Toen ik de eerste klanken van Any Minute Now hoorde wist ik het weer: ik ken Charlotte Martin wel degelijk. Het is geen onbekende voor mij alleen heb ik haar albums altijd terzijde gelegd.
Reden? Aan één Tori Amos heb ik wel genoeg.

Deze keer dacht ik er anders over en vond ik dat ik neutraal moest gaan luisteren. Dat was zo makkelijk nog niet. Had ik alle Tori Amos albums in de shuffle gegooid en Charlotte Martin er stiekem doorheen gemoffeld dan had ik waarschijnlijk na een tijdje niet in de gaten dat ik op Truth Cerium Charlotte hoor en niet Tori. Zelfde manier van zingen, opbouw van het liedje en natuurlijk de piano. In zulke gevallen is het gewoon moeilijk om de vergelijking niet van stal te halen. Martin zal er zelf ook wel gek van worden, want ik neem aan dat ik niet de eerste ben die er over begint.

Zijn er dan geen verschillen? Nee, niet zo heel erg groot, behalve dat ik de muziek van Charlotte Martin een light-versie vind. Daarmee bedoel ik niet denigrerend dat zij dus de ondergeschikte is (alhoewel.... dat vind ik toch wel uiteraard), maar haar liedjes zijn wat luchtiger en meer pop.
En dan kom ik op een tweesplitsing terecht: neem ik de laatste, stroperige Tori albums dan doet Martin het op dit album zo slecht nog niet. Liever wat luchtiger piano-pop dan de te dik aangezette, soms niet goed door te komen, nummers van La Amos. Op dat punt wint Charlotte Martin het. Wat ik bij haar dan weer wel mis zijn toch die soms enorme hoogtepuntjes die ik bij Amos wel hoor. Op dit album geen Winter, Flying Dutchman of Jackie's Strength.
Wel uitstekende piano-pop met bijbehorende kreetjes als in de titeltrack Dancing on Needles (ook wel te horen op Tori's album American Doll Posse).

Het is erg lastig om dit album te beoordelen vind ik. De Tori Amos link is gewoon zo vreselijk groot dat ik het echt niet voor elkaar krijg dit los te zien. Het werkt in haar nadeel.
Doe ik dan toch mijn best dan moet ik ook eerlijk zijn en toegeven dat ik hier gewoon een liefhebber van ben. De laatste Tori albums waren niet allemaal even consistent en Dancing on Needles is dat eigenlijk best wel. Ietsje luchtiger van toon maar toch regelmatig meeslepend genoeg. Gewoon een lekker album en had Tori het gezongen dan was ik er misschien nog wel enthousiaster over geweest puur omdat er een andere naam op de hoes had gestaan. Wie weet

Zoals ik al eerder opmerkte: de gay bars zullen wel helemaal uit hun dak gaan de komende weken. Als ik zag hoe er reikhalzend naar uitgekeken werd in die hoek. Stel je toch voor: Cher die een ABBAATJE doet. Veel gays zullen nu gelukkig kunnen sterven.

Deze gay weet het zo net nog niet. Sowieso is het gevaarlijk om met een cover-album te komen, maar als je dan ook nog eens ABBA gaat coveren dan moet je oppassen bij mij. Die nummers zijn perfect en daar moet je eigenlijk niet aan gaan zitten sleutelen.
Okay, Madonna gebruikte in haar Hung Up heel sterk een sample uit Gimme! Gimme! Gimme! (A Man After Midnight). Dat pakte goed uit. Het is dan ook niet vreemd dat Cher best dicht in de buurt probeert te komen van die versie. Maar die vocoder... poeh, dat kennen we nu wel.
The A*Teens brachten ooit ook hun versie van ABBA-nummers en deden dat gericht op een jonger publiek met een voor die tijd hip sausje. Velen gruwden ervan, ik kon het nog wel handelen omdat de benadering net even anders was.

En nu dan Cher die met tien klassiekers op de proppen komt. Ik moet toegeven niet zoveel met haar stemgeluid te hebben, maar juist hier valt me dat nog meer op; wat zingt dat mens soms akelig zeg. Ze blijft redelijk dicht bij de originelen en dan mis ik de frisse stemmen van Frida en Agnetha. Het moderne sausje dat ze eroverheen gooien is echt zo modern niet meer, ietwat beschimmeld zelfs, en dan kun je je afvragen wat dit album eigenlijk nog toevoegt aan haar discografie (ik ga me niet eens afvragen of het wat toevoegt aan de ABBA-versies want dat antwoord lijkt me wel duidelijk).

Misschien ben ik op dit punt niet gay genoeg. Misschien heb ik ABBA te hoog zitten (en geloof me: dat was in mijn tienerjaren niet zo) of misschien is dit gewoon niet zo heel sterk.
Ja, Dancing Queen is een gezellige verzameling ABBA nummers. Een avondje uit naar de coverband Björn Again is ook heel leuk, maar blijf toch maar van ABBA af lieve Cher. Vergeet niet wat extra glitters op je jurkje te plakken, doe wat extra veren erbij en de gaybars en festivals liggen plat voor je. Ik blijf dan thuis als je het niet erg vindt.

Dat er uit Canada prima artiesten komen wisten we al. Denk aan Rufus Wainwright (en zijn hele familie), Arcade Fire, Joni Mitchell, Neil Young, Leonard Cohen en zo kan ik er nog wel wat opnoemen.
Van Chet had ik tot recentelijk nog nooit gehoord, maar dat we met een eigengereide band te maken hebben die soms wat Arcade Fire echoet is nu wel duidelijk. Ook hier een stem die soms wat zwalkt en waar je even doorheen moet en ook hier authentieke instrumenten (waaronder strijkers).

Opener The Shepherd is al zo'n nummer waar ik gelijk aan Arcade Fire moest denken. Een beetje rammelend (de Canadese band Hidden Cameras kan dat ook) en lekker eigenwijs. En dan dus die stem. Typisch een nummer dat je nieuwsgierig doet maken naar de rest.
Ships Sink In The Fall zet met de zang al gelijk weer de toon. Het is soms op het randje en zal er voor zorgen dat veel mensen afhaken omdat ze het niet trekken. Het nummer begint rustig en duister en klinkt kaal. Langzaam aan komt er van alles bij en gaat het alle kanten op: ruiger hier en daar alhoewel dat snel ingedamd wordt en aan het eind zelfs een zwierig wals-achtig melodietje.
Fight Against Darkness doet wat aan Morrissey denken. Het is een mooi, melodieus nummer met een heerlijk zwoel orgeltje. Klinkt zoet maar is het niet omdat de muziek van Chet rauwe randjes blijft behouden en daardoor best spannend klinkt.
By Night Into Paradise heeft dat rauwe ook terwijl het nergens ruig is. Zeker als de sax erbij komt en het tempo omhoog gaat dan krijgt het zelfs wat Jarvis Cocker/Pulp-achtigs. Uiterst origineel wil ik dit nummer wel noemen. Motown anno 2007 met een lekkere twist.
Because My Name Is Lion heeft het donkere van bands als Tindersticks of Nick Cave & the Bad Seeds. Ik ben dol op die bands en dit nummer kan mijn goedkeuring dan ook zeer zeker krijgen. Wat heerlijk om dat vette orgel geluid er als een dikke jus overheen gegoten te krijgen.
Dollarton Harbour heeft wederom die Motown link en dan op geheel eigen wijze vertolkt. De zanger vertoont weer acrobatische toeren met zijn stem en gaat flink de hoogte in. Slepend, tergend en o zo lekker.
Very Old Story is wat helderder en minder donker. Het ademt het lieflijke van bijv. de new acoustic movement of de sfeer van José González. Akoestische gitaar met lieflijke begeleiding.
Don't Let Your Cruel Heart Count Me In is een warm nummer met een scherp gitaarrandje. Onderkoeld en spannend. Nergens komt het tot een explosie terwijl je die wel verwacht.
Because I've Never Known Trouble zit ook bijzonder in elkaar. Het heeft een laagje waar ik mijn vinger nog niet op kan leggen. Het zit sterk in elkaar en zuigt je op als een spons.
The Explanation is ook donker en de stem blijft een hoofdrol vertolken. Langzaam aan voeren ze het tempo op met rammelende gitaren a la een Sonic Youth.

Een hoop namen als vergelijkingsmateriaal en dat is altijd gevaarlijk zeker in dit geval omdat Chet wel op zichzelf kan staan. Toch heb ik het gedaan om mensen een wake up call te geven. Ik denk dat er best wat liefhebbers voor te vinden zijn.
Zelf moet het nog even goed op me inwerken allemaal en daarom start ik op 3,5*

Rondom Chew Lips hangt momenteel wel een buzz en de vraag is nu of ze dit ook gaan bewaarheden.
Aan de andere kant kun je je afvragen of we wel zitten te wachten op het zoveelste electropopbandje met vrouwelijke vocalen.
Maar goed, mensen die The xx, jj of Beach House leuk vinden zullen toch al snel bij dit gezelschap gaan uitkomen en dan moet maar blijken hoe die er over denken.
Zelf hoor ik ook wel een beetje bij die groep omdat ik dit anders waarschijnlijk wel aan me voorbij had laten gaan. Tegelijkertijd besef ik me maar al te goed dat dit net wel eens te veel zou kunnen zijn (ook voor mij dus).
Laat ik eens beginnen met zangeres Tigs die een prima stem heeft. Ik hoor er soms een beetje Chrissie Hynde in, of verbeeld ik me dit maar?! Niet veel op aan te merken in elk geval maar ook niet van een dusdanige speciaalheid dat ze er erg door opvalt.
De mannen James Watkins en Will Sanderson staan achter de knoppen en die brengen nummers waar ik regelmatig door in verwarring gebracht word: is het nu gewoon simpele dansbare pop zoals we het zo vaak horen of zit er nu een laagje onder die het net even spannender maken? Ik denk toch wel het laatste en dat maakt Unicorn voor mij eigenlijk best een aangenaam album.
Er kleeft ook wel een minpuntje aan dit album wat mij betreft: het trio weet soms een aardige sfeer neer te zetten, maar ze laten het wat afweten als het om melodieën gaat. Dit zal ongetwijfeld voortkomen uit het feit dat ze graag een combi willen vormen van indie, dance en pop maar ik had het een pluspunt gevonden als er wat meer aandacht aan melodie was geschonken. Nu vind ik de nummers soms ook niet helemaal af klinken. Het zal ongetwijfeld de bedoeling zijn maar het zorgt er bij mij juist voor dat ik er vooralsnog niet extreem jubelend over kan zijn. Het is een aardige popplaat die ongetwijfeld hoog zal gaan scoren dit jaar. Ik hou het voorlopig op een keurige doch veilige 3,5*.

Lacuna is het debuutalbum van de nog jonge band Childhood: alsof indiepop uit de jaren '80 weer aan het herleven is met daaroverheen een saus shoegaze.
Laid-back met een nostalgisch tintje en een zonovergoten gitaar geluid..... het doet me een beetje denken aan de toentertijd grote belofte My Vitriol (heeft iemand daar ooit nog van gehoord?!) alleen is dit luchtiger en minder venijnig.

Fijn om met een strootje in je mond in een weiland te liggen en naar de lucht te staren. Zoiets.

Lekker dromerig album met een aangenaam fris geluid ondanks alle nostalgie die erdoorheen drenkt maar het moet wel gezegd dat het niet al te spannend klinkt en dat je na verloop van tijd niet meer weet bij welk nummer je nu bent gebleven.
Daarbij zijn er gewoon al te veel van dit soort albums gemaakt en is de zomer helaas iets te veel op weg om er nog voor te zorgen dat dit album naar grote hoogten kan stijgen.

Maar zeker een gezelschap om in de gaten te houden want Lacuna is best een fijne plaat.

In MuMeLadder 2010 kwam Steel Rain voorbij. Ik realiseerde me dat ik dit album wel kende maar dat het ook wel een beetje aan me voorbij was gegaan verder en daarom hoogste tijd het weer eens te beluisteren. Niet alleen dat nummer maar het hele album.
Het bleek al snel dat ik het toch mooier vond dan ik eigenlijk dacht. Misschien was ik er meer voor in de stemming of misschien is mijn smaak wat milder geworden; iets wat ook voor dit album opgaat. Chris Cornell in een mildere bui. Zijn stemgeluid blijft herkenbaar maar het hoeft niet altijd meer geforceerd te zijn wat bij Soundgarden soms wel eens het geval was.
Ik begrijp dat een softer geluid Soundgarden-fans doet afschrikken en die laten dit dan voor wat het is of beoordelen het lager.
Zelf heb ik daar dus geen last van, want ik hou wel van het relatief grote aantaal rustiger songs in combinatie met die schitterende rockstem. Steel Rain is een schitterend nummer maar zo staan er wel meer op Euphoria Morning.
Voor mij is dit een oprecht en emotioneel album en dat is gezien de achtergrond er van niet zo heel verwonderlijk, maar zelfs dan nog kun je daar altijd je vraagtekens bij zetten. Vraagtekens die ik er zeer zeker niet bij zet omdat heel veel nummers goed aankomen bij mij.
Zodra een artiest zoiets lukt kan ik spreken van een sterke plaat en dat is dit wat mij betreft zeer zeker. Vooruit: één ernstig kritiekpunt heb ik wel..... laat een nummer in het frans gezongen voortaan maar achterwege. Het klinkt voor geen meter, maar verder mag Chris zo nog wel een paar albums onder eigen naam afleveren!

Chris Garneau opereert in een hoek die momenteel wel populair is: Patrick Watson-achtige liedjes, pianootje, strijkers en aparte wendingen. Voldoende ingrediënten die veel muziekliefhebbers wel zullen aanspreken. In Dirty Night Clowns hoor ik zelfs Sufjan- achtige praktijken.
Het kost even tijd om er goed in te komen, dat had ik bij het vorige album ook wel, maar dan heb je daarna ook wel wat.
Toch ben ik er zelf nog niet helemaal uit voor wat betreft El Radio; hier en daar vind ik het toch net even iets te gekunsteld en mis ik pure emotie. Emotie die er ongetwijfeld zal zijn maar ik voel het niet voldoende. Daarbij denk ik ook wel dat ik nu even te veel van dit soort albums gehoord heb waardoor de verrassing achterwege blijft.
Desondanks valt er genoeg moois te beluisteren en is het een kwestie van in de juiste mood te verkeren. Als dat zo is dan is mijn beleving van dit album heerlijk te noemen en op andere momenten glijdt het iets te gemakkelijk langs me heen.
Nu hopen dat de tijd het toch wat vaker de positieve kant op laat gaan want in dat geval kan er altijd nog een halfje bij en kunnen we spreken van een van de interessantere releases van dit jaar en duikt het misschien nog wel op in diverse jaarlijstjes van sommigen hier op de site. Of dat ook die van mij gaat worden? Dan moet er nog heel veel gaan gebeuren, maar je weet maar nooit

Droevige liedjes die door hun eenvoud juist zo mooi en ontroerend zijn.
Geen spectaculaire zanger misschien maar hij weet me toch wel te bereiken. Misschien ben ik snel tevreden, zeker als er piano en/of cello aan te pas komt, maar als dat zo is dan kan me dat niet veel schelen ook al zijn de liedjes achter elkaar misschien net even te veel van hetzelfde (vandaar ook dat het blijft steken op 4*).
Dit soort liedjes hoef ik niet te ontleden, hoeven geen epische hoogtes te bereiken: lekker luisteren, ogen dicht en wegdromen maar. Garneau neemt je bij de hand en voert je bijna een uur lang mee in zijn muziek voor touristen.
Vergeet na afloop de gids niet

Debuut Music for Tourists ontdekte ik twee jaar na release en een paar maanden voor de tweede, El Radio, verscheen. Een album waar ik toentertijd gevoelig voor was: het soort muziek waar ik veel naar luisterde.

Na die tweede was mijn aandacht verdwenen en zo kwam het dat ik de daaropvolgende albums Winter Games en Yours weer een stuk later als 'pakketje' herontdekte.

Het werd een mooie opmars voor het uitkijken naar The Kind. Is het die jaren '70 gay-snor? De hipster uitstraling? Ik kreeg het gevoel dat dit album het wel eens zou kunnen gaan worden. Niet voor niets dat veel gay-artiesten de laatste jaren enorm scoren bij mij. Niet vanwege hun seksualiteit, maar omdat ze muziek maken die me weet te raken. En aangezien Chris toch vrij diverse albums heeft uitgebracht was de spanning best groot.

En dan blijkt dat de spanning terecht was. The Kind is een schitterend album. Een sfeer die mij snel weet te raken. Een beetje cabaret, verstilde klanken, gevoeligheid, piano, ietwat over de top soms: allemaal ingrediënten die het goed doen bij mij. Ik krijg er een beetje een Perfume Genius-gevoel bij. Mike gaat wat verder dan Chris, maar verder liggen ze wat mij betreft niet heel ver van elkaar vandaan. Ook Douglas Dare is niet ver weg.

Breekbaar, teder, ontroerend en een zucht van verlichting in wat misschien wel de meeste vreemde tijd ooit is om mee te maken. Muziek om je aan vast te klampen, en dat hebben we wel even nodig.

Tijd om Chris Garneau weer eens op te pakken. deze release uit 2018 heb ik echt totaal gemist indertijd.
Als ik de hoes zie verwacht ik toch wel wat anders dan wat hij op zijn eerste twee albums liet horen. Wat extravaganter, meer gay (wat dat ook moge zijn in muziek) en wat meer elektronische toevoegingen. Ja, dat alleen om een hoes.

Als opener Gentry van start gaat begint het hier net te sneeuwen. Nou ja, iets wat er voor door moet gaan (misschien later vandaag dikkere vlokken en iets dat goed blijf liggen wellicht?!). Het nummer krijgt in elk geval een mooie setting hierdoor, want het past gewoon bij deze klanken.

Het is inderdaad niet de barok-folk zoals ik het me herinner. En dat geldt ook voor de rest. Hier zoekt Garneau echt een andere richting. Het is een richting die mij wel bevalt. Een beetje droompop hier en daar, aslof het in een kerk is opgenomen.

Breekbaar en toch groots. Donker en dreigend en toch een streepje licht. Een beetje zweverig en toch aards. Yours heeft het allemaal en is voor mij een aangename hereniging met Chris Garneau. Op naar het nieuwe album dat ein deze maand uitkomt.

Het regent weer onvoldoendes (of moet ik zeggen 'sneeuwt'?!). Ik snap de afkeer van kerstalbums wel en dan is het makkelijk om eens flink laag uit te pakken.
Zelf probeer ik het toch redelijk los te zien van elkaar en het album op zichzelfstaand te beoordelen. Kerstthema of niet.
Chris Isaak heeft er in elk geval de geschikte stem voor: deze zoetgevooisde meneer zingt bekende nummers die mij ook ietwat té bekend zijn. Hoeveel versie van een Blue Christmas zijn er eigenlijk? En dat rendier met die rode neus hebben we ook al honderd keer eerder voorbij horen komen. Daarnaast ook wat eigen composities en die maken dit album wat mij betreft nog goed verteerbaar doordat het wat afwisseling meekrijgt.
Het is de combinatie van de 'lazy instrumentatie' en de warme stem die Christmas een aardig album maken voor rond de kerstdagen om het daarna met een grote zwiep naar de diepste hoeken in je iTunes library te zwiepen waar het weer 51 weken mag blijven wachten eer het door je boxen schalt.
Ja het is een kerstplaat, ja daar krijg je soms schoongenoeg van en ja, ergens is het ook wel leuk om ze 1 keer in het jaar voorbij te laten razen (zelf doe ik dat graag door een apart mapje te maken en de shuffle zijn werk te laten doen: 2 dagen plezier; je hoort het voor de helft niet door bezigheden met familie of eigen vermaak en daarna dus weer weg ermee).

Winter in Nederland: echt koud wil het de laatste jaren maar zelden worden en toch verlang ik altijd zo snel naar de lente. Nu de feestdagen weer een jaar achter slot en grendel zitten mogen de vogels gaan fluiten, wil ik de knoppen in de bomen zien groeien en wil ik de eerste grassprietjes ruiken. Wat een heerlijk jaargetijde is dat toch....
Maar het is nog geen lente, ik hoor geen vogels fluiten, ik zie nog geen beginnende knoppen oprukken en grassprietjes zien er nu allerbelabberdst uit.
Dan is daar nu een oplossing voor: open de schuif van je cd-speler of start je pc. Klik op Frieze onder de naam Chris Letcher en laat je niet door de titel misleiden: er staat Frieze dus geen vriezen (geen winter associatie....) en laat de tonen van Deep Frieze tot je komen. Voila, de eerste zonnestraaltjes dringen al naar binnen. Op Bad Shepherd begint je huisje al wat op te warmen en voel je de eerste tintelingen al. Ik krijg er haast spontane voorjaarsschoonmaakzin van. Rustig aan aERo, het is muziek; laat je niet misleiden. Maar wel verdomd lekkere muziek. Misschien geen muziek met pit, maar wel aanbevolen door fredpit en dat is toch net even anders maar dat neemt niet weg dat ik hem daar dankbaar voor ben, want heer Letcher is wel mijn kopje thee.
Het lentert (is dit een nieuw werkwoord?) vrolijk door op Architect en je hoort gewoon dat de winter nog maar net achter ons ligt. Bij de aanbeveling van fredpit kreeg ik mee dat het o.a. wat Midlake-neigingen had en dat kan ik wel beamen als ik dit nummer hoor. Nu vond ik Midlake ook dat lentefris-achtige hebben dus de cirkel is rond.
Het album zelf is nog niet rond want het gaat nog 12 nummers lang door op uiterst aangename wijze. Limoenfris kom ik uit deze ruim een uur durende trip tevoorschijn met als enig nadeel dat ik keihard in de werkelijkheid terugkeer: het is januari en van lente zal voorlopig nog geen sprake zijn.
Weet je wat: ik ga dit album nog een keer draaien en verander gewoon van thema....

Winter in Nederland: echt koud wil het de laatste jaren maar zelden worden en toch verlang ik altijd zo snel naar de lente. Nu even niet, want nu de feestdagen weer een jaar achter slot en grendel zitten mogen de vogels best gaan fluiten, wil ik de knoppen in de bomen graag zien groeien en wil ik de eerste grassprietjes ruiken maar waarom zou ik als ik een heerlijk warme sfeer kan creëeren met het album Frieze van Chris Letcher, dan mag het best even doorwinteren: open de schuif van je cd-speler of start je pc. Klik op Frieze onder de naam Chris Letcher en laat je niet door de titel misleiden: er staat Frieze dus geen vriezen (toch wel een winter associatie....) en laat de tonen van Deep Frieze tot je komen. Voila, laat de sneeuwvlokken dan ook maar vallen daarboven. Op Bad Shepherd begint je huisje al wat op te warmen door de open haard en voel je de eerste tintelingen al. Ik krijg haast spontane zin om een kop warme soep te maken. Rustig aan aERo, het is muziek; laat je niet misleiden. Maar wel verdomd lekkere muziek. Misschien geen muziek met pit, maar wel aanbevolen door fredpit en dat is toch net even anders maar dat neemt niet weg dat ik hem daar dankbaar voor ben, want heer Letcher is wel mijn kopje thee. Etc. etc.

Je ziet: met dit album kun je alle kanten op

Aanrader voor Midlake-fans (sorry fredpit maar de door jou genoemde Sufjan Stevens vond ik geen terechte referentie op nummer 13 na dan )

En wat ben ik daar blij mee!

Het eerste wat bij me boven komt als ik dit album hoor is: wat een eerlijke plaat.
Dit is natuurlijk een nogal loze kreet, want wat bedoel je daar dan mee? Ik zou het zo 1-2-3 niet durven zeggen en toch komt dit bij me naar boven. Het is puur, het is zuiver, het komt recht uit het hart. Whitley legt er zijn hele ziel en zaligheid in lijkt het wel en dat komt over bij mij. Recht uit zijn hart, recht in mijn hart.

Ik moet ook gelijk denken aan een interview waarin ik las dat de muziekkenner waarmee het interview gehouden werd spijt had dat hij gevraagd had aan Whitley wat nu de betekenis was achter het nummer Big Sky Country. Hij zelf dacht namelijk aan een mooie beschrijving over het hiernamaals, en het antwoord was nogal ontnuchterend: Whitley vroeg of hij de mooie blauwe luchten uit zijn woonplaats wel eens gezien had, want daar ging het gewoon over.

Prachtplaat van de helaas te jong gestorven Chris Whitley, en wat heb ik er een spijt van dat ik dit indertijd niet tegelijkertijd met Gish van de Pumpkins heb gekocht, ik ontdekte in prachtjaar 1991 zowel Whitley als Pumpkins tegelijkertijd vanwege artikeltjes over deze artiesten in hetzelfde blad. Beiden boeiden me zeer, alleen heb ik de Pumpkins gelijk in de winkel gekocht (met alle gevolgen van dien) en heb ik Living With the Law laten liggen om het 15 jaar later alsnog aan te schaffen.

Spijt-spijt-spijt, want dit album is om te janken zo mooi en daar had ik veel langer van kunnen genieten als niet als.....

Zoals gezegd had ik dit album al voorbij horen komen maar dat was op de achtergrond en ik heb het niet helemaal afgeluisterd.
Nu dus wel en met volle aandacht want als ik iets eenmaal in mijn kop heb zitten moet het ook gelijk gebeuren natuurlijk en de bovenstaande berichtjes zorgden ervoor dat ik er gelijk zin in kreeg en aangezien het album niet al te lang duurt.....

De warme stem van Kjellvander valt gelijk al op. Als je even helemaal opgaat in openingsnummer The Mariner is het niet moeilijk om gelijk verkocht te zijn maar mooie stemmen zijn er wel meer dus dat is niet genoeg zeker niet als het om dit soort folk met rock en roots invloeden gaat.
Toch heeft dit album dus net even dat beetje meer waardoor het de middelmaat ontstijgt want buiten die prachtige stem kennen de nummers hier en daar kleine scherpe randjes en is de muzikale omlijsting om door een ringetje te halen. Een warm bad vol strijkers met af en toe een flard trompet geeft het album een gloed waardoor het echt begint te stralen en dat in combinatie met de snerpende gitaartonen er af en toe doorheen.
Het trieste gevoel dat Kjellvander dit album meegeeft doet me vaag denken aan de manier waarop Nick Drake dat ook kon.

Tel dit alles bij elkaar op en ik kan voor mezelf de conclusie trekken dat er zo tegen het einde van dit muziekjaar (december staat immers vol met greatest hits releases) nog net een mooi album aan de toch al indrukwekkende rij toegevoegd kan worden (eind deze week verwacht ik de vinyl versie in bezit te hebben).

Schitterend!

Na de break-up van Girls was het maar afwachten hoe lang het zou duren eer Christopher Owens solo van zich zou laten horen. Snel dus.

'If Your Heart Is Broken' zingt hij op Here We Go, een dromerig nummer na het intro dat Lysandre's Theme heet.
Dat hij het moeilijk had met de split-up zal vast ('Dear all, This may come as a surprise to many & has been an issue of much thought for me. My decision was not easy to make') maar daar zal dit nummer zeker niks mee te maken hebben.
Die break was nodig en zijn redenen persoonlijk twitterde hij, dus daar gaan we dan maar van uit.

Maar is het ook wat? Heel vaak pakken solo-projecten soberder uit en mis je de toegevoegde waarde.
Owens is nog steeds niet vies van wat lichte psychedelische invloeden en grijpt terug naar lang vervlogen tijden. Helemaal verrassend is dat dus niet want hij deed het met Girls al.

Ook pakt het weer redelijk gevarieerd uit want na een dromerig nummer als Here We Go volgt het swingende popnummer New York City dat ook van Belle and Sebastian had kunnen zijn. Het is de sax die er voor zorgt dat je weet dat Stuart Murdoch dit niet geschreven heeft.

Toch blijft dat lievige folky Belle and Sebastian sfeertje wel even hangen getuige ook nummers als A Broken Heart en Here We Go Again en zeker dat laatste nummer had wel degelijk geschreven kunnen zijn door Murdoch.
Ook de zoete dameskoortjes zijn op dit album aanwezig wat je vooral op Riviera Rock hoort waar het de hoofdrol heeft gekregen.

En zo gaan de lieve popliedjes voort om af te sluiten met het vrolijke Part of Me (Lysandre’s Epilogue).

Droefheid en happy joy joy gaan hand in hand op dit album. Er is wel degelijk leven na de meisjes maar de gekte is weg. Wat ook weg is is de zeikerige manier van zingen en dat bevalt me prima.
Geen blote piemel videoclip (Hunx and his Punx), geen rammelpoprock maar volwassen popliedjes met een hoog knuffelgehalte. Daar moet je van houden maar verbaast mijn score u als ik zeg groot Belle and Sebastian liefhebber te zijn?

Donkere zang, jaren '80 geluid en pop/rock met flarden electronic. Alsof ik weer tiener ben...

Maar hiermee zou ik een verkeerd stempel drukken op het Australische City Calm Down, want ze staan met beide muzikale benen in het muzieklandschap van nu.

Eerder dit jaar maakte ik al kennis met het Deense The Great Dictators die een beetje in het zelfde vijvertje hengelen en het verklaart mijn liefde voor dit soort bandjes wel. Zoals gezegd ervaar ik een vleugje nostalgie naar de jaren '80, 'mijn' jaren '80, en ben ik altijd al snel verliefd op dit soort donkere stemmen.
Voeg daar dan aan toe dat het gaat om pakkende nummers dan is daar een album dat het stempel 'goedgekeurd door aERo' mag krijgen.

Voer voor liefhebbers van bands als The National denk ik.

Al in een vroeg stadium werd deze dame me getipt door een kennis die ik qua smaak altijd prima kan volgen.
Het album was nog niet uit en wat ik ervan hoorde vond ik in de categorie 'wel aardig, niet schokkend' vallen.
Nu ik het hele album wel ken kan ik niet anders concluderen. Soms zie ik de naam Kate Bush voorbijkomen en dat is wat vergezocht vind ik zelf. Het is ook veel meer pop dan wat La Bush vertolkt. De naam Texas die ik hier voorbij zie komen snap ik veel beter.
Ik heb niks tegen pop en ook niet tegen gladde pop en al helemaal niet als het goed gedaan wordt en dat is zeker het geval op dit Light after Dark.
Dat user sanquin zo enthousiast reageert verbaast me dan ook helemaal niks gezien zijn liefde voor de band Hurts. Ik vind dit namelijk in dezelfde categorie vallen. Niet dat het vergelijkbaar is, maar ergens past het toch wel in hetzelfde plaatje.

Clare Maguire verzorgt fijne pop met een flinterdun soulrandje. Zoiets als Sophie Ellis-Bextor ook doet.
Het is zeer verzorgde pop, met liefde gemaakt en vertolkt waardoor het kwaliteit heeft.
Maar daarbij toch wel die opmerking dat het allemaal heel aardig is, maar niet schokkend waardoor ik er vooralsnog ook niet laaiend enthousiast over kan worden. Gewoon leuke afwisseling op wat ik normaliter regelmatig draai.

Claw Boys Claw draait al wat jaartjes mee (dit is album nummer 11) en eigenlijk ken ik ze helemaal niet zo goed.
Ja, Peter te Bos heb ik uiteraard wel eens voorbij zien schuiven op tv maar om nu te zeggen dat ik een kenner van deze band ben. Nee.
Alleen $uga(r) ken ik en Rosie vind ik zeker één van de beste liedjes van eigen bodem.

Waarom dan nu ineens naar Hammer gaan luisteren?
Ik denk door de titelsong die me aan Nick Cave deed denken en laat dat nu een favoriete artiest zijn.
Als ik naar dit album luister hoor ik ook Bryan Ferry en soms Stuart Staples. Hoe is het eigenlijk mogelijk dat ik Claw Boys Claw dan altijd een beetje links heb laten liggen? Een donker bandje als The Bullfight, ook van eigen bodem, waardeer ik immers ook.
Zijn het de rammelrock nummers die me wat minder aanspreken wellicht? Het zou kunnen maar eigenlijk storen ze me niet eens zo erg.

Hammer bestaat uit een aantal lekkere rocknummers waarvan ik Hammer als één van de leukste vind (zou zo op een Tarantino soundtrack kunnen staan). De stem van Peter te Bos bevalt prima en dan te bedenken dat hij met 62 jaar de jongste niet meer is.
Een beetje categorie Bettie Serveert voor mij: lekker en leuk maar ik ga er ook niet volledig van uit mijn dak. Dat hoeft ook niet want ik beleef duidelijk plezier aan dit album en ik vind eigenlijk ook wel dat ik meer van de band moet gaan beluisteren.

Hammer is alvast een uitstekend begin en wellicht dat ook $uga(r) weer voorbij gaat komen.

Na 'Al Zeg Ik het Zelf' ben ik niet meer verder gegaan met 'Aan het Licht'.

Bij het debuut had ik wat opmerkingen over spruitjeslucht en ik had moeite met de zachte g.


Dat was niet de reden dat ik de tweede heb overgeslagen. Blijkbaar was die release me niet zo opgevallen, was één album genoeg, of had ik genoeg aan Roosbeef, Eefje, Aafke, Spinvis, noem ze maar op.

Totdat ik de opener, tevens titelnummer, Afblijven hoorde. Een beetje lullige poprock: doet denken aan Magnapop (kent u ze nog?!), en ondanks dat ik al aardig wat neuzen omhoog zag gaan en oortjes de andere kant op gedraaid, gingen de mijne juist spitsen richting luidsprekers.

De volgende tien nummers stuiteren even vrolijk voort. Vrolijk is namelijk het sleutelwoord voor mij. Ik krijg er goede zin van, positieve zin, de zachte g stoort al minder, de g van glimlach wordt groter.
Zodra de versnelling omlaag gaat (Trieste Avond) komt de spruitjeslucht weer opzetten en mijmer ik over lang vervlogen tijden met Saskia en Serge (alhoewel Het Park best goed te doen is dankzij de schitterende instrumentatie).

'Trap er niet in' zingen de dames in Weet je het Zeker. Moeten meer mensen doen die de vooringenomen negatieve geluiden volgen.

Zet je beste glimlach op en zing uit volle borst mee met de soms zo lekker kneuterig overkomende teksten. Oefen nog wel even op die zachte g indien nodig

Leuk album!

Ze worden al in één adem genoemd met Eefje de Visser, Aafke Romeijn, Roosbeef, Rita Zipora en Spinvis.
Ben ik het niet mee eens. Waar ik Eefje en Rita makkelijk in de zelfde hoek schuif daar zou ik Clean Pete zelf niet neerzetten eerlijk gezegd.

Al Zeg Ik het Zelf roept bij mij iets meer spruitjeslucht op en doet me mijmeren over lang vervlogen Songfestival tijden met Saskia en Serge of Lenny Kuhr.

'Au, die zit' zult u denken. 'Dit komt niet meer goed'.....

Valt mee. Clean Pete bevalt me namelijk prima. Het is niet zo gekunsteld als de ander genoemde namen en meer cabaret. Luchtiger, vrolijker.
Daardoor soms ook wat minder ontroerender en ik vind de zachte g hier niet altijd aangenaam (en ja dat zegt iemand die van z'n zesde tot 24e in West-Brabant heeft gewoond en zelf ook met zachte g ging praten volop 'Houdoe' roepend).
Ik vind de dames soms wat kinderlijk overkomen en die zachte g maakt het voor mij gevoel een tikkeltje erger. Ik weet het: puur persoonlijk.

Toch is dat ook wel hun kracht, een kracht die Roosbeef ook kent: op het eerste gehoor kinderlijke naïviteit maar met een onderlaag die verder gaat dan dat.
De andere kracht vind ik de muzikale omlijsting: warm en gloedvol (hiep hiep hoera voor cello en akoestische gitaar!).

Het is dus even door de zang heenkomen en als dat lukt is dit toch een alleraardigst plaatje. Kinderen voor kinderen op gevorderd niveau? Of toch even meer dan dat?
Daar ga ik nog even over nadenken zodat dit plaatje nog wel even in mijn systeem zal blijven hangen.

Volgens user archangel9 zou Clogs wel eens kunnen aanslaan bij mij: het heeft iets orkestraals dus..........

Inderdaad, ik val al een flinke tijd voor barokke pop maar dan wel graag met een kitscherig randje. Net niet er overheen maar ook niet ver er vandaan.
Toen ik de eerste nummers van The Creatures in the Garden of Lady Walton hoorde was ik nog niet erg overtuigd en dacht ik gelijk aan de woorden van archangel9 zelf dat hij het bij nader inzien toch ook niet zo heel erg flitstend vond. Een beetje een matige tip dus vond hij zelf.
Toch kwam daar later een bericht overheen dat het begon aan te slaan.
Zelf begon ik op te veren bij het Sufjan Stevens-achtige Red Seas. Maar goed ook, want ik zat er een beetje aan te denken dat het verspilde tijd zou zijn om het helemaal verder af te luisteren. Ik heb immers nog zo veel moois liggen dat ik verder wil horen.
Gelukkig wist The Owl of Love diezelfde aandacht te behouden; een haast minstreel-achtig nummer.
En dat is iets wat dit album toch wel als kenmerk heeft: het is wat 'klassiekerig'. Terwijl ik liever naar iets meer 'klassiekerige bombast' luister als het popmuziek betreft. En opeens begon dit toch ook wel te bevallen. Een cello doet het sowieso altijd goed: het is hét instrument voor mij. Zelf speelde ik jaren viool maar had altijd wel een bewonderende blik richting de afdeling celli in het orkest waar ik speelde. Prachtig instrument!
En zo bleef mijn aandacht behouden tot het einde aan toe, waar Sufjan Stevens ook vocaal te horen is (ik meen dat hij wat banjo heeft gespeeld op andere songs) en ben ik de eerste nummers gaan herwaarderen.
Overigens zijn het hier dus gastvocalisten zoals Shara Worden die ik van het Bifrost Arts project ken, Matt Berninger van The National en de inmiddels wel bekende Sufjan Stevens.

Een album waar je even moet inkomen misschien maar uiteindelijk ontvouwt het wel degelijk zijn schoonheid. Een klassieke schoonheid mogen we wel stellen.

De 'knor-piep-boem' zusjes CocoRosie (Sierra en Bianca Casady) zijn terug en aERo waagt weer een poging..........
Niet boos worden lieve CocoRosie mensjes die deze dames zeer hoog hebben zitten: ik bedoel het nooit kwaad, noem het een beetje liefkozend van mijn kant. Ze zijn de gekke nichtjes van Björk in mijn oren: een beetje vreemd en toch lekker.
Elk album luister ik weer opnieuw en telkens weer weten ze me te boeien, maar weten ze me ook op veilige afstand te houden. Ik durf me nooit helemaal over te geven of onder te dompelen. Daarvoor ben ik ietwat te suf vrees ik en hou ik het bij artiesten die iets minder gek doen.
Maar doen de meiden eigenlijk nog wel gek. Freak-folk was het toch?!

Trinity's Crying is alvast een vreemde opener en toch...ehm....wel lekker. Het is hoe dan ook het eerste nummer van hun album op het Sub Pop label waar ze debuteren.
Smokey Taboo is een mengelmoes van diverse stijlen en komt vrij etherisch over. Misschien door de oosterse invloeden die er in verwerkt zijn inclusief een galmend, haast kerkelijk gezang waar ze bijna rappend doorheen zingen met hun vervreemdende kinderlijke stemmetjes. O ja, dat was het wat me altijd een beetje tegenstond: Joanna Newsom jengelt en dat doen deze zusjes ook. Het zorgt er altijd voor dat ik nooit in een 'hallelujah-bui' geraak als ik naar ze luister. Hier is het al niet anders. Maar boeiend is en blijft het wel, alhoewel de verrassing er inmiddels natuurlijk al lang vanaf is.
Zei ik kinderlijk? Zet dan Hopscotch maar op dat van start gaat op een tingeltangel piano met irriterend fluitje op de achtergrond totdat het nummer een wending neemt en electronica toegevoegd wordt en CocoRosie opeens ook op een andere manier blijkt te kunnen zingen totdat de piano en het fluitje weer mogen opdraven. En hoe gek het ook klinkt: het werkt. Het is grappig en inventief en ergens klopt het nog ook. Mij weet het in elk geval te pakken.
Undertaker komt vrij donker en duister over. Ook het speelgoed doosje met de tinkelende belletjes wordt weer van stal gehaald.
Titeltrack Grey Oceans leunt zwaar op piano en op de achtegrond horen we engelengezang alsof we devoot in een kerk rondlopen. Wat jammer toch dat ik de zang hier weer irriterend vind werken. Waarom toch dat jengelende? Gelukkig weet het nummer me dusdanig te boeien dat ik er redelijk van afgeleid kan worden, maar redelijk is natuurlijk niet helemaal. Dit zal altijd wel een probleempuntje tussen mij en CocoRosie blijven vrees ik en daarom zal ik nooit meegaan in het enthousiasme dat sommige mensen om mij heen hebben (en die me tevens willen meenemen naar optredens wat ik tot nu toe beleefd heb ageslagen).
Nee maar, de zussen hebben de vocoder ontdekt wat op R.I.P. Burn Face te beluisteren valt. Wees niet ongerust want ze weten het op de juiste manier in te zetten waardoor het totaal niet stoort.
Het is een relaxed midtempo nummer dat behoorlijk sfeervol overkomt. Hier heb ik wel wat mee. En ondanks dat ze de hele speelgoedkast weer geplunderd lijken te hebben komt dit nummer zeer volwassen over.
Op The Moon Asked the Crow krijgt de piano aanvankelijk ook weer voldoende ruimte en horen we daar oosters getinte ladders op gespeeld. En dan komt er een beat bij die het nummer een heerlijke schwung geven. En ook dit slaat goed aan: zo chaotisch en samengeraapt als het aanvankelijk lijkt allemaal, zo kloppend weten de meiden het te brengen en daarmee zorgen ze voor wel een favoriet nummer van mij, mede door het oosterse sfeertje.
Na al dit lekkers toe aan een glas Lemonade? In elk geval wordt ons wat rust gegund door wederom de piano in het intro. Het lijkt een terugkerend truukje te worden: piano in het intro en vervolgens bijval van electronica. Maar op dit nummer worden daar ook nog eens blazers aan toegevoegd die het een warme gloed weten te geven. Zo voelt een warme, lome zomerdag waar de zweetdruppels in je nek gutsen dus aan.
Trappen ze tijdens het intro van Gallows nu een kat op z'n staart? Ach gut, het arme beest! Natuurgeluiden staan sowieso centraal in dit nummer. Waar het vorige nummer een warme zomerdag kan zijn daar is dit een warme zomerochtend waar alles en iedereen nog moet ontwaken: de lucht is nog niet zinderend heet, maar je voelt dat het weer zo'n dag gaat worden.
Fairy Paradise zou zo een nummer van Björk kunnen zijn. Het is dansbaar en catchy maar weet ook een betoverend sfeertje neer te zetten: monotoon en toch heel divers. Verrassend? Nee, daarvoor hebben we allemaal misschien al te veel gehoord maar ik heb ook met dit nummer wel wat bijzonders moet ik zeggen. Het weet me snel in zijn greep te krijgen: bijna hypnotiserend.....
Here I Come is de Amazing Grace van CocoRosie. Hallelujah en Praise the Lord! Een fascinerend slot van wederom een bijzonder album.

Natuurlijk gaan dit soort termen altijd wel gepaard bij de albums van CocoRosie. Verrassen doen ze waarschijnlijk nog maar weinig luisteraars, zeker degenen die goed bekend zijn met dit duo.
Maar wat wil de ironie?! Het lijkt er haast op dat ik met dit album het best uit de voeten kan. Het knor-piep-boem-gehalte is hier een stuk lager of ligt in elk geval op een ander terrein. De kinderlijke zang irriteert me hier ook veel minder dan voorheen (enkele uitzonderingen daargelaten).
Is het dan echt zo anders? Nee, eigenlijk niet. Soms moet je jezelf ook niet willen verplichten uitleg te geven aan jezelf, anderen, of wie dan ook. Soms voelt muziek net even anders aan, ook al is de koers niet eens zo zeer gewijzigd. Onverklaarbaar ja. En dat is misschien ook het feit dat ik op dit moment aan dit album net een halfje meer geef dan aan de voorgangers, en mijn gevoel zegt me dan dat de grote liefhebbers juist lager zullen gaan beoordelen

Velen weten dat ik erg veel moeite heb met kinderlijke dameszang. Ik heb het al aangegeven bij Joanna Newsom, Björk en ook CocoRosie.
En toch blijft dit duo me op de meest bijzondere wijze aantrekken. Ik erger me aan de zang en ik vind ze zo avontuurlijk als wat.... tegenstrijdigheid troef zo ook op Tales of a Grass Widow waar Antony wederom opduikt tijdens het nummer Tears for Animals. Jazeker, dit is Tearz for Animals dat vorige zomer al verscheen maar dan in een ander jasje. Er is een dansbaar geluid aan toegevoegd en dat hoor je al in het haast Daft Punk-achtige nummer en tevens opener After the Afterlife.

Dit nummer zet gelijk al de toon voor hun nieuwe album dat vaak een nadruk krijgt op dansbaarheid en daarmee soms wat tegen Björk aanschuurt maar waar de gekke geluidjes, kirrende stemmetjes en kinderspeelgoed niet ontbreken. Knor-piep-boem muziek zoals ik het al eerder bij een ander album van het duo noemde.

En zoals ook bij de andere albums moet ik er voor in de juiste mood zijn maar durf ik ook wel te zeggen dat de groove van dit album me wel bevalt en er voor zorgt dat ik er redelijk makkelijk in kan komen en twee keer Antony is natuurlijk ook wel prettig.

Het zal altijd wel haat-liefde blijven.....

De twee vorige albums behoren bij tot de categorie: apart, aardig, maar vooral niet te veel draaien. Mijn nieuwsgierigheid naar dit album was dus of het die categorie zou blijven of dat ik er anders over zou gaan denken. Leest u mee?

Opener Rainbowarriors vind ik een catchy tune, uiteraard is dat natuurlijk erg betwistbaar als het gaat om deze dames, maar toch pakt het me wel, of laat ik het anders zeggen: het boeit en ze proberen wat nieuws uit. Opeens kunnen de dames wel degelijk hemels zingen en zit er een lekkere beat doorheen. Een beetje vreemd, maar wel lekker dus.
Promise heeft ook een 'urban feel'. Ik had het al over CocoRosie op de r&b toer, zoiets........ Het is bijna meer rap dan zang en ook qua begeleiding is er een mix gevonden. Hierdoor hebben we een spannende mix van stijlen die elkaar nergens in de weg blijkt te zitten. Funky CocoRosie: hell yeah!
Bloody Twins is een wat korter nummer en hierop keert het speeldoosje terug met een rinkelende bel en een windvlaag krijgt het een spooky trekje en daar doet de zang dan nog een schepje bovenop. Het zijn dit soort nummers die ik altijd wat minder trek.
Japan is een ongelooflijk heerlijk gek nummer. Hoezo minder catchy dan de voorganger? Ik vind dit juist toegankelijker en veel swingender dan de vorige twee. Dit is gewoon erg leuk. Yak noemt het hi-la-risch. Ietwat sterk uitgedrukt misschien, maar ik begrijp wel wat hij er mee wil zeggen. Vooral het tussenstuk wat dan weer gevolgd wordt door dat geinige gezang (waar ik tot nu toe nog eens niet door geërgerd ben geraakt). Leuk leuk leuk.
Sunshine doet me dan iets minder: dit vind ik ook wel passen op de twee voorgangers. Toch een iets lager knor-piep-boem gehalte, en dat is dan wel weer een pluspuntje.
Knor-piep-boem zei je? Welja, Black Poppies vind ik dan weer erg representatief voor die kant van CocoRosie. Hier benaderen de dames mijn irritatiegrens en zo ken ik ze.
Werewolf heeft een hoog Björk-gehalte. Nu zullen er straks weer hele hordes zijn die me hier op gaan tegenspreken en dat mogen ze ook. Het ademt in mijn oren een zelfde vibe. Een vibe overigens waar ik voor in de stemming moet zijn. Het kan vriezen en het kan dooien met dit soort nummers. Ook een Patrick Wolf weet dit soort sfeertjes op te roepen, alleen daar kan ik het dan weer beter van hebben. Toch geef ik eerlijk toe dat ze me hier ook niet echt irriteren.
Animals valt in de categorie minder catchy, je moet jezelf er beter voor inzetten en concentreren. Aardig, maar meer ook niet voor mij.
Dat de toegankelijkheid wat afneemt toont Houses aan want ook dit nummer is niet zo pakkend als de eerste songs van dit album. Gecentreerd rondom piano en hoge, opera-achtige zang: tja, dat is niet echt toegankelijk te noemen. Maar het blijft binnen de perken vind ik.
Raphael...............het lijkt Joanna Newsom wel. Folky harp en ook de zang heeft iets soortgelijks. Apart en wat duister nummer dat door de harp toch een bepaalde lichtheid weet uit te stralen.
Girl and the Geese is een tussendoortje en verzorgt daarmee de opmaat voor Miracle. Antony laat ook hier weer van zich horen, maar heeft toch een minder grote rol dan op de vorige plaat. Een prima, sprookjesachtige afsluiter.
Al met al kom ik dan toch op dezelfde score terecht als de voorgangers. Het is een spannende band, maar ik moet er niet te veel naar luisteren. Voor zo op zijn tijd heb je een prima luisteravontuur binnen handbereik, en liefhebbers van het oudere werk zullen dit zeker ook wel waarderen.
Voor mij is het vooral de eerste helft die het hem doet.

Dat een muzikale vakantie in de Verenigde Staten ook nieuwe ontdekkingen oplevert geeft het geheel alleen maar net dat beetje meer. Zo kende ik Colby Acuff tot op een paar weken geleden nog niet, maar na het zien van zijn optreden als voorprogramma van Charles Wesley Godwin in New Orleans (die ik ook pas deze vakantie ontdekt heb) weet ik wat de beste man levert.

Qua zang wint Charles Wesley Godwin het dik. Ik vind Acuff iets te scherp en knauwerig (ook live), maar verder wist de man een voorprogramma waar je u zegt neer te zetten. Zelden het publiek zo uit z'n dak zien gaan als toen. maar geheel onbekend is hij ook niet echt in het genre, een genre waar ik niet heel diep in zit maar waar de waardering wel groeit. Het verklaart het enthousiasme van het publiek wellicht.

American Son is een sterk album, en eigenlijk al bij het tweede nummer Scared of the Dark lukt het me om de zang ietwat te waarderen en me niet te storen aan z'n stemgeluid. En dan krijg je toch echt een aantal zeer fijne nummers voorgeschoteld, nummers waarvan ik er enkele ook weer herkende van het concert.
Suzanne is een prima cover van Leonard Cohen (een wat snellere versie).

Bijzonder om te zien hoe zo'n vakantie kan bijdragen aan het ingaan van nieuwe muzikale wegen. Niet dat ik niks kende op dit vlak, maar mijn waardering is wel flink gestegen. Dus zeker petje af voor American Son van Colby Acuff, een album dat iets meer richting de rock kant gaat in vergelijk met de voorganger.

Coldplay.... ik wil niet meegaan in het algehele bashen van de band. Ik hou te veel van die eerste door mij zeer hoog gewaardeerde albums. Maar ik moet ook gewoon eerlijk zijn: daarna werd het al rap minder en minder.

Waarom dan toch weer gaan luisteren naar dit nieuwe album? Tja, toch ergens wel de hoop op iets fraais en dat mag best heel anders zijn dan wat de eerste twee albums boden.

En eigenlijk valt feelslikeimfallinginlove best nog wel mee. Ja, dat infantiele lalala is niks, maar van andere favorieten accepteer ik dat wel, dus hup daar zet ik me overheen. Gewoon een prima deuntje.
En daar zit het probleem met de latere Coldplay. Zo slecht is het allemaal niet: lekkere deuntjes. Maar ik hoor liever een lekker deuntje als Yellow en met de fletse pop die ze ons al een aantal albums lang voorschotelen kan ik niet veel. Is het wel zo flets? Misschien ook niet. Ze hebben gewoon de pech dat ze die eerste twee albums gemaakt hebben denk ik. U2 kan er over meepraten.

Moon Music is precies wat je kan verwachten. Popliedjes schrijven kan Chris wel. Volle stadions trekken ook. Moet ik daar mijn neus voor ophalen? Welnee. Maar ik wil gewoon best nog mild zijn voor de band.
Is het mijn ding? Nah, zo af en toe vluchtig kan best en vluchtig is het wel. Of beter: luchtig. Vergeet Parachutes en A Rush of Blood to the Head gewoon. Andere band, zelfde naam. Klaar.

Lalala ik eventjes mee op Moon Music (en die lalala komt vaker terug dit album) en zijn liedjes als Jupiter, IAAM (beetje ABBA-vibe af en toe) en All My Love zo beroerd nog niet en krijg ik dan weer geen 'good feelings' van een nummer als Good Feelings.

Het is bon ton om Coldplay te haten. We vinden het allemaal oh zo kut en zijn er als de kippen bij om het af te branden.

Waarom dan toch die drang om er nog steeds naar te luisteren? De singles kan je misschien niet vermijden als je een radio-luisteraar bent (ik ben het niet, en had nog niks van dit album gehoord) maar de albums toch zeker wel. Die hoef je toch niet een dag voor release al beluisterd te hebben.

En toch: we stemmen en masse en luisteren er dus naar. Maar ehm, het is toch kut?! Deze band moet zich de ballen uit de broek lachen. Ze doen toch iets goeds.

Oh wat was ik verliefd op het debuut en de opvolger. En nog steeds vind ik dat sterke albums, ze staan voor een bepaalde tijd in mijn leven, daarna werd het minder, maar zo beroerd als men soms wil doen geloven..... daar ben ik het niet mee eens.
De albums doen me niet heel veel, maar ik kan er zeker nog wel naar luisteren.
Ik erger me meer aan alles eromheen (de rijke stinkerds die ineens heel verantwoord op tour gaan..... lekker makkelijk ja als je zoveel geld op je rekening hebt staan).

Zodra de albums wat rustiger zijn vind ik ze nog best goed te doen, zodra ze meer de popkant op gaan zoals deze heb ik er minder mee. Iets te krampachtig hip willen zijn en toch een soort van achter de feiten aanlopen.

Bagger? Dan heb ik andere kandidaten. Irritant? Wellicht, maar uiteindelijk gaat het toch om de muziek.

Is die zo slecht op Music of the Spheres? Ik denk dat dat best wel meevalt. Het is allang niet meer de band waar ik ooit verliefd op was. Ze maken muziek die mij sowieso niet zo heel veel doet. Het is gelikt en bedacht (waar ze in den beginne juist zo spontaan leken), maar ach... dat doen er wel meer.

Het is heerlijk om goed uit eten te gaan maar ook om af en toe eens een kroketje uit de muur te trekken. Coldplay is dat nu wel een beetje. Maar zeg eens eerlijk? Dat vinden we allemaal stiekem toch wel lekker, alleen moeten we daar niet te opzichtig mee koketteren. Dat doe je met die betere restaurants. En als je het echt zo erg vindt.... dan loop je toch langs de snackmuur en kijk je niet op of om?!

Music of the Spheres is gewoon niks aan de hand popmuziek van een band van wie je hoopt dat ze ooit nog eens een Parachutes maken (misschien zoeken we het daarom telkens weer op?!). We mogen nu toch wel concluderen dat dat nooit meer gaat gebeuren. De mannen zelf zal het een rotzorg zijn denk ik zo. Net als de beoordeling op ene Musicmeter in Nederland (het land dat ze blijkbaar ook niet aandoen op hun komende toernee).

En ik? Ach, een mager drietje kan er echt nog wel vanaf hoor. Prima te doen als afwisseling op het muzikale menu. Dat ze ooit Parachutes en A Rush of Blood to the Head hebben gemaakt vergeet ik dan gewoon maar even

Mylo Xyloto is gelekt en het grote Coldplay bashen kan dan nu overal ter wereld echt vorm gaan krijgen. Vooraf werd al duidelijk dat velen dit album niet zouden pruimen (zonder het in z'n geheel beluisterd te hebben) en nu buitelt iedereen over elkaar heen om te zeggen hoe waardeloos het is.

Best wonderlijk eigenlijk. We weten allemaal welke richting deze band is opgegaan en toch is iedereen er als de kippen bij om het vooraf af te branden en om dit gelijk te downloaden en vervolgens geheel volgens verwachtingen af te serveren.
Het toont aan hoe groot de band is geworden denk ik dan maar want dit soort dingen gebeuren alleen bij de allergrootsten.

Hoe sta ik zelf tegenover Coldplay? Het begon allemaal met de single Yellow van dat onbekende bandje genaamd Coldplay. Wat was dat een heerlijk nummer. Vervolgens bleek de hele cd ook geweldig te zijn. A Rush of Blood to the Head verscheen toen de band al heel erg bekend was geworden in relatief korte tijd. Voor mij persoonlijk was dat een klein meesterwerkje. Minder intiem dan het debuut maar vol prachtnummers. En daarna.... tja daarna kwam X&Y. Ik kon daar niet zo heel veel mee. Er zaten een paar sterke nummers tussen maar het merendeel was toch ietwat te veel slappe stadionrock waar ik niet zo veel mee had. Was dit dezelfde Coldplay als die ik zo in mijn armen had gesloten?
Viva La Vida or Death and All His Friends borduurde daar op voort maar vond ik toch weer wat vermakelijker. Misschien ook omdat ik me nu wel had neergelegd bij de koerswijziging van de band van intieme luisterliedjes naar stadionbombast.

Mylo Xyloto zou niet veel anders worden was ook mijn verwachting en dat is niet vreemd als je de zomerhit Every Teardrop Is a Waterfall hoort. Maar buiten dat het bombastische rock is gebleven bleek het nu ook iets te veel platte pop invloeden meegekregen te hebben.
Hoe foeilelijk ik dat nummer ook vind; eigenlijk moet ik toegeven dat het enorm aanstekelijk werkt en dat je humeur er niet slechter van wordt.
Paradis had ik vooraf maar zijdelings beluisterd: even snel een keer op YouTube en dat was het. Het was duidelijk: geen Moving to Mars achtig album maar meer de uptempo pop en stadionrock zou het wel gaan worden.

Het zou kunnen dat alle snelstemmers waar ik mezelf ook toe reken tot de categorie 'hopelijk is het toch een Moving to Mars geworden album' behoren en praten we minder over de bashers die nu snel hun slag kunnen slaan.
Zelf had ik wel de hoop maar wist dondersgoed dat het vast niet zo zou zijn, daarvoor waren de voortekenen al duidelijk genoeg en lieten de laatste twee albums al genoeg horen welke richting Coldplay was opgeslagen.

En inderdaad; op wat uitzonderingen na is dit een album geworden vol oeh en aah koortjes en wijdse gitaarklanken die de stadions goed kunnen meekrijgen.
Het is jammer dat er niet meer U.F.O. nummers op staan en dat een Moving to Mars het niet eens gehaald heeft.
Jammer voor mij ja, maar of het album daarmee afgeserveerd moet worden? Ik weet het niet. Op zich is dit binnen zijn genre toch best groots te noemen. Dat het mijn bandje niet meer is is mijn probleem. Moet de band zich aan luisteraars als ikzelf conformeren? Nee, natuurlijk. Deze luisteraars moeten concluderen dat de nieuwe Coldplay al een tijdje een ander soort band is en daar doen ze het maar mee.
Waar we normaal toejuichen dat een band gedurfde koerswijzigingen aangaat daar halen wij nu de neus voor op. Een beetje snobistisch is het wel natuurlijk want waarom zou een band niet voor een commerciëlere koers mogen kiezen? Waarom mogen ze er niet flink op los la-la-laen met Rihanna onder begeleiding van een foeilelijk synthgeluid?
Dat 'wij' dat nu niks vinden..... genoeg mensen die dit prachtig vinden.

Dus nogmaals: probeer de oude Coldplay los te laten, hoe moeilijk ook, en probeer de band te beoordelen wat ze binnen de nieuwe categorie doen. Ik denk dat het dan nog best wel meevalt. En als je sowieso niet van 'commerciële meuk' houdt is het waarschijnlijk verstandig om dit gewoon links te laten liggen. Is er ook geen bashgedrag nodig, kan iedereen zijn eigen muziekjes opzoeken en draaien en kan iedereen vervolgens rustig gaan slapen.

En voor mij? Ik laat de oude Coldplay los en hoor een nieuwe Coldplay met vermakelijke pop waar ik gewoon niet al te moeilijk over wil doen (Hurts Like Heaven is toch gewoon een zeer fijn popnummer, niet dan?!). Het had een leuk zomeralbum kunnen wezen alleen is hun timing een beetje zwak want of ik dit album zomer 2012 nog veel ga draaien valt te bezien.
Mijmeren over die goeie ouwe Coldplay tijd doe ik wel als ik het debuut weer eens opzet of als ik volop geniet van die schitterende tweede van ze.

Hoe moeilijk is het om deze vierde van Coldplay objectief te beoordelen.
Toen het debuut net uit was had ik het in bezit vanwege dat ene nummer: Yellow. Ik had dat gehoord en was verkocht. Al snel bleken meerdere mensen Coldplay op te pikken maar het bleef toch een bijzonder bandje. Nergens vernieuwend maar oh wat charmant.
Toen de opvolger klaar was wist ik het zeker: dit gaat een grote band worden en zo geschiedde. Toch merkte ik tegen het verschijnen van deel 3 dat mijn belangstelling voor dit 'genre' al weer op zijn retour was. Ik verslond het, was te gulzig en werd een beetje misselijk. Te veel snoepen is immers nooit goed. X&Y was het dus niet meer en zo dachten er veel meer over. Weg was het charmante bandje van het debuut, weg was de kwaliteitsband van de tweede, hallo stadion-rockers die in sneltreinvaart de U2-status nastreefden. Hallo ook grootste gebaren. En daarmee kreeg de band meer en meer tegenstanders en aan de andere kant ook een steviger peloton fans die zich volledig achter de band schaarde.
Hoe moeilijk is het dus als je zelf meer en meer bent gaan afhaken om toch proberen neutraal naar deze nieuwe cd te luisteren. Mondjesmaat sijpelden de nummers door de laatste weken (lekken zoals dat in de volksmond heet) en nu is er dus de mogelijkheid om een week voor de officiële release naar Viva La Vida or Death And All His Friends te luisteren.
De instrumentale opener Life In Technicolor was al te beluisteren en ik las overwegend positieve berichten. Zelf heb ik er niet zo veel mee. Ja, het is een mooi intro van een album. Maar zoals ik al zeg: het is een intro en voor mij niet meer of minder dan dat. Een lekkere appetizer waarin het grootse geluid die ze zijn gaan voortbrengen ten tijde van X&Y terug te horen is.
Echt interessant gaat het worden op Cemeteries of London die herkenbaar Coldplay is maar ondanks het grotere geluid toch ook weer niet uitwaait naar het ietwat groteske gebeuren zoals we dat op de vorige cd hoorden. Nu vind ik dit best een prima nummer, maar als ik het la-la-la zo eens beluister kan ik me ook voorstellen dit na een tijd beu te worden.
Gelukkig is daar Lost!; het eerste nummer dat ik echt lekker vind. Dat dit ook klinkt als een stadionrocker waar de handjes de lucht in kunnen boeit me dan weer minder. Prima gitaarpartijen en lekker orgeltje. Ze maken er geen nieuwe vrienden mee en ze zullen de afhakers er niet mee terugwinnen maar ik denk dat hun status van dusdanige aard is dat de heren daar geen nacht minder om zullen slapen.
42 gaat intiem van start en je komt zelfs wat tot rust na de voorgaande bombast. Schijn bedriegt, want na anderhalve minuut lijkt opeens een compleet ander nummer ingezet te worden en gaat de knop op rock. Niet erg, alhoewel ik stiekem toch wel een beetje gehoopt had dat dit klein zou blijven.
Verder met Lovers in Japan / Reign of Love. Waar doet dit piano-spel me toch aan denken? Het lijkt verdorie wel een rockcontest want ik pijnig mijn hersens erover maar kan er simpelweg niet opkomen. In elk geval is het uptempo en slaat het na 4 minuten om in het tweede gedeelte (Reign of Love) waar de rust terugkeert en ditmaal ook blijft. Eigenlijk een heel lang, best mooi outro dus.
Op Yes worden de strijkers uit de kast getrokken en horen we naar Coldplay-begrippen zelfs hele lichte experimentele dingen (Arabisch getinte stukjes dwarrelen voorbij). Natuurlijk is dit niet hemelbestormend vernieuwend, maar ik mag het graag horen. Momenteel zelfs mijn favoriete nummer van dit album.
Viva la Vida kennen we onderhand natuurlijk allemaal al wel. Ik vind dit een alleraardigst nummer waarop de vertrouwde Coldplay-formule wordt losgelaten. Maar toch raakt het me niet meer zoals veel nummers van de eerste twee albums dat toendertijd deden. Dit is gewoon erg goede pop waar niks mis mee is.
Ook Violet Hill mag inmiddels als bekend nummer beschouwd worden en ook dat vind ik goed te pruimen. Petje Pitamientje (wie kent deze jaren '80 reclame nog?!) zou zeggen 'Stom hè. Ik vind het gewoon lekker!'.
Op Strawberry Swing probeert de band ook met een ietwat ander geluid te komen en daar slagen ze best aardig in. Het nummer an sich komt vooralsnog iets minder sterk over maar de inkleuring ervan vind ik okee.
Death And All His Friends gaat wederom intiem van start maar ook hier vinden ze het toch weer nodig om het te laten uitgroeien tot een rockstamper. Vervolgens valt het na drie-en-een-halve minuut even stil om te eindigen met een ietwat zijig einde van geluiden en vage zang.
Verdorie was het is het dan toch moeilijk om even alles uit te schakelen en zo objectief mogelijk tot een oordeel te komen.
Dat ik niet meer de gevoelens heb die ik indertijd had bij de eerste twee albums moge duidelijk zijn, maar dat ik dit een verbetering vind op het zwakke X&Y moge een feit zijn.
Echt grote koerswijzigingen hoor ik er niet in maar het zit allemaal wel wat beter in elkaar dan die voorganger.
Mensen die afgehaakt zijn winnen ze hiermee niet terug zoals ik al zei en echt veel nieuwe liefhebbers zullen er ook niet bijkomen.
Zelf behoorde ik een beetje tot de schemergroep daartussenin en ik kan voor mezelf concluderen dat ze me niet definitief de richting van de afhakers opduwen, maar eindejaars top 10-materiaal gaat dit ook niet worden. En de teksten? Gelukkig ben ik geen tekstenman dus daar ga ik verder geen woorden over vuil maken.
Laat ik dan toch een heel kleine 4* geven omdat ik er toch best van genoten heb en blij ben dat ze niet verder zijn afgegleden. De lange termijn zal dan wel uitwijzen of die 4* kan blijven staan of dat het alsnog minder wordt.

Ik heb daar ook niet veel mee. Al het enthousiasme voor Odessey & Oracle deel ik dan ook niet.
Een lichte huivering vooraf om aan dit album te beginnen was dan ook niet zo heel vreemd.
Maar de term baroque pop trekt mij uiteraard aan als een sterke magneet.

Ik was dan ook lichtelijk teleurgesteld toen ik opener She Loves The Way They Love Her hoorde. Dit is typisch van die muziek die het dan net niet is voor mij.
Gelukkig sloeg het snel om bij Misty Roses alhoewel ik dat ergens ook wel weer een beetje rommelig vind. Op de een of andere manier begint dat ijzersterk en weet ik niet of de omslag naar de strijkers nu zo geslaagd is voor mij. Op Smokey Day ging dat in elk geval al een stuk beter.
Ergens weet ik niet zo heel goed of ik dit album nu goed vind of dat het te gekunsteld is, te geforceerd. Ik ben zo vreselijk verzot op muziek waar strijkers een hoofdrol in spelen dus waarom pakte me dit dan niet als gehoopt.
Zodra het wat naar kitsch gaat neigen als op Mary Won't You Warm My Bed dan veer ik op en doet het me wat, maar juist op de pure, akoestische momenten ervaar ik de violen als een beetje storend en verpesten ze het magische sfeertje dat er op zo'n moment hangt. En echt, dat is dus heel erg raar te noemen want ik hou er zo van. Ik denk dat het een beetje ligt aan het feit dat zodra de strijkers inzetten ze ook vaak gelijk de hoofdrol krijgen en niet integreren naar mijn idee. Hierdoor krijg je een beetje een om-en-om gevoel en dat stoort me soms wat.

Ondanks deze puntjes van kritiek bevalt het album me verder best wel en luister ik hier liever naar dan naar The Zombies.
Baroque pop is leuk, maar zodra het zwieresque is en een beetje over het randje neigt te gaan kan ik er meer mee. Een vaudeville, cabaret-achtig sfeertje doet het dan ook wat beter bij mij en misschien ben ik ook gewoon niet zo'n heel groot liefhebber van het stemgeluid van Blunstone.

Blijft over: een alleraardigst album waar ik genoeg plezier aan beleef maar dat bij mij niet de boeken in gaat als klassiekertje.