recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: GRAEF - How To Play The Sound Of Time - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

GRAEF is een Limburgse band die onlangs debuteerde met How To Play The Sound Of Time. Ik kreeg het debuut van de band toegestuurd op fraai verpakt wit vinyl, waardoor ik even de tijd moest vinden om te luisteren, maar vervolgens had ik ook wel de perfecte luisterervaring te pakken.

Ik heb How To Play The Sound Of Time inmiddels veel vaker gehoord en ben behoorlijk onder de indruk van het debuut van de Nederlandse band.

Het debuut van GRAEF zal in het hokje rock worden geduwd, maar binnen dit hokje kiezen de Limburgers nadrukkelijk het avontuur.

GRAEF overtuigt op How To Play The Sound Of Time met lekker in het gehoor liggende songs, maar het zijn ook songs die continu de fantasie prikkelen en kiezen voor uitstapjes buiten de gebaande paden, wat een bijzondere en zeldzame combinatie van eigenschappen is.

Op haar debuut kiest GRAEF in de meeste tracks voor een wat donker en broeierig geluid vol onderhuidse spanning. Het is een geluid vol invloeden. In eerste instantie deed How To Play The Sound Of Time me vooral denken aan het Vlaamse dEUS, maar de muziek van GRAEF sluit ook aan bij het mysterie van Japan, de postpunk flirt van Editors en de zwaarmoedige momenten van Depeche Mode of Gary Numan.

Ik kan nog wel even doorgaan met dit soort vergelijkingen want How To Play The Sound Of Time klinkt ook als Radiohead dat de rocksong met een kop en een staart weer heeft omarmd, als U2 in haar donkere dagen en geproduceerd door Brian Eno of als Talk Talk dat niet voor verstilling maar voor bezwering heeft gekozen in haar nadagen.

Het illustreert niet alleen dat GRAEF smaakt heeft, maar laat ook zien dat de Limburgse band een veelzijdig en fascinerend muzikaal landschap in elkaar heeft geknutseld. Het is een landschap dat geen moment de indruk wekt dat we te maken hebben met een debuut. Waar de meeste beginnende rockbands kiezen voor een redelijk rechttoe rechtaan geluid, kiest GRAEF voor een uiterst subtiel en smaakvol geluid waarin van alles gebeurt.

De zich over het algemeen langzaam voortslepende songs kunnen betoveren met wonderschone klanken en met fraaie piano en ritme accenten, maar de muziek van de Limburgse band kan ook ontsporen in experimentele of bezwerende elektronica of in gruizig gitaargeweld. De bijzondere accenten komen bij GRAEF altijd als een verrassing, wat van How To Play The Sound Of Time een spannende plaat maakt.

Het is een plaat waarop de belangrijkste inspiratiebronnen van de band zo nu en dan aan de oppervlakte komen, maar GRAEF heeft op haar debuut toch vooral gesleuteld aan een bijzonder eigen geluid. De band zal hierbij niet de beschikking hebben gehad over onbeperkte middelen, maar wat klinkt de plaat goed. De atmosferische synths en de mooie gitaarlijnen komen helder uit de speakers en hetzelfde geldt voor de subtiele accenten, de aangenaam klinkende zang en de werkelijk geweldig spelende ritmesectie, die laat horen dat bas en drums veel meer kunnen dan ondersteunen.

GRAEF had me met How To Play The Sound Of Time direct te pakken, maar de plaat blijft maar groeien en verbazen. Razend knap debuut van deze Nederlandse band dus . Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Graham Parker & The Rumour - Mystery Glue - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Eerder deze week viel Mystery Glue van Graham Parker & The Rumour op de mat. Absoluut een bekende naam, maar ook een bekende naam die in mijn platenkast schittert door afwezigheid.

Toen ik aan het eind van de jaren 70 mijn eerste platen kocht, heb ik in de platenzaak (het is nauwelijks meer voor te stellen dat dit destijds de enige plek was om nieuwe muziek te beluisteren) wel eens een Graham Parker plaat beluisterd, maar deze plaat (het zal The Parkerilla uit 1978 of Squeezing Out Sparks uit 1979 zijn geweest) kon me destijds niet tot aanschaf verleiden.

Ondanks het feit dat Graham Parker tot op de dag van vandaag platen is blijven maken en werd bejubeld door muzikanten die ik wel zeer waardeerde, heb ik de man nooit een tweede kans gegeven, tot ik eerder deze week Mystery Glue in de cd-speler stopte. Het is een plaat die me aangenaam heeft verrast. Zeer aangenaam heeft verrast durf ik wel te zeggen.

Mystery Glue is de tweede plaat die Graham Parker met het in 2011 heropgerichte The Rumour heeft gemaakt (en de zevende studioplaat met de band) en het is een vrij ingetogen plaat geworden. Graham Parker is in de geschiedenisboeken van de popmuziek opgenomen als ‘angry young man’ maar nu hij de pensioengerechtigde leeftijd nadert, klinkt hij een stuk milder dan in zijn jonge jaren.

Bruce Springsteen, sinds jaar en dag fan van Graham Parker, omschreef de muziek van de Brit ooit eens als ‘the best of Van Morrison, Eric Burdon and John Lennon’. Van deze namen hoor ik op Mystery Glue vooral die van Van Morrisson terug. Hiernaast heb ik bij beluistering van de nieuwe plaat van Graham Parker en zijn band associaties met Elvis Costello, Nick Lowe, heel af en toe diezelfde Bruce Springsteen en vooral John Hiatt.

Op Mystery Glue domineert een sfeervolle mix van rhtythm & blues, countryrock, folkrock, pubrock soul en pop, met stevige ankers in de jaren 70. The Rumour klinkt als een goed geoliede machine en Graham Parker voelt zich hoorbaar als een vis in het water in het warme en rijke geluid van de band.

Natuurlijk heb ik ook nog even geluisterd naar de platen die Graham Parker aan het eind van de jaren 70 maakte. Deze zijn rauwer en bijtender en hierdoor vast een stuk urgenter dan Mystery Glue, maar als ik eerlijk ben vind ik de manier waarop Graham Parker nu zingt net wat aangenamer.

Aangenaam is ook een typering voor de rest van Mystery Glue. Graham Parker en zijn band doen geen enkele poging om in muzikaal opzicht te vernieuwen, maar schotelen de luisteraar een aangename mix van een aantal decennia popmuziek voor. Met veel liefde gespeeld en met een glansrol voor de gitarist en de pianist.

Ook de songs op de plaat dringen zich makkelijk op en voelen stuk voor stuk aan als een warm bad. Mystery Glue klinkt als een plaat die ik al talloze jaren in de kast heb staan en koester en dat is knap. Het heeft voor een belangrijk deel te maken met de ontspannen maar ook gedreven wijze waarop Graham Parker en zijn band muziek maken.

Het overkomt me niet al te vaak meer dat ik voor het eerst kennis maak met een muzikant die al een imposant oeuvre op zijn naam heeft staan, maar in het geval van Graham Parker is het weer eens het geval. Ik ga zeker goed luisteren naar de rest van de man’s werk, maar weet nu ook al dat deze eerste kennismaking met zijn werk overeind blijft als één van de uitschieters in zijn oeuvre.

Mystery Glue van Graham Parker & The Rumour is zeker geen plaat om heel druk over te doen, maar ach wat klinkt het allemaal lekker. Ik denk dat er heel wat ouwe rotten met enige jaloezie luisteren naar deze wederopstanding van een groot muzikant en gelijk hebben ze. Prachtige plaat van een door mij zeer onderschat muzikant. Mea culpa. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Grandaddy - Blu Wav - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Grandaddy - Blu Wav
Op het wederom na een lange stilte verschenen nieuwe album van Grandaddy hoor je nog altijd het herkenbare geluid van de band van Jason Lytle, maar het is dit keer wel voorzien van een lome countryinjectie

Bij eerste beluistering van Blu Wav van Grandaddy vond ik het een weinig spannend of zelfs gezapig of saai album. Het tempo op het nieuwe album van de Californische band ligt laag en de elektronica die het geluid van de band altijd al domineerde heeft gezelschap gekregen van een pedal steel. Jason Lytle heeft er een behoorlijk melancholisch album van gemaakt en het is een album dat langzaam maar zeker aan kracht wint. De op het eerste gehoor wat saaie songs blijken stuk voor stuk pareltjes en de impulsen uit de country voorzien het zo langzamerhand toch wel wat doorgeroeste Grandaddy geluid van nieuwe glans. Uiteindelijk goed nieuws dus dat er toch nog een nieuw album van de band is verschenen.

De Amerikaanse band Grandaddy maakte tussen 1996 en 2006 een handvol albums, waarvan Under The Western Freeway uit 1997 voor het eerst de aandacht trok en The Sophtware Slump uit 2000 de meeste indruk maakte. Voorman Jason Lytle begon vervolgens aan een solocarrière die veelbelovend van start ging, maar vervolgens al snel als een nachtkaars uit ging. Grandaddy kwam vervolgens weer bij elkaar en leverde met het in 2017 verschenen Last Place een heel behoorlijk album af, al ontbrak wat mij betreft de magie van The Sophtware Slump.

De afgelopen zeven jaar moesten we het doen met tussendoortjes als een pianoversie van The Sophtware Slump en twee albums met respectievelijk demo’s en restmateriaal van Sumday uit 2003, dat ik persoonlijk een van de mindere albums van de band vind. Sinds deze week is er met Blu Wav echter dan eindelijk een echte opvolger van Last Place.

Bij eerste beluistering was ik niet erg onder de indruk van het nieuwe album van Grandaddy, waarin nu overigens echt alles draait om Jason Lytle. Blu Wav lag weliswaar direct lekker in het gehoor, maar kabbelde ook wat fantasieloos voort. Ik had het nieuwe album van de Amerikaanse band eigenlijk al afgeschreven, zeker na het lezen van flink wat maar matig enthousiaste recensies, maar toen ik nog eens naar Blu Wav luisterde pakte het album me opeens wel en sindsdien vind ik de nieuwe songs van Grandaddy alleen maar beter geworden.

Blu Wav staat volgens Jason Lytle voor iets tussen bluegrass en new wave. Dat is persoonlijk niet hoe ik de nieuwe songs van Grandaddy zou omschrijven, maar een verbastering van country en neo-psychedelica bekte kennelijk minder goed. Het zou een vlag zijn geweest die de lading beter dekt dan Blu Wav, want op het nieuwe album zijn zowel de vertrouwde invloeden uit de neo-psychedelica als een vleugje country te horen.

Dat vleugje country komt vooral van de inzet van de pedal steel, die verrassend mooi combineert met de elektronica die wordt ingezet op het album. Blu Wav is naar verluidt een breakup album en dat verklaart de wat melancholische sfeer in de nieuwe songs van Jason Lytle, die ook in dit opzicht profiteert van de inzet van de pedal steel.

Zoals gezegd vond ik Blu Wav op het eerste gehoor aangenaam maar niet heel spannend, maar inmiddels ben ik gesteld geraakt op het album. Blu Wav is minder stekelig dan de vroege albums van Grandaddy, maar beluister het album met de koptelefoon en er komen steeds meer mooie en subtiele details aan de oppervlakte. Jason Lytle heeft delen van het zo karakteristieke Grandaddy geluid behouden, maar slaat ook een nieuwe weg in, die ook wel eens in de smaak kan vallen bij liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek.

De songs op Blu Wav geven bij wat aandachtigere beluistering niet alleen meer mooie details vrij, maar winnen ook aan kracht en urgentie. Jason Lytle vertelt op zijn nieuwe album mooie verhalen waarin ondanks de persoonlijke misère ook plaats is voor humor. Vergelijk dit album vooral niet met een album als The Sophtware Slump, want Blu Wav slaat nieuwe wegen in. Het zijn wegen waaraan ik zelf moest wennen, maar inmiddels kom ik tot de conclusie dat Jason Lytle een serie songs heeft geschreven die niet onder doen voor zijn beste songs. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Grant Peeples - Prior Convictions - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De afgelopen weken heb ik op zaterdag aandacht besteed aan een aantal minder bekende Amerikaanse singer-songwriters in het rootssegment, die de betreffende week toevallig op de Nederlandse podia te zien waren, maar bovendien een plaat hadden gemaakt die er toe doet. De Amerikaanse singer-songwriter Grant Peeples is op het moment helaas alleen maar op de Amerikaanse podia te zien, maar hij heeft wel een plaat gemaakt die behoort tot het beste dat de afgelopen maanden in het genre is verschenen, wat een plekje op deze BLOG meer dan rechtvaardigt. Grant Peeples is een van oorsprong uit Florida afkomstige singer-songwriter, die via de nodige omzwervingen (Peeples woonde enkele jaren in Nicaragua) terecht is gekomen in het Texaanse Austin; de ongekroonde hoofdstad van de Amerikaanse rootsmuziek. Peeples heeft de afgelopen jaren al een aantal platen uitgebracht, maar het onlangs verschenen Prior Convictions is mijn eerste kennismaking met het werk van de Amerikaan, Het is een kennismaking die naar veel meer smaakt, want wat is Prior Convictions een goede plaat. Op Prior Convictions laat Grant Peeples zich bijstaan door niemand minder dan Gurf Morlix. Morlix begon ooit als gitarist in de band van Lucinda Williams, maar werd uiteindelijk niet alleen haar producer, maar ook die van gerespecteerde muzikanten als Robert Earl Keen, Tom Russell, Butch Hancock, Mary Gauthier en Slaid Cleaves. Op Prior Convictions tekent Gurf Morlix niet alleen voor de trefzekere productie, maar is hij ook verantwoordelijk voor prachtig spel op meerdere snareninstrumenten en keyboards en draagt hij bovendien bij aan de zang. Morlix en Peeples zijn met zijn tweeën grotendeels verantwoordelijk voor het geluid op Prior Convictions, maar de bijdragen van de drummer en vooral de geweldige accordeonist en het gastoptreden van soulzangeres Ruthie Foster mogen niet onvermeld blijven. Prior Convictions bevat een aantal covers, waaronder een fraaie vertolking van Dylan’s Things Have Changed (samen met Ruthie Foster) en een opvallende versie van een song van de eigenzinnige Britse postpunk (!) band Shriekback, maar de meeste songs zijn van de hand van Peeples zelf. Het zijn songs waarin de Amerikaan geen blad voor de mond neemt en misstanden in de samenleving op scherpzinnige wijze aan de kaak stelt. Ook in muzikaal opzicht maakt Grant Peeples indruk. Ondanks de kleine bezetting is Prior Convictions een vol klinkende plaat waarop sobere en meer ingetogen songs worden afgewisseld met songs waarin de gitaren zich van hun stevigere kant mogen laten horen. In al deze songs weet Grant Peeples zo te overtuigen dat de vergelijking met de groten uit het genre zich opdringt. Dat Prior Convictions zeer warm wordt aanbevelen aan liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek zal inmiddels geen verbazing meer wekken. Hoogste tijd dus om deze plaat zo snel mogelijk uit te brengen in Nederland en Grant Peeples binnen afzienbare tijd een Nederlands podium op te duwen. Tot die tijd ben je aangewezen op Grant Peeples | Prior Convictions | CD Baby Music Store - cdbaby.com of iTunes - Music - Prior Convictions by Grant Peeples - itunes.apple.com. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Grant Peeples And The Peeples Republik - Punishing The Myth - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Grant Peeples trok bijna twee jaar geleden mijn aandacht met het geweldige Prior Convictions. De door niemand minder dan Gurf Morlix (vooral bekend van Lucinda Williams) geproduceerde plaat liet een lekker afwisselend rootsgeluid horen, dat vooral naar veel meer smaakte. Op dat meer hebben we even moeten wachten, maar Punishing The Myth van Grant Peeples & The Peeples Republik maakt het lange wachten meer dan goed. Ook voor Punishing The Myth deed Grant Peeples weer een beroep op de productionele vaardigheden van Gurf Morlix en waar op Prior Convictions Ruthie Foster opdook voor een buitengewoon fraai duet, zijn er dit keer gastrollen voor onder andere Sarah Mac en Eliza Gilkyson, waarvan met name het duet met laatstgenoemde garant staat voor kippenvel. Ook op Punishing The Myth laat Grant Peeples weer horen dat hij binnen de Amerikaanse rootsmuziek een bijzonder breed palet kan bestrijken. De oorspronkelijk uit Florida afkomstige, maar al een tijdje vanuit Austin, Texas, opererende muzikant, opent met zwoele nachtclub jazz, maar gaat in de tracks die volgen net zo makkelijk aan de haal met bluesy rock, folk, country en vleugje gospel als met het voordragen van een gedicht. Grant Peeples is een getalenteerd songwriter, die er in slaagt om songs te schrijven die niet alleen goed klinken, maar ook een verhaal kunnen vertellen. Punishing The Myth is geen plaat over koetjes en kalfjes, maar een plaat die kritisch kijkt naar onze samenleving, oude helden eert en out of the box durft te denken. Grant Peeples laat zich dit keer bijstaan door een hecht spelende band die over het algemeen een ontspannen klinkend geluid met geweldig gitaarwerk neerzet. Luister naar Grant Peeples en je hoort een gelouterde muzikant die zich qua niveau kan meten met de besten in het genre. Punishing The Myth overtuigt makkelijk en weet ook keer op keer te verrassen. De plaat doet dit aan de ene kant vanwege de muzikale veelzijdigheid en aan de andere kant vanwege de verrassende wendingen in met name tekstueel opzicht. Punishing The Myth zou zomaar een plaat van een gearriveerd muzikant kunnen zijn, maar de strijd om de sympathie van de liefhebber van Amerikaanse rootsmuziek is voor Grant Peeples pas net begonnen. Met Prior Convictions had Grant Peeples al het merendeel van de liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek aan de zegekar moeten binden, maar om Punishing The Myth kan niemand heen. Misschien nog onbekend en onbemind in Nederland, maar geloof me, deze man is een grootheid. Erwin Zijleman

Is Punishing The Myth iets voor jou? Je weet het aan de hand van de checklist uit het persbericht bij de plaat:
If you like Kenny Chesney and contemporary country music...you will HATE Grant Peeples.
If you watch Duck Dynasty or American Idol, you won't enjoy Grant Peeples' music.
If you voted for George Bush, this is probably not your singer/songwriter.
If you don't believe in global warming, you probably aren't going to believe this guy.
If you don't know what a metaphor is...just move on to somebody else.

Punishing The Myth van Grant Peeples and The Peeples Republik ligt nog niet in Nederland in de winkel, maar kan worden verkregen via het onvolprezen cdbaby (http://www.cdbaby.com/cd/grantpeeples7).

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Grant Peeples And The Peeples Republik - A Congress Of Treasons - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

“My first all acoustic record. Songs of treason, betrayal and misdirection. Record begins and concludes with a poem”.

Met deze summiere informatie begon de Amerikaanse singer-songwriter Grant Peeples een paar maanden geleden de crowdfunding campagne voor zijn nieuwe plaat; een plaat die op dat moment overigens al zo goed als klaar was.

A Congress Of Treasons van Grant Peeples And The Peeples Republik is inderdaad een wat meer ingetogen plaat dan zijn voorgangers, maar het is wederom een uitstekende plaat geworden.

Ik was persoonlijk zeer onder de indruk van de vorige twee platen die Grant Peeples me stuurde en ook deze nieuwe gaat er weer in als koek.

Grant Peeples en zijn band maken traditioneel aandoende rootsmuziek met vooral invloeden uit de country en folk. Het is rootsmuziek waarin de verhalen centraal staan en die verhalen vertelt Grant Peeples vol overgave. Het zijn verhalen die vaak politiek geëngageerd zijn, maar ook over de donkere kant van de liefde kan de muzikant uit Tallahassee, Florida, prachtig vertellen.

De muziek op A Congress Of Treasons doet weliswaar wat traditioneel aan, maar Grant Peeples slaagt er ook dit keer weer in om anders te klinken dan de meeste van zijn soortgenoten, bijvoorbeeld door op bijzondere wijze blazers in te zetten of door geen traditionals van stal te halen maar songs van Jack White en Amanda Shires te coveren.

A Congress Of Treasons is een volledig akoestische plaat, maar het is door het rijke instrumentarium zeker geen hele sobere plaat. Er schoven nogal wat topmuzikanten aan voor de plaat en dat hoor je. Met name de gitaren, violen en de al eerder genoemde blazers klinken prachtig, maar ook de fraaie vrouwenstemmen dragen nadrukkelijk bij aan het eindresultaat en hetzelfde geldt voor de warme productie van Elisabeth Williamson. De rauwe strot van Grant Peeples en zijn gedreven voordracht maken het feest compleet.

Grant Peeples en zijn maken muziek zonder opsmuk, maar het is muziek die recht uit het hart komt en dat voel je.

Grant Peeples eindigde het verzoek om donaties voor de nieuwe plaat met de volgende zinnen: “If this project doesn't get funded, it'll all be okay. The world won't come to an end. I won't burn my guitar. I'll go paint something on the wall of a cave somewhere”. Ik ben er van overtuigd dat Grant Peeples prachtig kan schilderen, maar ben heel blij dat ook deze plaat er weer is gekomen. Op naar de volgende, want Grant Peeples schaar ik inmiddels tot de smaakmakers binnen het rootsgenre. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Grant-Lee Phillips - The Narrows - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Grant-Lee Phillips voerde halverwege de jaren 90 de band Grant Lee Buffalo aan. De band uit Los Angeles maakte tijdens haar bestaan vier geweldige platen, waarvan met name Mighty Joe Moon uit 1994 is uitgegroeid tot een vergeten klassieker.

Ondanks de hoge kwaliteit van haar platen kreeg Grant Lee Buffalo helaas nooit de aandacht van het grote publiek, waardoor het doek voor de band al na vier platen viel.

Sindsdien maakt Grant-Lee Phillips soloplaten en het is inmiddels een aardig stapeltje.

Het zijn platen die, net als de platen van zijn band, veel te weinig aandacht krijgen. Dat is doodzonde, want Grant-Lee Phillips heeft nog nooit een slechte plaat gemaakt. De meeste van zijn platen zijn zelfs uitzonderlijk goed en dat geldt ook weer voor het onlangs verschenen The Narrows.

Grant-Lee Phillips heeft California een paar jaar geleden verruild voor Tennessee en dat heeft hem goed gedaan. The Narrows is een plaat vol intieme en zeer geïnspireerd klinkende singer-songwriter muziek die de sfeer van het Zuiden van de Verenigde Staten ademt.

Grant-Lee Phillips heeft de instrumentatie dit keer betrekkelijk sober gehouden, waardoor de vocalen centraal staan. Dat is een wijs besluit, want de Amerikaan is nog altijd een uitzonderlijk zanger met een geheel eigen geluid vol emotie.

In de sobere en vooral roots georiënteerde songs kan The Narrows zich dankzij de gloedvolle en opvallend trefzekere instrumentatie en de prachtige vocalen meten met het beste in het genre, maar Grant-Lee Phillips beschikt op zijn nieuwe plaat over meerdere geluiden.

In de net wat steviger aangezette songs schuift de Amerikaan op richting Springsteen, terwijl de net wat broeierigere tracks doen denken aan het solowerk van Robbie Robertson. Tenslotte duiken ook nog wat flarden Grant Lee Buffalo op.

The Narrows is een plaat die direct diepe indruk maakt, maar het is ook een plaat die zich steeds meer opdringt. Zelf koester ik The Narrows inmiddels als één van de betere platen van 2016, dat misschien nog niet zo heel oud is, maar zo langzamerhand al een flinke stapel prachtplaten heeft opgeleverd. Laat hem niet liggen, want je mist echt wat. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Grawlixes - Set Free - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Hoewel het Internet korte metten heeft gemaakt met geografische afstanden, pik ik muziek uit Nieuw Zeeland nog altijd lang niet zo makkelijk op als muziek uit Europa of uit de Verenigde Staten.

Zo nu en dan weet muziek uit Nieuw Zeeland me echter toch te bereiken en keer op keer ben ik verrast door het hoge niveau van de muziek die vanaf de andere kant van onze aardbol tot ons komt.

Grawlixes is een duo uit het Nieuw Zeelandse Wellington, dat bestaat uit Penelope Esplin en Robin Cederman. Penelope Esplin speelt accordeon en zingt, terwijl Robin Cederman naast de vocalen ook de gitaren voor zijn rekening neemt.

Op het debuut van de band, Set Free, wordt het tweetal zo nu en dan bijgestaan door violist Alex Vaatstra, maar over het algemeen genomen kiest het Nieuw Zeelandse tweetal voor uiterst ingetogen muziek zonder opsmuk.

Op Set Free maakt Grawlixes vooral intieme en folky popsongs. Wanneer de instrumentatie zo sober is als op Set Free klinken platen vaak wat eenvormig en slaat de verveling snel toe, maar het debuut van Grawlixes houdt me inmiddels al een tijdje in een stevige wurggreep.

Met name de zeer subtiele bijdragen van de accordeon voorzien het debuut van het Nieuw Zeelandse tweetal van een net wat ander geluid dan gebruikelijk in dit genre, maar ook het afwisselen van mannen en vrouwenvocalen en het fraaie gitaarspel dragen bij aan de verrassende veelzijdigheid van het debuut van Grawlixes.

De grootste kracht van het debuut van Grawlixes schuilt echter in het feit dat Penelope Esplin en Robin Cederman niet voor de makkelijkste weg kiezen op hun debuut. Set Free bevat nauwelijks songs die je na een keer horen kunt reproduceren, maar staat vol met songs die wat dieper graven en hierdoor nog lang aan kracht winnen.

Het zijn songs die gelukkig niet al te gepolijst zijn, waardoor Set Free aangenaam schuurt en rammelt. Dat hoor je niet alleen in de instrumentatie, maar ook in de vocalen, die puur en eerlijk maar soms ook wat onvast klinken.

Het maakt van Set Free een intense en vaak wat melancholische plaat, die zich langzaam maar zeker steeds meer opdringt. Het doet me af en toe wel wat denken aan de meest ingetogen en folky songs van Everything But The Girl, maar wanneer Penelope Esplin zingt hoor ik ook wel wat raakvlakken met een band als The Sundays.

Grawlixes zet zeer bescheiden middelen in op haar debuut, maar sorteert veel effect met deze middelen. Bij eerste beluistering moest ik vooral wennen aan de niet alledaagse songstructuren en de soms wat onvast klinkende zang, maar wanneer je het debuut van Grawlixes vaker hoort, dringen de songs op het debuut van het Nieuw Zeelandse duo zich genadeloos op en winnen de pure en intense songs op Set Free steeds meer aan kracht en aan kleur.

De sobere instrumentatie zit opeens vol fraaie accenten, terwijl de vocalen steeds vaker de juiste snaar weten te raken. Ondertussen kabbelt de plaat na enige gewenning ook heerlijk rustgevend voort op de achtergrond. Wat je van ver haalt is niet per definitie lekker, maar het debuut van Grawlixes verdient ook hier in Nederland alle aandacht. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Grayson Capps - Scarlett Roses - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De Amerikaanse singer-songwriter Grayson Capps maakte een jaar of tien geleden een aantal prima platen en leek uit te groeien tot een vaste waarde binnen de Amerikaanse rootsmuziek.

Na een aantal platen werd het echter stil rond de singer-songwriter die opgroeide in Alabama maar zijn thuis vond in New Orleans, al dook hij een paar jaar geleden met onder andere meestergitarist Will Kimbrough nog wel op in de ‘supergroep’ Willie Sugarcapps.

In december kwam er gelukkig een einde aan de stilte rond Grayson Capps en verscheen er eindelijk weer eens een plaat van de Amerikaanse muzikant.

Scarlett Roses werd in slechts twee dagen opgenomen in de eigen studio van Grayson Capps in Alabama en werd geproduceerd door echtgenote en muzikante Trina Shoemaker, multi-instrumentalist Corky Hughes en Grayson Capps zelf. Grayson Capps nodigde een aantal bevriende muzikanten uit in zijn studio en zo te horen had iedereen er zin in.

Scarlett Roses is een lekker veelzijdige rootsplaat en het is een rootsplaat vol scherpe randjes. Die scherpe randjes hoor je in het bij vlagen lekker stevige en vaak bluesy gitaarspel op de plaat, maar ook de rauwe strot van Grayson Capps zorgt voor een geluid dat een stuk minder gepolijst is dan op de meeste andere platen in het genre.

De vorige platen van Grayson Capps werden allemaal in het hokje Americana geduwd en ook Scarlett Roses past prima in dit hokje. Het is Americana met invloeden uit de folk en de country, maar Grayson Capps heeft absoluut een zwak voor bluesrock en rootsrock. Hier blijft het niet bij, want de nieuwe plaat van de Amerikaanse muzikant flirt ook nadrukkelijk met psychedelica (luister maar eens naar het ruim 8 minuten durende prijsnummer Taos, waarin Grayson Capps laat horen dat hij een geweldig gitarist is) en met al het andere moois dat het diepe Zuiden van de Verenigde Staten heeft bijgedragen aan de Amerikaanse rootsmuziek.

Ook op zijn nieuwe plaat vertelt Grayson Capps weer mooie verhalen over het leven in het Zuiden van de Verenigde Staten. Het zijn verhalen die hier en daar wat dieper kunnen graven, maar Grayson Capps schaamt zich ook niet voor songs over bier, vrouwen en ouder worden.

De plaat werd zoals gezegd in slechts twee dagen opgenomen en die snelheid is de kwaliteit van de plaat alleen maar ten goede gekomen. Scarlett Roses klinkt rauw, energiek en ongepolijst en komt daarom vrij makkelijk binnen bij een ieder die de Amerikaanse rootsmuziek een warm hart toedraagt.

Zelf ben ik in ieder geval blij met de terugkeer van de Amerikaanse singer-songwriter. Grayson Capps doet op Scarlett Roses precies waar hij zelf zin in heeft en het levert een ijzersterke rootsplaat op die er lekker stevig inhakt. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Great Grandpa - Patience, Moonbeam - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Great Grandpa - Patience, Moonbeam
De naam Great Grandpa deed bij mij geen belletje rinkelen, waardoor het onlangs verschenen Patience, Moonbeam op de stapel verdween, maar wat heeft de Amerikaanse band een bijzonder album afgeleverd

Steeds als je denkt dat je het derde album van de Amerikaanse band Great Grandpa in een hokje kunt duwen gaat de muziek van de band weer een andere kant op. Great Grandpa kan uit de voeten in meerdere genres en kan zowel ingetogen als ruw klinken. De songs van de band schakelen makkelijk tussen stijlen wat zorgt voor een wat ongrijpbaar album. De songs van Great Grandpa blijken na enige gewenning echter ook bijzonder mooi, waardoor Patience, Moonbeam zich steeds meer opdringt. Het is een album dat associaties oproept met een heleboel andere bands, maar uiteindelijk klinkt Great Grandpa toch vooral als zichzelf. Bijzonder album.

In een wat slappe week qua nieuwe releases was er volop gelegenheid om de stapel met albums die de afgelopen weken zijn blijven liggen nog eens uit te pluizen. Het leverde een aantal interessante albums op, waaronder het album van de mij tot voor kort onbekende Amerikaanse band Great Grandpa. Het vorige maand verschenen Patience, Moonbeam is het derde album van de band uit Seattle, Washington en de opvolger van het alweer bijna zes jaar oude Four Of Arrows.

De samenwerking tussen de leden van de band stond sindsdien om meerdere redenen onder de druk, zo verhuisden ze naar uiteenlopende plekken op de wereld, maar op Patience, Moonbeam hebben de muzikanten van Great Grandpa elkaar gelukkig toch weer gevonden. Ik ben blij dat ik het album alsnog heb ontdekt, want Great Grandpa maakt op haar derde album bijzondere muziek.

Patience, Moonbeam opent met een stemmig intro met veel strijkers en deze strijkers spelen ook in de track die volgt een voorname rol. Net als je denkt dat de Amerikaanse band stemmige folk met strijkers maakt, blijkt dat de muziek van Great Grandpa alle kanten op kan. Stemmige strijkers kunnen binnen een paar noten worden verruild voor stevige gitaren, folk kan omslaan in indierock of in country wanneer de pedal steel opduikt en in wat eigenlijk niet? De band beschikt in de persoon van transman Al Menne ook nog eens over een zanger met een uniek en veelkleurig geluid, wat de muziek van Great Grandpa nog wat bijzonderder maakt.

De muziek van Great Grandpa wordt vaak vergeleken met de muziek van Big Thief en dat begrijp ik wanneer ik luister naar een aantal tracks op Patience, Moonbeam, en vooral de wat naar country en folk neigende tracks, maar voor een aantal andere tracks slaat deze vergelijking echt nergens op. Hetzelfde geldt voor de vergelijking met de muziek van Smashing Pumpkins, die af en toe legitiem, maar meestal onzinnig is, wat ook geldt voor de vergelijking met Radiohead. Zo kan ik nog wat namen noemen, maar uiteindelijk is vergelijken zinloos. Ik hou het er maar op dat de muziek van Great Grandpa op van alles en hetzelfde moment op helemaal niets lijkt.

De band heeft noodgedwongen de tijd genomen voor haar derde album, maar dat heeft een positief effect. Patience, Moonbeam is voorzien van een veelzijdig maar altijd aansprekend geluid. Door de grote variatie is iedere track een verrassing, maar alle tracks klinken even mooi en aangenaam en op hetzelfde moment avontuurlijk. De muziek van Great Grandpa klinkt soms als een spannende playlist, maar de Amerikaanse band heeft toch ook een consistent geluid.

Het is een geluid dat echt wordt opgetild door de zang, die de songs van Great Grandpa een eigen karakter geeft en het vergelijkingsmateriaal verder naar de achtergrond dringt. Ik heb Patience, Moonbeam een paar weken geleden snel beluisterd en was kennelijk toen nog niet klaar voor de muziek van Great Grandpa.

Het is ook geen album wat je snel moet beluisteren want er valt heel veel te ontdekken op dit bijzondere maar uiteindelijk ook bijzonder mooie album. Heb je een zwak voor indierock maar ben je toe aan iets totaal anders? Probeer dan Patience, Moonbeam van Great Grandpa eens. De band uit Seattle zal je niet teleurstellen. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Great Lake Swimmers - A Forest Of Arms - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Het is een fraai stapeltje platen dat de Canadese band Great Lake Swimmers inmiddels op haar naam heeft staan, maar toch ontbreekt de band rond Tony Dekker helaas nog in menig goedgevulde platenkast. Dat is zonde.Doodzonde zelfs.

De band koos in het verleden al meerdere malen niet alledaagse locaties voor het opnemen van platen en heeft ook voor A Forest Of Arms weer bijzondere locaties gevonden. De vocalen en akoestische gitaren op de zesde studioplaat van Great Lake Swimmers werden opgenomen in een Canadese grot, terwijl de andere instrumenten op bijzondere locaties onderweg op de band werden gezet.

De muziek van Great Lake Swimmers is in de loop van de jaren wat toegankelijker en uitbundiger geworden en deze lijn wordt flink doorgetrokken op A Forest Of Arms. Tony Dekker, die anderhalf jaar geleden een buitengewoon ingetogen en werkelijk prachtige soloplaat maakte, grossiert op de nieuwe plaat van zijn band in heerlijk melodieuze songs.

Het zijn vaak wat nostalgisch aandoende songs die doen denken aan de groten uit de folkrock, countryrock en soft rock. Het zijn songs die voornamelijk akoestisch worden uitgevoerd, met dit keer een belangrijke rol voor de viool.

Great Lake Swimmers houdt niet van studio’s, maar op A Forest Of Arms is absoluut niet te horen dat de plaat op zeer uiteenlopende en niet direct voor de hand liggende plekken werd opgenomen. De plaat klinkt immers verrassend consistent en heeft bovendien een heerlijk warm geluid.

Liefhebbers van de ingetogen of zelfs bijna verstilde platen van Great Lake Swimmers of de soloplaat van Tony Dekker, hebben mogelijk wat moeite met het wel erg toegankelijke en uptempo geluid op A Forest Of Arms, maar ik vind het persoonlijk prachtig.

A Forest Of Arms bevat een ruim dozijn popliedjes die je alles om je heen doen vergeten. Het zijn popliedjes die meer dan eens aan de muziek van America doen denken, maar ik hoor ook veel van The Eagles. Dat is voor rootspuristen waarschijnlijk vloeken in de kerk, maar het gaat mij er vooral om wat een plaat met me doet. Van beluistering van A Forest Of Arms kan ik alleen maar heel vrolijk worden. Net zoals ik vrolijk werd van de platen van Fleet Foxes, die overigens ook relevant vergelijkingsmateriaal aandragen.

Tony Dekker en zijn medemuzikanten maken op de nieuwe plaat van Great Lake Swimmers volstrekt tijdloze popmuziek en verpakken deze popmuziek in een warmbloedig en vol akoestisch geluid dat het oor genadeloos streelt, maar ook wanneer je A Forest Of Arms met een wat kritischer oor beluistert blijft de plaat met gemak overeind.

Tony Dekker heeft zijn songs immers niet alleen knap in elkaar gestoken en prachtig gearrangeerd, maar hij vertelt ook nog eens zinvolle verhalen, die de grote thema’s niet schuwen. Hiernaast beschikt hij ook nog eens over een prachtige, warme stem.

De band had in het verleden het patent op uiterst ingetogen sfeerimpressies, maar ook wanneer de band kiest voor een voller en wat meer pop georiënteerd rootsgeluid heeft de muziek van Great Lake Swimmers wat mij betreft meerwaarde. A Forest Of Arms zal ongetwijfeld gemengde reacties oproepen, maar ik vind dit echt een lekkere plaat. Een hele lekkere plaat zelfs. Zet hem op en de vogeltjes gaan fluiten en de zon gaat schijnen. Punt. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Greener Grass - Greener Grass - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Greener Grass - Greener Grass
De Amsterdamse band Greener Grass creëert met een zeer beperkt aantal instrumenten en een hoofdrol voor drie bijzondere stemmen een uniek eigen geluid dat zich verrassend meedogenloos kan opdringen

Het titelloze debuutalbum van de Nederlandse band Greener Grass is een album dat zich niet laat vergelijken met de meeste andere albums van het moment. De band uit Amsterdam heeft genoeg aan de xylosynth en de mandoline, subtiel aangevuld met bas en percussie. Het meeste vuurwerk komt vervolgens van de drie zangeressen van de band, die een deel van de open ruimte op opvallende wijze vullen. Het levert een uniek geluid op, waaraan de meeste muziekliefhebbers even zullen moeten wennen, maar eenmaal gewend aan het bijzondere geluid van Greener Grass, groeit het debuutalbum van de Amsterdamse band snel. Alle reden dus om dit bijzondere album eens te proberen.

Een lezer van deze BLOG wees me op het titelloze debuutalbum van de Amsterdamse band Greener Grass, dat een paar weken geleden is verschenen. Het is een album dat ik niet tegen ben gekomen in de belangrijkste releaselijsten, dat nog niet in de winkel ligt, waar nog maar heel weinig over is geschreven en dat ook nog niet op bandcamp pagina van de band te vinden is. Het is dan ook niet zo gek dat ik het album gemist heb vorige maand, maar het debuutalbum van Greener Grass is wel een interessant album. Het is een album dat zeker niet door iedereen zal worden gewaardeerd, maar als je vatbaar bent voor de bijzondere charmes van de Amsterdamse band is het titelloze debuut van Greener Grass niet alleen een interessant maar ook een mooi en bijzonder album.

Greener Grass bestaat uit drie vrouwen en een man. Sanne Huijbregts bespeelt de xylosynth, Julia Werner en Vita Pagie tekenen voor percussie, terwijl Camiel Jansen de bas en de mandoline bespeelt. Het zal niemand verbazen dat de bovengenoemde instrumenten betrekkelijk sobere klanken opleveren. De instrumentatie op het debuutalbum van Greener Grass is bij vlagen bijna minimalistisch, al is het bijzonder hoe de band met een paar instrumenten een uniek en aansprekend geluid weet te creëren. Het is vooral de verdienste van de bijzonder klinkende xylosynth, een elektronische variant van de xylofoon, die in de jaren 80 werd ontwikkeld voor de Britse band The Drum Theatre.

Ondanks het beperkte assortiment aan instrumenten zijn de songs van Greener Grass verrassend rijk klinkende songs. Ik ben immers het belangrijkste instrument op het album vergeten, want dat zijn de stemmen van Sanne Huijbregts, Julia Werner en Vita Pagie. Het zijn stemmen die individueel of met zijn drieën tegelijk door de speakers komen en die in het laatste geval prachtig bij elkaar kleuren. Het zijn expressieve stemmen die steeds weer op net wat andere wijze worden gebruikt, waardoor het debuutalbum van Greener Grass ondanks het beperkte aantal ingrediënten een gevarieerd klinkend album is.

Ik ben lang niet altijd gek op albums waarop stemmen worden ingezet zoals de Amsterdamse band dit doet, maar op een of andere manier werkt het bij mij dit keer wel. De bijzondere klanken op het album spelen hierbij een belangrijke rol, want als Greener Grass in twee tracks alleen vertrouwt op de stemmen, is de magie voor mij een stuk minder groot. De subtiele klanken op het album hebben een bijna hypnotiserend effect en versterken op bijzondere wijze de op elkaar gestapelde stemmen.

Greener Grass beweegt zich op haar debuutalbum wat buiten mijn comfort zone, waardoor ik wel even moest wennen aan het album. Ik was vervolgens bang dat ik het album na een paar keer horen flink minder spannend en interessant zou vinden, maar dat is niet het geval gebleken. Albums waarop stemmen als instrument worden gebruikt zijn over het algemeen behoorlijk experimenteel, maar de songs van Greener Grass zijn ondanks de bijzondere klanken verrassend toegankelijk. Zoals gezegd zal niet iedereen dit op de juiste waarde weten te schatten, maar ik zou er zeker eens naar luisteren, want dat is het minste dat deze bijzondere Nederlandse band verdient. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Greet Death - New Hell - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Greet Death - New Hell
Het Amerikaanse trio Greet Death levert een buitengewoon fascinerende gitaarplaat af die bol staat van de invloeden, de onderhuidse spanning en de dynamiek

Bij beluistering van het tweede album van de Amerikaanse band Greet Death duikt een rij namen op die zich maar moeilijk laten verenigen. Dinosaur Jr., Smashing Pumpkins, Radiohead, Red House Painters; het is nog maar het topje van de ijsberg. Het ene moment word je getrakteerd op torenhoge gitaarmuren, het volgende moment verrast de band uit Michigan met buitengewoon melodieuze klanken. Het levert een album vol dynamiek, maar ook een album vol invloeden op. Van slowcore tot noiserock, van emo tot shoegaze. Zomaar een van de betere gitaarplaten van 2019.

Greet Death is een mij tot voor kort onbekende band uit Flint Michigan, die ruim twee jaar geleden debuteerde met het album Dixieland, dat mij destijds niet is opgevallen. Dit album werd een maand geleden opgevolgd door New Hell, dat ik zeer warm kan aanbevelen aan liefhebbers van intense en gruizige maar ook melodieuze gitaarmuziek.

New Hell opent met uiterst ingetogen gitaarklanken, maar binnen een minuut barst het gitaargeweld los. Greet Death kan op haar tweede album uitpakken met een zeer stevige portie noiserock, metal en shoegaze, maar is op New Hell ook zeer bedreven in het maken van muziek vol dynamiek. Gruizige passages vol gitaaruitbarstingen worden afgewisseld met meer ingehouden en over het algemeen zeer melodieuze passages.

Greet Death maakt soms muziek waarin de gitaarmuren angstaanjagend hoog worden opgebouwd, maar de band uit Michigan schuwt ook een aanstekelijk refrein of een volledig akoestische song niet. Bij eerste beluistering had ik afwisselend associaties met Smashing Pumpkins, Dinosaur Jr., Buffalo Tom, Radiohead en Red House Painters, wat illustreert hoe veelzijdig de muziek van Greet Death is. Ik kan er inmiddels een flinke lijst namen aan toevoegen, maar ze doen de muziek van de Amerikaanse band allemaal maar even recht.

Greet Death laat zich op New Hell niet in een hokje duwen en vermengt op haar tweede album gelijke delen slowcore, shoegaze, noiserock, emo en indie-rock, om de belangrijkste invloeden te noemen. Zeker wanneer de band kiest voor meer ingetogen en vaak ruimtelijke gitaarlijnen is de muziek van de Amerikaanse band bijzonder intens en emotievol, maar ook als alle registers worden opengetrokken blijven de gitaarmuren op New Hell melodieus en kan de band bovendien op de proppen komen met een J. Mascis achtige gitaarsolo.

Het is knap hoe Greet Death kan schakelen tussen ingetogen en bijna lieflijke klanken en stevige explosies van gitaargeweld, die de band ook nog de kant van de post-rock op kunnen sturen. Het gitaarwerk op het album is prachtig, maar ook de bijzondere zang op het album, die de band ergens tussen Smashing Pumpkins en Placebo positioneert met uitschieters richting Mark Kozelek draagt stevig bij aan het onderscheidend vermogen van de muziek van Greet Death.

En dan zijn er ook nog eens de songs die de fantasie genadeloos prikkelen en kunnen uitlopen tot bijna 10 minuten. New Hell is een vulkaan die ieder moment kan uitbarsten en dat ook met enige regelmaat doet, maar wanneer de wolken even optrekken openbaart zich een wonderschoon en bijna sereen landschap, dat flarden Radiohead bevat.

De dynamiek in de songs van de band, het melodieuze karakter van deze songs, de intensiteit en de emotie in de muziek van Greet Death en het geweldige gitaarwerk zorgen uiteindelijk voor een album dat achteraf bezien mee had kunnen doen in de strijd om de beste gitaarplaat van 2019. Het is een album dat ook na meerdere keren horen nog nieuwe invloeden laat horen, waardoor we dreampop, folk-noir en stonerrock nog kunnen toevoegen aan het bovenstaande lijstje met relevante genres. New Hell van Greet Death komt overigens het best tot zijn recht wanneer je de volumeknop flink open draait en er even voor gaat zitten. Doen! Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Greg Mendez - Greg Mendez - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Greg Mendez - Greg Mendez
Bij eerste beluistering van het titelloze album van Greg Mendez hoorde ik vooral Elliott Smith, maar nu ik het korte maar zeer fraaie album vaker heb gehoord hoor ik langzaam maar zeker meer en meer Greg Mendez
Het is in Nederland redelijk stil gebleven rond het vorige week verschenen album van Greg Mendez, maar in de Verenigde Staten kon het album rekenen op flink wat positieve recensies. Omdat de muzikant uit Philadelphia zich wel erg nadrukkelijk heeft laten beïnvloeden door de albums van Elliott Smith vond ik al die lof wat overdreven, maar inmiddels begrijp ik wat de Amerikaanse muziekcritici horen in het titelloze album van Greg Mendez. Het is een album met een flinke dosis Elliott Smith, maar het is ook een album met een aantal wonderschone popsongs, die bij eerste beluistering misschien eenvoudig lijken, maar waarin steeds meer moois aan de oppervlakte komt.

De Amerikaanse muziekpers was vorige week behoorlijk enthousiast over het titelloze album van Greg Mendez en zelfs het kritische Pitchfork gaf het album een heel mooi rapportcijfer. Ik was bij eerste beluistering een stuk minder enthousiast en niet omdat het een slecht album is, maar ik vond het wel erg veel lijken op de muziek van Elliott Smith. Ik heb het album daarom vrij snel opzij gelegd, maar werd na het lezen van de zoveelste positieve recensie toch weer nieuwsgierig.

Ik ging er overigens van uit dat het een debuutalbum was, want ik had nog niet eerder van Greg Mendez gehoord. Dat blijkt niet het geval, want het titelloze album blijkt al het vijfde album van de muzikant uit Philadelphia, Pennsylvania, al zijn een aantal van deze albums zo kort dat het ook mini-albums genoemd kunnen worden. Ook het vorige week verschenen albums is met drieëntwintig minuten overigens aan de korte kant.

In die drieëntwintig minuten komen negen songs voorbij en het zijn allemaal prima songs. Greg Mendez is een getalenteerd muzikant, een uitstekend verhalenverteller en een verdienstelijk zanger. Als Elliott Smith er nooit was geweest had ik het nieuwe album van Greg Mendez, net als de Amerikaanse muziekpers, een fantastisch album gevonden, maar ik heb nu eenmaal een stapeltje Elliott Smith albums in huis dat ik koester.

Zeker als Greg Mendez kiest voor een instrumentatie die voornamelijk bestaat uit akoestische en elektrische gitaren en zacht en wat dromerig zingt ligt de vergelijking met het werk van Elliott Smith er wel heel dik bovenop. Het is echter de vraag of dat erg is. Ook Elliott Smith maakte geen geheim van zijn inspiratiebronnen, die zich met name in de wat Beatlesque songs makkelijk lieten raden. Ook Greg Mendez vindt een deel van de inspiratie bij The Beatles en laten we het er maar op houden dat hij ook de albums van Elliott Smith wel kan waarderen.

Sinds ik het album van Greg Mendez probeer te beluisteren zonder al teveel aan het werk van het betreurde voorbeeld uit Portland, Oregon, te denken, ben ik meer gecharmeerd geraakt van de muziek van Greg Mendez. De muzikant uit Philadelphia maakt muziek zonder opsmuk, maar de songs op zijn nieuwe album zijn niet alleen sober maar ook mooi ingekleurd en klinken zeker niet eenvormig. Het zijn bovendien songs die complexer in elkaar zitten dan bij eerste beluistering het geval lijkt, waardoor ze interessanter worden.

Ook de zang van de Amerikaanse muzikant is verdienstelijk en vertelt de indringende verhalen op het album met veel gevoel. De songs zijn tenslotte mooi en aansprekend en gaan niet vervelen wanneer je ze vaker hoort. En ja, het lijkt op de muziek van Elliott Smith. Soms een beetje, soms veel en soms als twee druppels water. Je hoort het niet alleen in de instrumentatie en in de zang, maar ook in de melancholie, die in grote hoeveelheden over je wordt uitgestort.

De originaliteitsprijs ga ik Greg Mendez dan ook niet geven, maar ik heb meer albums in de kast staan die deze prijs niet verdienen, maar die ik desondanks koester. Een week geleden ging ik er van uit dat dit er zeker niet in zou zitten voor Greg Mendez, maar hoe vaker ik het album hoor, hoe groter mijn zwak voor de pure en intieme popsongs van de Amerikaanse muzikant wordt. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Gregg Allman - Southern Blood - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Toen Gregg Allman aan het begin van 2016 begon aan het opnemen van Southern Blood, wist hij waarschijnlijk al wel dat het zijn laatste plaat zou worden.

De gezondheid van de muzikant die zo lang furore maakte in The Allman Brothers Band ging hard achteruit en zelfs een levertransplantatie mocht niet meer baten.

Uiteindelijk overleed Gregg Allman in mei van dit jaar en ontviel ons wederom een groot muzikant. Southern Blood was toen gelukkig al af en verschijnt nu postuum.

Gregg Allman wilde een afscheid in stijl en wist voor Southern Blood niet alleen topproducer Don Was, maar ook flink wat muzikanten van naam en faam te strikken.

In de fameuze FAME Studios in Muscle Shoals doken onder andere Jackson Browne, Buddy Miller, pedal steel tovenaar Greg Leisz en blazer veelvraat Jay Collins op en uiteraard stonden ook de orgels van Gregg Allman opgesteld.

Het maken van een goede afscheidsplaat is maar weinigen gegeven. David Bowie deed het op unieke wijze, Leonard Cohen op een buitengewoon ontroerende manier, terwijl Johnny Cash er in slaagde om een hele stapel goede afscheidsplaten te maken.

Wat op Southern Blood opvalt is dat je slechts zeer incidenteel hoort dat je te maken hebt met een muzikant die met zijn laatste project bezig is. Voor de songs op de plaat deed Gregg Allman vrijwel uitsluitend een beroep op songs van anderen, onder wie tijdgenoten als Bob Dylan, Tim Buckley, Jerry Garcia, Lowell George en Jackson Browne. Gregg Allman vertolkt deze songs op gloedvolle wijze.

Hij is verrassend goed bij stem (al moesten de gastvocalisten op de plaat af en toe flink bijspringen) en steekt in muzikaal opzicht in een blakende vorm. Don Was heeft Southern Blood voorzien van een volstrekt tijdloos geluid en het is een geluid waarin de invloeden uit de country, folk, R&B, blues en rock uitstekend gedijen.

Het is een geluid dat op een of andere manier direct vertrouwd klinkt, maar dat hier en daar ook weet te verrassen, bijvoorbeeld wanneer blazers en pedal steel op bijzonder fraaie wijze samenvloeien.

Southern Blood is een plaat die met een beetje fantasie ook een aantal decennia geleden gemaakt had kunnen worden en ook een aantal decennia geleden was het een topplaat geweest. Southern Blood is een plaat van afscheid, maar het is ook een plaat waarop Gregg Allman nog één keer doet waar hij goed in is: muziek maken. Southern Blood heeft hierdoor niet het mystieke, emotionele of breekbare van de hierboven genoemde afscheidsplaten, maar viert het leven met muziek vol passie en soul.

Gregg Allman heeft een rijk verleden met The Allman Brothers Band, maar een niet al te imposante solocarrière. Hij maakte in 1973 het geweldige Laid Back, maar hier staan talloze missers tegenover, met het samen met echtgenote Cher gemaakte Two The Hard Way als triest dieptepunt. Met Southern Blood revancheert Gregg Allman zich voor zijn slechte platen en maakt hij een plaat die naast zijn solodebuut mag staan. Het levert een afscheid in stijl op. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Gregory Alan Isakov - Appaloosa Bones - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Gregory Alan Isakov - Appaloosa Bones
Het was even stil rond Gregory Alan Isakov, maar op het deze week verschenen Appaloosa Bones heeft de muzikant uit Boulder, Colorado, zichzelf opnieuw uitgevonden en stijgt hij tot grote hoogten

Het zesde album van Gregory Alan Isakov komt hier voor de zoveelste keer voorbij en iedere keer als ik naar het album luister betovert het me nog net wat meer. De rijke arrangementen van de van oorsprong Zuid-Afrikaanse muzikant zaten me in het verleden nog wel eens in de weg, maar op Appaloosa Bones valt alles op zijn plek. Gregory Alan Isakov combineert op fraaie wijze invloeden uit het verleden en het heden en maakt indruk met intieme folksongs die nog altijd opvallen door prachtige klanken. Appaloosa Bones is een rustgevende en beeldende luistertrip die zorgt voor totale ontspanning, maar het is ook een razend knap album. Wat mij betreft met afstand de beste van Gregory Alan Isakov.

Je hebt van die albums die je bij eerste beluistering echt helemaal fantastisch vindt, maar die het uiteindelijk toch niet redden. Het is me inmiddels meerdere malen overkomen met de albums van de van oorsprong Zuid-Afrikaanse muzikant Gregory Alan Isakov. Ik kan niet goed uitleggen waar dat aan ligt, want het zijn albums die stuk voor stuk goed aansluiten bij mijn muzieksmaak. Van de vorige albums van de al geruime tijd vanuit Boulder, Colorado, opererende singer-songwriter besprak ik alleen het uit 2009 stammende This Empty Northern Hemisphere, wat dan weer wel wordt gerekend tot zijn beste albums.

Mijn wat moeizame relatie met de muziek van Gregory Alan Isakov wordt deze week doorbroken, want het zesde album van de muzikant uit Colorado heb ik inmiddels al flink wat keren gehoord en ik vind het nog altijd een geweldig album. Appaloosa Bones volgt op een stilte van vijf jaar, waarin Gregory Alan Isakov zich concentreerde op zijn tweede baan, het runnen van een boerenbedrijf. Het heeft hem goed gedaan, want op Appaloosa Bones klinken de songs van Gregory Alan Isakov net zo puur als de gerechten die hij verbouwt.

Wanneer ik luister naar Appaloosa Bones weet ik ook direct wat me uiteindelijk minder goed beviel aan de vorige albums van de muzikant uit Colorado. Op die albums maakte Gregory Alan Isakov geen geheim van zijn bewondering voor grote singer-songwriters uit het verleden, waaronder zeker een jonge Leonard Cohen, maar voorzag hij deze songs ook van vaak wat overvloedige en onnodig complexe arrangementen die wat mij betreft ten koste gingen van de songs.

Ook Op Appaloosa Bones hoor ik af en toe echo’s van een jonge Leonard Cohen, maar de arrangementen zijn dit keer relatief sober, wat de kwaliteit van het album wat mij betreft alleen maar ten goede komt. Ik zeg bewust relatief sober, want het is zeker niet zo dat de songs op het zesde album van Gregory Alan Isakov opeens kaal klinken. Ook het nieuwe album van de in Johannesburg geboren muzikant is prachtig en ingekleurd met onder andere banjo, viool, akoestische gitaar, pedal steel, synths en piano, maar de instrumentatie past dit keer perfect bij de songs.

De net wat subtielere klanken laten wat meer ruimte over voor de zang van Gregory Alan Isakov, waardoor ik ook de zang mooier vind dan op de vorige albums. Appaloosa Bones is een album vol echo’s uit het verleden, maar deze vloeien prachtig samen met invloeden uit het heden. Het wilde me tot dusver maar niet lukken met de albums van Gregory Alan Isakov, maar zijn zesde album vind ik elf songs lang prachtig en het album wordt vooralsnog zeker niet minder, integendeel zelfs.

Gregory Alan Isakov neemt je op zijn nieuwe album mee naar zijn boerderij in Colorado en het is daar goed toeven. Appaloosa Bones is een heerlijk ontspannen album met folky songs, maar het zijn nog altijd songs die de fantasie prikkelen. Het zijn ook prachtig beeldende songs, want bij beluistering van het album, dat ook nog een aantal mooie vrouwenstemmen bevat, waaronder die van Aoife O’Donovan, tovert de beelden van uitgestrekte en betoverend mooie landschappen bijna automatisch op het netvlies. Ik heb lang getwijfeld over de albums van Gregory Alan Isakov, maar Appaloosa Bones is voor mij onbetwist jaarlijstjesmateriaal. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Greta O'Leary - River Dark - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Greta O'Leary - River Dark
De Nieuw-Zeelandse muzikante Greta O’Leary maakt op haar debuutalbum River Dark indruk met een even sfeervol als bezwerend geluid, met indringende songs en vooral met een stem die van alles met je doet

Muziek uit Nieuw-Zeeland trekt nog altijd minder makkelijk de aandacht dan muziek uit Europa of de Verenigde Staten, maar komt, in tegenstelling tot in het verre verleden, onmiddellijk onze kant op via het Internet. Een paar regels tekst maakten me nieuwsgierig naar het debuutalbum van de Nieuw-Zeelandse muzikante Greta O’Leary en wat ben ik blij dat ik op basis van deze regels tekst ben gaan luisteren naar het album. River Dark is niet zomaar te vangen in een paar zinnen, want het is in meerdere opzichten een bijzonder album. Het is een album met prachtige muziek, aansprekende songs, maar het is vooral een album waarop Greta O’Leary imponeert als zangeres.

Ik noem de nieuwsbrief van de Nieuw-Zeelandse muziekwinkel Flying Out met grote regelmaat als tipgever wanneer het gaat om interessante nieuwe muziek en ook de afgelopen week bleek deze nieuwsbrief weer zeer waardevol. De muziekwinkel uit Auckland zet me vooral op het spoor van Nieuw-Zeelands muziektalent en wees me de afgelopen week op het album van Greta O’Leary.

Het is een naam die ik nog niet eerder was tegen gekomen en dat kan ook kloppen, want het deze week verschenen River Dark is het debuutalbum van Greta O’Leary. Volgens de informatie van Flying Out heeft de Nieuw-Zeelandse muzikante Tāmaki Makaurau als thuisbasis, wat de inheemse naam is van Auckland.

Flying Out omschrijft het debuutalbum van Greta O’Leary als een “wonderful, obscure, dreamlike” album en dat zijn kwalificaties waar ik meestal wel wat mee kan. De Nieuw-Zeelandse muzikante nam haar debuutalbum op met producer Jol Mulholland en flink wat muzikanten uit de Nieuw-Zeelandse muziekscene. Na het beluisteren van de openingstrack van River Dark was ik eigenlijk direct verkocht, want het is een track waar alles in zit.

Het begint bij de stem van Greta O’Leary, die beschikt over een bijzondere maar ook bezwerende stem, die de openingstrack van haar debuutalbum voorziet van een bijzondere lading. De Nieuw-Zeelandse muzikante is volgens mij nog jong, maar haar stem klinkt op een of andere manier doorleefd, wat niet ten koste is gegaan van de zuiverheid van haar stem.

Het is een stem die je vrijwel onmiddellijk vastgrijpt en vervolgens meesleurt in de bijzondere muziek van Greta O’Leary. Het is een stem die ik niet goed kan vergelijken met andere stemmen die ik ken, al hoor ik af en toe wel wat flarden van folkies uit het verleden, wat wat mij betreft in het voordeel van de muzikante uit Auckland spreekt.

Ook de muziek op River Dark spreekt direct aan. In de openingstrack wordt de bijzondere stem van Greta O’Leary gecombineerd met ruimtelijke gitaarakkoorden en aanzwellende strijkers en in alle tracks die volgen zit wel iets bijzonders. De ene keer zwierige synths, de volgende keer voornamelijk een akoestische gitaar, die dan weer wordt gecombineerd met subtiele percussie, een nog subtielere saxofoon of toch opeens steviger aangezette synths.

In muzikaal opzicht klinkt het allemaal erg mooi en de productie van Jol Mulholland verdient absoluut een pluim, maar Greta O’Leary schakelt ook nog eens makkelijk tussen genres. Zeker de wat meer ingetogen songs op het album hebben een folky karakter, maar door de indringende en echt wonderschone zang van de Nieuw-Zeelandse muzikante, vind ik River Dark zeker geen doorsnee folkalbum en zijn ook etiketten als pop-noir en torch-pop relevant.

Ik was eigenlijk direct onder de indruk van de stem van Greta O’Leary en werd vervolgens snel betoverd door de bijzondere mooie muziek op het album, maar River Dark is ook een album dat je moet ontdekken en dat mooier wordt wanneer je het vaker hoort. Zeker bij aandachtige beluistering valt op hoe mooi de stem van de Nieuw-Zeelandse muzikante is en hoeveel mooie en bijzondere details er zijn verstopt in de muziek op het album.

River Dark is een album dat in Nieuw-Zeeland goed is ontvangen, maar dat buiten de eigen landsgrenzen nog nauwelijks is opgemerkt helaas. De nieuwsbrief van Flying Out verdient echt een veel breder publiek, net als dit bijzondere album van Greta O'Leary. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Gretchen Peters - Blackbirds - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De Amerikaanse singer-songwriter Gretchen Peters maakt inmiddels al zo’n 20 jaar platen, maar mijn eerste kennismaking met haar muziek is van veel recentere datum.

Gretchen Peters werd geboren in Westchester County, New York, maar bracht het grootste deel van haar jeugd door in Boulder, Colorado. Toen ze oud genoeg was om op eigen benen te staan verruilde ze Boulder voor Nashville en zocht ze haar geluk in de lokale muziekindustrie. Dat leverde haar als snel succes en zelfs Grammy nominaties op als songwriter, maar uiteindelijk koos Gretchen Peters niet voor het grote geld, maar voor haar eigen plekje in de spotlights.

Het duurde vervolgens lang voor ik haar ontdekte. Pas in 2008 omarmde ik Gretchen Peters nadat ik het samen met Tom Russell gemaakte One To The Heart, One To The Head had gehoord. Sindsdien was Gretchen Peters van de partij op nog twee andere platen van Tom Russell en bracht ze zelf in 2012 het prachtige Hello Cruel World uit.

Deze plaat wordt precies drie jaar later gevolgd door Blackbirds, dat ik direct na eerste beluistering al een meesterwerk durfde te noemen. Ik heb de plaat vervolgens toch maar even laten liggen, maar de jubelstemming na eerste beluistering is de afgelopen weken zeker niet verdwenen. Integendeel zelfs.

Gretchen Peters heeft met Blackbirds een rootsplaat gemaakt die zich kan meten met die van de grootheden in het genre. Het is een plaat die ver is verwijderd van de gladde Nashville country waarmee Gretchen Peters haar eerste stappen in de muziekindustrie zette en aansluit bij de meer alternatieve singer-songwriters in het rootssegment.

Blackbirds opent lekker stevig met gitaren die hier en daar associaties oproepen met Neil Young’s Crazy Horse, maar mij persoonlijk vooral doen denken aan mijn favoriete Alison Moorer plaat, The Duel. De vergelijking met The Duel duikt bij mij wel vaker op, bijvoorbeeld vanwege de wat donkere sfeer op de plaat, de fraaie instrumentatie en productie en de geweldige vocalen.

Blackbirds blijkt een opvallend gevarieerde plaat. Tegenover de rauwe en gloedvolle opener staan een aantal intiemere songs, een aantal wat traditionelere songs en een aantal songs die zich juist redelijk frequent buiten de gebaande paden van de traditionele Amerikaanse rootsmuziek begeven. Blackbirds moet hierdoor in staat worden geacht om een wat breder publiek aan te spreken, maar ook voor de rootspuristen onder ons valt er op de nieuwe plaat van Gretchen Peters genoeg te genieten.

Zelf luister ik vooral naar mijn hart. Alles wat Gretchen Peters op Blackbirds doet weet me te raken en hoe vaker ik er naar luister, hoe mooier de plaat wordt. Ik ben persoonlijk zeer onder de indruk van het mooie geluid op en de fraaie productie van Blackbirds. Gretchen Peters kon voor haar nieuwe plaat een beroep doen op flink wat topmuzikanten en werd hiernaast nog vergezeld door gasten als Will Kimbrough, Kim Richey, Jerry Douglas, Jason Isbell, Jimmy LaFave en Suzy Bogguss. Ik kan me voorstellen dat het voor de liefhebbers van rauwe en pure rootsmuziek misschien wel wat te mooi klinkt, maar persoonlijk vind ik alle tierelantijntjes relevant en effectief (let vooral op de orgeltjes en de weergaloze mandoline van Will Kimbrough).

Gretchen Peters verdiende vorig jaar haar plekje in de Nashville Songwriter's Hall of Fame en laat op Blackbirds horen hoe terecht dat was. Ik had Gretchen Peters al hoog zitten, maar met deze plaat schaart ze zich wat mij betreft onder het beste dat de hedendaagse roots scene heeft te bieden. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Gretchen Peters - Dancing With The Beast - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De Amerikaanse singer-songwriter Gretchen Peters maakt als sinds de jaren 90 muziek, maar maakte in eerste instantie vooral indruk als songwriter voor jongere talenten in de Nashville scene als Martina McBride en Trisha Yearwood.

Haar eigen platen waardeer ik zeer sinds het in 2008, samen met Tom Russell gemaakte, One To The Heart, One To The Head, en vooral het in 2012 verschenen Hello Cruel World.

In 2015 overtrof Gretchen Peters echter alle verwachtingen met het geweldige Blackbirds dat in het betreffende jaar mijn jaarlijstje haalde.

Ruim drie jaar later is de singer-songwriter uit Nashville terug met Dancing With The Beast. Met haar nieuwe plaat moet Gretchen Peters natuurlijk opboksen tegen het geweldige Blackbirds, maar direct bij de eerste noten van de openingstrack van Dancing With The Beast had ze me al weer te pakken.

Gretchen Peters heeft een voorliefde voor donker getinte songs en ook haar nieuwe plaat staat er weer vol mee. Op Dancing With The Beast staat de positie van vrouwen in de samenleving centraal en het is een positie waar Gretchen Peters niet vrolijk van wordt.

Veel van de songs op de plaat zijn geïnspireerd door de #MeToo beweging en de vrouwonvriendelijke uitspraken van de president van haar vaderland, maar Gretchen Peter vertelt ook donkere verhalen over het troosteloze leven op het Amerikaanse platteland en voegt tenslotte nog wat frustraties over het leven ‘on the road’ toe.

Alleen de teksten (na te lezen op de website van Gretchen Peters, Dancing With The Beast | - gretchenpeters.com maken van Dancing With The Beast al een interessante plaat, maar ook in muzikaal opzicht is het weer een prachtplaat.

Gretchen Peters kon ook dit keer een beroep doen op een aantal geweldige muzikanten, onder wie meestergitarist Will Kimbrough, toetsenist Barry Walsh en multi-instrumentalist Doug Lancio, die de meeste songs op de plaat voorzien van een ingetogen, donker, maar ook stemmig en veelkleurig geluid.

Het is een geluid waarin de stem van Gretchen Peters geweldig tot zijn recht komt. Alle ellende en weemoed in de teksten van de Amerikaanse singer-songwriter gaat leven door de emotievolle en doorleefde vocalen van Gretchen Peters, die net als op haar vorige platen indruk maakt en voor mij niet onder doet voor de groten in het genre.

Voor een ieder die momenteel vooral geïnteresseerd is in zonnestralen, komt Dancing With The Beast mogelijk wat donker en zwaar over, maar muziekliefhebbers die niet vies zijn van een beetje melancholie zullen ook de nieuwe plaat van Gretchen Peters zeer kunnen waarderen.

Ik reserveerde zoals gezegd een plek in mijn jaarlijst voor de vorige plaat van de singer-songwriter uit Nashville en het zal me niet verbazen als Dancing With The Beast uiteindelijk net zoveel krediet krijgt. Ook met haar nieuwe plaat behoort Gretchen Peters immers tot de absolute top. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Gretchen Peters - The Night You Wrote That Song: The Songs Of Mickey Newbury - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Gretchen Peters - The Night You Wrote That Song: The Songs Of Mickey Newbury
Gretchen Peters eert haar muzikale held Mickey Newbury op een tribute album dat in alle opzichten kwaliteit ademt en de muziek van de wat vergeten singer-songwriter recht doet

Gretchen Peters maakt al heel lang muziek, maar steekt met name de afgelopen jaren in grootse vorm. Na drie geweldige albums op rij keert de singer-songwriter terug met een eerbetoon aan haar muzikale held Mickey Newbury. De songs die de Amerikaanse muzikant decennia geleden maakte werden opgenomen in dezelfde studio met louter topmuzikanten. Gretchen Peters vertolkt de songs van haar held met veel liefde en respect, maar probeert er ook haar eigen songs van te maken en slaagt hier ook in. The Night You Wrote That Song is geen tussendoortje, maar een volgend prachtalbum van Gretchen Peters.

De Amerikaanse singer-songwriter Gretchen Peters is al sinds haar jonge tienerjaren actief in de muziek. In eerste instantie in de muziekscene van Boulder, Colorado, maar sinds het eind van de jaren 80 in Nashville, Tennessee, waar Gretchen Peters in eerste instantie vooral werk vond als songwriter.

Vanaf de tweede helft van de jaren 90 maakt ze zelf ook albums en het zijn albums die in eerste instantie slechts in kleine kring werden opgepikt. Dat veranderde in 2008 toen Gretchen Peters de aandacht trok van veel meer liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek met het samen met veteraan Tom Russell gemaakte One To The Heart, One To The Head.

Sindsdien gaat het de Amerikaanse singer-songwriter voor de wind en leverde ze met Hello Cruel World uit 2012, Blackbirds uit 2015 en Dancing With The Beast uit 2018 drie albums af die werden bewierookt door de critici en omarmd door liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek. De laatste twee albums vond ik persoonlijk zelfs goed genoeg voor mijn jaarlijstje over de betreffende jaren. Alle reden dus om met hooggespannen verwachtingen uit te kijken naar het nieuwe album van Gretchen Peters en dat album verscheen deze week.

Met The Night You Wrote That Song gaat een langgekoesterde wens van Gretchen Peters in vervulling. Op het album dat de ondertitel “The Songs Of Mickey Newbury” heeft meegekregen eert de Amerikaanse singer-songwriter haar held Mickey Newbury, die vooral in de jaren 70 een aantal klassiekers afleverde.

Gretchen Peters wilde dit eerbetoon alleen maken wanneer ze het album op kon nemen in de studio waar Mickey Newbury zijn beste werk maakte, de Cinderella Studio in Madison, Tennessee (inmiddels een buitenwijk van Nashville). Dat lukte, waarna samen met echtgenoot en pianist Barry Walsh en meestergitarist Will Kimbrough de eerste versies van de songs werden opgenomen. Deze werden vervolgens verder ingekleurd door een aantal ouwe rotten en topmuzikanten, onder wie gitarist Wayne Moss, mondharmonica virtuoos Charlie McCoy, pedal steel speler Dan Dugmore en good old Buddy Miller.

Één ding stond van tevoren vast en dat is dat de songs op het album van een bijzonder hoog niveau zijn. Gretchen Peters vertolkt de songs van haar held met veel liefde, maar slaagt er ook in om er haar eigen songs van te maken, waardoor The Night You Wrote That Song: The Songs of Mickey Newbury het niveau van het gemiddelde tribute album makkelijk overstijgt.

De songs van Mickey Newbury, die deze week 80 jaar oud zou zijn geworden, maar al 18 jaar niet meer onder ons is, zijn niet bij iedereen bekend, maar zijn nog altijd prachtig. De topmuzikanten op het album zetten een geweldig geluid neer, met hier en daar fabuleus snarenwerk en Gretchen Peters overtuigt, zoals altijd, met haar fraaie en doorleefde vocalen.

Door het hoge niveau van zowel de songs als de uitvoering is The Night You Wrote That Song veel te goed om als tussendoortje bestempeld te worden. Een volwaardig Gretchen Peters album is het natuurlijk ook niet, maar wat mij betreft volstaat het album niet in het mooie rijtje dat wordt gevormd door Hello Cruel World, Blackbirds, Dancing With The Beast en nu dit fraaie eerbetoon aan een van de groten uit de popmuziek. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Grey DeLisle - Borrowed - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Grey DeLisle - Borrowed
De Amerikaanse muzikante Grey DeLisle verdween na 2005 uit beeld, maar keerde onlangs terug met het prachtige Borrowed, waarop ze op indringende en indrukwekkende wijze songs van anderen vertolkt
Grey DeLisle was tot voor kort vooral een herinnering uit lang vervlogen tijden. Een herinnering aan een dwars door de ziel snijdende stem die countrysongs vertolkte zoals alleen de allergrootsten dit konden. Zo plotseling als Grey DeLisle na 2005 verdween, keerde ze vorig jaar terug met Borrowed. Het is een album dat er niet zonder slag of stoot kwam en dat nu langzaam maar zeker wordt opgepikt. En terecht, want ook op Borrowed laat Grey DeLisle weer horen dat ze een groot zangeres is. Borrowed bevat misschien songs van anderen, maar de Amerikaanse muzikante maakt er stuk voor stuk haar eigen songs van en imponeert als vanouds als zangeres. Kippenvel.

Borrowed van Grey DeLisle verscheen afgelopen zomer al, maar begint nu pas de aandacht te trekken. Dat zou een jaar of twintig geleden totaal anders zijn geweest, want aan het begin van het huidige millennium leek de Amerikaanse muzikante in rap tempo uit te groeien tot een van de smaakmakers binnen de Amerikaanse rootsmuziek in het algemeen en de countrymuziek in het bijzonder.

Grey DeLisle werd in 1973 geboren als Erin Grey Van Oosbree en groeide op in een gezin met een grote liefde voor countrymuziek. Dat veranderde toen haar moeder, na de scheiding van haar vader en een worsteling met alcohol en drugs, toetrad tot een streng religieuze gemeenschap die seculiere muziek verbood. Grey DeLisle zocht daarom al op jonge leeftijd met wisselend succes haar geluk in Los Angeles als stemactrice, stand-up comedian en muzikante.

De doorbraak als muzikante kwam uiteindelijk in 2002 met het geweldige album Homewrecker, dat er uit zag als een traditioneel countryalbum en ook zo klonk. Het album maakte, met name door de indringende stem van Grey DeLisle, diepe indruk en werd omarmd door liefhebbers van countrymuziek. Een mooie carrière in de muziek leek een zekerheid, maar het liep helaas anders.

Ondanks een platencontract bij het aansprekende Sugar Hill label en twee uitstekende albums (Graceful Ghost uit 2004 en Iron Flowers uit 2005) ging de carrière van Grey DeLisle na 2005 als een nachtkaars uit. Sindsdien verdiende de Amerikaanse muzikante de kost als stemactrice, onder andere in een imposant aantal Disney films, maar kennelijk begon de muzikale ambitie toch weer te kriebelen.

Naar verluidt schreef Grey DeLisle de afgelopen jaren tientallen songs, wat hopelijk meerdere fraaie albums op gaat leveren. Op het vorig jaar verschenen Borrowed vertolkt Grey DeLisle echter uitsluitend songs van anderen. Borrowed zou daarom een coversalbum kunnen worden genoemd, maar het is wat mij betreft toch veel meer dan dat.

Borrowed is niet alleen de misschien niet meer verwachte terugkeer van Grey DeLisle, maar het is ook een album waarop de Amerikaanse muzikante haar eigen songs maakt van de songs van anderen. Dat is direct te horen in de openingstrack, waarin Grey DeLisle op fascinerende wijze een countrysong maakt van Pink Floyd’s Another Brick In The Wall.

Het is niet de enige opvallende keuze op het album, want ook Girl van T. Rex en de James Bond song You Only Live Twice had ik op voorhand niet verwacht op een album van Grey DeLisle. Op de rest van het - album staan vooral country-, folk- en gospelsongs, waarbij het niet zoveel uitmaakt of Grey DeLisle kiest voor redelijk obscure songs of voor een uitgemolken klassieker als Georgia On My Mind. Alles op het album is even mooi en trefzeker.

Het is deels de verdienste van een aantal geweldige muzikanten onder wie gitarist Murry Hammond, pedal steel tovenaar Greg Leisz en multi-instrumentalist, producer en Lone Justice oprichter Marvin Etzioni, met wie Grey DeLisle ook al werkte op haar vorige albums. Borrowed is subtiel maar zeer smaakvol ingekleurd met fraai snarenwerk en een belangrijke rol voor de viool, maar het is de stem van Grey DeLisle die het album naar grote hoogten tilt. De stem van de Amerikaanse muzikante klinkt nog net zo mooi en bijzonder als twintig jaar geleden en is track na track goed voor kippenvel. De terugkeer van Grey DeLisle is helaas nog wat anoniem, maar ach wat is dit album mooi. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Grey DeLisle - Driftless Girl - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Grey DeLisle - Driftless Girl
Grey DeLisle maakte aan het begin van dit millennium een drietal geweldige albums, maar verdween lang uit beeld, tot haar terugkeer in 2022, die nu nog wat meer glans krijgt met het geweldige Driftless Girl

Luister naar de muziek van de Amerikaanse muzikante Grey DeLisle en je waant je in het Nashville van de eerste helft van de jaren 70. Ook Driftless Girl laat zich weer nadrukkelijk inspireren door de countrymuziek van lang geleden en klinkt ook zo. Dat kan ook haast niet anders, want Grey DeLisle zingt zoals de grote countryzangeressen dat ooit deden. De doorleefde zang op Driftless Girl tilt het album flink op, maar ook in muzikaal en productioneel opzicht is het album, door de bijdragen van onder andere Buck Meek en Jolie Holland van hoog niveau. Het volgende album schijnt al op de plank te liggen. Laat maar komen, want Grey DeLisle is in topvorm.

Borrowed, het in de zomer van 2022 verschenen album van de Amerikaanse muzikante Grey DeLisle, ontdekte ik pas aan het begin van 2023. Borrowed was goed genoeg om Grey DeLisle vanaf dat moment goed in de gaten te houden, maar ook het eind 2023 verschenen en wederom uitstekende She’s An Angel pikte ik pas twee maanden na de release op. Je zou verwachten dat ik vanaf dat moment wel bij de les was, maar ik kom er nu pas achter dat er in februari alweer een album van Grey DeLisle is verschenen. Het is ook wel even wennen aan de hoge productiviteit van de Amerikaanse singer-songwriter, want tussen 2005 en 2022 verscheen er geen enkel album van haar hand.

Grey DeLisle was 29 jaar oud toen ze in 2002 opdook met het briljante Homewrecker, dat aan de ene kant klonk als een stokoud countryalbum, maar dat aan de andere kant ook volop invloeden uit de alt-country bevatte. Met Graceful Ghost (2004) en Iron Flowers (2005) maakte Grey DeLisle nog twee uitstekende albums, maar hierna verdween ze uit beeld, tot ze in 2022 terugkeerde met Borrowed. In de tussentijd verdiende de Californische muzikante overigens de kost als stemactrice en dook ze op in flink wat Disney films.

Ik hoor Grey DeLisle persoonlijk liever als zangeres en het is wat mij betreft dan ook heel goed nieuws dat er na Borrowed en She’s An Angel alweer een album van haar is verschenen. De vorige twee albums waren zeer de moeite waard en ook Driftless Girl is weer een uitstekend album. Het is wederom een typisch Grey DeLisle album, dat vaak klinkt als een countryalbum uit vervlogen tijden.

Dat ligt voor een belangrijk deel aan de stem van de Amerikaanse muzikante, die klinkt zoals de countryzangeressen klonken in de tijd waarin Grey DeLisle zelf nog in de luiers zat. De stem van Grey DeLisle doet me vooral denken aan die van Dolly Parton, die in Nederland niet altijd serieus is genomen, maar die moet worden gerekend tot de grootste countryzangeressen. De stem van Grey DeLisle komt met enorm veel power uit de speakers, maar de muzikante uit Los Angel legt ook veel gevoel en doorleving in haar zang, met hier en daar een fraaie snik als bonus.

Op Driftless Girl werkt Grey DeLisle samen met Jolie Holland, die het album produceerde, maar die ook opduikt in twee fraaie duetten. Jolie Holland werkte op haar vorig jaar verschenen album samen met Big Thief gitarist Buck Meek en ze wist hem ook te strikken voor het album van Grey DeLisle. Driftless Girl trekt in eerste instantie de aandacht met de imposante stem van Grey DeLisle, maar ook het snarenwerk op het album is fantastisch, met hier en daar een glansrol voor de pedal steel.

Net als zoveel andere albums van Grey DeLisle klinkt Driftless Girl als een countryalbum dat ook 50 jaar oud had kunnen zijn, maar de Amerikaanse muzikante blijft niet steken in de countrymuziek van weleer. Op haar nieuwe album verwerkt ze ook invloeden uit de folk, de bluegrass en de jazz, al vormt traditioneel aandoende countrymuziek wel de hoofdmoot op het album.

Driftless Girl had me door de emotievolle vocalen en de instrumentatie zonder opsmuk direct in een wurggreep en het album is sindsdien zeker niet minder geworden. Op naar het volgende album van de Amerikaanse muzikante, dat ik hopelijk wel in de week van de release ga oppakken. Komt er al snel aan begrijp ik. Ik kan niet wachten. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Grey DeLisle - She's An Angel (2023) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Grey DeLisle - She's An Angel (2023)
Grey DeLisle dook twintig jaar geleden op en verdween ook vrijwel direct weer, maar na Borrowed uit 2022 is ook het eind 2023 verschenen She’s An Angels een weergaloos album dat klinkt als een vergeten countryklassieker

[i]Laat She’s An Angel, het nieuwe album van de Amerikaanse singer-songwriter Grey DeLisle, uit de speakers komen en je waant je een aantal decennia terug in de tijd. Grey DeLisle maakt op haar eerste album met eigen songs in achttien jaar tijd de countrymuziek die in de jaren 60 en 70 werd gemaakt. Het zijn countrysongs die overlopen van melancholie, die wordt gevoed door indringende verhalen, die Grey DeLisle met veel gevoel en doorleving vertelt. De geweldige muzikanten die haar omringen op She’s An Angel weten precies hoe een authentiek countryalbum moet klinken, waarna de rock ’n roll injectie en het fantastische gitaarwerk de kers op de taart zijn.[/i]

De zondagavond reserveer ik op de krenten uit de pop voor al dan niet vergeten klassiekers uit de geschiedenis van de popmuziek en voor albums uit het verleden die me persoonlijk zeer dierbaar zijn. Hierbij ga ik af en toe heel ver terug in de tijd, maar deze keer kom ik uit bij een album dat nog geen drie maanden oud is. Het is overigens wel een album dat klinkt of het vele decennia geleden is gemaakt, want albums als deze worden tegenwoordig nauwelijks meer gemaakt.

Ik heb het over She’s An Angel van Grey DeLisle. Het is een album dat ik afgelopen november gewoon had moeten oppikken, want ik heb Grey DeLisle hoog zitten sinds ze in 2003 opdook met het geweldige Homewrecker, dat ik op het spoor kwam via de muziekwinkel CD Baby, die destijds een fantastisch aanbod had voor liefhebbers van wat minder gangbare of bekende Amerikaanse rootsmuziek.

Homewrecker werd in 2004 gevolgd door het geweldige Graceful Ghost, waarmee Grey DeLisle doorbrak naar een groter publiek. Op haar albums klonk Grey DeLisle als een vergeten countryzangeres uit de jaren 60 of vroege jaren 70, maar ze werd pas geboren in 1973. De jonge Grey DeLisle kreeg de countrymuziek oorspronkelijk met de paplepel ingegoten, tot haar moeder zich bekeerde tot een streng geloof en alle seculiere muziek het huis uit moest.

Grey DeLisle zocht al in de jaren 80 op jonge leeftijd haar geluk in Los Angeles, maar het duurde tot het begin van dit millennium tot ze de erkenning kreeg die ze zo verdiende. Lang kon ze er niet van genieten. Na het uitstekende Iron Flowers uit 2005 verdween Grey DeLisle helaas net zo snel als ze gekomen was. Ze verdiende lange tijd de kost als stemactrice en is in flink wat Disney films te horen, maar in 2022 keerde het alter ego van Erin Grey Van Oosbree gelukkig terug als zangeres.

Het fraaie Borrowed liet uitsluitend songs van anderen horen, maar het was een geweldig album, dat deed uitzien naar meer. Dat meer verscheen bijna drie maanden geleden en laat horen dat Borrowed geen eenmalige oprisping was. Grey DeLisle is overigens van plan om dit jaar meerdere albums uit te brengen, maar voorlopig moeten we het doen met She’s An Angel, dat echt een uitstekend album is.

Grey DeLisle maakt nog altijd muziek die net zo goed uit de jaren 50, 60 of 70 had kunnen stammen, maar ook in 2024 komt She’s An Angel hard binnen. De Amerikaanse muzikante beschikt over een stem die gemaakt is voor de countrymuziek en ze vertolkt haar songs zoals de groten dat deden in het verre verleden. Net als de grote countryzangeressen uit het verleden vertelt Grey DeLisle indringende verhalen over gevonden en verloren liefdes en foute mannen, die ze met veel gevoel en humor een trap na geeft in songs die dit keer door haar zelf werden geschreven.

De zang van Grey DeLelisle zal misschien niet bij iedereen in de smaak vallen, maar bij mij was She’s An Angel direct goed voor kippenvel. In vocaal opzicht klinkt het allemaal fantastisch en ook de songs op het nieuwe album van Grey DeLisle zijn geweldig, maar ook de muzikanten op het album verdienen alle lof. De namen van de muzikanten doen bij mij niet direct een belletje rinkelen, maar het moeten haast wel oude rotten zijn, die er ook bij waren toen dit soort country met hier en daar een flinke portie rock ’n roll voor het eerst werd gemaakt. Het levert een geweldig album op dat in 2023 veel meer aandacht had moeten krijgen. Het goede nieuws is dat de Europese release van het album pas deze maand is, waardoor ik toch op tijd ben met deze recensie. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Grey DeLisle - The Grey Album - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Grey DeLisle - The Grey Album
Grey DeLisle maakte aan het begin van dit millennium een aantal geweldige albums, maar vervolgens werd het stil, tot haar comeback in 2022, die met The Grey Album het vierde prachtalbum op rij oplevert

Luister naar de albums van Grey DeLisle en je hoort de countrymuziek die in de jaren 70 werd gemaakt. De muzikante uit Los Angeles heeft een heerlijke snik in haar stem en schrijft songs die overlopen van weemoed. Op The Grey Album komen maar liefst twintig nieuwe songs voorbij en het zijn voor een belangrijk deel de songs die je van haar verwacht. Hier en daar voegt ze wat rock ’n roll toe aan haar songs, maar meestal is de muziek ingetogen, ligt het tempo laag en is er vooral die geweldige stem, die zeker liefhebbers van de country van weleer een beetje week zal maken. Grey DeLisle heeft naar verluidt nog meer materiaal op de plank liggen en als het zo goed is als de songs op The Grey Album kan ik niet wachten.

De Amerikaanse muzikante Grey DeLisle brak in 2002 door met het album Homewrecker, dat klonk als het album van een countryzangeres uit de jaren 70. Grey DeLisle werd geboren in deze jaren 70 en kreeg de countrymuziek in eerste instantie met de paplepel gegoten door haar vader. Na de scheiding van haar ouders viel haar moeder voor een streng geloof, waarin het luisteren naar popmuziek niet was toegestaan, waardoor de muziek naar de achtergrond verdween.

Een piepjonge Grey DeLisle zocht haar geluk vervolgens in Los Angeles, waar ze vooral harde lessen leerde. Haar tweede album Homewrecker veranderde echter alles, waarna ook de albums Graceful Ghost uit 2004, Iron Flowers uit 2005 en het live-album Bootlegger uit 2003 het uitstekend deden.

Grey DeLisle leek zich met haar traditioneel klinkende countrysongs en een stem die was gemaakt voor het genre te scharen onder de vaste waarden in het genre, maar na 2005 werd lange tijd helaas niets meer vernomen van de Amerikaanse muzikante, al was ze wel een gevierd stemacteur in Hollywood, die met name animatieseries voorzag van zeer karakteristieke stemmen.

Sinds 2022 is Grey DeLisle gelukkig weer zeer productief als muzikante, wat de uitstekende albums Borrowed (2022), She’s An Angel (2023) en Driftless Girl (2024) opleverde. Het zijn allemaal albums die net zo goed in de jaren 70 hadden kunnen zijn gemaakt, een decennium waarin Grey DeLisle ongetwijfeld zou zijn uitgegroeid tot een wereldster.

De productiviteit van Grey DeLisle kent in haar tweede jeugd vooralsnog geen grenzen, want voor het vierde jaar op rij levert de muzikante uit Los Angeles een album af. The Grey Album pakt flink uit maar liefst twintig songs en bijna een uur muziek. Dat is meestal te veel van het goede, maar The Grey Album overtuigt makkelijk.

Iedereen die de vorige albums van Grey DeLisle lief heeft zal ook weer smullen van The Grey Album. In flink wat songs op het album imponeert de Amerikaanse muzikante met countrysongs vol weemoed en tranen en een stem die je verwacht in dit soort songs en die eindeloos ontroert.

Het zijn songs waarmee bijvoorbeeld Tammy Wynette, Lyn Anderson en Dolly Parton in de jaren 70 grote hits zouden hebben gescoord, maar die ook vele decennia later nog geweldig binnen komen. De zang op The Grey Album is weer van het niveau dat we van Grey DeLisle verwachten en ook in muzikaal opzicht klinkt het weer als een klok.

Grey DeLisle werkt wederom samen met producer en Lone Justice oprichter Marvin Etzioni , die weet hoe een countryalbum moet klinken. Ook voor de strijkers en de blazers schakelde Grey DeLisle gelouterde krachten in en als de pedal steel wordt bespeeld door Greg Leisz weet je dat je de absolute top te pakken hebt.

The Grey Album bevat een flink aantal van de van melancholie overlopende countrysongs die je van Grey DeLisle verwacht en waar ik ook op hoop, maar ze kiest dit keer ook voor een aantal songs die net wat steviger rocken. Dat klinkt absoluut lekker, al prefereer ik zelf de tranentrekkers op het album, waarin de stem van Grey DeLisle wat mij betreft meer indruk maakt.

Het is geweldig dat de Amerikaanse muzikante haar productiviteit weer heeft gevonden, want vier albums in vier jaar tijd is misschien wat veel, maar als ze van de kwaliteit zijn van The Grey Album en zijn drie voorgangers hoor je mij absoluut niet klagen. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
Chaos For The Fly | Grian Chatten - grianchatten.bandcamp.com

Grian Chatten - Chaos For The Fly
Op voorhand leek een soloalbum van Fontaines D.C. zanger Grian Chatten me niet zo nodig, maar het ver van de muziek van zijn band verwijderde Chaos For The Fly is een verrassend mooi en sterk album

Grian Chatten is op de albums van zijn band Fontaines D.C. steeds minder gaan praten en steeds meer gaan zingen, maar een soloalbum dat in het hokje singer-songwriter past had ik nog niet direct verwacht van de muzikant uit Dublin. Chaos For The Fly put deels uit het verleden en deels uit het heden en is een album vol donkere of op zijn minst stemmige songs. Het zijn songs die mooi en sfeervol zijn ingekleurd en dit past verrassend goed bij de bijzondere stem van Grian Chatten, die laat horen dat hij een prima zanger is. Het is misschien maar een tussendoortje, maar Chaos For The Fly van Grian Chatten smaakt ook vooral naar veel en veel meer.

Soloalbums van leden van succesvolle bands zijn meestal tamelijk overbodige exercities, al zijn er natuurlijk uitzonderingen. Het duurt meestal wel even voordat de wens van het maken van een soloalbum begint te kriebelen en daarom komt het soloalbum van Grian Chatten voor mij als een verrassing. De naam Grian Chatten klonk mij wel enigszins bekend in de oren, maar ik kon de naam van zijn band toch niet direct noemen. Het gaat natuurlijk om de Ierse band Fontaines D.C., die zich met drie uitstekende albums schaarde onder de vaandeldragers van de huidige postpunk scene.

Met het predicaat postpunk doe je de muziek van Fontaines D.C. overigens wel wat te kort, want de band uit Dublin beperkte zich zeker niet tot de archieven van de postpunk van de late jaren 70 en vroege jaren 80, wat de albums van de band een stuk interessanter maakte dan die van haar vele soortgenoten. Zeker op recent verschenen postpunk albums wordt vaak gekozen voor praatzang en daar ben ik niet heel gek op, al doet de ene band het beter dan de andere. Ook Grian Chatten koos op het debuutalbum van Fontaines D.C., het fantastische Dogrel uit 2019, vooral voor praatzang, maar op A Hero’s Death uit 2020 en Skinty Fia uit 2022 is de Ierse muzikant steeds meer gaan zingen, wat de kwaliteit van de albums van Fontaines D.C. wat mij betreft ten goede kwam.

Grian Chatten kan zijn zangstem nog veel beter kwijt op zijn soloalbum Chaos For The Fly, dat flink afstand neemt van het geluid van zijn band, wat zijn soloalbum een stuk interessanter maakt dan het gemiddelde soloalbum van een lid van een succesvolle band. Chaos For The Fly heeft zo weinig te maken met de muziek van Fontaines D.C. dat de gemiddelde muziekliefhebber er zonder voorkennis waarschijnlijk een hele kluif aan zou hebben om de voorman van de Ierse band te herkennen. Aan de andere kant heeft de muzikant uit Dublin een zeer karakteristiek stemgeluid en het is een stemgeluid dat het verrassend goed doet in het vooral ingetogen repertoire op zijn eerste soloalbum, waarop hij hier en daar wordt bijgestaan door een mooie vrouwenstem.

Chaos For The Fly is een behoorlijk ingetogen album, dat ver verwijderd blijft van de woeste uitbarstingen van Fontaines D.C. op de eerste drie albums van de band. Het soloalbum van Grian Chatten is meer een singer-songwriter album en het is een album dat de meeste inspiratie vindt in de periode voor het ontstaan van de postpunk die Fontaines D.C. inspireerde. Denk aan de albums van een jonge Leonard Cohen, al vind ik Chaos For The Fly ook zeker een album van deze tijd.

De songs van Grian Chatten zijn op de albums van zijn band donker, maar op Chaos For The Fly doet de muzikant uit Dublin er nog een flinke schep melancholie bovenop. Het levert een aardedonker en vaak wat cynisch album op, dat zich zeker heeft beïnvloeden door singer-songwriter albums uit het verleden, maar dat ook anders klinkt dan het gemiddelde album in het genre.

Grian Chatten overtuigt wat mij betreft als zanger, maar maakt ook indruk als songwriter. De sterke songs op het album zijn ook nog eens bijzonder en verrassend gevarieerd en sfeervol ingekleurd, waardoor Chaos For The Fly een bont gekleurd album is, al domineren in de teksten vooral grijs en zwart. Soloalbums zijn vaak tussendoortjes en ik ga er van uit dat Grian Chatten na dit album alle aandacht weer gaat richten op Fontaines D.C., maar voor een tussendoortje vind ik dit smaakvolle en veelzijdige soloalbum echt veel te goed. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Griffin House - Rising Star - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Griffin House - Rising Star
Griffin House timmert al een tijdje aan de weg, maar zet nu de kroon op zijn werk met een album dat uitblinkt door geweldige songs en een al even goede uitvoering

Ik heb wel eerder naar de muziek van Griffin House geluisterd, maar nooit maakte de Amerikaanse muzikant zoveel indruk als op zijn nieuwe album. De singer-songwriter uit Nashville heeft de tijd genomen voor zijn nieuwe album en dat hoor je. Rising Star bevat een serie songs die je na één keer horen dierbaar zijn en vervolgens alleen maar dierbaarder worden. Het zijn songs die een breed palet bestrijken, die opvallen door een zeer smaakvolle instrumentatie en productie en die nog een stukje verder worden opgetild door de mooie stem van Griffin House. Knappe plaat van de Amerikaanse muzikant.

Ik heb eerlijk gezegd altijd gedacht dat Griffin House de naam van een band was, maar het blijkt de naam van een singer-songwriter die werd geboren in Springfield, Ohio, maar inmiddels alweer enkele jaren muziek maakt vanuit Nashville, Tennessee.

Van het stapeltje albums dat de Amerikaanse muzikant de afgelopen 15 jaar heeft gemaakt is vooral Lost & Found uit 2004 me bijgebleven, maar het nieuwe album van Griffin House maakt nog veel meer indruk.

De muzikant uit Nashville heeft de tijd genomen voor zijn nieuwe album, dat de opvolger is van het ruim drie jaar oude So On And Forth. Griffin House heeft niet in zijn uppie gesleuteld aan Rising Star, maar werkte de afgelopen jaren samen met bevriende muzikanten als Brian Elmquist (The Lone Bellow), Jeff Trott (Sheryl Crow) en oudgedienden Paul Moak en Ian Fitchuk, met wie Griffin House 15 jaar geleden het zo geslaagde Lost & Found opnam.

Het levert een lekker veelzijdig album op, dat varieert van ingetogen tot uitbundig, en het is een album met een serie uitstekende songs. Rising Star opent met de uiterst ingetogen titeltrack, die wel wat aan een ingetogen Bruce Springsteen doet denken. Het is het soort track dat Griffin House sinds jaar en dag uitstekend ligt, maar de Amerikaanse muzikant slaat op Rising Star nadrukkelijk zijn vleugels uit.

In een aantal tracks hoor je de invloed van de grootse muziek van The Lone Bellow, wat ongetwijfeld de verdienste zal zijn van Brian Elmquist, maar Rising Star kan ook uit de voeten met aanstekelijke rootsrock, met lekker in het gehoor liggende alt-country of met traditioneel klinkende countryrock of psychedelica, om maar eens een paar zijstraten te noemen. Griffin House kleurt echter ook buiten de directe lijntjes van de Amerikaanse rootsmuziek in songs die net zo makkelijk in het hokje pop of het hokje rock passen.

Je hoort aan alles dat Griffin House de tijd heeft genomen voor zijn nieuwe album. De instrumentatie is soms ingetogen en soms vol, maar klinkt altijd prachtig. Hetzelfde geldt voor de vocalen van de Amerikaanse muzikant, die beschikt over een aangenaam stemgeluid met het juiste laagje gruis.

Het streven naar perfectie hoor je ook in de songs op het nieuwe album van Griffin House. De muzikant uit Nashville verrast op zijn nieuwe album met een serie tijdloze songs. Het songs waar je alleen maar heel vrolijk van kunt worden, maar ondertussen steekt het allemaal knap in elkaar en kloppen alle details. Rising Star is een album vol echo’s uit het verleden, maar het is ook een fris en eigentijds klinkend album, dat opvalt door het enorme plezier dat het album uitstraalt.

Griffin House timmert al wat jaren aan de weg, maar heeft nog niet overal de waardering geoogst die hij zo verdient. Dat kan zomaar goed gaan komen met Rising Star, want wat is dit een leuk, maar ook goed album. Griffin House overtuigt op Rising Star met het ene na het andere uitstekende popliedje en als je denkt dat de koek op is, komt misschien nog wel het mooiste. Het samen met Joy Williams (The Civil Wars) geschreven en gezongen en geschreven Change is immers de kers op een bijzonder smakelijke taart. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Grimes - Art Angels - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Visions van Grimes intrigeerde ruim drieënhalf jaar geleden mateloos. Het alter ego van de Canadese muzikante Claire Boucher begon bij de muziek van Cocteau Twins, maar sleepte er vervolgens van alles bij, waarbij Enya en Lady Gaga de uitersten aangaven.

Deze week verschijnt de nieuwe plaat van Grimes en ook dit is weer een buitengewoon fascinerende plaat geworden.

Op de diverse muziekfora wordt vooral gediscussieerd over de vraag of Grimes op Art Angels niet teveel mainstream is geworden. Ik begrijp die discussie eerlijk gezegd niet.

Grimes flirt op haar nieuwe plaat geregeld met lekker in het gehoor liggende popliedjes, maar dat deed ze op Visions ook al. Ik heb persoonlijk niets tegen lekker in het gehoor liggende popliedjes en al helemaal niet als het popliedjes met een twist zijn. Grimes is een meester in het maken van popliedjes met een twist.

Claire Boucher is op Art Angels helemaal niet vies van aanstekelijke refreinen, dansbare beats en aanstekelijke electropop, maar ze doet ook continu dingen die je niet verwacht. De grotendeels elektronische instrumentatie zit vol verrassende wendingen en tegendraadse elementen. Hierdoor kan een hitgevoelig popliedje zomaar omslaan in een doos vol verrassingen of een vat vol tegenstrijdigheden.

Vergeleken met Visions is het geluid van Grimes zeker toegankelijker geworden, maar aan deze toegankelijkheid ontleent de plaat ook een deel van zijn kracht. Zeker bij beluistering met de koptelefoon verdwaal je makkelijk in afwisselende en overvol klinkende instrumentatie, die meer dan eens klinkt als een eigentijdse versie van Phil Spector’s Wall Of Sound.

Claire Boucher krult haar aangename vocalen hier prachtig omheen, soms als een echte popprinses en soms als de onderkoelde ijsprinses die ze een paar jaar geleden nog was. Mainstream of niet, ik vind ook Art Angels weer een buitengewoon aangename en buitengewoon intrigerende plaat. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Grizzly Bear - Painted Ruins - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De uit Brooklyn, New York, afkomstige band Grizzly Bear verruilde met het in 2009 verschenen Veckatimest de status van cultband voor die van één van de smaakmakers in de indie-scene en wist deze status met het in 2012 verschenen Shields moeiteloos vast te houden.

De band deed dit zonder al teveel concessies te doen, waardoor ook Shields weer klonk als een omgevallen platenkast van een muziekliefhebber met een opvallend brede smaak.

De band heeft vervolgens de tijd genomen voor de opvolger van Shields en komt pas vijf jaar later met Painted Ruins.

Het is een plaat die net wat anders klinkt dan zijn voorgangers, al is de veelheid aan invloeden gelukkig gebleven. Painted Ruins opent met pastorale klanken waarvoor Elbow zich niet zou schamen, maar slaat vervolgens al snel om in zwoele 70s pop vol mooie details, waaronder hele mooie gitaarlijnen.

In de tweede tracks zwellen de synths aan en lijkt Grizzly Bear te citeren uit de 80s synthpop, maar het is wel synthpop die wordt gecombineerd met de wonderschone zang, waarmee de band al sinds haar debuut indruk maakt.

In de derde track kiest Grizzly Bear voor een net wat experimenteler geluid, waarin flarden Elbow en beetje progrock en psychedelica worden gecombineerd met prachtige harmonieën en zo laat iedere track iets nieuws en verrassends horen.

De muziek van Grizzly Bear is nog altijd een vat vol invloeden of zelfs een vat vol tegenstrijdigheden, maar Painted Ruins strijkt geen moment tegen de haren in. De band heeft de tijd genomen om de prachtige vocalen op de plaat te combineren met een al even mooie instrumentatie. Het is een instrumentatie vol betoverend mooie gitaarlijnen en benevelende synths, maar het is ook een instrumentatie vol subtiele details en verrassende wendingen.

Waar de keuze voor een wat toegankelijker geluid op de laatste plaat van The Arcade Fire zorgt voor betrekkelijk kleurloze pop, is Painted Ruins een plaat die sprankelt en betovert. Het is prachtig hoe Grizzly Bear er op haar nieuwe plaat in slaagt om gitaren en synths in harmonie te brengen en het is indrukwekkend hoe de band experimenteerdrift combineert met het vermogen om songs te schrijven die zich als een warme deken om je heen slaan.

Het levert songs op die citeren uit het werk van Crosby, Stills & Nash of The Beach Boys, maar vervolgens worden voorzien van een klankentapijt dat qua avontuur en schoonheid zeker niet onder doet voor dat van Radiohead of dat van Talk Talk in haar latere jaren.

Zeker wanneer het volume wat wordt opgeschroefd of de plaat met de koptelefoon wordt beluisterd, wordt duidelijk wat een knap geluid Grizzly Bear in elkaar heeft gesleuteld op haar nieuwe plaat. Een aantal decennia popmuziek worden door de band aan elkaar gesmeed en vervolgens getransformeerd in een geluid dat alleen maar uit het heden kan komen.

Iedere keer dat ik de plaat hoor, hoor ik weer nieuwe dingen op Painted Ruins. Een vleugje Beatles, een beetje postpunk, hier en daar wat synthpop, een paar bevliegingen uit de progrock, een flinke wolk psychedelica, pure chamber pop of toch weer onnavolgbare indie-pop.

Painted Ruins van Grizzly Bear is een plaat die direct vermaakt en verbaast, maar de ware schoonheid komt pas aan de oppervlakte wanneer je de plaat voor de zoveelste keer hoort. Nog een beetje doorgroeien en het predicaat meesterwerk komt binnen bereik. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Grouper - Ruins - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Wanneer een nieuwe cd van Grouper op de mat valt, weet je één ding bijna zeker en hoop je vurig op één ander ding.

Je weet bijna zeker dat Grouper het je niet makkelijk gaat maken, want dat heeft ze eigenlijk nog nooit gedaan en je hoopt aan de andere kant dat ze je gaat verrassen met een plaat die je niet snel of helemaal niet gaat vergeten, want ook daartoe is Grouper in staat.

Grouper is het alter ego van de uit Portland, Oregon, opererende Liz Harris. Grouper maakt inmiddels al een jaar of tien muziek, maar trok in 2008 voor het eerst in bredere kring aandacht toen haar Dragging A Dead Deer Up A Hill volkomen terecht een aantal aansprekende Amerikaanse jaarlijstjes wist te halen.

Waar Grouper tot op dat moment vooral experimentele muziek had gemaakt, bevatte Dragging A Dead Deer Up A Hill een serie songs die je genadeloos bij de strot greep. Een plaat om bang van te worden noemde ik het al weer bijna zes jaar geleden, maar ook een plaat van een beklemmende en bijna onwerkelijke schoonheid.

Bijna twee jaar geleden verscheen The Man Who Died In His Boat en ook dit bleek een buitengewoon intrigerende plaat met muziek die ik omschreef als de muziek van The Cocteau Twins en This Mortal Coil, maar dan zonder alle invloeden uit de jaren 80. Het zijn hopeloze omschrijvingen waar waarschijnlijk bijna niemand iets mee kan, maar het illustreert wel dat de muziek van Grouper verre van alledaags is.

Haar nieuwe plaat Ruins opent met anderhalve minuut monotone klappen, maar vervolgens verrast Grouper ruim 35 minuten lang met uiterst ingetogen muziek. Ruins werd opgenomen in een huis in Portugal, waar Grouper zich een tijd lang afzonderde van de buitenwereld.

Ik heb allerlei associaties met een huis in Portugal, maar de muziek op Ruins kan ik er niet mee rijmen. Ruins is een uiterst sobere en aardedonkere plaat, die voor een belangrijk deel bestaat uit twee ingrediënten: het donkere en weemoedige pianospel van Grouper en haar fluisterzachte vocalen. Heel incidenteel komt er nog wat elektronica bij, maar veel is het niet.

Ruins is een in zichzelf gekeerde plaat. Grouper speelt piano en fluistert en mompelt haar teksten er bij. Het is, zeker in het begin, even wennen, maar ook Ruins is al snel een plaat die je vastgrijpt en niet meer los laat.

Ruins komt inmiddels al voor de zoveelste keer voorbij en steeds weer word ik getroffen door de intimiteit, intensiteit en ruwe schoonheid van deze plaat. Ruins is geen plaat voor alle momenten, daarvoor is de muziek van Grouper te veeleisend en te indringend, maar op de juiste momenten is dit een plaat om te koesteren, keer op keer.

Grouper heeft het me met Ruins wederom niet makkelijk gemaakt, maar wat heeft ze me ook dit keer weer verrast en betoverd. Ruins is een bijzonder moedige plaat die als je het mij vraagt hetzelfde respect verdient dat het totaal andere Dragging A Dead Deer Up A Hill zes jaar geleden ten deel viel. Jaarlijstjesplaat dus. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Grouper - Shade - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Grouper - Shade
De Amerikaanse muzikante Grouper maakt muziek voor kille en donkere avonden en betovert ook op haar nieuwe album Shade weer met donkere maar ook wonderschone folksongs met een twist

Sla de eerste track even over wanneer je gaat luisteren naar het nieuwe album van Grouper, want deze track is zeker niet representatief voor al het moois dat komen gaat. Grouper, het alter ego van de Amerikaanse muzikante Liz Harris, betovert ook op Shade weer met uiterst ingetogen songs, die ergens tussen de hokjes folk en slowcore in zitten. De instrumentatie is spaarzaam, de stem van Liz Harris fluisterzacht en wonderschoon. De meeste songs op Shade slepen zich langzaam voort en klinken zo puur en intiem dat het lijkt of Liz Harris je alleen voor jou heeft gemaakt. Je moet in de stemming zijn voor de muziek van Grouper, maar als je dit bent is ook Shade is weer prachtig.

Buiten beginnen de herfstblaadjes nu echt te vallen, waarmee de tijd aanbreekt voor de muziek van de Amerikaanse muzikante Grouper. Ik ontdekte de muziek van Liz Harris in 2008, toen ik haar vierde album Dragging A Dead Deer Up A Hill tegenkwam in een jaarlijstje. Sindsdien heb ik een haat-liefde verhouding met de muziek van de Amerikaanse muzikante. De muziek van Grouper kan immers van een bijna onwerkelijke schoonheid zijn, maar kan ook flink tegen de haren in strijken of kan zo donker of zelfs duister zijn dat je er bang van wordt.

Beide uitersten kom je tegen in de eerste twee tracks van haar nieuwe album Shade, dat bestaat uit songs die Grouper de afgelopen 15 jaar schreef. Het album opent met ruis, die overgaat in duistere klanken met ergens op de achtergrond de vervormde stem van Liz Harris. Het intrigeert me op een of andere manier wel, maar of ik de eerste drie minuten van Shade nu echt voor mijn plezier op zou zetten vraag ik me af.

Dat het ook anders kan laat Grouper horen in de tweede track, waarin de zwaar vervormde en bijna beangstigende klanken plaats maken voor een akoestische gitaar en de fluisterzachte stem van Liz Harris. Ook dit is een typische Grouper song en het is een song die je vrijwel onmiddellijk dierbaar is.

Als Liz Harris alleen maar dit soort songs zou maken, zou ik al haar albums koesteren, maar bij Grouper moet je altijd maar afwachten in welke richting de balans doorslaat en bovendien moet je wel echt in de stemming zijn voor de over het algemeen aardedonkere muziek van de Amerikaanse singer-songwriter.

Nu de blaadjes beginnen te vallen, de temperaturen dalen en de zon het steeds langer laat afweten, ben ik zeker in de stemming voor de muziek van Grouper en Shade is gelukkig een album waarop de wonderschone songs domineren.

De muziek van Grouper past op Shade vaak in het hokje folk, maar het is zeker geen dertien in een dozijn folk die Liz Harris ons voorschotelt. De instrumentatie is in de meeste tracks uiterst sober of zelfs minimalistisch en ook de zachte stem van Liz Harris wordt op Shade spaarzaam ingezet.

Na de huiveringwekkende openingstrack tovert Grouper op Shade de ene na de andere prachtige song tevoorschijn. Het past zoals gezegd in het hokje folk, maar het heeft ook wel wat van de sobere slowcore uit de jaren 90. Op veel van haar albums kan de muziek van Grouper ook nog de kant van de ambient op, maar door de sobere instrumentatie op Shade hoor ik daar niet veel van dit keer.

Shade komt het best tot zijn recht wanneer de zon onder is en je met volledige aandacht naar het album kunt luisteren. Shade blijkt dan een uiterst intiem album, waarop je de vingers van Liz Harris de snaren hoort beroeren en je naast haar prachtige stem ook haar ademhaling hoort.

Bij Grouper weet je zoals gezegd nooit in welke richting de balans uitslaat, waardoor het niet zo gek ik dat je na een paar prachtige ingetogen folksongs weer wordt getrakteerd op duistere klanken en bezwerende vocalen, maar het blijft dit keer bij twee uitstapjes.

Aan het eind van het album gooit Grouper er nog twee lange tracks tegenaan, waarvan de eerste benevelt en de tweede juist opvallend krachtig en helder uit de speakers komt, waardoor je voor het eerst hoort dat Shade een lange periode bestrijkt.

Ook Shade is alles bij elkaar een fascinerende luisterervaring en in de meeste van de negen tracks op het album is het wat mij betreft betoverend mooi. Bijzondere muzikante deze Grouper. Laat de herfst en de winter maar komen. Erwin Zijleman