The Blood red shoes bouwen met Get Tragic verder aan hun wel erg consistente oeuvre.Dit is gewoon hun vijfde goede subtopper op rij,waar weliswaar de accenten weer iets meer verlegd zijn richting elektronica maar qua kwaliteit veranderd er niet zoveel bij het Engelse duo.
Ach het is gewoon een onderhoudend en afwisselend plaatje geworden waarbij Mexican Dress en Howl zo op het eerste gehoor de lichte uitschieters zijn.
In de categorie alternatieve (gitaar)rock nooit echt de absolute top maar wel een uiterst betrouwbare band.
En dat is ook wat waard.

Degelijk combinatie van Hardcore en metal al is de originaliteitswaarde vrijwel nihil.Niks nieuws onder de zon dus of het zou moeten zijn dat het Engelse Blood youth wel erg Amerikaans aandoet.
Wat we krijgen voorgeschoteld krijgen is een sound die wel wat aan Ignite doet denken maar waarbij de zang veel agressiever is.
De beste nummers zijn die die een samensmelting vormen tussen het melodieuze en het harde werk.
Goede voorbeelden daarvan zijn What I'm Running From en Reason to Stay.Heel kant B is overigens vrij sterk,daar steekt het eerste gedeelte toch wat schril bij af.
Beyond Repair is dan ook een aardige plaat in het genre maar echt verheffend vind ik het ook allemaal niet.
Alles bij elkaar wel een kleine voldoende.

Absoluut geen Dylan fan en ook deze Street legal is voor mij geen onverdeeld succes.Ik vind zijn nummers sowieso vaak beter in de versies van anderen,was ook één van de redenen dat ik bij dit album uitkwam;de geweldige versie van New pony door the Dead weather.Dat is dan ook meteen het beste nummer van deze plaat,naast Señor (Tales of Yankee Power) wat ik ook wel mooi vind.Voor het overige is voor mij allemaal vrij middelmaat,mede door de zoals altijd matige zang en hier ook de koortjes die op een gegeven moment op mijn zenuwen beginnen te werken.Raar dat Dylan en ik maar niet tot overeenstemming komen terwijl ik bijvoorbeeld the Band en the Byrds wel fantastisch vind.Maar goed ik blijf het proberen.

Omsingeld door een overdosis reclame viel het nog niet mee om het nieuwe album van Bob Mould te onderscheiden maar toen de voormalige zanger/gitarist van Hüsker Dü en Sugar,na de akoestische opener Heart on my sleeve er eenmaal de vaart inzette kon er weer geademd worden en bleek Blue hearts de vijfde voltreffer in acht jaar tijd.
Een stuk harder, sneller en agressiever dan we de laatste jaren van Mould gewend waren, en hoewel soms de eenvormigheid wat op de loer ligt blijken er naarmate je de plaat draait toch weer flink wat mooie en sterke songs op de staan. Next generation, American Crisis, Forecast of rain, Siberian Butterfly en Password to my Soul zijn hier de nummers die er in eerste instantie wat uitspringen maar het is uiteindelijk de algehele 'Wake up Call' die de ware kracht van Blue hearts onthuld.
De tijd zal uiteindelijk leren hoe dit album zich verhoudt tot zijn andere (laatste) platen, maar het zou zo maar ééns kunnen dat Bob Mould met Blue Hearts aan zijn derde jeugd is begonnen.
Toch weer erg goed.

Vrij ingetogen solo album van Bob Mould maar nu ik hem nog een paar keer terug heb gehoord klinkt het allemaal best aardig.Misschien niet van het niveau van pakweg Black sheets of rain of zijn laatste album maar Body of song is bij vlagen erg sterk en tevens afwisselend.Zo gaat ie met een vocoder in de slag op leuke Love light hope,staan er een aantal ballads op (met het name het slotakkoord Beating heart the prize is erg goed) en herinnert Best thing aan oude Hüsker Dü tijden.Halfje erbij dan maar.

Opnieuw een sterk album van Bob Mould.Patch the sky ligt in het verlengde van Silver age en Beauty & ruin dus weer lekker terug naar de Sugar en in iets mindere mate Hüsker Dü tijd.Het songmateriaal is weer dik in orde met het meeslepende Voices in my head,the End of things,Prayer for rain en de korte knallers Hands are tied en Losing time als uitschieters.Alternatieve gitaar rock op zijn best dus.Soms ligt de eenvormigheid wat op de loer maar dat wordt per draaibeurt minder terwijl het album beter wordt.Enige die ik zo nu en dan mis is de complimenterende stem van Grant Hart,maar ja je kan niet alles hebben.Prima plaat.

Heb deze veel te lang op de plank laten liggen en nu zie ik dat Bob alweer een nieuw album uit heeft.Desalniettemin een heerlijk rock album wat prima aanknoopt bij zijn werk met Sugar en samen met Black sheets of rain zijn sterkste solo werk vormt.En hoe zeer ik de aanwezigheid van Grant Hart ook blijf missen met de distortion op 10 en ijzersterke songs als the Descent,Fugue state en Angels rearrange wordt die voortsluimerende pijn een stuk draaglijker.Siver age is goed,erg goed.

Er zullen wel weer muziekfanaten zijn die het meer van hetzelfde vinden maar ik kan voorlopig weer geen genoeg krijgen van Sunshine rock,Bob Mould's vierde voltreffer op rij.Het mooie aan de drilboor-rock,alhoewel hij zeker ook fijnzinniger uit de hoek kan komen,van deze oud-Hüsker Dü-er is dat zijn songs niet al te snel hun geheimen prijs geven en daardoor ook vaak een langere adem hebben.
Na een aantal draaibeurten wist ik het deze keer al vrij snel ; Sunshine rock is een ijzersterk (alternatief)rock album.
De plaat opent met het prima titelnummer,dat halverwege nog een mooie,subtiele synthesizerinjectie krijgt en stoomt vervolgens overtuigend door naar the Final years,het eerste,relatieve rustpunt.Vervolgens doet Bob Mould er nog een kwalitatief schepje bovenop door middel van onder meer het krachtige I Fought,de uitstekende single Lost Faith en de verrassend sterke Shocking Blue cover Send Me a Postcard .
Bob Mould heeft in het verleden weleens geprobeerd zijn muzikale horizon te verbreden en dat pakte niet altijd even goed uit.Op bekend terrein,zijn logischerwijze op Hüsker Dü/Sugar gebaseerde rock is hij echter nog steeds ongeëvenaard,Sunshine rock is het zoveelste bewijs daarvan.

Geen onaardige poging van Bob Wayne al blijf ik zijn stem wat kleurloos vinden.Het toevoegen van vrouwelijke vocalen op een aantal nummers maakt dat weer een beetje goed.De teksten zijn weer vrij clichématig maar muzikaal gezien (meer afwisseling) maakt Bob Wayne op Back to the camper toch weer een lichte groei door.Het album bevat met onder meer Sam Tucker,Hillbilly heaven en I just got out toch wel een aantal leuke nummers zodat we in zijn geheel toch wel kunnen spreken van een redelijk tot goed country album.

Minder dan zijn vorig album Outlaw carnie iets wat vooral komt door de clichématige teksten en de wat fletse zang.Gelukkig is het muzikaal allemaal wel in orde zodat we hier nog net kunnen spreken van een redelijk country album.

Net iets minder als z'n debuut maar er staan toch wel flink wat leuke nummers op.RZA is niet de beste rapper maar ik kan zijn stem goed hebben,en als het dan toch wat saai wordt zijn er altijd nog zijn Wu-Tang collega's om hem uit de brand te helpen.Productie is zoals altijd goed verzorgd en ook staan er weer wat nieuwe vondsten op.Beste nummers ; Glocko pop,Do U,Must be Bobby en Sickness.Een Kwartiertje minder aan speelduur was het album trouwens wel ten goede gekomen.

Had deze al jaren niet meer gedraaid maar doordat de laatste twee Body count toch echt goed waren heb ik deze ook maar weer eens uit de kast getrokken.Muzikaal klinkt het nu (en toen natuurlijk ook al) allemaal behoorlijk simplistisch maar door de wel erg dik aangezette teksten wordt het allemaal wel erg vermakelijk.Het titelnummer kwam ook al voor op Ice T's O.G. Original gangster en samen met KKK Bitch,The Winner Loses,There Goes the Neighborhood en het inmiddels verwijderde Copkiller zijn dat de enige nummers die tegenwoordig nog goed overeind blijven.
Van de rest van het album is nu de glans wel behoorlijk af,maar als je er met de juiste instelling naar luistert is wel allemaal nog erg plezierig en zelfs komisch.Ice T zal het allemaal wel niet zo serieus bedoelt hebben en daardoor is het vooral lachen geblazen als hij zijn 'over-de-top' teksten de speakers uit zingt/rapt.
Blijft toch een erg amusante combinatie van Hiphop en Metal.

Vrij toegankelijk album van die Onkelz.In vergelijking met hun vroeger werk valt vooral de cleane en soms zelfs mooie zang van Kevin Russel op,en ook de heldere productie mag er wezen.Het belangrijkste zijn echter de twaalf sterke songs,op dat gebied heeft de band op Dopamine veel progressie gemaakt.Ook de teksten zijn in ten opzichte van het verleden een stuk volwassener en beschouwender geworden.
Dit resulteert in hoogtepunten als Die Firma,Narben en Keine Amnestie Für MTV,al moet ik erbij zeggen dat er eigenlijk geen mindere nummers tussen staan.Erg goed.

Sterke plaat alhoewel de eenvormigheid wel regelmatig op de loer ligt,iets wat mede komt door de wat monotone zang.Van de andere kant maakt dat van Kneipenterroristen wel een meeslepend geheel iets wat tot uiting komt in ijzersterke (hard)rock nummers als Religion,Ein guter friend en het magnifieke titelnummer.Beste song is Nie wieder waarop wel erg goed gezongen wordt en ook een prima melodie bevat.Zwakke broeder vond ik nummer tien wat iets teveel de neiging heeft naar stadionrock maar dat staat er hier gelukkig niet bij.

Deze band onlangs gezien als opener op het Ramblin' Roots festival.Stevige rock die me zowel aan Normaal (natuurlijk door de dialect zang) als Status Quo deed denken maar dat ik nou compleet overtuigd was,dat niet.
Dan bevalt me het debuut album van de uit het Overijsselse Salland afkomstige Bökkers,want over die groep heb ik het,toch een stuk beter.Veel minder recht toe recht aan dan live en veel veelzijdiger met invloeden uit Sixties rock,blues en boogie.
Weliswaar allemaal niet echt origineel maar door het Sallands dialect,de goede cleane productie en het mooie gitaargeluid klinkt het allemaal lekker fris en muzikaal gezien zitten de songs prima in elkaar.
Ik weet niet of op Cocaine blues na de rest allemaal eigen songs zijn maar als dat zo is ben ik nog meer onder de indruk.
Vooral Ik Hoef Oe Bier Niet Klootzak,Heel Mooi Deerntie en Stukkie van de Film Kwiet zijn zowel sterk als leuk en de rest doet daar niet veel voor onder.
Prima debuut derhalve.

Eerste plaat in 17 jaar voor Boss hog en dat met een goed half uur voor de dag komen.Ach als de kwaliteit van het aangebrachte maar in orde is en dat is op Brood X toch wel het geval.
Het album biedt een fijne mix van blues en garage rock,niets nieuws maar wel sterk uitgevoerd en ook de vocalen van Cristina Martinez (met zo af en toe wat hulp van nog steeds Jon Spencer neem ik aan) klinken aangenaam.
Het tempo ligt niet al te hoog en na de sterke opener Billy zakt het wat in (met uitzondering van het prijsnummer Ground control) maar de tweede helft van het album met prima nummers als Formula X,Rodeo chica en Elevator weet toch wel te imponeren.
Daarnaast een fris en helder geluid en in zijn totaliteit net iets meer klasse dan zijn voorganger Whiteout.
Goed.

Heel sterke combinatie van Country en pop die naar nog grotere hoogten wordt getild door de briljante teksten.Het is allemaal wel eens eerder gedaan maar zelden zo overtuigend,Brandy Clark wist me regelmatig met haar verhalen,die recht in het leven staan,te ontroeren.
Vooral Three Kids No Husband en Since You've Gone to Heaven zijn wonderschone 'tearjerkers' maar Big Day in a Small Town bevat met onder meer Girl Next Door ook sterke uptempo songs.
Als zangeres onderscheidt Brandy Clark zich niet echt maar wat ze doet doet ze erg goed.
Daarnaast is ze ook een zeer getalenteerd (al is ze al de veertig gepasseerd) songwriter,iets wat ze in het verleden vooral voor anderen ten toon spreidde.
De laatste tijd zelden een album gehoord wat me al bij de eerste luisterbeurten zo kon imponeren.
Zeer goed.

Avontuurlijk Rockalbum van de voormalig Kyuss drummer.Gods & Goddesses heeft een meeslepende sound en straalt ter gelijkertijd een relaxed gevoel uit.Daarnaast beschikken de meeste nummers over een fijne groove waarbij de stem van Brant Bjork prima past.
Het is inderdaad allemaal wat kort maar dat heeft hier als voordeel dat het album nergens inzakt en gewoon acht sterke songs aflevert waarvan The Future Rock (We Got It) en Little world me in eerste instantie het best bevallen.
Pakkend en goed.

Begint een beetje als een zomers en relaxed plaatje met ingehouden zang of zelfs instrumentaal.Best lekker maar ook weer niet al te bijzonder.Vervolgens gaat in de tweede helft van Jalamanta bij de voormalig Kyuss drummer regelmatig maar gecontroleerd het gas erop en dat resulteert in de hoogtepunten Toot,Defender of the Oleander.Low desert punk en Her Brown Blood.
Die vier sterke nummers geven de plaat een flinke impuls maar maken het nog steeds geen top album.
Wel een fijne en aangename om regelmatig te draaien maar ik vind hem toch een stuk minder dan bijvoorbeeld Gods & Goddesses.
Kom ik uit ergens tussen 3 en 3,5 sterren.

Zeer radio vriendelijke Country met behoorlijk wat Rock,de gitaren scheuren heerlijk,invloeden.Geen wonder dan ook dat Brantley Gilbert in de Verenigde Staten erg succesvol is.En niet onverdiend want hij is een goede songwriter,iets wat hij al eerder bewees met zijn werk voor Jason Aldean.
Als zanger vind ik hem een stuk minder,meer het dertien-in-een-dozijn werk.
Toch is The Devil Don't Sleep nog best een aardige plaat,vooral in het eerste gedeelte zitten met onder meer The Weekend ,Bro Code en It's About to Get Dirty een aantal sterke nummers.
Maar na een nummer of zeven acht heb ik het wel gehoord,te veel van hetzelfde en het album duurt ook wel erg lang (al zijn nummer 17 t/m 26 live en demo versies en staan niet op de oorspronkelijke cd).
Een degelijke drie sterren dan maar.

Sterk (schijnbaar) derde album van de uit Georgia afkomstige Brent Cobb.Zijn vorige,Shine On Rainy Day was nog een puur Country album maar met de opvolger spreidt ie zijn vleugels wat uit.De hoofdmoot op Providence Canyon is (natuurlijk weer) Country maar zo nu en dan rockt hij behoorlijk lekker weg,zoals in het prima If I Don't See Ya.Is soulful,op de eveneens sterke afsluiter Ain't a Road Too Long en het album swingt regelmatig als een trein.
Waarschijnlijk zijn deze uitstapjes niet ieders smaak maar mij bevallen ze wel,ook omdat Brent Cobb in het bezit is van een mooie stem die zich hier prima voor leent.
Daarnaast komen de liefhebbers van outlaw-Country ook meer dan voldoende aan hun trekken met fijne songs als Come Home Soon,King of Alabama en het titelnummer.
Met Providence Canyon komt Brent Cobb dan ook opnieuw uitstekend voor de dag en stijgt met stip op de lijst van de nieuwe lichting Country zangers.

Blijft een geweldig album al moet ik wel zeggen dat dat de eerste 7,8 nummers betreft.Daarna wordt me allemaal wat te simpel en ook de bonus tracks voegen niet al te veel toe.Maar ja met pracht songs als Help me somebody,The Jezebel spirit,America is waiting en Regiment is dat ook weer niet zo erg.Baanbrekend album dat anno 2013 nog steeds fris en origineel klinkt.

Sterke punk rock plaat met wat lichte metal invloeden van een wat onderschatte band.Ook het live gedeelte is niet slecht.Met ex-Discharge leden.

Nashville country product waar ik eigenlijk per draaibeurt enthousiaster over begin te worden.Dat komt in de eerste plaats doordat Pawn Shop een stuk minder glad klinkt dan wat er over het algemeen uit Tennessee komt en dat de plaat zo hier daar een kleine Roots injectie krijgt.
Daarnaast beschikt T.J. Osborne over een goede,wat rauwe en dus aangename stem.
Ook het songmateriaal mag er wezen ; het is redelijk afwisselend en de songs maken best indruk en zitten goed in elkaar.
Dat resulteert onder meer in de uitstekende titelsong,het met een prachtige gitaarsolo opgesierde Stay a Little Longer en het mooie slotakkoord It Ain't My Fault.Matige of echt mindere nummers zitten er gelukkig niet tussen zodat we hier te maken met een geslaagd debuut dat in de Amerikaanse charts ook behoorlijk succesvol was.
Wat mij betreft terecht want Pawn shop is gewoon een goed album wat prima weg luistert.

Opnieuw een heel sterk album van de Osborne brothers,al schijnen ze hier niet echt indruk te maken want ruim een half jaar na de release van ben ik nu pas de eerste stemmer.Toch zouden er ook hier genoeg liefhebbers moeten zijn van hun aanstekelijke mix van Country en Rock.Hun sound gaat soms wel een beetje veel de mainstream kant op maar er blijven genoeg scherpe randjes over om ook hier de zalen vol te krijgen.
Ze hebben dan ook veel mee,T.J. Osborne is een redelijk goede zanger,hun muziek biedt binnen het genre meer dan genoeg afwisseling en ze zijn ook gewoon in het bezit van prima songs.
Dit alles resulteert op Port Saint Joe in stevige nummers als Drank Like Hank en de titelsong,waarvan de laatste wel van erg hoog niveau is (inclusief uitstekende gitaarsolo).En ook in het meer ballad-achtige werk komen ze prima voor de dag met onder meer A Little Bit Trouble en Pushing Up Daisies (Love Alive).
Nee er is weinig mis met dit prima,tweede album van de Brothers Osborne.
Zijn er nog meer liefhebbers?

Goed en bijzonder onderhoudend derde album van de Brothers Osborne, een Countryrock duo uit Maryland, USA dat met Pawnshop (2016) en Port Saint Joe (2018) ook al wist te overtuigen, door middel van de sterke zang en veelzijdig gitaarspel van respectievelijk T.J. en John Osborne, plus over het algemeen goed tot zeer goed songmateriaal.
Voor wat betreft Skeletons hebben ze niet al te veel gesleuteld aan hun sound, muzikaal gezien maken de Brothers Osborne nog wat (lichte) progressie door en de nummers zitten op een vergelijkbaar niveau als op zijn twee voorgangers. Weinig nieuws onder de zon dus en soms bekruipt me een beetje het gevoel dat de Broers iets te veel op safe spelen, en als ik één woord dit jaar niet meer kan horen is het wel veilig(heid), echt het laatste wat ik nog wil. Gelukkig geldt dat maar in beperkte mate voor de Brothers Osborne en weer voor het album speekt dat het heerlijk weg luistert.
Vooral All Night, I'm Not for Everyone, het titelnummer en het tandem Muskrat Greene/Dead Man's Curve mogen er wezen. Countryrock pur sang.
Eindconclusie ; goed tot zeer goed album dat qua geluid hoofdzakelijk in het verlengde ligt van de eerste twee Brothers Osborne platen.

Bruce Foxton is toch duidelijk minder getalenteerd dan zijn voormalige Jam kompaan Paul Weller maar toch is Touch sensitive bij vlagen nog best een aardig album.Misschien iets te veel blazers voor mijn smaak maar met It makes me wonder en This is the way komt ie nog best sterk voor de dag.Zijn zang capaciteiten zijn echter beperkt en ook een flink aantal songs missen echt kwaliteit.Gemiddeld.

Niet mijn favoriete album van the Boss,dat is voorlopig nog steeds Nebraska (heb er nog een paar te gaan),maar mag het nog met regelmaat graag opzetten.Vooral tijdens een lange rit blijft Born in the U.S.A. het toch erg goed doen.
Dat deed het destijds ook aan de kassa,het werd Bruce Springsteen's grootste commercieel succes met gigantische hits als I'm on fire,Dancing in the Dark en het titelnummer.Vooral bij de laatste twee verschoof de sound van de Rocker uit New Jersey flink in de richting van de bombastische stadionrock met pop invloeden.Gelukkig gold dat grotendeels niet,voor zijn ook hier weer vaak prachtige teksten over de dagelijkse 'struggle of life' van de meesten onder ons.Het zijn dan ook de songs waarin dat het vaakst en beste naar voren komt die voor mij de hoogtepunten van Born in the U.S.A. opleveren.
Met name Downbound train,Cover me en I'm goin' down zijn hier hoogtepunten en vormen samen met de twee voortreffelijke rustpunten I'm on fire en My Hometown het geraamte van de plaat.Downboundtrain reken ik dan gelijk maar tot één van de beste nummers die Springsteen ooit opnam.
Dat is dan wellicht niet het geval betreffende het hele album maar een sterke rockplaat met enkele uitstekende uitschieters houden we hier toch zeker wel aan over.

Deze is destijds blijven liggen maar met terugwerkende kracht vind ik Magic zelfs nog iets sterker dan de drie albums ervoor (Devils & Dust,The Rising en The Ghost of Tom Joad).The Seeger sessions laat ik dan maar even buiten beschouwing want die heb ik nog nooit gehoord.
Daar zag het in het begin eigenlijk niet naar uit want na de sterke opener Radio Nowhere was het voornamelijk degelijk,en gelukkig ook veelzijdig maar met uitzondering van Gypsy Biker was ik niet al te enthousiast over het materiaal.
De productie,die ik soms bij Bruce Springsteen wat te robuust en vol vind kon me dan weer wel bekoren.
Datzelfde gold voor de tweede helft van het album aangezien de plaat vanaf I'll Work for Your Love een forse kwaliteitsinjectie kreeg wat onder meer resulteerde in de mijns inziens twee beste songs Last to Die en Long Walk Home.
Dat alles maakt van Magic toch nog een erg fijne rockplaat en een goede sub-topper in Springsteen's oeuvre.
Goed tot zeer goed.

Meeslepend rock album met een punk attitude en een vleugje metal.Zang vind ik niet echt geweldig en lijkt ook een beetje ondergeschikt aan het ijzersterke instrumentale gedeelte.Het klinkt allemaal heerlijk strak met veel tempo wisselingen en de sound vind ik ook best nog vrij origineel.Vooral het drumwerk is fantastisch.
Tot echt heel grote hoogten stijgt het niet maar op één of andere manier heeft het allemaal wel wat.
Tweede gedeelte van Burst vind ik het sterkst met Child,Crack / Waste en Drive als hoogtepunten.
Van dat laatste nummer vind ik de zang overigens wel goed.
Veelbelovend debuut van het Belgische Brutus en zeker een band om in de gaten houden.
Ook een mooie hoes overigens.