo op dan voorheen. En koop je het op vinyl, dan zit er een cd bij. Wat wil je nog meer?!

Namen als Muse, Jeff Buckley en Freddie Mercury worden her en der genoemd. Niet de minsten en daardoor extra gevaarlijk, want dat schept hoge verwachtingen. Moeten we misschien ook maar niet doen.
Ja, Charlie kan net als genoemde heren vrij hoog zingen zonder aan kracht in te boeten. Piano speelt een belangrijk rol en als er dan af toe flinke rock-uitbarstingen te horen zijn is het allemaal niet geheel vreemd.

Laten we de nummers van Barnes vooral expressief noemen, voorzien van een nodige portie dramatiek her en der, maar dan wel binnen de perken gehouden. De meeste nummers bevinden zich dan ook in redelijk rustig vaarwater.
Wat me opvalt als je het vergelijkt met ouder materiaal is dat Charlie wat beheerster overkomt, iets minder gekte wellicht (dat bewaart hij ongetwijfeld voor zijn live-optredens) waardoor deze nieuwe nummers beter zouden kunnen aanslaan bij een groter publiek.
Daarmee zeg ik niet dat hij hier de top 40 mee kan gaan bestormen want daarvoor is het allemaal toch iets minder toegankelijk dan in dat geval zou moeten.

Op More Stately Mansions weet Charlie Barnes een perfecte balans te vinden tussen episch en persoonlijk, tussen toegankelijk en ontoegankelijk, melancholie en nuchterheid, pop en rock.
Mede dankzij de hulp van producer Steve Durose (voormalig gitarist van Oceansize) is More Stately Mansions een zeer boeiend album geworden voor mensen die houden van melancholiek, afgewisseld met rock-bombast.
Dat is niet voor iedereen weggelegd, maar als een zanger en zijn band er hoorbaar hun ziel en zaligheid in weten te leggen dan kan ik dat alleen maar toejuichen.

Laat Charlie en zijn mannen maar snel richting Nederland komen voor wat optredens want deze nummers schreeuwen om een live-vertolking.

Charlie Barnes heeft na zijn vorige album More Stately Mansions ervaring opgedaan als tourlid van de band Bastille (wat hij nog steeds doet).
Dat betekent grote stadions en festivals en heel veel nieuwe fans, vooral meiden.

Mijn eigen kennismaking met Charlie gaat wat verder terug. Hij is bevriend met de geluids- en lichtman van de band REVERE en door die link heeft hij een huiskamertour gedaan met die band, een band waar ik verder niets meer over hoef te zeggen op deze site lijkt me. Die optredens waren niet door mij georganiseerd maar wel door users als vigil en reptile71. Bij mij heeft ie twee nachten kunnen overnachten. Mooie tijden met de bandleden en Charlie bleek een supertoffe gast, maar nog veel belangrijker: bleek over een gouden strot te beschikken en zijn eigen nummers als opwarmer voor REVERE mochten er zijn.

Zou al die ervaring van invloed zijn op het nieuwe album Oceanography dat voornamelijk in hotelkamers tot stand is gekomen? De pas getrouwde Barnes (sorry Bastille fans) laat horen nog steeds over die strot te beschikken, maar weet het wat meer in banen te leiden. De nummers zijn duidelijk ook wat toegankelijker. De scherpe randen zijn er wat vanaf. Randen die in het verleden soms misschien wat té scherp waren en daardoor niet voor iedereen geschikt.

Of het de invloed van Bastille is weet ik niet, want Oceanography klinkt net wat makkelijker, maar let op: nog steeds heeft het scherpe randen en draagt het een duidelijk Barnes-stempel en hoor ik Bastille er niet in terug. Wel hoor ik wederom wat Muse, maar dat kan komen door zijn stemgeluid en de af en toe ronkende gitaren. Ook Jeff Buckley is nog steeds niet heel ver weg.

Meer pop, meer toegankelijkheid. Melancholie gaan nog steeds goed samen met wat heftiger uitspattingen. Charlie Barnes is volwassener geworden en weet zijn nummers strakker weer te geven. Hierdoor denk ik dat dit album best wel eens een breder publiek kan weten te bereiken dan de voorgangers, al is het alleen maar omdat hij nu een grotere fanbase heeft weten te creëren. Geen slechte stap zo'n tourlid baantje.

Charlie Barnes. De man die al weer jaren in Bastille speelt en die ik ooit (2014) heb kunnen ontmoeten tijdens een Revere huiskamer tour (en daardoor bij mij thuis als logé mogen ontvangen, terwijl er bij mij thuis geen concert werd gegeven). Een geweldige kerel met dito muziek.

Ondanks dat het al weer tien jaar geleden is volg ik Charlie nog steeds op social media. Ineens was daar de aankondiging dat hij op 18 oktober een nieuw album zou uitbrengen. Een album waar zijn zoontje voor de hoes heeft gezorgd en een album waar geen enkele promo aan te pas komt. Alles moet hij zelf regelen en Charlie is dus afhankelijk van zijn fanbase die de mond tot mond reclame moet verzorgen. Bij deze dan, want fan ben ik wel.

Als een fan aan het woord is krijg je al snel een beoordeling door een roze bril. Maar ik durf in het geval van The Heart of the Home toch echt te stellen dat we hier te maken hebben met een meer dan geweldig album. Zijn beste, zonder enige twijfel.

Allereerst valt op dat singer-songwriter The Dawn of May vertegenwoordigd is op vijf nummers. Daarnaast valt op dat het een vrij kalm album is geworden en dan hebben we nog één van de allermooiste nummers ooit gemaakt: Both Sides Now van Joni Mitchell. Dit nummer heeft Charlie begin januari 2023 al gepresenteerd en dat klonk geweldig. Het keert nu dus terug op dit album. Niets zo mooi als de jazz-versie van Joni zelf, maar Charlie geeft er een fraaie eigen draai aan.

Opener The Shakes laat al horen waar het hele album naartoe gaat. Het is meeslepend en melancholiek. Al vanaf de eerste klanken zit ik er helemaal in.

Dat serene gevoel weet hij op Kitchen vast te houden, maar tegelijkertijd heeft het iets meeslepends. Dat gaat ook op voor Maybe This Year, wat voor mij één van de hoogtepunten van dit album is.
Op zijn vorige albums kon Charlie nog best eens flink uithalen, maar hier houdt hij zich juist in. Ook de muzikale inkleuring is subtiel.

Zei ik één van de hoogtepunten?! Misschien is Good Morning America wel hét hoogtepunt. Van die nummers die heel hard binnenkomen. Daar moet je niet te veel over praten; gewoon naar luisteren!

De titelsong The Heart of the Home heeft wat jazzy klanken meegekregen waarmee ik een heel andere kant van Charlie hoor. Een kant waar ik in de toekomst graag meer van zou willen horen.

I Am a Blackboard en Play Dress-Up zijn twee juweeltjes die de opmaat vormen voor de cover Both Sides Now. Charlie neemt de tijd voor dat nummer (bijna zeven minuten). Het heeft bijna iets spiritueels. Gewoon heel erg prachtig gedaan.

Responsibilities is dan weer het kortste nummer en lijkt een soort intermezzo te vormen. De verbinding naar Vampire Movie wat als afsluiter ook al zo'n hoogtepunt vormt.

Ik was aangenaam verrast met de aankondiging van dit album, maar ik ben nog veel aangenamer verrast met de kwaliteit ervan. Dit is helemaal muziek in mijn straatje. Een tikje dramatisch wellicht en dat past bij mijn muzikale voorkeur.

En aangezien dit het van mond tot mond reclame moet hebben hoop ik dat er genoeg mensen zijn die nu ook de weg naar The Heart of the Home weten te vinden.

PS Charlie heeft onlangs een cover opgenomen van het nieuwe The Cure nummer Alone. Dit werd opgepikt door ene Robert Smith en het droeg diens goedkeuring

MINGUS. Ja hoofdletters, je ziet het goed.
Alweer wat schrijven bij dit album ? Jazeker, want ik had het over een rijpingsproces. Net als wijn: na een rijpingsproces is de smaak voller, warmer, streelt het je tong nog meer. Muziek eigenlijk idem dito: na rijping klinkt het nog mooier, komt het beter tot zijn recht, klinkt het warmer, oorstrelender dan ooit te voren. Het kwartje valt. Alles gaat kloppen.
MINGUS krijgt dat voor elkaar bij mij. Naar horen zeggen is dit album een hele dikke middelvinger geweest naar de critici toe: MINGUS (ja ja nog steeds in hoofdletters) zou niet genoeg swingen.
WAT ??? Ik waardeer de man zo enorm omdat het mijn jazz-oogkleppen (of moet ik zeggen oordoppen ?) heeft weggenomen. MINGUS rockt, MINGUS swingt, MINGUS raakt, MINGUS scoort.
Eigenlijk kan je over dit soort muziek niet eens meer iets in woorden proberen te vangen. Al die mooie praatjes van MuMe-users (incl. mijzelf) stellen natuurlijk niks voor bij de prestaties die geleverd worden op albums als deze. In Rotterdam zeggen we dan "Muil dicht en luisteren".
Maar potverdorie, waarom zie ik dan maar 2 beoordelingen bij dit album (en de overige MINGUS platen) ? Dat kan toch niet ? Zijn er dan toch te veel mensen die dit niet aandurven of kunnen ?
Hoe overtuig ik mensen om eens een zijsprong te maken naar dit soort muziek ? dEUS is er door geinspireerd geraakt. Helpt dat ? Ik weet het niet. Angst voor het onbekende, of misschien willen mensen dit heel lang laten rijpen en er pas heel laat nog eens op terugkomen. Maar ach, ik draaf door.
"Muil dicht aERo...........luisteren !"

Toen ik van de week in een Rotterdamse platenzaak stond staarde Charlie Winston mij onder zijn hoedje vanaf de luisterpaal aan en wist mij naar zich toe te trekken om vervolgens door dit album heen te zappen. Dat was geen succes want er was iets grondig mis met de installatie waardoor ik Winston ergens vanuit de verte door dikke flarden mist hoorde zingen. Niet bevorderlijk dus om lang vol te houden en ik kon er geen oordeel over vellen. Gevolg: de cd bleef netjes staan waar ie stond.
Toch liet het me niet helemaal los want mijn gevoel zei dat ik dit toch echt wat beter zou moeten beluisteren en dat heb ik dan ook gedaan
Winston is een begenadigd liedjesschrijver blijkt wel: catchy popnummers met telkens toch net even iets extra's waardoor de term pop de lading niet helemaal weet te dekken. Het steekt en prikkelt en nodigt uit om te luisteren zoals de foto op de hoes mij blijkbaar ook uitnodigde.
Typisch zo'n plaatje met liedjes die zich langzamerhand in je hoofd nestelen om daar voorlopig te blijven bivakkeren. Neem zo'n nummer als Like a Hobo; het is toch best moeilijk om daar stil op te blijven zitten?! Of ben ik de enige die daar last van heeft?
Hobo staat gelijk aan een grote toverbal die continue van kleur verschiet en waarvan de smaak tot aan het einde gegarandeerd blijft.