Vertigo uit 1958 betekende, na respectievelijk The Man Who Knew Too Much (1956) en The Wrong Man (1956) de derde opeenvolgende samenwerking tussen regisseur Alfred Hitchcock en filmcomponist Bernard Herrmann, en deze film luidde tevens de artistiek meest succesvolle periode ( voor de Master of suspense dacht ik ook commercieel) van hun partnerschap in.
Wat betreft Vertigo levert Herrmann hier met zijn score vrijwel op alle fronten vakwerk af. De muziek is zeer effectief en op prachtige wijze completerend bij de beelden. Bij de meer romantische en spannende/mysterieuze scenes weten de melodieën van Bernard Herrmann de impact van het geheel zelfs te versterken, voorwaar een knappe prestatie.
Maar ook op zichzelf staand is dit een bijzonder fraai stukje muziek waar het fijn naar luisteren is.
Van de hierboven staande plaat verscheen in 1996 een veel uitgebreidere versie op cd.
De film zelf scoorde aanvankelijk niet al te best in de bioscopen maar kreeg later (net als de muziek) alsnog de erkenning die het verdiende.
Bernard Herrmann vervolgde zijn samenwerking met Alfred Hitchcock met North by Northwest (1959) en Psycho (1960), films die het alle twee wel erg goed deden bij het publiek en tevens nieuwe hoogtepunten waren in het oeuvre van beide heren.

Verschilt qua sound niet al te veel met Youth of today,de straight edge hardcore/punkband waarmee Ray Cappo eind tachtiger jaren toch redelijk wat bekendheid mee verwierf.De productie van Value driven is misschien nog wel wat beter.Het meest overtuigende aan dit album van Better Than A Thousand zijn echter,de grotendeels sterke songs,vooral I'll Not Resist,Like the Wind,Power Within en We Must Believe mogen er wezen.En de felheid waarmee Ray Cappo zijn "Youth Crew" en,nog steeds straight edge teksten de lucht in slingert.Al wordt de boodschap op Value driven wel wat genuanceerder gebracht als in het verleden.
Aan de muzikale kracht van de plaat doet dat allemaal weinig af want dit is gewoon een uitstekend,en ter gelijkertijd ook wat onderschat hardcore album.

Zo gezegd zo gedaan en uiteindelijk bleek het debuut This Is Big Audio Dynamite (1985) ook het enige echt goede album van de band rondom Mick Jones (The Clash).
Vooral kant één, met de drie singles is erg goed. De opener Medicine Show mede door de geweldige samples uit de diverse Sergio Leone westerns en E = Mc² heeft een heerlijke beat en prima refrein.
Vond sowieso de combinatie van Pop, Rock, Dance en Hiphop waarmee Big Audio Dynamite destijds mee voor de dag kwam behoorlijk aanstekelijk en origineel.
Op het tweede gedeelte van This Is Big Audio Dynamite wordt dat hoge niveau niet meer gehaald maar blijft het allemaal nog wel redelijk acceptabel.
Dit in tegenstelling tot de latere albums van de band die ik niet echt meer de moeite waard vond.
Deze echter nog steeds.

Uitstekende EP van Big black en een voorbode voor het eveneens geweldige Atomizer.
Bulldozer is een in-your-face combinatie van noise,industrial en punk en heeft ook nog eens lekkere,confronterende teksten.Er staan geen zwakke plekken op,integendeel Texas en Cables verdienen het predicaat subliem.Kort maar zeer krachtig.

De Ep Headache werd uitgebracht tussen de albums Atomizer en Songs About Fucking in,zo ergens in het eerste half jaar van 1987.
De sound van Big black,snoeiharde Industrial hardcore/punk heeft hier zijn definitieve vorm bereikt en verder valt op dat de plaat bijzonder goed geproduceerd is,zeker in vergelijking met eerder werk.Frontman Steve Albini leert hier langzaam maar zeker het vak en zou later uitgroeien tot een erkende producer (onder andere van de Pixies,Nirvana,PJ Harvey en nog veel meer).
De vier songs op Headache zijn,met uitzondering van het laatste,iets mindere nummer,best sterk maar een Big black klassieker als Kerosene,Cables of Bad penny staat er niet tussen.
Desondanks toch een goede tot zeer goede Ep.

Was onlangs nog naar een concert van Shellac geweest,en Steve Albini stelde zich daar als mede-frontman vrij bescheiden op,liet hoofdzakelijk bassist Bob Weston het woord doen en na afloop van het (goede) optreden beantwoorde hij,geduldig en in alle rust vragen uit het publiek.
Ruim dertig jaar eerder ging het er bij Albini's eerste band Big black een stuk heftiger aan toe.De zanger/gitarist en producer was toen met zijn scherpe tong komisch,provocerend en muzikaal ging de band met hun industriële noise punkrock niets en niemand ontziend te keer bij hun concerten.
Heb ze toen zelf onder meer op Pukkelpop gezien maar deze live registratie Pigpile uit 1987 (destijds inclusief VHS tape en tegenwoordig op Youtube terug te vinden) lijkt daar nog bovenuit te stijgen.
Het concert is opgenomen op 24 juli 1987 in Londen tijdens hun laatste Europese tour en vrijwel alle Big black hoogtepunten komen hier voorbij (ik mis eigenlijk alleen Texas) en de band steekt hier in uitstekende vorm.
Vooral de versies van Passing Complexion,Cables,Jordan, Minnesota en Kerosene,aangekondigd als "This is a song Jerry Lee Lewis wrote before he killed one of his wifes" ,zijn meedogenloos.
Derhalve een voortreffelijk live document van een unieke band die van mij indertijd nog wel wat langer had mogen doorgaan,al is er met Steve Albini's latere werk natuurlijk ook niet veel mis.

Album begint nog aardig met We're not in Kansas maar daarna wordt het over het algemeen allemaal vrij vlak en mat met het tenenkrommende (voor Big country begrippen dan) Beautiful people als dieptepunt.Gelukkig krabbelt No place like home aan het einde weer wat op (Beat the devil,Ships) maar dat doet niets meer af aan het feit dat dit in zijn geheel toch een teleurstellend Big country album is.Conclusie; te veel songs zijn onder de maat en het rockt gewoon niet genoeg.

Na the Seer ben ik Big country destijds een beetje uit het oor verloren en gezien de kwaliteit van Peace in our time was dat niet echt een ramp.Voor hun doen is dit toch een vrij matige plaat moet ik constateren.Het is inderdaad (rkdev) allemaal vrij standaard en mist duidelijk het niveau van hun eerste drie albums.Gelukkig wordt het nergens echt slecht en wordt er technisch gezien weer fraai gespeeld.Jammer genoeg vertaald zich dat op Broken heart,King of emotion en het titelnummer na niet echt in goede songs.Benieuwd of de opvolgers beter zijn.

Mijn versie houdt helaas na 16 nummers op maar dit is wel geweldige Roots reggae zoals ze alleen in de jaren zeventig konden maken.Vette bas ,een dubje hier en daar en daar over heen de relaxte,half toastende,half zingende stem van Big youth.Toch eens achter het hele album aangaan want Natty universal dread smaakt absoluut naar meer.

De laatste dagen erg genoten van dit album dus een verhoging is wel op zijn plaats.In de eerste instantie natuurlijk vooral door de fantastische en rustgevende stem van Bill Withers maar ook muzikaal wordt hier erg sterk gepresteerd.
Kon hem aanvankelijk ook alleen van zijn hits,waaronder ook de mooie samenwerking met Grover Washington Jr. maar had een tijdje geleden besloten toch maar eens aan een heel album te beginnen.
Just as I Am biedt dan ook veel moois met de drie eerste nummers,Everbody's Talkin' en de zowel prachtige als tragische afsluiter Better Off Dead als uitschieters.
Maar eigenlijk maakt het hele relaxte en uitgebalanceerde geheel nog meer indruk dan de som der delen.
In mijn boek toch wel een iets afwijkende soulklassieker,al zal ik me zeker geen kenner durven noemen.

IJzersterke debuut EP van de Engelsman met toen alleen nog een elektrische gitaar,Billy Bragg.De zeven nummers,waarvan A New England het bekendste en The Man in the iron mask toch net het mooiste is, doen weinig voor elkaar onder en zijn stuk voor stuk wonderschoon.
De subtiele combinatie van politieke en liefdesliedjes wordt zowel op gitaar als vocaal overtuigend door Billy Bragg gebracht en hebben zowel punk als folk elementen in zich.
Was destijds ook live zeer de moeite waard,ook al omdat de man uit Barking (nabij Londen) zich,naast een volleerd muzikant (die zijn mogelijkheden optimaal benutte) een erg sympathieke entertainer toonde.
Ook de albums hierna waren zeer de moeite waard,met Talking with the Taxman about Poetry uit 1986 voor mij als uitschieter.Daarna ben ik hem een beetje uit het oog verloren en kan daarom niet echt oordelen over zijn later werk maar zijn eerste vier,vijf platen knallen hier nog steeds regelmatig uit de luidsprekers.

Relaxt plaatje van Billy Gibbons en consorten dat weliswaar geworteld is in de Bluesrock maar ook nog een hoop meer te bieden heeft.Zo verschijnt op You're whats happening baby en Quiero Mas Dinero een rapper ten tonele,hoor ik hier en daar wat calypso invloeden en is ook Mexico mede door de Spaanstalige zang nooit ver weg.Natuurlijk is door de schurende stem van Billy Gibbons en de dan weer vuige of ingetogen gitaarsolo's ZZ top ook constant in de buurt maar Perfectamundo is vooral een heel afwisselend album mede door het gebruik van of een orgeltje of diverse extra percussie.Niet alle nummers zijn even sterk maar met prima songs als het al eerder genoemde You're whats happening baby,Hombre Sin Nombre en de orginele cover van Baby please don't go bewijst Billy Gibbons dat ie ook solo bestaansrecht heeft.

Afwisselend maar niet heel sterk album dat qua sound ergens tussen Rock,Pop en Wave invalt.Veel nummers vallen in de categorie aardig maar missen energie en zijn te weinig verheffend om echt te overtuigen.
Uitzonderingen zijn natuurlijk White wedding dat toch wel een klassieker is,de fijne rocker Dead on arrival en Hot in the city.Daar mag je Dancing with myself ook toe rekenen alhoewel dat natuurlijk eigenlijk van Generation X is.
Wat verder opvalt aan dit solo debuut van Billy Idol dat het wel erg op de Amerikaanse markt is gericht is en dat ondanks dat de meeste composities niet echt geweldig zijn Billy wel een aangename stem heeft.
Alles bij elkaar nog net een voldoende.

De opener Big beat is een ijzersterk rock nummer met een inderdaad geweldige beat.Werd volgens mij nog ooit gesampled door Dizzee Rascal.De rest is aardige Amerikaanse rock maar het niveau van het eerste nummer wordt niet meer gehaald.

Redelijk tot goed album van Biohazard dat weliswaar weinig nieuws te bieden heeft maar wel van een constante kwaliteit is.Means to an end bevat snoeiharde en vaak snelle hard/metalcore die gebald wordt in 10 (meestal) korte songs.Niet van het niveau van State of the world adress maar toch alleraardigst.Vooral Kings never die en Filled with hate zijn prima songs.Enig nadeel is dat ik de zang van Evan Seinfeld vaak wel erg schreeuwerig vind.Dat was in het verleden toch beter verzorgd.Verder weinig te klagen over dit album.

Leuke,originele elektronische disco uit Frankrijk,zeker voor 1978,die best wel eens behoorlijk invloedrijk zou kunnen zijn geweest.Als Disco Club twintig jaar jonger zou zijn geweest had ik het ook gelooft.En acts uit die tijd,zoals bijvoorbeeld Etienne de Crécy of Alex Gopher hebben hier vast veel naar geluisterd.
Ben de laatste tijd niet meer zo met Dance bezig maar met een plaat als deze begint toch weer een beetje te Kriebelen.Verdient zeker de aanduiding genre klassieker,zeker als je op nummers als "H" Friend en One to Choose afgaat.
Fijn album,dat de komende tijd nog weleens van pas zou kunnen komen.

Intrigerend album dat zeker niet de impact heeft van het debuut maar volgens mij stiekem best invloedrijk is geweest.Dat geldt dan misschien niet voor de productie want die is inderdaad erg matig (vooral dof) maar de sound lijkt wel een brug te slaan van de logge rock uit de zeventiger jaren (in de laatste drie nummers hoor ik toch wel wat Black sabbath terug) naar de noise en stoner rock van de negentiger jaren.Ik denk dat Queens of the stone age ook wel het één en ander van dit album hebben opgepikt.De sterkste troeven van My war zijn natuurlijk het karakteristieke gitaarspel van Greg Ginn en de zowel agressieve als vertwijfelende zang van Rollins,iets wat het beste tot uiting komt in sterke songs als Can't decide (goede tekst),I love you en het titelnummer.

Is dit gewoon slecht of willen we dit graag slecht vinden?Helaas en waarschijnlijk toch het eerste.Verschillende redenen hiervoor;ten eerste de zwakke,erg wollige productie waardoor Ginn's karakteristieke gitaarspel niet echt uit de verf komt en de zang van Reyes bijkans onverstaanbaar blijft.Verder zijn de songs niet opzienbarend al vond ik nummers als Wallow in despair en Go away nog wel te doen.Als dit een beginnend bandje was geweest hadden we hier waarschijnlijk nooit van gehoord en dat was voor What the.... ook het beste geweest.Een reünie die tot mislukken gedoemd was wat nog maar blijkt doordat Reyes het zinkende schip alweer schijnt te hebben verlaten.Nummer 9 zegt het allemaal.........

Rumoerig en chaotisch plaatje waar je eens lekker in kunt duiken want naast een flink gedeelte originaliteit komen er zoveel referenties voorbij dat luisterplezier gegarandeerd is.
Het debuut van het uit Londen afkomstige kwartet Black midi is dan ook niet voor één gat te vangen en levert je een muzikale ontdekkingsreis op waar ik de ene keer onder andere invloeden van the Fall,Public image limited en The Jesus lizard voorbij hoor komen maar me in een andere gemoedstoestand weer tal van andere namen brengt.
De negen nummers op Schlagenheim zetten je vaak op het verkeerde been maar zijn zonder uitzondering,op zijn minst interessant en soms zelf briljant te noemen.De rol van de eigengereide zang van Georgie Creep mag hierbij zeker niet onderschat worden.
Voorlopig hou ik het maar even bij goed maar de waardering voor een avontuurlijke plaat als deze zal in de toekomst nog zeker gaan groeien.

Debuut album van een Canadees duo wat inmiddels vijf albums op hun naam heeft staan.Ik hoorde een tijdje geleden ergens (geen flauw idee meer waar) het nummer Suffication Blues en dat trok gelijk op een positieve manier de aandacht.En datzelfde geldt nu voor de heerlijke,gelijknamige plaat Black Pistol Fire.
Zowel de bandnaam als hun muziek is nauwelijks origineel te noemen maar het aanstekelijke enthousiasme waarmee het tweetal dat ten uitvoer brengt is dat wel.
Hun sound wordt meestal omschreven als een mix van Southern rock,punkblues en garage punk/rock en qua namen kom je dan uit op het kruispunt waar bands als de Black keys,the Oblivians,Dead weather en de Dirtbombs elkaar ontmoeten.
Het debuut is lekker geproduceerd,heeft veel vaart plus dynamiek en kent in de vorm van onder andere Where you been before,So heavy,Trigger on fire en het al eerder genoemde Suffocation een flink aantal fantastische songs.
En zoiets verdiend tegenwoordig al snel vier sterren en maakt mij erg nieuwsgierig naar de vier albums (die zo te zien stuk voor stuk moeilijk aan te komen zijn) die hierna kwamen.

Ben eigenlijk amper bekend met de Black Rebel Motorcycle Club en wat ik vroeger hoorde deed me erg denken aan the Jesus and Mary chain.In al die jaren is wat dat betreft in ieder geval niet al te veel veranderd ; gloedvolle en vaak langzame pop/rock met daaroverheen een licht fuzz/distortion laagje.
Helaas wil dat ook weer niet zeggen dat ik onverdeeld enthousiast ben over Wrong Creatures.De opener Spooks (het intro nummer DFF even niet meegerekend) is erg sterk maar wat daarna allemaal komt zit toch soms tegen het gezapige aan.Gelukkig krabbelt de plaat halverwege wel wat op met onder andere Question of Faith en (vooral) Little Thing Gone Wild maar er blijven ook zwakke broeders als het Beatlesque Circus Bazooko tussen zitten.
Een voldoende zit er alles bij elkaar nog wel in voor Wrong creatures maar als deze bij de beste albums van 2018 gaat behoren zie ik het jaar somber in.

Een paar mindere nummers maar over het algemeen ben ik toch wel positief verrast over 13.De ritme sectie zorgt voor een fundament dat staat als een huis en over het gitaarwerk wordt ik per draaibeurt enthousiaster.En Ozzy....ach die doet het nog niet zo slecht aangezien het feit dat ie al met één been in het graf staat.Vooral God is dead,Age of reason en Dear father kunnen me erg bekoren en het bonus nummer Methademic is inderdaad ook een topper.Mocht dit inderdaad hun laatste album zijn dan is het een meer dan waardige afsluiter.

Ik ben over het algemeen geen liefhebber van Meneer Gillan's vocale prestaties maar op Born again past zijn stem prima bij de sound van Black Sabbath.Vind sowieso de donkere sfeer het album een meerwaarde geven.Heel wat beter dan bijvoorbeeld Seventh star waar ik me gisteren nog aan gewaagd heb.Vooral Disturbing the priest en Zero the hero zijn sterke songs.Heb ook niet zoveel problemen met de productie die ik goed bij de sound vind passen (iets wat ik overigens ook van de hoes vind).Born again haalt het dan misschien niet bij de eerste vier platen van Black sabbath maar van de albums daarna vind ik dit toch één van de leukste.

Degelijk,stevig en ook vrij sterk Sabbath album met Dio.
De composities zitten goed in elkaar,het gitaarwerk van Iommi mag er weer zijn en ook de productie die een beetje teruggrijpt naar het begin van de jaren tachtig en die niet door iedereen hier gewaardeerd wordt vind ik allesbehalve slecht.
En alhoewel ik niet echt een fan ben van Dio als zanger kwijt ie zich hier uitstekend van zijn taak.
Nummers als Timemachine,I,Computer God en TV crimes behoren dan ook tot het betere late Black Sabbath materiaal.
Het album mag zich in zijn geheel dan niet helemaal kunnen meten met de vroegere platen met Dio of de klassiekers uit de begintijd maar in de categorie zware hardrock is dit toch een vrij tijdloos en prima plaatje.

Ik ben zeker geen Sabbath kenner maar deze cd kan me toch wel bekoren.Vooral het titelnummer en When death calls vind ik erg goed.Verder vallen me de sterke zang (waarvan ik eerst dacht dat het gewoon Dio was),het uitstekende drumwerk en het goede gitaarspel op.Het enige minpuntje vind ik de soms hele hoge uithalen van Martin,daar hou ik niet zo van.

Zeker geen topper in het Black sabbath oeuvre maar Never say die kent zeker zijn momenten.Helaas geldt dat eigenlijk voornamelijk voor de eerste twee nummers ; het krachtige titelnummer mag er zeker wezen al blijf ik mijn twijfel houden bij de zang van Ozzy Osbourne en ook Johnny Blade is mede dankzij de geweldige solo van Tommy Iommi goed te noemen.Daarnaast is ook Breakout nog wel een aardige song.Voor de rest geldt,genoeg originele ideeën (ik hoor zelfs jazz en pop invloeden terug) maar een schrijnend gebrek aan echt sterke nummers.Ook had het geluid voor mij een stuk duisterder en zwaarder gemogen,maar dat kan ook aan de belabberde productie gelegen hebben.Vermoeiend en voor Sabbath begrippen ondermaats album (met overigens wel een hele mooie hoes).

Begin steeds beter te begrijpen waarom een select gezelschap dit de beste Black sabbath plaat vind.Zelf ben ik (nog) niet zo ver maar per draaibeurt stijgt Sabotage in mijn aanzien.Vind vrijwel alle nummers wel één of andere originele invalshoek hebben en zelfs Supertzar vind ik geen dissonant en redelijk goed bij het geheel passen.
Ozzy is hier ook goed bij stem en de veelzijdigheid is ter gelijkertijd de kracht van het album.
De opbouw en uitwerking (inclusief het prachtige einde) van een nummer als Megalomania ;ijzersterk en de song duurt voor mij geen seconde te lang.Samen met Symptom of the Universe en The Thrill of It All behoort het dan ook tot de uitschieters.Maar zo heeft elk (al verschilt dat per) nummer wel iets aantrekkelijks.
Nu maar verhoogd met een halve ster maar ik weet vrijwel zeker dat dat nog meer gaat worden.

Degelijke en ook nog wel vrij goede Sabbath plaat volgens het beproefde recept (een ballad,instrumentaaltje of twee en het bekende harde rockwerk) van de eerste drie albums.Iets minder in kwaliteit dan zijn voorgangers en slechts één echte klassieker (voor mij tenminste) in de vorm van Supernaut,al komt Snowblind ook aardig in de buurt.Desondanks een zeer genietbaar album vooral dankzij het prachtige gitaarwerk van Tony Iommi.Mag hier nog regelmatig graag naar luisteren.Net geen vier sterren.

Heb gisteren de speelfilm (https://www.moviemeter.nl/film/1117222) over zijn leven aangeschaft maar voordat ik die ga kijken wilde ik me eerst eens met zijn muziek bekend maken.
Blaze Foley,echte naam Michael David Fuller werd geboren in 1939 en in 1989 op 39 jarige leeftijd vermoord en zijn muziek bevind zich ergens op de splitsing van Country,folk en roots,tenminste als ik op deze plaat afga.
Oval room is een live album dat in 1988 in de Austin outhouse werd opgenomen met een solo akoestisch gedeelte en de tweede helft (zoals hierboven al vermeld werd) met een band.Niet dat dat al te veel verschil maakt want de nummers worden hier vrij ingetogen gebracht en worden muzikaal spaarzaam ingevuld.
Op zich niet erg want Blaze heeft een erg aangename stem en zijn teksten zijn misschien nog wel meer de moeite waard dan de muzikale invulling.Vaak erg spitsvondig en humoristisch.
Wel gaat het voor mij allemaal iets te veel in het zelfde tempo zodat na een tijdje wat saai en gezapig overkomt.Zijn teksten weten het echter allemaal interessant en leuk te houden en tegen het einde komt er wat meer vaart in met prima nummers als Blaze Foley's 113th Wet Dream en Ain't Got No Sweet Thing.Die songs vormen samen met de prachtige opener en titelnummer Oval room en het hilarische Springtime in Uganda toch wel de hoogtepunten van dit live album.
Al met al een fijne eerste kennismaking met deze onfortuinlijke zanger.Ik vervolg mijn weg.

Nerveuze plaat die geen moment echt indruk weet te maken.Echt goede songs zijn er niet te vinden en de zang is ronduit irritant.Het Sonic youth achtige geëxperimenteer lijkt soms een mooie aanzet tot een goede song te geven maar eindigt meestal in een saaie bedoening.Nee's niks.