Hier kun je zien welke berichten erwinz als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.
Gruppo Sportivo - Great (2018)
1
geplaatst: 26 april 2018, 19:52 uur
recensie op: De krenten uit de pop: Gruppo Sportivo - Great - dekrentenuitdepop.blogspot.nl
Helemaal precies weet ik het niet meer, maar ik denk dat het in 1978 was. Ik was 14 jaar oud en woonde in een slaapstad waar echt helemaal niets gebeurde. Twee concerten brachten daar verandering in.
Eerst zag ik Herman Brood & His Wild Romance in de zaal bij het lokale zwembad en niet veel later Gruppo Sportivo in het wijkcentrum dat ik tot op dat moment alleen kende van het schooltoneel en evenementen voor bejaarden.
Het waren de eerste twee concerten die ik bezocht en ze zijn me altijd bijgebleven.
Back To ’78 van Gruppo Sportivo was in het betreffende jaar een van mijn favoriete platen en hier werd al snel het debuut 10 Mistakes uit 1977 aan toegevoegd. Er zouden nog wat platen volgen, waaronder het wat mij betreft briljante Buddy Odor Is A Gas! uit 1979, maar ergens halverwege de jaren 80 raakte Gruppo Sportivo in ieder geval bij mij wat uit beeld.
Omdat de platenspeler de afgelopen twee decennia vooral op zolder stond en de albums van Gruppo Sportivo de afgelopen jaren niet op Spotify te vinden waren, moest ik het lange tijd doen met een verzamel cd die ik een paar jaar geleden op de kop tikte, of met de prima soloplaat die voorman Hans Vandenburg een paar jaar geleden uitbracht, maar nu is er dan een nieuwe plaat van de band die kleur gaf aan mijn eerste puberjaar.
Toen ik Great via Spotify uit de speakers wilde laten komen, zag ik tot mijn verrassing dat nu ook flink wat andere albums van de band in een opgepoetste uitvoering op de streaming dienst te vinden zijn (alleen Buddy Odor Is A Gas! ontbreekt helaas), wat de komende tijd ongetwijfeld veel luisterplezier en jeugdherinneringen op gaat leveren. Goed, de meeste aandacht gaat natuurlijk uit naar Great en wat is het een geweldige plaat geworden.
Zeker met de uptempo songs slingert Gruppo Sportivo me onmiddellijk terug naar de jaren van 10 Mistakes en Back To ’78. Gruppo Sportivo is nog altijd zeer bedreven in het maken van frisse popliedjes die lak hebben aan conventies en continu heen en weer springen tussen de hokjes waarin de muziekcriticus een plaat wil duwen of persen als het moet.
Great springt door genres en door de tijd en voegt de van de band bekende dosis humor toe. Het is knap dat Great nog net zo tijdloos, stekelig en energiek klinkt als de platen die in de eerste jaren van de punk werden gemaakt, waarbij de heerlijke gitaarriffs, het aangenaam zeurende orgeltje, de bijzondere inzet van blazers en natuurlijk de wisselwerking tussen de zang van Hans Vandenburg en de backing vocals van de twee zangeressen (overigens niet dezelfde zangeressen als in de jaren 70) een belangrijke rol spelen.
Op Great neemt Gruppo Sportivo overigens ook met enige regelmaat gas terug en voegt het nog wat invloeden toe aan het uit duizenden herkenbare en wat mij betreft unieke geluid van de band.
Natuurlijk speelt jeugdsentiment een rol, maar Gruppo Sportivo maakt op haar nieuwe plaat ook indruk met popliedjes die goed zijn voor een glimlach en zonnestralen, maar die ook lekker eigenzinnig zijn. Great is al met al een zeer geslaagde comeback van Gruppo Sportivo en heeft een vlag die de lading uitstekend dekt. Erwin Zijleman
Helemaal precies weet ik het niet meer, maar ik denk dat het in 1978 was. Ik was 14 jaar oud en woonde in een slaapstad waar echt helemaal niets gebeurde. Twee concerten brachten daar verandering in.
Eerst zag ik Herman Brood & His Wild Romance in de zaal bij het lokale zwembad en niet veel later Gruppo Sportivo in het wijkcentrum dat ik tot op dat moment alleen kende van het schooltoneel en evenementen voor bejaarden.
Het waren de eerste twee concerten die ik bezocht en ze zijn me altijd bijgebleven.
Back To ’78 van Gruppo Sportivo was in het betreffende jaar een van mijn favoriete platen en hier werd al snel het debuut 10 Mistakes uit 1977 aan toegevoegd. Er zouden nog wat platen volgen, waaronder het wat mij betreft briljante Buddy Odor Is A Gas! uit 1979, maar ergens halverwege de jaren 80 raakte Gruppo Sportivo in ieder geval bij mij wat uit beeld.
Omdat de platenspeler de afgelopen twee decennia vooral op zolder stond en de albums van Gruppo Sportivo de afgelopen jaren niet op Spotify te vinden waren, moest ik het lange tijd doen met een verzamel cd die ik een paar jaar geleden op de kop tikte, of met de prima soloplaat die voorman Hans Vandenburg een paar jaar geleden uitbracht, maar nu is er dan een nieuwe plaat van de band die kleur gaf aan mijn eerste puberjaar.
Toen ik Great via Spotify uit de speakers wilde laten komen, zag ik tot mijn verrassing dat nu ook flink wat andere albums van de band in een opgepoetste uitvoering op de streaming dienst te vinden zijn (alleen Buddy Odor Is A Gas! ontbreekt helaas), wat de komende tijd ongetwijfeld veel luisterplezier en jeugdherinneringen op gaat leveren. Goed, de meeste aandacht gaat natuurlijk uit naar Great en wat is het een geweldige plaat geworden.
Zeker met de uptempo songs slingert Gruppo Sportivo me onmiddellijk terug naar de jaren van 10 Mistakes en Back To ’78. Gruppo Sportivo is nog altijd zeer bedreven in het maken van frisse popliedjes die lak hebben aan conventies en continu heen en weer springen tussen de hokjes waarin de muziekcriticus een plaat wil duwen of persen als het moet.
Great springt door genres en door de tijd en voegt de van de band bekende dosis humor toe. Het is knap dat Great nog net zo tijdloos, stekelig en energiek klinkt als de platen die in de eerste jaren van de punk werden gemaakt, waarbij de heerlijke gitaarriffs, het aangenaam zeurende orgeltje, de bijzondere inzet van blazers en natuurlijk de wisselwerking tussen de zang van Hans Vandenburg en de backing vocals van de twee zangeressen (overigens niet dezelfde zangeressen als in de jaren 70) een belangrijke rol spelen.
Op Great neemt Gruppo Sportivo overigens ook met enige regelmaat gas terug en voegt het nog wat invloeden toe aan het uit duizenden herkenbare en wat mij betreft unieke geluid van de band.
Natuurlijk speelt jeugdsentiment een rol, maar Gruppo Sportivo maakt op haar nieuwe plaat ook indruk met popliedjes die goed zijn voor een glimlach en zonnestralen, maar die ook lekker eigenzinnig zijn. Great is al met al een zeer geslaagde comeback van Gruppo Sportivo en heeft een vlag die de lading uitstekend dekt. Erwin Zijleman
Guided by Voices - August by Cake (2017)
1
geplaatst: 14 april 2017, 17:56 uur
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Guided By Voices - August By Cake - dekrentenuitdepop.blogspot.nl
Guided By Voices stond tot vandaag nog niet met een plaat op de krenten uit de pop, maar werd al wel flink wat keren genoemd als relevant vergelijkingsmateriaal.
Dat de band zelf nog geen plekje op deze BLOG wist af te dwingen is overigens best bijzonder, want de band rond Robert Pollard maakte ook de afgelopen jaren minstens een handvol platen.
Ze zijn me eerlijk gezegd allemaal ontgaan, mede omdat ik Guided By Voices zie, of beter gezegd zag, als een relikwie uit de jaren 90.
In de jaren 90 voerde de band de lo-fi beweging aan en propte het ongelooflijke aantallen briljante rocksongs of flarden briljante rocksongs op haar platen. Dat kunstje is Guided By Voices nog niet verleerd, want in de ruim 70 minuten die de nieuwe plaat van de band duurt, komen maar liefst 32 songs voorbij.
August By Cake doet niet alleen qua aantal songs en de gemiddelde speelduur van deze songs denken aan de platen die Guided By Voices in het verleden maakte, maar sluit ook in muzikaal opzicht aan bij deze platen.
Het betekent dat ook August By Cake grossiert in heerlijk rammelende rocksongs van gemiddeld twee minuten. Het betekent ook dat het niveau op de plaat wat varieert. August By Cake bevat flink wat songs waarvan je heel vrolijk wordt, maar slaat de plank ook wel eens mis. Ik vergeef het Robert Pollard (die met August By Cake naar verluid zijn honderdste plaat heeft uitgebracht) graag, al is het maar omdat er tussen de 32 songs ook flink wat zitten die ik na een paar keer horen met geen mogelijkheid meer uit mijn hoofd krijg, wat een groot goed is.
De meeste songs op August By Cake zijn lekker rauw en gruizig, maar staan ook garant voor onweerstaanbare refreinen en honingzoete melodieën. Ondanks het feit dat Robert Pollard al zijn goede ideeën in songs van twee minuten moet proppen, is er geregeld tijd voor een heerlijke gitaarsolo of een vleugje psychedelica, maar August By Cake is toch vooral een masterclass langs de geschiedenis van de rockmuziek uit de jaren 60, 70, 80 en 90, met flink wat verwijzingen naar memorabele songs uit deze decennia.
Een aantal van de songs op August By Cake is zo lekker dat het moeilijk te verteren is dat het licht na iets meer dan twee minuten opeens uit gaat, maar in de meeste gevallen tovert Robert Pollard onmiddellijk het volgende pareltje uit de hoge hoed.
Het was een hele tijd geleden dat ik voor het laatst een Guided By Voices plaat uit de kast had getrokken, maar August By Cake was direct een feest van herkenning. Net als op alle andere platen van Guided By Voices is het misschien jammer dat Robbert Pollard niet net wat selectiever is geweest of net wat meer tijd heeft genomen om zijn songs uit te werken, maar aan de andere kant zijn de schaarse missers voorbij voor je er erg in hebt en hebben de rammelende songs of flarden van songs ook zo hun charme.
Guided By Voices was voor mij zoals gezegd een relikwie uit de jaren 90, maar na beluistering van August By Cake kan ik alleen maar concluderen dat Robert Pollard het nog niet verleerd is en een plaat heeft gemaakt die er toe doet. Niemand is tegenwoordig meer zo gek om meer dan 30 songs op een plaat te kwakken, maar wat is het zo af en toe onweerstaanbaar lekker. Erwin Zijleman
De krenten uit de pop: Guided By Voices - August By Cake - dekrentenuitdepop.blogspot.nl
Guided By Voices stond tot vandaag nog niet met een plaat op de krenten uit de pop, maar werd al wel flink wat keren genoemd als relevant vergelijkingsmateriaal.
Dat de band zelf nog geen plekje op deze BLOG wist af te dwingen is overigens best bijzonder, want de band rond Robert Pollard maakte ook de afgelopen jaren minstens een handvol platen.
Ze zijn me eerlijk gezegd allemaal ontgaan, mede omdat ik Guided By Voices zie, of beter gezegd zag, als een relikwie uit de jaren 90.
In de jaren 90 voerde de band de lo-fi beweging aan en propte het ongelooflijke aantallen briljante rocksongs of flarden briljante rocksongs op haar platen. Dat kunstje is Guided By Voices nog niet verleerd, want in de ruim 70 minuten die de nieuwe plaat van de band duurt, komen maar liefst 32 songs voorbij.
August By Cake doet niet alleen qua aantal songs en de gemiddelde speelduur van deze songs denken aan de platen die Guided By Voices in het verleden maakte, maar sluit ook in muzikaal opzicht aan bij deze platen.
Het betekent dat ook August By Cake grossiert in heerlijk rammelende rocksongs van gemiddeld twee minuten. Het betekent ook dat het niveau op de plaat wat varieert. August By Cake bevat flink wat songs waarvan je heel vrolijk wordt, maar slaat de plank ook wel eens mis. Ik vergeef het Robert Pollard (die met August By Cake naar verluid zijn honderdste plaat heeft uitgebracht) graag, al is het maar omdat er tussen de 32 songs ook flink wat zitten die ik na een paar keer horen met geen mogelijkheid meer uit mijn hoofd krijg, wat een groot goed is.
De meeste songs op August By Cake zijn lekker rauw en gruizig, maar staan ook garant voor onweerstaanbare refreinen en honingzoete melodieën. Ondanks het feit dat Robert Pollard al zijn goede ideeën in songs van twee minuten moet proppen, is er geregeld tijd voor een heerlijke gitaarsolo of een vleugje psychedelica, maar August By Cake is toch vooral een masterclass langs de geschiedenis van de rockmuziek uit de jaren 60, 70, 80 en 90, met flink wat verwijzingen naar memorabele songs uit deze decennia.
Een aantal van de songs op August By Cake is zo lekker dat het moeilijk te verteren is dat het licht na iets meer dan twee minuten opeens uit gaat, maar in de meeste gevallen tovert Robert Pollard onmiddellijk het volgende pareltje uit de hoge hoed.
Het was een hele tijd geleden dat ik voor het laatst een Guided By Voices plaat uit de kast had getrokken, maar August By Cake was direct een feest van herkenning. Net als op alle andere platen van Guided By Voices is het misschien jammer dat Robbert Pollard niet net wat selectiever is geweest of net wat meer tijd heeft genomen om zijn songs uit te werken, maar aan de andere kant zijn de schaarse missers voorbij voor je er erg in hebt en hebben de rammelende songs of flarden van songs ook zo hun charme.
Guided By Voices was voor mij zoals gezegd een relikwie uit de jaren 90, maar na beluistering van August By Cake kan ik alleen maar concluderen dat Robert Pollard het nog niet verleerd is en een plaat heeft gemaakt die er toe doet. Niemand is tegenwoordig meer zo gek om meer dan 30 songs op een plaat te kwakken, maar wat is het zo af en toe onweerstaanbaar lekker. Erwin Zijleman
Guided by Voices - Crystal Nuns Cathedral (2022)
1
geplaatst: 8 maart 2022, 15:50 uur
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Guided By Voices - Crystal Nuns Cathedral - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Guided By Voices - Crystal Nuns Cathedral
Guided By Voices blijft aan de lopende band albums maken en ook het deze week verschenen Crystal Nuns Cathedral is weer goed en klinkt bovendien weer net wat anders dan zijn voorgangers
De Amerikaanse band Guided By Voices bestaat inmiddels zo’n 37 jaar, maar uitgeblust is de band rond
Robert Pollard zeker niet. Integendeel zelfs, want met name de laatste jaren verkeert de band in topvorm.
Ook op het deze week verschenen Crystal Nuns Cathedral is Guided By Voices weer uitstekend op dreef. De band kan in meerdere genres uit de voeten en bestrijkt deze allemaal. Omdat de huidige bezetting inmiddels een aantal jaren mee gaat, klinkt Guided By Voices inmiddels als een geoliede machine en het is er een die maar topalbums blijft afleveren. Op Crystal Nuns Cathedral zijn de songs weer wat complexer, maar het blijven songs met een kop en een staart, die geen seconde langer duren dan nodig. Geweldig album weer.
Deze week is weer een nieuw album van de Amerikaanse band Guided By Voices verschenen, waardoor de grap dat het zo langzamerhand ook echt wel weer eens tijd werd voor een nieuw album van de band uit Dayton, Ohio, weer uit de la gehaald kan worden. Ik laat hem dit keer achterwege, want het is vooral indrukwekkend wat de Amerikaanse band de afgelopen jaren presteert.
Guided By Voices bestaat al sinds 1985, heeft geweldige en ook wel wat mindere tijden gekend, maar verkeert sinds het precies tien jaar geleden verschenen Let's Go Eat The Factory in een uitstekende vorm en sinds het uit 2017 stammende August By Cake zelfs in absolute topvorm. De afgelopen tien jaar bracht de band rond voorman Robert Pollard maar liefst negentien albums uit en de afgelopen drie jaar zelfs acht albums, waardoor twee albums per jaar zo langzamerhand het minimum is voor de band.
Het deze week verschenen Crystal Nuns Cathedral is de opvolger van het eind oktober verschenen It's Not Them. It Couldn't Be Them. It Is Them!, waarop Guided By Voices voor de zoveelste keer op rij zeer geïnspireerd klonk. Het is niet anders op Crystal Nuns Cathedral, dat, net als zoveel van de vorige albums, samenvat waartoe de band uit Dayton, Ohio, in staat is, zonder hierbij al teveel in herhalingen te treden.
Guided By Voices wisselde in het verleden vaker van samenstelling dan een gemiddeld mens van ondergoed, maar de huidige bezetting van de band gaat inmiddels al heel wat jaren mee. Ook op Crystal Nuns Cathedral laat voorman en zanger Robert Pollard zich weer begeleiden door gitaristen Doug Gillard en Bobby Bare Jr. en de door Mark Shue en Kevin March gevormde ritmesectie en ook producer Travis Harrison nam weer plaats achter de knoppen. Guided By Voices klinkt hierdoor hechter dan ooit tevoren.
Met zoveel albums in slechts een paar jaar tijd, moet de kans op een misser zo langzamerhand wel wat groter worden, maar ook Crystal Nuns Cathedral is weer een geweldig album. Ook op het nieuwe album laat Guided By Voices weer horen dat het in meerdere genres uit de voeten kan en ook makkelijk kan schakelen tussen genres.
Robert Pollard en zijn band gaan ook dit keer aan de haal met invloeden uit de indierock, lo-fi, psychedelica, powerpop en folk en schuwen ook dit keer een randje wat rijker georkestreerde progrock niet. Dat randje progrock is weer wat nadrukkelijker aanwezig dan op de vorige albums van de band, maar wees niet bang voor holle bombast of muzikaal spierballenvertoon.
Mede dankzij het feit dat de stem van Robert Pollard lijkt op die van Peter Gabriel, heb ik af en toe associaties met Genesis ten tijde van The Lamb Lies Down On Broadway, maar de invloeden uit de progrock op Crystal Nuns Cathedral klinken vooral als Genesis dat niet door Phil Collins maar door Peter Gabriel door de hoogtijdagen van de Britse punk is geloodst.
Ondanks het vleugje progrock kiest Guided By Voices gelukkig nog altijd voor songs met een kop en een staart, waarvan er ook dit keer weer heel wat in de beschikbare tijd worden geperst. Zoals het de pioniers van de lo-fi betaamt heeft Guided By Voices totaal geen moeite met een dozijn songs in net iets minder dan 40 minuten, al is het jammer dat de fade out knop een paar maal is gebruikt. Het is echt het enige smetje op wederom een fantastisch Guided By Voices album. Erwin Zijleman
De krenten uit de pop: Guided By Voices - Crystal Nuns Cathedral - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Guided By Voices - Crystal Nuns Cathedral
Guided By Voices blijft aan de lopende band albums maken en ook het deze week verschenen Crystal Nuns Cathedral is weer goed en klinkt bovendien weer net wat anders dan zijn voorgangers
De Amerikaanse band Guided By Voices bestaat inmiddels zo’n 37 jaar, maar uitgeblust is de band rond
Robert Pollard zeker niet. Integendeel zelfs, want met name de laatste jaren verkeert de band in topvorm.
Ook op het deze week verschenen Crystal Nuns Cathedral is Guided By Voices weer uitstekend op dreef. De band kan in meerdere genres uit de voeten en bestrijkt deze allemaal. Omdat de huidige bezetting inmiddels een aantal jaren mee gaat, klinkt Guided By Voices inmiddels als een geoliede machine en het is er een die maar topalbums blijft afleveren. Op Crystal Nuns Cathedral zijn de songs weer wat complexer, maar het blijven songs met een kop en een staart, die geen seconde langer duren dan nodig. Geweldig album weer.
Deze week is weer een nieuw album van de Amerikaanse band Guided By Voices verschenen, waardoor de grap dat het zo langzamerhand ook echt wel weer eens tijd werd voor een nieuw album van de band uit Dayton, Ohio, weer uit de la gehaald kan worden. Ik laat hem dit keer achterwege, want het is vooral indrukwekkend wat de Amerikaanse band de afgelopen jaren presteert.
Guided By Voices bestaat al sinds 1985, heeft geweldige en ook wel wat mindere tijden gekend, maar verkeert sinds het precies tien jaar geleden verschenen Let's Go Eat The Factory in een uitstekende vorm en sinds het uit 2017 stammende August By Cake zelfs in absolute topvorm. De afgelopen tien jaar bracht de band rond voorman Robert Pollard maar liefst negentien albums uit en de afgelopen drie jaar zelfs acht albums, waardoor twee albums per jaar zo langzamerhand het minimum is voor de band.
Het deze week verschenen Crystal Nuns Cathedral is de opvolger van het eind oktober verschenen It's Not Them. It Couldn't Be Them. It Is Them!, waarop Guided By Voices voor de zoveelste keer op rij zeer geïnspireerd klonk. Het is niet anders op Crystal Nuns Cathedral, dat, net als zoveel van de vorige albums, samenvat waartoe de band uit Dayton, Ohio, in staat is, zonder hierbij al teveel in herhalingen te treden.
Guided By Voices wisselde in het verleden vaker van samenstelling dan een gemiddeld mens van ondergoed, maar de huidige bezetting van de band gaat inmiddels al heel wat jaren mee. Ook op Crystal Nuns Cathedral laat voorman en zanger Robert Pollard zich weer begeleiden door gitaristen Doug Gillard en Bobby Bare Jr. en de door Mark Shue en Kevin March gevormde ritmesectie en ook producer Travis Harrison nam weer plaats achter de knoppen. Guided By Voices klinkt hierdoor hechter dan ooit tevoren.
Met zoveel albums in slechts een paar jaar tijd, moet de kans op een misser zo langzamerhand wel wat groter worden, maar ook Crystal Nuns Cathedral is weer een geweldig album. Ook op het nieuwe album laat Guided By Voices weer horen dat het in meerdere genres uit de voeten kan en ook makkelijk kan schakelen tussen genres.
Robert Pollard en zijn band gaan ook dit keer aan de haal met invloeden uit de indierock, lo-fi, psychedelica, powerpop en folk en schuwen ook dit keer een randje wat rijker georkestreerde progrock niet. Dat randje progrock is weer wat nadrukkelijker aanwezig dan op de vorige albums van de band, maar wees niet bang voor holle bombast of muzikaal spierballenvertoon.
Mede dankzij het feit dat de stem van Robert Pollard lijkt op die van Peter Gabriel, heb ik af en toe associaties met Genesis ten tijde van The Lamb Lies Down On Broadway, maar de invloeden uit de progrock op Crystal Nuns Cathedral klinken vooral als Genesis dat niet door Phil Collins maar door Peter Gabriel door de hoogtijdagen van de Britse punk is geloodst.
Ondanks het vleugje progrock kiest Guided By Voices gelukkig nog altijd voor songs met een kop en een staart, waarvan er ook dit keer weer heel wat in de beschikbare tijd worden geperst. Zoals het de pioniers van de lo-fi betaamt heeft Guided By Voices totaal geen moeite met een dozijn songs in net iets minder dan 40 minuten, al is het jammer dat de fade out knop een paar maal is gebruikt. Het is echt het enige smetje op wederom een fantastisch Guided By Voices album. Erwin Zijleman
Guided by Voices - Earth Man Blues (2021)
0
geplaatst: 4 mei 2021, 16:52 uur
Volledige recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Guided By Voices - Earth Man Blues - dekrentenuitdepop.blogspot.com
De Amerikaanse band Guided By Voices gooit er nog maar eens een album tegenaan en ook Earth Man Blues is weer een uitstekend en bovendien net wat anders klinkend album
De productiviteit van Guided By Voices grenst de afgelopen jaren aan het ongelooflijke. Nog maar net bekomen van de uitstekende drie albums uit 2020, krijgen we ook in 2021 alweer een album van de roemruchte Amerikaanse band voor de kiezen. Earth Man Blues, dat maar weer eens vijftien songs in 37 minuten propt, laat deels het herkenbare Guided By Voices geluid horen, maar door de invloeden uit de rockmuziek uit de jaren 70, met een voorliefde voor rockopera’s, klinkt de Amerikaanse band dit keer ook net wat anders. Wederom met de vaste bezetting van de afgelopen jaren houdt Guided By Voices de goede vorm verrassend makkelijk vast.
De krenten uit de pop: Guided By Voices - Earth Man Blues - dekrentenuitdepop.blogspot.com
De Amerikaanse band Guided By Voices gooit er nog maar eens een album tegenaan en ook Earth Man Blues is weer een uitstekend en bovendien net wat anders klinkend album
De productiviteit van Guided By Voices grenst de afgelopen jaren aan het ongelooflijke. Nog maar net bekomen van de uitstekende drie albums uit 2020, krijgen we ook in 2021 alweer een album van de roemruchte Amerikaanse band voor de kiezen. Earth Man Blues, dat maar weer eens vijftien songs in 37 minuten propt, laat deels het herkenbare Guided By Voices geluid horen, maar door de invloeden uit de rockmuziek uit de jaren 70, met een voorliefde voor rockopera’s, klinkt de Amerikaanse band dit keer ook net wat anders. Wederom met de vaste bezetting van de afgelopen jaren houdt Guided By Voices de goede vorm verrassend makkelijk vast.
Guided by Voices - It's Not Them. It Couldn't Be Them. It Is Them! (2021)
3
geplaatst: 26 oktober 2021, 15:29 uur
recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Guided By Voices - It's Not Them. It Couldn't Be Them. It Is Them! - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Guided By Voices - It's Not Them. It Couldn't Be Them. It Is Them!
Guided By Voices blijft maar strooien met albums, maar de kwaliteit wordt zeker niet minder, zoals is te horen op het fantastische It's Not Them. It Couldn't Be Them. It Is Them!, dat weer 15 tracks imponeert
De productiviteit van Guided By Voices grenst de afgelopen jaren aan het ongelooflijke. De band bestaat inmiddels ruim 35 jaar, maar brengt de afgelopen jaren moeiteloos drie albums per jaar uit. Met het deze week verschenen It's Not Them. It Couldn't Be Them. It Is Them! staat de teller dit jaar pas op twee, maar wat verkeert de Amerikaanse band in een geweldige vorm. Op haar nieuwe album grossiert de band uit Ohio in aanstekelijke gitaarsongs, maar graaft het ook weer verrassend diep in songs die meerdere genres verkennen. Het is niet veel bands gegeven om na 35 jaar nog zo productief en zo goed te zijn, maar Guided By Voices flikt het voor de zoveelste keer en voor de tweede keer dit jaar.
We zijn alweer bijna aan het einde van oktober en het werd dus wel weer eens tijd voor een nieuw album van de Amerikaanse band Guided By Voices. De band rond Robert Pollard verrijkte haar zeer imposante oeuvre in 2019 met drie albums en ook vorig jaar verschenen er drie albums van de band uit Dayton, Ohio. In 2021 stond de teller met het uitstekende Earth Man Blues echter pas op 1, al was het debuutalbum van Cub Scout Bowling Pins stiekem ook gewoon een Guided By Voices album natuurlijk.
Officieel staat de teller met het deze week verschenen It's Not Them. It Couldn't Be Them. It Is Them! echter op twee en ook dat is nog altijd een prestatie van formaat voor een band die al sinds de jaren 80 meedraait en zo langzamerhand een flinke plank in de platenkast claimt.
Met de kwantiteit zit het de afgelopen jaren wel goed bij Guided By Voices, maar ook in kwalitatief opzicht maakt de Amerikaanse band een uitstekende periode door, wat mede te danken is aan de behoorlijk stabiele bezetting.
Ook It's Not Them. It Couldn't Be Them. It Is Them! werd weer gemaakt met de inmiddels bekende line-up bestaande uit zanger Robert Pollard, gitaristen Doug Gillard en Bobby Bare Jr. en de door Mark Shue en Kevin March gevormde ritmesectie. Ook producer Travis Harrison is weer van de partij, waardoor er wat betreft de bezetting niets is veranderd.
Het knappe is dat Guided By Voices er in slaagt om op alle albums die de afgelopen jaren zijn verschenen, steeds weer net wat anders te klinken. Ook op It's Not Them. It Couldn't Be Them. It Is Them! zoekt de band uit Ohio weer met enige regelmaat het experiment. De openingstrack Spanish Coin klinkt anders dan we van de band gewend zijn met invloeden uit de Spaanse muziek, maar ook in op het oog redelijk rechttoe rechtaan rocksongs op het album heeft Guided By Voices dit keer veel bijzonders toegevoegd.
De stem van Robert Pollard gaat steeds meer op die van Peter Gabriel lijken, wat de muziek van Guided By Voices af en toe een proggy tintje geeft, maar Guided By Voices is ook nog altijd de lo-fi band die ook in nog geen twee minuten een perfecte rocksong kan afleveren. Op het nieuwe album van de band worden maar liefst 15 songs in iets meer dan 40 minuten gepropt, wat de catalogus van de band nog wat indrukwekkender maakt.
It's Not Them. It Couldn't Be Them. It Is Them! bevat, net als de vorige albums van Guided By Voices, een aantal gitaarsongs die zich direct opdringen, maar ook op dit album weet de band weer te verrassen met bijzondere wendingen, waaronder de inzet van trompetten.
Je zou verwachten dat de band na zoveel albums in een paar jaar tijd wat door de inspiratie heen raakt, maar Guided By Voices klinkt ook op It's Not Them. It Couldn't Be Them. It Is Them! weer als een diesel die net warm begint te draaien. Zeker de catchy gitaarsongs op het album gaan er in als koek, maar ook de net wat donkerder of psychedelischer getinte songs op het album bevallen me zeer.
Guided By Voices begon in 2017 met August By Cake aan haar zoveelste jeugd. Inmiddels zijn we vier jaar en elf (!) albums verder, maar Guided By Voices lijkt alleen maar beter te worden. Earth Man Blues schaarde zich eerder dit jaar onder mijn favoriete Guided By Voices albums en krijgt nu gezelschap van het fantastische It's Not Them. It Couldn't Be Them. It Is Them!. Wat een band! Erwin Zijleman
De krenten uit de pop: Guided By Voices - It's Not Them. It Couldn't Be Them. It Is Them! - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Guided By Voices - It's Not Them. It Couldn't Be Them. It Is Them!
Guided By Voices blijft maar strooien met albums, maar de kwaliteit wordt zeker niet minder, zoals is te horen op het fantastische It's Not Them. It Couldn't Be Them. It Is Them!, dat weer 15 tracks imponeert
De productiviteit van Guided By Voices grenst de afgelopen jaren aan het ongelooflijke. De band bestaat inmiddels ruim 35 jaar, maar brengt de afgelopen jaren moeiteloos drie albums per jaar uit. Met het deze week verschenen It's Not Them. It Couldn't Be Them. It Is Them! staat de teller dit jaar pas op twee, maar wat verkeert de Amerikaanse band in een geweldige vorm. Op haar nieuwe album grossiert de band uit Ohio in aanstekelijke gitaarsongs, maar graaft het ook weer verrassend diep in songs die meerdere genres verkennen. Het is niet veel bands gegeven om na 35 jaar nog zo productief en zo goed te zijn, maar Guided By Voices flikt het voor de zoveelste keer en voor de tweede keer dit jaar.
We zijn alweer bijna aan het einde van oktober en het werd dus wel weer eens tijd voor een nieuw album van de Amerikaanse band Guided By Voices. De band rond Robert Pollard verrijkte haar zeer imposante oeuvre in 2019 met drie albums en ook vorig jaar verschenen er drie albums van de band uit Dayton, Ohio. In 2021 stond de teller met het uitstekende Earth Man Blues echter pas op 1, al was het debuutalbum van Cub Scout Bowling Pins stiekem ook gewoon een Guided By Voices album natuurlijk.
Officieel staat de teller met het deze week verschenen It's Not Them. It Couldn't Be Them. It Is Them! echter op twee en ook dat is nog altijd een prestatie van formaat voor een band die al sinds de jaren 80 meedraait en zo langzamerhand een flinke plank in de platenkast claimt.
Met de kwantiteit zit het de afgelopen jaren wel goed bij Guided By Voices, maar ook in kwalitatief opzicht maakt de Amerikaanse band een uitstekende periode door, wat mede te danken is aan de behoorlijk stabiele bezetting.
Ook It's Not Them. It Couldn't Be Them. It Is Them! werd weer gemaakt met de inmiddels bekende line-up bestaande uit zanger Robert Pollard, gitaristen Doug Gillard en Bobby Bare Jr. en de door Mark Shue en Kevin March gevormde ritmesectie. Ook producer Travis Harrison is weer van de partij, waardoor er wat betreft de bezetting niets is veranderd.
Het knappe is dat Guided By Voices er in slaagt om op alle albums die de afgelopen jaren zijn verschenen, steeds weer net wat anders te klinken. Ook op It's Not Them. It Couldn't Be Them. It Is Them! zoekt de band uit Ohio weer met enige regelmaat het experiment. De openingstrack Spanish Coin klinkt anders dan we van de band gewend zijn met invloeden uit de Spaanse muziek, maar ook in op het oog redelijk rechttoe rechtaan rocksongs op het album heeft Guided By Voices dit keer veel bijzonders toegevoegd.
De stem van Robert Pollard gaat steeds meer op die van Peter Gabriel lijken, wat de muziek van Guided By Voices af en toe een proggy tintje geeft, maar Guided By Voices is ook nog altijd de lo-fi band die ook in nog geen twee minuten een perfecte rocksong kan afleveren. Op het nieuwe album van de band worden maar liefst 15 songs in iets meer dan 40 minuten gepropt, wat de catalogus van de band nog wat indrukwekkender maakt.
It's Not Them. It Couldn't Be Them. It Is Them! bevat, net als de vorige albums van Guided By Voices, een aantal gitaarsongs die zich direct opdringen, maar ook op dit album weet de band weer te verrassen met bijzondere wendingen, waaronder de inzet van trompetten.
Je zou verwachten dat de band na zoveel albums in een paar jaar tijd wat door de inspiratie heen raakt, maar Guided By Voices klinkt ook op It's Not Them. It Couldn't Be Them. It Is Them! weer als een diesel die net warm begint te draaien. Zeker de catchy gitaarsongs op het album gaan er in als koek, maar ook de net wat donkerder of psychedelischer getinte songs op het album bevallen me zeer.
Guided By Voices begon in 2017 met August By Cake aan haar zoveelste jeugd. Inmiddels zijn we vier jaar en elf (!) albums verder, maar Guided By Voices lijkt alleen maar beter te worden. Earth Man Blues schaarde zich eerder dit jaar onder mijn favoriete Guided By Voices albums en krijgt nu gezelschap van het fantastische It's Not Them. It Couldn't Be Them. It Is Them!. Wat een band! Erwin Zijleman
Guided by Voices - La La Land (2023)
1
geplaatst: 23 januari 2023, 16:37 uur
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Guided By Voices - La La Land - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Guided By Voices - La La Land
Guided By Voices voegt met haar 37e album La La Land nog eens elf songs toe aan haar omvangrijke oeuvre, maar ook de nieuwe worp van de Amerikaanse band is weer van een bijzonder hoog niveau
Guided By Voices werd veertig jaar geleden opgericht, maar het heilige vuur brandt nog steeds. De afgelopen jaren brengt de band uit Dayton, Ohio, aan de lopende band albums uit en ze zijn allemaal even goed. Ook La La Land vermaakt direct vanaf de eerste noten en houdt het hoge niveau een heel album vast. Het geluid van de huidige bezetting van de band is inmiddels bekend en beproefd, maar dat is nog geen garantie op goede songs. Die goede songs schudt de band echter ook op La La Land weer uit de mouw. Het nieuwe album van de band put rijkelijk uit de historie van de roemruchte band, maar Guided By Voices weet ook nog steeds te verrassen. Wat een band.
Het muziekjaar 2023 is nog maar net begonnen, maar het was zo langzamerhand wel weer de hoogste tijd voor een nieuw album van Guided By Voices. De band begon een paar jaar geleden aan haar zoveelste jeugd en strooit sindsdien driftig met nieuwe albums. Het deze week verschenen La La Land is alweer het dertiende (!) album sinds het in 2017 verschenen August By Cake en met een release in januari ligt de Amerikaanse band mooi op schema om ons ook dit jaar weer twee of misschien zelfs wel drie nieuwe albums voor te schotelen.
Ook La La Band werd weer gemaakt met de bezetting die zo langzamerhand wel de ultieme Guided By Voices bezetting mag worden genoemd. Voorman Robert Pollard laat zich ook dit keer bijstaan door gitaristen Doug Gillard en Bobby Bare Jr. en de ritmesectie bestaat wederom uit bassist Mark Shue en drummer Kevin March. Ook achter de knoppen is er niets veranderd, want daar nam ook dit keer producer Travis Harrison plaats.
Met zoveel albums in een paar jaar tijd van een band die een totale productie van veertig albums inmiddels in het vizier heeft, kun je je afvragen of er nog sprake is van meerwaarde. Na beluistering van La La Land kan ik deze vraag alleen maar instemmend beantwoorden. Natuurlijk gebruikt Guided By Voices inmiddels bekende ingrediënten. La La Land wijkt op zich niet heel veel af van de vorige albums van de band uit Dayton, Ohio, want ook op haar nieuwe album grijpt de band terug op haar roemruchte lo-fi en indierock verleden, maar net als op de vorige albums is er ook ruimte voor invloeden uit de folk en de progrock. La La Land doet me overigens ook meer dan eens denken aan R.E.M. in haar allerbeste jaren.
La La Land bevat een aantal rechttoe rechtaan rocksongs, maar Guided By Voices graaft met enige regelmaat ook dieper. De band is het maken van songs van een minuut of twee nog altijd niet verleerd, maar het intrigerende Slowly On The Wheel, dat opent met minimalistische pianoakkoorden, tikt bijna de zes minuten aan. Door af en toe een nieuwe afslag te nemen vind ik La La Land bij vlagen toch weer een ander Guided By Voices album, maar ik heb er ook geen moeite mee als de band vertrouwt op de routine uit het verleden.
Net als op alle andere albums die de band de afgelopen zes jaar heeft uitgebracht zijn de songs op La La Land weer van hoog niveau. Bands die zo lang meedraaien als Guided By Voices klinken vaak ongeïnspireerd of futloos, maar La La Land klinkt direct vanaf de eerste noten energiek en urgent. De twee gitaristen van de band strooien met aanstekelijke riffs, de ritmesectie speelt strak en degelijk, de productie is ook dit keer recht voor zijn raap en voorman Robert Pollard is nog altijd uitstekend bij stem.
Er moet een moment gaan komen dat de eigenzinnige Robert Pollard het wel gehoord heeft met de huidige bezetting, die voor Guided By Voices begrippen al een eeuwigheid mee gaat, maar vooralsnog is de magie van deze bezetting nog niet uitgewerkt. Bij ieder nieuw Guided By Voices album vraag ik me af of de band na zoveel albums in een paar jaar tijd nog iets toe kan voegen, maar ook La La Land snoert de critici en de pessimisten vrijwel onmiddellijk de mond. Het af en toe heerlijk melodieuze La La Land sla ik zelfs wat hoger aan dan een aantal van zijn voorgangers, wat best een prestatie van formaat mag worden genoemd. Erwin Zijleman
De krenten uit de pop: Guided By Voices - La La Land - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Guided By Voices - La La Land
Guided By Voices voegt met haar 37e album La La Land nog eens elf songs toe aan haar omvangrijke oeuvre, maar ook de nieuwe worp van de Amerikaanse band is weer van een bijzonder hoog niveau
Guided By Voices werd veertig jaar geleden opgericht, maar het heilige vuur brandt nog steeds. De afgelopen jaren brengt de band uit Dayton, Ohio, aan de lopende band albums uit en ze zijn allemaal even goed. Ook La La Land vermaakt direct vanaf de eerste noten en houdt het hoge niveau een heel album vast. Het geluid van de huidige bezetting van de band is inmiddels bekend en beproefd, maar dat is nog geen garantie op goede songs. Die goede songs schudt de band echter ook op La La Land weer uit de mouw. Het nieuwe album van de band put rijkelijk uit de historie van de roemruchte band, maar Guided By Voices weet ook nog steeds te verrassen. Wat een band.
Het muziekjaar 2023 is nog maar net begonnen, maar het was zo langzamerhand wel weer de hoogste tijd voor een nieuw album van Guided By Voices. De band begon een paar jaar geleden aan haar zoveelste jeugd en strooit sindsdien driftig met nieuwe albums. Het deze week verschenen La La Land is alweer het dertiende (!) album sinds het in 2017 verschenen August By Cake en met een release in januari ligt de Amerikaanse band mooi op schema om ons ook dit jaar weer twee of misschien zelfs wel drie nieuwe albums voor te schotelen.
Ook La La Band werd weer gemaakt met de bezetting die zo langzamerhand wel de ultieme Guided By Voices bezetting mag worden genoemd. Voorman Robert Pollard laat zich ook dit keer bijstaan door gitaristen Doug Gillard en Bobby Bare Jr. en de ritmesectie bestaat wederom uit bassist Mark Shue en drummer Kevin March. Ook achter de knoppen is er niets veranderd, want daar nam ook dit keer producer Travis Harrison plaats.
Met zoveel albums in een paar jaar tijd van een band die een totale productie van veertig albums inmiddels in het vizier heeft, kun je je afvragen of er nog sprake is van meerwaarde. Na beluistering van La La Land kan ik deze vraag alleen maar instemmend beantwoorden. Natuurlijk gebruikt Guided By Voices inmiddels bekende ingrediënten. La La Land wijkt op zich niet heel veel af van de vorige albums van de band uit Dayton, Ohio, want ook op haar nieuwe album grijpt de band terug op haar roemruchte lo-fi en indierock verleden, maar net als op de vorige albums is er ook ruimte voor invloeden uit de folk en de progrock. La La Land doet me overigens ook meer dan eens denken aan R.E.M. in haar allerbeste jaren.
La La Land bevat een aantal rechttoe rechtaan rocksongs, maar Guided By Voices graaft met enige regelmaat ook dieper. De band is het maken van songs van een minuut of twee nog altijd niet verleerd, maar het intrigerende Slowly On The Wheel, dat opent met minimalistische pianoakkoorden, tikt bijna de zes minuten aan. Door af en toe een nieuwe afslag te nemen vind ik La La Land bij vlagen toch weer een ander Guided By Voices album, maar ik heb er ook geen moeite mee als de band vertrouwt op de routine uit het verleden.
Net als op alle andere albums die de band de afgelopen zes jaar heeft uitgebracht zijn de songs op La La Land weer van hoog niveau. Bands die zo lang meedraaien als Guided By Voices klinken vaak ongeïnspireerd of futloos, maar La La Land klinkt direct vanaf de eerste noten energiek en urgent. De twee gitaristen van de band strooien met aanstekelijke riffs, de ritmesectie speelt strak en degelijk, de productie is ook dit keer recht voor zijn raap en voorman Robert Pollard is nog altijd uitstekend bij stem.
Er moet een moment gaan komen dat de eigenzinnige Robert Pollard het wel gehoord heeft met de huidige bezetting, die voor Guided By Voices begrippen al een eeuwigheid mee gaat, maar vooralsnog is de magie van deze bezetting nog niet uitgewerkt. Bij ieder nieuw Guided By Voices album vraag ik me af of de band na zoveel albums in een paar jaar tijd nog iets toe kan voegen, maar ook La La Land snoert de critici en de pessimisten vrijwel onmiddellijk de mond. Het af en toe heerlijk melodieuze La La Land sla ik zelfs wat hoger aan dan een aantal van zijn voorgangers, wat best een prestatie van formaat mag worden genoemd. Erwin Zijleman
Guided by Voices - Mirrored Aztec (2020)
3
geplaatst: 23 augustus 2020, 11:02 uur
recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Guided By Voices - Mirrored Aztec - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Guided By Voices - Mirrored Aztec
Alsof het niets is gooit Guided By Voices er nog maar eens een album tegenaan (de achtste in iets meer dan drie jaar tijd) en ook Mirrored Aztec is weer een uitstekend album
Je gaat je bijna zorgen maken als er zes maanden geen nieuw Guided By Voices album verschijnt, maar gelukkig is er weer een. Ook Mirrored Aztec werd weer gemaakt met de bezetting die de afgelopen drie jaar zo goed in vorm is en ook het nieuwe album van de band rond Robert Pollard is weer een album dat er mag zijn. Dit keer domineren de redelijk rechttoe rechtaan rocksongs, maar het zijn stuk voor stuk echte Guided By Voices songs. Robert Pollard heeft niet veel tijd nodig voor een memorabele rocksong en propt er 18 in 40 minuten. De meeste songs liggen makkelijk in het gehoor, maar ook dit keer is er ruimte voor experiment. Ik vind het wederom geweldig.
Het werd zo langzamerhand natuurlijk wel weer eens tijd voor een nieuw album van Guided By Voices. Surrender Your Poppy Field, het vorige album van de Amerikaanse band, stamt immers uit februari van dit jaar en dat is, in ieder geval gevoelsmatig, heel lang geleden en stamt gevoelsmatig bovendien uit een andere wereld, waarin het corona virus voor grote delen van de wereld nog heel ver weg leek.
De huidige bezetting van de legendarische band rond Robert Pollard gaat inmiddels al een paar jaar mee en heeft sinds de lente van 2017 maar liefst acht albums uitgebracht, waarmee het aantal albums dat Robert Pollard op zijn naam heeft staan de honderd inmiddels ruim is gepasseerd. Kwantitatief zit het allemaal wel goed dus, maar ook kwalitatief laat Guided By Voices de afgelopen drie jaar geen steken vallen.
Het deze week verschenen Mirrored Aztec voegt weer 18 songs toe aan het enorme oeuvre van Guided By Voices en heeft hier 40 minuten voor nodig. Ondanks het feit dat de Guided By Voices albums elkaar de afgelopen jaren in zeer rap tempo opvolgen, is het zeker geen eenheidsworst die de band uit Dayton, Ohio, ons voorschotelt. Alle albums die de band de afgelopen drie jaar heeft uitgebracht werden gemaakt met dezelfde bezetting, wat voor Robert Pollard best bijzonder is, maar leggen allemaal net wat andere accenten, waardoor ieder nieuw Guided By Voices album weer een album is om naar uit te kijken.
Op Mirrored Aztec lijken zanger Robert Pollard, gitaristen Doug Gillard en Bobby Bare Jr., bassist Mark Shue en drummer Kevin March in eerste instantie te kiezen voor redelijk rechttoe rechtaan rocksongs met flarden powerpop en lo-fi. Het zijn rocksongs die soms genoeg hebben aan een ruime minuut en soms ruim drie minuten duren, maar de meeste songs klokken rond de 2 minuten. Dat is kort voor een rocksong met een kop en een staart, maar Robert Pollard is er inmiddels een meester in levert ook dit keer redelijk afgeronde rocksongs af, wat in de begindagen van Guided By Voices nog wel eens anders was.
Zeker de eerste songs op het album zijn redelijk rechttoe rechtaan, maar naarmate het album vordert, duiken ook dit keer hier en daar wat flarden progrock op en klinkt de voorman van de band opeens verdacht veel als Peter Gabriel. Minstens net zo vaak heb ik overigens associaties met Michael Stipe, vooral in de zang, maar ook een aantal van de songs had niet misstaan op een aantal van de vroege R.E.M. albums.
De songs van Guided By Voices zijn vaak in een vloek en een zucht voorbij, maar 40 minuten is nog best een hele zit. Ook Mirrored Aztec is echter weer een album dat maar zelden verslapt en dat de aandacht 18 songs lang makkelijk vast weet te houden. Het is een onwaarschijnlijk goede prestatie van een band die in 1985 werd geformeerd, zeker wanneer je je bedenkt dat de band de afgelopen tijd jaarlijks goed is voor twee of soms zelfs drie uitstekende albums.
Of Guided By Voices ook dit jaar drie albums gaat afleveren is onzeker, maar na het uitstekende Mirrored Aztec is ook het volgende album welkom. En als het niet komt is er ook geen man overboord, want het uitstekende nieuwe album van Guided By Voices gaat als het moet nog best even mee. Wat een geweldige band is dit toch. Erwin Zijleman
De krenten uit de pop: Guided By Voices - Mirrored Aztec - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Guided By Voices - Mirrored Aztec
Alsof het niets is gooit Guided By Voices er nog maar eens een album tegenaan (de achtste in iets meer dan drie jaar tijd) en ook Mirrored Aztec is weer een uitstekend album
Je gaat je bijna zorgen maken als er zes maanden geen nieuw Guided By Voices album verschijnt, maar gelukkig is er weer een. Ook Mirrored Aztec werd weer gemaakt met de bezetting die de afgelopen drie jaar zo goed in vorm is en ook het nieuwe album van de band rond Robert Pollard is weer een album dat er mag zijn. Dit keer domineren de redelijk rechttoe rechtaan rocksongs, maar het zijn stuk voor stuk echte Guided By Voices songs. Robert Pollard heeft niet veel tijd nodig voor een memorabele rocksong en propt er 18 in 40 minuten. De meeste songs liggen makkelijk in het gehoor, maar ook dit keer is er ruimte voor experiment. Ik vind het wederom geweldig.
Het werd zo langzamerhand natuurlijk wel weer eens tijd voor een nieuw album van Guided By Voices. Surrender Your Poppy Field, het vorige album van de Amerikaanse band, stamt immers uit februari van dit jaar en dat is, in ieder geval gevoelsmatig, heel lang geleden en stamt gevoelsmatig bovendien uit een andere wereld, waarin het corona virus voor grote delen van de wereld nog heel ver weg leek.
De huidige bezetting van de legendarische band rond Robert Pollard gaat inmiddels al een paar jaar mee en heeft sinds de lente van 2017 maar liefst acht albums uitgebracht, waarmee het aantal albums dat Robert Pollard op zijn naam heeft staan de honderd inmiddels ruim is gepasseerd. Kwantitatief zit het allemaal wel goed dus, maar ook kwalitatief laat Guided By Voices de afgelopen drie jaar geen steken vallen.
Het deze week verschenen Mirrored Aztec voegt weer 18 songs toe aan het enorme oeuvre van Guided By Voices en heeft hier 40 minuten voor nodig. Ondanks het feit dat de Guided By Voices albums elkaar de afgelopen jaren in zeer rap tempo opvolgen, is het zeker geen eenheidsworst die de band uit Dayton, Ohio, ons voorschotelt. Alle albums die de band de afgelopen drie jaar heeft uitgebracht werden gemaakt met dezelfde bezetting, wat voor Robert Pollard best bijzonder is, maar leggen allemaal net wat andere accenten, waardoor ieder nieuw Guided By Voices album weer een album is om naar uit te kijken.
Op Mirrored Aztec lijken zanger Robert Pollard, gitaristen Doug Gillard en Bobby Bare Jr., bassist Mark Shue en drummer Kevin March in eerste instantie te kiezen voor redelijk rechttoe rechtaan rocksongs met flarden powerpop en lo-fi. Het zijn rocksongs die soms genoeg hebben aan een ruime minuut en soms ruim drie minuten duren, maar de meeste songs klokken rond de 2 minuten. Dat is kort voor een rocksong met een kop en een staart, maar Robert Pollard is er inmiddels een meester in levert ook dit keer redelijk afgeronde rocksongs af, wat in de begindagen van Guided By Voices nog wel eens anders was.
Zeker de eerste songs op het album zijn redelijk rechttoe rechtaan, maar naarmate het album vordert, duiken ook dit keer hier en daar wat flarden progrock op en klinkt de voorman van de band opeens verdacht veel als Peter Gabriel. Minstens net zo vaak heb ik overigens associaties met Michael Stipe, vooral in de zang, maar ook een aantal van de songs had niet misstaan op een aantal van de vroege R.E.M. albums.
De songs van Guided By Voices zijn vaak in een vloek en een zucht voorbij, maar 40 minuten is nog best een hele zit. Ook Mirrored Aztec is echter weer een album dat maar zelden verslapt en dat de aandacht 18 songs lang makkelijk vast weet te houden. Het is een onwaarschijnlijk goede prestatie van een band die in 1985 werd geformeerd, zeker wanneer je je bedenkt dat de band de afgelopen tijd jaarlijks goed is voor twee of soms zelfs drie uitstekende albums.
Of Guided By Voices ook dit jaar drie albums gaat afleveren is onzeker, maar na het uitstekende Mirrored Aztec is ook het volgende album welkom. En als het niet komt is er ook geen man overboord, want het uitstekende nieuwe album van Guided By Voices gaat als het moet nog best even mee. Wat een geweldige band is dit toch. Erwin Zijleman
Guided by Voices - Nowhere to Go but Up (2023)
0
geplaatst: 27 november 2023, 17:28 uur
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Guided By Voices - Nowhere To Go But Up - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Guided By Voices - Nowhere To Go But Up
De Amerikaanse band Guided By Voices is de afgelopen jaren idioot productief, maar ook op het derde album dit jaar slaagt de band er weer in om een hoog niveau vast te houden en stiekem weer net wat anders te klinken
In 2017 formeerde Robert Pollard de huidige versie van zijn band Guided By Voices, die zijn ultieme bezetting lijkt te hebben gevonden. De huidige bezetting leverde inmiddels zestien (!) albums af en ze zijn me allemaal dierbaar. Guided By Voices klinkt op al deze albums als zichzelf, maar klinkt zeker niet op alle albums hetzelfde. Ook Nowhere To Go But Up bevat een aantal vaste ingrediënten van het Guided By Voices geluid, maar in productioneel opzicht pakt de band dit keer meer uit dan in het verleden, terwijl de nadruk net wat minder op de 90s indierock ligt. Het leverde het zoveelste interessante album op van een band die vooralsnog gelukkig niet te stoppen is.
Guided By Voices bracht dit jaar al twee albums uit en nog niet zo heel lang geleden was er ook nog een nieuw album van Circus Devils, dat eveneens een project is van Guided By Voices Robert Pollard. Het heeft de Amerikaanse band er niet van weerhouden om er nog maar een album tegenaan te gooien dit jaar. Als een verrassing komt dat natuurlijk niet, want de band uit Dayton, Ohio, is altijd al zeer productief geweest, maar heeft er de afgelopen jaren nog een tandje bij gezet.
Ook Nowhere To Go But Up werd weer gemaakt met de inmiddels ultieme bezetting van de band, met naast zanger Robert Pollard de gitaristen Bobby Bare Jr. en Doug Gillard en de ritmesectie die bestaat uit bassist Mark Shue en drummer Kevin March. Voor de productie werd wederom een beroep gedaan op Travis Harrison, waardoor het nieuwe album van Guided By Voices in ieder geval geen verrassingen biedt wanneer het gaat om de personele invulling.
Ook in muzikaal opzicht klinkt Nowhere To Go But Up vooral vertrouwd, al is het maar door de herkenbare stem van Robert Pollard. Van een muzikale aardverschuiving is misschien geen sprake, maar het betekent niet dat het nieuwe album van Guided By Voices inwisselbaar is tegen de vorige albums van de band en het betekent al helemaal niet dat de Amerikaanse band een overbodig album heeft afgeleverd.
Ook op Nowhere To Go But Up steekt de band weer in een grootse vorm, wat je vooral hoort in het gitaarwerk. Waar de band op haar vorige album wat zwaarder leunde op de 90s indierock, hoor ik op het nieuwe album juist weer wat meer powerpop en hoor ik bovendien echo’s uit het vroege werk van Guided By Voices, zonder dat de band vervalt in lo-fi rocksongs van een minuut of hooguit twee minuten. Guided By Voices heeft dit keer bijna veertig minuten nodig voor slechts elf songs, wat een serie goed uitgewerkte rocksongs oplevert.
Het tempo ligt in veel tracks net wat lager en ook invloeden uit de psychedelica hebben wat aan terrein gewonnen, maar op hetzelfde moment klinkt ook Nowhere To Go But Up weer onmiskenbaar als Guided By Voices. Robert Pollard schudt de aanstekelijke maar ook interessante rocksongs nog altijd uit de mouw en zingt met veel overgave, waardoor de muziek van zijn band nog steeds makkelijk opdringt. Er zijn wel meer bands die er in slagen om in een jaar drie albums of zelfs meer uit te brengen, maar er zijn maar heel weinig bands die er in slagen om een hoog niveau vast te houden en ik ken eigenlijk geen enkele andere band die hier al vele decennia lang in slaagt.
Nowhere To Go But Up moet het, net als zijn directe voorgangers, vooral hebben van lekker in het gehoor liggende rocksongs, maar een randje prog of een snufje 70s hardrock kan zomaar opduiken. Over de hele linie is het album wat zwaarder geproduceerd dan we van de band gewend zijn, zeker uit het lo-fi verleden van de band. Het pakt verrassend goed uit, want ondanks de inspiratie van Phil Spector’s Wall Of Sound klinkt Nowhere To Go But Up geen moment overgeproduceerd.
Ik ben stiekem al weer benieuwd naar het volgende album van Amerikaanse band, dat vast niet lang op zich zal laten wachten, maar kan ook nog wel even uit de voeten met de trilogie uit 2023, waarvan ik dit nieuwe album uiteindelijk toch het hoogst inschat. Erwin Zijleman
De krenten uit de pop: Guided By Voices - Nowhere To Go But Up - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Guided By Voices - Nowhere To Go But Up
De Amerikaanse band Guided By Voices is de afgelopen jaren idioot productief, maar ook op het derde album dit jaar slaagt de band er weer in om een hoog niveau vast te houden en stiekem weer net wat anders te klinken
In 2017 formeerde Robert Pollard de huidige versie van zijn band Guided By Voices, die zijn ultieme bezetting lijkt te hebben gevonden. De huidige bezetting leverde inmiddels zestien (!) albums af en ze zijn me allemaal dierbaar. Guided By Voices klinkt op al deze albums als zichzelf, maar klinkt zeker niet op alle albums hetzelfde. Ook Nowhere To Go But Up bevat een aantal vaste ingrediënten van het Guided By Voices geluid, maar in productioneel opzicht pakt de band dit keer meer uit dan in het verleden, terwijl de nadruk net wat minder op de 90s indierock ligt. Het leverde het zoveelste interessante album op van een band die vooralsnog gelukkig niet te stoppen is.
Guided By Voices bracht dit jaar al twee albums uit en nog niet zo heel lang geleden was er ook nog een nieuw album van Circus Devils, dat eveneens een project is van Guided By Voices Robert Pollard. Het heeft de Amerikaanse band er niet van weerhouden om er nog maar een album tegenaan te gooien dit jaar. Als een verrassing komt dat natuurlijk niet, want de band uit Dayton, Ohio, is altijd al zeer productief geweest, maar heeft er de afgelopen jaren nog een tandje bij gezet.
Ook Nowhere To Go But Up werd weer gemaakt met de inmiddels ultieme bezetting van de band, met naast zanger Robert Pollard de gitaristen Bobby Bare Jr. en Doug Gillard en de ritmesectie die bestaat uit bassist Mark Shue en drummer Kevin March. Voor de productie werd wederom een beroep gedaan op Travis Harrison, waardoor het nieuwe album van Guided By Voices in ieder geval geen verrassingen biedt wanneer het gaat om de personele invulling.
Ook in muzikaal opzicht klinkt Nowhere To Go But Up vooral vertrouwd, al is het maar door de herkenbare stem van Robert Pollard. Van een muzikale aardverschuiving is misschien geen sprake, maar het betekent niet dat het nieuwe album van Guided By Voices inwisselbaar is tegen de vorige albums van de band en het betekent al helemaal niet dat de Amerikaanse band een overbodig album heeft afgeleverd.
Ook op Nowhere To Go But Up steekt de band weer in een grootse vorm, wat je vooral hoort in het gitaarwerk. Waar de band op haar vorige album wat zwaarder leunde op de 90s indierock, hoor ik op het nieuwe album juist weer wat meer powerpop en hoor ik bovendien echo’s uit het vroege werk van Guided By Voices, zonder dat de band vervalt in lo-fi rocksongs van een minuut of hooguit twee minuten. Guided By Voices heeft dit keer bijna veertig minuten nodig voor slechts elf songs, wat een serie goed uitgewerkte rocksongs oplevert.
Het tempo ligt in veel tracks net wat lager en ook invloeden uit de psychedelica hebben wat aan terrein gewonnen, maar op hetzelfde moment klinkt ook Nowhere To Go But Up weer onmiskenbaar als Guided By Voices. Robert Pollard schudt de aanstekelijke maar ook interessante rocksongs nog altijd uit de mouw en zingt met veel overgave, waardoor de muziek van zijn band nog steeds makkelijk opdringt. Er zijn wel meer bands die er in slagen om in een jaar drie albums of zelfs meer uit te brengen, maar er zijn maar heel weinig bands die er in slagen om een hoog niveau vast te houden en ik ken eigenlijk geen enkele andere band die hier al vele decennia lang in slaagt.
Nowhere To Go But Up moet het, net als zijn directe voorgangers, vooral hebben van lekker in het gehoor liggende rocksongs, maar een randje prog of een snufje 70s hardrock kan zomaar opduiken. Over de hele linie is het album wat zwaarder geproduceerd dan we van de band gewend zijn, zeker uit het lo-fi verleden van de band. Het pakt verrassend goed uit, want ondanks de inspiratie van Phil Spector’s Wall Of Sound klinkt Nowhere To Go But Up geen moment overgeproduceerd.
Ik ben stiekem al weer benieuwd naar het volgende album van Amerikaanse band, dat vast niet lang op zich zal laten wachten, maar kan ook nog wel even uit de voeten met de trilogie uit 2023, waarvan ik dit nieuwe album uiteindelijk toch het hoogst inschat. Erwin Zijleman
Guided by Voices - Space Gun (2018)
2
geplaatst: 25 maart 2018, 10:24 uur
recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Guided By Voices - Space Gun - dekrentenuitdepop.blogspot.nl
Bijna een jaar geleden recenseerde ik op deze BLOG August By Cake van Guided By Voices. Het was naar verluidt de honderdste plaat waarop voorman Robert Pollard te horen was, maar trouwe fans hebben er inmiddels meer geteld.
Robert Pollard maakte een aantal soloplaten en vormde meerdere bands, maar Guided By Voices is wat mij betreft zijn meest interessante project. De band heeft inmiddels meer dan 30 platen op haar naam staan en moet uiteraard worden gerekend tot de pioniers van de lo-fi.
Het zijn platen die lang niet allemaal even geslaagd zijn en vaak nogal fragmentarisch, maar de band rond Robert Pollard heeft ook een aantal bescheiden klassiekers op haar naam staan en is de laatste jaren absoluut in goede doen.
Na het verrassend sterke August By Cake verscheen vorig jaar ook nog het niet veel mindere How Do You Spell Heaven en inmiddels is ook Space Gun verschenen. Robert Pollard werkt op deze plaat wederom samen met de muzikanten die hij voor August By Cake rekruteerde, want buiten Robert Pollard zelf is er binnen Guided By Voices niet veel sprake van continuïteit de afgelopen decennia.
De band uit Dayton, Ohio, propte in de pioniersjaren van de lo-fi moeiteloos 25 songs of flarden van songs op een plaat, maar de laatste jaren levert Robert Pollard toch vooral songs met een kop en een staart af. Space Gun bevat 15 songs en duurt 39 minuten, maar er zitten flinke verschillen tussen de speelduur van de songs. Ook dit keer levert Guided By Voices een handvol songs af die de twee minuten niet halen, maar er is ook een handvol songs die langer dan drie minuten duurt. Zo fragmentarisch als vroeger klinkt het echter geen moment, al ben ik wel een aantal tracks tegen gekomen die wat mij betreft best van een extra couplet hadden kunnen worden voorzien.
Uiteindelijk gaat het echter niet om de speelduur van de songs, maar om de kwaliteit van deze songs en die is op Space Gun dik in orde. De plaat bevat flink wat rocksongs die aangenaam mogen rammelen, maar die ook direct iets memorabels hebben. Je kunt over Robert Pollard zeggen wat je wilt, maar songs schrijven kan de Amerikaanse muzikant.
Het zijn songs die zich laten beïnvloeden door een aantal decennia Britse en Amerikaanse gitaarmuziek, maar de songs van Guided By Voices hebben ook altijd iets eigenzinnigs en stekeligs.
Ook Space Gun strooit driftig met heerlijk gitaarwerk, met geweldige melodieën en met aanstekelijke refreinen. Vernieuwend is het al lang niet meer, maar wat word ik vrolijk van de onweerstaanbare maar ook heerlijk eigenwijze gitaarsongs van de zoveelste gedaante van Guided By Voices.
Robert Pollard heeft aangekondigd dat hij het dit jaar wat rustiger aan doet, maar volgend jaar verwacht ik toch weer minstens één plaat met de uit duizenden herkenbare songs van Guided By Voices. Grote kans dat het weer een hele goede is. Erwin Zijleman
De krenten uit de pop: Guided By Voices - Space Gun - dekrentenuitdepop.blogspot.nl
Bijna een jaar geleden recenseerde ik op deze BLOG August By Cake van Guided By Voices. Het was naar verluidt de honderdste plaat waarop voorman Robert Pollard te horen was, maar trouwe fans hebben er inmiddels meer geteld.
Robert Pollard maakte een aantal soloplaten en vormde meerdere bands, maar Guided By Voices is wat mij betreft zijn meest interessante project. De band heeft inmiddels meer dan 30 platen op haar naam staan en moet uiteraard worden gerekend tot de pioniers van de lo-fi.
Het zijn platen die lang niet allemaal even geslaagd zijn en vaak nogal fragmentarisch, maar de band rond Robert Pollard heeft ook een aantal bescheiden klassiekers op haar naam staan en is de laatste jaren absoluut in goede doen.
Na het verrassend sterke August By Cake verscheen vorig jaar ook nog het niet veel mindere How Do You Spell Heaven en inmiddels is ook Space Gun verschenen. Robert Pollard werkt op deze plaat wederom samen met de muzikanten die hij voor August By Cake rekruteerde, want buiten Robert Pollard zelf is er binnen Guided By Voices niet veel sprake van continuïteit de afgelopen decennia.
De band uit Dayton, Ohio, propte in de pioniersjaren van de lo-fi moeiteloos 25 songs of flarden van songs op een plaat, maar de laatste jaren levert Robert Pollard toch vooral songs met een kop en een staart af. Space Gun bevat 15 songs en duurt 39 minuten, maar er zitten flinke verschillen tussen de speelduur van de songs. Ook dit keer levert Guided By Voices een handvol songs af die de twee minuten niet halen, maar er is ook een handvol songs die langer dan drie minuten duurt. Zo fragmentarisch als vroeger klinkt het echter geen moment, al ben ik wel een aantal tracks tegen gekomen die wat mij betreft best van een extra couplet hadden kunnen worden voorzien.
Uiteindelijk gaat het echter niet om de speelduur van de songs, maar om de kwaliteit van deze songs en die is op Space Gun dik in orde. De plaat bevat flink wat rocksongs die aangenaam mogen rammelen, maar die ook direct iets memorabels hebben. Je kunt over Robert Pollard zeggen wat je wilt, maar songs schrijven kan de Amerikaanse muzikant.
Het zijn songs die zich laten beïnvloeden door een aantal decennia Britse en Amerikaanse gitaarmuziek, maar de songs van Guided By Voices hebben ook altijd iets eigenzinnigs en stekeligs.
Ook Space Gun strooit driftig met heerlijk gitaarwerk, met geweldige melodieën en met aanstekelijke refreinen. Vernieuwend is het al lang niet meer, maar wat word ik vrolijk van de onweerstaanbare maar ook heerlijk eigenwijze gitaarsongs van de zoveelste gedaante van Guided By Voices.
Robert Pollard heeft aangekondigd dat hij het dit jaar wat rustiger aan doet, maar volgend jaar verwacht ik toch weer minstens één plaat met de uit duizenden herkenbare songs van Guided By Voices. Grote kans dat het weer een hele goede is. Erwin Zijleman
Guided by Voices - Strut of Kings (2024)
0
geplaatst: 29 juni 2024, 11:37 uur
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Guided By Voices - Strut Of Kings - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Guided By Voices - Strut Of Kings
Guided By Voices gooit er nog maar eens een album tegenaan en ook het met de inmiddels vertrouwde bezetting gemaakte Strut Of Kings voegt weer wat toe aan het inmiddels imposante oeuvre van de band
We hebben er dit keer redelijk lang op moeten wachten, maar met Strut Of Kings is het eerste Guided By Voices album van 2024 verschenen. De ultieme bezetting van de band is inmiddels bekend en zorgt wederom voor veel vuurwerk met twee topgitaristen. In muzikaal opzicht hebben invloeden uit de progrock aan terrein gewonnen, maar ook Strut Of Kings is een typisch Guided By Voices album. Guided By Voices bestaat inmiddels 41 jaar en heeft een buitengewoon indrukwekkende stapel albums op haar naam staan, maar het heilige vuur brandt nog steeds. Ik vind alles dat Guided By Voices de afgelopen zeven jaar heeft gemaakt, maar Strut Of Kings is een van de beste.
Het was de afgelopen zeven jaar een ‘running gag’ om bij ieder nieuw album van de Amerikaanse band Guided By Voices weer te roepen dat het zo langzamerhand ook wel weer eens tijd was voor een nieuw album van de band. De band rond Robert Pollard maakte sinds 2017 maar liefst zestien (!) albums, waardoor er gemiddeld meer dan twee Guided By Voices albums per jaar verschenen.
Het bijzondere is dat al deze albums werden gemaakt met dezelfde bezetting, terwijl Robert Pollard in de eerdere jaren van zijn band een heel legioen aan muzikanten had versleten. De bezetting met, naast lid van het eerste uur Robert Pollard, de gitaristen Bobby Bare Jr. en Doug Gillard en de ritmesectie bestaande uit bassist Mark Shue en drummer Kevin March mag inmiddels dan ook best de ultieme bezetting van Guided By Voices worden genoemd en ook producer Travis Harrison is inmiddels een vaste waarde.
Ondanks de vaste bezetting en de bijna onwaarschijnlijk hoge productie van de band was ieder album van Guided By Voices de afgelopen jaren de moeite waard en deze albums waren zeker niet tegen elkaar inwisselbaar. Het is deze keer overigens echt wel weer eens tijd voor een nieuw album van de band uit Dayton, Ohio, want Strut Of Kings is pas het eerste album van de band in 2024 en komt maar liefst zeven maanden na Nowhere To Go But Up, het derde Guided By Voices album uit 2023.
Het veertigste studioalbum van de band werd voor de afwisseling opgenomen in Brooklyn, New York, en ook dit keer werden Robbert Pollard, Bobby Bare Jr., Doug Gillard, Mark Shue en Kevin March bijgestaan door producer Travis Harrison. Ook Strut Of Kings voegt wat mij betreft weer wat toe aan alles dat Guided By Voices de afgelopen jaren heeft uitgebracht. Het album is met een kleine 36 minuten relatief kort en met slechts elf tracks is het aantal nieuwe Guided By Voices songs dit keer ook beperkt.
In muzikaal opzicht legt de Amerikaanse band weer net wat andere accenten. De songs zijn wat voller en complexer dan veel van de songs op de vorige albums en in een aantal songs hoor ik duidelijke invloeden uit de progrock, wat goed past bij de stem van Robbert Pollard, die vaak wel wat heeft van Peter Gabriel in zijn Genesis jaren.
Naast wat proggy songs (overigens niet nieuw voor Guided By Voices) bevat Strut Of Kings ook een aantal lekker stevige rocksongs en hiernaast een aantal tracks die mij vooral aan R.E.M. in topvorm doen denken. Ik hou altijd wel van de lekker rechttoe rechtaan songs van Guided By Voices, maar ook de wat complexere songs op het nieuwe album van de band dringen zich makkelijk op, zeker voor een ieder die progrock als jeugdliefde of jeugdzonde had.
Robert Pollard zag zelf ook in dat Strut Of Kings een wat minder toegankelijk album is dan zijn voorgangers, waardoor de Amerikaanse muzikant de fans van zijn band de tijd geeft om te wennen aan het album en heeft aangekondigd dat het in 2024 bij één Guided By Voices album blijft. Dat geloof ik pas wanneer het jaar inderdaad voorbij is gegaan zonder tweede en misschien zelfs wel derde album van de band, maar Strut Of Kings is inderdaad een album dat wat meer luisterbeurten vraagt dan zijn voorgangers. Na die luisterbeurten kan ik alleen maar concluderen dat Strut Of Kings de zoveelste interessante aanvulling is op een even omvangrijk als interessant oeuvre. Erwin Zijleman
De krenten uit de pop: Guided By Voices - Strut Of Kings - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Guided By Voices - Strut Of Kings
Guided By Voices gooit er nog maar eens een album tegenaan en ook het met de inmiddels vertrouwde bezetting gemaakte Strut Of Kings voegt weer wat toe aan het inmiddels imposante oeuvre van de band
We hebben er dit keer redelijk lang op moeten wachten, maar met Strut Of Kings is het eerste Guided By Voices album van 2024 verschenen. De ultieme bezetting van de band is inmiddels bekend en zorgt wederom voor veel vuurwerk met twee topgitaristen. In muzikaal opzicht hebben invloeden uit de progrock aan terrein gewonnen, maar ook Strut Of Kings is een typisch Guided By Voices album. Guided By Voices bestaat inmiddels 41 jaar en heeft een buitengewoon indrukwekkende stapel albums op haar naam staan, maar het heilige vuur brandt nog steeds. Ik vind alles dat Guided By Voices de afgelopen zeven jaar heeft gemaakt, maar Strut Of Kings is een van de beste.
Het was de afgelopen zeven jaar een ‘running gag’ om bij ieder nieuw album van de Amerikaanse band Guided By Voices weer te roepen dat het zo langzamerhand ook wel weer eens tijd was voor een nieuw album van de band. De band rond Robert Pollard maakte sinds 2017 maar liefst zestien (!) albums, waardoor er gemiddeld meer dan twee Guided By Voices albums per jaar verschenen.
Het bijzondere is dat al deze albums werden gemaakt met dezelfde bezetting, terwijl Robert Pollard in de eerdere jaren van zijn band een heel legioen aan muzikanten had versleten. De bezetting met, naast lid van het eerste uur Robert Pollard, de gitaristen Bobby Bare Jr. en Doug Gillard en de ritmesectie bestaande uit bassist Mark Shue en drummer Kevin March mag inmiddels dan ook best de ultieme bezetting van Guided By Voices worden genoemd en ook producer Travis Harrison is inmiddels een vaste waarde.
Ondanks de vaste bezetting en de bijna onwaarschijnlijk hoge productie van de band was ieder album van Guided By Voices de afgelopen jaren de moeite waard en deze albums waren zeker niet tegen elkaar inwisselbaar. Het is deze keer overigens echt wel weer eens tijd voor een nieuw album van de band uit Dayton, Ohio, want Strut Of Kings is pas het eerste album van de band in 2024 en komt maar liefst zeven maanden na Nowhere To Go But Up, het derde Guided By Voices album uit 2023.
Het veertigste studioalbum van de band werd voor de afwisseling opgenomen in Brooklyn, New York, en ook dit keer werden Robbert Pollard, Bobby Bare Jr., Doug Gillard, Mark Shue en Kevin March bijgestaan door producer Travis Harrison. Ook Strut Of Kings voegt wat mij betreft weer wat toe aan alles dat Guided By Voices de afgelopen jaren heeft uitgebracht. Het album is met een kleine 36 minuten relatief kort en met slechts elf tracks is het aantal nieuwe Guided By Voices songs dit keer ook beperkt.
In muzikaal opzicht legt de Amerikaanse band weer net wat andere accenten. De songs zijn wat voller en complexer dan veel van de songs op de vorige albums en in een aantal songs hoor ik duidelijke invloeden uit de progrock, wat goed past bij de stem van Robbert Pollard, die vaak wel wat heeft van Peter Gabriel in zijn Genesis jaren.
Naast wat proggy songs (overigens niet nieuw voor Guided By Voices) bevat Strut Of Kings ook een aantal lekker stevige rocksongs en hiernaast een aantal tracks die mij vooral aan R.E.M. in topvorm doen denken. Ik hou altijd wel van de lekker rechttoe rechtaan songs van Guided By Voices, maar ook de wat complexere songs op het nieuwe album van de band dringen zich makkelijk op, zeker voor een ieder die progrock als jeugdliefde of jeugdzonde had.
Robert Pollard zag zelf ook in dat Strut Of Kings een wat minder toegankelijk album is dan zijn voorgangers, waardoor de Amerikaanse muzikant de fans van zijn band de tijd geeft om te wennen aan het album en heeft aangekondigd dat het in 2024 bij één Guided By Voices album blijft. Dat geloof ik pas wanneer het jaar inderdaad voorbij is gegaan zonder tweede en misschien zelfs wel derde album van de band, maar Strut Of Kings is inderdaad een album dat wat meer luisterbeurten vraagt dan zijn voorgangers. Na die luisterbeurten kan ik alleen maar concluderen dat Strut Of Kings de zoveelste interessante aanvulling is op een even omvangrijk als interessant oeuvre. Erwin Zijleman
Guided by Voices - Styles We Paid For (2020)
2
geplaatst: 15 december 2020, 17:29 uur
recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Guided By Voices - Styles We Paid For - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Guided By Voices - Styles We Paid For
We hebben maar liefst vier maanden moeten wachten op een nieuw album van Guided By Voices en ook op Styles We Paid For heeft de band de blakende vorm van de afgelopen jaren behouden
Guided By Voices vierde dit jaar haar vijfendertig jarig bestaan. De meeste bands die 35 jaar bestaan klinken inmiddels redelijk uitgeblust, maar de band rond Robert Pollard verkeert de afgelopen jaren in een uitstekende vorm. Styles We Paid For is het zesde album in nog geen twee jaar tijd en het derde album dit jaar. De corona pandemie maakte het de band lastig omdat alle leden van de band hun partijen thuis in moesten spelen, maar desondanks klinkt ook het nieuwe album van Guided By Voices weer hecht en geïnspireerd. In 38 minuten komen maar liefst 15 songs voorbij en ook dit keer kan het meerdere kanten op. Wat een heerlijke band is dit toch.
In een jaar tijd twee studioalbums uitbrengen is in coronatijd niets bijzonders. Onder andere Taylor Swift, Sault, Ane Brun, Drive-By Truckers en Shelby Lynne deden het en in alle gevallen waren het nog twee uitstekende albums ook. Het viel daarom een beetje tegen dat Guided By Voices tot vorige week ook nog maar op twee albums stond.
Gelukkig levert de band op de valreep ook album nummer drie nog af, waarmee de productie van vorig jaar is geëvenaard. De band rond Robert Pollard is niet alleen uitermate productief de afgelopen twee jaar, maar de Amerikaanse lo-fi pioniers grossieren ook nog eens in prima albums.
Zeppelin Over China, Warp And Woof en Sweating The Plague uit 2019 gingen er in als koek en ook op Surrender Your Poppy Field en Mirrored Aztec uit 2020 had ik niets aan te merken. Het waren niet alleen goede albums, maar ook verrassend diverse albums. Deze week verscheen Styles We Paid For en ook het nieuwe album van Guided By Voices mag er weer zijn.
Je zou verwachten dat een band die al 35 jaar bestaat, meer dan 30 studioalbums op haar naam heeft staan en die bovendien toe is aan haar zesde album in twee jaar tijd, zo langzamerhand wat minder geïnspireerd klinkt, maar ook Styles We Paid For opent gedreven en jaagt er vervolgens in 38 minuten vijftien songs doorheen.
Het zijn songs die in de meeste gevallen genoeg hebben aan iets meer dan twee minuten, maar een aantal songs is niet langer dan anderhalve minuut, terwijl de langste songs maar liefst vierenhalve minuut klokt; voor Guided By Voice begrippen een muzikaal epos.
Het is knap hoe veelzijdig Guided By Voices kan klinken is songs die alles samenballen in net iets meer dan twee minuten. Styles We Paid For bevat lo-fi, rechttoe rechtaan gitaarsongs, songs die wat meer experimenteren en ook nog eens songs die niet vies zijn van invloeden uit de progrock, waarbij opvalt dat de stem van Robert Pollard steeds meer gaat lijken op die van Peter Gabriel in zijn Genesis jaren (luister maar eens naar het imposante War Of The Devils).
De afgelopen twee jaar profiteerde Guided By Voices nadrukkelijk van het feit dat de huidige bezetting van de band al heel wat jaren mee gaat en ook op Styles We Paid For klinkt de band weer hecht en gedreven. Guided By Voices bestaat naast Robert Pollard nog altijd uit gitaristen Doug Gillard en Bobby Bare Jr., bassist Mark Shue en drummer Kevin March en dat mag inmiddels wat mij betreft de beste bezetting van Guided By Voices tot dusver worden genoemd.
Dat Styles We Paid For zo hecht klinkt is overigens best bijzonder, want het album werd tijdens de lockdown opgenomen. Doug Gillard speelde zijn gitaarpartijen in New York in en Bobby Bare Jr. in Tennessee, terwijl bassist Mark Shue in Virginia verbleef en drummer Kevin March in New Jersey. Robert Pollard tenslotte nam zijn vocale bijdragen voor zijn 108e album thuis in Ohio op.
Het is geen moment te horen, want Styles We Paid For klinkt alsof de band gezamenlijk aan het jammen is in een studio. Het klinkt allemaal weer bijzonder lekker en ook in tekstueel opzicht weet Robert Pollard weer net zo makkelijk te boeien met verhalen over zijn jeugd als een flinke trap na voor de zittende president van zijn vaderland. Ik kijk al weer uit naar het volgende album en dat kan nooit lang duren. Erwin Zijleman
De krenten uit de pop: Guided By Voices - Styles We Paid For - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Guided By Voices - Styles We Paid For
We hebben maar liefst vier maanden moeten wachten op een nieuw album van Guided By Voices en ook op Styles We Paid For heeft de band de blakende vorm van de afgelopen jaren behouden
Guided By Voices vierde dit jaar haar vijfendertig jarig bestaan. De meeste bands die 35 jaar bestaan klinken inmiddels redelijk uitgeblust, maar de band rond Robert Pollard verkeert de afgelopen jaren in een uitstekende vorm. Styles We Paid For is het zesde album in nog geen twee jaar tijd en het derde album dit jaar. De corona pandemie maakte het de band lastig omdat alle leden van de band hun partijen thuis in moesten spelen, maar desondanks klinkt ook het nieuwe album van Guided By Voices weer hecht en geïnspireerd. In 38 minuten komen maar liefst 15 songs voorbij en ook dit keer kan het meerdere kanten op. Wat een heerlijke band is dit toch.
In een jaar tijd twee studioalbums uitbrengen is in coronatijd niets bijzonders. Onder andere Taylor Swift, Sault, Ane Brun, Drive-By Truckers en Shelby Lynne deden het en in alle gevallen waren het nog twee uitstekende albums ook. Het viel daarom een beetje tegen dat Guided By Voices tot vorige week ook nog maar op twee albums stond.
Gelukkig levert de band op de valreep ook album nummer drie nog af, waarmee de productie van vorig jaar is geëvenaard. De band rond Robert Pollard is niet alleen uitermate productief de afgelopen twee jaar, maar de Amerikaanse lo-fi pioniers grossieren ook nog eens in prima albums.
Zeppelin Over China, Warp And Woof en Sweating The Plague uit 2019 gingen er in als koek en ook op Surrender Your Poppy Field en Mirrored Aztec uit 2020 had ik niets aan te merken. Het waren niet alleen goede albums, maar ook verrassend diverse albums. Deze week verscheen Styles We Paid For en ook het nieuwe album van Guided By Voices mag er weer zijn.
Je zou verwachten dat een band die al 35 jaar bestaat, meer dan 30 studioalbums op haar naam heeft staan en die bovendien toe is aan haar zesde album in twee jaar tijd, zo langzamerhand wat minder geïnspireerd klinkt, maar ook Styles We Paid For opent gedreven en jaagt er vervolgens in 38 minuten vijftien songs doorheen.
Het zijn songs die in de meeste gevallen genoeg hebben aan iets meer dan twee minuten, maar een aantal songs is niet langer dan anderhalve minuut, terwijl de langste songs maar liefst vierenhalve minuut klokt; voor Guided By Voice begrippen een muzikaal epos.
Het is knap hoe veelzijdig Guided By Voices kan klinken is songs die alles samenballen in net iets meer dan twee minuten. Styles We Paid For bevat lo-fi, rechttoe rechtaan gitaarsongs, songs die wat meer experimenteren en ook nog eens songs die niet vies zijn van invloeden uit de progrock, waarbij opvalt dat de stem van Robert Pollard steeds meer gaat lijken op die van Peter Gabriel in zijn Genesis jaren (luister maar eens naar het imposante War Of The Devils).
De afgelopen twee jaar profiteerde Guided By Voices nadrukkelijk van het feit dat de huidige bezetting van de band al heel wat jaren mee gaat en ook op Styles We Paid For klinkt de band weer hecht en gedreven. Guided By Voices bestaat naast Robert Pollard nog altijd uit gitaristen Doug Gillard en Bobby Bare Jr., bassist Mark Shue en drummer Kevin March en dat mag inmiddels wat mij betreft de beste bezetting van Guided By Voices tot dusver worden genoemd.
Dat Styles We Paid For zo hecht klinkt is overigens best bijzonder, want het album werd tijdens de lockdown opgenomen. Doug Gillard speelde zijn gitaarpartijen in New York in en Bobby Bare Jr. in Tennessee, terwijl bassist Mark Shue in Virginia verbleef en drummer Kevin March in New Jersey. Robert Pollard tenslotte nam zijn vocale bijdragen voor zijn 108e album thuis in Ohio op.
Het is geen moment te horen, want Styles We Paid For klinkt alsof de band gezamenlijk aan het jammen is in een studio. Het klinkt allemaal weer bijzonder lekker en ook in tekstueel opzicht weet Robert Pollard weer net zo makkelijk te boeien met verhalen over zijn jeugd als een flinke trap na voor de zittende president van zijn vaderland. Ik kijk al weer uit naar het volgende album en dat kan nooit lang duren. Erwin Zijleman
Guided by Voices - Surrender Your Poppy Field (2020)
1
geplaatst: 22 februari 2020, 10:23 uur
recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Guided By Voices - Surrender Your Poppy Field - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Guided By Voices - Surrender Your Poppy Field
Guided By Voices verkeert de afgelopen jaren in topvorm en blijft maar geweldige albums afleveren, die alle uithoeken van het imposante oeuvre van de band verkennen
Het vorige album was alweer een maand of vier oud en dus was het zo langzamerhand wel weer eens tijd voor een nieuw album van Guided By Voices. De band rond Robert Pollard heeft de ideale bezetting gevonden en levert in deze bezetting het ene na het andere prachtalbum af. Ook Surrender Your Poppy Field is er weer een. Het is een album dat 15 songs lang alle kanten op schiet. Van gruizige lo-fi gitaarsongs tot uitbundige flirts met progrock en ondertussen wordt het ene na het andere memorabele popliedjes afgeleverd. Het hoge niveau van de vorige albums wordt ook op Surrender Your Poppy Field weer moeiteloos vastgehouden en het volgende album schijnt ook al weer bijna klaar te zijn. Indrukwekkend.
Na de drie albums die in 2019 verschenen werd het zo langzamerhand wel weer eens tijd voor een nieuw album van Guided By Voices. De band rond Robert Pollard bestaat dit jaar 35 jaar en heeft een stapel albums afgeleverd om bang van te worden.
Daar zit ook echt wel een wat minder album tussen, maar sinds het in de lente van 2017 verschenen August By Cake verkeert Guided By Voices in absolute topvorm. August By Cake en How Do You Spell Heaven uit 2017, Space Gun uit 2018 en Zeppelin Over China, Warp And Woof en Sweating The Plague uit 2019 werden allemaal gemaakt met dezelfde bezetting en ook op het deze week verschenen Surrender Your Poppy Field bestaat Guided By Voices naast voorman Robbert Pollard uit de gitaristen Doug Gillard en Bobby Bare Jr., bassist Mark Shue en drummer Kevin March.
Het is een mate van continuïteit die uniek is voor Guided By Voices, maar het doet de band goed. Surrender Your Poppy Field voegt nog maar eens 38 minuten en 15 songs toe aan het al zo rijke oeuvre van de band, die mag worden gerekend tot de pioniers van de lo-fi, maar dit hokje al lang is ontgroeid.
Surrender Your Poppy Field opent rauw en stevig en flirt opzichtig met het lo-fi verleden van de band, maar in de 14 songs die volgen schiet de muziek van Guided By Voices weer alle kanten op. Robert Pollard en zijn medemuzikanten zijn nog altijd goed voor stekelige gitaarsongs, maar net als zijn voorgangers is ook Surrender Your Poppy Field niet vies van uitstapjes richting progrock.
Het nieuwe album van Guided By Voices is een verrassend veelzijdig album. De 15 tracks, die in lengte variëren van maar net een minuut tot vier minuten, verkennen alle uithoeken van het rijke oeuvre van de band uit Dayton, Ohio. Guided By Voices klinkt in al deze songs vooral als zichzelf, maar waar ik op de vorige albums ook regelmatig aan Peter Gabriel en R.E.M. moest denken, heb ik dit keer bij beluistering van meerdere songs associaties met de muziek van David Bowie.
De variatie hoor je ook terug in de instrumentatie. In de openingstrack keert Guided By Voices terug naar het lo-fi geluid uit haar jonge jaren, maar de wat complexere songs op het albums zijn volgestopt met bijzondere muzikale uitstapjes, die variëren van ruw tot pompeus,
De rauwe en gruizige gitaarsongs en de complexere songs met een snufje progrock liggen mijlenver uit elkaar, maar toch slaagt Robert Pollard er weer in om de muziek van zijn band consistent te laten klinken, mede door zijn herkenbare stem, die de afgelopen jaren uitstekend klinkt.
Waar de meeste gitaarbands van het moment er niet in slagen om een heel album te boeien, houdt Guided By Voices ook dit keer de aandacht moeiteloos 15 songs vast. Het is na alle albums van de afgelopen jaren een prestatie van formaat. Op Surrender Your Poppy Field klinkt Guided By Voices net zo energiek, avontuurlijk en urgent als op de in de afgelopen jaren verschenen albums, maar ook net zo essentieel als op haar beste albums.
Liefhebbers van gitaarplaten worden op het moment niet echt verwend, maar gelukkig hebben we Guided By Voices nog. De band nam naar verluidt al zo’n 100 songs op dit jaar, dus met een beetje geluk ligt er over een paar maanden een volgend prachtalbum van de band klaar. Tot het zover is kan ik uitstekend uit de voeten met het fraaie Surrender Your Poppy Field, dat ik in de serie albums sinds August By Cake schaar onder de betere albums. Erwin Zijleman
De krenten uit de pop: Guided By Voices - Surrender Your Poppy Field - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Guided By Voices - Surrender Your Poppy Field
Guided By Voices verkeert de afgelopen jaren in topvorm en blijft maar geweldige albums afleveren, die alle uithoeken van het imposante oeuvre van de band verkennen
Het vorige album was alweer een maand of vier oud en dus was het zo langzamerhand wel weer eens tijd voor een nieuw album van Guided By Voices. De band rond Robert Pollard heeft de ideale bezetting gevonden en levert in deze bezetting het ene na het andere prachtalbum af. Ook Surrender Your Poppy Field is er weer een. Het is een album dat 15 songs lang alle kanten op schiet. Van gruizige lo-fi gitaarsongs tot uitbundige flirts met progrock en ondertussen wordt het ene na het andere memorabele popliedjes afgeleverd. Het hoge niveau van de vorige albums wordt ook op Surrender Your Poppy Field weer moeiteloos vastgehouden en het volgende album schijnt ook al weer bijna klaar te zijn. Indrukwekkend.
Na de drie albums die in 2019 verschenen werd het zo langzamerhand wel weer eens tijd voor een nieuw album van Guided By Voices. De band rond Robert Pollard bestaat dit jaar 35 jaar en heeft een stapel albums afgeleverd om bang van te worden.
Daar zit ook echt wel een wat minder album tussen, maar sinds het in de lente van 2017 verschenen August By Cake verkeert Guided By Voices in absolute topvorm. August By Cake en How Do You Spell Heaven uit 2017, Space Gun uit 2018 en Zeppelin Over China, Warp And Woof en Sweating The Plague uit 2019 werden allemaal gemaakt met dezelfde bezetting en ook op het deze week verschenen Surrender Your Poppy Field bestaat Guided By Voices naast voorman Robbert Pollard uit de gitaristen Doug Gillard en Bobby Bare Jr., bassist Mark Shue en drummer Kevin March.
Het is een mate van continuïteit die uniek is voor Guided By Voices, maar het doet de band goed. Surrender Your Poppy Field voegt nog maar eens 38 minuten en 15 songs toe aan het al zo rijke oeuvre van de band, die mag worden gerekend tot de pioniers van de lo-fi, maar dit hokje al lang is ontgroeid.
Surrender Your Poppy Field opent rauw en stevig en flirt opzichtig met het lo-fi verleden van de band, maar in de 14 songs die volgen schiet de muziek van Guided By Voices weer alle kanten op. Robert Pollard en zijn medemuzikanten zijn nog altijd goed voor stekelige gitaarsongs, maar net als zijn voorgangers is ook Surrender Your Poppy Field niet vies van uitstapjes richting progrock.
Het nieuwe album van Guided By Voices is een verrassend veelzijdig album. De 15 tracks, die in lengte variëren van maar net een minuut tot vier minuten, verkennen alle uithoeken van het rijke oeuvre van de band uit Dayton, Ohio. Guided By Voices klinkt in al deze songs vooral als zichzelf, maar waar ik op de vorige albums ook regelmatig aan Peter Gabriel en R.E.M. moest denken, heb ik dit keer bij beluistering van meerdere songs associaties met de muziek van David Bowie.
De variatie hoor je ook terug in de instrumentatie. In de openingstrack keert Guided By Voices terug naar het lo-fi geluid uit haar jonge jaren, maar de wat complexere songs op het albums zijn volgestopt met bijzondere muzikale uitstapjes, die variëren van ruw tot pompeus,
De rauwe en gruizige gitaarsongs en de complexere songs met een snufje progrock liggen mijlenver uit elkaar, maar toch slaagt Robert Pollard er weer in om de muziek van zijn band consistent te laten klinken, mede door zijn herkenbare stem, die de afgelopen jaren uitstekend klinkt.
Waar de meeste gitaarbands van het moment er niet in slagen om een heel album te boeien, houdt Guided By Voices ook dit keer de aandacht moeiteloos 15 songs vast. Het is na alle albums van de afgelopen jaren een prestatie van formaat. Op Surrender Your Poppy Field klinkt Guided By Voices net zo energiek, avontuurlijk en urgent als op de in de afgelopen jaren verschenen albums, maar ook net zo essentieel als op haar beste albums.
Liefhebbers van gitaarplaten worden op het moment niet echt verwend, maar gelukkig hebben we Guided By Voices nog. De band nam naar verluidt al zo’n 100 songs op dit jaar, dus met een beetje geluk ligt er over een paar maanden een volgend prachtalbum van de band klaar. Tot het zover is kan ik uitstekend uit de voeten met het fraaie Surrender Your Poppy Field, dat ik in de serie albums sinds August By Cake schaar onder de betere albums. Erwin Zijleman
Guided by Voices - Sweating the Plague (2019)
1
geplaatst: 3 november 2019, 11:00 uur
recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Guided By Voices - Sweating The Plague - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Guided By Voices - Sweating The Plague
Guided By Voices had dit jaar pas twee prima albums uitgebracht en dus was het de hoogste tijd voor nummer drie en meteen ook de rauwste en meest directe van het stel
Guided By Voices behoort tot de pioniers van de lo-fi, maar de Amerikaanse band heeft zich al lang ontworsteld aan de grenzen van dit genre. Op haar derde album dit jaar komt de band eens niet op de proppen met flarden van songs, maar met songs van 3 minuten. Verder sloot Guided By Voices geen compromissen, want het is een lekker rauwe gitaarplaat geworden, die put uit een aantal decennia rockhistorie. Sweating The Plague kan in alle hoeken van de gitaarrock uit de voeten en vermaakt met melodieuze gitaarsongs, maar op hetzelfde moment is de muziek van Guided By Voices zo stekelig als je van de band verwacht. Het is het derde album dit jaar en het zou zomaar de beste van het stel kunnen zijn.
De Amerikaanse band Guided By Voices stond altijd al bekend om haar enorme productiviteit, maar dit jaar maakt de band uit Dayton, Ohio, het wel heel bont. Het deze week verschenen Sweating The Plague is immers al het derde Guided By Voices album dat dit jaar verschijnt en de opvolger van Zeppelin Over China uit februari en Warp And Woof uit april, allebei ook nog eens uitstekende albums.
Drie prima albums in een jaar uitbrengen is al heel indrukwekkend, maar als we kijken naar het aantal songs wordt het nog wat imponerender. Zeppelin Over China propte maar liefst 32 tracks in vijf kwartier en Warp And Woof voegde hier nog 24 tracks, in slechts 37 minuten, aan toe.
Ook Sweating The Plague duurt 37 minuten, maar dit keer komt Guided By Voices met slechts twaalf tracks op de proppen. Geen verzameling songs van één à twee minuten dit keer, maar wat meer uitgewerkte songs van gemiddeld zo’n drie minuten. Heel veel gevolgen voor het geluid van Guided By Voices heeft het overigens niet, want Sweating The Plague past prima tussen zijn twee voorgangers, die overigens wel van elkaar verschilden, maar beiden schatplichtig waren aan het rijke oeuvre van de band.
Ook Sweating The Plague is schatplichtig aan dit oeuvre en laat zich, net als al zijn directe voorgangers, beluisteren als een een masterclass langs de geschiedenis van de rockmuziek uit de jaren 60, 70, 80 en 90, met flink wat verwijzingen naar memorabele songs uit deze decennia (een citaat dat ik inmiddels al een jaar of drie kan hergebruiken). Ook op Sweating The Plague schudt Guided By Voices de aanstekelijke gitaarsongs weer uit de mouw en blijft het de jonge gitaarbands van het moment makkelijk voor.
De band rond Robert Pollard, die hier en daar steeds meer als Peter Gabriel gaat klinken, versleet in het verleden talloze muzikanten, maar de huidige bezetting met gitaristen Doug Gillard en Bobby Bare Jr. en de uit Mark Shue en Kevin March bestaande ritmesectie gaat al een tijd mee. Dat hoor je, want op Sweating The Plague hoor je een hecht spelende band.
Guided By Voices behoort tot de pioniers van de lo-fi, maar past zelf al een hele tijd niet meer in het precieze hokje van het genre. Ook op haar nieuwe album bestrijkt de band weer een breed palet binnen de rockmuziek. De band uit Ohio kan uit de voeten met rammelrock uit de jaren 90, maar gaat net zo makkelijk aan de haal met invloeden uit de hardrock en progrock uit de jaren 70, met indie-rock en grunge uit de jaren 90 of met eigentijdse rockmuziek. En alles is lekker direct opgenomen door producer Travis Harrison, die er een tijdloze rockplaat van heeft gemaakt.
De band slaagt er ook op haar nieuwe album weer in om songs af te leveren die rauw en stekelig, maar op hetzelfde moment melodieus en aanstekelijk klinken. Op het nieuwe album zijn de songs van de band wat langer dan op zijn twee voorgangers, maar Sweating The Plague is ook het meest rauwe en stevige album van de drie zonder dat dit ten koste gaat van de verleidingskracht van de songs van Guided By Voices.
Album nummer drie van 2019 staat vol met songs die aangenaam vermaken, maar die ook eigenzinnig genoeg zijn om de aandacht vast te houden. Ik vond Zeppelin Over China net wat beter dan Warp And Woof, maar Sweating The Plague kan de concurrentie met het eerste album van het jaar aan, al is het maar omdat het ook wel eens lekker is om songs van drie minuten te horen van Guided By Voices. En ook de uitstapjes richting progrock bevallen mij als (oud) liefhebber van het genre zeer. Heerlijke gitaarplaat weer van deze bijzonder productieve Amerikaanse band. Erwin Zijleman
De krenten uit de pop: Guided By Voices - Sweating The Plague - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Guided By Voices - Sweating The Plague
Guided By Voices had dit jaar pas twee prima albums uitgebracht en dus was het de hoogste tijd voor nummer drie en meteen ook de rauwste en meest directe van het stel
Guided By Voices behoort tot de pioniers van de lo-fi, maar de Amerikaanse band heeft zich al lang ontworsteld aan de grenzen van dit genre. Op haar derde album dit jaar komt de band eens niet op de proppen met flarden van songs, maar met songs van 3 minuten. Verder sloot Guided By Voices geen compromissen, want het is een lekker rauwe gitaarplaat geworden, die put uit een aantal decennia rockhistorie. Sweating The Plague kan in alle hoeken van de gitaarrock uit de voeten en vermaakt met melodieuze gitaarsongs, maar op hetzelfde moment is de muziek van Guided By Voices zo stekelig als je van de band verwacht. Het is het derde album dit jaar en het zou zomaar de beste van het stel kunnen zijn.
De Amerikaanse band Guided By Voices stond altijd al bekend om haar enorme productiviteit, maar dit jaar maakt de band uit Dayton, Ohio, het wel heel bont. Het deze week verschenen Sweating The Plague is immers al het derde Guided By Voices album dat dit jaar verschijnt en de opvolger van Zeppelin Over China uit februari en Warp And Woof uit april, allebei ook nog eens uitstekende albums.
Drie prima albums in een jaar uitbrengen is al heel indrukwekkend, maar als we kijken naar het aantal songs wordt het nog wat imponerender. Zeppelin Over China propte maar liefst 32 tracks in vijf kwartier en Warp And Woof voegde hier nog 24 tracks, in slechts 37 minuten, aan toe.
Ook Sweating The Plague duurt 37 minuten, maar dit keer komt Guided By Voices met slechts twaalf tracks op de proppen. Geen verzameling songs van één à twee minuten dit keer, maar wat meer uitgewerkte songs van gemiddeld zo’n drie minuten. Heel veel gevolgen voor het geluid van Guided By Voices heeft het overigens niet, want Sweating The Plague past prima tussen zijn twee voorgangers, die overigens wel van elkaar verschilden, maar beiden schatplichtig waren aan het rijke oeuvre van de band.
Ook Sweating The Plague is schatplichtig aan dit oeuvre en laat zich, net als al zijn directe voorgangers, beluisteren als een een masterclass langs de geschiedenis van de rockmuziek uit de jaren 60, 70, 80 en 90, met flink wat verwijzingen naar memorabele songs uit deze decennia (een citaat dat ik inmiddels al een jaar of drie kan hergebruiken). Ook op Sweating The Plague schudt Guided By Voices de aanstekelijke gitaarsongs weer uit de mouw en blijft het de jonge gitaarbands van het moment makkelijk voor.
De band rond Robert Pollard, die hier en daar steeds meer als Peter Gabriel gaat klinken, versleet in het verleden talloze muzikanten, maar de huidige bezetting met gitaristen Doug Gillard en Bobby Bare Jr. en de uit Mark Shue en Kevin March bestaande ritmesectie gaat al een tijd mee. Dat hoor je, want op Sweating The Plague hoor je een hecht spelende band.
Guided By Voices behoort tot de pioniers van de lo-fi, maar past zelf al een hele tijd niet meer in het precieze hokje van het genre. Ook op haar nieuwe album bestrijkt de band weer een breed palet binnen de rockmuziek. De band uit Ohio kan uit de voeten met rammelrock uit de jaren 90, maar gaat net zo makkelijk aan de haal met invloeden uit de hardrock en progrock uit de jaren 70, met indie-rock en grunge uit de jaren 90 of met eigentijdse rockmuziek. En alles is lekker direct opgenomen door producer Travis Harrison, die er een tijdloze rockplaat van heeft gemaakt.
De band slaagt er ook op haar nieuwe album weer in om songs af te leveren die rauw en stekelig, maar op hetzelfde moment melodieus en aanstekelijk klinken. Op het nieuwe album zijn de songs van de band wat langer dan op zijn twee voorgangers, maar Sweating The Plague is ook het meest rauwe en stevige album van de drie zonder dat dit ten koste gaat van de verleidingskracht van de songs van Guided By Voices.
Album nummer drie van 2019 staat vol met songs die aangenaam vermaken, maar die ook eigenzinnig genoeg zijn om de aandacht vast te houden. Ik vond Zeppelin Over China net wat beter dan Warp And Woof, maar Sweating The Plague kan de concurrentie met het eerste album van het jaar aan, al is het maar omdat het ook wel eens lekker is om songs van drie minuten te horen van Guided By Voices. En ook de uitstapjes richting progrock bevallen mij als (oud) liefhebber van het genre zeer. Heerlijke gitaarplaat weer van deze bijzonder productieve Amerikaanse band. Erwin Zijleman
Guided by Voices - Thick Rich and Delicious (2025)
1
geplaatst: 4 november 2025, 16:51 uur
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Guided By Voices - Thick Rich And Delicious - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Review: Guided By Voices - Thick Rich And Delicious
Guided By Voices zou het dit jaar voor het eerst in jaren wat rustiger aan doen, maar gooit er toch nog maar een album tegenaan en het verrassend toegankelijke Thick Rich And Delicious is echt een heel goed album
Guided By Voices begon een kleine tien jaar geleden aan haar zoveelste jeugd en levert sindsdien aan de lopende band albums af. Ook Thick Rich And Delicious werd gemaakt met de inmiddels bekende bezetting. Het is een typisch Guided By Voices album, maar ook Thick Rich And Delicious voegt weer wat toe aan alle albums die de afgelopen jaren al zijn verschenen. De rocksongs op het nieuwe album van de band rond Robert Pollard klinken misschien net wat toegankelijker en aanstekelijker, waardoor Thick Rich And Delicious zich heel makkelijk opdringt. De band heeft sinds 2017 zo’n twintig albums uitgebracht en ze zijn allemaal goed. Het is een prestatie van formaat, die met Thick Rich And Delicious nog wat meer glans krijgt.
2025 was tot dusver een vrij mager Guided By Voices jaar met slechts één studioalbum en een live-album. Nu had voorman Robert Pollard ook wel aangekondigd dat de band dit jaar wat minder albums zou uitbrengen dan in de afgelopen jaren, maar minder bestaat eigenlijk niet bij de Amerikaanse band, dus stiekem hoopte ik toch op meer.
Dat die hoop terecht was blijkt deze week, want na het uitstekende studioalbum Universe Room, dat ik schaar onder de beste Guided By Voices albums van de afgelopen jaren, en het wat overbodige en bovendien nauwelijks verkrijgbare live-album Good Night El Dorado, krijgen we op de valreep toch nog een tweede Guided By Voices studioalbum in 2025.
Het wordt een wat saai verhaal, want ik heb het inmiddels al bijna twintig keer verteld, maar ook op het deze week verschenen Thick Rich And Delicious horen we de inmiddels bekende en wat mij betreft ultieme bezetting van Guided By Voices aan het werk. Het is de bezetting die inmiddels een jaar of tien bestaat uit voorman en zanger Robert Pollard, gitaristen Doug Gillard en Bobby Bare Jr. en de door Mark Shue en Kevin March gevormde ritmesectie. Ook vaste producer Travis Harrison is weer van de partij, zodat Thick Rich And Delicious qua bezetting in ieder geval geen verrassingen biedt.
Dat doet Guided By Voices over het algemeen genomen wel met de muziek, want hoewel de band uit Dayton, Ohio, een aantal vaste ingrediënten verwerkt in haar songs, klinkt ieder nieuw album van de Amerikaanse band weer net wat anders dan zijn voorgangers. Er moet een moment komen waarop ik een nieuw album van Guided By Voices minder of niet kan waarderen, maar met de release van Thick Rich And Delicious is het nog niet zo ver.
Guided By Voices bracht eerder dit jaar met Universe Room een heel sterk album uit, maar ook de opvolger van dat album valt me zeker niet tegen. Met Thick Rich And Delicious voegt de Amerikaanse band nog eens vijftien songs toe aan haar al zo omvangrijke oeuvre. De band heeft daar ruim 37 minuten voor nodig, wat betekent dat de songs op het nieuwe album gemiddeld net wat meer dan twee minuten duren. Dat vind ik wel eens jammer, want Thick Rich And Delicious bevat een aantal songs die wat mij betreft ook best vier of vijf minuten hadden mogen duren, maar Guided By Voices blijft wel zichzelf en dat is wat waard.
Zeker na al die albums van de afgelopen jaren, ik recenseerde er de afgelopen acht jaar bijna twintig, klinkt Thick Rich And Delicious deels bekend, maar ik ben ook met dit album weer heel blij. Het nieuwe album van Guided By Voices staat vol met zeer toegankelijke rocksongs, die putten uit met name de indierock, de power pop, de janglepop en de lo-fi.
Robert Pollard en de andere leden van de band, die inmiddels een hele plank in de platenkast kan vullen, kozen op een aantal van de vorige albums af en toe ook wel voor een wat stekeliger geluid, maar op Thick Rich And Delicious is het toegankelijkheid troef. Buiten de speelduur dan misschien, want het perfecte rocksongs van een minuut maakt alleen Guided By Voices.
Het zorgt er voor dat de band uit Dayton, Ohio, dit jaar twee uitstekende albums heeft afgeleverd, die in de productie van de afgelopen jaren horen bij de beste albums. Dat is niet alleen knap, maar het doet ook uitzien naar veel meer Guided By Voices in 2026. Erwin Zijleman
De krenten uit de pop: Review: Guided By Voices - Thick Rich And Delicious - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Review: Guided By Voices - Thick Rich And Delicious
Guided By Voices zou het dit jaar voor het eerst in jaren wat rustiger aan doen, maar gooit er toch nog maar een album tegenaan en het verrassend toegankelijke Thick Rich And Delicious is echt een heel goed album
Guided By Voices begon een kleine tien jaar geleden aan haar zoveelste jeugd en levert sindsdien aan de lopende band albums af. Ook Thick Rich And Delicious werd gemaakt met de inmiddels bekende bezetting. Het is een typisch Guided By Voices album, maar ook Thick Rich And Delicious voegt weer wat toe aan alle albums die de afgelopen jaren al zijn verschenen. De rocksongs op het nieuwe album van de band rond Robert Pollard klinken misschien net wat toegankelijker en aanstekelijker, waardoor Thick Rich And Delicious zich heel makkelijk opdringt. De band heeft sinds 2017 zo’n twintig albums uitgebracht en ze zijn allemaal goed. Het is een prestatie van formaat, die met Thick Rich And Delicious nog wat meer glans krijgt.
2025 was tot dusver een vrij mager Guided By Voices jaar met slechts één studioalbum en een live-album. Nu had voorman Robert Pollard ook wel aangekondigd dat de band dit jaar wat minder albums zou uitbrengen dan in de afgelopen jaren, maar minder bestaat eigenlijk niet bij de Amerikaanse band, dus stiekem hoopte ik toch op meer.
Dat die hoop terecht was blijkt deze week, want na het uitstekende studioalbum Universe Room, dat ik schaar onder de beste Guided By Voices albums van de afgelopen jaren, en het wat overbodige en bovendien nauwelijks verkrijgbare live-album Good Night El Dorado, krijgen we op de valreep toch nog een tweede Guided By Voices studioalbum in 2025.
Het wordt een wat saai verhaal, want ik heb het inmiddels al bijna twintig keer verteld, maar ook op het deze week verschenen Thick Rich And Delicious horen we de inmiddels bekende en wat mij betreft ultieme bezetting van Guided By Voices aan het werk. Het is de bezetting die inmiddels een jaar of tien bestaat uit voorman en zanger Robert Pollard, gitaristen Doug Gillard en Bobby Bare Jr. en de door Mark Shue en Kevin March gevormde ritmesectie. Ook vaste producer Travis Harrison is weer van de partij, zodat Thick Rich And Delicious qua bezetting in ieder geval geen verrassingen biedt.
Dat doet Guided By Voices over het algemeen genomen wel met de muziek, want hoewel de band uit Dayton, Ohio, een aantal vaste ingrediënten verwerkt in haar songs, klinkt ieder nieuw album van de Amerikaanse band weer net wat anders dan zijn voorgangers. Er moet een moment komen waarop ik een nieuw album van Guided By Voices minder of niet kan waarderen, maar met de release van Thick Rich And Delicious is het nog niet zo ver.
Guided By Voices bracht eerder dit jaar met Universe Room een heel sterk album uit, maar ook de opvolger van dat album valt me zeker niet tegen. Met Thick Rich And Delicious voegt de Amerikaanse band nog eens vijftien songs toe aan haar al zo omvangrijke oeuvre. De band heeft daar ruim 37 minuten voor nodig, wat betekent dat de songs op het nieuwe album gemiddeld net wat meer dan twee minuten duren. Dat vind ik wel eens jammer, want Thick Rich And Delicious bevat een aantal songs die wat mij betreft ook best vier of vijf minuten hadden mogen duren, maar Guided By Voices blijft wel zichzelf en dat is wat waard.
Zeker na al die albums van de afgelopen jaren, ik recenseerde er de afgelopen acht jaar bijna twintig, klinkt Thick Rich And Delicious deels bekend, maar ik ben ook met dit album weer heel blij. Het nieuwe album van Guided By Voices staat vol met zeer toegankelijke rocksongs, die putten uit met name de indierock, de power pop, de janglepop en de lo-fi.
Robert Pollard en de andere leden van de band, die inmiddels een hele plank in de platenkast kan vullen, kozen op een aantal van de vorige albums af en toe ook wel voor een wat stekeliger geluid, maar op Thick Rich And Delicious is het toegankelijkheid troef. Buiten de speelduur dan misschien, want het perfecte rocksongs van een minuut maakt alleen Guided By Voices.
Het zorgt er voor dat de band uit Dayton, Ohio, dit jaar twee uitstekende albums heeft afgeleverd, die in de productie van de afgelopen jaren horen bij de beste albums. Dat is niet alleen knap, maar het doet ook uitzien naar veel meer Guided By Voices in 2026. Erwin Zijleman
Guided by Voices - Tremblers and Goggles by Rank (2022)
1
geplaatst: 4 juli 2022, 16:42 uur
recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Guided By Voices - Tremblers And Goggles By Rank - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Guided By Voices - Tremblers And Goggles By Rank
Guided By Voices blijft in een bizar tempo albums afleveren, maar ook het in de inmiddels vertrouwde bezetting gemaakte Tremblers And Goggles By Rank is weer een uitstekend album van de Amerikaanse band
De Amerikaanse band Guided By Voices heeft de afgelopen vijf jaar meer albums uitgebracht dan een gemiddelde band gedurende haar hele bestaan, waardoor het oeuvre van de band inmiddels een flinke plank beslaat. De afgelopen vijf jaar is Guided By Voices in zeer goede doen. Met een vaste bezetting zijn inmiddels veertien albums gemaakt en ze zijn stuk voor stuk uitstekend. Tremblers And Goggles By Rank klinkt weer net wat anders dan zijn directe voorgangers, maar het is onmiskenbaar een Guided By Voices album, dat weer tien songs toevoegt aan het bijzondere oeuvre van de band. Op naar het volgende album maar weer, maar tot die tijd verdient Tremblers And Goggles By Rank alle aandacht.
Halverwege het jaar is het weer de hoogste tijd voor een nieuw album van Guided By Voices, dat met de release van Tremblers And Goggles By Rank mooi op schema ligt om ook in 2022 minstens drie albums toe te voegen aan het al zo imposante oeuvre van de band uit Dayton, Ohio, die precies 35 jaar geleden debuteerde.
De enorme productiviteit van de band rond Robert Pollard is zo langzamerhand bekend, maar Tremblers And Goggles By Rank is niet alleen het veertiende album in net iets meer dan vijf jaar tijd, maar in die vijf jaar ook het veertiende uitstekende album op rij, wat een prestatie van formaat is.
Door het razende tempo waarin Guided By Voices de afgelopen jaren albums uitbrengt, valt het niet mee om nog iets nieuws op te schrijven over Tremblers And Goggles By Rank. Ook het nieuwe album van Guided By Voices is weer gemaakt met de bezetting die inmiddels ruim vijf jaar mee gaat en zo langzamerhand best de ultieme bezetting van Guided By Voices mag worden genoemd.
Voorman en zanger Robert Pollard laat zich ook op Tremblers And Goggles By Rank begeleiden door gitaristen Doug Gillard en Bobby Bare Jr. en de door Mark Shue en Kevin March gevormde ritmesectie en ook de inmiddels vertrouwde producer Travis Harrison is weer van de partij op het album.
De zang van Robert Pollard doet ook op het nieuwe album van Guided By Voices af en toe denken aan die van Peter Gabriel, maar waar op het eerder dit jaar verschenen Crystal Nuns Cathedral flink wat invloeden uit de progrock waren te horen, is Tremblers And Goggles By Rank juist wat opgeschoven richting lo-fi en indierock.
Bij beluistering van Tremblers And Goggles By Rank is binnen een paar noten duidelijk dat het om een nieuwe album van Guided By Voices gaat, maar de vele albums die de afgelopen 35 jaar zijn verschenen zijn zeker niet inwisselbaar. Tremblers And Goggles By Rank bevat zoals gezegd minder invloeden uit de progrock dan een aantal van zijn voorgangers, maar de songs op het album klinken complexer, melodieuzer en meer uitgewerkt dan de songs op de albums waarmee de band gedurende de jaren 90 met veel succes aan de weg timmerde.
Guided By Voices heeft een lange historie van wisselende bezettingen, maar het wat langer spelen in dezelfde bezetting doet de band goed. Tremblers And Goggles By Rank laat een hecht spelende band horen, waarin de ritmesectie zorgt voor een solide basis en de gitaristen mogen excelleren. Robert Pollard gaat inmiddels al een tijdje mee, maar ik vind zijn zang vooralsnog alleen maar beter worden.
Het is knap dat Guided By Voices zoveel albums op rij een bijzonder hoog niveau weet vast te houden, maar het is nog knapper hoe de band er in slaagt om steeds weer net wat andere accenten te leggen, waardoor ook Tremblers And Goggles By Rank weer wat toevoegt aan zijn vele voorgangers.
Het nieuwe album van de Amerikaanse band put net wat meer uit de archieven van de 90s indierock, de psychedelica en de American Underground, maar ook dit keert duikt een meer prog-georiënteerde song op of citeert de band uit haar eigen archieven als lo-fi pioniers. Er komt vast een moment dat zelfs de fans van de band wat 'Guided By Voices moe' gaan raken, maar dat punt is voorlopig nog niet bereikt. Ook Tremblers And Goggles By Rank is immers weer een album dat vrijwel alle andere gitaarplaten van het moment het nakijken geeft. Erwin Zijleman
De krenten uit de pop: Guided By Voices - Tremblers And Goggles By Rank - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Guided By Voices - Tremblers And Goggles By Rank
Guided By Voices blijft in een bizar tempo albums afleveren, maar ook het in de inmiddels vertrouwde bezetting gemaakte Tremblers And Goggles By Rank is weer een uitstekend album van de Amerikaanse band
De Amerikaanse band Guided By Voices heeft de afgelopen vijf jaar meer albums uitgebracht dan een gemiddelde band gedurende haar hele bestaan, waardoor het oeuvre van de band inmiddels een flinke plank beslaat. De afgelopen vijf jaar is Guided By Voices in zeer goede doen. Met een vaste bezetting zijn inmiddels veertien albums gemaakt en ze zijn stuk voor stuk uitstekend. Tremblers And Goggles By Rank klinkt weer net wat anders dan zijn directe voorgangers, maar het is onmiskenbaar een Guided By Voices album, dat weer tien songs toevoegt aan het bijzondere oeuvre van de band. Op naar het volgende album maar weer, maar tot die tijd verdient Tremblers And Goggles By Rank alle aandacht.
Halverwege het jaar is het weer de hoogste tijd voor een nieuw album van Guided By Voices, dat met de release van Tremblers And Goggles By Rank mooi op schema ligt om ook in 2022 minstens drie albums toe te voegen aan het al zo imposante oeuvre van de band uit Dayton, Ohio, die precies 35 jaar geleden debuteerde.
De enorme productiviteit van de band rond Robert Pollard is zo langzamerhand bekend, maar Tremblers And Goggles By Rank is niet alleen het veertiende album in net iets meer dan vijf jaar tijd, maar in die vijf jaar ook het veertiende uitstekende album op rij, wat een prestatie van formaat is.
Door het razende tempo waarin Guided By Voices de afgelopen jaren albums uitbrengt, valt het niet mee om nog iets nieuws op te schrijven over Tremblers And Goggles By Rank. Ook het nieuwe album van Guided By Voices is weer gemaakt met de bezetting die inmiddels ruim vijf jaar mee gaat en zo langzamerhand best de ultieme bezetting van Guided By Voices mag worden genoemd.
Voorman en zanger Robert Pollard laat zich ook op Tremblers And Goggles By Rank begeleiden door gitaristen Doug Gillard en Bobby Bare Jr. en de door Mark Shue en Kevin March gevormde ritmesectie en ook de inmiddels vertrouwde producer Travis Harrison is weer van de partij op het album.
De zang van Robert Pollard doet ook op het nieuwe album van Guided By Voices af en toe denken aan die van Peter Gabriel, maar waar op het eerder dit jaar verschenen Crystal Nuns Cathedral flink wat invloeden uit de progrock waren te horen, is Tremblers And Goggles By Rank juist wat opgeschoven richting lo-fi en indierock.
Bij beluistering van Tremblers And Goggles By Rank is binnen een paar noten duidelijk dat het om een nieuwe album van Guided By Voices gaat, maar de vele albums die de afgelopen 35 jaar zijn verschenen zijn zeker niet inwisselbaar. Tremblers And Goggles By Rank bevat zoals gezegd minder invloeden uit de progrock dan een aantal van zijn voorgangers, maar de songs op het album klinken complexer, melodieuzer en meer uitgewerkt dan de songs op de albums waarmee de band gedurende de jaren 90 met veel succes aan de weg timmerde.
Guided By Voices heeft een lange historie van wisselende bezettingen, maar het wat langer spelen in dezelfde bezetting doet de band goed. Tremblers And Goggles By Rank laat een hecht spelende band horen, waarin de ritmesectie zorgt voor een solide basis en de gitaristen mogen excelleren. Robert Pollard gaat inmiddels al een tijdje mee, maar ik vind zijn zang vooralsnog alleen maar beter worden.
Het is knap dat Guided By Voices zoveel albums op rij een bijzonder hoog niveau weet vast te houden, maar het is nog knapper hoe de band er in slaagt om steeds weer net wat andere accenten te leggen, waardoor ook Tremblers And Goggles By Rank weer wat toevoegt aan zijn vele voorgangers.
Het nieuwe album van de Amerikaanse band put net wat meer uit de archieven van de 90s indierock, de psychedelica en de American Underground, maar ook dit keert duikt een meer prog-georiënteerde song op of citeert de band uit haar eigen archieven als lo-fi pioniers. Er komt vast een moment dat zelfs de fans van de band wat 'Guided By Voices moe' gaan raken, maar dat punt is voorlopig nog niet bereikt. Ook Tremblers And Goggles By Rank is immers weer een album dat vrijwel alle andere gitaarplaten van het moment het nakijken geeft. Erwin Zijleman
Guided by Voices - Universe Room (2025)
2
geplaatst: 10 februari 2025, 15:10 uur
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Guided By Voices - Universe Room - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Review: Guided By Voices - Universe Room
Guided By Voices deed het vorig jaar voor haar doen rustig aan met slechts één nieuw album, maar vroeg in 2025 ligt er alweer een nieuw album klaar van de Amerikaanse band en Universe Room is een hele mooie
Voor het werk van Guided By Voices moet je zo langzamerhand een hele plank reserveren in de platenkast en de afgelopen tien jaar deed de band rond Robert Pollard er nog een schepje bovenop met het ene na het andere album. Ze werden allemaal gemaakt met dezelfde bezetting en deze is ook weer te horen op Universe Room. Het nieuwe album van Guided By Voices klinkt daarom vertrouwd, maar net als op de vorige albums laat Guided By Voices ook weer wat nieuws of anders horen. Op Universe Room grijpt de band weer wat terug op de lo-fi waarmee het in de jaren 80 en 90 aan de weg timmerde, maar dan wel met een hi-fi attitude. Ik ben wederom onder de indruk.
De Amerikaanse band Guided By Voices bracht de afgelopen tien jaar met maar liefst achttien albums ongekend veel nieuwe muziek uit. Het zijn albums die allemaal zijn gemaakt met de wat mij betreft ultieme bezetting van de Amerikaanse band, bestaande uit voorman en zanger Robert Pollard, gitaristen Doug Gillard en Bobby Bare Jr. en de door Mark Shue en Kevin March gevormde ritmesectie. Ook producer Travis Harrison groeide de afgelopen jaren uit tot een vaste waarde en werd min of meer het zesde bandlid.
Guided By Voices maakte de afgelopen tien jaar niet alleen heel veel albums, maar ze waren ook allemaal goed tot heel erg goed. Door steeds net wat andere accenten te leggen voelden deze albums voor mij ook zeker niet aan als meer van hetzelfde. Vorig jaar deed de band uit Dayton, Ohio, het wat rustiger aan met slechts één album, het in de zomer verschenen Strut Of Kings. Dat album is inmiddels al weer ruim een half jaar oud, maar krijgt deze week een opvolger met Universe Room.
Met Universe Room voegt Guided By Voices weer 17 songs en een kleine 40 minuten muziek toe aan haar zo imposante oeuvre. Robert Pollard versleet in de inmiddels vijf decennia beslaande carrière van de band een heel legioen aan muzikanten, maar ook op Universe Room vertrouwt hij weer op de vaste kompanen van de afgelopen tien jaar, inclusief producer Travis Harrison. Het zorgt er voor dat ook Universe Room direct vanaf de eerste noten vertrouwt klinkt.
Ook het nieuwe album van Guided By Voices valt weer op door het uitstekende gitaarwerk van de twee topgitaristen van de band, door de strak spelende ritmesectie en natuurlijk door de uit duizenden herkenbare stem van Robert Pollard, die ook dit keer weer afwisselend doet denken aan een jonge Peter Gabriel en Michael Stipe, maar vooral klinkt als Robert Pollard. Opvallend ingrediënt op Universe Room zijn de hier en daar toegevoegde strijkers, die de songs een wat Beatlesque karakter kunnen geven.
Op de zeventien albums die aan Universe Room vooraf gingen schakelde Guided By Voices veelvuldig tussen redelijk rechttoe rechtaan indierock songs en songs waarin wat meer geëxperimenteerd werd en onder andere invloeden uit de folk en de progrock werden verwerkt. Universe Room sluit deels aan bij deze albums, maar op het nieuwe album van de Amerikaanse band hoor ik ook weer wat meer het lo-fi verleden van de band.
Dat blijkt ook al wel uit het feit dat er 17 songs in veertig minuten passen, maar ook binnen de tracks laat Guided By Voices zich niet beperken door de conventies van een popsong met een kop en een staart. Het maakt van Universe Room een interessant en spannend album, dat ondanks de idioot hoge productiviteit van de band toch weer iets toevoegt aan alles dat er al is.
Het is sowieso razend knap als een band meer dan veertig jaar muziek blijft maken die er toe doet, maar als dat ook nog eens gebeurt in de hoeveelheid die voor Guided By Voices inmiddels gewoon is, is wat mij betreft sprake van een prestatie van ongekende proporties. Zoals gezegd vond ik alle achttien albums die de band uit Dayton, Ohio, de afgelopen tien jaar heeft gemaakt goed of zelfs heel goed, maar Universe Room schaar ik van dit imposante stapeltje bij de toppers. Wat een band is dit toch. Erwin Zijleman
De krenten uit de pop: Review: Guided By Voices - Universe Room - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Review: Guided By Voices - Universe Room
Guided By Voices deed het vorig jaar voor haar doen rustig aan met slechts één nieuw album, maar vroeg in 2025 ligt er alweer een nieuw album klaar van de Amerikaanse band en Universe Room is een hele mooie
Voor het werk van Guided By Voices moet je zo langzamerhand een hele plank reserveren in de platenkast en de afgelopen tien jaar deed de band rond Robert Pollard er nog een schepje bovenop met het ene na het andere album. Ze werden allemaal gemaakt met dezelfde bezetting en deze is ook weer te horen op Universe Room. Het nieuwe album van Guided By Voices klinkt daarom vertrouwd, maar net als op de vorige albums laat Guided By Voices ook weer wat nieuws of anders horen. Op Universe Room grijpt de band weer wat terug op de lo-fi waarmee het in de jaren 80 en 90 aan de weg timmerde, maar dan wel met een hi-fi attitude. Ik ben wederom onder de indruk.
De Amerikaanse band Guided By Voices bracht de afgelopen tien jaar met maar liefst achttien albums ongekend veel nieuwe muziek uit. Het zijn albums die allemaal zijn gemaakt met de wat mij betreft ultieme bezetting van de Amerikaanse band, bestaande uit voorman en zanger Robert Pollard, gitaristen Doug Gillard en Bobby Bare Jr. en de door Mark Shue en Kevin March gevormde ritmesectie. Ook producer Travis Harrison groeide de afgelopen jaren uit tot een vaste waarde en werd min of meer het zesde bandlid.
Guided By Voices maakte de afgelopen tien jaar niet alleen heel veel albums, maar ze waren ook allemaal goed tot heel erg goed. Door steeds net wat andere accenten te leggen voelden deze albums voor mij ook zeker niet aan als meer van hetzelfde. Vorig jaar deed de band uit Dayton, Ohio, het wat rustiger aan met slechts één album, het in de zomer verschenen Strut Of Kings. Dat album is inmiddels al weer ruim een half jaar oud, maar krijgt deze week een opvolger met Universe Room.
Met Universe Room voegt Guided By Voices weer 17 songs en een kleine 40 minuten muziek toe aan haar zo imposante oeuvre. Robert Pollard versleet in de inmiddels vijf decennia beslaande carrière van de band een heel legioen aan muzikanten, maar ook op Universe Room vertrouwt hij weer op de vaste kompanen van de afgelopen tien jaar, inclusief producer Travis Harrison. Het zorgt er voor dat ook Universe Room direct vanaf de eerste noten vertrouwt klinkt.
Ook het nieuwe album van Guided By Voices valt weer op door het uitstekende gitaarwerk van de twee topgitaristen van de band, door de strak spelende ritmesectie en natuurlijk door de uit duizenden herkenbare stem van Robert Pollard, die ook dit keer weer afwisselend doet denken aan een jonge Peter Gabriel en Michael Stipe, maar vooral klinkt als Robert Pollard. Opvallend ingrediënt op Universe Room zijn de hier en daar toegevoegde strijkers, die de songs een wat Beatlesque karakter kunnen geven.
Op de zeventien albums die aan Universe Room vooraf gingen schakelde Guided By Voices veelvuldig tussen redelijk rechttoe rechtaan indierock songs en songs waarin wat meer geëxperimenteerd werd en onder andere invloeden uit de folk en de progrock werden verwerkt. Universe Room sluit deels aan bij deze albums, maar op het nieuwe album van de Amerikaanse band hoor ik ook weer wat meer het lo-fi verleden van de band.
Dat blijkt ook al wel uit het feit dat er 17 songs in veertig minuten passen, maar ook binnen de tracks laat Guided By Voices zich niet beperken door de conventies van een popsong met een kop en een staart. Het maakt van Universe Room een interessant en spannend album, dat ondanks de idioot hoge productiviteit van de band toch weer iets toevoegt aan alles dat er al is.
Het is sowieso razend knap als een band meer dan veertig jaar muziek blijft maken die er toe doet, maar als dat ook nog eens gebeurt in de hoeveelheid die voor Guided By Voices inmiddels gewoon is, is wat mij betreft sprake van een prestatie van ongekende proporties. Zoals gezegd vond ik alle achttien albums die de band uit Dayton, Ohio, de afgelopen tien jaar heeft gemaakt goed of zelfs heel goed, maar Universe Room schaar ik van dit imposante stapeltje bij de toppers. Wat een band is dit toch. Erwin Zijleman
Guided by Voices - Warp and Woof (2019)
1
geplaatst: 2 mei 2019, 16:42 uur
recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Guided by Voices - Warp And Woof - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Guided by Voices - Warp And Woof
Guided By Voices raast maar door en gooit er drie maanden na het vorige album nog maar eens 24 songs in 37 minuten tegenaan en ze zijn echt allemaal goed
Guided By Voices behoort tot de pioniers van de lo-fi en heeft de principes van het genre nog altijd hoog in het vaandel staan. Dat betekent dat de band nog altijd genoeg heeft aan 1 a 2 minuten om een perfect popliedje in elkaar te flansen. Warp And Woof klinkt desondanks hecht en consistent en is een album dat goed is voor een brede glimlach. Het lijkt wat veel om in drie maanden tijd met 56 nieuwe songs op de proppen te komen, maar de huidige bezetting van Guided By Voices verkeert in een bloedvorm en wil dat weten ook. Twee topalbums in drie maanden tijd en het zijn nog totaal verschillende albums ook. Wat een wereldband is Guided By Voices toch.
Guided By Voices heeft er in 2019 ouderwets zin in. Nauwelijks bekomen van het nog geen drie maanden geleden verschenen Zeppelin Over China, ligt er alweer een nieuw album van de Amerikaanse band in de winkels.
Zeppelin Over China propte maar liefst 32 songs in vijf kwartier, maar bevatte voor Guided By Voices begrippen desondanks een aantal “lange” tracks, met een track van bijna 4 minuten als uitschieter.
Op Warp And Woof keert Guided By Voices terug naar het stramien van de hoogtijdagen van de lo-fi. Het nieuwe album duurt half zo lang als zijn terecht bewierookte voorganger, maar in 37 minuten komen nog altijd 24 songs voorbij. Het zijn bijna uitsluitend songs die onder de twee minuten klokken, met een song van tweeënhalve minuut als uitschieter.
Er zijn niet heel veel bands die in staat zijn om een album te vullen met interessante songs van 1-2 minuten, maar Guided By Voices beheerst dit kunstje als geen ander. De band behoorde in de vroege jaren 90 tot de pioniers van de lo-fi en heeft ruim 25 jaar later nog niets van zijn glans verloren.
Voorman Robert Pollard formeerde de afgelopen drie decennia een handvol andere bands en maakte een onwaarschijnlijk aantal soloalbums, maar de Amerikaanse muzikant bleef zijn eerste liefde Guided By Voices ook altijd trouw, waardoor de band inmiddels alweer bijna 35 albums op haar naam heeft staan.
Het zijn albums die in verschillende samenstellingen zijn gemaakt, met Robert Pollard als constante factor, maar de huidige bezetting met gitaristen Doug Gillard en Bobby Bare Jr., bassist Mark Shue en drummer Kevin March gaat inmiddels al een tijdje mee. Dat hoor je, want waar lo-fi in het verleden werd geassocieerd met rammelpop, klinkt de band op Warp And Woof opvallend hecht.
Je zou verwachten dat een album met 24 songs in 37 minuten chaotisch en gefragmenteerd klinkt, maar dat is zeker niet het geval. Volgens de conventies van dit moment moet een perfect popliedje misschien minstens drie minuten duren, maar Robert Pollard en zijn medemuzikanten laten ook op Warp And Woof weer horen dat het maken van een perfect popliedje van anderhalve minuut ook prima mogelijk is.
Warp And Woof laat zich beluisteren als een grote verzameling perfecte popliedjes of als één lange track vol verrassende wendingen; het is maar net waar je zin in hebt. Hierbij schiet Guided By Voices weer alle kanten op. Het ene moment klinkt de band rauw en hard, het volgende moment zonnig en melodieus. Welke richting Guided By Voices ook kiest, de band is altijd goed voor popliedjes waar je alleen maar blij van kunt worden.
Warp And Woof verschijnt nog geen drie maanden na Zeppelin Over China, maar klinkt weer totaal anders. Robert Pollard en zijn medemuzikanten keren dit keer terug naar de begindagen van hun band en komen in de buurt van een album als Alien Lanes, dat volgend jaar alweer zijn 25e verjaardag viert. Als Guided By Voices in dit tempo door gaat laat een nieuw album niet lang op zich wachten, maar voorlopig kan ik wel uit de voeten met de twee uitstekende albums die de band dit jaar heeft afgeleverd. Erwin Zijleman
De krenten uit de pop: Guided by Voices - Warp And Woof - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Guided by Voices - Warp And Woof
Guided By Voices raast maar door en gooit er drie maanden na het vorige album nog maar eens 24 songs in 37 minuten tegenaan en ze zijn echt allemaal goed
Guided By Voices behoort tot de pioniers van de lo-fi en heeft de principes van het genre nog altijd hoog in het vaandel staan. Dat betekent dat de band nog altijd genoeg heeft aan 1 a 2 minuten om een perfect popliedje in elkaar te flansen. Warp And Woof klinkt desondanks hecht en consistent en is een album dat goed is voor een brede glimlach. Het lijkt wat veel om in drie maanden tijd met 56 nieuwe songs op de proppen te komen, maar de huidige bezetting van Guided By Voices verkeert in een bloedvorm en wil dat weten ook. Twee topalbums in drie maanden tijd en het zijn nog totaal verschillende albums ook. Wat een wereldband is Guided By Voices toch.
Guided By Voices heeft er in 2019 ouderwets zin in. Nauwelijks bekomen van het nog geen drie maanden geleden verschenen Zeppelin Over China, ligt er alweer een nieuw album van de Amerikaanse band in de winkels.
Zeppelin Over China propte maar liefst 32 songs in vijf kwartier, maar bevatte voor Guided By Voices begrippen desondanks een aantal “lange” tracks, met een track van bijna 4 minuten als uitschieter.
Op Warp And Woof keert Guided By Voices terug naar het stramien van de hoogtijdagen van de lo-fi. Het nieuwe album duurt half zo lang als zijn terecht bewierookte voorganger, maar in 37 minuten komen nog altijd 24 songs voorbij. Het zijn bijna uitsluitend songs die onder de twee minuten klokken, met een song van tweeënhalve minuut als uitschieter.
Er zijn niet heel veel bands die in staat zijn om een album te vullen met interessante songs van 1-2 minuten, maar Guided By Voices beheerst dit kunstje als geen ander. De band behoorde in de vroege jaren 90 tot de pioniers van de lo-fi en heeft ruim 25 jaar later nog niets van zijn glans verloren.
Voorman Robert Pollard formeerde de afgelopen drie decennia een handvol andere bands en maakte een onwaarschijnlijk aantal soloalbums, maar de Amerikaanse muzikant bleef zijn eerste liefde Guided By Voices ook altijd trouw, waardoor de band inmiddels alweer bijna 35 albums op haar naam heeft staan.
Het zijn albums die in verschillende samenstellingen zijn gemaakt, met Robert Pollard als constante factor, maar de huidige bezetting met gitaristen Doug Gillard en Bobby Bare Jr., bassist Mark Shue en drummer Kevin March gaat inmiddels al een tijdje mee. Dat hoor je, want waar lo-fi in het verleden werd geassocieerd met rammelpop, klinkt de band op Warp And Woof opvallend hecht.
Je zou verwachten dat een album met 24 songs in 37 minuten chaotisch en gefragmenteerd klinkt, maar dat is zeker niet het geval. Volgens de conventies van dit moment moet een perfect popliedje misschien minstens drie minuten duren, maar Robert Pollard en zijn medemuzikanten laten ook op Warp And Woof weer horen dat het maken van een perfect popliedje van anderhalve minuut ook prima mogelijk is.
Warp And Woof laat zich beluisteren als een grote verzameling perfecte popliedjes of als één lange track vol verrassende wendingen; het is maar net waar je zin in hebt. Hierbij schiet Guided By Voices weer alle kanten op. Het ene moment klinkt de band rauw en hard, het volgende moment zonnig en melodieus. Welke richting Guided By Voices ook kiest, de band is altijd goed voor popliedjes waar je alleen maar blij van kunt worden.
Warp And Woof verschijnt nog geen drie maanden na Zeppelin Over China, maar klinkt weer totaal anders. Robert Pollard en zijn medemuzikanten keren dit keer terug naar de begindagen van hun band en komen in de buurt van een album als Alien Lanes, dat volgend jaar alweer zijn 25e verjaardag viert. Als Guided By Voices in dit tempo door gaat laat een nieuw album niet lang op zich wachten, maar voorlopig kan ik wel uit de voeten met de twee uitstekende albums die de band dit jaar heeft afgeleverd. Erwin Zijleman
Guided by Voices - Welshpool Frillies (2023)
1
geplaatst: 26 juli 2023, 12:03 uur
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Guided By Voices - Welshpool Frillies - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Guided By Voices - Welshpool Frillies
Guided By Voices gooit er nog maar eens een album tegenaan en ook op Welshpool Frillies, het vijftiende album in zes jaar tijd, steekt de Amerikaanse band rond Robert Pollard weer in een uitstekende vorm
Een band die zoveel albums uitbrengt als Guided By Voices moet de plank normaal gesproken wel een keer mis slaan, maar de bezetting die sinds August By Cake uit 2017 bij elkaar is, rijgt de uitstekende albums vooralsnog moeiteloos aan elkaar. Welshpool Frillies is het tweede Guided By Voices album dit jaar en wat klinkt het weer lekker. De Amerikaanse band kiest dit keer vooral voor wat stevigere gitaarmuziek en Robert Pollard en zijn band weten als geen ander hoe dit moet klinken. Welshpool Frillies bevat weer vijftien nieuwe Guided By Voices songs en er zitten een aantal zeer memorabele songs tussen. Op naar het volgende album van de band, want ook dat is er vast weer een om naar uit te kijken.
Wat moet ik zo langzamerhand nog opschrijven over een nieuw album van Guided By Voices? Dat de band uit Dayton, Ohio, de afgelopen jaren enorm productief is met vijftien albums in zes jaar tijd mag zo langzamerhand als bekend worden verondersteld. Ook met het feit dat Guided By Voices naast voorman Robert Pollard momenteel bestaat uit gitaristen Doug Gillard en Bobby Bare Jr. en de door Mark Shue en Kevin March gevormde ritmesectie zal ik niemand verrassen.
Het deze week verschenen Welshpool Frillies werd net als zijn voorgangers gemaakt met de vaste vertrouwde producer Travis Harrison en ook op haar nieuwe album maakt de band uit Ohio muziek met vooral invloeden uit de indierock en lo-fi, met hier en daar een vleugje folk of progrock. Er is al met al niets bijzonders te melden over Welshpool Frillies, al is het maar omdat Guided By Voices ook op haar zoveelste album weer in een prima vorm steekt.
Het is natuurlijk wel ongelooflijk knap, want hoeveel bands slagen er in om in zes jaar tijd vijftien uitstekende albums af te leveren en hoeveel bands die in de jaren 80 zijn geformeerd klinken na al die jaren nog steeds urgent? Guided By Voices bestaat dit jaar 40 jaar en heeft inmiddels een kleine veertig studioalbums op haar naam staan, waarvan de meeste op zijn minst goed zijn. Het geldt ook weer voor het deze week verschenen Welshpool Frillies, dat de opvolger is van het begin dit jaar verschenen La La Land.
Het nieuwe album van Guided By Voices werd live in de studio opgenomen en voegt in ruim veertig minuten weer vijftien songs toe aan het indrukwekkende oeuvre van de band. Robert Pollard versleet in de veertig jaar dat zijn band bestaat heel veel muzikanten, maar de huidige bezetting gaat inmiddels vijftien albums mee en lijkt alleen maar beter te worden.
Guided By Voices klinkt ook op Welshpool Frillies weer hecht en energiek en met name het gitaarwerk op het album is om van te smullen. Ondanks de constante bezetting en de onwaarschijnlijke productiviteit, klinkt ook het nieuwe album van Guided By Voices weer niet als een herhalingsoefening. De band slaagt er in om steeds weer net wat andere accenten te leggen.
Vergeleken met een aantal van zijn voorgangers is Welshpool Frillies een wat steviger indierock albums, al zijn er ook dit keer de bijzondere uitstapjes. Net als La La Land doet het album me meer dan eens denken aan R.E.M. in haar jonge jaren en dat is wat mij betreft een compliment.
Robert Pollard schudt de songs kennelijk uit zijn mouw, maar ook voor Welshpool Frillies heeft hij weer een aantal aanstekelijke maar ook interessante songs geschreven, die hij vervolgens heeft voorzien van zijn zo herkenbare zang. Guided By Voices ligt weer keurig op schema om ook in 2023 weer drie albums af te leveren en zo lang het albums zijn van het niveau van de afgelopen vijftien albums hoor je mij hier niet over klagen.
Het wordt zoals gezegd wel lastig om nog iets zinnigs op te schrijven over de nieuwe muziek van Guided By Voices, want voor Welshpool Frillies had ik voor een belangrijk deel kunnen verwijzen naar de veertien eerdere recensies met de toevoeging dat ook het nieuwe album van Guided By Voices weer een uitstekend album is. Wat een fascinerende band is dit toch. Erwin Zijleman
De krenten uit de pop: Guided By Voices - Welshpool Frillies - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Guided By Voices - Welshpool Frillies
Guided By Voices gooit er nog maar eens een album tegenaan en ook op Welshpool Frillies, het vijftiende album in zes jaar tijd, steekt de Amerikaanse band rond Robert Pollard weer in een uitstekende vorm
Een band die zoveel albums uitbrengt als Guided By Voices moet de plank normaal gesproken wel een keer mis slaan, maar de bezetting die sinds August By Cake uit 2017 bij elkaar is, rijgt de uitstekende albums vooralsnog moeiteloos aan elkaar. Welshpool Frillies is het tweede Guided By Voices album dit jaar en wat klinkt het weer lekker. De Amerikaanse band kiest dit keer vooral voor wat stevigere gitaarmuziek en Robert Pollard en zijn band weten als geen ander hoe dit moet klinken. Welshpool Frillies bevat weer vijftien nieuwe Guided By Voices songs en er zitten een aantal zeer memorabele songs tussen. Op naar het volgende album van de band, want ook dat is er vast weer een om naar uit te kijken.
Wat moet ik zo langzamerhand nog opschrijven over een nieuw album van Guided By Voices? Dat de band uit Dayton, Ohio, de afgelopen jaren enorm productief is met vijftien albums in zes jaar tijd mag zo langzamerhand als bekend worden verondersteld. Ook met het feit dat Guided By Voices naast voorman Robert Pollard momenteel bestaat uit gitaristen Doug Gillard en Bobby Bare Jr. en de door Mark Shue en Kevin March gevormde ritmesectie zal ik niemand verrassen.
Het deze week verschenen Welshpool Frillies werd net als zijn voorgangers gemaakt met de vaste vertrouwde producer Travis Harrison en ook op haar nieuwe album maakt de band uit Ohio muziek met vooral invloeden uit de indierock en lo-fi, met hier en daar een vleugje folk of progrock. Er is al met al niets bijzonders te melden over Welshpool Frillies, al is het maar omdat Guided By Voices ook op haar zoveelste album weer in een prima vorm steekt.
Het is natuurlijk wel ongelooflijk knap, want hoeveel bands slagen er in om in zes jaar tijd vijftien uitstekende albums af te leveren en hoeveel bands die in de jaren 80 zijn geformeerd klinken na al die jaren nog steeds urgent? Guided By Voices bestaat dit jaar 40 jaar en heeft inmiddels een kleine veertig studioalbums op haar naam staan, waarvan de meeste op zijn minst goed zijn. Het geldt ook weer voor het deze week verschenen Welshpool Frillies, dat de opvolger is van het begin dit jaar verschenen La La Land.
Het nieuwe album van Guided By Voices werd live in de studio opgenomen en voegt in ruim veertig minuten weer vijftien songs toe aan het indrukwekkende oeuvre van de band. Robert Pollard versleet in de veertig jaar dat zijn band bestaat heel veel muzikanten, maar de huidige bezetting gaat inmiddels vijftien albums mee en lijkt alleen maar beter te worden.
Guided By Voices klinkt ook op Welshpool Frillies weer hecht en energiek en met name het gitaarwerk op het album is om van te smullen. Ondanks de constante bezetting en de onwaarschijnlijke productiviteit, klinkt ook het nieuwe album van Guided By Voices weer niet als een herhalingsoefening. De band slaagt er in om steeds weer net wat andere accenten te leggen.
Vergeleken met een aantal van zijn voorgangers is Welshpool Frillies een wat steviger indierock albums, al zijn er ook dit keer de bijzondere uitstapjes. Net als La La Land doet het album me meer dan eens denken aan R.E.M. in haar jonge jaren en dat is wat mij betreft een compliment.
Robert Pollard schudt de songs kennelijk uit zijn mouw, maar ook voor Welshpool Frillies heeft hij weer een aantal aanstekelijke maar ook interessante songs geschreven, die hij vervolgens heeft voorzien van zijn zo herkenbare zang. Guided By Voices ligt weer keurig op schema om ook in 2023 weer drie albums af te leveren en zo lang het albums zijn van het niveau van de afgelopen vijftien albums hoor je mij hier niet over klagen.
Het wordt zoals gezegd wel lastig om nog iets zinnigs op te schrijven over de nieuwe muziek van Guided By Voices, want voor Welshpool Frillies had ik voor een belangrijk deel kunnen verwijzen naar de veertien eerdere recensies met de toevoeging dat ook het nieuwe album van Guided By Voices weer een uitstekend album is. Wat een fascinerende band is dit toch. Erwin Zijleman
Guided by Voices - Zeppelin Over China (2019)
1
geplaatst: 4 februari 2019, 17:07 uur
recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Guided by Voices - Zeppelin Over China - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Vorig jaar deed Robert Pollard het wat rustiger aan, maar 2019 knalt er direct weer in met vijf kwartier Guided by Voices in topvorm
Er zijn niet veel bands die er in slagen om na 35 jaar nog net zo fris en urgent te klinken als in hun eerste jaren. Guided by Voices doet het keer op keer en levert met Zeppelin Over China wederom vijf kwartier gitaarmuziek af waarvan je alleen maar heel vrolijk kunt worden. Ook deze nieuwe plaat springt weer kriskras door de geschiedenis van de rockmuziek, koppelt rauwe riffs aan onweerstaanbare refreinen en melodieën en heeft vaak genoeg aan minder dan drie minuten om een perfect popliedje neer te zetten. Het is een kunst die maar weinig bands beheersen, maar Guided by Voices beheerst hem inmiddels tot in de perfectie.
Guided by Voices werd in 1985 geformeerd in Dayton, Ohio, en viert volgend jaar dus haar 35e verjaardag. In de afgelopen 34 jaar was de productie van de band rond Robert Pollard ongekend, wat een enorme stapel Guided by Voices platen heeft opgeleverd (en een even grote stapel platen van de andere wegen die Robert Pollard heeft bewandeld).
Ondanks de soms krankzinnig hoge productie, laat Guided by Voices maar zelden steken vallen. Het leverde in 2017 met twee uitstekende platen (August by Cake en How Do You Spell Heaven) bijna 50 nieuwe songs op, waaronder flink wat songs om te koesteren. Vorig jaar deed Robert Pollard het wat rustiger aan en moesten we het doen met slechts één Guided by Voices plaat en maar (!) 15 songs op het overigens wederom uitstekende Space Gun.
2019 is nog maar net begonnen en er ligt alweer een nieuwe Guided by Voices plaat op ons te wachten. Robert Pollard en zijn medemuzikanten waren dit keer ouderwets geïnspireerd en komen met vijf kwartier muziek en maar liefst 32 nieuwe songs op de proppen. Zeppelin Over China zorgt vervolgens voor vijf kwartier muziekplezier. Iedere nieuwe song van Guided by Voices voelt aan als een song die je al jaren kent en koestert, waardoor je ook Zeppelin Over China alleen maar kunt beluisteren met een grote grijns, die vervolgens nauwelijks van je gezicht te krijgen is.
Het is na die enorme stapel memorabele platen wel lastig om nog iets origineels te zeggen over een nieuwe Guided by Voices plaat. Dat probeer ik dan ook niet. Zeppelin Over China is, net als zoveel van zijn voorgangers, een masterclass langs de geschiedenis van de rockmuziek uit de jaren 60, 70, 80 en 90, met flink wat verwijzingen naar memorabele songs uit deze decennia (citaat uit mijn August by Cake recensie).
Guided by Voices klinkt ondanks haar inmiddels respectabele leeftijd (voor een rockband) nog heerlijk rauw en gruizig, waardoor Zeppelin Over China de meeste jonge en hippe gitaarbandjes degradeert tot een stel koorknapen. Het knappe van Guided by Voices is dat de band op onnavolgbare wijze gruizige en rauwe gitaarriffs combineert met onweerstaanbare refreinen en honingzoete melodieën.
Wat nog knapper is, is dat Robert Pollard en zijn medemuzikanten in veel gevallen niet veel tijd nodig hebben om een memorabel popliedje neer te zetten. Ook op Zeppelin Over China wordt de drie minuten grens in de meeste gevallen niet gepasseerd, maar desondanks klinkt de plaat geen moment fragmentarisch.
Robert Pollard zag de afgelopen decennia een hele waslijst aan muzikanten komen en gaan, maar de basis van de huidige editie van Guided by Voices is inmiddels een paar jaar stabiel en dat hoor je. Ondanks het feit dat de muziek van Guided by Voices heerlijk mag rammelen, de band wordt niet voor niets gerekend tot de pioniers van de lo-fi, klinkt Zeppelin Over China hecht.
Zeppelin Over China is ook weer een hele diverse plaat. Naast talloze citaten uit de lo-fi, de 90s indierock en de grunge, neemt Guided by Voices ook een aantal malen gas terug en verrijkt het haar muziek met invloeden uit de folk en de progrock (zeker wanneer Robert Pollard klinkt als Peter Gabriel in de eerste jaren van Genesis).
Zeppelin Over China is uiteindelijk vooral een plaat waarover je niet moet lezen, maar die je moet ondergaan, bij voorkeur met flink wat volume uit de speakers. Zeppelin Over China is naar verluid de honderdste plaat waarop de naam van Robert Pollard prijkt, maar het klinkt nog net zo urgent als in zijn jonge jaren. De meeste tijdgenoten van Guided by Voices zijn al lang verdwenen of klinken inmiddels oud en uitgeblust, maar de band van Robert Pollard levert wederom een geweldige plaat af. Een diepe buiging is op zijn plaats. Erwin Zijleman
De krenten uit de pop: Guided by Voices - Zeppelin Over China - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Vorig jaar deed Robert Pollard het wat rustiger aan, maar 2019 knalt er direct weer in met vijf kwartier Guided by Voices in topvorm
Er zijn niet veel bands die er in slagen om na 35 jaar nog net zo fris en urgent te klinken als in hun eerste jaren. Guided by Voices doet het keer op keer en levert met Zeppelin Over China wederom vijf kwartier gitaarmuziek af waarvan je alleen maar heel vrolijk kunt worden. Ook deze nieuwe plaat springt weer kriskras door de geschiedenis van de rockmuziek, koppelt rauwe riffs aan onweerstaanbare refreinen en melodieën en heeft vaak genoeg aan minder dan drie minuten om een perfect popliedje neer te zetten. Het is een kunst die maar weinig bands beheersen, maar Guided by Voices beheerst hem inmiddels tot in de perfectie.
Guided by Voices werd in 1985 geformeerd in Dayton, Ohio, en viert volgend jaar dus haar 35e verjaardag. In de afgelopen 34 jaar was de productie van de band rond Robert Pollard ongekend, wat een enorme stapel Guided by Voices platen heeft opgeleverd (en een even grote stapel platen van de andere wegen die Robert Pollard heeft bewandeld).
Ondanks de soms krankzinnig hoge productie, laat Guided by Voices maar zelden steken vallen. Het leverde in 2017 met twee uitstekende platen (August by Cake en How Do You Spell Heaven) bijna 50 nieuwe songs op, waaronder flink wat songs om te koesteren. Vorig jaar deed Robert Pollard het wat rustiger aan en moesten we het doen met slechts één Guided by Voices plaat en maar (!) 15 songs op het overigens wederom uitstekende Space Gun.
2019 is nog maar net begonnen en er ligt alweer een nieuwe Guided by Voices plaat op ons te wachten. Robert Pollard en zijn medemuzikanten waren dit keer ouderwets geïnspireerd en komen met vijf kwartier muziek en maar liefst 32 nieuwe songs op de proppen. Zeppelin Over China zorgt vervolgens voor vijf kwartier muziekplezier. Iedere nieuwe song van Guided by Voices voelt aan als een song die je al jaren kent en koestert, waardoor je ook Zeppelin Over China alleen maar kunt beluisteren met een grote grijns, die vervolgens nauwelijks van je gezicht te krijgen is.
Het is na die enorme stapel memorabele platen wel lastig om nog iets origineels te zeggen over een nieuwe Guided by Voices plaat. Dat probeer ik dan ook niet. Zeppelin Over China is, net als zoveel van zijn voorgangers, een masterclass langs de geschiedenis van de rockmuziek uit de jaren 60, 70, 80 en 90, met flink wat verwijzingen naar memorabele songs uit deze decennia (citaat uit mijn August by Cake recensie).
Guided by Voices klinkt ondanks haar inmiddels respectabele leeftijd (voor een rockband) nog heerlijk rauw en gruizig, waardoor Zeppelin Over China de meeste jonge en hippe gitaarbandjes degradeert tot een stel koorknapen. Het knappe van Guided by Voices is dat de band op onnavolgbare wijze gruizige en rauwe gitaarriffs combineert met onweerstaanbare refreinen en honingzoete melodieën.
Wat nog knapper is, is dat Robert Pollard en zijn medemuzikanten in veel gevallen niet veel tijd nodig hebben om een memorabel popliedje neer te zetten. Ook op Zeppelin Over China wordt de drie minuten grens in de meeste gevallen niet gepasseerd, maar desondanks klinkt de plaat geen moment fragmentarisch.
Robert Pollard zag de afgelopen decennia een hele waslijst aan muzikanten komen en gaan, maar de basis van de huidige editie van Guided by Voices is inmiddels een paar jaar stabiel en dat hoor je. Ondanks het feit dat de muziek van Guided by Voices heerlijk mag rammelen, de band wordt niet voor niets gerekend tot de pioniers van de lo-fi, klinkt Zeppelin Over China hecht.
Zeppelin Over China is ook weer een hele diverse plaat. Naast talloze citaten uit de lo-fi, de 90s indierock en de grunge, neemt Guided by Voices ook een aantal malen gas terug en verrijkt het haar muziek met invloeden uit de folk en de progrock (zeker wanneer Robert Pollard klinkt als Peter Gabriel in de eerste jaren van Genesis).
Zeppelin Over China is uiteindelijk vooral een plaat waarover je niet moet lezen, maar die je moet ondergaan, bij voorkeur met flink wat volume uit de speakers. Zeppelin Over China is naar verluid de honderdste plaat waarop de naam van Robert Pollard prijkt, maar het klinkt nog net zo urgent als in zijn jonge jaren. De meeste tijdgenoten van Guided by Voices zijn al lang verdwenen of klinken inmiddels oud en uitgeblust, maar de band van Robert Pollard levert wederom een geweldige plaat af. Een diepe buiging is op zijn plaats. Erwin Zijleman
Gunther Brown - North Wind (2016)
0
geplaatst: 19 maart 2016, 09:03 uur
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Gunther Brown - North Wind - dekrentenuitdepop.blogspot.nl
Ik was al weer twee jaar geleden stevig onder de indruk van Good Nights For Daydreams, het debuut van de uit Portland, Oregon, afkomstige band Gunther Brown.
De band positioneerde zichzelf destijds als alt-country band, maar bleek goed te zijn voor een verrassend veelzijdig geluid vol onverwachte invloeden.
Good Nights For Daydreams begon misschien bij de alt-country van bands als Uncle Tupelo en The Jayhawks, maar begaf zich al snel ook op andere terreinen, waardoor de muziek van de band me minstens net zo vaak deed denken aan onder andere R.E.M. en Buffalo Tom (wiens beste platen ik nog steeds koester).
North Wind, de tweede plaat van de band, gaat verder waar het debuut twee jaar geleden zo fraai ophield, maar zet ook een aantal flinke stappen vooruit.
Alt-country vormt nog altijd de basis voor de muziek van Gunther Brown, maar als de band zich buiten de gebaande paden van dit genre begeeft, doet het dit ook vol overgave. De banden met de American Underground en de indie-rock zijn wat strakker aangehaald, wat resulteert in heerlijk gruizige gitaren, maar Gunther Brown is ook dit keer niet vies van songs die je vanuit de gruizige 90s indie-rock terug sleuren naar de hoogtijdagen van de zonnige countryrock.
Vergeleken met het al zo goede debuut laat North Wind over de hele linie groei horen. Muzikaal steekt het allemaal nog beter in elkaar, met een glansrol voor de veelvuldige gitaar duels, maar ook de rauwe zang van Pete Dubuc en de songs op de plaat hebben flink aan kracht gewonnen.
Gunther Brown grossiert nog altijd in songs die onmiddellijk overtuigen, maar die ook vol verrassing zitten. In het begin van de plaat is die verrassing nog betrekkelijk subtiel met net wat meer gruis op de snaren en stembanden, maar naarmate de plaat vordert, trekt Gunther Brown steeds meer uit de kast en gaat het ook aan de haal met onder andere swamp-rock en country-gospel.
Net als je denkt dat je weet waar je aan toe bent bij Gunther Brown, gaat de band in de slottrack nog eens helemaal los met een bijna avant-gardistische track vol onnavolgbaar gitaargeweld. Het is een treffend slot van een plaat die nog meer indruk maakt dan het geweldige debuut en die het daarom absoluut verdient om gehoord te worden, ook of zelfs juist in Nederland. Erwin Zijleman
De krenten uit de pop: Gunther Brown - North Wind - dekrentenuitdepop.blogspot.nl
Ik was al weer twee jaar geleden stevig onder de indruk van Good Nights For Daydreams, het debuut van de uit Portland, Oregon, afkomstige band Gunther Brown.
De band positioneerde zichzelf destijds als alt-country band, maar bleek goed te zijn voor een verrassend veelzijdig geluid vol onverwachte invloeden.
Good Nights For Daydreams begon misschien bij de alt-country van bands als Uncle Tupelo en The Jayhawks, maar begaf zich al snel ook op andere terreinen, waardoor de muziek van de band me minstens net zo vaak deed denken aan onder andere R.E.M. en Buffalo Tom (wiens beste platen ik nog steeds koester).
North Wind, de tweede plaat van de band, gaat verder waar het debuut twee jaar geleden zo fraai ophield, maar zet ook een aantal flinke stappen vooruit.
Alt-country vormt nog altijd de basis voor de muziek van Gunther Brown, maar als de band zich buiten de gebaande paden van dit genre begeeft, doet het dit ook vol overgave. De banden met de American Underground en de indie-rock zijn wat strakker aangehaald, wat resulteert in heerlijk gruizige gitaren, maar Gunther Brown is ook dit keer niet vies van songs die je vanuit de gruizige 90s indie-rock terug sleuren naar de hoogtijdagen van de zonnige countryrock.
Vergeleken met het al zo goede debuut laat North Wind over de hele linie groei horen. Muzikaal steekt het allemaal nog beter in elkaar, met een glansrol voor de veelvuldige gitaar duels, maar ook de rauwe zang van Pete Dubuc en de songs op de plaat hebben flink aan kracht gewonnen.
Gunther Brown grossiert nog altijd in songs die onmiddellijk overtuigen, maar die ook vol verrassing zitten. In het begin van de plaat is die verrassing nog betrekkelijk subtiel met net wat meer gruis op de snaren en stembanden, maar naarmate de plaat vordert, trekt Gunther Brown steeds meer uit de kast en gaat het ook aan de haal met onder andere swamp-rock en country-gospel.
Net als je denkt dat je weet waar je aan toe bent bij Gunther Brown, gaat de band in de slottrack nog eens helemaal los met een bijna avant-gardistische track vol onnavolgbaar gitaargeweld. Het is een treffend slot van een plaat die nog meer indruk maakt dan het geweldige debuut en die het daarom absoluut verdient om gehoord te worden, ook of zelfs juist in Nederland. Erwin Zijleman
Guy Garvey - Courting the Squall (2015)
0
geplaatst: 3 november 2015, 14:33 uur
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Guy Garvey - Courting The Squall - dekrentenuitdepop.blogspot.nl
Soloplaten van leden van zeer succesvolle bands leveren maar zelden een plaat op die je uiteindelijk gaat onthouden. Ik had op voorhand dan ook vooral twijfels over de noodzaak van een soloplaat van Elbow zanger Guy Garvey.
Die twijfel neemt de Brit direct weg in de openingstrack van zijn soloplaat Courting The Squall. Guy Garvey klinkt in Angela’s Eyes veel rauwer en directer dan we van hem gewend zijn en dat klinkt zeker niet onaangenaam.
Op Courting The Squall neemt Guy Garvey overigens zeker niet over de hele linie afstand van het Elbow geluid. Veel tracks op de plaat liggen in het verlengde van de muziek die is te horen op de prachtige serie platen die Elbow heeft uitgebracht, al is het maar vanwege de uit duizenden herkenbare vocalen. Courting The Squall behoudt echter zijn bestaansrecht.
Guy Garvey werkt op zijn soloplaat met bevriende muzikanten, onder wie een lid van I Am Kloot en multi-instrumentalist Ben Christophers en deze muzikanten leggen ook in de songs die tegen het geluid van Elbow aanleunen duidelijk andere accenten.
Courting The Squall is over de hele linie directer dan de platen van Elbow, flirt op aanstekelijke wijze met funk en jazz, kiest voor wat minder diepgravende maar hierdoor wel opvallend trefzekere arrangementen en geeft Guy Garvey steeds de mogelijkheid om buiten de gebaande paden te treden. Courting The Squall is ook nog eens minder bombastisch en veel intiemer dan de platen van Elbow, waardoor de plaat zich vrij makkelijk opdringt en je vervolgens ook makkelijk raakt.
Als Elbow op de proppen zou zijn gekomen met deze plaat had ik het ongetwijfeld een frisse, avontuurlijke en gedurfde plaat gevonden en dat is natuurlijk niet anders wanneer alleen de naam van de zanger op de cover prijkt. Courting The Squall is uiteindelijk niet de overbodige soloplaat geworden waar ik bang voor was, maar is een prima plaat die me ook nog nieuwsgierig maakt naar de volgende stap van Elbow. Daar wil ik nog best even op wachten, want met Courting The Squall ben ik nog lang niet klaar. Erwin Zijleman
De krenten uit de pop: Guy Garvey - Courting The Squall - dekrentenuitdepop.blogspot.nl
Soloplaten van leden van zeer succesvolle bands leveren maar zelden een plaat op die je uiteindelijk gaat onthouden. Ik had op voorhand dan ook vooral twijfels over de noodzaak van een soloplaat van Elbow zanger Guy Garvey.
Die twijfel neemt de Brit direct weg in de openingstrack van zijn soloplaat Courting The Squall. Guy Garvey klinkt in Angela’s Eyes veel rauwer en directer dan we van hem gewend zijn en dat klinkt zeker niet onaangenaam.
Op Courting The Squall neemt Guy Garvey overigens zeker niet over de hele linie afstand van het Elbow geluid. Veel tracks op de plaat liggen in het verlengde van de muziek die is te horen op de prachtige serie platen die Elbow heeft uitgebracht, al is het maar vanwege de uit duizenden herkenbare vocalen. Courting The Squall behoudt echter zijn bestaansrecht.
Guy Garvey werkt op zijn soloplaat met bevriende muzikanten, onder wie een lid van I Am Kloot en multi-instrumentalist Ben Christophers en deze muzikanten leggen ook in de songs die tegen het geluid van Elbow aanleunen duidelijk andere accenten.
Courting The Squall is over de hele linie directer dan de platen van Elbow, flirt op aanstekelijke wijze met funk en jazz, kiest voor wat minder diepgravende maar hierdoor wel opvallend trefzekere arrangementen en geeft Guy Garvey steeds de mogelijkheid om buiten de gebaande paden te treden. Courting The Squall is ook nog eens minder bombastisch en veel intiemer dan de platen van Elbow, waardoor de plaat zich vrij makkelijk opdringt en je vervolgens ook makkelijk raakt.
Als Elbow op de proppen zou zijn gekomen met deze plaat had ik het ongetwijfeld een frisse, avontuurlijke en gedurfde plaat gevonden en dat is natuurlijk niet anders wanneer alleen de naam van de zanger op de cover prijkt. Courting The Squall is uiteindelijk niet de overbodige soloplaat geworden waar ik bang voor was, maar is een prima plaat die me ook nog nieuwsgierig maakt naar de volgende stap van Elbow. Daar wil ik nog best even op wachten, want met Courting The Squall ben ik nog lang niet klaar. Erwin Zijleman
Gwenifer Raymond - Strange Lights Over Garth Mountain (2020)
0
geplaatst: 16 november 2020, 16:40 uur
recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Gwenifer Raymond - Strange Lights Over Garth Mountain - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Gwenifer Raymond - Strange Lights Over Garth Mountain
Gwenifer Raymond imponeert met haar gitaarspel, maar slaagt er ook in om de aandacht vast te houden met een combinatie van muzikaal vuurwerk en beeldende en bezwerende klanken
Ruim twee jaar geleden maakte ik voor het eerst kennis met de muziek van de Britse muzikante Gwenifer Raymond en bleef ik in eerste instantie wachten op de zang die niet zou komen. Inmiddels weet ik dat de muzikante uit Wales de ruimte volledig vult met haar fascinerende gitaarwerk, dat soms experimenteel en repetitief is en soms in een duizelingwekkende snelheid over je heen komt. Het duurt even voor alles op zijn plek valt, maar als dat is gebeurd, is ook het tweede album van Gwenifer Raymond een album dat steeds meer moois laat horen en dat de aandacht moeiteloos drie kwartier vast houdt. Terecht bejubeld door de Britse muziekpers.
Ik ben normaal gesproken niet zo gek op instrumentale albums, maar na een aantal zeer positieve recensies gaf ik You Never Were Much Of A Dancer van Gwenifer Raymond in de zomer van 2018 een kans, waarna het debuutalbum van de muzikante uit Wales me stiekem toch wel fascineerde.
You Never Were Much Of A Dancer maakte indruk met soms onnavolgbaar akoestisch gitaarspel en al even indrukwekkend spel van andere instrumenten, maar Gwenifer Raymond slaagde er ook in om songs met een kop en een staart af te leveren. Het waren songs waarin ik steeds folky vocalen verwachte, maar het was geen hele grote teleurstelling dat ze niet kwamen.
Het verhaal van Gwenifer Raymond werd twee jaar geleden nogal geromantiseerd door de Britse kwaliteitskrant The Guardian die stelde dat de jonge muzikante uit Wales door Nirvana’s versie van Lead Belly’s Where Did You Sleep Last Night (op het album MTV Unplugged In New York) geïnteresseerd raakte in stokoude Amerikaanse blues en in het bespelen van de gitaar, waarna haar gitaarleraar haar kennis liet maken met het unieke gitaarspel van John Fahey.
Gwenifer Raymond houdt het er zelf op dat Nivana’s Nevermind haar de kant van de muziek op duwde en haar gitaarspel geïnspireerd is door de goedkope verzamel cd’s met oude Amerikaanse blues en folk die in huize Raymond beschikbaar waren. Hoe het ook zij, ook op haar tweede album laat Gwenifer Raymond horen dat ze geweldig gitaar kan spelen.
Ook op Strange Lights Over Garth Mountain moeten we het weer doen zonder vocalen, maar dat is ook dit keer geen ramp. Er is op het tweede album van Gwenifer Raymond ook geen ruimte voor vocalen, want alle aandacht en ruimte wordt opgeëist door het bijzonder fraaie gitaarspel van Gwenifer Raymond, die ook dit keer geen geheim maakt van haar bewondering voor het gitaarspel van John Fahey.
Strange Lights Over Garth Mountain werd opgenomen tijdens de Britse lockdown in het appartement van Gwenifer Raymond, maar werd naar verluidt stevig beïnvloed door volksmuziek uit Wales. Luisteren naar Strange Lights Over Garth Mountain tovert fraaie beelden op het netvlies en ik zie inderdaad eerder uitgestrekte natuur dan een flatje in Brighton.
Gwenifer Raymond beperkt zich dit keer tot de akoestische gitaar en tovert wonderschone klanken uit de speakers. Haar gitaarspel is soms razendsnel en onnavolgbaar, maar het muzikale vuurwerk wordt afgewisseld met repeterende klanken die zich in een wat lager tempo voort slepen.
Door flink wat variatie aan te brengen in de vaak wat langere tracks biedt Strange Lights Over Garth Mountain voldoende variatie om de aandacht bijna drie kwartier lang vast te houden, maar het album heeft door het soms ook wat repetitieve karakter ook een bezwerende uitwerking.
Ik ben zoals gezegd meestal niet zo gek op instrumentale albums, maar het tweede album van Gwenifer Raymond bevalt me uitstekend en wint bij herhaalde beluistering alleen maar aan kracht. Het is even omschakelen, maar als je je eenmaal verliest in het wonderschone gitaarspel op Strange Lights Over Garth Mountain fascineert het meer en meer. Erwin Zijleman
De krenten uit de pop: Gwenifer Raymond - Strange Lights Over Garth Mountain - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Gwenifer Raymond - Strange Lights Over Garth Mountain
Gwenifer Raymond imponeert met haar gitaarspel, maar slaagt er ook in om de aandacht vast te houden met een combinatie van muzikaal vuurwerk en beeldende en bezwerende klanken
Ruim twee jaar geleden maakte ik voor het eerst kennis met de muziek van de Britse muzikante Gwenifer Raymond en bleef ik in eerste instantie wachten op de zang die niet zou komen. Inmiddels weet ik dat de muzikante uit Wales de ruimte volledig vult met haar fascinerende gitaarwerk, dat soms experimenteel en repetitief is en soms in een duizelingwekkende snelheid over je heen komt. Het duurt even voor alles op zijn plek valt, maar als dat is gebeurd, is ook het tweede album van Gwenifer Raymond een album dat steeds meer moois laat horen en dat de aandacht moeiteloos drie kwartier vast houdt. Terecht bejubeld door de Britse muziekpers.
Ik ben normaal gesproken niet zo gek op instrumentale albums, maar na een aantal zeer positieve recensies gaf ik You Never Were Much Of A Dancer van Gwenifer Raymond in de zomer van 2018 een kans, waarna het debuutalbum van de muzikante uit Wales me stiekem toch wel fascineerde.
You Never Were Much Of A Dancer maakte indruk met soms onnavolgbaar akoestisch gitaarspel en al even indrukwekkend spel van andere instrumenten, maar Gwenifer Raymond slaagde er ook in om songs met een kop en een staart af te leveren. Het waren songs waarin ik steeds folky vocalen verwachte, maar het was geen hele grote teleurstelling dat ze niet kwamen.
Het verhaal van Gwenifer Raymond werd twee jaar geleden nogal geromantiseerd door de Britse kwaliteitskrant The Guardian die stelde dat de jonge muzikante uit Wales door Nirvana’s versie van Lead Belly’s Where Did You Sleep Last Night (op het album MTV Unplugged In New York) geïnteresseerd raakte in stokoude Amerikaanse blues en in het bespelen van de gitaar, waarna haar gitaarleraar haar kennis liet maken met het unieke gitaarspel van John Fahey.
Gwenifer Raymond houdt het er zelf op dat Nivana’s Nevermind haar de kant van de muziek op duwde en haar gitaarspel geïnspireerd is door de goedkope verzamel cd’s met oude Amerikaanse blues en folk die in huize Raymond beschikbaar waren. Hoe het ook zij, ook op haar tweede album laat Gwenifer Raymond horen dat ze geweldig gitaar kan spelen.
Ook op Strange Lights Over Garth Mountain moeten we het weer doen zonder vocalen, maar dat is ook dit keer geen ramp. Er is op het tweede album van Gwenifer Raymond ook geen ruimte voor vocalen, want alle aandacht en ruimte wordt opgeëist door het bijzonder fraaie gitaarspel van Gwenifer Raymond, die ook dit keer geen geheim maakt van haar bewondering voor het gitaarspel van John Fahey.
Strange Lights Over Garth Mountain werd opgenomen tijdens de Britse lockdown in het appartement van Gwenifer Raymond, maar werd naar verluidt stevig beïnvloed door volksmuziek uit Wales. Luisteren naar Strange Lights Over Garth Mountain tovert fraaie beelden op het netvlies en ik zie inderdaad eerder uitgestrekte natuur dan een flatje in Brighton.
Gwenifer Raymond beperkt zich dit keer tot de akoestische gitaar en tovert wonderschone klanken uit de speakers. Haar gitaarspel is soms razendsnel en onnavolgbaar, maar het muzikale vuurwerk wordt afgewisseld met repeterende klanken die zich in een wat lager tempo voort slepen.
Door flink wat variatie aan te brengen in de vaak wat langere tracks biedt Strange Lights Over Garth Mountain voldoende variatie om de aandacht bijna drie kwartier lang vast te houden, maar het album heeft door het soms ook wat repetitieve karakter ook een bezwerende uitwerking.
Ik ben zoals gezegd meestal niet zo gek op instrumentale albums, maar het tweede album van Gwenifer Raymond bevalt me uitstekend en wint bij herhaalde beluistering alleen maar aan kracht. Het is even omschakelen, maar als je je eenmaal verliest in het wonderschone gitaarspel op Strange Lights Over Garth Mountain fascineert het meer en meer. Erwin Zijleman
Gwenifer Raymond - You Never Were Much of a Dancer (2018)
1
geplaatst: 3 juli 2018, 14:22 uur
recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Gwenifer Raymond - You Never Were Much Of A Dancer - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Gwenifer Raymond is een jonge muzikante uit Wales die door Nirvana’s versie van Lead Belly’s Where Did You Sleep Last Night (op het album MTV Unplugged In New York) geïnteresseerd raakte in stokoude Amerikaanse blues en in het bespelen van de gitaar. Haar gitaarleraar liet haar vervolgens kennis maken met het unieke gitaarspel van John Fahey en alles komt nu samen op Gwenifer Raymond’s debuut You Never Were Much Of A Dancer.
Althans, dat is het verhaal volgens de Britse kwaliteitskrant The Guardian. In haar eigen biografie wordt Nirvana’s Nevermind genoemd als belangrijkste reden om gitaar te gaan spelen en kwam de oude Amerikaanse blues en folk via goedkope verzamel cd’s terecht in huize Raymond.
Ik vind het verhaal van The Guardian mooier, dus voorlopig hou ik daar maar aan vast. Ook het debuut van Gwenifer Raymond laat ik niet los, al ging dat zeker niet vanzelf. Het is een debuut waar ik nog niet al te veel over kan vinden en het is bovendien een debuut waar ik bij eerste beluistering niet veel mee kon en dat geldt waarschijnlijk voor meer muziekliefhebbers.
De jonge muzikante kan inmiddels op meerdere instrumenten uit de voeten en heeft haar debuut in haar eentje volgespeeld. You Never Were Much Of A Dancer opent met fluitende vogeltjes en een weemoedige en wat Oosters klinkende viool, maar na een minuut is Gwenifer Raymond zelf aan zet.
In de tweede track laat ze horen dat ze stevig is beïnvloed door het finkerpicking gitaarspel van John Fahey en imponeert de muzikante uit Wales met snel en onnavolgbaar akoestisch gitaarspel. Ik was er van overtuigd dat er op een gegeven moment een mooie folky stem zou invallen, maar dat gebeurt niet. In de derde track laat Gwenifer Raymond horen dat ze ook met de banjo geweldige dingen kan doen, maar vocalen blijven ook dit keer uit. Wanneer je het ook in de vierde track moet doen met bijzonder fraai gitaarspel, weet je dat de zang niet meer gaat komen.
Dat is in eerste instantie even slikken, want hoeveel instrumentale platen ken je die interessant genoeg zijn om meerdere keren te beluisteren? Ik ken er niet zo gek veel en was er van overtuigd dat ook het debuut van Gwenifer Raymond snel zou gaan vervelen, maar dat is zeker niet het geval.
De muzikante uit Wales, die tegenwoordig het Engelse Brighton als uitvalsbasis heeft, raakte ooit (al dan niet door Nirvana) verknocht aan de traditionele Amerikaanse folk en blues en het zijn deze invloeden die domineren op You Never Were Much Of A Dancer. Luister naar het debuut van Gwenifer Raymond en de beelden van onherbergzame dorpen in de Appalachen of de broeierige oevers van de Mississippi verschijnen op het netvlies.
Het snarenwerk op de plaat (naast akoestische gitaar en banjo speelt de jonge Britse ook nog slide gitaar) is soms razendsnel en onnavolgbaar, maar Gwenifer Raymond kan ook Ry Cooder naar de kroon steken met bijzonder loom slide spel dat niet had misstaan op de Paris, Texas, soundtrack en eert uiteraard haar held John Fahey veelvuldig, onder andere in het mooie Requiem For John Fahey.
In iedere track hoor je net weer andere klanken en na enige gewenning komen alle tracks tot leven. You Never Were Much Of A Dancer is zeker geen plaat voor alle momenten, maar zo op zijn tijd is het debuut van Gwenifer Raymond wonderschoon en buitengewoon fascinerend. Erwin Zijleman
De krenten uit de pop: Gwenifer Raymond - You Never Were Much Of A Dancer - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Gwenifer Raymond is een jonge muzikante uit Wales die door Nirvana’s versie van Lead Belly’s Where Did You Sleep Last Night (op het album MTV Unplugged In New York) geïnteresseerd raakte in stokoude Amerikaanse blues en in het bespelen van de gitaar. Haar gitaarleraar liet haar vervolgens kennis maken met het unieke gitaarspel van John Fahey en alles komt nu samen op Gwenifer Raymond’s debuut You Never Were Much Of A Dancer.
Althans, dat is het verhaal volgens de Britse kwaliteitskrant The Guardian. In haar eigen biografie wordt Nirvana’s Nevermind genoemd als belangrijkste reden om gitaar te gaan spelen en kwam de oude Amerikaanse blues en folk via goedkope verzamel cd’s terecht in huize Raymond.
Ik vind het verhaal van The Guardian mooier, dus voorlopig hou ik daar maar aan vast. Ook het debuut van Gwenifer Raymond laat ik niet los, al ging dat zeker niet vanzelf. Het is een debuut waar ik nog niet al te veel over kan vinden en het is bovendien een debuut waar ik bij eerste beluistering niet veel mee kon en dat geldt waarschijnlijk voor meer muziekliefhebbers.
De jonge muzikante kan inmiddels op meerdere instrumenten uit de voeten en heeft haar debuut in haar eentje volgespeeld. You Never Were Much Of A Dancer opent met fluitende vogeltjes en een weemoedige en wat Oosters klinkende viool, maar na een minuut is Gwenifer Raymond zelf aan zet.
In de tweede track laat ze horen dat ze stevig is beïnvloed door het finkerpicking gitaarspel van John Fahey en imponeert de muzikante uit Wales met snel en onnavolgbaar akoestisch gitaarspel. Ik was er van overtuigd dat er op een gegeven moment een mooie folky stem zou invallen, maar dat gebeurt niet. In de derde track laat Gwenifer Raymond horen dat ze ook met de banjo geweldige dingen kan doen, maar vocalen blijven ook dit keer uit. Wanneer je het ook in de vierde track moet doen met bijzonder fraai gitaarspel, weet je dat de zang niet meer gaat komen.
Dat is in eerste instantie even slikken, want hoeveel instrumentale platen ken je die interessant genoeg zijn om meerdere keren te beluisteren? Ik ken er niet zo gek veel en was er van overtuigd dat ook het debuut van Gwenifer Raymond snel zou gaan vervelen, maar dat is zeker niet het geval.
De muzikante uit Wales, die tegenwoordig het Engelse Brighton als uitvalsbasis heeft, raakte ooit (al dan niet door Nirvana) verknocht aan de traditionele Amerikaanse folk en blues en het zijn deze invloeden die domineren op You Never Were Much Of A Dancer. Luister naar het debuut van Gwenifer Raymond en de beelden van onherbergzame dorpen in de Appalachen of de broeierige oevers van de Mississippi verschijnen op het netvlies.
Het snarenwerk op de plaat (naast akoestische gitaar en banjo speelt de jonge Britse ook nog slide gitaar) is soms razendsnel en onnavolgbaar, maar Gwenifer Raymond kan ook Ry Cooder naar de kroon steken met bijzonder loom slide spel dat niet had misstaan op de Paris, Texas, soundtrack en eert uiteraard haar held John Fahey veelvuldig, onder andere in het mooie Requiem For John Fahey.
In iedere track hoor je net weer andere klanken en na enige gewenning komen alle tracks tot leven. You Never Were Much Of A Dancer is zeker geen plaat voor alle momenten, maar zo op zijn tijd is het debuut van Gwenifer Raymond wonderschoon en buitengewoon fascinerend. Erwin Zijleman
Gwenno - Tresor (2022)
0
geplaatst: 3 juli 2022, 10:33 uur
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Gwenno - Tresor - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Gwenno - Tresor
Gwenno schuift op haar derde album Tresor op richting wat subtielere en vaak sprookjesachtige klanken, die prachtig combineren met het gebruik van lokale talen en de bijzondere stem van de muzikante uit Wales
Ik vond de eerste twee albums van Gwenno absoluut bijzonder, maar ze overtuigden me uiteindelijk niet. Het deze week verschenen Tresor doet dat wel en hoe. Gwenno betovert op haar nieuwe album met bijzonder fraaie klanken en arrangementen, waarvan het mysterie nog wat verder wordt versterkt door de teksten in met name het Cornish. Het levert een album op dat geen moment lijkt op andere albums, dat met geen mogelijkheid in een hokje is te duwen, maar dat ondanks alle potentiële drempels die Gwenno opwerpt onmiddellijk overtuigt en vervolgens uitgroeit tot een album dat je tot de laatste noot wilt uitpluizen. Gwenno zet een reuzenstap met dit bijzondere album dat vooralsnog alleen maar indrukwekkender wordt.
Het Britse muziektijdschrift Uncut geeft in het augustusnummer de redelijk zeldzame score van 9/10 aan Tresor, het nieuwe album van de uit Wales afkomstige muzikante Gwenno. De Britse muziekpers was ook al behoorlijk enthousiast over de vorige twee albums van Gwenno, maar Y Dydd Olaf uit 2014 en Le Kov uit 2018 wisten mij uiteindelijk toch onvoldoende te overtuigen.
Op beide albums zocht Gwenno Saunders, die eerder deel uit maakte van de band Pipettes, nadrukkelijk het avontuur, maar op de momenten dat ze dit in mindere mate deed, klonk haar muziek wat mij betreft juist wat gewoontjes, ondanks de teksten in het Welsh en vooral het Cornish.
Ook het deze week verschenen Tresor (Treasure) klinkt direct ongewoon in de oren door het gebruik van de lokale talen, die voor buitenstaanders compleet onverstaanbaar zijn en vooral mysterieus klinken. Gwenno zingt op Tresor ook af en toe in het Engels, maar op het overgrote deel van het album maakt ze geen gebruik van haar afkomst en kiest ze voor het Cornish.
In muzikaal opzicht doet het nieuwe album van Gwenno hier en daar denken aan de vorige albums van de muzikante uit Cardiff, maar ik vind Tresor een stuk beter en veel interessanter. Ook op haar derde album werkt Gwenno samen met Rhys Edwards, maar Tresor klinkt voor het overgrote deel anders dan Y Dydd Olaf en Le Kov. Waar deze albums vooral elektronisch werden ingekleurd, gaan elektronische en organische klanken op Tresor hand in hand en duiken hier en daar klassiek aandoende arrangementen op.
Zeker wanneer de elektronica stevig werd ingezet konden de eerste twee albums van Gwenno zoals gezegd wat gewoontjes klinken, maar op album nummer drie is de instrumentatie een stuk subtieler. Gwenno combineert op Tresor bovendien uiteenlopende invloeden. Naast invloeden uit de traditionele muziek uit haar geboorteland Wales, hoor je op het album invloeden uit de folk, de new age, de psychedelica en de elektropop.
Het zijn allemaal invloeden die op uiterst subtiele wijze zijn verwerkt, waardoor Tresor in geen van de genoemde hokjes past. In muzikaal opzicht doet het album me hier en daar denken aan het debuutalbum van Portishead, maar Tresor schiet ook allerlei andere kanten op en kan sprookjesachtige klanken afwisselen met een opeens toch weer redelijk rechttoe rechtaan popliedje.
Het derde album van Gwenno is niet alleen vooral subtiel ingekleurd, maar heeft ook een voorkeur voor zich langzaam voortslepende en wat dromerig klinkende songs. Het zijn klanken die mooi kleuren bij de al even dromerige vocalen van Gwenno, die betovert met de mysterieuze woorden in haar teksten, maar er ook in slaagt om de luisteraar haar songs in te slepen. Tresor is, zeker vergeleken met zijn twee voorgangers, wat meer naar binnen gericht, wat het resultaat is van het isolement door de coronapandemie en het moederschap van de muzikante uit Cardiff.
Ik geef eerlijk toe dat ik vooral sceptisch was toen ik de Uncut recensie van het album eerder deze week las en de torenhoge score zag, maar inmiddels kan ik alleen maar concluderen dat er niets op valt af te dingen. Tresor is een album dat drie kwartier lang betovert met bijzondere klanken en mooie zang en met songs die de fantasie stevig prikkelen, maar die ook van een bijzondere of zelfs unieke schoonheid zijn. Prachtig. Erwin Zijleman
De krenten uit de pop: Gwenno - Tresor - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Gwenno - Tresor
Gwenno schuift op haar derde album Tresor op richting wat subtielere en vaak sprookjesachtige klanken, die prachtig combineren met het gebruik van lokale talen en de bijzondere stem van de muzikante uit Wales
Ik vond de eerste twee albums van Gwenno absoluut bijzonder, maar ze overtuigden me uiteindelijk niet. Het deze week verschenen Tresor doet dat wel en hoe. Gwenno betovert op haar nieuwe album met bijzonder fraaie klanken en arrangementen, waarvan het mysterie nog wat verder wordt versterkt door de teksten in met name het Cornish. Het levert een album op dat geen moment lijkt op andere albums, dat met geen mogelijkheid in een hokje is te duwen, maar dat ondanks alle potentiële drempels die Gwenno opwerpt onmiddellijk overtuigt en vervolgens uitgroeit tot een album dat je tot de laatste noot wilt uitpluizen. Gwenno zet een reuzenstap met dit bijzondere album dat vooralsnog alleen maar indrukwekkender wordt.
Het Britse muziektijdschrift Uncut geeft in het augustusnummer de redelijk zeldzame score van 9/10 aan Tresor, het nieuwe album van de uit Wales afkomstige muzikante Gwenno. De Britse muziekpers was ook al behoorlijk enthousiast over de vorige twee albums van Gwenno, maar Y Dydd Olaf uit 2014 en Le Kov uit 2018 wisten mij uiteindelijk toch onvoldoende te overtuigen.
Op beide albums zocht Gwenno Saunders, die eerder deel uit maakte van de band Pipettes, nadrukkelijk het avontuur, maar op de momenten dat ze dit in mindere mate deed, klonk haar muziek wat mij betreft juist wat gewoontjes, ondanks de teksten in het Welsh en vooral het Cornish.
Ook het deze week verschenen Tresor (Treasure) klinkt direct ongewoon in de oren door het gebruik van de lokale talen, die voor buitenstaanders compleet onverstaanbaar zijn en vooral mysterieus klinken. Gwenno zingt op Tresor ook af en toe in het Engels, maar op het overgrote deel van het album maakt ze geen gebruik van haar afkomst en kiest ze voor het Cornish.
In muzikaal opzicht doet het nieuwe album van Gwenno hier en daar denken aan de vorige albums van de muzikante uit Cardiff, maar ik vind Tresor een stuk beter en veel interessanter. Ook op haar derde album werkt Gwenno samen met Rhys Edwards, maar Tresor klinkt voor het overgrote deel anders dan Y Dydd Olaf en Le Kov. Waar deze albums vooral elektronisch werden ingekleurd, gaan elektronische en organische klanken op Tresor hand in hand en duiken hier en daar klassiek aandoende arrangementen op.
Zeker wanneer de elektronica stevig werd ingezet konden de eerste twee albums van Gwenno zoals gezegd wat gewoontjes klinken, maar op album nummer drie is de instrumentatie een stuk subtieler. Gwenno combineert op Tresor bovendien uiteenlopende invloeden. Naast invloeden uit de traditionele muziek uit haar geboorteland Wales, hoor je op het album invloeden uit de folk, de new age, de psychedelica en de elektropop.
Het zijn allemaal invloeden die op uiterst subtiele wijze zijn verwerkt, waardoor Tresor in geen van de genoemde hokjes past. In muzikaal opzicht doet het album me hier en daar denken aan het debuutalbum van Portishead, maar Tresor schiet ook allerlei andere kanten op en kan sprookjesachtige klanken afwisselen met een opeens toch weer redelijk rechttoe rechtaan popliedje.
Het derde album van Gwenno is niet alleen vooral subtiel ingekleurd, maar heeft ook een voorkeur voor zich langzaam voortslepende en wat dromerig klinkende songs. Het zijn klanken die mooi kleuren bij de al even dromerige vocalen van Gwenno, die betovert met de mysterieuze woorden in haar teksten, maar er ook in slaagt om de luisteraar haar songs in te slepen. Tresor is, zeker vergeleken met zijn twee voorgangers, wat meer naar binnen gericht, wat het resultaat is van het isolement door de coronapandemie en het moederschap van de muzikante uit Cardiff.
Ik geef eerlijk toe dat ik vooral sceptisch was toen ik de Uncut recensie van het album eerder deze week las en de torenhoge score zag, maar inmiddels kan ik alleen maar concluderen dat er niets op valt af te dingen. Tresor is een album dat drie kwartier lang betovert met bijzondere klanken en mooie zang en met songs die de fantasie stevig prikkelen, maar die ook van een bijzondere of zelfs unieke schoonheid zijn. Prachtig. Erwin Zijleman
Gwenno - Utopia (2025)
0
geplaatst: 17 juli 2025, 21:15 uur
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Gwenno - Utopia - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Review: Gwenno - Utopia
De vorige drie albums van Gwenno waren door het gebruik van het Welsh en het Cornish door mysterie omgeven, maar ook als de muzikante uit Wales in het Engels zingt is haar bijzondere muziek verre van alledaags
Ik had niet zo heel veel met de muziek van The Pipettes en ook de eerste twee soloalbums van Gwenno wist ik niet op de juiste waarde te schatten, maar sinds de release van Tresor in 2022 weet ik beter. Tresor vond ik een jaarlijstjesalbum en met terugwerkende kracht geldt dat wat mij betreft ook voor de eerste twee albums van de muzikante uit Wales. Het deze week verschenen Utopia klinkt weer net wat anders en door het gebruik van het Engels ook wel wat gewoner, maar gewoon is in het geval van Gwenno een relatief begrip. Ook Utopia is weer een sterk album en het is net als zijn voorgangers een album dat alleen maar beter wordt. Bijzondere muzikante deze Gwenno.
Gwenno (Saunders) maakte ooit, samen met onder andere Rose Elinor Dougall, deel uit van de Britse band The Pipettes, die op bijzondere wijze voortborduurde op de girl pop van Phil Spector. De band was korte tijd behoorlijk succesvol, maar uiteindelijk bleek de retro-pop van The Pipettes niet heel lang houdbaar.
Gwenno begon vervolgens aan een solocarrière, die ik in eerste instantie niet op de juiste waarde wist te schatten. Haar debuutalbum Y Dydd Olaf uit 2014 en opvolger Le Kov uit 2018 waren door het gebruik van het Welsh en het Cornish misschien niet heel toegankelijk, maar als ik nu luister naar de prachtige songs op deze albums kan ik alleen maar concluderen dat ik er flink naast zat bij mijn oorspronkelijke beoordeling van de muziek van Gwenno.
Het kwartje viel wel in 2022 toen het derde album van Gwenno verscheen. Het album was wat minder elektronisch en nog wat sprookjesachtiger ingekleurd dan zijn voorgangers, waarna het gebruik van voor bijna iedereen onverstaanbare talen de magie van het album nog wat verder wist te vergroten. Ik was in de zomer van 2022 bijzonder onder de indruk van Tresor en dat was ik ook nog toen ik een maand of vijf later mijn jaarlijstje samenstelde.
De lat lag dus hoog voor het vierde album van de muzikante uit Cardiff, maar Utopia heeft me zeker niet teleurgesteld. Het wederom samen met producer Rhys Edwards gemaakte Utopia begint waar het prachtige Tresor net iets meer dan drie jaar geleden ophield, maar Gwenno weet ook met haar vierde album weer te verrassen.
Dat doet ze bijvoorbeeld door het merendeel van de tracks in het Engels te zingen. Het maakt haar songs een stuk toegankelijker, maar het gaat ook ten koste van het mysterieuze dat werd toegevoegd door het gebruik van het Welsh en het Cornish. Ook in muzikaal opzicht klinkt Utopia wat minder avontuurlijk dan zijn voorgangers. De elektronische klankentapijten van de eerste twee albums en de sprookjesachtige klanken van album nummer drie hebben plaats gemaakt voor een wat organischer en toegankelijker klinkend geluid.
Het is een geluid dat bijna klinkt als klassiek singer-songwriter materiaal wanneer de piano en warme organische klanken domineren, maar het kan op Utopia meerdere kanten op. Ondanks het feit dat Gwenno op haar nieuwe album kiest voor het Engels en voor een wat conventioneler geluid is Utopia wat mij betreft nog steeds een spannend album, dat net wat anders klinkt dan de meeste andere albums van het moment.
Het gebruik van het Engels heeft ook voordelen, want ik hoor nu eigenlijk veel beter hoe mooi Gwenno zingt. En ook het net wat minder avontuurlijke geluid van Gwenno kan nog altijd experimentelere of benevelende paden in slaan. Utopia is bovendien een album dat steeds beter wordt. Wanneer je wat vaker naar het album luistert valt op hoe goed de songs zijn, hoeveel klanken en invloeden er zijn verstopt in deze songs en hoe mooi Gwenno zingt.
Ik liet haar eerste albums liggen omdat ik niet kon wennen aan het Welsh en het Cornish, maar vreemd genoeg vind ik de songs op Utopia die zich niet bedienen van het Engels het spannendst. Ook als Gwenno in het Engels zingt weet ze echter een behoorlijk hoog niveau te bereiken en raakt ze hier en daar aan het werk van haar landgenote Cate Le Bon. En dat zegt wat. Erwin Zijleman
De krenten uit de pop: Review: Gwenno - Utopia - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Review: Gwenno - Utopia
De vorige drie albums van Gwenno waren door het gebruik van het Welsh en het Cornish door mysterie omgeven, maar ook als de muzikante uit Wales in het Engels zingt is haar bijzondere muziek verre van alledaags
Ik had niet zo heel veel met de muziek van The Pipettes en ook de eerste twee soloalbums van Gwenno wist ik niet op de juiste waarde te schatten, maar sinds de release van Tresor in 2022 weet ik beter. Tresor vond ik een jaarlijstjesalbum en met terugwerkende kracht geldt dat wat mij betreft ook voor de eerste twee albums van de muzikante uit Wales. Het deze week verschenen Utopia klinkt weer net wat anders en door het gebruik van het Engels ook wel wat gewoner, maar gewoon is in het geval van Gwenno een relatief begrip. Ook Utopia is weer een sterk album en het is net als zijn voorgangers een album dat alleen maar beter wordt. Bijzondere muzikante deze Gwenno.
Gwenno (Saunders) maakte ooit, samen met onder andere Rose Elinor Dougall, deel uit van de Britse band The Pipettes, die op bijzondere wijze voortborduurde op de girl pop van Phil Spector. De band was korte tijd behoorlijk succesvol, maar uiteindelijk bleek de retro-pop van The Pipettes niet heel lang houdbaar.
Gwenno begon vervolgens aan een solocarrière, die ik in eerste instantie niet op de juiste waarde wist te schatten. Haar debuutalbum Y Dydd Olaf uit 2014 en opvolger Le Kov uit 2018 waren door het gebruik van het Welsh en het Cornish misschien niet heel toegankelijk, maar als ik nu luister naar de prachtige songs op deze albums kan ik alleen maar concluderen dat ik er flink naast zat bij mijn oorspronkelijke beoordeling van de muziek van Gwenno.
Het kwartje viel wel in 2022 toen het derde album van Gwenno verscheen. Het album was wat minder elektronisch en nog wat sprookjesachtiger ingekleurd dan zijn voorgangers, waarna het gebruik van voor bijna iedereen onverstaanbare talen de magie van het album nog wat verder wist te vergroten. Ik was in de zomer van 2022 bijzonder onder de indruk van Tresor en dat was ik ook nog toen ik een maand of vijf later mijn jaarlijstje samenstelde.
De lat lag dus hoog voor het vierde album van de muzikante uit Cardiff, maar Utopia heeft me zeker niet teleurgesteld. Het wederom samen met producer Rhys Edwards gemaakte Utopia begint waar het prachtige Tresor net iets meer dan drie jaar geleden ophield, maar Gwenno weet ook met haar vierde album weer te verrassen.
Dat doet ze bijvoorbeeld door het merendeel van de tracks in het Engels te zingen. Het maakt haar songs een stuk toegankelijker, maar het gaat ook ten koste van het mysterieuze dat werd toegevoegd door het gebruik van het Welsh en het Cornish. Ook in muzikaal opzicht klinkt Utopia wat minder avontuurlijk dan zijn voorgangers. De elektronische klankentapijten van de eerste twee albums en de sprookjesachtige klanken van album nummer drie hebben plaats gemaakt voor een wat organischer en toegankelijker klinkend geluid.
Het is een geluid dat bijna klinkt als klassiek singer-songwriter materiaal wanneer de piano en warme organische klanken domineren, maar het kan op Utopia meerdere kanten op. Ondanks het feit dat Gwenno op haar nieuwe album kiest voor het Engels en voor een wat conventioneler geluid is Utopia wat mij betreft nog steeds een spannend album, dat net wat anders klinkt dan de meeste andere albums van het moment.
Het gebruik van het Engels heeft ook voordelen, want ik hoor nu eigenlijk veel beter hoe mooi Gwenno zingt. En ook het net wat minder avontuurlijke geluid van Gwenno kan nog altijd experimentelere of benevelende paden in slaan. Utopia is bovendien een album dat steeds beter wordt. Wanneer je wat vaker naar het album luistert valt op hoe goed de songs zijn, hoeveel klanken en invloeden er zijn verstopt in deze songs en hoe mooi Gwenno zingt.
Ik liet haar eerste albums liggen omdat ik niet kon wennen aan het Welsh en het Cornish, maar vreemd genoeg vind ik de songs op Utopia die zich niet bedienen van het Engels het spannendst. Ook als Gwenno in het Engels zingt weet ze echter een behoorlijk hoog niveau te bereiken en raakt ze hier en daar aan het werk van haar landgenote Cate Le Bon. En dat zegt wat. Erwin Zijleman