Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Ilsha - Dive - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Ilsha - Dive
De Rotterdamse band Ilsha maakt op haar debuut (mini-)album indruk met bijzonder mooie klanken, prachtige zang en met songs die je steeds weer weten te verrassen en betoveren

Ik laat EP’s meestal voor wat ze zijn, maar de eerste release van de Nederlandse band Ilsha zou ik zeker niet laten liggen. De band uit Rotterdam maakt op Dive immers 24 minuten lang indruk met fascinerende muziek. Het is muziek die in het hokje folk past, maar het is wel folk met uitstapjes in alle richtingen. Dive valt op door relatief sobere, maar ook wonderschone klanken, door bijzonder trefzekere zang en door songs waarin de spanning steeds weer prachtig wordt opgebouwd. Door alle mooie klanken en de al even mooie zang is Dive van Ilsha een mini-album dat bijzonder makkelijk weet te verleiden, waarna alle bijzondere wendingen de muziek van de band tot grote hoogten optillen. Wat een belofte voor de toekomst.

Omdat het aantal interessante nieuwe albums zo aan het eind van het jaar (gelukkig) wat terug begint te lopen, kijk ik zo nu en dan ook naar EP’s en mini-albums die de afgelopen weken zijn verschenen. Een van de mooiste van het stel komt van de Nederlandse band Ilsha (waarvan ik de naam in eerste instantie las als IIsha, waardoor googelen niet veel opleverde), die ruim een maand geleden debuteerde op het mooie Utrechtse label Tiny Room Records.

Dive, de eerste release van de band uit Rotterdam, bevat slechts vijf tracks, maar ze tellen uiteindelijk op tot een respectabele speelduur van 24 minuten. In die 24 minuten laat Ilsha veel moois horen, waardoor ik de band in ieder geval heb opgeschreven als grote belofte voor de toekomst. Ilsha krijgt vooralsnog voornamelijk het etiket folk krijgt opgeplakt. Daar is wel wat voor te zeggen, maar Ilsha zoekt binnen dit genre wel nadrukkelijk de grenzen op.

Binnen Ilsha speelt singer-songwriter Ilse Hamelink een centrale rol. Ze schreef de vijf songs op Dive, bepaalt met haar zang voor een belangrijk deel het geluid van de band, droeg bij aan de instrumentatie en tekende samen met bandlid Floyd Atema ook nog eens voor de productie van het debuut van Ilsha.

Het geluid van Ilsha wordt gedomineerd door akoestische gitaren en de stem van Ilse Hamelink, waardoor de muziek van de band vooral folky klinkt, maar door het toevoegen van opvallende percussie en bijzondere maar over het algemeen zeer subtiele accenten van andere instrumenten kan de muziek van Ilsha meerdere kanten op.

De leden van de band hebben hun sporen verdiend in bands als Herrek en The Secret Love Parade en die ervaring hoor je terug op Dive. De instrumentatie op de eerste release van Ilsha is mooi en avontuurlijk. Relatief sobere klanken vormen de basis van het geluid op Dive, maar het album is ook zeer fraai ingekleurd, waarbij een verrassing niet uit de weg wordt gegaan.

Ook de mooie zang van Ilse Hamelink wordt fraai aangevuld met extra vocalen, waardoor de muziek van Ilsha zowel sober als vol kan klinken. De zang van de Rotterdamse singer-songwriter is niet alleen mooi, maar zit ook vol gevoel en vertolkt de bijzondere en vaak persoonlijke teksten bovendien met veel urgentie.

Ilsha maakt indruk met de vocalen op het album en met de inkleuring van de songs op Dive, maar deze songs zijn zelf ook van een hoog niveau. Het zijn songs die bijzonder aangenaam voort kunnen kabbelen, maar het zijn ook songs waarin van alles gebeurt, waardoor het debuut van Ilsha wat mij betreft een stuk interessanter is dan gemiddelde folkalbum. De muziek van de band is ook nog eens verrassend veelzijdig.Zeker in de wat langere songs bouwt Ilsha op bijzondere wijze de spanning op en hebben repeterende elementen in de instrumentatie en de zang al snel een bezwerende uitwerking.

Het is misschien ouderwets om in 2021 nog vast te houden aan het concept van een album van minimaal een minuut of veertig, maar het is voor mij nog altijd de vorm die het beste werkt. Na beluistering van Dive overheerste daarom, zeker bij eerste beluisteringen, de teleurstelling van het snelle einde van het mini-album, maar langzaam maar zeker kan ik ook steeds meer genieten van de 24 minuten muziek die Ilsha wel heeft afgeleverd. Bijzonder (mini-)album. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Imarhan - Aboogi - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Imarhan - Aboogi
2021 was het jaar van Afrique Victime van Mdou Moctar, die het stokje doorgeeft aan de Algerijnse band Imarhan, die met Aboogi een album heeft gemaakt dat kan worden geschaard onder de hoogtepunten van de “woestijnblues”

Het was een curiositeit toen het twintig jaar geleden opdook, maar inmiddels is de “woestijnblues” uit de landen rond de Sahara een zeer interessant genre. De Algerijnse band Imarhan bracht al twee prima albums uit, maar zet een volgende stap met het geweldige Aboogi. Het is een album vol muzikaal en vocaal vuurwerk en vol dynamiek, maar het is ook een bezwerende of zelfs hypnotiserende luistertrip, die zomaar kan uitgroeien tot een van de mooiste in het genre. Aboogi neemt je mee naar andere werelden waar het heerlijk wegdromen is, wat weer fraai contrasteert met de naar verluidt politieke en maatschappijkritische teksten.

Ik weet nog goed hoe het Britse muziektijdschrift Uncut aan het begin van dit millennium voor het eerst en zeer beeldend schreef over het genre dat vaak wat oneerbiedig wordt omschreven als “woestijnblues”. Het is muziek die op de kaart werd gezet door de Toeareg band Tinariwen, die een paar jaar later gezelschap kreeg van de band Tamikrest.

De afgelopen jaren doken meerdere bands op in het genre, dat vorig jaar een enorme boost kreeg door alle waardering voor Afrique Victime van de uit het Afrikaanse Niger afkomstige Mdou Moctar. Er was bijna geen jaarlijst te vinden waarin dit album niet voor kwam, waardoor bands in het genre in 2022 waarschijnlijk kunnen rekenen op extra belangstelling.

Ik bespreek op deze BLOG zo nu en dan albums die in het hokje “woestijnblues” passen en heb de afgelopen jaren een flink zwak gekregen voor de muziek van de uit Algerije afkomstige band Imarhan. Imarhan leverde met haar titelloze debuut uit 2016 en met Temet uit 2018 twee uitstekende albums af en keert deze week terug met album nummer drie.

Ik ben benieuwd of Imarhan met Aboogi net zo gaat scoren als Mdou Moctar vorig jaar, maar aan de kwaliteit van het album zal het zeker niet liggen. De muziek van Imarhan is misschien net wat minder toegankelijk dan de muziek van Mdou Moctar, maar de verschillen tussen de twee albums moeten zeker niet overdreven worden.

Aboogi opent met behoorlijk ingetogen akoestische klanken en de wat bezwerende vocalen die we kennen uit de muziek die in en rond de Sahara wordt gemaakt. Op een gegeven moment gaat het tempo wat omhoog en duiken de ook voor het genre zo karakteristieke elektrische gitaren op. De muziek van Imarhan krijgt vervolgens een bijna hypnotiserend karakter, waarna de muziek van de band je meesleept op een bijzondere luistertrip.

Het is een luistertrip waarin de akoestische klanken meestal domineren en het tempo over het algemeen laag is. Het akoestische gitaarspel op het album is keer op keer van een bijzondere schoonheid en komt prachtig uit de speakers. Door de combinatie van akoestische en elektrische gitaren en het lage tempo heeft de muziek van Imarhan vaak iets psychedelisch.

Deze psychedelische kant van de muziek van Imarhan wordt versterkt door de bijzondere zang op het album, waarbij mannenstemmen domineren, flink wat verschillende stemmen worden ingezet, vaak bezwerende koortjes worden ingezet en de Soedanese zangeres Sulafa Elyas tekent voor het hoogtepunt op het album.

Zeker bij beluistering met de koptelefoon hoor je hoe mooi de muziek op het album is, maar ook in vocaal opzicht is Aboogi een knap in elkaar stekend album. Nog meer dan Mdou Moctar vorig jaar slaagt Imarhan er in om een unieke sfeer te creëren met vaak redelijk subtiel ingekleurde songs.

Zeker de zich uiterst langzaam voortslepende passages zijn prachtig, maar het is knap hoe de Algerijnse band met wat eenvoudige percussie het tempo op kan voeren en de muziek van de band voorziet van dynamiek. Die dynamiek komt ook terug in de zang op het album, die ook fluisterzacht kan klinken.

Ook ik nam Afrique Victime van Mdou Moctar vorig jaar op in mijn jaarlijstje, maar nu ik Aboogi van Imarhan een paar keer heb gehoord, vind ik dit eigenlijk een beter album. Laten we hopen dat het minstens net zoveel aandacht krijgt als die overigens zeer terechte jaarlijstjesplaat van vorig jaar. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Imarhan - Imarhan - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De Afrikaanse Berber stam de Toeareg heerste ooit over de Sahara, maar deed de afgelopen decennia vooral in muzikaal opzicht van zich spreken.

De in een Libisch vluchtelingenkamp opgerichte band Tinariwen zette de Mali blues of Afrikaanse woestijn blues op de kaart en maakte indruk met muziek die op fascinerende wijze rock- en bluesmuziek uit de jaren 70 combineerde met traditionele Afrikaanse muziek.

Het genre werd door bands als Tinariwen en Tamikrest en muzikanten als Ali Farka Touré en Toumani Diabaté vervolgens razend populair. En terecht.

Tinariwen mogen we inmiddels tot de oude garde rekenen en dus is het interessant om te zien of de Afrikaanse woestijn blues ook bij een jongere generatie is geland. Die jongere garde heeft het momenteel niet makkelijk, want het is onrustig in vrijwel heel Noord-Afrika, inclusief de bakermat van de Afrikaanse woestijn blues, Mali.

Imarhan is een vanuit Tamanrasset, Algerije, opererende band met een Toeareg achtergrond. Een aantal leden van de band heeft familieleden in Tinariwen en deze inmiddels wereldberoemde band heeft de jonge Algerijnse band op sleeptouw genomen.

Imarhan borduurt op haar titelloze debuut voort op de muzikale erfenis van Tinariwen, maar kiest ook een duidelijk andere weg. Het gitaarwerk op de plaat laat zich deels beïnvloeden door de Westerse rocklegendes van weleer, maar is nog veel duidelijker geïnspireerd door het gitaarwerk van de Afrikaanse gitaarheld Ali Farka Touré.

Wat voor het gitaarwerk geldt, geldt ook voor de rest van de muziek van Imarhan. Hier en daar zijn invloeden van Tinariwen en de inspiratiebronnen van deze band hoorbaar, maar over het algemeen genomen klinkt de muziek van Imarhan Afrikaanser dan die van het grote voorbeeld.

Het debuut van Imarhan bevat een aantal bezwerende en zich langzaam voortslepende tracks, maar de band uit Algerije is ook niet vies van uptempo tracks. In deze uptempo tracks mogen de voetjes van de vloer en verrast Imarhan met bijzonder aanstekelijke ritmes, funky gitaren en melodieën die na één keer horen blijven hangen.

Het levert een plaat op die laat horen dat de Afrikaanse woestijn rock niet alleen springlevend is, maar ook vernieuwt en groeit. Bijzondere plaat! Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Imarhan - Temet - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De Algerijnse band Imarhan debuteerde in de lente van 2016 met een plaat die nauw aansloot bij de muziek van Tinariwen.

Dat was ook niet zo gek, want net als de leden van Tinariwen hebben ook de leden van Imarhan een Toeareg achtergrond en hebben een aantal leden van de jonge Algerijnse band zelfs familieleden in de grote broer, die inmiddels al enkele decennia op succesvolle wijze traditionele Afrikaanse muziek combineert met blues- en rockmuziek uit de jaren 70.

Imarhan klonk op haar debuut echter ook anders dan Tinariwen. De band uit het Algerijnse Tamanrasset deed dit door de traditionele Afrikaanse muziek een prominentere rol te geven in haar muziek, door zich in het gitaarwerk vooral te laten inspireren door de Afrikaanse gitaarheld Ali Farka Touré en niet door westerse gitaarhelden uit de jaren 60 en 70 en door meer invloeden uit de rock en funk in haar muziek te verwerken.

Het is een geluid dat Imarhan heeft vervolmaakt op haar tweede plaat Temet. Ook Temet citeert nog nadrukkelijk uit de archieven van de woestijnblues zoals die door Tinariwen op de kaart is gezet. De gitaarlijnen herinneren aan de psychedelische blues en rock uit de jaren 60 en 70, de zang in de eigen taal zorgt voor de mystiek, terwijl invloeden uit de Afrikaanse muziek er voor zorgen dat ook de muziek van Imarhan anders klinkt dan de muziek die in Europa en de Verenigde Staten wordt gemaakt.

Zeker wanneer Imarhan het tempo laag houdt ligt de vergelijking met de grote broer Tinariwen voor de hand, maar wanneer het tempo omhoog gaat hoor je dat de jonge Algerijnse band ook flinke stappen zet. Wanneer de lome bezwerende klanken worden vervangen door meer uptempo klanken, hoor je direct meer Afrika in de muziek van Imarhan en gaat de band bovendien aan de haal met invloeden uit vooral de funk.

Temet klinkt hierdoor niet alleen bezwerend of zelfs hypnotiserend, maar ook swingend en opzwepend. Imarhan houdt je hierdoor makkelijker bij de les en voegt bovendien iets toe aan het geluid van de woestijnblues pioniers.

Wanneer het tempo nog wat verder wordt opgevoerd hoor ik ook nog een vleugje Santana in de muziek van Imarhan, maar door de zang blijft het toch typisch Noord-Afrikaanse of Toeareg muziek.

Het zorgt voor een hele lekkere plaat, die oog heeft voor de tradities van het volk dat al zo lang onder druk staat, maar die ook durft te vernieuwen. Temet maakt indruk met geweldige ritmes en natuurlijk met gitaarwerk waarin allerlei invloeden zijn verwerkt. Het is gitaarwerk waaraan de meeste jonge bands uit Europa en de Verenigde Staten zich niet meer durven wagen, maar ach wat klinkt het lekker.

Woestijnblues is muziek die ik nog steeds bij voorkeur met mate tot me neem, maar als ik dit doe, moet ik toch concluderen dat Imarhan op haar tweede plaat nadrukkelijk aan de stoelpoten zaagt van de pioniers van het eerste uur. Bijkomend voordeel is dat de vrieskou ook makkelijk wordt verdreven met deze door de Afrikaanse woestijn gevoede klanken. Erwin Zijleman

Volledige recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Imelda May - 11 Past The Hour - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Imelda May imponeerde vier jaar geleden met een intens breakup album, maar kiest nu voor een wat gepolijster geluid, dat vanwege de uitstekende zang overeind blijft

De rockabilly albums van Imelda May vond ik nooit bijzonder, maar het vier jaar verschenen Life. Love. Flesh. Blood was een waar meesterwerk. 11 Past The Hour mist de finesse van zijn voorganger, maar is nog altijd een prima album, waarop de Ierse zangeres wederom haar zangkusten etaleert. De songs op het album zijn soms wat te gepolijst, maar er valt ook veel moois te ontdekken op het album. Na een breakup album komt Imelda May op de proppen met een album dat in ieder geval aanvoelt als een feelgood album. Het is niet altijd even bijzonder en soms zelfs wat gewoontjes, maar de Ierse muzikante blijft een geweldige zangeres en songwriter.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Imelda May - Life. Love. Flesh. Blood - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Ik had tot dusver niet zo heel veel met de platen van de Ierse singer-songwriter Imelda May.

De muzikante uit Dublin imponeerde op haar tot dusver verschenen platen absoluut met haar soulvolle strot, maar in muzikaal opzicht vond ik het, mede dankzij haar zwak voor 80s new wave en rockabilly, allemaal net wat te lichtvoetig of te pompeus.

Er was helaas een liefdesbreuk voor nodig om Imelda May in een andere richting te bewegen. Het einde van haar huwelijk heeft Imelda May geïnspireerd tot een heuse breakup plaat en wie kan deze mooier produceren dan de gelouterde T-Bone Burnett?

De Amerikaanse topproducer heeft de nieuwe plaat van Imelda May prachtig ingekleurd en heeft de Ierse singer-songwriter een andere plaat laten maken dan we van haar gewend zijn.

Voor de fraaie inkleuring van Life. Love. Flesh. Blood kon T-Bone Burnett uiteraard een beroep doen op muzikanten die het liefdesverdriet van Imelda May op zeer doeltreffende wijze uit hun instrumenten kunnen laten komen.

Het gitaarwerk van topgitaristen als Marc Ribot en T-Bone Burnett, de piano van Patrick Warren, het orgel van Carl Wheeler en de drums van Jay Bellerose zijn zoals altijd prachtig en leggen een bijzonder fraaie basis waarop Imelda May kan schitteren.

Dat schitteren laat ze overigens ook nog over aan Jools Holland die los mag gaan op zijn piano en voor Jeff Beck, die tekent voor het meest indrukwekkende gitaarspel op de plaat.

Imelda May was op haar vorige platen niet vies van bombast, maar manifesteert zich op Life. Love. Flesh. Blood als een crooner van formaat. Het einde van haar huwelijk is haar overduidelijk niet in de koude kleren gaan zitten. In veel van de teksten staan liefdesverdriet en hartzeer centraal en zingt Imelda May met flink wat emotie en gevoel. Dat doet ze in een aantal tracks opvallend ingetogen, maar Imelda May gaat ook een paar keer helemaal los.De stem van de Ierse singer-songwriter doet nog altijd wat denken aan die van Chrissie Hynde, maar is soulvoller en veel krachtiger.

Life. Love. Flesh. Blood staat vol met aansprekende songs en het zijn songs die vol passie worden vertolkt. Dat laatste is uitsluitend de verdienste van Imelda May zelf, maar zonder T-Bone Burnett was Life. Love. Flesh. Blood nooit zo’n bijzondere plaat geworden.

De Amerikaanse producer heeft de plaat voorzien van een traditioneel aandoend rootsgeluid dat beelden van duistere en broeierige nachtclubs aan de oevers van de Mississippi op het netvlies tovert. Imelda May is in deze nachtclubs de zangeres en zingt al het leed dat haar is overkomen op indrukwekkende wijze van zich af.

Op hetzelfde moment heeft T-Bone Burnett hier en daar ook een randje Phil Spector en een randje Motown toegevoegd aan de plaat, wat Life. Love. Flesh. Blood voorziet van veel dynamiek, wat weer prachtig past bij alle dynamiek in de stem van de Ierse singer-songwriter.

Ik had zoals gezegd tot dusver niet zo heel veel met de platen van Imelda May, maar Life. Love. Flesh. Blood is in alle opzichten een prachtplaat. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Ina Forsman - After Dark Hour - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Ina Forsman - After Dark Hour
After Dark Hour is alweer het vierde studioalbum van de Finse muzikante Ina Forsman, die niet alleen een nog aangenamer geluid laat horen maar ook nog maar eens bewijst dat ze een van de allerbeste soulzangeressen van het moment is

Het is een klein wonder en tegelijkertijd een grote schande dat Ina Forsman nog altijd zo onbekend is. De Finse muzikante laat immers al een aantal albums horen dat ze een geweldige zangeres is met meer soul in haar pink dat de meeste van haar tijdgenoten in hun hele lijf. De Finse muzikanten die zijn te horen op After Dark Hour spelen track na track de pannen van het dak op een album dat vooral teruggrijpt op de soul van weleer, maar het is de sensationele soulstem van Ina Forsman die de meeste indruk maakt. Het is echt de hoogste tijd dat Ina Forsman wereldberoemd gaat worden, want soulzangeressen van het niveau van de Finse muzikante zijn er echt maar heel weinig.

In de lijsten met de nieuwe albums van deze week kwam ik het album helaas niet tegen, maar gelukkig wees iemand me op het nieuwe album van Ina Forsman, dat deze week is verschenen. De Finse zangeres leverde de afgelopen tien jaar drie uitstekende studioalbums en een prima live-album af en het zijn albums die haar wat mij betreft wereldberoemd hadden moeten maken. Ina Forsman is immers een geweldige zangeres en maakt muziek waarvan je alleen maar zielsgelukkig kunt worden.

De Finse muzikante trok in eigen land ooit als tiener de aandacht in de Finse versie van Idols, waarna ze de kans kreeg om haar titelloze debuutalbum in Austin, Texas, op te nemen. Het album uit 2016 vermaakte met een aangename mix van soul, blues en jazz en imponeerde met de soulvolle stem van Ina Forsman.

Het is een stem die nog wat meer overtuigde op het wederom in Austin opgenomen Been Meaning To Tell You (2019), waarna Ina Forsman op All There Is (2022) liet horen dat ook Finse muzikanten weten hoe soul en blues moeten klinken. Na het prima live-album van vorig jaar keert Ina Forsman deze week terug met After Dark Hour.

De muzikante uit Helsinki, die momenteel Berlijn als thuisbasis heeft, is nog altijd nog niet wereldberoemd en laat op haar nieuwe album wederom horen hoe onterecht dat is. After Dark Hour volgt op een zware tijd waarin Ina Forsman te maken kreeg met een writer’s blok. Het is een blokkade die ze heeft overwonnen, want de persoonlijke songs op haar nieuwe album zijn van hoog niveau.

Het vierde studioalbum van Ina Forsman werd opgenomen in een ondergrondse studio in Finland, waarin de buitenwereld aan het zicht was onttrokken en er ook geen verbinding was met het Internet. Het zorgde ervoor dat Ina Forsman en de muzikanten die zijn te horen op het album zich volledig konden focussen op de muziek en dat hoor je.

After Dark Hour werd gemaakt met een aantal geweldige Finse muzikanten, die nog maar eens bewijzen dat authentiek klinkende soul niet alleen in het zuiden van de Verenigde Staten kan worden gemaakt. Op haar nieuwe album kiest Ina Forsman nog wat nadrukkelijker voor de soulmuziek en dan vooral de soulmuziek zoals die ook in de jaren 60 en 70 werd gemaakt.

De muzikanten op het album spelen de pannen van het dak in de meer ingetogen soulsongs en in de wat meer uptempo soulsongs met een vleugje Motown en wat klinkt dat lekker. De broeierige soul op het album slaat zich als een warme deken om je heen, waarna je verpletterd wordt door de weergaloze stem van Ina Forsman.

De Finse muzikante zong op haar vorige albums al de sterren van de hemel, maar op After Dark Hour doet ze er nog een schepje bovenop. In de wat door Motown geïnspireerde songs hoor je wat van Amy Winehouse, maar het mooist zijn wat mij betreft de slepende soulballads waarin ze zang bijna buitenaards goed is en kippenvel met geen mogelijkheid is te voorkomen. In de akoestische slottrack horen we weer een andere kant van Ina Forsman en ook dat is prachtig.

Het is moeilijk te geloven dat een zangeres van het kaliber van Ina Forsman nog altijd zo onbekend is en het feit dat het nieuwe album niet eens wordt genoemd in de meeste releaselijsten is geen goed teken. Ook After Dark Hour is echter weer een fantastisch album van de Finse zangeres die de lat in vocaal opzicht nog een stukje hoger legt en echt tien klassen beter is dan de meeste andere soulzangeressen van het moment. Ga dat horen!. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Ina Forsman - All There Is - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Ina Forsman - All There Is
De Finse muzikante Ina Forsman liet op haar eerste twee albums al horen dat ze behoort tot de beste soulzangeressen van het moment, maar op het veelzijdige All There Is doet ze er nog een flinke schep bovenop

De eerste twee albums van Ina Forsman werden helaas in betrekkelijk kleine kring opgepikt, maar met haar derde album moet de Finse muzikante de wereld toch aan haar voeten hebben liggen. Met All There Is heeft de muzikante uit Berlijn een veelzijdig album vol tijdloze soulmuziek met hier en daar een vleugje jazz en pop afgeleverd. In muzikaal opzicht klinkt het verzorgd en aangenaam, maar het sterkste wapen van Ina Forsman is haar fantastische stem. Het is een stem met een kracht om bang van te worden, maar de Finse muzikante kan ook prachtig doseren, wat de impact van haar stem enorm vergroot. Op All There Is zingt Ina Forsman tien songs lang de sterren van de hemel en laat ze in het huidige speelveld echt iedereen achter zich.

Met All There Is levert de Finse muzikante Ina Forsman deze week haar derde album af. Het is de opvolger van haar titelloze debuutalbum uit 2016 en Been Meaning To Tell You uit 2019 en dat vond ik twee geweldige albums. Ina Forsman maakte op 17-jarige leeftijd flinke indruk in de Finse editie van de talentenjacht Idols, maar liet een paar jaar later op haar debuutalbum horen dat ze het niveau van de talentenjachten volledig was ontstegen en met de besten mee kon.

Dat was vooral de verdienste van haar geweldige stem, maar ook het feit dat ze haar eerste twee albums in Austin, Texas, kon opnemen met een stel ervaren topmuzikanten droeg bij aan de kracht van deze albums. All There Is werd, in tegenstelling tot zijn twee voorgangers, niet opgenomen in Austin, maar in haar geboortestad Helsinki en haar huidige thuisbasis Berlijn. De Amerikaanse bluesmuzikanten die waren te horen op de vorige albums zijn verruild voor voornamelijk Finse muzikanten, maar All There Is klinkt zeker niet minder dan de vorige albums van de Finse muzikante.

Ina Forsman legt op haar derde album wel wat andere accenten. All There Is bevat vooral invloeden uit de soul en het is vaak soul met een wat nostalgisch randje, waardoor het album hier en daar zo lijkt weggelopen uit de jaren 60 en 70. Naast invloeden uit de soul zijn vooral invloeden uit de jazz en de pop hoorbaar, wat van All There Is een lekker veelzijdig album maakt.

In muzikaal opzicht klinkt het allemaal net wat anders dan we van Ina Forsman gewend zijn, maar zeker na enige gewenning klinkt het wat mij betreft bijzonder lekker. Ook op de songs heb ik niets aan te merken. Ina Forsman liet ook op haar vorige albums al horen dat ze lekker in het gehoor liggende songs kan schrijven en ook All There Is staat er weer vol mee.

Muziek en songs zijn bij Ina Forsman echter deels bijzaak, want ook op haar derde soloalbum draait weer alles om haar stem (al zijn goede muziek en sterke songs natuurlijk nooit weg). All There Is opent wat voorzichtig met lekker in het gehoor liggende soulpop, maar als de stem van Ina Forsman is warm gedraaid gaan alle registers open.

De Finse muzikante beschikt over een stem die uit kan pakken tot orkaankracht, maar in tegenstelling tot de meeste soulzangeressen van haar leeftijd weet Ina Forsman wat doseren is. Stevige uithalen worden continu afgewisseld met gevoelige en ingetogen passages, wat niet alleen zorgt voor veel dynamiek, maar ook voor een hele prettige luisterervaring.

Ina Forsman laat ook op All There Is weer horen dat ze behoort tot de beste zangeressen van het moment en hoewel ze me al van mijn sokken blies met haar eerste twee albums, vind ik All There Is in vocaal opzicht nog een paar klassen beter dan de vorige albums van de Finse muzikante.

In een aantal tracks hoor je dat Ina Forsman met speels gemak in de voetsporen van Amy Winehouse kan treden, maar bij beluistering van All There Is heb ik toch vooral associaties met Donna Summer in haar allerbeste dagen en dat is wat mij betreft een groot compliment, al hoop ik dat de levenswandel van Ina Forsman wat gelukkiger is en haar niveau een stuk constanter.

Ina Forsman slaat op haar derde album net wat andere wegen in en het zijn wegen die haar met een beetje geluk wereldberoemd gaan maken, want er kunnen momenteel maar weinig zangeressen tippen aan deze geweldige zangeres uit Finland. Ik begon met idioot hoge verwachtingen aan All There Is, maar Ina Forsman overtreft ze allemaal. Bijzonder indrukwekkend. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Ina Forsman - Been Meaning To Tell You - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Finse zangeres zingt de pannen van het dak op een geweldige plaat vol soul, jazz en blues en het is een plaat die herinnert aan de groten in het genre

Een jaar of drie geleden noemde ik haar nog een grote belofte voor de toekomst, maar de belofte is Ina Forsman inmiddels ver voorbij. Ook Been Meaning To Tell You werd opgenomen in Austin, Texas, waar alleen gelouterde muzikanten werden toegelaten in de studio. De tweede plaat klinkt dan ook als een klok, maar het is vooral de stem van de Finse zangeres die diepe indruk maakt. Ina Forsman kan soulvol uithalen en jazzy verleiden, maar ze beheerst ook de kunst van het doseren, waardoor de Finse zangeres maar blijft zorgen voor kippenvel op deze prachtplaat.

Ina Forsman stond op haar 17e in de Finse editie van de talentenjacht Idols, maar bleek direct een maatje te groot voor een talentenjacht. Haar drie jaar geleden verschenen titelloze debuut liep over van de belofte en liet een zangeres horen die zich opvallend soepel bewoog door een muzikaal landschap dat werd gedomineerd door soul en blues.

Het riep onder andere de vergelijking op met de muziek van Amy Winehouse, wat op dat moment voldoende was om de jonge Finse zangeres te scharen onder de grote beloften voor de toekomst.

Sindsdien stond Ina Forsman heel veel op het podium, onder andere met haar blues sisters Layla Zoe en Tasha Tayler met wie ze een live-plaat uitbracht. Het heeft de jonge Finse zangeres van een belofte voor de toekomst getransformeerd in een gelouterde zangeres, die laat horen dat ze met de allerbesten mee kan.

Been Meaning To Tell You werd, net als het debuut van Ina Forsman, opgenomen in Austin, Texas, met producer Mark “Kaz” Kazanoff, die zijn sporen in de blues, soul en jazz ruimschoots heeft verdiend, achter de knoppen. Deze Mark Kazanoff haalde ook dit keer een aantal geweldige muzikanten naar de studio in Austin en het zijn ook dit keer muzikanten die uitstekend uit de voeten kunnen met soul en blues. Been Meaning To Tell You bevat hiernaast flink wat invloeden uit de jazz en ook dat is een genre waarin Ina Forsman en haar muzikanten uitstekend uit de voeten kunnen.

Dankzij de geweldige muzikanten, die in alle genoemde genres excelleren, en de trefzekere en lekker vol klinkende productie is Been Meaning To Tell You in muzikaal opzicht smullen, maar het beste komt toch van Ina Forsman zelf. De Finse zangeres maakt gehakt van alle popprinsessen die de soul hebben omarmd en doet niet onder voor de groten in het genre.

Vergeleken met de meeste popprinsessen van het moment beheerst Ina Forsman de kunst van het doseren. Wanneer de instrumenten aanzwellen kan ze genadeloos uithalen, maar wanneer de muzikale storm gaat liggen, neemt ook Ina Forsman gas terug en maakt ze diepe indruk met vocalen vol soul, passie en emotie.

Op haar debuut imponeerde de jonge Finse zangeres al met haar zang, maar wat ze op Been Meaning To Tell You laat horen is van een angstaanjagend hoog niveau. Ina Forsman is nog altijd pas 24 jaar oud, maar ze zingt op haar nieuwe plaat met een vanzelfsprekendheid en souplesse die suggereren dat ze dit al een aantal decennia doet. Het is een genot om naar te luisteren en het tilt de dampende mix van soul, blues en jazz naar een steeds wat hoger niveau. Dat Ina Forsman de belofte met Been Meaning To Tell You heel ver voorbij is zal inmiddels duidelijk zijn. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Ina Forsman - Ina Forsman - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Ina Forsman is een jonge Finse zangeres, die een paar jaar geleden opviel in de Finse editie van de talenjacht Idols. Dat moeten we direct maar weer vergeten, want het niveau van talentenjachten is Ina Forsman al lang ontstegen.

Voor het opnemen van haar debuut toog ze naar Austin, Texas, alwaar ze de studio in mocht met een aantal gelouterde blues muzikanten.

Deze muzikanten zetten op het titelloze debuut van Ina Forsman een geluid neer om van te watertanden. Het is een geluid dat bestaat uit gelijke delen soul en blues en hier en daar een beetje jazz en het is een geluid dat vraagt om een zangeres die heel stevig in haar schoenen staat.

Nu zijn er wel vaker piepjonge zangeressen die dit aan blijken te kunnen (denk aan het geweldige debuut van Joss Stone of het pas later gewaardeerde debuut van Amy Winehouse), maar het blijft toch een uitzondering. Alle reden dus om heel druk te doen over het debuut van Ina Forsman, want kan deze jonge Finse zangeres zingen.

De ouwe rotten die haar debuut inkleuren kunnen heerlijk uitpakken, maar meestal geven ze Ina Forsman alle ruimte. De Finse zangeres vult deze ruimte prachtig in met vocalen die uit durven te halen, maar die ook niet bang zijn voor ingetogen passages.

Ina Forsman schreef zelf de meeste songs voor haar debuut, maar het hadden ook allemaal soul- of blues klassiekers uit vervlogen tijden kunnen zijn, wat iets zegt over haar talent.

Wat ik uiteindelijk nog het knapst vind aan deze plaat is dat Ina Forsman op haar debuut nooit teveel op de voorgrond probeert te treden met overdreven uithalen of net wat teveel stembuigingen en ook geen enkele poging doet om hitgevoelige muziek te maken. De jonge Finse zangeres zingt uiterst functioneel, maar iedere noot is raak en tradities worden prachtig in ere gehouden.

Het titelloze debuut van Ina Forsman laat minstens net zoveel potentie horen als de platen van Amy Winehouse, maar hopelijk kunnen we wat langer van haar genieten. Dat Ina Forsman een hele grote gaat worden is na beluistering van haar debuut wel duidelijk. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Ina Forsman - Live - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Ina Forsman - Live
Ina Forsman maakte drie geweldige studioalbums, maar is toch vooral een podiumdier, dat helaas maar heel weinig is te zien op de Nederlandse podia, maar wel kan worden bewonderd op het uitstekende live-album Live

Alweer acht jaar geleden maakten we voor het eerst kennis met de indrukwekkende soulstem van de jonge Finse muzikante Ina Forsman. Op basis van haar debuutalbum werd de Finse zangeres een grote toekomst voorspeld, maar helaas krijgt ze nog niet overal de waardering die ze zo verdient. Na drie uitstekende studioalbums is deze week een live-album verschenen en Live laat horen dat Ina Forsman ook op het podium uitstekend uit de voeten kan. Haar band laat een lekker vol geluid horen met invloeden uit de soul, blues, jazz, rock en pop, maar het is ook op dit album vooral de waanzinnige soulstem van Ina Forsman die de aandacht trekt. Ik vraag me nog maar eens af wanneer dit enorme talent nu eindelijk eens echt doorbreekt.

Een live-album was in de jaren 60 en 70 de kroon op het werk van vrijwel alle grote rockbands, maar tegenwoordig is een live-album een zeldzaamheid, wat ook niet zo gek is, want alleen op YouTube is al een schat aan live-materiaal te vinden, waardoor een live-album niet al te veel meer toevoegt. De live-albums die tegenwoordig nog verschijnen vind ik meestal dan ook nogal overbodig waardoor ik ze zelden of nooit bespreek op de krenten uit de pop.

Ik maak graag een uitzondering voor het deze week verschenen live-album van de Finse muzikante Ina Forsman. Haar live-album voegt wat mij betreft immers wel wat toe aan haar studio albums en bovendien verdient de muzikante uit Finland echt alle aandacht voor haar muziek.

Ina Forsman werd in eigen land bekend door haar optreden in de talentenjacht Idols, waar ze een verpletterende indruk maakte. Met haar in 2016 verschenen titelloze debuutalbum trok ze ook buiten Finland de aandacht met een gloedvol soul-, jazz- en bluesgeluid en vooral met haar waanzinnige stem. Ina Forsman uit 2016 en Been Meaning To Tell You uit 2019 werden opgenomen in het Texaanse Austin met een aantal ouwe rotten uit de blues en soul, maar op het in Helsinki en Berlijn opgenomen All There Is uit 2022 was te horen dat er ook in het hoge noorden van Europa prima soulmuziek wordt gemaakt.

De drie soloalbums van Ina Forsman imponeerden in vocaal opzicht en waren ook in muzikaal opzicht van uitstekende kwaliteit, maar desondanks is de charismatische Finse zangeres nog altijd niet de Amy Winehouse van deze tijd. Omdat we in Nederland nog niet zijn gevallen voor de vocale charmes van Ina Forsman is ze helaas niet heel vaak te zien op de Nederlandse podia, maar met het deze week verschenen live-album kunnen we toch ervaren hoe een optreden van Ina Forsman klinkt.

Live werd vrijwel volledig in het Finse Helsinki opgenomen tijdens meerdere shows in het vaderland van de Ina Forsman. Ze werd bijgestaan door een uit de kluiten gewassen band met onder andere blazers en die band speelt op Live de pannen van het dak. Het repertoire van Ina Forsman bevat invloeden uit de soul, blues, jazz, rock en pop en klinkt zowel authentiek als eigentijds.

De kunst van een goed live-album is het vangen van de sfeer van een live-optreden en dat is op Live van Ina Forsman uitstekend gelukt. Ik ben persoonlijk zeer gecharmeerd van haar mooi geproduceerde studioalbums, maar het wat ruwere geluid van het live-album bevalt me over het algemeen uitstekend.

Ook op Live trekt de stem van Ina Forsman de meeste aandacht. De Finse muzikante beschikt over een krachtige stem met heel veel soul, maar ze gebruikt haar stem op meerdere manieren en kan ook zacht en gevoelig klinken. Live werd vooral opgenomen in kleine clubs en heeft de intimiteit van deze optredens fraai gevangen.

Uiteindelijk zal ik toch weer vooral luisteren naar de studioalbums van Ina Forsman, maar ter afwisseling voldoet Live uitstekend. Live laat horen dat het echt doodzonde is dat Ina Forsman zo weinig is te horen op de Nederlandse podia, en te zien want de Finse zangeres is een zeer charismatisch performer.

Dat is een beetje onze eigen schuld, want het is echt onbegrijpelijk dat we prachtalbums als Ina Forsman, Been Meaning To Tell You en All There Is hebben laten liggen. Misschien moet Live, dat een mooi overzicht geeft van het oeuvre van Ina Forsman, haar hier dan eindelijk maar eens op de kaart gaan zetten als het enorme talent dat ze is. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Inara George - Dearest Everybody - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Inara George timmerde de afgelopen jaren vooral aan de weg met The Bird And The Bee, het duo dat ze samen met multi-instrumentalist Greg Kurstin vormt, maar in 2005, 2008 en 2009 maakte ze ook al drie uitstekende soloplaten.

Waar Inara George met The Bird And The Bee kiest voor avontuurlijke muziek met een steeds groter wordende elektronische component, kiest ze op haar soloplaten voor voornamelijk ingetogen en akoestische songs met een jazzy inslag.

Inara George is de dochter van voormalig Little Feat voorman en cultheld Lowell George, die vlak voor haar vijfde verjaardag overleed aan een overdosis drugs. Het sloeg diepe wonden in het gezin waarin Inara opgroeide, maar het zijn wonden die nog niet eerder zo persoonlijk werden bezongen als op haar nieuwe soloplaat Dearest Everybody.

Dearest Everybody is een zeer persoonlijke plaat, die onder andere terugkijkt op een zeker niet alledaagse jeugd, waarin naast het leed ook muziek een belangrijke rol speelde (menige grootheid uit de Amerikaanse muziekindustrie kwam bij de familie George over de vloer). Het geeft de plaat een bijzondere lading.

Ook op haar nieuwe soloplaat kiest Inara George voor behoorlijk ingetogen songs, al is de productie hier en daar ook wat uitbundiger dan we van Inara George gewend zijn. Het is een productie waarvoor wederom Mike Andrews, ook al present op haar vorige soloplaten, tekent en het is een productie die de songs van Inara George voorziet van iets bijzonders.

Dearest Everybody staat met minstens één been in de singer-songwriter muziek uit de vroege jaren 70, maar kiest zeker niet voor de makkelijkste weg. De songs van Inara George zijn opvallend ingetogen en niet altijd even toegankelijk, waardoor je de tijd moet nemen voor de bijzondere songs van de Amerikaanse singer-songwriter.

Zeker in muzikaal opzicht moest ik in eerste instantie erg wennen aan een aantal songs op Dearest Everybody en dan met name aan de koortjes en tierelantijntjes die zijn toegevoegd aan de plaat, maar ook dit keer is er natuurlijk de heerlijke stem van Inara George en die overtuigt nog altijd bijzonder makkelijk. Het is een stem die in het verleden vooral is vergeleken met die van Norah Jones en dat is een associatie die ook bij beluistering van Dearest Everybody niet valt te onderdrukken.

Zeker in de zeer spaarzaam ingekleurde songs, maakt de stem van Inara George diepe indruk, maar ook de wat speelsere songs op de plaat winnen uiteindelijk aan kracht. Het levert een plaat op die niet zo snel en makkelijk zal overtuigen als de gemiddelde plaat in het genre, maar het diepgravende en persoonlijke karakter van de songs van Inara George en zeker ook haar bijzonder aangename stem, zorgen er voor dat Dearest Everybody er na enige gewenning flink wat bovenuit steekt, precies zoals we dat inmiddels van deze George telg verwachten. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Indianna Hale - Yesterday's Glitter - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Indianna Hale - Yesterday's Glitter
Indianna Hale slaat op Yesterday’s Glitter op eigenzinnige en bijzonder fraaie wijze een brug tussen nostalgisch aandoende countrymuziek en eigentijds klinkende indiepop, wat een geweldig album oplevert

Alleen de Amerikaanse website Paste was in september aan het opletten toen Yesterday’s Glitter van de Amerikaanse muzikante Indianna Hale verscheen, want verder merkte vrijwel niemand het album op. Het is doodzonde, want nu ik het album flink wat keren heb gehoord durf ik wel te beweren dat Yesterday’s Glitter van Indianna Hale een sensationeel goed album is. Het is een album dat uiteenlopende invloeden verwerkt en hierbij ver terug gaat in het verleden, maar ook stevig in het heden staat. Het levert countrysongs met een indiepop twist of indiepop songs met een nostalgische country twist op. Indianna Hale verleidt meedogenloos, maar blijft je ook verbazen en verrassen.

Op 1 september verscheen Yesterday’s Glitter, het officiële debuutalbum van Indianna Hale. Volgens mij heb ik destijds niet naar het album geluisterd en ik ben zeker niet de enige, want er is maar heel weinig over het album geschreven. Dat is jammer, want de muzikante uit San Francisco heeft een uitstekend album gemaakt. Yesterday’s Glitter is zoals gezegd het officiële debuutalbum van de Amerikaanse muzikante, die de afgelopen vijftien jaar ook al drie albums beschikbaar maakte via haar bandcamp pagina. Het verklaart dat Yesterday’s Glitter geen moment klinkt als een debuutalbum.

Indianna Hale kan op flink wat instrumenten uit de voeten en hetzelfde geldt voor Jason Cirimele, met wie ze het album maakte en die het album ook produceerde. Een beperkt aantal gastmuzikanten voegden nog wat extra ingrediënten toe aan het zeer smaakvolle geluid op het album. Het is een album dat zich volgens de platenmaatschappij van Indianna Hale heeft laten beïnvloeden door alles tussen Patsy Cline en Cate Le Bon. Dat is een hele treffende omschrijving, want Yesterday’s Glitter klinkt aan de ene kant als een countryalbum uit een ver verleden en aan de andere kant als een eigentijds klinkend indiepop album.

De albums die Indianna Hale in eigen beheer maakte waren vooral gevuld met mooi ingekleurde Amerikaanse rootsmuziek, maar op Yesterday’s Glitter heeft de Amerikaanse muzikante een bijzonder klinkend eigen geluid ontwikkeld. Het is een geluid dat vooral wordt bepaald door mooie gitaarlijnen, die soms zijn voorzien van wat galm en soms juist heel elementair klinken, wat de songs van Indianna Hale voorziet van een wat nostalgisch geluid.

De nostalgie in de muziek van de singer-songwriter uit San Francisco wordt versterkt door fraaie wolken van de pedal steel die af en toe opduiken en zeker ook door de stem van Indianna Hale, die zich hoorbaar heeft laten beïnvloeden door grote countryzangeressen uit het verleden, zonder hetzelfde te willen klinken.

Door het toevoegen van allerlei subtiele en eigenzinnige accenten en elektronische impulsen neemt Indianna Hale ook flink afstand van nostalgisch klinkende countrymuziek en schuift ze op richting de eigenzinnige indiepop die bijvoorbeeld wordt gemaakt door Cate Le Bon, die zich aan het ontwikkelen is tot een van de meest interessante muzikanten van het moment.

Invloeden uit het verleden en het heden vloeien, zeker wanneer je het album wat vaker hebt beluisterd, echt prachtig samen en genereren een geluid dat niet meer zo makkelijk in een hokje is te duwen en dat wat mij betreft iets toevoegt aan alles dat er al is. De dromerige songs van Indianna Hale worden mooier en mooier wanneer je ze vaker hoort, maar de songs van de muzikante uit San Francisco worden ook steeds interessanter.

Ik haalde Yesterday’s Glitter uit een lijstje van Paste Magazine met The 30 Best Country, Folk and Americana Albums of 2023, dat me meer interessante albums opleverde. Het is een album dat wat mij betreft niet in deze hokjes thuis hoort, maar in de uiteindelijke conclusie van Paste kan ik me volledig vinden: “Yesterday’s Glitter is one of those projects that, even after 10 or 15 listens, still offers new reasons to fall madly in love with it”. Zomaar een van de meest onderschatte albums van 2023. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Indigo De Souza - Any Shape You Take - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Indigo De Souza - Any Shape You Take
Het debuut van de Amerikaanse muzikante Indigo De Souza vond ik vooral veelbelovend en wat mij betreft maakt het wat consistentere maar nog steeds eigenwijze Any Shape You Take de belofte waar

Het is even schrikken in de openingstrack waarin Indigo De Souza grijpt naar zouteloze pop en de auto-tune, maar de Amerikaanse muzikante herpakt zichzelf gelukkig snel en schakelt al snel over naar indierock. De muzikante uit North Carolina past in de overvolle vijver met jonge vrouwelijke muzikanten in dit segment, maar haar muziek rammelt net wat meer, is wat steviger, wat eigenzinniger en ook wat donkerder. Indigo De Souza presteert volgens mij nog niet op de toppen van haar kunnen, maar haar tweede album is een stuk beter dan het debuut van drie jaar geleden. Een paar schoonheidsfoutjes misschien, maar het grootste deel van dit album is raak.

Een maand of twee geleden werd I Love My Mom, het debuutalbum van de Amerikaanse muzikante Indigo De Souza opnieuw uitgebracht door haar platenmaatschappij Saddle Creek Records. Het is een album dat ik in 2018 niet heb opgemerkt en dat drie jaar later zeker geen onuitwisbare indruk maakte, maar me wel nieuwsgierig maakte naar de volgende albums van de muzikante uit North Carolina, die zich op haar debuut wel liet gelden als een eigenzinnig talent.

Op een volgend album heb ik niet lang hoeven wachten, want deze week verscheen Any Shape You Take. Het is een album dat opent met een valse start, want de door auto-tune en doorsnee pop gedomineerde openingstrack maakt echt op geen enkele wijze indruk. Gelukkig schakelt Indigo De Souza snel om, want vanaf de tweede track neemt de indierock het over van de pop en komt ook het talent dat was te horen op haar debuutalbum weer boven drijven.

Het debuut van Indigo De Souza was een album van momenten en dat is opvolger Any Shape You Take ook, al is het album een stuk minder wisselvallig dan het debuut van de Amerikaanse muzikante. Indigo De Souza begeeft zich op haar tweede album op het snijvlak van indiepop en indierock en op het terrein van persoonlijke favorieten als Phoebe Bridges en Torres, om er twee te noemen.

Net als op het debuutalbum zijn de songs van de muzikante uit North Carolina soms lekker rauw en hebben ze een hoog rammelgehalte. Een aantal andere songs zijn net wat beter uitgewerkt en schuren wat meer tegen de indiepop aan. Ik heb persoonlijk een duidelijke voorkeur voor de wat ruwere songs op het album, maar de variatie op het album draagt zeker bij aan de kracht van Any Shape You Take.

Waar het debuutalbum nog klonk als een verzameling veredelde demo’s, klinkt het nieuwe album van Indigo De Souza een stuk beter. Dit is mede de verdienste van de veelgevraagde producer Brad Cook, die onder andere albums van Ani DiFranco, Waxahatchee, Kevin Morby, Hiss Golden Messenger en The War On Drugs op zijn CV heeft staan.

Brad Cook heeft het geluid van Indigo De Souza wat opgepoetst, maar geeft de Amerikaanse muzikante nog alle ruimte voor uitbarstingen en gekte, wat van Any Shape You Take een bijzonder album maakt.

Het is net als het debuut van Indigo De Souza een aardedonker album. De muzikante uit North Carolina heeft de eenzaamheid van haar debuut grotendeels achter zich gelaten, maar de liefdesperikelen die er voor in de plaats kwamen leveren minstens net zoveel ellende op. De instrumentatie is soms sober, ruw en direct, maar een aantal andere tracks pakken uit met een vol geluid vol stevig gitaarwerk. Ook in vocaal opzicht is Indigo De Souza gegroeid. De zang klinkt wat minder onvast dan op haar debuutalbum, maar klinkt gelukkig nog steeds wat ongepolijst.

Ik was op basis van I Love My Mom nieuwsgierig naar de volgende verrichtingen van de Amerikaanse muzikante en Any Shape You Take heeft me zeker niet teleurgesteld. Indigo De Souza heeft een prima album afgeleverd, waarmee ze vooruit kan in de indiepop en indierock van het moment, maar ik denk dat ze nog beter kan en zomaar kan uitgroeien tot de smaakmakers in het genre, wanneer ze maar niet zwicht voor de gladde pop van de niet representatieve openingstrack. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Indigo de Souza - Precipice - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Indigo de Souza - Precipice
De Amerikaanse singer-songwriter Indigo de Souza maakte tot dusver vooral indierock met een randje lo-fi, maar op haar nieuwe album Precipice neemt ze de afslag richting pop, zonder haar eigenzinnigheid te verliezen

De vier albums die Indigo de Souza tot dusver heeft gemaakt zijn 100% consistent wanneer het gaat om de covert art (niet echt mijn smaak overigens), maar in muzikaal opzicht zit er wel wat verschil tussen de albums van de muzikante uit Asheville, North Carolina. Het deze week verschenen Precipice is vooralsnog de uitbijter in het genre van Indigo de Souza, want ze gaat dit keer voor pop. Dat betekent dat we minder gitaren en meer elektronica horen en dat de songs van de Amerikaanse muzikante wat toegankelijker klinken en wat minder rammelen. Het is absoluut even wennen, maar de kwaliteit komt wat mij betreft ook dit keer weer boven drijven.

De Amerikaanse muzikante Indigo de Souza maakte met I Love My Mom en Any Shape You Take twee albums met wat gruizige indierock en het zijn twee albums die wat mij betreft veel meer aandacht en waardering hadden verdiend dan ze uiteindelijk hebben gekregen. De wat rammelende songs van de muzikante uit North Carolina waren lekker eigenzinnig, maar je hoorde op haar eerste twee albums ook dat ze een goed gevoel heeft voor het schrijven van aansprekende songs en dat ze kan zingen.

Op haar eerste twee albums werkte Indigo de Souza samen met respectievelijk MJ Lenderman en Brad Cook en dat zijn niet de minsten. Op het net iets meer dan twee jaar geleden verschenen All Of This Will End hield Indigo de Souza vast aan de getekende en wat lugubere cover art, maar in muzikaal opzicht klonk haar derde album net wat anders. De muziek van de Amerikaanse muzikante rammelde nog altijd en klonk bij vlagen nog heerlijk gruizig, maar samen met wederom een aansprekende producer, dit keer Alex Farrar, sleutelde ze ook aan een net wat toegankelijker en voller indierock geluid.

Het is een geluid dat een groter publiek aan had kunnen of misschien wel aan had moeten spreken, maar ook All Of This Will End werd helaas niet overladen met superlatieven of aandacht. De muziekwereld is af en toe moeilijk te begrijpen. Deze week is het vierde album van Indigo de Souza verschenen en ook Precipice kan weer rekenen op mijn aandacht en sympathie.

Ook Precipice is weer voorzien van de inmiddels bekende covert art van de muzikante uit Asheville, North Carolina, maar in muzikaal opzicht kiest Indigo de Souza dit keer voor een duidelijk andere weg. Ze liet keer North Carolina achter zich en ging naar Los Angeles om daar te werken met producer Elliott Kozel. Het is voor mij een wat minder bekende naam en waar de producers waarmee Indigo de Souza op haar vorige albums werkten vooral verbonden zijn met indierock, is de naam van Elliott Kozel vooral gerelateerd aan popalbums.

Dat is te horen op Precipice, want op haar vierde album neemt Indigo de Souza nadrukkelijk de afslag richting pop. Gitaren hebben een flinke stap terug gedaan op het nieuwe album van de Amerikaanse muzikante, terwijl elektronica flink aan terrein heeft gewonnen. Bij eerste beluistering van het album kon ik nauwelijks geloven dat het om een album van Indigo de Souza ging, maar het is toch echt zo.

In een aantal songs op Precipice slaat ze misschien wel erg ver door richting elektronische pop, maar gelukkig heeft Indigo de Souza haar eigenzinnigheid behouden en blijft ze songs maken die de fantasie prikkelen. Of de Amerikaanse muzikante met Precipice de sprong naar een groter publiek gaat maken durf ik te betwijfelen, want de critici zijn ernstig verdeeld over de nieuwe weg die Indigo de Souza is ingeslagen, terwijl liefhebbers van elektronische popmuziek haar songs waarschijnlijk te eigenzinnig zullen vinden.

Voor liefhebbers van de vorige drie albums van Indigo de Souza is het absoluut even wennen en zelf had ik in eerste instantie ook wel wat moeite met Precipice, maar net als op de vorige albums van de muzikante uit Nashville valt er bij herhaalde beluistering steeds meer op zijn plek en overtuigt ze met haar songs en zang. Van mij mag Indigo de Souza op haar volgende album weer opschuiven richting indierock, al vind ik het ook prima als ze me blijft verrassen. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Indigo Sparke - Echo - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Indigo Sparke - Echo
De Australische singer-songwriter Indigo Sparke vermengt gelijke delen Cowboy Junkies en Mazzy Star met flink wat van zichzelf op een donker en indringend maar ook sfeervol debuutalbum

De Australische singer-songwriter Indigo Sparke reisde in 2019 door de Verenigde Staten en nam daar uiteindelijk samen met Big Thief frontvrouw Adrianne Lenker en producer Andrew Sarlo als producers haar debuutalbum Echo op. Het is een debuutalbum dat in de smaak zal vallen bij liefhebbers van Mazzy Star en Cowboy Junkies, maar ook liefhebbers van uiterst sober ingekleurde folk zijn bij Indigo Sparke aan het juiste adres. Echo is een album zonder opsmuk, maar ook een album dat zich genadeloos opdringt wanneer je er de juiste tijd voor hebt gevonden en er met volledige aandacht naar kunt luisteren. Prachtdebuut dat doet uitzien naar meer.

Als ik bij het beluisteren van een album afwisselend associaties heb met de muziek van Cowboy Junkies en Mazzy Star ben ik een zeer gelukkig mens. Ik ben daarom blij met het deze week verschenen debuutalbum van Indigo Sparke. De Australische singer-songwriter manoeuvreert zich met Echo immers met enige regelmaat tussen mijn twee favoriete bands in, maar is zeker geen copycat, wat ze laat horen in de andere songs op het album.

Echo werd deels geproduceerd door Big Thief frontvrouw Adrianne Lenker, die als geen ander weet hoe muziek vol gevoel en zonder al teveel opsmuk moet klinken. Hiernaast schoof Andrew Sarlow, die we kennen van Courtney Marie Andrews, Wilsen, Bon Iver en natuurlijk ook van Big Thief, aan voor de productie van het album, waarvoor Indigo Sparke zelf ook nog tekende.

Het debuutalbum van Indigo Sparke is zeer sober ingekleurd. In de meeste tracks moeten we het doen met elementaire elektrische gitaarlijnen of wat getokkel op de akoestische gitaar en met de stem van de Australische muzikante. Slechts zeer incidenteel is de muziek van Indigo Sparke ruimhartiger ingekleurd met bijvoorbeeld piano en wat subtiele elektronica, maar een gemis is dat niet. Integendeel zelfs. Juist door slechts zeer incidenteel accenten toe te voegen aan de instrumentatie op Echo, zijn deze accenten zeer trefzeker, terwijl de wat eenvormige inkleuring het album voorziet van een bezwerende uitwerking.

Echo is volgens de bandcamp pagina van Indigo Sparke “a deep and intimate ode to death, decay and the restless feeling of wanting to belong to something greater”. Dat klinkt allemaal wat donker en melancholisch en dat is ook precies hoe het debuut van de Australische singer-songwriter klinkt. Echo lijkt hierdoor vaak het ultieme lockdown album, maar de songs voor het album werden geschreven op een moment dat nog vrijwel niemand een wereldwijde pandemie kon vermoeden en Indigo Sparke uitvoerig door de Verenigde Staten reisde, om het album uiteindelijk op te nemen in New York.

Ondanks de spaarzame of zelfs Spartaanse inkleuring zijn Indigo Sparke en haar co-producers er in geslaagd om het album te voorzien van een donker en vaak wat beklemmend geluid, dat zich stevig opdringt. Het is een geluid dat perfect past bij de stem van Indigo Sparke. De Australische muzikante muzikante beschikt over een stem die regelmatig doet denken aan die van Mazzy Star zangeres Hope Sandoval of die van Cowboy Junkies frontvrouw Margo Timmins, maar ze heeft ook een eigen geluid, dat je vooral hoort wanneer de muziek van Indigo Sparke nog wat intiemer en soberder wordt.

Het is nog niet zo makkelijk om indruk te maken met een sober ingekleurd album als Echo, maar het debuut van Indigo Sparke weet mij moeiteloos 32 minuten en 9 songs lang te boeien en verliest bij herhaalde beluistering niet aan kracht. Ik was het snelst overtuigd door de songs die wat makkelijker herinneren aan mijn twee hierboven genoemde favoriete bands, maar het zijn uiteindelijk de nog wat intiemere en introspectievere songs die me het meest raken.

Echo van Indigo Sparke is geen album voor op de achtergrond en ook geen album dat het goed doet bij daglicht, maar sluit je ’s avonds op met dit album en het wordt mooier en mooier. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Indigo Sparke - Hysteria - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Indigo Sparke - Hysteria
Indigo Sparke imponeerde aan het begin van 2021 met het geweldige maar helaas nauwelijks opgemerkte Echo en herhaalt dit kunstje met het flink anders klinkende maar wederom zeer indrukwekkende Hysteria

De Australische muzikante Indigo Sparke slaagde er op haar debuutalbum Echo in om te klinken als Mazzy Star en Cowboy Junkies, wat een memorabel debuut opleverde. Het deze week verschenen en door The National voorman Aaron Dessner geproduceerde Hysteria klinkt flink anders. Indigo Sparke schuift wat op richting op en rock en kiest voor een wat toegankelijker maar nog altijd spannend en dynamisch geluid. De zang op het album is nog wat beter dan op het debuutalbum van de vanuit New York opererende muzikante, waarna de zeer persoonlijke teksten over de nodige misère die Indigo Sparke tegen kwam de impact van dit uitstekende album nog wat groter maakt.

Ik was ruim anderhalf jaar geleden zeer gecharmeerd van Echo, het debuutalbum van de van oorsprong Australische singer-songwriter Indigo Sparke. Het is een album dat ik omschreef als de perfecte mix van Mazzy Star en Cowboy Junkies en dat zijn twee bands die ik reken tot mijn persoonlijke favorieten. Ondanks de vergelijking met twee bands die me zeer dierbaar zijn, bleef het debuutalbum van Indigo Sparke makkelijk overeind wat veel zegt over de kwaliteit van het album. Echo werd overigens geproduceerd door Big Thief zangeres Adrienne Lenker en Big Thief producer Andrew Sarlo, die het bijzondere talent van Indigo Sparke voorzagen van een behoorlijk sober maar mooi geluid.

Indigo Sparke strandde tijdens de coronapandemie in haar vaderland Australië, maar kon uiteindelijk toch terugkeren naar haar nieuwe thuisbasis New York, waar ze al snel de studio in dook voor het opnemen van Hysteria. Ook voor haar tweede album wist Indigo Sparke een producer van naam en faam te strikken, want in New York werkte ze samen met niemand minder dan The National voorman Aaron Dessner, die eerder mooie dingen deed voor onder andere Taylor Swift.

Aaron Dessner heeft gekozen voor een duidelijk andere aanpak dan Adrienne Lenker en Andrew Sarlow. Hysteria klinkt een stuk voller dan het debuutalbum van Indigo Sparke en de muziek van de Australische singer-songwriter klinkt bovendien wat toegankelijker. Dat is aan de ene kant jammer, want juist het sobere karakter van Echo gaf het album de beklemmende sfeer die de muziek van Indigo Sparke zo bijzonder maakte. Aan de andere kant heeft Aaron Dessner fraai werk geleverd en heeft hij Indigo Sparke voorzien van een meer eigen geluid.

Hysteria doet me, in tegenstelling tot Echo, slechts zeer incidenteel denken aan de muziek van Mazzy Star en Cowboy Junkies. Vergeleken met het debuutalbum van Indigo Sparke zijn songs op Hysteria niet alleen voller ingekleurd, maar klinkt de muziek van de Australische muzikante ook steviger en dynamischer. Indigo Sparke kiest op haar tweede album vaker voor een mix van pop en rock, terwijl de invloeden uit de folk wat naar de achtergrond zijn gedrongen, al zijn ze zeker niet verdreven. Het bevalt me eerlijk gezegd prima, zeker als de Australische muzikante opschuift richting PJ Harvey, om er nog maar een andere persoonlijke favoriet bij te slepen.

Indigo Sparke heeft een aantal aansprekende songs geschreven, die aan de ene kant lekker in het gehoor liggen, maar aan de andere kant voldoende in staat zijn om de fantasie te prikkelen. De Australische muzikante maakte op haar debuutalbum indruk als zangeres, maar ik vind de zang op Hysteria nog een stuk beter. Indigo Sparke zingt op Hysteria met meer kracht en expressie en dit pakt prachtig uit.

Ook op de muzikale inkleuring en productie van Hysteria heb ik niets aan te merken. Aaron Dessner heeft gezorgd voor een fraai evenwicht tussen oorstrelende en wat spannendere klanken, waardoor Hysteria de aandacht makkelijk vast houdt. Het is af en toe best ver verwijderd van Echo, maar in kwalitatief opzicht doet Hysteria zeker niet onder voor het vorige album. Let overigens ook op de teksten waarin Indigo Sparke het gevecht aan gaat met een imposante serie demonen die de afgelopen jaren op haar pad kwamen. Indrukwekkend album. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Indila - Mini World - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Het zal ongetwijfeld met de actualiteit te maken hebben, maar ik heb de laatste week een enorme behoefte aan Franse muziek. Dat is niet zo eenvoudig, want mijn kennis van de hedendaagse Franse muziek is op het moment helaas vrij beperkt.

Dankzij de Franse charts over 2014 ben ik gelukkig toch nog een heel eind gekomen en ben ik uiteindelijk op het spoor gekomen van Mini World van Indila.

Indila is het alter ego van de 30-jarige Adila Sedraia , die is geboren en getogen in Parijs. Indila was de afgelopen jaren al te horen op een aantal platen in het Franse hiphop en R&B segment, maar met Mini World zet ze een uniek eigen geluid neer.

Indila is zoals gezegd geboren en getogen in Parijs, maar ze heeft ook Indiaas, Algerijns, Cambodjaans en Egyptisch bloed. Dat hoor je op één of andere manier allemaal terug op het buitengewoon intrigerende Mini World.

De muziek van Indila is geworteld in de tradities van het Franse chanson, maar vervolgens verrijkt met 1001 invloeden. Haar bijzondere popliedjes zijn soms klein en intiem, maar Indila is ook niet bang voor grootse of zelfs bombastische songs met elektronisch, Oosters of Noord-Afrikaans klankentapijt.

Qua veelzijdigheid weet Indila Frankrijk’s grootste talent van het moment (ik heb het natuurlijk over Zaz) moeiteloos te overtreffen en net als Zaz beschikt Indila over een geweldige stem. Het is een stem die op indringende wijze Franse chansons kan vertellen, maar het is ook een stem die het uitstekend doet in meeslepende pop of in songs die laten horen dat Parijs een prachte smeltkroes van meerdere culturen is.

In veel songs op de plaat springt Indila van de hak op de tak. Kleine en intieme popliedjes met minimale begeleiding kunnen binnen enkele noten omslaan in het sprookje van Duizend-en-een-nacht, maar bombast kan ook zo weer veranderen in intimiteit.

Op Mini World valt zoveel te beleven dat het je in eerste instantie wel eens duizelt, maar wanneer je eenmaal gewend bent geraakt aan de veelzijdige klanken van Indila is Mini World een prachtplaat met louter hoogtepunten.

Net zoals Zaz kan Indila de tradities van het Franse chanson trouw zijn, maar kan ze op hetzelfde moment genadeloos vernieuwen. En net als Zaz doet Indila dit met popliedjes die heerlijk vermaken maar ook overlopen van avontuur. Indila gaat nog een stapje verder dan Zaz door af en toe uit te halen met elektronische popmuziek die een heel breed publiek aan zal spreken, maar niet veel later haar Oosterse en Noord-Afrikaanse roots te verwerken in sprookjesachtige songs vol mystiek.

Mini World is zo een plaat die op vele momenten goed tot zijn recht komt. Het is een plaat met aanstekelijke popsongs die heerlijk gedijen op de achtergrond, maar het is ook een plaat vol avontuur waarvan je alle mysteries wilt ontrafelen.

Mini World van Indila was vorig jaar één van de grootste verkoopsuccessen in Frankrijk, maar ik ga er van uit dat het ook één van de beste platen is die vorig jaar in Frankrijk is verschenen. Ik ben in ieder geval diep onder de indruk van deze plaat van Indila, waarvan onlangs een luxe versie verscheen met bonus-tracks en een DVD. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Ingrid Michaelson - Stranger Songs - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Ingrid Michaelson - Stranger Songs
Geïnspireerd door de Netflix serie Stranger Things levert Ingrid Michaelson een in alle opzichten briljante popplaat af

De New Yorkse singer-songwriter Ingrid Michaelson was altijd al wel iemand om in de gaten te houden, maar een briljante popplaat als Stranger Songs had ik toch niet achter haar gezocht. Stranger Songs staat vol met buitengewoon lekker in het gehoor liggende popliedjes, maar het zijn ook popliedjes die je maar blijven verbazen en waarvan je alle mysteries wilt ontrafelen. Stranger Things kon me uiteindelijk niet langer dan een paar afleveringen boeien, maar de door de serie geïnspireerde muziek van Ingrid Michaelson wordt me dierbaarder en dierbaarder. Ingrid Michaelson is in Nederland niet heel bekend, maar levert een popplaat op om je vingers bij af te likken.

Ingrid Michaelson is in de Verenigde Staten een relatief bekende en zeer gerespecteerde muzikant. De in New York geboren en getogen singer-songwriter gaat eigenzinnig te werk en brengt al haar muziek al meer dan 15 jaar in eigen beheer uit.

Voor een onafhankelijke muzikant heeft Ingrid Michaelson echter een verrassend groot bereik. Dit heeft ze onder andere verkregen door haar muziek slim aan de man te brengen en er bijvoorbeeld voor te zorgen dat haar songs te horen waren in zeer populaire tv-series als Grey's Anatomy en One Tree Hill.

Een tv-serie vormde ook de inspiratie voor het nieuwe album van de New Yorkse muzikant, want Stranger Songs is geinspireerd door de populaire Netflix serie Stranger Things. Het is een serie die sciencefiction, horror en drama combineert en zich afspeelt in de jaren 80. Door de vele verwijzingen naar de cultuur uit de jaren 80 vond ik de Netflix serie een aantal afleveringen aardig, maar uiteindelijk kwam ik er niet doorheen.

Het door de serie geïnspireerde album van Ingrid Michaelson bevalt me een stuk beter en hoe vaker ik naar het album luister, hoe meer ik onder de indruk ben van het nieuwe werk van de singer-songwriter uit New York. Ingrid Michaelson heeft in Nederland de afgelopen jaren niet heel veel aandacht gekregen, maar heeft zich in deze jaren ontwikkeld van een zich nog niet heel erg onderscheidende singer-songwriter tot het brein achter een volstrekt briljante popplaat.

In tegenstelling tot de tv-serie Stranger Things is Stranger Songs niet geworteld in de jaren 80. Ingrid Michaelson heeft een moderne popplaat gemaakt, waar alle popprinsessen van het moment stikjaloers op zullen zijn. De tegenwoordig in Brooklyn woonachtige muzikant heeft zich slechts losjes laten beïnvloeden door de popmuziek uit de jaren 80, maar is er wel in geslaagd om het mystieke aspect van de Netflix tv-serie te verwerken in haar muziek.

Stranger Songs is zoals gezegd een perfecte popplaat, maar het is ook een popplaat vol onverwachte wendingen en dubbele bodems. Incidenteel duikt een vleugje 80s synthpop op, maar het vloeit moeiteloos samen met de popmuziek uit het heden. Stranger Songs is een album dat het oor streelt met popliedjes die je na één keer horen nooit meer gaat vergeten, maar het is ook een album vol popliedjes die je laag voor laag wilt ontdekken en ontrafelen.

Ingrid Michaelson deed in het verleden bijna alles zelf, maar trok voor Stranger Songs wel degelijk een blik topproducers open en dat hoor je. Daar moet je van houden, maar voor liefhebbers van groots geproduceerde popmuziek is het smullen van de eerste tot de laatste noot.

Op basis van haar verleden zou ik Ingrid Michaelson niet snel geschaard hebben onder de betere indie popprinsessen van het moment, maar met het ijzersterke Stranger Songs dwingt ze haar plekje in de spotlights nadrukkelijk af, naast bijvoorbeeld Lorde, Robyn, Carly Rae Jepsen en de eerder dit jaar opgedoken Sigrid. Hoogste tijd dus om deze bijzondere muzikant ook in Europa eens te ontdekken. Voor mij is Stranger Songs in ieder geval met afstand de beste popplaat die ik dit jaar gehoord heb. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Intergalactic Lovers - Liquid Love - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Intergalactic Lovers - Liquid Love
Op Liquid Love strooit de Belgische band Intergalactic Lovers driftig met onweerstaanbaar lekkere maar ook knap in elkaar stekende popliedjes, die zich stuk voor stuk steeds genadelozer opdringen

Intergalactic Lovers haalde met het uit 2014 stammende Little Heavy Burdens mijn jaarlijstje. Op het deze week verschenen Liquid Love schuift de band wat op richting buitengewoon lekker in het gehoor liggende popliedjes, maar Intergalactic Lovers is een band die je niet moet onderschatten. De popliedjes van de band geven het humeur een enorme boost, maar het zijn ook popliedjes die bij iedere keer horen leuker en interessanter worden. Bij eerste beluistering vond ik het, zeker vergeleken met het geweldige Little Heavy Burdens, wat gewoontjes, maar wat wint dit album snel aan kracht. Intergalactic Lovers is de soundtrack van de prachtige tijden die er hopelijk snel aan komen.

Liquid Love is het vierde album van de Belgische Band Intergalactic Lovers. Het debuutalbum van de band uit 2011 heb ik over het hoofd gezien, maar Little Heavy Burdens uit 2014 en Exhale uit 2017 vielen wat mij betreft in de categorie ‘zeer aangename verrassing’. Het zijn allebei albums die zich makkelijk opdringen met bijzonder aangename popliedjes, maar het blijken ook popliedjes met veel meer inhoud dan je bij eerste beluistering zal vermoeden.

Ik herinner me de recensie van Little Heavy Burdens van het Humo nog, waarin het Vlaamse tijdschrift stelde dat de verrassing er na 96 luisterbeurten wel wat af was, maar de recensent stiekem toch wel benieuwd was naar de 97e luisterbeurt. Herkenbaar en het zegt wat mij betreft veel over de muziek van de Belgische band. Sinds het fantastische Little Heavy Burdens is het geluid van Intergalactic Lovers wel wat toegankelijker geworden, maar ook het deze week verschenen Liquid Love is weer een heerlijk album geworden, dat langzaam maar zeker steeds beter wordt.

Er zijn inmiddels zeven jaren verstreken sinds het album dat met veel overtuiging mijn jaarlijstje haalde en in die zeven jaar is er wel wat veranderd in het geluid van de band. Little Heavy Burdens vergeleek ik in 2014 met The Sundays en PJ Harvey. Op zich een wonderlijke vergelijking, want hier zit nogal wat tussen, maar als ik naar het album luister hoor ik het nog steeds. Hoewel de band op Liquid Love zeker niet volledig is vervreemd van de muziek die het zeven jaar geleden maakte, heb ik nu geen associaties meer met PJ Harvey of The Sundays.

Intergalactic Lovers klinkt wat meer mainstream, heeft de elektronica een prominentere rol gegeven in haar muziek en flirt hier en daar subtiel met de dansvloer. Ook op Liquid Love maakt Intergalactic Lovers echter zeker geen doorsnee popliedjes. De band beschikt over een aantal geweldige muzikanten, die niet alleen een hecht en aanstekelijk geluid laten horen, maar de muziek van hun band ook volstoppen met mooie accenten, waaronder de gitaarlijnen die ik op de vorige albums zo mooi vond.

Het sterkste wapen van de band is nog altijd zangeres Lara Chedraoui, die soepel om alle accenten in de muziek van de band heen draait en er steeds weer in slaagt om de muziek van de band nog wat hoger op te tillen met haar mooie en warme stem en haar met flink wat gevoel gevulde vocalen, die fraai contrasteren met lichtvoetige koortjes.

Intergalactic Lovers verleidt op Liquid Love met een aantal bijzonder lekker in het gehoor liggende popliedjes met een vleugje synthpop, maar de band graaft ook dieper in een aantal meer ingetogen songs. Dat dieper graven doet de band overigens ook in de meest aanstekelijke songs op het album, want ook deze songs worden nog langer tijd beter.

Als ik Liquid Love moet vergelijken met het net wat avontuurlijkere Little Heavy Burdens uit 2017, kies ik voor het laatstgenoemde album, al word ik op een of andere manier wel bijzonder vrolijk van Liquid Love, dat flink wat donkere wolken in de wereld om ons heen met speels gemak verdrijft en dat klassen beter is dan de meeste andere albums met dit soort lekker in het gehoor liggende popmuziek.

Intergalactic Lovers was de afgelopen jaren wat uit beeld verdwenen, maar laat op haar vierde album horen dat het nog steeds behoort tot het beste dat de Belgische popmuziek te bieden heeft. Neem er wel even de tijd voor, want dit album groeit bij herhaalde beluistering met een angstaanjagende vaart. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Intergalactic Lovers - Little Heavy Burdens - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Intergalactic Lovers is een Belgische band die in eigen land al een tijdje kan rekenen op de sympathie van de critici, waardoor de tweede plaat van de band een maand of wat geleden werd bedolven onder de lovende recensies.

In Nederland blijft de aandacht voor Little Heavy Burdens tot dusver wat achter en dat is jammer. Little Heavy Burdens is immers een bijzonder leuke plaat en het is bovendien een plaat die nog heel lang nieuwe dingen laat horen.

Het Belgische weekblad Humo concludeerde onlangs dat het nieuwe er na 96 keer horen wel een beetje van af was, waarna er toch weer wat nieuws opdook en het tijdschrift benieuwd werd na de 97e luisterbeurt. Zo ver ben ik nog lang niet met de tweede plaat van de Belgische band, maar ook na een paar keer horen is Little Heavy Burdens een fantastische plaat vol verrassingen.

Toen ik Little Heavy Burdens voor het eerst hoorde moest ik afwisselend denken aan The Sundays en aan PJ Harvey. Dat is een opvallende combinatie, maar de muziek van Intergalactic Lovers heeft op een of andere manier op hetzelfde moment iets zonnigs en lichtvoetigs en iets donkers en dreigends.

De band beschikt in de persoon van Lara Chedraoui over een zangeres die kan schitteren in toegankelijke popliedjes, maar ook overeind blijft in wat meer ingetogen en over het algemeen wat donkerdere songs. Het is bovendien een zangeres die de boel niet alleen technisch op orde heeft, maar er ook in slaagt om het nodige gevoel in haar vocalen te leggen, wat de muziek van Intergalactic Lovers een bijzondere lading geeft.

Met The Sundays en PJ Harvey heb ik al wat vergelijkingsmateriaal genoemd, maar omdat de muziek van Intergalactic Lovers steeds weer net wat anders klinkt, blijft het relevante vergelijkingsmateriaal schuiven. Wanneer de band kiest voor ingetogen popliedjes en Lara Chedraoui het voortouw mag nemen schuift Little Heavey Burdens op in de richting van Feist, maar wanneer de gitaren net wat steviger mogen uithalen of mogen kiezen voor donkere en dreigende lijnen heeft de muziek van de Belgische band ook wat van Garbage, van dEUS of iets ondefinieerbaar Scandinavisch.

Terugkerend elementen en smaakmaker is, naast de geweldige zang van Lara Chedraoui, het gitaarwerk op de plaat. Zeker de donkere gitaarlijnen van Maarten Huygens dragen nadrukkelijk bij aan de bezwerende kracht van een aantal songs van Intergalactic Lovers, maar de gitarist van de band schaamt zich ook niet voor de heerlijk aanstekelijke gitaarlijnen die van een goede song een onweerstaanbare song kunnen maken.

Het zijn deze toegankelijkere songs waarmee Intergalactic Lovers een paar jaar geleden debuteerde, maar persoonlijk vind ik de combinatie van zonnige en donkere songs een zeer geslaagde.

Heb ik hiermee alles gezegd over Little Heavy Burdens? Nee, de plaat is opvallend mooi geproduceerd door de Duitse producer Thomas Hahn. Het is een productie waarin de kracht van stilte wordt onderkend en de ritmesectie een belangrijke rol speelt aan de basis, waardoor de zang en de gitaren nog mooier uit de verf komen.

Ik zet Little Heavy Burdens maar weer eens op en hoor weer wat nieuws in de muziek van Intergalactic Lovers. Als ik Humo mag geloven gaat dit de komende maanden nog zo blijven. Heerlijk. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Interpol - El Pintor - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Ik durf wel te zeggen dat alle bands uit de tweede en derde postpunk golf voor mij niet veel meer zijn dan een ‘guilty pleasure’.

Dat heeft alles te maken met het feit dat ik de platen uit de eerste postpunk golf van de late jaren 70 en vroege jaren 80 nog altijd koester. Waarom luisteren naar Interpol, Franz Ferdinand, Editors en White Lies, als je ook de klassiekers van Joy Division, Echo & The Bunnymen en Gang Of Four uit de kast kunt trekken? Ik weet het eerlijk gezegd niet.

Ik doe het toch af en toe omdat de nieuwe lichting postpunk platen zo geweldig klinkt en er af en toe natuurlijk ook wel eens een plaat tussen zit die meer doet dan het reproduceren van de klassiekers uit het verleden.

De uit New York afkomstige band Interpol, één van de pioniers van de tweede postpunk golf, deed dat wat mij betreft in eerste instantie niet, maar de vier jaar geleden titelloze vierde plaat van de band wist me te verrassen met een geluid dat nadrukkelijk teruggreep op de klassiekers uit het verleden, maar ook iets toevoegde aan deze klassiekers.

Het is de afgelopen vier jaar stil geweest rond Interpol, maar met El Pintor is de band terug. El Pintor doet eigenlijk hetzelfde als de vorige plaat van de band met me deed. Interpol maakt nog altijd geen geheim van haar belangrijkste invloeden (naast bovengenoemde bands ook zeker The Sound en voormalig stadgenoten Television), maar het heeft inmiddels ook een geluid dat los kan worden gezien van de postpunk uit een inmiddels ver verleden.

Toch is El Pintor geen logisch vervolg op zijn vier jaar oude voorganger. Waar deze voorganger echt nieuwe wegen in sloeg, laat El Pintor toch meer het bekende Interpol geluid horen. Het is een groots geluid dat gemaakt lijkt voor grote stadions of nog grotere festival weides. Het is een geluid dat makkelijk verleidt met zwaar aangezette bassen, diepe drums, heerlijk atmosferische gitaarloopjes en de altijd wat weemoedige vocalen die inmiddels nauw zijn verbonden met het genre.

Interpol grijpt op El Pintor terug op een oud kunstje, maar de plaat is zeker geen overbodige herhalingsoefening. Zeker wanneer de band wat gas terug neemt maakt Interpol indruk met geweldige songs, maar ook als de gashendel weer wordt opengedraaid houdt Interpol een buitengewoon hoog niveau vast en weet het, meer dan de meeste van haar soortgenoten, iets toe te voegen aan het klassieke postpunk geluid.

Ik ben er nog steeds niet uit of El Pintor nu een bijzondere plaat is of gewoon een goede plaat, maar waar maak ik me druk om als de plaat iedere keer weer net wat trefzekerder uit de speakers komt en keer op keer garant staat voor veertig minuten veel luisterplezier?

Interpol heeft met El Pintor een oerdegelijke postpunk plaat van hoog niveau gemaakt. Er zijn genoeg redenen te bedenken om uiteindelijk te concluderen dat dit niet genoeg is, maar deze keer laat ik het gevoel spreken: Heerlijke plaat! Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Iona Zajac - Bang - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Iona Zajac - Bang
De Schotse muzikante Iona Zajac speelde eerder met The Pogues, maar levert nu met Bang een buitengewoon indrukwekkend, indringend en bloedstollend mooi visitekaartje als solomuzikante af

Bang van Iona Zajac zou ik zonder een tip van Spotify waarschijnlijk nooit hebben ontdekt, maar het is in zeer korte tijd uitgegroeid tot een album dat ik wil koesteren en de rek is er nog lang niet uit. Bang is een overwegend donker klinkend album, maar het is een album vol dynamiek. De muziek van de Schotse muzikante kan hier en daar uitbarsten, maar ze is ook niet bang voor zeer ingetogen folk. Het past allemaal prachtig bij haar stem, die niet alleen mooi en bijzonder is, maar ook over heel veel zeggingskracht beschikt. Het voorziet de songs op Bang van een bijzondere sfeer en lading, die alleen maar bijzonderder wordt wanneer je het album vaker hoort. Wat een droomdebuut.

Eerder deze week werd ik zeer aangenaam verrast door een aantal bijzonder trefzekere tips van de tot op dat moment teleurstellende algoritmes van Spotify. Het zorgde ervoor dat ik mijn selectie voor deze week heb omgegooid en ook de komende week komen nog een aantal van de tips van Spotify voorbij.

Eerder deze week besprak ik het werkelijk prachtige This Might Effect You van het Britse St. Catherine’s Child en vandaag is het de beurt aan Bang, het debuutalbum van Iona Zajac, dat minstens net zo mooi en bijzonder is. Iona Zajac is een Schotse muzikante, die in het verleden op het podium stond met The Pogues, maar met Bang haar eigen plek in de Spotlights opeist.

Het debuutalbum van de muzikante uit Glasgow intrigeert vanaf de eerste noten. De openingstrack Bowls opent met een langzame maar diepe percussie, waarna de stem van Iona Zajac invalt. Het is een mooie en ook wat donkere stem, die mede opvalt door de bijzondere zanglijnen. Langzaam maar zeker worden gitaren en synths toegevoegd en doet de Schotse muzikante er steeds een schepje bovenop in haar zang, wat een bezwerende track met een heftig slot oplevert.

Bang heeft gedurende elf tracks een bijzonder geluid en houdt je een kleine drie kwartier aan de speakers gekluisterd. In muzikaal opzicht klinkt Bang vaak wat donker en dat wordt versterkt door de stem van Iona Zajac. Het doet me af en toe wel wat denken aan PJ Harvey, maar deze vergelijking gaat zeker niet altijd op.

Bang is het debuutalbum van de Schotse muzikante, maar het album klinkt niet als een debuutalbum. Iona Zajac laat op Bang een eigenzinnig geluid horen en het is een geluid dat in alle opzichten kwaliteit ademt. De muziek op het album heeft vaak iets beklemmends, maar de vaak subtiele maar ook af en toen uitbarstende klanken op het album zijn ook bijzonder mooi en laten wat mij betreft een zeer onderscheidend geluid horen.

Het is een geluid dat prachtig past bij de stem van Iona Zajac, die zowel ingetogen als wat expressiever kan zingen en de bijzondere sfeer van de muziek op het album versterkt. De intense zang van de muzikante uit Glasgow voorziet haar songs van een bijzondere lading en die wordt nog wat versterkt door de persoonlijke teksten, die hier en daar dwars door de ziel snijden.

Bang is door de vaak wat donkere klanken en de intense zang af en toe best een heftig album, totdat Iona Zajac op de proppen komt met een uiterst ingetogen folky song en vervolgens nog wat meer indruk maakt met haar stem. Door de grote verschillen in de muziek en de zang is Bang een album vol dynamiek en een album met hier en daar flinke spanningsbogen, maar het debuutalbum van Iona Zajac is ook bloedstollend mooi en angstaanjagend intiem.

Ik heb het album een week of twee geleden niet opgemerkt in de releaselijsten, maar een deel van de Britse muziekpers vond het album wel en strooit terecht met superlatieven voor een album dat als een mokerslag aan komt. Ik was altijd wat sceptisch over de tips van Spotify, maar met Bang van Iona Zajac heeft het een album getipt dat zonder enige twijfel in mijn jaarlijstje gaat terecht komen over iets meer dan twee weken. En ik weet zeker dat ik dit groeialbum dan nog wat mooier en indrukwekkender zal vinden dan nu al het geval is. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Iris Penning - Dan Maar Genieten - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Iris Penning - Dan Maar Genieten
Iris Penning overtuigt wederom met een bijzonder mooi ingekleurd album, sterke en aansprekende songs, prachtige teksten met een vleugje poëzie en een stem vol gevoel en zeggingskracht

Iris Penning, stadsdichter van Eindhoven, is alweer toe aan haar vierde album. Met haar vorige album, Liever Vieze Voeten, trok de Nederlandse muzikante flink de aandacht en dat moet ze weer gaan doen met haar nieuwe album Dan Maar Genieten. Van een stadsdichter verwacht je bijzondere teksten en die krijg je op het nieuwe album. Deze teksten zijn verpakt in aangenaam klinkende songs, waarvan de sober ingekleurde en wat folky songs mij het best bevallen. De instrumentatie is keer op keer prachtig en kleurt mooi bij de aangename stem van Iris Penning, die de songs op Dan Maar Genieten met gevoel en precisie vertolkt. Wederom een prachtalbum van eigen bodem.

Ik heb al heel lang een lastige of misschien zelfs wel onmogelijke relatie met Nederlandstalige popmuziek. Er zijn tijden geweest dat ik totaal niet open stond voor popmuziek in de eigen taal, maar ook nu ik me er wel voor open stel, pik ik er maar zeer zelden een Nederlandstalig album uit. Ik heb de laatste tijd geregeld een Nederlandstalig album gehoord dat me in muzikaal opzicht beviel en waarvan de songs me best hadden kunnen aanspreken, maar waarop de taal me in de weg zat, vooral omdat het voor mij teveel schuurde. Ik kan het niet goed uitleggen, maar ik kan me er ook niet aan onttrekken.

Gelukkig zijn er ook Nederlandstalige albums die me wel bevallen en waarop het gebruik van onze eigen taal geen moment schuurt. Liever Vieze Voeten van de uit Eindhoven afkomstige Iris Penning was zo’n album. Het derde album van de stadsdichter van Eindhoven was mijn eerste kennismaking met de muziek van Iris Penning, maar het was een kennismaking die me uitstekend beviel. Haar deze week verschenen vierde album heb ik er dan ook direct bij gepakt en ook Dan Maar Genieten is een Nederlandstalig album dat me direct wist te veroveren.

Iris Penning schrijft poëtische en aansprekende teksten, die worden vertolkt met een licht en charmant Brabants accent. Het zijn persoonlijke teksten, die flink kunnen ontroeren, bijvoorbeeld wanneer de Eindhovense muzikante een ode brengt aan haar overleden vader, maar die ook filosofisch van aard kunnen zijn of juist inzoomen op de dagelijkse beslommeringen van een jonge vrouw.

Bij Nederlandstalige muziek zitten de teksten en de muziek elkaar, in ieder geval wat mij betreft, vaak in de weg, maar op Dan Maar Genieten passen de teksten en de muziek perfect bij elkaar. De songs van Iris Penning klinken mooi melodieus, maar zitten ook vol gevoel, waardoor ze zich stevig opdringen. De Nederlandse muzikante schrijft niet alleen mooie teksten, maar beschikt bovendien over een zeer aangename maar ook karakteristieke stem, die de songs op Dan Maar Genieten stuk voor stuk naar een hoger plan tilt.

Ook in muzikaal opzicht is het nieuwe album van Iris Penning van hoog niveau. De muzikante uit Eindhoven heeft haar songs in de meeste gevallen sfeervol of zelfs stemmig ingekleurd met fraai akoestisch gitaarspel en vakkundig laten produceren door Huub Reijnders. Het warme geluid op het album past goed bij de stem van Iris Penning en valt op door mooie accenten van onder andere cello en blazers.

Zeker wanneer de Eindhovense muzikante haar teksten voordraagt, wat overigens niet vaak gebeurt, schuift Dan Maar Genieten op richting kleinkunst, wat ik overigens een vreselijk woord vind en ook een uitstapje richting pop wordt niet geschuwd. Ik heb persoonlijk een hele duidelijke voorkeur voor de wat meer ingetogen en wat folky popliedjes op het album, waarin we het moeten doen met de gitaar en de stem van Iris Penning en wat subtiele accenten, maar de uitstapjes buiten deze paden voorzien het album wel van dynamiek en variatie.

Bij herhaalde beluistering van Dan Maar Genieten winnen de songs van Iris Penning alleen maar aan kracht en hoor je steeds beter hoe knap dit album is gemaakt. Of ik ooit helemaal ga wennen aan Nederlandstalige muziek weet ik niet, maar Dan Maar Genieten van Iris Penning is echt prachtig en wordt vooralsnog alleen maar beter. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Iris Penning - Liever Vieze Voeten - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Iris Penning - Liever Vieze Voeten
Iris Penning maakt diepe indruk met mooie woorden, mooie klanken en vooral met songs die je meeslepen naar een wereld waar je nooit meer weg wilt

Even was er nog mijn weerstand tegen Nederlandstalige popmuziek, maar toen de eerste noten van Liever Vieze Voeten uit de speakers kwamen verdween deze als sneeuw voor de zon en maakte weerstand plaats voor diepe bewondering. Iris Penning maakt fluisterzachte en intieme popliedjes die mooie verhalen vertellen. Het zijn verhalen die worden omgeven door een sfeervolle en bijzonder mooie instrumentatie en het zijn verhalen die worden gedragen door een prachtige stem, die alle verhalen voorziet van emotie en warmte. Iris Penning timmert al een tijdje aan de weg, maar wat zet ze opeens grote stappen met deze prachtplaat.

Ik geef eerlijk toe dat ik niet zo heel veel heb met Nederlandstalige popmuziek. Dat heeft heel weinig of zelfs helemaal niets te maken met vooroordelen, maar alles met het gevoel dat Nederlandstalige popmuziek me net wat te vaak geeft. Het is het wat ongemakkelijke gevoel dat bezit van me neemt wanneer songs in mijn moedertaal me net wat te gekunsteld klinken, waardoor alles vervaagt en alleen een gevoel van onbehagen overblijft.

Ik dacht in het verleden vaak dat het Nederlands gewoon niet zo geschikt is voor popmuziek, maar zo af en toe duikt er een plaat op die laat horen dat er wel degelijk Nederlandstalige albums worden gemaakt die me raken en die ik na één keer horen prachtig vind. Lieve Vieze Voeten van Iris Penning is zo’n plaat.

Iris Penning is een jonge singer-songwriter uit Eindhoven, die de afgelopen jaren al twee albums afleverde. Die albums deden me nog niet zo heel, maar maakten me op een of andere manier wel nieuwsgierig naar hetgeen dat nog in het vat zat. Dat blijkt het samen met de ervaren Eindhovense muzikant en producer Gabriël Peeters gemaakte Liever Vieze Voeten.

De muziek van Iris Penning wordt op haar eigen website omschreven als “poëtische pop”. Dat klonk op voorhand als de Nederlandstalige kleinkunst waarvoor ik een allergie lijk te hebben ontwikkeld, maar Iris Penning had me eigenlijk al na een paar noten te pakken met songs waarin alles klopt en iedere noot je nieuwsgierig maakt naar de volgende.

De singer-songwriter uit Eindhoven heeft heel veel aandacht besteed aan haar teksten, die hier en daar inderdaad uitblinken door een dichterlijke schoonheid, maar Liever Vieze Voeten klinkt geen moment gekunsteld. De bijzonder mooie stem van Iris Penning betovert je direct vanaf de eerste tonen, waarna de met een mooie zachte g uitgesproken woorden langzaam rondjes in je hoofd draaien, tot ze zijn omgetoverd tot beelden.

Iris Penning beschikt over een stem die woorden tot leven brengt, maar het is ook een stem van een bijzondere schoonheid. Het is een stem die een sober maar zeer smaakvol instrumentarium verdient en dat is precies wat Liever Vieze Voeten heeft gekregen. Gabriël Peeters heeft het derde album van Iris Penning bijzonder smaakvol ingekleurd met een warm en akoestisch geluid dat vooral bestaat uit akoestische gitaren en hiernaast sfeervolle accenten van piano, cello, saxofoon en percussie bevat. Het is een subtiel, maar opvallend trefzeker geluid. De nadruk ligt echter op de stem van Iris Penning, die incidenteel wordt verrijkt door koortjes en tweede stemmen, maar meestal ingetogen, puur en fluisterzacht klinkt en meer dan eens goed is voor kippenvel.

Iris Penning vertelt op haar nieuwe album mooie verhalen en verhalen zitten me bij Nederlandstalige muziek vaak in de weg omdat ze afleiden. Ook dat is anders bij beluistering van Liever Vieze Voeten van Iris Penning. De singer-songwriter uit Eindhoven vertelt verhalen die je wilt volgen, maar ze maakt ook muziek die je meeneemt en weg laat dromen. Het zorgt ervoor dat ik de 39 minuten van Liever Vieze Voeten van Iris Penning het liefst twee keer achter elkaar beluister, om bij tweede beluistering te constateren dat Liever Vieze Voeten steeds meer een feest van herkenning is, maar ook nog steeds nieuwe dingen laat horen.

De afgelopen jaren kon ik best goed uit de voeten met de Nederlandstalige songs van onder andere Eefje de Visser en Maaike Ouboter, maar Iris Penning legt de lat weer net een stukje hoger met persoonlijke songs van grote schoonheid en een bijzondere intimiteit. Ook in de toekomst zal ik vooral naar Engelstalige muziek luisteren, maar deze prachtplaat zal af en toe zorgen voor afwisseling. Of in termen van Iris Penning te spreken “liever vieze voeten dan altijd schoenen aan”. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Iron & Wine - Beast Epic - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De eerste vier platen van de Amerikaanse band Iron & Wine doken allemaal op in mijn jaarlijstje.

The Creek Drank The Cradle deed het in 2002, Our Endless Numbered Days in 2004, The Shepherd’s Dog in 2007 en mijn persoonlijke favoriet Kiss Each Other Clean in 2011.

Het zijn platen van grote schoonheid, maar ook platen die allemaal een andere kant van Iron & Wine laten horen.

Na het voorlopige meesterwerk Kiss Each Other Clean bekoelde mijn liefde voor de band rond singer-songwriter Sam Beam echter aanzienlijk. Ghost On Ghost uit 2013 vond ik nog wel een aardige plaat, maar het met covers gevulde Sing Into My Mouth uit 2015 deed me op een of andere manier niets.

Of het deze week verschenen Beast Epic over een maand of vier gaat opduiken in mijn jaarlijstje over 2017 durf ik nog niet te zeggen, maar het is zeven jaar na Kiss Each Other Clean eindelijk wel weer een Iron & Wine plaat die iets met me doet.

Op Beast Epic kiest Sam Beam weer eens voor betrekkelijk ingetogen songs zonder al te veel opsmuk. Op de nieuwe plaat van Iron & Wine domineren lekker in het gehoor liggende popliedjes met voornamelijk invloeden uit de folk en country.

Het zijn popliedjes die zijn voorzien van een redelijk sober, maar ook warm klinkend geluid met een hoofdrol voor piano en akoestische gitaar. Het kleurt bijzonder fraai bij de al even warme stem van Sam Beam, die veel beter zingt dan op vrijwel alle andere platen die hij tot dusver heeft gemaakt.

Piano, akoestische gitaar en zang vormen de basis van alle songs op Beast Epic, maar de plaat profiteert nadrukkelijk van de fraaie bijdragen van onder andere viool, cello, orgel en de uiterst trefzeker spelende ritmesectie.

Beast Epic bevat voornamelijk songs die zich langzaam voortslepen, wat het heerlijk doet bij de zomerse temperaturen van de laatste dagen, maar saai of voorspelbaar wordt het geen moment. Dat is voor een groot deel de verdienste van de zeer smaakvolle instrumentatie, die laat horen dat overdaad inderdaad meestal schaadt, en van de bijzonder lekker in het gehoor liggende zang.

De rest van haar kracht ontleent de nieuwe plaat van Iron & Wine aan de tijdloze popliedjes op de plaat. Het zijn popliedjes die me uiteindelijk vooral doen denken aan die op de stokoude platen van Paul Simon, Don Mclean en vooral Cat Stevens. Het maakt van Beast Epic een heerlijke feelgood plaat voor lange zomer- of winteravonden, maar Sam Beam teert zeker niet alleen op het verleden en voorziet zijn smaakvolle popliedjes ook meer dan eens van avontuur, zoals in het aangenaam tegen de haren instrijkende Last Night.

Het zorgt er voor dat de eenvoudige, tijdloze en zorgeloze plaat die Beast Epic bij eerste beluistering misschien lijkt, steeds meer mooie geheimen prijs geeft en dierbaarder en dierbaarder wordt. Of Beast Epic net zo goed is als de eerste vier platen van Iron & Wine weet ik nog niet, maar dat Sam Beam eindelijk weer eens akelig dicht in de buurt komt is zeker. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Isaac Gracie - Isaac Gracie - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Het debuut van Isaac Gracie roept momenteel zeer uiteenlopende reacties op. De een beweert dat de jonge Brit een nieuwe dimensie toevoegt aan het begrip saaiheid, terwijl de ander de jonge Brit vergelijkt met een aantal onbetwiste grootheden uit de geschiedenis van de popmuziek.

Ik heb het titelloze debuut van Isaac Gracie inmiddels een aantal keren beluisterd en wordt nog steeds wat heen en weer geslingerd.

Natuurlijk is de vergelijking met grootheden als Jeff Buckley en zelfs Leonard Cohen totaal uit de lucht gegrepen en veel teveel eer, maar een slechte plaat is het debuut van Isaac Gracie zeker niet.

Het is een debuut dat verrassend veel invloeden laat horen. Isaac Gracie grijpt hier en daar terug op de grote singer-songwriters uit de late jaren 60 en vroege jaren 70 en laat ook invloeden horen uit de psychedelica uit deze periode. Aan de andere kant kan de Brit ook uit de voeten met net wat stevigere en intensere songs, kan hij aansluiten bij de Britpop van de afgelopen decennia en is hij soms ook niet ver verwijderd van al die jonge Britse singer-songwriters die het momenteel zo goed doen bij met name tienermeisjes.

Het levert een aantal songs op die zeer in de smaak zullen vallen bij de radiostations die Ed Sheeran hebben uitgroepen tot held, maar ook een aantal songs die liefhebbers van tijdloze en in artistiek opzicht interessantere popmuziek zal boeien.

Het debuut van Isaac Gracie is voorzien van een veelzijdig geluid dat kris kras door een aantal decennia popmuziek springt. Het is een bijzonder aangenaam geluid dat uitstekend past bij de prima stem van de Brit, die met deze stem alle kanten op kan. Isaac Gracie kan loom en dromerig klinken, kan stevig rocken, kan uit de voeten als typische singer-songwriter, maar heeft ook genoeg in huis om de jonge liefhebber van radiovriendelijke popmuziek te verleiden.

Ik word zoals gezegd wat heen en weer geslingerd. Hier en daar vind ik het wat te gladjes en te braaf, maar zeker wanneer Isaac Gracie wat psychedelica toevoegt aan zijn muziek of kiest voor songs met wat meer gevoel, valt er veel te genieten en maakt de muzikant uit Londen wat mij betreft indruk, zeker in vocaal opzicht.

Op de momenten dat Isaac Gracie nog niet zoveel indruk maakt klinkt zijn debuut vooral erg lekker en ook dat is wat waard. Ik blijf het daarom nog maar even proberen met het debuut van de jonge Brit en hoor steeds meer dat een plekje op deze BLOG rechtvaardigt. Voorlopig ga ik dus maar even mee in de hype rond deze jonge Brit. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Isaac Roux - Troubled Waters - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Isaac Roux - Troubled Waters
Het is een goede week voor de Belgische popmuziek, want naast het prachtalbum van Sylvie Kreusch, maakt ook singer-songwriter Isaac Roux indruk met een album dat bij iedere keer horen mooier wordt

We worden al tijden overspoeld door jonge singer-songwriters die vooral melancholische indiefolk maken. Het moment van verzadiging is bij mij zo langzamerhand bereikt, maar ik maak graag een uitzondering voor Troubled Waters van Isaas Roux. De singer-songwriter uit Gent levert een veelzijdig debuutalbum af en het is een debuutalbum dat in alle opzichten kwaliteit ademt. De songs dringen zich makkelijk op, de instrumentatie is song na song mooi en doeltreffend en de Belgische muzikant beschikt over een prachtige stem, die hij op meerdere manieren kan inzetten. Het is zoals gezegd dringen in het genre, maar een uitstekend album als Troubled Waters moet absoluut boven komen drijven.

Ik kan nog altijd geen genoeg krijgen van gekwelde jonge vrouwelijke singer-songwriters die zachte en van melancholie overlopende popliedjes maken. Wanneer hun mannelijke collega’s ongeveer hetzelfde doen ben ik echter veel minder enthousiast en ik durf zelfs wel te beweren dat ik een lichte allergie heb opgebouwd voor mannelijke singer-songwriters met een zacht en wat weemoedig repertoire.

Op basis van deze allergie (of zijn het stiekem toch vooroordelen?) wilde ik Troubled Waters, het debuutalbum van de Belgische singer-songwriter Isaac Roux, eigenlijk direct terzijde schuiven, maar op een of andere manier deed de openingstrack van het album wat met me. Het is een sfeervol ingekleurde track, die makkelijk schakelt tussen ingetogen en meer uitbundige passages, en het is een track die laat horen dat Isaac Roux, overigens het alter ego van Louis de Roo, beschikt over een mooie en veelzijdige stem, die zich makkelijk aanpast aan de meer ingetogen of juist stevigere passages in de muziek.

In de openingstrack van zijn debuutalbum is Isaac Roux nog niet zo heel ver verwijderd van flink wat van zijn collega’s, maar naarmate het album vorderde raakte ik steeds meer onder de indruk van Troubled Waters. Isaac Roux heeft voor zijn eerste album een aantal lekker in het gehoor liggende en direct aansprekende songs geschreven, maar waar ik dit soort albums, zeker in het mannelijke segment, na een paar songs dodelijk saai begin te vinden, houdt de muzikant uit Gent de aandacht verrassend makkelijk vast.

Dat heeft alles te maken met de veelzijdigheid van het album en de kwaliteit van de songs. Isaac Roux maakt op Troubled Waters het soort indiefolk dat momenteel heel veel wordt gemaakt, maar hij maakt ook wat nostalgischer klinkende folksongs en kan zijn songs bovendien ook nog eens veel voller inkleuren, waarbij hij gebruikt maakt van zowel gitaren als synths.

De Belgische muzikant is nog een twintiger, maar heeft de tijd genomen voor het uitbrengen van een debuutalbum en dat hoor je. De muzikant genoot zijn opleiding aan The Liverpool Institute for Performing Arts (LIPA), dat momenteel, en mede dankzij puissant rijke sponsors als Paul McCartney, Richard Branson en Mark Knopfler, stevig aan de weg timmert. Hij heeft daar de kunst van het schrijven van goede popsongs hoorbaar opgepikt, want popsongs van de kwaliteit van die op Troubled Waters kom ik niet heel vaak tegen.

Ook de stem van de muzikant uit Gent is van uitstekende kwaliteit. Hij heeft een groot bereik, kan bijna griezelig hoog zingen en zingt met veel gevoel, zonder dat het een kunstje wordt, een kunst die ook bijvoorbeeld David Gray goed beheerst. Het is een stem die op Troubled Waters altijd mooi is en bovendien altijd oprecht klinkt.

De veelzijdigheid van de muziek op het album heb ik al genoemd, maar de instrumentatie op het debuutalbum van Isaac Roux is echt opvallend mooi. Zijn akoestische gitaarspel is subtiel, maar zeer trefzeker en dat geldt ook voor alle accenten die zijn toegevoegd aan de muziek op het album. Het geldt voor het wat stevigere gitaarwerk dat af en toe opduikt, het geldt voor de subtiele percussie en het geldt voor de wolken synths die zijn toegevoegd, maar het geldt ook zeker voor de blazers die ik een enkele keer hoor en die wat mij betreft een voornamere rol hadden verdiend op een album dat ik echt steeds beter en indrukwekkender ga vinden. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Isbells - and the noise settles - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Isbells - and the noise settles
Isbells kiest aan de hand van producer Chantal Acda weer voor een wat meer ingetogen en zeer sfeervol geluid, wat met and the noise settles een wonderschoon album voor donkerdere tijden oplevert

Isbells klonk op haar laatste twee albums wat uitbundiger dan in het verleden en leek een nieuwe richting in te slaan. Die richting wordt verlaten op het deze week verschenen and the noise settles, dat weer het ingetogen of zelfs sobere geluid van de vroege albums laat horen. Dat sobere is maar relatief, want in muzikaal opzicht gebeurt er van alles op het album, al moet je wel aandachtig luisteren om alle subtiele pracht te horen. Die pracht komt ook van de zang van Gaëtan Vandewoude en zeker ook van Chantal Acda die niet alleen als producer maar ook als zangeres bijdroeg aan het nieuwe album. Het is alweer het zesde album van Isbells en ik vind het de mooiste tot dusver.

De Belgische band Isbells is een vaste gast op de krenten uit de pop, want ik heb wel wat met de muziek van de band uit Leuven. Met het deze week verschenen and the noise settles levert de band alweer haar zesde album af en het is wederom een hele mooie. Bij Isbells denk ik in eerste instantie aan uiterst ingetogen of zelfs verstilde songs, maar op Sosei uit 2019 en vooral op Basegemiti uit 2023 hinkte Isbells wat op twee gedachten en was er zowel ruimte voor spaarzaam ingekleurde songs als voor wat uitbundiger klinkende songs.

Ik heb op de albums van de Belgische band een hele duidelijke voorkeur voor de sober klinkende songs en ik ben dan ook heel erg blij met and the noise settles. Op haar nieuwe album kiest Isbells voor zeer ingetogen en bijzonder sfeervolle songs. Het grote gebaar van de vorige albums ontbreekt en heeft plaats gemaakt voor hele subtiele songs. Het zijn songs waarmee je je eindeloos wilt opsluiten in deze donkere tijden, bij voorkeur onder een warme deken.

De muziek van Isbells op and the noise settles fungeert ook als een warme deken, want wat zijn de nieuwe songs van de band uit Leuven mooi. Voorman Gaëtan Vandewoude liet de productie van het album dit keer over aan Chantal Acda, die als zangeres altijd al een voorname rol heeft gespeeld op de albums van Isbells. Chantal Acda weet als geen ander hoe een sober maar zeer sfeervol folkalbum moet klinken en ook de productie van and the noise settles is prachtig.

Er hebben nogal wat muzikanten meegewerkt aan het album, maar dat heeft zeker niet geleid tot een vol geluid. Alle bijdragen klinken even subtiel, maar uiteindelijk vallen alle puzzelstukjes in elkaar. Het geluid op het album lijkt op het eerste gehoor grotendeels organisch, maar wanneer je het album met de koptelefoon beluistert hoor je ook nog een laagje elektronica.

De songs op het nieuwe album van Isbells hebben een folky karakter, maar door de blazers en zeker ook door het drumwerk bevatten de songs op and the noise settles ook absoluut invloeden uit de jazz. En de ene keer dat het album voorzichtig uitbarst hoor ik ook nog een Pink Floyd vibe.

In muzikaal opzicht is het nieuwe album van Isbells een prachtig en fantasierijk album, maar ook de zang op het album is heel mooi. De fluisterzachte stem van Gaëtan Vandewoude kleurt fraai bij de subtiele maar bijzonder sfeervolle klanken en als Chantal Acda ook nog eens invalt met haar stem is de betovering van and the noise settles compleet.

Ik ben wel wat jaloers op het muziektijdschrift Oor, die in haar recensie spreekt van een album van 90 minuten. Mijn versie en die op Spotify duren slechts 45 minuten, maar het is wel 45 minuten heel erg mooi. De subtiele klanken op het nieuwe album van Isbells zitten bovendien zo vol met details dat het geen probleem is om het album twee keer achter elkaar te beluisteren en zo toch nog aan de 90 minuten van Oor uit te komen.

Ik vond de laatste twee albums van de Belgische band zeker niet slecht, maar heb een duidelijke voorkeur voor de eerdere en meer ingetogen albums. Het zijn albums die een vervolg krijgen op het stemmige and the noise settles, dat wat mij betreft het mooiste album van Isbells tot dusver is. Ook ik word zo langzamerhand een beetje moedeloos van de vele dagen zonder zon en de ellende in het nieuws, maar als ik me opsluit met het nieuwe album van Isbells is de wereld even warmer en mooier. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Isbells - Basegemiti - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Isbells - Basegemiti
De Belgische band Isbells levert met Basegemiti een album af dat hinkt op meerdere gedachten, maar zowel de vertrouwde en zeer sfeervolle tracks als de tracks die nieuwe wegen verkennen zijn zeer de moeite waard

Na vijftien jaar Isbells en vier uitstekende albums vond voorman Gaëtan Vandewoude het tijd voor nieuwe wegen. Je hoort het in een aantal tracks op het nieuwe album Basegemiti. Het zijn tracks waarin de Belgische band meer invloeden uit de pop toe laat en bij vlagen verrassend uitbundig klinkt. Hiertegenover staan de vertrouwde Isbells songs met bijzonder sfeervolle klanken en prachtige ingetogen zang. Het zijn laatstgenoemde tracks die de Isbells fans van het eerste uur het meest zullen aanspreken, maar Gaëtan Vandewoude verdient ook respect voor de nieuwe wegen die zijn band inslaat, al is het maar omdat ook deze wegen in kwalitatief opzicht hoogstaande songs opleveren.

Het deze week verschenen Basegemiti is alweer het vijfde album van de Belgische band Isbells. Het is een album dat in de openingstrack Sparkle & Shine een duidelijke koerswijziging laat horen, want zo uitbundig en aanstekelijk hoorden we de band rond Gaëtan Vandewoude nog niet vaak. Het levert Isbells in een aantal recensies de vergelijking op met Coldplay, maar dat gaat wat mij betreft wel erg ver, al was Coldplay in haar jonge jaren natuurlijk een prima band. In de openingstrack schuift Isbells wel flink op richting pop en dat is zeker even wennen.

Helemaal als een verrassing komt het nieuwe geluid van Isbells overigens niet, want op het in 2019 verschenen Sosei schoof de Belgische band al wat op richting een voller geluid en het verwerken van meer invloeden. Zelf ben ik niet vies van invloeden uit de pop en omdat Sparkle & Shine niet alleen aanstekelijk klinkt, maar ook knap in elkaar zit, was ik niet direct negatief over de koerswijziging van Isbells.

De band gooit het roer trouwens niet volledig om, want na de verrassend uitbundige openingstrack, keert Isbells in het prachtige A Little Bit Longer terug op het oude nest. Het is een track die herinnert aan het vroegere werk van de band en het is een track waarin ingetogen en zeer stemmige klanken worden gecombineerd met de mooie stem van Gaëtan Vandewoude, die af en toe wordt bijgestaan door de al even mooie stem van Chantal Acda, die helaas een wat kleinere rol heeft dan op de vorige albums van de band.

Ik heb zelf een enorm zwak voor het meer ingetogen geluid van Isbells en dit zwak wordt op Basegemiti wel wat op de proef gesteld. Isbells kan op haar vijfde album maar lastig kiezen tussen aan de ene kant het vertrouwde geluid met vooral folky songs en ingetogen en sfeervolle klanken en aan de andere kant de wat tegen wat rijker ingekleurde en tegen pop aanleunende songs. Het levert een album met twee of nog veel meer gezichten op, al moeten de uitersten op Basegemiti zeker niet worden uitvergroot.

Ik moest zeker wennen aan het nieuwe Isbells geluid, maar heb toch ook wel wat met de wat voller ingekleurde popsongs op het album. Het zijn songs die lekker in het gehoor liggen, maar die ook goed in elkaar zitten en zijn volgestopt met verrassende wendingen en accenten. Gaëtan Vandewoude heeft lang gesleuteld aan het nieuwe geluid van Isbells en dat hoor je, want het klinkt allemaal fantastisch.

Ik zou het te veel van het goede hebben gevonden wanneer Isbells vol voor het nieuwe geluid was gegaan, want als ik echt moet kiezen gaat mijn voorkeur toch uit naar de meer ingetogen songs, waarin de klanken betoverend mooi zijn en de stem van Gaëtan Vandewoude net wat meer indruk maakt dan in de uptempo tracks. Die songs zijn ook op Basegemiti weer van een bijzondere schoonheid en intimiteit.

Ik heb op hetzelfde moment ook bewondering voor de keuzes van de voorman van de band, die tot in de lengte van dagen had kunnen overtuigen met het vertrouwde Isbells geluid, maar op Basegemiti stappen in andere richtingen durft te zetten. Het zijn stappen die niet zonder risico zijn en ook niet altijd goed uitpakken, maar over de hele linie genomen vind ik ook het vijfde album van Isbells een mooi album, al dankt de band dit zeker ook aan de prachtige sfeervolle tracks op het album. Ik ben wel benieuwd in welke richting Isbells zich nu gaat ontwikkelen, maar dat is van later zorg. Erwin Zijleman