Mijn allereerste kennismaking met Nico was d.m.v. het duet Your Kisses Burn dat ze zong in duet met Marc Almond op zijn album The Star We Are (niet lang na die opname overleed ze). Dat was in 1988. Van the Velvet Underground had ik vaag gehoord maar die was nog niet tot me doorgedrongen (dat zou nog een jaartje of 2, 3 duren).
Wat vond en vind ik dat een prachtig nummer: het gaat door merg en been mede door de combinatie van zang tussen Nico en Marc.
De nummers op The Velvet Underground & Nico die gezongen worden door Nico staan in hoog aanzien bij mij dus er moest een dag komen dat ook Nico solo aan bod zou komen.
Dit album hoorde ik ergens halverwege de jaren '90 voor het eerst. Heel gek deed het me toen niet zo veel. Het is sindsdien slechts af en toe eens boven water gekomen. Tot mijn verbazing ontdekte ik vandaag dat ik er nog niet op gestemd heb. Verbazing omdat ik dit album de laatste jaren steeds meer ben gaan waarderen.

Want zeg nu zelf; The Fairest of the Seasons opent toch al lekker melancholiek. Gooi er dan een dosis strijkers tegenaan en het spat er van af: triestigheid zoal ik het ook hoor op b.v. Nick Drake albums. Niet dat het daar op lijkt (het zal wel te maken hebben met het feit dat het 'zo lekker sixties' klinkt), maar qua melancholie doet het er niet veel voor onder. Tja, de stem van Nick is het niet en over het duitse accent heb ik het ook maar niet (stoort mij overigens niet eens zo heel erg, laat staan dat het op mijn lachspieren werkt).
These Days start haast op lieflijke wijze. Maar dat is een slechte benaming want het is eigenlijk een en al droefheid wat ik hoor. Maar hoe lekker kan droefheid soms zijn. Zelf vond ze dit album geloof ik te zoet en daar kan ik wel inkomen: de omlijsting is ook van een hoog zoetigheidsgehalte, maar ik ervaar het niet als storend, ik ervaar het een beetje als betoverend. En betoverend is dit nummer zeker weten.
Op Little Sister gaat de stem van Nico soms lekker de diepte in, meng dit met puntige strijkerspartijen en je krijgt een nummer waar je langzaam aan van in trance geraakt. Alsof het allemaal begint te tollen in je hoofd, zo voelt het als iets te veel wijntjes je beginnen te raken. Heerlijk dus.
Winter Song bevat wederom puntige en vooral zwierige strijkers maar nu vraagt de fluit om een hoofdrol, die krijgt ze ook maar dan wel gedeeld met Nico. Dit vind ik ook niet zo zoet, dit neigt eerder naar termen als boeiend en spannend.
It Was a Pleasure Thing ademt de Velvet Underground, niet zo verwonderlijk ook omdat Lou Reed en John Cale er mede verantwoordelijk voor zijn. Goed dit dit nummer nu de boel komt afwisselen want anders zou de aandacht toch wel eens kunnen gaan verslappen. Te veel strijkers kan ook voor overkill zorgen. Krassend, piepend en snerpend is de begeleiding en Nico laat zich nergens afleiden en zingt dapper door.
Chelsea Girls is wat zachter van aard, minder zoet en vind ik wel een van de betere nummers. Donker, mysterieus. Diep, dieper, diepst. En ondanks dat straalt het toch de sfeer uit van een lome zomerse dag en dat is nu niet bepaald donker te noemen niet waar. Het toont de spanning van dit hoogtepunt alleen maar goed aan.
Bob Dylan schreef I'll Keep It With Mine. Ook dit nummer is een fraai stukje muziek. Als ik me goed inleef hoor ik inderdaad wel dat het een Dylan song is, maar Nico weet het compleet eigen te maken en dat vind ik altijd erg knap.
Wat is Somewhere There's a Feather dan toch lekker luchtig. Ik durf het haast charmant te noemen. De zang vind ik vaak op het randje, er zijn momenten dat ik het ook niet goed aan kan (vandaar ook dat ik het in het begin waarschijnlijk veel links heb laten liggen). Fascinerend mooi.
Wrap Your Troubles in Dreams krijgt weer bijval van de fluit. Het dwarrelt en koert er zo lekker tussendoor: dartelende bijen in de buurt van een versgemaaid grasveld. Ik krijg er telkens allerlei associaties met de natuur bij.
Afsluiter Eulogy to Lenny Bruce is een Tim Hardin nummer. Redelijk sober van opzet, zeker als je het afzet tegen de rest. Maar hoe triest is dit toch. Alsof je speakers spontaan tranen beginnen los te laten.

Je moet een beetje tegen die stem en het accent kunnen anders is er geen beginnen aan denk ik, maar lukt dat dan heb je zeker een juweeltje uit de jaren '60 te pakken.
Een juweeltje dat je het beste van tijd tot tijd weer even kunt oppoetsen, er van genieten en het dan weer even opbergen om er in een later stadium weer volop en vooral vol verwondering van te kunnen gaan genieten als je het weer opvist uit je collectie.

Bedenkelijke toevoeging van mij deze Nico Muhly, die de meesten wel kennen door zijn samenwerking met artiesten als Björk, Antony, Grizzly Bear, Bonnie 'Prince' Billy, Sam Amidon, zijn Sufjan Stevens project 'Run Rabbit Run' en Jónsi.
Waarom dan bedenkelijk? Dit zijn toch salonfähige artiesten op musicmeter? Jazeker, maar de muziek die hij zelf op album zet (er staan er meer op de site) neigt wel heel erg naar modern klassiek en dat mag er niet op. Toch is dat etiketje ook niet helemaal ladingdekkend, want termen als avant-garde, home listening, soundtrack en zelfs ambient zie ik ook wel eens voorbij schieten.
Voordeel van de twijfel voorlopig dan maar en mochten anderen daar anders over denken dan kan de hele Muhly discografie alsnog van de site gehaald worden.
Het album zelf is aan de kant best pittig terwijl het ook goed vertoeven is met al deze dwarrelende klanken die haast dialogen lijken te vormen met elkaar. Je moet er voor in de stemming zijn en het is nu niet per direct een aanbeveling als je houdt van zijn orkestrale bijdragen aan genoemde artiesten.
Ik zou zeggen: probeer het gewoon eens!

Mondo Amore is mijn eerste kennismaking met Nicole Atkins en dat bevalt me meer dan goed.
Allereerst is het een album met een breed palet aan muzikale kleuren: de kern is rock (uit de jaren '70) met daaroverheen sausjes country, jazz, folk, blues en zelfs een vleugje soul.
Zo'n nummer als Cry Cry Cry zou zomaar eens gecovered moeten worden door ene Adele; krijgen we dezelfde emotie denk ik. Op zich niet eens zo'n vreemde naam om erbij te halen want ook dit is een breakup album geworden waar de passie vanaf druipt.
Okay, Nicole heeft niet die geweldige stem van Adele, maar misschien is dat juist voor velen een pré. Het is wat rauwer en doorleefder.

Mondo Amore is een gevarieerd album dat veel liefhebbers aan zich zou moeten kunnen binden. Rockers en soulfans zouden elkaar hier wel eens kunnen vinden en de hand reiken.
Indrukwekkend goed. Ik begin voorzichtig met het uiten van mijn waardering en hoop dat dit snel naar boven opgewaardeerd zal gaan worden als het album zich is gaan settelen.

Nigel Kennedy aan de jazz: het is toch even de wenkbrauwen fronsen. Ook al heeft hij meerder uitstapjes gemaakt buiten klassiek en verwerkt hij regelmatig wat (lichte) jazz in die uitstapjes, het is toch even anders als er Blue Note staat of een songtitel als Song for My Father. Uiteraard halen dit soort covers het niet bij het origineel maar is het album überhaupt wel wat?
Ik denk dat de begeleiders (Ron Carter, Jack DeJohnette, Kenny Werner, Raul Midon, Daniel Sadownick, Joe Lovano, Jo Allen en Lucky Peterson) er hier voor zorgen dat het wel degelijk prima te verteren jazz is en Kennedy bespeelt de viool op een manier zoals ik het nog niet zo vaak van hem gehoord heb: alsof hij een blaasinstrument bespeelt. Het past prima en het stoort nergens. Toen ik dat begon te beseffen kon ik mijn krampachtigheid wat laten varen en er van genieten: zomerse klanken zonder cheesy te worden en ik denk dat Blue Note wel wist waar ze aan begonnen.
Het valt dus allemaal mee en het is een jazz-album dat ook geschikt is voor degenen die normaal niet zo veel met jazz op hebben. Dit is niet al te zwaar en toch ook weer niet van het al te populaire soort zoals Jamie Cullum en aanverwanten. Zoek je zoiets dan is dit misschien wel wat.

Nigel Kennedy is het enfant terrible binnen de klassieke wereld, althans, zo waren de omschrijvingen toen zijn versie van Vivaldi's Vier Jaargetijden een hit werden begin jaren '90.
Hij zal het zelf vast niet erg gevonden hebben want hij buitte zijn uiterlijk ook wel behoorlijk uit: het ietwat stoffige knulletje van eerdere klassieke albums was ineens een hippe 'punk' op viool.
Het lag er soms wat te dik bovenop.
Toch vind ik dat Kennedy een interessante artiest is die niet vies is van allerhande uitstapjes (waarbij ik die met Kroke of zijn Qtet het best vind).
Ook jazz staat op het menu: Blue Note Sessions van wat recenter datum is waarschijnlijk bekender dan dit album Nigel Kennedy Plays Jazz. Ze doen in mijn oren niet zo heel veel voor elkaar onder en het is wel apart om nu eens de viool in de hoofdrol te horen.
Dit is een aanrader voor degenen die net even weer eens wat anders willen horen op jazzgebied en niet toe zijn aan al te veel experiment (het moet niet al te zwaar gaan worden zeg maar).

Als kind begon ik zelf met vioolspelen. Niet omdat ik dat nu zo graag wilde, maar omdat ze op de Algemene Muziek Vormings lessen (AMV) dachten dat ik wel geschikt zou zijn. Gewoon reclame voor een onder kinderen minder populair instrument natuurlijk.

Met ups en downs ben ik het nog lang blijven bespelen, inclusief orkest deelname.

En toen was daar ineens het enfant terrible Nigel Kennedy met zijn vier jaargetijden. Een ongelooflijk succes. Ondanks mijn gevoel dat het één grote marketingstunt was (op de albums daarvoor was Kennedy gewoon nog een brave violist) vond ik het wel cool. Ook de manier waarop hij speelde: ietwat slordig en met een rock gevoel. In dat opzicht was hij dus geslaagd in zijn missie klassiek te ontdoen van z'n stoffige imago.

Ik had veel discussies over dat album met mijn vrienden die ook viool speelden. Zij vonden het maar matig uitgevoerd, ik vond het juist geweldig ook al wist ik heus wel dat dat punk-imago met de nodige twijfels moest worden bekeken.
In de jaren daarna kwam hij met verschillende projecten en vond ik hem steeds geloofwaardiger overkomen. Een hoogtepunt vind ik nog steeds zijn album met The Kroke Band East Meets East.

En nu dus een vernieuwde versie van Vivaldi's vier seizoenen, een ietwat dubieuze toevoeging aan de site die klassiek weert.
Het is en blijft namelijk gewoon een klassiek album van een zeer bekend klassiek werk (wie kent het niet?!). Wat maakt dit dan anders dan zijn vorige versie van al weer wat jaartjes geleden? De wat aparte geluidstoevoegingen? Ik kan ze niet altijd waarderen zoals in Spring: Nymphs And Shepherds Dance of Fear. Wat is de meerwaarde daarvan? Punk willen zijn en blijven? Hoe dan ook horen we het bekende werk met allerlei aparte toevoegingen.

Ja, Kennedy probeert wat uit op deze nieuwe versie. Hij speelt nog steeds even rafelig en dat waardeer ik nog steeds zoals ik heel veel werk van hem waardoor (luister ook eens naar zijn album waarop hij het vioolconcert van Bruch en Mendelssohn speelt), maar ik vind de gekkigheden wat afleiden en niets toevoegen. Misschien komt het ook omdat ik zelf niet meer zo nodig rebels wil zijn met mijn viool onder mijn arm met daarop stickers van rockbandjes (ja echt waar). Klassiek waardeer ik op allerlei manieren en steeds meer leeftijdsgenoten met mij, want waar jongeren er niet veel mee hebben daar komt dat op latere leeftijd alsnog wel.

Hebben we daar dit album voor nodig? Ik denk het niet. Het vorige vier seizoen album van Kennedy was al mooi zat. En toch blijft mijn liefde voor Kennedy wel bestaan. Hij maakt me aan het (glim-) lachen en het is een muzikant in hart en nieren die verder kijkt dan zijn neus lang is. Jazz, rock, klassiek: Kennedy durft. Hoe verder we op dit album komen hoe meer we hiervan terughoren: snufje jazz, likje rock........

De vorige versie een dikke 5*, deze een punt lager.

Hij heeft ook een album met Anne Dudley, Songs from the Victorious City, en hij werkt samen met Sarah Brightman, Harem, waar je hem zelfs in actie ziet bij de aldaar bijgeleverde dvd...............hoezo veelzijdig?!

Maar zo groot is dit nieuws toch niet?

Over de cd zelf: bij de Hendrix cd van Nigel Kennedy schreef ik al iets in de geest dat ik vaak moeite heb met tribute-albums maar dat Kennedy er wel een bijzondere eigen draai aan wist te geven die me niet echt stoorde.
Dit Doors-album is slecht te vergelijken met die Hendrix cd. Die laatste had echt een rock-feel maar dan op geheel eigen manier, hier proef ik de invloed van Coleman heel sterk: het heeft soms een ietwat te stroperige en zoete saus gekregen (en dat kan de heer Coleman heel goed getuige zijn werk voor Sarah Brightman).
Ik vind dit allemaal best mooi omdat ik nu eenmaal verzot ben op viool, maar Doors-nummers op deze manier terug horen............... ik weet het niet zo goed, wat me bij Hendrix wel lukte lukt hier veel minder: het loslaten van de originelen.
Maar probeer ik dat wel dan hoor ik een schitterend gemaakte cd. Typisch een cd waar ik het erg moeilijk vind om met een beoordeling te komen.
Laat ik een veilige 3,5 kiezen.

Wat moet dat geweldig zijn geweest.

Ik weet wel dat ik begin jaren '90 een groot fan van de man was. Zelf speelde ik ook viool en ik vond het wel leuk om juist hém te adoreren om de anderen binnen mijn viool-spelende vriendenkring een beetje te pesten, want Kennedy was natuurlijk niks: te popi, te vreemd en niet zo goed als andere grote namen.
Maar ik was gek op zijn spontaniteit en ietwat recalcitrante gedrag, gedrag dat wel binnen de lijntjes bleef want ik heb er ook altijd wat twijfels bij gehad: het leek me hier en daar ook wat te veel bedacht allemaal. Hoe dan ook wist hij een hoop grenzen te doorbreken en was een groter publiek in hem geinteresseerd. Leuk waren ook die Hendrix-optredens waar jij het over hebt (de cd staat ook op musicmeter en die is best aangenaam).

Dit album past perfect bij dit huidige, zomerse weer en stuitert alle kanten op. Het laat de lichtvoetige kant van Kennedy horen, en het mooie is dat ik zijn stijl gelijk herken die ook op het album Kafka te horen is.
Ik word hier ongelooflijk vrolijk van en kan er puur van genieten. Meneer laat zijn viool regelmatig elektrisch jengelen alsof hij gitaar speelt. Ook treden gastartiesten op die het een afrikaans sfeertje geven (Carnivore of the Animals), bluesy (Boo Boooz Blooooze) of cocktailjazz (Out).
Twee albums lang zorgen hier in huize aERo voor een heerlijk zomerse avond. Roseetje erbij en het feest is compleet! En dat moet het voor Kennedy & friends ook geweest zijn want dat straalt het wel uit.

En dit album? A Very Nice Album kan ik wel zeggen

Met nog geen 35 minuten levert Night Beds een kort album.

Zo openen ze acapella op het ruim 1 minuut klokkende Faithful Heights dat vervolgens overgaat in het uptempo folky Ramona. Lichte country invloeden doen hier ook hun werk en ik moet gelijk een beetje denken aan bands als Dry the River. Maar dat kan komen door de vocalen wellicht.
Weinig vernieuwends aan deze fonkelende gitaarpop natuurlijk, we hebben het al vaker gehoord en daarmee vind ik de opening van Country Sleep toch ietwat teleurstellend.
Gelukkig volgt het betoverende Even If We Try dat er bij mij veel beter in gaat. Breekbaarheid troef op dit nummer. Ook hier weer die Dry the River-achtige samenzang. Er zijn bands die deze kunst net even beter beheersen (ik noem een Lost in the Trees) maar het is niet eerlijk om te vergelijken. Dit nummer moet op z'n eigen merites beoordeeld worden en dan kan gezegd worden dat de combinatie tussen de zang en strijkers goed uitpakt.
Op 22 dwarrelen de strijkers weer vrolijk door en de lichte cadans van het nummer geven het nummer iets troostends. Toch moet ik eerlijk toegeven dat het nummer me niet enorm omver weet te blazen.
Borrowed Time borduurt daar vrolijk op voort en voor het eerst bekruipt me het gevoel dat dit album toch niet is geworden waar ik op hoopte. Ik mis de betovering. Het dreutelt iets te veel voort allemaal.
Cherry Blossoms is dan weer wat gevoeliger en kent wederom een lichte country-inslag. Het nummer is vrij kaal gehouden wat de kracht ten goede komt. Toch mis ik wel een klein beetje een climax. Juist een band als Low beheerst het truukje van monotoon voortgaan zo goed.
Wanted You in August klinkt lief en zoet maar weet saaiheid ook niet helemaal te vermijden.
En zo komen we al weer aan bij Lost Springs: een licht ingekleurd nummer. Het klinkt helder en sprankelend maar gaat toch een beetje ene oor in en andere uit. Misschien wel iets té licht wellicht?!
Was I for You? is een kort nummer van nog geen 2 minuten. Een akoestisch getint nummer waar de gitaar de boventoon voert en waar de zang de sterke troef is. Althans, zou moeten zijn, want het begint mij juist wat tegen te staan. Het is duidelijk dat het album voor mij niet meer te redden valt. Ik mis de ontroering die ik toch eigenlijk altijd wel ervaar bij dit soort albums.
Afsluiter Tenn is het langste nummer van Country Sleep en doet deze cd een beetje doven als de bekende nachtkaars.

Het wilde niet vlotten tussen mij en Night Beds en dat mag gerust de eerste teleurstelling dit net gestarte muziekjaar genoemd worden. Even If We Try is en blijft een juweeltje maar verder laten de nummers me een beetje koud, zeurt het ietwat te veel door en irriteert de zang me zelfs wat.
Ik ben eigenlijk een beetje ontgoocheld want als ik iets niet verwacht had...... dit had het eerste hoogtepunt van het jaar moeten worden.
Misschien kom ik hier nog op terug maar ik heb daar zo mijn ernstige twijfels over. Soms valt iets gewoon tegen. Hopelijk niet voor de andere users die hier net als ik naar uitkeken.

Je hebt bombast en bombast. Ik ben echt verslaafd aan de bombast die Nightwish ons altijd wel levert. Geloof maar dat Yesterwynde ons op dat vlak niet teleurstelt.

Toch is het hier net weer een beetje anders: alsof je in één of andere avonturenfilm bent terechtgekomen waar het tempo moordend is en er van alles tegelijk gebeurt.

En dat is Yesterwynde dus wel: een groot avontuur. Ietwat overweldigend waardoor de emotie bij mij een beetje achterblijft, emotie die ik bijna altijd wel ervaar op een Nightwish album. Maar man, man, man wat slaagt dit gezelschap erin om iets groots neer te zetten. Ieder zal dit op zijn of haar eigen manier beleven.

Niet-liefhebbers gaan zeker ook nu niet aanhaken. Oude fans misschien mopperen over dat vroeger alles beter was (en dat de zang van Floor hier en daar wel erg ondergesneeuwd wordt). Showprogramma's als Expeditie Robinson kunnen hier gretig elementen uit vissen om de boel te voorzien van de juiste opzwepende achtergrondmuziek en liefhebbers van epische films kunnen dit wellicht waarderen.

Ja, misschien missen de scherpe randjes in de vorm van de mannelijke oerkreten die hier ontbreken, maar verder denk ik dat de gemiddelde Nightwish-liefhebber hier best tevreden mee kan zijn. Ik ben in het in elk geval zeer zeker wel. Bij mij gaat de volumeknop behoorlijk omhoog de komende tijd als dit album opgezet wordt.

1991: geen tiener meer maar wel de ene rocksensatie na de andere voorbij horen komen.
Het was de tijd dat 'alternatief' naar boven kwam borrelen en velen houden Nirvana er met hun Nevermind voor verantwoordelijk dat zij de definitieve zet hebben gegeven.
Al voor verschijnen van het album was er een hoop fuzz rondom de band. Er zat een zeer bijzondere plaat aan te komen: de opvolger van een cd die niemand blijkbaar had weten wakker te schudden (Bleach). Zodoende hield ik het goed in de gaten en was ik er als de kippen bij om Nevermind te kopen. En ondanks het feit dat ik geen tiener meer was (21) sloeg het in als een bom.
Ik weet nog goed dat ik er onmiddelijk mee naar vrienden ging met de mededeling dat ik nu iets had.........
Iron Maiden werd door mij uit de cd speler gegooid want ik kon niet wachten om dit te laten horen.
Ooit gedacht dat het mogelijk was om te pogoën in een klein kamertje met een man of 8? Het bleek haalbaar tot groot ongenoegen van de ouders van die vriend maar daar hadden we lak aan: we waren boos, net zo boos als Kurt. Flauwekul natuurlijk, maar het was wel een belevenis.
Toen werd aangekondigd dat ze kwamen optreden in Paradiso en daar wilden we bij zijn. Dat konden we op onze buik schrijven want de kaarten waren binnen no time uitverkocht. Let wel: Smells Like Teen Spirit stond nog niet in de top 40. Nirvana was al een topper van heb ik jou daar bij de liefhebbers van het onbekendere werk (dank VPRO voor alle promotie).
Mijn grote liefde bleef Smashing Pumpkins, mijn sympathie ging uit naar Pearl Jam maar het belette mij er niet van om Nevermind tot in den treure te draaien. IJzersterke liedjes die na 100 draaibeurten nog steeds overeind blijven staan. En toen kwam Smells Like Teen Spirit in de top 40 te staan. Zelfs mijn zus kocht het album (dat ik notabene ook in de kast had staan) alleen had zij er toen een geheime track op staan. Iets wat toen erg nieuw was. Ik had het althans nog nooit eerder meegemaakt op deze manier.
In Utero zorgde er voor dat de liefde een beetje minder werd. Ik vond het allemaal ok, maar de sensatie was een beetje weg. Ahoy liet ik links liggen en uiteindelijk heeft niemand Cobain en zijn mannen daar nog gezien. We weten allen waarom.
Anno nu geef ik toe Nevermind eigenlijk nooit meer te draaien. Hooguit wat afzonderlijke nummers. Pumpkins en Pearl Jam doen het wat dat aan gaat dan beter.
Het wil niet zeggen dat ik Nevermind niet meer waardeer. In tegendeel. Het vertegenwoordigt toch wel een bijzondere tijd in mijn leven. Een leven waar de hele wijde wereld openlag met fantastische muziek als soundtrack waar dit album zeer zeker bij hoort.

Met dank aan *knip* (nee niet lebowski ) kan meneer ongeduld (lees: ondergetekende) toch al eerder luisteren naar dit nieuwe album van No Blues. Het album ligt al te bungelen in mijn winkelmandje en gaat een dezer dagen de deur uit waardoor Lumen netjes naast Farewell Shalabiye en Ya Dunya komt te staan.
Maar tot dan is het toch mooi maar weer genieten van de inmiddels herkenbare klanken van No Blues waar het speelplezier wederom vanaf druipt.
Mag ik dit één van de meest boeiende Nederlandse bands van dit moment noemen? Mag ik dan ook klagen over het feit dat dit maar bij weinigen bekend is? Slechts 9 stemmen bij de eerste twee albums is natuurlijk beschamend voor een site waar muziekliefhebbers samen komen en dat voor een band van eigen bodem waar de kwaliteit zo hoog is. Of is het toch de mix van blues met arabische klanken die velen niet trekken? Geen idee. Misschien dat dit derde album hier verandering in kan brengen maar ik vrees het ergste want qua tijdstip van uitbrengen sneeuwt het onder in de jaarlijstjes waar ieder zich nu het hoofd over breekt en daarbij sluit dit album naadloos aan bij de vorige twee.
Goed, ik kan me daar over opwinden natuurlijk maar aan de andere kant denk ik dan maar zo dat ik me in een klein selectief clubje mensen bevind die op de hoogte zijn van deze parel. Op deze manier kan er ook niet veel van z'n glans verloren gaan.
Nog 1 puntje van kritiek dan: mag het nu eens gedaan zijn met die hidden tracks aan het einde? Waarom 5 minuten niks en dan nog een nummer. Of zet het er gewoon bij als apart nummer of laat het weg. Dit geintje kennen we nu wel en ik begin het erg beu te worden om eerst wat minuten door te spoelen of naar stilte te luisteren.

Mooi en haast cabaret-achtig (Lili' Kangi') wisselen elkaar af en blijven toch goed in balans met dank aan o.a. de strijkers die het soms haast een klassiek tintje meegeven.
Het hebreeuws geeft het allemaal weer een exotisch randje en hiermee is dit album toch net even anders dan haar engelstalige die meer gericht zijn op de internationale markt. Dit album heeft zoals de titel al aan geeft een italiaans thema en het is wonderwel gelukt om haar eigen roots te vermengen met muziek uit dat land. Zo ontbreken ook arabische klanken niet (Tammurriata Nera).
Je krijgt er spontaan zomervakantie-jeuk van. Ik heb er zin in!
En op sommige momenten streeft dit mijn favoriete Noa album Blue Touches Blue voorbij en dat komt door het strijkersensemble (onze eigen Frédérique Spigt verwerkt die ook zo mooi in haar muziek).

Noa & Mira Awad zijn goed bevriend en besloten samen de krachten te bundelen op het Eurovisie Songfestival dit jaar met het lekkere nummer There Must Be Another Way. Live kwam het daar toch niet helemaal goed uit de verf en uiteindelijk behaalden de dames er in de finale een 16e plaats mee.
In de voorronde in Israel zongen ze met meerdere nummers en die zijn hier op dit album terug te vinden aangevuld met nummers uit de eigen discografie.
Dat klinkt op papier niet zo gunstig (want het lijken immers opvullers om snel een album vol te krijgen). Toch ben ik aangenaam verrast over het feit hoe makkelijk de eigen nummers toch één geheel weten te vormen met de gezamenlijke, maar ook tussen de solo-nummers onderling. Noa en Mira zingen liedjes die behoorlijk uit eenzelfde vaatje tappen. Het verschil zit hem dan met name in de taal (hebreeuws en arabisch).
Frozen is inderdaad een (laidback) cover van de Madonna-hit en We Can Work It Out kennen we ook alleen deze versie vind ik dan wel wat minder geslaagd.
Het grote eindresultaat is een vriendelijk album met wat etnische invloeden op een minimaal niveau waardoor dit voor iedere liefhebber van de betere popmuziek zeer geschikt kan zijn. Daarbij geef ik toe een groot Noa liefhebber te zijn dus misschien is het allemaal net even gekleurder dan het zou moeten zijn.

Rustig kabbelt het voort zonder dat het vreselijk saai wordt. Toch moet ik zeggen dat er binnen dit genre toch artiesten zijn die me net even meer raken dan Noa Babayof. Waar dat aan ligt kan ik niet eens duidelijk maken: aan haar stem ligt het niet want die is schitterend, de instrumentatie is bijzonder mooi en de composities zijn dik in orde. Misschien toch ietwat verzadiging binnen dit genre?
Wie zal het zeggen?!
In elk geval durf ik wel te stellen dat er genoeg mensen zijn die hier op zitten te wachten. Zelf reken ik me daar ook nog toe, want het draaien van dit album is sterk afhankelijk van mijn mood en als die gunstig is dan is het echt genieten van deze miniatuurtjes die meestal zo rond de 3 minuten uitkomen.
Beetje tegenstrijdig allemaal en dat is ook precies hoe ik me hier bij voel. Laat ik me de komende tijd maar eens flink op de positieve kanten focussen en wie weet kan er dan nog een halfje aan toegevoegd gaan worden want ik voel wel dat er voor mij persoonlijk toch echt nog meer in zit (dus nog even vaker goed hier voor gaan zitten).

De zang heb ik altijd wel een klein minpuntje gevonden. Op het debuut kreeg ik qua muziek een Hidden Cameras met een snufje Jens Lekman gevoel en op hun tweede was dat een mengelmoesje Hidden Cameras met Arcade Fire en Belle and Sebastian.

Ook dit album straalt wel weer iets kneuterigs uit wat niet negatief hoeft te zijn want het gaat vaak samen met lieve, vrolijke en poppy liedjes en dat is op dit album al niet anders.
Wat me wel opvalt is de electronica die wat nadrukkelijker aanwezig is: synthesizer riedeltjes zijn niet vreemd hier en ik mis een beetje dat natuurlijke, organische geluid van de vorige albums. Gelukkig wel weer uitstekende koortjes.
Toch kan ik er nu wederom van genieten: het geeft je een vrolijk gevoel en ondanks dat veel andere bandjes dat ook doen mogen Noah and the Whale voorlopig nog wel even aan blijven schuiven.

Gevoelsmatig zeg ik in dit stadium nog dat dit album ietsje minder is dan de andere twee, maar het is zeker geen tegenvaller. Gewoon een fijne cd en meer moet je daar niet van willen maken.

Natuurlijk ken ik deze stijl. Natuurlijk heb ik veel albums in huis waar een donkere, ietwat onvaste stem weet op te vallen. Natuurlijk kan ik hier bekende etiketjes opplakken als zijnde 'herfstplaatje e.d.' (of toch een lenteplaatje zoals de titel aangeeft?!). Daarmee zou het dan misschien een onopvallend plaatje zijn waar we mee te maken hebben.
Toch lukt het Noah and the Whale om bij mij op te vallen en dat is met dank aan de 'klassieke' instrumentatie. Met name de trompetten vallen op, want die hoor je niet vaak op deze manier terug op dit soort folkalbums. Dat ik strijkers altijd al kan waarderen is verder gewoon fijn meegenomen.
Neem een Love of an Orchestra waarin The Hidden Cameras een afrikaans gospelkoor lijken uit te nodigen op de thee om daar samen met Arcade Fire en Belle & Sebastian een moppie te jammen. Hoezo raakt dit gezelschap niet uit de grijze zone denk ik dan als ik de kritieken lees??!!
Het mooie is dat Noah and the Whale het niet te ver doordrijven. Men weet de boel rustig af te wisselen tussen dit soort opvallende nummers en de wat normalere folksongs met donkere stem. Er wordt geen circusact opgevoerd in de trant van 'gek, gekker, gekst' om vooral maar op te vallen in de grote folkvijver.
Degene die mij deze cd tipte heeft me er een grote dienst mee bewezen want ik vind dit album zeer de moeite waard.

Na twee EP's is er nu het debuut van Adam Kirschner, Joy in Violence genaamd. Kirschner is ook (stem-) acteur en schrijver. Een bezig baasje dus.

Hij heeft er aardig wat jaartjes over gedaan (sinds 2006) en dan is het resultaat nog steeds geen enorm lang album.
De nummers op dit album zijn in 2017 geschreven toen hij mentale gezondheidsproblemen had.

Nummers die meerdere draaibeurten vragen. De eerste beluistering deed me niet heel erg veel. Muziek die ik al zo vaak in diverse varianten voorbij heb horen komen, maar na betere beluistering ontvouwt zich langzaam toch wel een hypnotiserend album dat blijft boeien.

Bij de 8 tracks zijn ook 8 video's gemaakt: The Noble Daughters project is a meditation on presence and listening. Eight women. Eight songs. Part performance art, part interactive media and part music video…the daughters offer an honest and open listening partner.

Dat vond ik van de vorige cd al, sterker: ik was daar in het begin heel erg gecharmeerd van maar geef toe dat ik het momenteel nooit meer draai. Echt zo'n cd die stof staat te vangen.
In eerste instantie boeide mij deze nieuwe tweede dan ook niet echt.
Maar ach, blijkbaar was er toch wel wat nieuwsgierigheid.
Ik vreesde een beetje voor een herhaling van het debuut maar dan slapper en wat blijkt? De band slaat nieuwe wegen in! Al bij het nummer Sometimes is dat het geval want hier horen we een beetje een jazzy inslag, je zou haast denken dat Amy Winehouse weer een nieuw nummer heeft.
Don't Upset the Rhythm heeft een snufje disco meegekregen en doet daardoor denken aan de uptempo nummers van Morcheeba.
Wild Young Hearts grijpt dan weer wat terug naar de sound van de vorige cd maar dan net wat luchtiger. En ondanks de gitaren blijft Amy Winehouse maar door mijn hoofd spoken en dat is best gek te noemen want zo erg lijkt het er nu ook niet op. Wel zo'n nummer waar je vrolijk van kan worden mocht je dat met het zonnetje van de laatste tijd nog niet zijn.
24 Hours heeft een zelfde soort luchtigheid en ook hier is het weer uptempo Morcheeba dat me te binnen schiet.
Every Now and Then borduurt goed voort op het vorige nummer. Ja, het blijkt dat de band het allemaal wat luchtiger aanpakt dan op de vorige (die ook zo zwaar nog niet was).
Misschien door het gebruik van de electronica zoals op het nummer Beat of My Heart.
En zo gaat de rest van het album ook voort. Minder rockabilly, meer pop. Hiermee is het dus eigenlijk een prima en vooral vermakelijk pop-rock plaatje geworden. Typisch een vrolijk plaatje die nooit de boeken in zal gaan als klassieker maar waar een mens toch zeker blij van kan gaan kijken. Ook wel eens prettig toch?!

Afgelopen jaar dook ik wat meer de country-hoek in vanwege het feit ik naar de VS op vakantie ging met o.a. Nashville op het programma.
Tijdens het bezoek aan familie in New Jersey stond een bioscoopbezoek op het programma; iets wat we altijd doen. Meestal kiezen we dan een wat makkelijke film uit en dat werd Twisters. Puur toevallig was de begeleidende muziek in die film een en al (populaire) country. Snel daarna zocht ik de soundtrack op en tot op de dag van vandaag draai ik die nog best regelmatig.

Daarop staan veel onbekende namen voor mij. Eén daarvan is Nolan Taylor die het nummer Driving You Home heeft bijgedragen. En toen zag ik dat Nolan zijn debuutalbum begin 2025 zou uitbrengen.
Dat wekte wel interesse, zeker ook omdat er als andere suggestie om te beluisteren Charles Wesley Godwin bij stond die ik weer ontdekt heb in de Grand Ole Opry en daarna een concert van hem zag in New Orleans. Als iemand een te gekke ontdekking was dan was Godwin dat wel.

Is Nolan vergelijkbaar met Charles? Nee niet echt vind ik, tenzij je country op één grote hoop wilt gooien natuurlijk. Hier zit wat meer soul in, en af en toe ook een snufje folk.

Oei, een meneer met een baard en dan folky nummers richting de countryhoek met wat soul. Dat hebben we vaker gehoord. Inderdaad, dat hebben we. Maar is dat erg? Welnee, het zijn zestien fraaie nummers gezongen door Nolan die een vrij helder en prettig stemgeluid heeft. Niet zo knauwerig wat soms het geval is in deze hoek.

Sfeervol debuutalbum: dat mag gezegd worden. Mooi om muziekjaar 2025 hiermee te beginnen.

Je kunt zeggen en vinden van Norah Jones wat je wilt, maar juist op dit album hoor je pas goed wat een stempel zij drukt op muziek.
Ik besefte dat toen ik het nummer van Belle and Sebastian hoorde op hun album Write About Love. Dat was geen B&S nummer meer, dat was een Norah Jones nummer. Niks Belle and Sebastian featuring Norah Jones: Norah Jones featuring Belle and Sebastian.
Ik vind het nog steeds een vreemde eend in de bijt op dat betreffende album en het stoort me zelfs een beetje.
Hoor ik dit album, waar Norah vaak als gastvocaliste optreedt, dan kun je rustig zeggen dat het ook voor de andere nummers opgaat: ze drukt enorm haar stempel op het geheel. The Foo Fighters? Zachte eitjes als ze met Norah hun ding doen.
Ik kan me zo voorstellen dat al deze nummers misschien net zo storend werken op de 'oorspronkelijke' albums als bij Belle and Sebastian, maar hier verzameld pakt het opeens heel anders uit. Uiteraard zijn er wel wat uitzonderingen en dan met name als het wat meer richting R&B/Hip-Hop gaat. Die artiesten laten zich toch niet helemaal ondersneeuwen door La Jones

Dit is gewoon een 'nieuw' Norah Jones album en dan eentje waar we ons wederom geen buil aan kunnen vallen. Ze doet waar ze goed in is en ze verrast nergens. Het is als met Jack Johnson: op den duur heb je geen idee meer naar welk album je nu eigenlijk aan het luisteren bent.
Jazeker: dat is de kracht van Norah Jones, maar tegelijkertijd ook haar zwakte.
...Featuring is een fijn plaatje dat je altijd wel kunt opzetten als achtergrondmuziek. Je mag meer verwachten van goede muziek, maar soms is het wel zo fijn als ook achtergrondmuziek kwaliteit heeft. Niet dan?!

Eén naam en dan ben ik al weer klaar: The Smiths!

Die gitaren, die zang: ze doen er weinig aan om het te maskeren. Je zou haast zeggen dat het een schaamteloze kopie is. Zelfs het artwork van de EP's is uiterst herkenbaar.
Maar dan komt de vraag 'is het ondanks dat wel te pruimen?'.
En laat ik het eerlijk zeggen: het is fijn om eens een bandje te horen die niet Joy Division als invloed heeft. Het mag dan wel heel erg als The Smiths klinken (let ook op de smekende zang van Stefan Larsen die niet veel afwijkt van de aanpak van Morrissey): liever goed gedaan zoals hier dan er niet op willen lijken en het toch stiekem doen op een slechte manier.
Wat een fijne, sprankelende gitaarliedjes zijn dit toch zeg. Het mag dan het cynisme missen in de teksten waar The Smiths zo bekend mee zijn geworden (althans: ze halen het er niet bij); de sfeer liegt er niet om.
Jammer dat het album zo kort duurt want dat is eigenlijk mijn enige punt van kritiek. Aan de andere kant heb ik liever van dit soort korte, puntige albums dan een langer durend album dat de aandacht niet weet vast te houden. Gelukkig zijn er ook nog 2 EP's.
The Queen is Dead? De Criminal Art Lovers leven!
The Smiths bestaan niet meer? Jammer, maar Northern Portrait duikt terug in de tijd!
The World Won't Listen? Ik wel!

Dit album zal begin januari 2010 worden gereleased, maar eind 2009 was het al verkrijgbaar via Matinée.
Dat wil zeggen: vanaf 14 december hebben ze de pre-orders verstuurd naar de bestellers met de opmerking dat het album officieel pas in januari uitkomt en just because we like you so much.

Toen ik de naam Nosfell zag moest ik gelijk denken aan een of andere metal-band.
Blijkt het om een fransman te gaan (Pomaïe Klokochazia Balek) met spannende, moeilijk te plaatsen muziek die niet bepaald metal te noemen valt.
Internet leert ons dat veel teksten in de fantasie-taal Klokobetz gezongen zijn (tja wat Treble kan...).
Opener Blewtilan doet me denken aan de band Simian en dan met name hun debuut. Geen verkeerde start.
Op nummer 2, Günel, is het de cello die het nummer zeer aantrekkelijk maakt voor mij: een beheerst nummer met een dreigend ondertoontje. De stem zorgt voor een wat mysterieus Sigur Ros sfeertje
Oh! It's Been a Long Time, But We Are Glad You Came is het eerste nummer niet gezongen in de fantasie-taal en Your Elegant Hat deed me een beetje denken aan een mengeling tussen dEUS en het album Scrabbling at the lock van onze eigen The Ex met Tom Cora.
Ta Main, Leurs Dents is in de eigen taal gezongen, frans dus. Ook hier weer een hoofdrol voor de cello en de hoge stemmen zoals ook Simian dat liet horen. Que gekheid denk ik een beetje richting Current 93, een naam waar ik sowieso vaak aan moet denken.
Ook Likade Liditark is een donker, beheerst nummer nu dus weer in Klokobetz gezongen.
Tijd voor het engels in de vorm van The Gorgeous Hound: een beetje een sprookjesachtig intro en hier komt die Current 93 gedachte weer erg sterk naar boven.
Tezewb ademt een beetje een Tom Waits sfeer uit, denk niet aan het stemgeluid, want dat is iel en hoog en wat een accent, maar echt puur de sfeer.
I Jaün Bebdei heeft een wat ruiger geluid door het gebruik van de gitaren.
Path of Green is een wat gek stuiterend nummer waar ik nu nog niet helemaal uit ben of ik dit nu een opvuller vind of niet. Wel heel apart. Misschien ook wel een beetje vermoeidheid die toeslaat. Het blijft toch allemaal wel een beetje wennen.
Blakeniz borduurt weer voort op de stemmetjes en heeft iets dreigends, maar ik vind het wel een lekker nummer.
Le Long Sac de Pierres heeft ook een hoop invloeden en is een uiterst origineel nummer. Ik kan mijn vinger er niet op leggen, een variatie op Bjork misschien?!
Jalin Madaz valt een beetje in de categorie folk zoals Devendra Banhart het maakt en dan bent u bij mij aan het goede adres meneer Balek.
Vervolgens is er dan nog afsluiter Hope Ripped the Night waarmee ik kan zeggen dat mijn hoop op boeiende albums aan het einde van het jaar toch nog ingewilligd blijkt te worden.
Dit is een album waar ik nog veel plezier aan ga beleven. Hoe het dan uit gaat pakken durf ik niet te zeggen: of het gaat me toch snel irriteren, of het gaat een van mijn favoriete albums van dit jaar blijken te zijn.
Apart is het zeker en het boeit me dan ook behoorlijk.
Leuke ontdekking!

edit: over de genre-indeling ben ik niet helemaal zeker, folk kan ook van toepassing zijn. Kenners? Buig u hierover en voer desnoods een correctie in

Het is volgens mij nog niet eerder voorgekomen dat ik 'voor mijn beurt praat' voor wat betreft een album.
Het is namelijk zo dat ik van de 5 cd's uit deze box er nu 3 op heb zitten. Zoals gezegd een hele kluif...... maar wat voor een kluif!
Hier wordt me toch een schatkist opengetrokken!!!!
De verantwoordelijken hiervoor zijn Current 93's David Tibet en Jnana/Durtro's Mark Logan.
Uiteraard vinden we veel Durtro-artiesten terug in deze box en misschien wel daardoor lopen de nummers op magische wijze perfect in elkaar over. Hoe uiteenlopend de artiesten ook zijn, zo coherent klinkt dit albums. Van makkelijk toegankelijke nummers naar wat moeilijker te behappen stukken. Het kan allemaal en het klinkt geweldig.
Normaal gesproken skip ik vaak door nummers van dit soort verzamelaars heen. Ik zou hier dan terechtkomen bij helden als de eerder door mij genoemde Baby Dee, Little Annie, Devendra Banhart, Vashti Bunyan, Antony, Isobel Campbell, Bonnie 'Prince' Billy, Current 93 en Marc Almond.
Little Annie komt met een song die ik al kende maar in een ietwat andere versie en mijn held Marc Almond is terug te vinden met een redelijk zeldzaam nummer dat ik al in bezit had. Zou ik het bij artiesten als deze laten dan had ik me toch een hoop gemist want er valt zo vreselijk veel te ontdekken met als gevolg dat als dit later allemaal wat gezakt is ik op zoek kan gaan naar het werk van artiesten op deze verzamelaar waar ik tot voor kort nog nooit van heb gehoord.
86 Nummers zijn zo overweldigend veel dat ik echt niet weet waar ik straks moet beginnen (wat heb je me aangedaan D-ark!).
Voorlopig zal dit album dus nog even z'n werk moeten doen en dat doet het goed.
Maar neem me verder niet kwalijk: ik heb nog een aantal nummers te gaan en ik ga daar nu flink van genieten want ik ben er vrijwel zeker van dat ik nog heel wat meer verrassingen ga horen.
Ik voel me een beetje als Ali Baba die aan het begin van deze avond de magische woorden 'Sesam open u' heeft uitgesproken en zich nu mag laven aan alle schatten die deze schatkamer tentoon spreidt.

De Britse band Novella kwam in 2015 met debuut Land. Volledig aan me voorbij gegaan. Ik stap in bij hun tweede, net verschenen album Change of State.

Een eerste, vluchtige beluistering zorgde bij mij voor de reactie 'oeh, er zijn al zoveel van dit soort bandjes, lastige.....'.

Waarom dan toch blijven hangen en niet na 3 nummers al uitgezet? Dromerige pop-rock hebben we al genoeg. Shoegaze zie ik als referentiekader. Zal best. Omdat het wat dromerige elementen bevat? Ik vind het misleidend en het had er bijna voor gezorgd dat ik er niet eens aan wilde beginnen. Een toefje dan, vooruit.

Nee, het is het rafelige randje dat dit album juist zo leuk maakt. Het geeft Change of State een fris geluid. Een beetje jachtig en dat met het lieve van bijvoorbeeld een Belle and Sebastian. Romantische jaren '60 pop zelfs (met dank aan het psychedelische sausje).
Dat rafelige komt waarschijnlijk door het feit dat het album is opgenomen op een oude jaren '60 8 sporen recorder.

Waar onze eigen Rats on Rafts wat agressiever overkomt daar zou Novella dan het schattige zusje van kunnen zijn. Dezelfde stekeligheden, maar minder grof en daardoor makkelijker verteerbaar.

De titel geeft weer hoe de wereld er op dit moment voorstaat: de veranderingen zijn nauwelijks nog bij te houden en of ze positief zijn valt ernstig te betwijfelen. Novella probeert er op directe wijze mee te dealen en geeft er zijn/haar eigen kijk op.

Misschien niet het meest originele album dat dit prille jaar is uitgekomen, wel een sympathiek album met een geluid dat me goed bevalt. Beter dan ik aanvankelijk verwacht had.