Op het populaire forum MusicMeter vraagt de actieve gebruiker Zaaf geregeld aan andere forumleden om een lijstje met hun favoriete albums van een bepaald jaar op te sturen. Op dit moment is dat het jaar 1981. Zoals gebruikelijk stuurde ik ook weer een lijstje in. Mijn onbetwiste nummer een van dat jaar is This Is the Ice Age van de Canadese new wave band Martha and the Muffins.

De lp heb ik in het verleden werkelijk grijsgedraaid. In 2005 verscheen het album in Canada op cd, helaas is die release toen aan mijn aandacht ontsnapt. Het wordt hoog tijd dat dit album opnieuw wordt uitgegeven, al was het alleen maar voor de twee extra nummers I'm No Good at Conversation en Twenty-Two in Cincinnati.

This Is the Ice Age was hun derde album, de eerste van de twee waarop Jocelyne Lanois bas speelt. De geweldige productie was in handen van haar toen nog onbekende broer Daniel Lanois. Zijn fraaie debuutalbum Acadie zou pas in 1989 verschijnen. Lanois’ productie is behoorlijk avontuurlijk en soms wat schurend, maar vooral baanbrekend. Direct vanaf de fantastische opener Swimming wordt de luisteraar het album in gezogen.

De meest liedjes werden door Mark Gane geschreven. Het schitterende One Day in Paris is echter van de hand van Martha Johnson. Een bijzonder gevarieerd album dat bij veel muziekliefhebbers in de smaak zou kunnen vallen. Helaas ontbreekt This Is the Ice Age op Spotify en Apple Music. Het blijft dus hopen op een heruitgave.

Ere wie ere toekomt, Marco Geene bedankt voor deze grandioze tip! Martha Bean is geboren en getogen in Leicester. Ze komt uit een artistieke familie. Haar vader speelt cello op de cd en zus Miriam maakte de hoes. Op diverse instrumenten is ze klassiek geschoold, echter op gitaar autodidact.

Bij het beluisteren van Song of the Sea was het me na één keer luisteren meteen duidelijk, dat ik te maken had met een uitzonderlijk talent. Geweldige zangeres, vocaal enigszins vergelijkbaar met Norah Jones en een liedje voorzien van een prachtige melodie en redelijk ingetogen gebracht. Dat talent werd ook reeds onderkend door Seth Lakeman, Marika Hackman en Scott Matthews, die haar al vroegen als supporting act.

Mijn verwachting was dat de rest van When Shadows Return to the Sea vergelijkbaar materiaal als Song of the Sea zou bevatten. Opener When the Fear Comes maakt direct duidelijk, dat Martha allround is. Zichzelf begeleidend op piano en daarnaast dynamische begeleiding van drums en strijkers en zang die varieert van fluisterzacht tot aan zeer krachtig. Ze bespeelt afwisselend gitaar en piano in de songs. Daarnaast ook nog double bass.

De prachtige arrangementen voor de strijkers schreef ze zelf. Forever long is de enige oudere song, welke ook al stond op haar in 2011 uitgebracht EP State of the Art, hier echter gebracht op piano. Deze nieuwe uitvoering laat horen dat Martha de laatste jaren muzikaal erg gegroeid is. Haar liedjes komen direct binnen en weten diep te raken, met name door het gebruik van dynamiek.

Na meerdere beluistering blijkt pas echt hoe goed de liedjes zijn en kruipen ze onder de huid. Haar pianospel is exceptioneel. Niet zo verwonderlijk want ze speelt al sinds haar derde piano en beide ouders zijn klassiek geschoolde muzikanten en kreeg ze met name Mahler en Beethoven met de paplepel binnen gegoten. Haar inspiratiebronnen variëren van Nick Drake, Fionn Regan en Sufjan Stevens, tot aan Debussy en Radiohead.

When Shadows Return to the Sea is een indrukwekkend debuut en zal zeker niet het laatste wapenfeit zijn van deze jonge singer-songwriter.

Violist Martin Hayes uit county Clare kan gerekend worden tot een van de belangrijkste muzikanten uit de Ierse traditionele folkmuziek. Niet alleen solo vergaarde hij de nodige bekendheid, maar zeker ook met de supergroep The Gloaming. De vraag is of The Gloaming nog verder zal gaan na het overlijden van bandlid Dennis Cahill, een Amerikaan met Ierse roots. Martin en Dennis kenden elkaar vijfendertig jaar, traden samen in 2011 op in Het Witte Huis. Het overleden zal ongetwijfeld een zware wissel getrokken hebben op Martin.

Maar gelukkig is daar nu Peggy’s Dream wat hij samen maakte met The Common Ground Ensemble. Een album dat zeker hier en daar doet denken aan de albums van The Gloaming, al was het maar vanwege het zeer herkenbare, repetitieve vioolspel van Martin. De line-up bestaat naast Martin uit Cormac McCarthy (piano, Cottage Evolution), Kate Ellis (cello, artistiek directeur van Crash Ensemble), Kyle Sanna (gitaar, werkte samen met Edgar Meyer en Chris Thile) en Brian Donnellan (bouzouki / harmonium / concertina).

Net als bij The Gloaming klinken er klassieke invloeden door in het traditionele repertoire. Maar is er tevens ruimte voor jazz en avant-gardistische invloeden en improvisatie. Peggy’s Dream is een absolute aanrader voor liefhebbers van The Gloaming en mij bevalt het album me minstens zo goed als die van The Gloaming, misschien nog wel beter, de tijd zal het uitwijzen.

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Op 20 mei 1971 verscheen het maatschappijkritische meesterwerk What’s Going On. Wat Le Sacre du printemps van Igor Stravinsky is voor de moderne klassieke muziek is What’s Going On voor de soulmuziek. Beiden hebben ruimschoots de tand des tijds doorstaan. Tot 1971 behoorde Gaye tot de hitfabriek van Motown, het label scoorde aan de lopende bands hits. Zo scoorde Gaye bijvoorbeeld samen met Tammi Terrell een grote hit met Ain't No Mountain High Enough, geschreven door Ashford & Simpson.

Het meesterwerk van Gaye effende het pad voor meer artistieke vrijheid voor Afro-Amerikanen. Vijftig jaar na dato is het album nog steeds pijnlijk actueel. Opener en titelnummer What’s Going On gaat over de waanzin van oorlog. Een van de eerste regels luidt : Brother, brother, brother, there’s far too many of you dying”. Een verwijzing naar de twintig jaar durende Vietnamoorlog, waaraan Gaye’s broer Frankie ook drie jaar deelnam vlak voordat What’s Going On verscheen.

Een andere regel uit het lied is : “Father, father we don’t need to escalate”. Hierin richt hij zich tot de Heer, maar het zou ook kunnen refereren aan de regelmatige ruzies die hij toen al had met zijn vader Marvin sr. Het huwelijk van senior was niet bepaald het meest gelukkige en zijn ouders had om de haverklap ruzie, waarbij Gaye het altijd opnam voor zijn moeder. Later gingen die ruzies tussen senior en junior vooral over Gaye’s levenswandel. Een ervan werd Gaye fataal. Op 1 april 1984 werd Gaye, één dag voor zijn vijfenveertigste verjaardag, door zijn vader tweemaal in het hart getroffen en stierf in de armen van zijn broer Frankie. Nota bene vermoord met het wapen, wat Gaye vier maanden eerder zijn vader cadeau had gedaan.

De dag dat het gebeurde herinner ik me nog als de dag van gisteren. De schok was enorm bij mij toen ik het die dag hoorde in het acht uur journaal. Enkele jaren ervoor was Gaye een beetje van ons geworden, bewoners van de Lage Landen. In 1981 was Gaye namelijk naar Europa verhuisd. Op de vlucht voor cocaïnedealers, twee hebberige ex-vrouwen en de IRS, de Amerikaanse belastingdienst. In eerste instantie vestigde hij zich in Londen. Vlak ervoor had hij het Teteringse model Eugénie Vis ontmoet, na een optreden in Carré. Zij werd zijn geliefde en zou zich over hem en zijn zoontje gaan ontfermen en zorgde ervoor dat hij tijdelijk clean was.

Al spoedig vestigde Gaye zich in Oostende, maar verbleef ook af en toe in Teteringen, en verschenen in die tijd nog twee prima albums In Our Lifetime en vooral Midnight Love. Inspiratiebron voor de hit Sexual Healing was zijn vriendin Vis. Een nummer waaraan Charles Dumolin meeschreef, maar die er niet de credits voor kreeg. Dumolin werd onder andere bekend van Hey nana van Micha Marah en Jij en ik van Ann Christy. In opdracht van Stad Oostende maakte Dumolin ook het bronzen beeld “ Marvin Gaye” voor het Casino-Kursaal. Het monument weegt 2500 kg en is levensgroot. Het is nog steeds anno 2021 te bezichtigen in de lobby van de Kursaal.

Een zeer terecht eerbetoon voor een van de meeste begenadigde soulzangers uit de geschiedenis. Die ons prachtplaten naliet als Let’s Get It On, I Want You, Here,My Dear en natuurlijk What’s Going On.

In Embudo werd oorspronkelijk door Remington op 1 juni 2020 in eigen beheer uitgebracht. Waarschijnlijk door gebrek aan promotie kreeg deze prachtplaat toen nauwelijks aandacht. Zeer ten onrechte, gelukkig verschijnt het album nu opnieuw op kwaliteitslabel Loose. Mary werkte lange tijd met haar handen, op boerderijen, steengroeven en bewerkte klei. Die periode vormt vaak metaforen voor haar verhalen en liedjes.

In de zomer van 2013 bracht Mary een week door op het Kerrville Folk Festival en zong voor het eerst haar liedjes voor een publiek. Dit avontuur bracht haar op het idee om haar liedjes te delen. Toen haar vriendin Adrianne Lenker van Big Thief Mary hoorde zingen, stelde ze voor om samen een album te maken.

Dus nam Mary haar debuutalbum met originele liedjes op met haar vrienden Adrianne en James Krivchenia (Big Thief) en Mat Davidson van Twain. In Embudo is gemaakt met volledige live takes op een viersporenrecorder in een klein huis aan de rand van de Rio Grande in Embudo, New Mexico, vandaar de titel van het album. Het is in wezen een veldopname met het geluid van regenwater en gelach tussen de vaak spirituele liedjes door.

Bij beluistering valt meteen de prachtige, wat hese stem van Mary op. De samenzang is vaak subliem, soms doet die denken aan Gillian Welch & Dave Rawlings (Mary Mary). Het spelplezier en de relaxtheid is groot. Bovendien valt regelmatig de inventieve percussie op (bijvoorbeeld in Fire) evenals het subtiele gitaarspel (Wooden Roads). Ondanks de sobere bezetting maakt In Embudo veel indruk. Liefhebbers van onder anderen Big Thief en Gillian Welch & Dave Rawlings zullen wel raad weten met het bijzonder fraaie In Embudo.

Sinds 1997 brengt singer-songwriter Mary Gauthier met een zekere regelmaat albums uit, waarvan het persoonlijke The Foundling mijn favoriet is. Dark Enough to See the Stars is intussen haar negende album. De kwaliteit varieert altijd van goed tot uitstekend, het nieuwe album vormt daarop geen uitzondering.

De titelsong van het album schreef Gauthier lang geleden samen met Beth Nielsen Chapman. Ze heeft het nooit uitgebracht omdat het niet helemaal goed voelde. ““We hebben er nog eens naar gekeken tijdens de donkere dagen van de pandemie nadat we allebei een aantal dierbare vrienden hadden verloren. We zagen het nummer in een nieuw licht en waren in staat om het opnieuw te schrijven en het kernidee te vinden... namelijk dat hoewel de mensen die we verloren waren voor altijd verdwenen waren, de liefde die ze ons hadden gegeven dat niet was. Het werd gegeven als een geschenk dat we voor altijd konden houden.

Er is iets met verdriet dat duidelijkheid brengt. Ik nam de titel van een toespraak van Martin Luther King. Dr. King: "Trouble is in the land; confusion all around. But I know, somehow, that only when it is dark enough can you see the stars.". Voor mij betekent dit dat wanneer de dingen op hun slechtst lijken, we vaak de gave hebben om precies te weten wat belangrijk is en wat het belangrijkst is.””, aldus Gauthier.

Het album begint vrij luchtig, zoals onder andere de opgewekte ballade Amsterdam, waarin ze samen met haar geliefde Jaimee Harris de liefde voor Amsterdam en de liefde in zijn algemeenheid bezingt. Ze schreef het nummer samen met de talentvolle Harris, net als het fraaie, uitgesponnen nummer How Could You Be Gone. In het gospelachtige Thank God for You dankt ze de Heer voor haar fijne, stabiele relatie met Harris.

Een viertal nummers schreef Gauthier samen met de voor mij onbekende songschrijver Ben Glover, die vaak inspiratie uit het geloof put. Truckers and Troubadours schreef ze samen met Darden Smith. Overigens doet me haar manier van zingen soms aan Lucinda Williams denken.

Zolang Gauthier albums blijft maken als Dark Enough to See the Stars, blijf ik uitkijken naar haar volgende release. Maar eerst kijk ik uit naar het tweede album van partner Harris, want haar indrukwekkende debuut Red Rescue verscheen ook alweer bijna vier jaar geleden.

De afgelopen jaren groeide Mary Lattimore uit Los Ageles uit tot een van de meest populaire én een van de meest interessante harpistes in de wereld. Ze werkte al samen met een keur aan interessante artiesten als Meg Baird, Thurston Moore, Sharon Van Etten, Jarvis Cocker, Kurt Vile, Steve Gunn, Ed Askew en Fursaxa. In haar composities gaat ze de uitdaging niet uit de weg, ze experimenteert volop op haar Lyon en Healy Concert Grand harp. Ze dompelt haar composities vaak onder in sfeervolle en subtiele, elektronische ambient klanktapijten. Haar vorig jaar verschenen album Silver Ladders oogstte alom lof. Het was zelfs een eindejaarsfavoriet van o.a. NPR, Pitchfork en The New Yorker. Het gaat hier om een limited-edition cassette & digitale collectie met nieuw en niet eerder uitgebracht materiaal, singles die alleen voor Bandcamp zijn uitgebracht en obscuriteiten uit de recente archieven, zoals ook het geval was op Collected Pieces I, uit 2017. Het is bepaald geen kliekjes album geworden, want alle composities staan als een huis. Het slechte nieuws is echter dat dit album alleen nog maar digitaal verkrijgbaar is, want de cassettes zijn allang uitverkocht. Het goede nieuws is dat op 14 januari het album Collected Pieces: 2015-2020 zal verschijnen. Selecties uit beide collecties (CP I & II) maken hun vinyldebuut begin 2022, die gelukkig zowel op cd als op vinyl verkrijgbaar zal zijn in de webshop van De Konkurrent en eventueel daar al besteld kan worden.

Een van de meest interesseante instrumentale componisten van nu is voor mij harpiste Mary Lattimore uit Los Angeles. Niet alleen de albums die ze zelf maakt, zijn altijd zeer de moeite waard, maar ze werkt ook graag mee aan albums van artiesten van divers pluimage. Zo werkte ze bijvoorbeeld mee aan For the World van Ed Askew, maar ook aan Music for the Age of Miracles van The Clientele. Maar altijd aan albums, waarop het experiment niet wordt geschuwd.

Haar nieuwste album Goodbye, Hotel Arkada bevat gelukkig weer alleen maar splinternieuwe composities. De titel is een verwijzing naar een door Lattimore geliefd hotel in Stari Grad, Kroatië, dat gerenoveerd werd. Lattimore heeft trouwens een voorkeur om te verblijven in oudere hotels. De sfeer na een renovatie in zo’n hotel is natuurlijk veranderd. Het hotel staat hier symbool voor universeel verlies dat gedeeld wordt.

De melancholie druipt dan ook van de tijdloze composities af. Muziek waardoor de luisteraar heel gemakkelijk in een dromerige roes geraakt. De gastlijst van meewerkende artiesten mag er zijn : Lol Tolhurst (The Cure), Meg Baird, Rachel Goswell (Slowdive), Roy Montgomery, Samara Lubelski en Walt McClements. Het wordt trouwens hoog tijd dat Lattimore naar Nederland komt voor concerten, zodat we bijzonder fraaie Goodbye, Hotel Arkada live kunnen horen.

Voor meer toelichting in het Engels op de afzonderlijke composities overgenomen uit het persbericht, zie hieronder :

For the opening track, “And Then He Wrapped His Wings Around Me,” Lattimore looks to two of her closest friends — songwriter Meg Baird, her collaborator on 2018’s Ghost Forests, and accordionist composer Walt McClements, who she’s toured and performed alongside — to surface a core memory. As a kid, Lattimore won a drawing contest through a country radio station and got to see Sesame Street Live! in Asheville. She and her mom were invited backstage, and there the benevolent icon Big Bird “gave me an incredible hug with his scratchy yellow wings.” The trio channel the enveloping warmth of that portrait, the feeling of innocent escape, flying away towards a childhood dream that is just out of reach, surreal, and tinged with sadness. In a rare vocal passage in Lattimore’s library, Baird softly hums with the rolling washes of harp above McClements’ tranquil drone; just for a moment, we are held in a sublime canary yellow embrace.

“Arrivederci” features the synth work of Lol Tolhurst, an original member of The Cure and one of her musical heroes. Lattimore started the song after getting fired from a project because she hadn’t played the harp parts well enough. “So I came home and cried my eyes out and then wrote this song to try to recapture my love of playing the harp with nothing to mess up. I received Lol’s parts on New Year's Eve when I was hosting a party. I secretly went into my room and listened to the song and it felt just so magical to have such an influential musician connecting with a song that I made, especially a song I made when I was feeling like a total failure.”

On “Blender In A Blender,” Lattimore connects with guitarist Roy Montgomery, a pioneer of New Zealand’s underground. First drafted by Lattimore during an artist residency program in UCross Wyoming, the track later evolved over the duo’s pen pal correspondence. Montgomery adds chords that first feel distant, hazed behind a high-drama harp pattern, before thundering into the foreground in a thrilling outro. The title refers to the trend of teenagers blending their cell phones; Lattimore and a friend were joking about all stuff that could be blended, including another blender. Humor is an unsung key to Lattimore’s craft; titles and anecdotes provide unexpected, counterbalancing levity.

The subdued and striking “Music For Applying Shimmering Eye Shadow” is a tribute to the earthly rituals of preparation. “I wanted to make a song for the green rooms,” she says, recalling a moment in the mirror when a tourmate readied herself to go out into the unknown of performance. “It originally was made after googling ‘what does space smell like’ and getting an answer of ‘walnuts and brake pads’ and thinking about the wooziness of space, somehow smelling familiar earth smells in unfamiliar territory. Once I started adding more layers, I started thinking about what I hoped the song would soundtrack and what I wished a song would do.”

In the case of “Horses, Glossy on the Hill,” the narrative is nearly inextricable from the sonics. The percussive clacking resembles hooves in an anxious gate. There’s a storm cloud in the sky; from a car window, Lattimore captures the silvery sheen coming off the horses’ striated shapes as if photographing the scene through sound. Her shimmering strings accelerate and distort under twisting effects as the herd becomes one with the horizon.

There’s a crumbling elegance to the closing track, “Yesterday's Parties,” indebted to the reveries of Julee Cruise and the droning down-tuned strings of The Velvet Underground. We join Lattimore on a midnight stroll through the streets of Brussels; she looks through stained glass windows into quiet apartments and thinks of late nights with her friends who were out of town. Slowdive’s Rachel Goswell sings a wordless hymn as the harp, a special one Lattimore keeps in Brussels, glides with violin from Samara Lubelski. Leaving Lattimore in this place, itself a memory of yearning for connection, is an appropriate end to an album devoted to remembering and manifesting through shared expression.

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Veel weet ik niet over het kwartet Mashville uit Kent in het Verenigd Koninkrijk. Hun rootsmuziek bevat invloeden uit folk, alt-country & americana. Another Place, hun derde album, dateerde alweer uit 2018.

Hun vierde album Lead Heavy Soul werd onder strikte studio protocolvoorwaarden opgenomen in Soup Studios, een omgebouwd schip gelegen op de Theems bij het bekende Londense gebouwencomplex Canary Wharf . Het album werd live opgenomen, waarbij de muzikanten in een kring stonden opgesteld. Frontmannen van het kwartet zijn zanger Graham Loft en gitarist Berin Riley. Samen schreven ze alle liedjes en produceerden ze het album.

Op ieder nummer kreeg men hulp van op zijn minst drie andere begeleiders. Van die begeleiders steelt de pedal steel van Henry Senior regelmatig de show. Maar ook het orgel van Sam Beer, de fiddle van James Patrick Gavin en de piano van George kleuren ook regelmatig de songs fraai in. Maar het meest ben ik toch gecharmeerd van het relaxte en subtiele gitaarspel van Berin Riley.

Op het album zijn geen zwakke broeders te vinden. Favoriete tracks zijn Chains en het fraai uitgesponnen Scene of a Crime. Zonder dat het misschien de bedoeling was krijgt dit laatstgenoemde nummer een actuele betekenis, gezien de verschrikkelijke gebeurtenissen, die zich nu afspelen in Oekraïne. Op het einde ervan is op de achtergrond een stukje uit de tweeënhalf uur durende lezing “The New Field of Research" uit 1959 van Pitirim Sorokin te horen.

Sokorin was een naar Amerika verbannen Rus, die naast schrijver, politicus ook socioloog was. Hij werd vooral bekend door zijn dagboek, wat hij bijhield tijdens de Russische revolutie. Dit dagboek is een helder en vooral buitengewoon spannend ooggetuigenverslag. Hij had een scherp oog voor wat de oorlogshandelingen voor het individu betekenden en wist die in schilderachtige termen te beschrijven. Daarnaast wist hij ook de grote maatschappelijke omwentelingen te schetsen en te interpreteren. Hij is heel beslist in zijn afwijzing van de bloeddorstigheid en tirannie van de Russische revolutie.

Hopelijk zal Scene of a Crime de weg weten te vinden naar radiostations en niet alleen omdat het een fraai nummer is. Maar de overige nummers van Lead Heavy Soul zijn ook niet te versmaden.

Volharding loont wel degelijk. Matt Andersen heeft zijn huidige bekendheid te danken aan zo’n twee decennia keihard werken. Aanvankelijk optredend in kleine achterafzaaltjes wist hij met zijn imposante stem en podiumpresentatie luisteraars te overtuigen en deze zorgden door mond-tot-mondreclame voor het vergroten van zijn populariteit.

Hier in Nederland deed vooral Johan Derksen een duit in het zakje door hem in VI op te laten treden en Matt zelfs thuis bij hem te laten overnachten. Intussen mag hij hier in Nederland optreden op festivals als Ramblin’ Roots en Moulin Blues. Ook werd hij intussen internationaal bedolven onder de nodige prijzen.

Zijn laatste album Honest Man verkocht vooral in thuisland Canada erg goed. Dat album werd in maar liefst acht studio’s opgenomen, dat is nu praktisch beperkt tot een, The Henhouse Studio in Nashville. Deze studio vormde tijdelijk het tweede thuis van Matt. Hij beschrijft de sfeer tijdens het opnemen als buitengewoon gemoedelijk, wat duidelijk zijn weerslag heeft gehad op het eindresultaat.

Net als op de voorganger schreef hij, op één na, alle liedjes met iemand anders. Met daaronder rijzende ster Amy Helm, dochter van de legendarische zanger/drummer Levon Helm van The Band. Amy is te horen in het heerlijke Something to Lose, vooral het orgel is hier onweerstaanbaar.

Muziekliefhebbers, die net als ik van soulvolle achtergrondkoortjes houden komen hier volledig aan hun trekken. Koortjes die verzorgd worden door de onvolprezen McCrary Sisters. Maar ook de blazers vormen geregeld een belangrijk ingrediënt en daarnaast leidde Steve Dawson als producer alles in goede banen. Diens gitaar- en orgelspel zijn trouwens regelmatig om je vingers bij af te likken.

Het was aanvankelijk niet de bedoeling dat afsluiter Quarter on the Ground het album zou halen. Het liedje is een ode aan zijn overleden oom Tony. Matt nam het op met alleen The McCrary Sisters en was bedoeld als een emotioneel cadeautje voor zijn moeder. Zijn manager wist hem uiteindelijk toch te overtuigen het liedje ook met de buitenwacht te delen.

Overigens is het album opgedragen aan oom Tony, zijn aller trouwste fan, die van al zijn albums vijf exemplaren kocht en vervolgens nooit uit het cellofaan haalde. Gevraagd naar het waarom, antwoordde hij dan “ooit worden ze veel geld waard”.

Het zeer soulvolle Halfway Home by Morning is intussen zijn tiende album en nu al mijn favoriete uit die reeks. Aanstaande woensdag komt de sympathieke zanger zijn album presenteren in TivoliVredenburg. Het publiek zal vooraf een half uur lang opgewarmd worden door de uitstekende Belgische singer-songwriter Dries Bongaerts.

Matt Andersen live:

20-03 UTRECHT: TivoliVredenburg support act Dries

Met optreden, optreden en nog eens optreden en mond-tot-mondreclame vergaarde de uit Bairdsville, Canada afkomstige zanger zijn huidige populariteit. Jaarlijks draait hij zijn hand niet om voor minimaal 200 optredens.

Toch werden er van zijn eerste acht albums slechts 30.000 exemplaren verkocht, terwijl van een zangeres als Adele er miljoenen exemplaren over de toonbank vliegen. Ook in de muziekwereld zijn de verdiensten regelmatig raar verdeeld. Andersen mag met zijn imposante stem zeker gerekend worden tot de beste zangers in zijn genre.

Net als Weightless verschijnt Honest Man wederom op True North Records, een label vooral bekend geworden door de albums die Bruce Cockburn erop uitbracht. Weightless werd vakkundig geproduceerd Steve Berlin. Deze keer koos Matt voor Commissioner Gordon als producer.

Gordon werkte met de meest uiteenlopende artiesten samen, waaronder Santana, Stephen Marley, Aretha Franklin en Amy Winehouse. Het moet gezegd, de samenwerking pakt wonderwel goed uit, ondanks het feit dat de opnames plaatsvonden in acht verschillende studio’s, vormt het repertoire een coherent geheel.

Overigens schreef Andersen iedere song samen met iemand anders. In de meeste songs wordt de basis vooral gevormd door het ritme. Het is dan ook niet verwonderlijk dat Andersen gebruik maakt van een aantal muzikanten met een reggae achtergrond, zoals Andy Bassford en Josh David Barret.

De meeste songs ademen daardoor een bepaalde relaxedheid uit. Toch zijn niet alle teksten zo vrijblijvend. Zo is de titelsong geïnspireerd op een politieke cartoon. De inkleuring van de songs is gevarieerd, soms door blazers, fluit, dan weer door toetsen en een enkele keer door gitaren.

Vreemde eend in de bijt vormt de pianoballade I’m Giving In, voor mij het prijsnummer op deze schijf. Het kwam overigens op aparte wijze tot stand. De studio waar de laatste opnames plaatsvonden, bevond zich onderin een theater, waar die avond Alicia Keys zou optreden. Tussen haar repetities door werd het pianogedeelte in het theater opgenomen. Later werd de zang toegevoegd.

Tot nu toe plaatste Allmusic geen enkele recensie over een album van Matt. Ze proberen dit nu enigszins goed te maken door een link op hun website te plaatsen naar een stream van het album. Het zou me overigens niet verbazen dat Honest Man de grote doorbraak voor Andersen gaat vormen. Aan de kwaliteit van het album ligt het zeker niet en nog minder aan zijn geweldige zangkwaliteiten.

Voor het eerst kiest de veelvuldig gelauwerde Canadees Matt Andersen voor een akoestisch soloalbum. Zijn negende album House to House werd in alle rust opgenomen in zijn thuisstudio op het afgelegen schiereiland Nova Scotia. De titelsong schreef hij samen met Chris Robison en Scott Prudence, de muzikanten die zijn thuisstudio bouwde.

Veelal schreef hij de songs samen met anderen en vaak niet de minsten. Met Colin Linden en Tom Wilson van Blackie & the Rodeo Kings schreef hij afzonderlijk een song. All We Need en See This Through schreef hij alleen. Het album wordt afgesloten met de Curtis Mayfield klassieker People Get Ready, een song waarin soul en gospel samenkomt.

Ook in dit sobere repertoire komt zijn machtige soulvolle stem volledig tot zijn recht. Het soulvolle aspect wordt af en toe versterkt door de achtergrondvocalen van Reeny, Micah en Mahalie Smith, Ryan Hupman en Terra Spencer. Zonder verdere muzikale ondersteuning blijft Matt moeiteloos overeind, less is hier ook absoluut more.

House to House werd vorige maand succesvol voorafgegaan door de single Other Side of Goodbye, door Radio Veronica uitgeroepen tot “De Oorkonde“. Gelukkig komt Matt in november naar Nederland voor een drietal concerten, naast House to House zelf ook een absolute aanrader.

Matt Andersen live :

04-11 ROTTERDAM : Lantaren Venster
06-11 EINDHOVEN : Muziekgebouw
15-11 UTRECHT : TivoliVredenburg

Al zo’n twintig jaar brengt de sympathieke Canadese zanger Matt Andersen al albums uit, waarvan de eerste drie in eigen beheer. Zoals ik al enkele jaren terug in mijn recensie over Halfway Home by Morning vaststelde dat volharding loont, iets wat zeker opgaat voor Andersen. Nog niet zo lang geleden trad Andersen op voor enkele tientallen bezoekers en sliep hij weleens bij Johan Derksen op de bank, gelukkig was dat eind vorig jaar anders toen hij onder andere voor een vol Lantaren Venster stond.

Zijn laatste album House to House was een bijzonder sober akoestisch album. Het werd in alle rust, praktisch geheel alleen, opgenomen in zijn thuisstudio op het afgelegen schiereiland Nova Scotia. Op het sobere repertoire kwam zijn machtige soulvolle stem volledig tot zijn recht. Het soulvolle aspect werd af en toe versterkt door de achtergrond vocalen van Reeny, Micah en Haley Smith, Ryan Hupman en Terra Spencer.

Zijn tiende album The Big Bottle of Joy laat een veel uitbundiger geluid horen. De vrolijkheid en uitbundigheid straalt ook af van de binnenhoes, waarop Andersen afgebeeld staat met zijn uitstekende begeleiders, waaronder de zusjes Smith en de geweldige toetsenist Chris Kirby. Zangeres Terra Spencer ontbreekt deze keer, maar schreef wel Aurora en samen met Andersen Miss Missing You. De overige songs schreef Andersen zoals gebruikelijk met anderen samen. Het vaak zeer soulvolle repertoire lijkt me live in de studio te zijn opgenomen. Het spelplezier druipt er vanaf. Hopelijk komt Andersen snel naar Nederland voor liveoptredens en neemt hij zijn achtkoppige band mee. The Big Bottle of Joy werd trouwens gemixt door Steve Dawson, van wie ik gisteren zijn uitstekende album Eyes Closed, Dreaming besprak.

bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

“My name is Matt Haeck, and I am a late bloomer” is de enige, summiere informatie die de binnenhoes vermeldt. Zelfs de credits ontbreken, op de vermelding van producer David Mayfield na. Gelukkig bood het internet uitkomst.

Hij werd geboren op Barbados als zoon van een missionarisechtpaar. De eerste muziek waarmee hij in aanraking kwam waren kerkelijke gezangen. Aanvankelijk wilde Haeck pastor worden, maar besloot uiteindelijk toch voor de muziek te kiezen. Helaas raakte hij verslaafd aan pillen, cocaïne en alcohol.

Het zou vier jaar duren, voordat hij weerstand kon bieden aan zijn verslavingen. Hij verhuisde naar Indianapolis en begon yoga te praktiseren. In diezelfde periode zou hij ook beginnen te schrijven aan de songs voor Late Bloomer.

Veel van die liedjes hebben niet de meest prettige onderwerpen : echtscheiding, depressies, demonen en zonden. Een aantal ervan gaan over hemzelf, maar sommige zijn ook fictief.

Gelukkig is de muziek niet zo bedrukt, behoorlijk uitbundig zelfs is 28 years. Een zeer aanstekelijke liedje, waarin hoofdrollen zijn weggelegd voor dobro, fiddle en accordeon. Haeck wordt omringd door uitstekende muzikanten zoals Paul Defiglia (The Avett Brothers) en Aaron Lee Tasjan.

Van laatstgenoemde recenseerde Rein van den Berg onlangs de voortreffelijke cd Silver Tears. Haeck zingt fraai duet in Cotton Dress met de geweldige zangeres Caitlin Rose. Ook Haeck is een begenadigd zanger, die met opvallend gemak zingt. Vooral in de meer ingetogen liedjes komt zijn fraaie warme stem erg goed tot zijn recht.

Misschien wel het fraaiste nummer is het liefdesliedje Lovin’ Off My Mind, wat ondanks alleen zang en akoestische gitaar veel indruk maakt. Niet alle liedjes schreef hijzelf, Belt werd geschreven door Ben Douglas. Ook is er nog een cover te vinden van Ramlin’ Man van Hank Williams.

Dit debuutalbum verscheen al juni vorig jaar in Amerika en kreeg onder anderen een zeer lovende recensie van No Depression. Volgens mij terecht dat 3 maart een Nederlandse release volgt. Het zou mooi zijn als hij binnenkort naar Nederland zou komen voor concerten, want hij behoort tot de beste zangers in zijn genre.

Het gezegde “don't judge a book by its cover” is absoluut van toepassing op An Honest Effort van Matt Patershuk. Het artwork is op zijn zachtst gezegd niet om over naar huis te schrijven. Bij het maken van zijn nieuwe album had hij het veel door zijn opa gebruikte gezegde “God loves a Trier”. Zijn opa had een eigen interpretatie hiervan. “He meant that there is worth, and value in the trying. The act of making an effort is redemptive, despite the outcome.”, aldus Patershuk. Deze Canadese singer-songwriter is een geboren verhalenverteller, die vaak vergeleken wordt met artiesten als Waylon Jennings, John Prine, Kris Kristofferson en Guy Clark. Hij zingt met zijn prettige stem op een bijzonder relaxte manier zijn liedjes. De enige constante factor tot nu toe op zijn vier albums is coproducer Steve Dawson. Over zijn intenties voor An Honest Effort ; “You’ll find stories on this album about folks trying. In the face of unfavourable odds, with seemingly certain unfavourable outcomes, they give it a good go. Results vary, but all of them are better off for the attempt.”. Met de nodige empathie en humor vertelt Patershuk zijn verhalen, niet altijd even persoonlijk. Shane MacGowan is een humoristische beschrijving van zondags- en kerstkind Shane MacGowan, voor en na dat hij een kunstgebit krijgt. Jammer trouwens dat MacGowan niet alles uit zijn carrière gehaald heeft door overvloedig drankgebruik. Over het algemeen worden de liedjes relaxt ingekleurd door zijn begeleiders. En dat zijn niet de minsten. Naast Dawson kreeg hij hulp van Jeremy Holmes (bas en mandoline), Gary Craig (percussie), Keri Latimer ( (achtergrond)zang) en last but not least Fats Kaplin (fiddle, ukulele, banjo en mondharmonica). An Honest Effort bevat een elftal verhalende, vaak relaxte liedjes, waarvan het meest relaxte, Sunny, absoluut mijn favoriet is.

In eerste instantie ging er bij mij geen belletje rinkelen bij de naam Matthew Logan Vasquez. Later herinnerde ik me het wapenfeit, dat vorig jaar Robert Ellis een nummer van hem opnam. Wanneer een singer-songwriter van de buitencategorie dat doet, dan moet je wel het nodige in je mars hebben.

Dat blijkt direct bij de opener van zijn tweede soloalbum Does What He Wants (zijn band Delta Spirit staat voor onbepaalde tijd in de wacht). Alle ingrediënten voor een goede song zijn aanwezig. Same is een aanstekelijke, uptempo song met expressieve zang. Bovendien is het voorzien van een uiterst fraai koortje van het folktrio The Parkington Sisters en de strijkers zorgen voor de finishing touch.

De meerderheid van het materiaal is uptempo. Ingetogen is echter Tall Man, het handelt over zelfdestructie door overmatig drankgebruik. Dit droevige liedje eindigt positief, want de slotregel luidt “Yes, I know I can change”.

Over het algemeen zijn de liedjes een stuk positiever van toon dan die op zijn vorig jaar verschenen solodebuut Solicitor Returns, dat sarcastischer en donkerder van toon was. Waarschijnlijk wordt die positievere toon veroorzaakt door het feit dat hij vader is geworden van zoon Thor.

Volgens Matthew heeft dat zijn leven compleet veranderd. Hij zingt over dit vaderschap in Fatherhood. Het vader worden zorgt echter volgens hem niet alleen voor een verstoorde nachtrust, maar ook voor financiële zorgen.

Red Fish zorgt voor variatie, omdat het een lekkere, lome, reggae-achtige groove heeft. De sterkste songs staan wat mij betreft aan het eind (de laatste drie) .

In House Full of Music hoor je overigens in de manier van zingen heel duidelijk, dat Matthew veel naar Roy Orbison (zijn favoriete zanger) heeft geluisterd. Het is een dappere poging, maar de stembuigingen van Big O zijn natuurlijk uniek en onovertroffen, hij behoorde niet voor niets tot de beste zangers van zijn generatie.

Live schijnt Vasquez nog meer te kunnen overtuigen, 30 juni speelde hij nog in Paradiso. Helaas gemist, dus zal ik het voorlopig moeten doen met deze cd, maar dat is geen straf.

Matthew Logan Vasquez - Fatherhood Official Music Video - YouTube

De enorme staat van dienst van beide heren is natuurlijk genoegzaam bekend. Wat wil je, Iain Matthews maakt al meer dan een halve eeuw platen en BJ Baartmans ook al sinds de jaren tachtig. De heren leerde elkaar kennen in 2003, drie jaar nadat Matthews zich vanwege de liefde vestigde in het Limburgse dorp Horst, niet zo gek ver verwijderd van Baartmans’ woonplaats Boxmeer.

Er ontstond al snel een klik en heroprichtten ze Matthews Southern Comfort in 2005. Recent brachten ze samen met klasbakken Bart de Win en Eric Devries daarmee nog de fraaie albums Like a Radio en The New Mine uit, die ik beiden besprak voor mijn blog.

Tijdens de Coronapandemie besloten ze zodra het weer zou kunnen samen te gaan toeren. De titel van hun gezamenlijke album Distant Chatter spreekt natuurlijk boekdelen, de pandemie is uiteraard een belangrijk onderwerpen in, voornamelijk, Iain’s teksten. De muzikale invulling is in handen van BJ, die dat als geen ander kan. Weet altijd precies wat de liedjes nodig hebben, daarom werkt iemand als Jack Poels ook zo graag met hem.

Soms slaan de teksten op Iain zelf, zoals in de dromerige, prachtig voort meanderende opener Sleepwalking. Maar bijvoorbeeld ook in 14 Months, over de veertien maanden durende lockdown waarin Iain zich thuis doodverveelde. Are You a Racist zou je kunnen zien als een aanklacht tegen de oplopende polarisatie tijdens de pandemie, met als gevolg grotere discriminatie en rassenhaat. Het beschikt trouwens over een aanstekelijk refrein dat meteen blijft hangen. De clip ervoor is trouwens gemaakt door BJ's dochter Anna.

Daarnaast krijgt de luisteraar ook prachtige luisterliedjes als I’ve Gone Missing voorgeschoteld. De titel van Here's Looking at You is inderdaad een verwijzing naar de bekende one-liner” Here’s looking at you, kid” uit de filmklassieker Casablanca. De pandemie heeft duidelijk het beste naar boven gehaald bij de heren. Ze staan nu al te popelen om Distant Chatter live te gaan voorstellen.

De grote kwaliteiten van de Rotterdamse singer-songwriter Maurice van Hoek werden al snel door critici geroemd, maar ook door mijzelf, want ik zag Maurice al jaren geleden voor het eerst optreden. Zelfs OOR onderkende al snel zijn talent en noemde hem toen “Een muzikant met capaciteiten waar menig gelouterde americana-artiest een puntje aan kan zuigen”.

Hij debuteerde in 2016 met het album Live Forevermore, gevolgd door de langspeler Traveling Man uit 2018. Sindsdien onderging zijn leven grote veranderingen, waarvan een nieuwe relatie en vader worden de belangrijkste waren. Hij maakte niet alleen groei als mens door, maar ook als songwriter en muzikant, daarvan is Changing Lanes nu het meer dan overtuigende bewijs.

Meteen met de nostalgische opener Old Enough to Know Better, een liedje wat hij samen met Stan de Kwaadsteniet schreef, greep Maurice me bij de lurven. Hierin probeert Maurice zijn leven te omvatten in een liedje van drie minuten, wat begint met de kattenkwaad die hij uithaalde in zijn geboorteplaats Nieuw-Vennep. De song is ondergedompeld in een prachtig strijkersarrangement van Reyer Zwart.

Met Martin Scheppink schreef Maurice het opgewekte uptempo titelnummer Changing Lanes dat vooral over de geweldige ervaring van vader worden gaat. Af en toe schrijft Maurice ook liedjes samen met, de eveneens zeer getalenteerde, Bertolf Lentink. Met hem schreef hij Empty Without You. Al een week nadat hij zijn vrouw leerde kennen schreef Maurice Call You Mine, omdat hij toen reeds smoorverliefd op haar was. De prachtige, gevoelige vioolpartij van Yanna Pelser is hier trouwens de kers op de taart.

Sweet Morning Dew schreef hij op een ochtend toen de uitgerekende datum van de geboorte van zijn dochtertje in zicht was. De strijkers en orkestgevoel maken het nummer groots. Het ingetogen May I Have This Dance is in een keer live opgenomen. “Dit lied is ontstaan een week na de bevalling. Het is een terugblik naar deze avond. We hadden thuis het kaarslicht aanstaan. Samen dansten we op Norah Jones en vertrokken samen helemaal in deze bubbel. Ik vraag mijn vrouw ten dans terwijl we de komst van ons kindje toezingen.”, aldus Maurice.

Met Stan de Kwaadsteniet schreef Maurice het opzwepende Break Down and Call, waarin hij zingt dat hij spijt heeft van een verbroken relatie en dat hij zijn geliefde terug wil. Een wat JJ Cale achtige vibe heeft It Takes Two to Tango. Bijzonder fraai en ingetogen is Keep You off My Mind. Deze folksong gaat over een muzikant die zijn verhalen deelt tijdens het reizen en op het podium. De boodschap is dat hij deze dingen doet zodat hij zijn ex kan vergeten. Om te proberen verder te gaan met zijn eigen leven.

Het dromerige, wat afwijkende Anything at All behoort zeker tot mijn favoriete tracks. Een dromerige popsong met een episch einde is Innonence, wat Maurice in een roes schreef. De energieke afsluiter Dancing in the Rain is een langgekoesterde wens om ooit een Ryan Adams achtige rock song te schrijven. Maurice wordt omringd door geweldige muzikanten, zoals onder andere de veelzijdige drummer Mischa Porte. De locatie waar het album is opgenomen, B & B De Oude Boomgaard, was ook een schot in de roos. Changing Lanes is artistiek wederom een grote stap voorwaarts voor Maurice.

Maurice van Hoek ‘Changing Lanes’ release tour :

22-05 EINDHOVEN : Muziekgebouw, Americana Mondays
25-05 ROTTERDAM : Rotown
27-05 HILVERSUM : Vorstin
02-06 VENLO : Grenswerk
16-06 ZWOLLE : Hedon

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

De naam Maverick Sabre zei me vooraf helemaal niets. Op zoek naar achtergrondinformatie belandde ik op zijn website, maar dat is helaas zo’n typisch moderne, met alleen verwijzingen naar sociale media en optredens.

Maverick Sabre, echte naam Matthew Stafford, blijkt geboren te zijn in Londen, maar opgegroeid in Wexford, gelegen in het zuiden van Ierland. Voor het opbouwen van zijn muzikale carrière keerde hij terug naar Londen.

Zijn debuutalbum Lonely Are the Brave leverde hem in 2012 direct een grote doorbraak op aan de andere van de Noordzee, maar kon hier geen potten breken. Zijn muzikale wortels liggen vooral in de hiphop, maar hij is van vele muzikale markten thuis. Vandaar dat hij het podium deelde met de meest uiteenlopende artiesten, waaronder The Script en Snoop Dogg.

Voor zijn derde album When I Wake Up kreeg hij volledige artistieke vrijheid, waar hij dan ook gretig gebruik van heeft gemaakt. Dat hij een fraaie zangstem heeft werd me meteen duidelijk in de prachtig traag en subtiel opgebouwde opener Preach.

Door de groove had Drifting niet misstaan op Jazzmatazz, Vol. 1 van Guru. Into Nirvana lijkt door het gitaarspel op een liedje van singer-songwriter Bahamas, maar dan wel met hiphop- en gospelinvloeden.

En gevarieerd blijft het, want in het politiek getinte Guns in the Distance rapt hij. Zijn teksten zijn trouwens regelmatig doorspekt met politieke en sociale thema’s. Met Jorja Smith zingt hij een mooi duet in het goed in het gehoor liggende Slow Down. Overigens een wederdienst voor zijn medewerking aan het nummer Carry Me Home van Smith.

Hoe lenig zijn stem is maakt hij duidelijk in het fraaie Weakness. Door het heerlijke ritme behoort A Mile Away tot mijn grote favorieten. Absolute hoogtepunten zijn echter Into Hope en War. In Into Hope gebruikt hij trouwens zijn zangmogelijkheden optimaal.

When I Wake Up is een gevarieerde en bijzonder aangename verrassing voor mij. Het zou me niet verbazen als het zijn bekendheid in Nederland behoorlijk zou vergroten.

Inderdaad een mooi album, waar ik trouwens een aantal maanden een stukje over schreef : Music that needs attention: Meadowlake - Meadowlake - musicthatneedsattention.blogspot.com

Alhoewel ik al ruim dertien jaar niet meer werk, heb ik waarschijnlijk nog steeds behoorlijk last van beroepsdeformatie, want mega bog associeerde ik meteen met een grote hoeveelheid verlopen geld. In mijn hoedanigheid als (balie)kassier had ik in het verleden bij de Nederlandsche Bank namelijk geregeld te maken met buiten omloop gestelde bankbiljetten (bog). Zo’n twaalf jaar geleden nam Erin Birgy de artiestennaam Mega Bog aan. Life, and Another is intussen haar vijfde album en het tweede voor Paradise of Bachelors. Tegenwoordig is Birgy woonachtig in New Mexico. Zoals altijd zoekt ze volop het experiment. Opener Flower heeft de zwoele sfeer van Braziliaanse muziek. De reeds vrijgegeven single Station to Station (nee, geen cover van het bekende Bowie nummer) is vooral vocaal gezien erg fraai. Vervolgens is Weight of the Earth, on Paper een heerlijk uptempo nummer, met de nodige jazzinvloeden. Swingend, stuwend en groovy, inclusief de lekkere sax van Alex Liebman, is Crumb Back. Het titelnummer associeerde ik meteen met de Franse groep Kira Neris. Met andere woorden Life, and Another schiet alle kanten uit. Birgy is een artieste, die zich niet door genres wil laten beperken, altijd op zoek naar volledige muzikale vrijheid. De referenties in het persbericht zijn dan ook talrijk : oa Laurie Anderson, Kate Bush, Slapp Happy, Bridget St John, David Bowie, Cate Le Bon, Aldous Harding, Yoko Ono, Hand Habits, Nico tot aan de filmmuziek van Wim Wenders. Ook deze keer kreeg ze onder andere hulp van James Krivchenia, Meg Duffy en Andrew Dorset van Lake. Ondanks Birgy’s experimenteerdrift denk ik dat het avontuurlijke Life, and Another veel muziekliefhebbers zal gaan aanspreken.

Het is mijn bedoeling om deze recensie kort te houden. Niet omdat er niet veel te schrijven zou zijn over deze EP, integendeel, maar gewoon omdat U dan eventueel des te eerder zou kunnen gaan luisteren.

Deze Belgische jazz zangeres dankt haar achternaam aan haar Italiaanse vader. Ze bracht relatief laat haar eerste album uit, omdat ze eerst haar opleiding aan het conservatorium wilde voltooien. Haar eerste album A Stomach Is Burning verscheen in 2007. Het bracht nog niet de doorbraak, die op de basis van de kwaliteit ervan verwacht mocht worden.

Pas in 2013 verscheen opvolger No Deal, die wel omarmd werd door zowel pers als publiek. Ook internationaal, want in 2015 verscheen een remix van het album. Uitgebracht door Gilles Peterson, eigenaar van het hippe jazzlabel Brownswood.

EP Blackened Cities is slechts gevuld met het gelijknamige, ruim vierentwintig minuten durende stuk. Op het moment dat Melanie en haar collega's de studio ingingen had ze slechts een onvoltooid nummer van ongeveer drie minuten. Ze gaf haar begeleiders de gelegenheid om naar hartelust te improviseren met als resultaat deze intrigerende en hypnotiserende track.

Melanie kwam op het idee voor Blackened Cities na bezoeken aan zwartgeblakerde steden als Manchester en Detroit, maar ook haar geboortestad Charleroi stond er model voor.

De gerenommeerde recensent Thom Jurek heeft het in zijn review over invloeden die gaan van Nina Simone, The Doors (Riders in the Storm), Talk Talk, Simin Tander, Annette Peacock, Portishead tot aan The The (Uncertain Smile).

Zelf hoor ik die invloeden niet echt. Wat ik wel hoor is een geweldige wisselwerking tussen Melanie (zang en fluit) en Pascal Mohy (piano), Pascal Paulus (analoge synthesizers en clavinet, Dré Pallemaerts (drums) en gastmuzikant Sam Gerstmans (bas, cello).

Zonder de anderen tekort te willen doen, vooral de bijdrage van Dré Pallemaerts stuwt voor mij het geheel naar grote hoogtes. Vergelijkbaar met de dominerende bijdrage van Mark Guiliana op David Bowie's Blackstar.

De hoes is een foto van de Belgische top fotograaf Stephan Vanfleteren. Ook hij is danig onder de indruk van Blackened Cities zoals is op te maken uit een quote die ik ergens las : "We zijn naar buiten gegaan, ik heb Stephan mijn iPhone en mijn oortjes gegeven en hij is beginnen wandelen. Ik liep even achter hem en plots zag ik dat hij in de muziek verdwaalde. Ik liet hem vertrekken. De stad in, met mijn iPhone, ergens in Brussel. Dieper in de nacht is hij teruggekeerd naar de Archiduc. Hij zei alleen: 'Ik kan niks meer zeggen, ik ben zo geraakt, ik bel je later.' Toen was hij weg."

Het zou me niet verbazen als Blackened Cities aan het eind van 2016 mijn favoriete album van dit lopende jaar zou blijken te zijn.

De grote liefde voor oeroude traditionele muziek kreeg Melissa met de paplepel ingegoten. Als kind speelde ze contrabas en zong ze in het rondreizende countrygezelschap van haar familie op het platteland van Nebraska. Ook dook ze regelmatig in de platencollectie van haar ouders en luisterde ze naar onder andere naar Hank Williams, Patsy Cline, Loretta Lynn, Ray Charles en Elvis Presley.

Maar dankzij de platen van Jimmie Rodgers, die ze van haar vader kreeg leerde ze haar stem ontdekken en begon ze liedjes te schrijven. Haar kennis van muziek vergrootte ze daarna in bibliotheek van University of Nebraska-Lincoln. Ze spendeerde veel tijd door te luisteren naar grote vocalisten als Billie Holiday, Ella Fitzgerald, Frank Sinatra en Nat King Cole.

Intussen is Melissa Carper een gearriveerde singer-songwriter in old time music. Een paar jaar terug recenseerde ik al Brand New Old-Time Songs van haar en Rebecca Patek, die samen onder de naam Buffalo Gals Band ook twee jaar terug het voortreffelijke Where the Heart Wants to Go maakten. Brand New Old-Time Songs brengt trouwens precies wat de titel belooft, op de cover van Guy Clark’s Sis Draper na dan. Ook zong ze al over haar dwalende ziel (Rambler’s Soul) , nu de titel van haar tweede soloalbum Ramblin’ Soul.

Haar vorige jaar verscheen solodebuut Daddy's Country Gold was erg succesvol, dus stond Melissa weer trappelen om de studio in te gaan. De eerste single Ain't a Day Goes By schreef ze al in 2014 na de dood van haar geliefde hond Betty, die een enorme steun was bij ander groot leed. "This song is very emotional for me. It was difficult to go through my Dad's death, then my Mom's death only a year later, and really, in a sense, losing my younger brother to severe mental health issues that have changed his personality completely. Betty's death crushed me because she had been through it all with me. The grief just started pouring out at that point.". De eveneens vrijgegeven titelsong Ramblin’ Soul beschrijft hoe belangrijk het rondreizen is voor haar creatieve uitlaatklep.

Het album werd opgenomen met Andrija Tokic (St. Paul & The Broken Bones, Hurray For The Riff Raff) en Dennis Crouch (The Time Jumpers) als producers in de analoge The Bomb Shelter studio in Nashville van Tokic. Tien songs schreef Melissa alleen. Daarnaast eentje met maatje en bandlid Gina Gallina en eentje met Brennen Leigh, met wie ze ook regelmatig samenwerkt. Enige cover is een vertolking van Hit or Miss van folklegende Odetta. Ramblin’ Soul is voor mij een onweerstaanbare mix geworden van blues, vroege rock ‘n’roll en old-school soul vermengd met country, western swing en jazz invloeden.

Tot voor kort had ik nog nooit gehoord van Melissa Ferrick, terwijl ze toch al een groot aantal albums uitgebracht heeft. Haar oudere albums vallen onder het alternatieve pop/rockgenre. Ze wordt vergeleken met Liz Phair. Op dit nieuwe album slaat ze de altcountry, americana-weg in. Ze is multi-instrumentalist. De productie van het album verzorgde ze zelf en deed dat meer dan voorttreffelijk. Wreck me is een prachtige, melancholische opener, welke gekenmerkt wordt door schitterend gitaarwerk en blazers, die het melancholische gevoel versterken. Everything you were is een erg intogen song over het verbreken van een relatie. Het heeft een prachtig arrangement met een mooie cellopartij. Pity song behoort tot de betere songs op het album. De opneningszin, This is not a pity song, this is how I feel laat niets aan duidelijkheid te wensen over. De gitaarpartij is wederom geweldig, maar de hoofdrol wordt opgeëist door de schitterende achtergrondvocalen. Bij Overboard gaat bij mij het volume de hoogte in. Een lied waar het verdriet en woede vanaf spat. De overgang naar het ingetogen The truth is is groot. Het is een prachtig lied, waarin ze duidelijk maakt nog steeds van haar geliefde te houden en niet zonder haar kan. Mooi refrein. Home is zonder meer het meest aanstekelijke nummer op het album. Een lied wat na een paar keer luisteren niet meer uit je hoofd te branden is. I don't want you to change is een lied wat ik pas na een aantal keren luisteren op juiste waarde wist in te schatten. Het refrein borrelt op de meest onverwachte momenten in me op. Go easy on me behoort tot mijn favoriete liedjes. Heerlijk gezongen, prachtige gitaarloopjes en een ingenieuze tempowisseling maken dit tot een prachtige song. Love ain't afraid is voor mij het minste nummer, maar toch zeker niet slecht. Iets te doorsnee country voor mij. Tot de absolute favorieten behoort Time to leave, vanwege, het wordt eentonig, het prachtige gitaarwerk en heerlijke zang. Take in all the plants is het meest experimentele, en misschien wel het meest intrigerende en beste nummer van het album. De vioolpartij is werkelijk prachtig. Dit album behoort voor mij tot de absolute hoogtepunten van 2013 tot nu toe.

Bij het verschijnen van voorganger Western Union beloofde Jef Mercelis dat binnen een jaar een opvolger zou verschijnen, maar dat zou uiteindelijk maar liefs zestien jaar gaan duren. Jef werkte er drie jaar hard aan, maar het eindresultaat is er dan ook naar. Het balletje voor, de van oorsprong uit Turnhout afkomstige singer-songwriter, Mercelis begon echt te rollen toen hij in 1992 de finale haalde van Humo’s Rock Rally. Een gedenkwaardige finale trouwens, want ook dEUS en Nemo en The Sideburns (voorloper van Novastar) waren toen eindkandidaten.

Vier jaar later verschijnt zijn debuut The Hopes & Dreams Of a Drunk Punk. Een uitstekend album, waarop hij zingt met dezelfde pathos als Morrisey. Het slotnummer Overdose zorgt trouwens jarenlang voor de nodige verwarring. Velen denken dat het over Jef zelf gaat, maar het handelt over een vriend van hem. Het krijgt enkele lovende kritieken, maar ondanks de nodige trouwe fans, verkoopt het album helaas voor geen meter.

Vervolgens duurt het maar liefst negen jaar voordat opvolger Western Union verschijnt. Dat heeft te maken met het feit dat Mercelis erg kritisch is op wat hij uitbrengt, een beetje een controlefreak wat dat betreft. Het album kenmerkt zich door een meer volwassen geluid. Naast eigen werk bevat het Buddy Holly’s That’ll Be the Day, wat een volledig eigen signatuur krijgt.

Dat White Flemish Trash een bijzonder album ging worden bewees de mooie, ingetogen single Fortune, welke een half jaar geleden verscheen. Dat geldt tevens voor de gisteren verschenen intrigerende single Headlines, met indringende zang van Jef. Erg aanstekelijk en vrolijk is het toepasselijk getitelde Lucky. Het mooiste en meest memorabele refrein bezit Low Motion. De nodige songs bevatten een onderhuidse spanning, het beste voorbeeld daarvan is misschien wel Sparrow.

Jef speelt toetsen, Teuk Henri gitaar ((SHARKO, Rawfrücht, I H8 Camera) en de geweldige drummer is Patrick Clauwaert (Francoiz Breut, Trio Clauwaert Henri Jacquemyn). De rol van Nicolas Rombouts (oa Guido Belcanto) mag zeker niet onderschat worden. Hij bewerkte, mixte en voegde naderhand nog de nodige instrumenten toe aan de songs. Zoals we gewoon zijn van Starman Records wordt een tekstvel meegeleverd. Het artwork is van drummer Clauwaert.

Matthieu van Steenkiste van Enola.be vroeg zich in maart af of dit de comeback van het jaar zou gaan worden, voor mij in ieder geval wel. White Flemish Trash is gewoonweg een van de meest urgente én een van de meest verslavende albums van 2021. Liefhebbers van alternatieve rockgroepen als dEUS gaan hier pap van lusten.

Showcases:

24/10 Anciens Abbatoirs, Mons
28/10 KBK Brussels
5/11 Djingel Djangel, Antwerpen
9/12 Charlatan, Gent (NOT 11/11 Jef Mercelis)

Op deze zonnige, bijna lenteachtige Valentijnsdag viert de Brabantse singer-songwriter John Verhoeven zijn veertigste verjaardag. Helaas voor John was de afgelopen periode voor hem persoonlijk minder zonnig. Zijn vader werd ziek en kreeg hijzelf te kampen met een burn-out/depressie. Even wist hij niet meer hoe het verder moest.

Veel liedjes op zijn derde album Let It Go Easy, de opvolger van het uiterst succesvolle This Ain’t New York, gaan over hoe zijn omgeving en vriendin daarop reageerden. John was echt even zoekende. Donkere liedjes als Demons en Enemy Fire gaan over die periode. Oppervlakkig gezien lijkt de tweede single Trains te gaan over het kalmerende effect dat een treinreis op je gemoedstoestand kan hebben, maar eigenlijk gaat het over het effect wat de afgelopen periode op zijn relatie had.

Ook Knock Me Out heeft hetzelfde onderwerp. Maar ook in opener Bad Start probeert hij oud zeer van langer geleden een plaats te geven. Volgens John is “het een liedje over een liefde die gedoemd was te mislukken op het moment dat het begon. Ik schreef dit liedje naar aanleiding van een avond dat ik in Los Angeles was en ik voor de keuze stond om wel of niet verder te gaan met een meisje dat ik al jaren kende en dat mijn grote jeugdliefde was.

Eigenlijk gaat het nummer vooral over beslissende momenten in het leven die je op dat moment niet zo beleefd maar als je erop terugkijkt bepalend voor de loop van je leven zijn. Dit was zo'n moment. Ik liep letterlijk een club in LA uit, mijn vrienden bleven nog even hangen. Ik heb op de TOMTOM een ritje door een stil en verlaten Beverly Hills gemaakt en de knoop doorgehakt. Deze liefde wordt niet mijn toekomst, uiteindelijk ben ik zo bij mijn huidige vriendin uitgekomen, zij is inmiddels de moeder van mijn twee kinderen.”.

Muzikaal gezien is het wat rauwer en steviger geworden, een koerswijziging die mij uitermate goed bevalt. In Trains hoor je nog de invloeden van Bruce Springsteen terug en de americana-invloeden zijn gebleven.

Het is een album, dat bij meerdere beluistering langzaam maar zeker steeds meer weet te overtuigen, niet in de laatste plaats door zijn uitstekende begeleiders, Kirsten Boersma, Rolf Verbaant, Tom Zwaans en Bram Hakkens. Deze keer koos John ervoor om samen met Guido Aalbers het album te produceren, wat buitengewoon goed gelukt is.

Op Let It Go Easy graaft John diep in zijn eigen zielenroerselen en weet mij daarmee diep te raken.

De afgelopen paar jaar waren niet bepaald de meest gemakkelijke voor John Verhoeven. Zo’n vier jaar terug werd bij de vader van John de spierziekte ALS vastgesteld, een mededeling die insloeg als een bom. Afgelopen jaar overleed zijn vader op tweeënzeventigjarig leeftijd. Helaas niet alleen hij, maar ook een broer, een zus en een zwager van zijn vader overleden binnen een periode van drieënhalve maand. Het gedragen, emotioneel zwaar beladen Death Is in the Air vormt de sleutelsong op John’s nieuwe album Night on Fire.

John leed waarschijnlijk door al dit verdriet een periode aan slapeloosheid, wat leidde tot de song Nighttime Walk. “In een periode van insomnia, stond ik vaak ’s nachts maar gewoon op en besloot ik af en toe maar een wandeling te gaan maken om mijn hoofd leeg te maken en om tot nieuwe ideeen te komen. Alleen ’s nachts rondlopen is echter ook gevaarlijk, niet omdat er gevaar dreigt, maar omdat er zoveel ruimte is om te diep na te denken over dingen.”, aldus John. Het relaxte gitaarspel is hier trouwens om je vingers bij af te likken. Het nummer is een duidelijke verwijzing naar de titel van het album.

Een song waar ik mijzelf en mijn vader in herken, is het eveneens zeer persoonlijke I Am a Lover. John over dit nummer : “Mijn vader was een harde werker, werkte met zijn handen en maakte lange dagen. In zijn jeugd heeft hij veel meegemaakt en dat heeft hem gehard… En zo hard als mijn vader was, zo ben ik niet. Ik kan makkelijk bij mijn gevoel en daarover praten (dat blijkt nu wel weer..) Ik merkte dat mijn vader dat lastig vond. “.

Ook een luchtiger thema als jeugdige naïviteit passeert de revue in de catchy opener Teenage Lovers. Groots en intens is Ghost in the Machine. Samen met zijn uitstekende blandleden Rolf Verbaant (gitaar), Kirsten Boersma (toetsen), Tom Zwaans (bass) en Lynyrd Denissen (drums) werd het album begin dit jaar opgenomen in de studio van Jules Fransen. Aanstaande zaterdag geeft John een instore in De Waterput in Bergen Op Zoom, voor de overige optredens zie zijn website. Nights on Fire is andermaal een zeer persoonlijk album, dat weinig luisteraars onberoerd zal laten.

Mercy John zag als John Verhoeven het levenslicht in het Brabantse Erp op de dag van de zwaarste sneeuwstorm ooit in Nederland, woensdag 14 februari 1979. Die dag staat me overigens nog levendig voor de geest, omdat ik ’s morgens met veel pijn en moeite als dienstplichtig soldaat op tijd de legerplaats in Ossendrecht wist te bereiken.

John groeide op in een beschermd milieu. Als jongen speelde hij met zijn vriendjes vaak op de velden of was hij in het bos te vinden. Als twaalfjarige had hij reeds zijn eerste bandje, dat oefende in een van de loodsen van zijn ouders, die een boerenbedrijf hadden.

John studeerde aan de Radboud universiteit. Naast muzikant is hij docent music marketing aan een hogeschool van Fontys: Fontys Academy for Creative Industries. Hij werkt voor de opleiding International Event Music & Entertainment Studies. Daar leiden ze studenten op tot managers, marketeers, communicatie professionals voor de entertainment, muziek, festival, cultuursector etc. Wat perfect te combineren is met zijn ambities als muzikant. Daarnaast schrijft hij muziek voor anderen, waaronder ook kinderliedjes.

Onder de naam John Henry, een verwijzing naar zijn doopnamen, debuteerde hij met Five More Days & A Matter of Somewhere. Dit album kreeg de nodige lovende kritieken. Zo noemde Willem Jongeneelen van Oor het een dijk van een Americana album van eigen bodem. Ook werd zijn album veel gedraaid op de radio en trad hij op door het hele land.

Achteraf vond hij de artiestennaam John Henry te algemeen en besloot zijn nieuwe cd This Ain’t New York uit te brengen als Mercy John. Al vooraf had ik een goed gevoel over het album, toen ik las dat het geproduceerd werd door de onvolprezen Gabriël Peeters. Hij weet altijd het beste in de muzikanten naar boven te halen, zo ook op deze schijf. De favoriete artiesten van John zijn Tom Petty, Bruce Springsteen en Ryan Adams.

Bij de ijzersterke opener en titeltrack moest ik direct denken aan Jason Isbell, met name door de zang. Net als Isbell heeft John een krachtige stem, waarmee hij de songs een behoorlijk emotionele lading geeft. This Ain’t New York gaat over hard werken, doorzetten en hopen dat succes en geluk je dan uiteindelijk ten deel zal vallen.

New York is gebruikt als een metafoor van een stad waarin alles succesvol lijkt te zijn. Een schril contrast met de dagelijkse gang van zaken. Hard werken, niet lullen maar poetsen zijn de dingen die in zijn genen zitten en zijn tijdens zijn opvoeding nog eens flink ingestampt. De openingsregels van het fraaie, ingetogen Lost verraden een hoop verdriet en eenzaamheid:

“Papa was always busy
And momma never said ‘I love you’
Is there something I can do that’s right”

John vertelde me dat het over zijn vader gaat, die boer was, altijd hard werkend, teruggetrokken leefde terwijl het leven zich aan hem voorbij trok. John heeft lang geworsteld met dat teruggetrokken bestaan. Hij had het gevoel dat hij enorm veel van de wereld niet zag.

Back Home vertelt een verhaal over mensen die net als hijzelf ontzettend last van heimwee hebben. Hij heeft een ziekelijke vorm van heimwee en verlangt op zo’n moment ontzettend sterk naar huis en het vertrouwde. Echter wat erg tegenstrijdig is, is dat als hij thuis is het weg zijn (bijv. naar Amerika) enorm verheerlijkt. Een constante interne strijd dus.

Door bepaalde privéomstandigheden heeft hij een tijdlang problemen gehad in de omgang met onbekende mensen. Het leidde zelfs tot plotselinge angsten op ongewone momenten. Hij heeft dit verwoord in Strangers.

Gelukkig is het niet alleen maar kommer en kwel, want Endless Summer is een liefdesliedje. Over de ontluikende liefde op een zwoele zomeravond op een zelfgemaakte schommelbank in het schemerlicht.

De officiële album presentatie is 12 februari in W2, Den Bosch, die deel uitmaakt van een toer. Sommige optredens zijn als support act van JW Roy. This Ain’t New York is een prachtig Americana album met liedjes die een eerlijk inkijkje geven in de diepere zielenroerselen van de maker.

Mercy John live:
21-1 HILVARENBEEK: Het Podium
28-1 VALKENSWAARD: Café De Fantast
3-2 EINDHOVEN: Effenaar
5-2 ZWOLLE: Hedon
11-2 DORDRECHT: Bibelot
12-2 DEN BOSCH: W2, Officiële album presentatie
17-2 OSS: Groene Engel
18-2 UTRECHT: Tivoli de Helling
3-3 VLAARDINGEN: Kroepoekfabriek
5-3 BREDA: Mezz
19-3 WEERT: De Bosuil
26-3 HELMOND: De Cacaofabriek
1-4 HARDENBERG: Deel 2
9-4 HOORN: A Small Town Music Walk Festival

Singer-songwriter Meredith Moon is een labelgenoot van de door mij gisteren besproken Bruce Cockburn en eveneens van Canadese afkomst. In tegenstelling tot Cockburn laat Meredith zich volop inspireren door old-time music uit de Appalachen, een gebergte in de Verenigde Staten. Er staan dan ook twee traditionals op haar tweede album Constellations, het fraaie Soldier’s Joy en het instrumentale Needlecase Medley.

Meredith is een multi-instrumentalist, die onder andere gitaar, piano, lap dulcimer speelt, maar vooral excelleert op de clawhammer banjo. Ze leerde het instrument op haar 21ste zichzelf spelen via YouTube filmpjes. Op twee nummers neemt echter de piano het voortouw, in opener Starcrossed en in Mark Twain.In That Town is de fiddle van Tony Allen de kers op de taart.

Favoriete track is het mij kippenvel bezorgende Lighthouse County, met wederom een prominente rol voor de fiddle van Tony Allen. Meredith beschikt over een krachtige, expressieve stem. Het album design is Antoine Moonen, ik vermoed hierdoor dat Meredith’s achternaam dus Moonen moet zijn. Trouwens een in Nederland veelvuldig voorkomende naam. Meredith toerde al eens door Europa, hopelijk komt ze snel eens terug om het fraaie Constellations voor te stellen.

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Eigenlijk zou ik als vaste kijker van “De Avondshow met Arjen Lubach” actrice en zangeres Merel Baldé moeten kennen. Samen met Lubach schreef ze het nummer Ik **** je op afstand wat te horen was in het programma van Lubach in april 2020 aan het begin van de Coronapandemie. Aangezien ik de muzikale kwaliteiten van Lubach een stuk minder hoog aansla dan zijn humoristische kwaliteiten kan ik mij die uitzending niet meer herinneren.

Baldé blijkt echter behoorlijk veelzijdig en populair te zijn (stond bijvoorbeeld al op Lowlands en Rock Werchter). Zij studeerde in 2014 af aan de Amsterdamse Toneelschool & Kleinkunst. Ze was in de jaren daarna geregeld in theaterstukken te zien, waaronder als Charlotte in de bekende musical “Soldaat van Oranje” en in enkele films. Haar muzikale carrière kwam op gang dankzij de singles Lekker met de Meiden en Hou Je Bek en Bef Me (3voor12 Song van het jaar 2019). Om vervolgens hierna Paradiso voor het eerst uit te verkopen.

Met haar debuutalbum Troostprijs wilde ze een echte popplaat maken. “Met Naar De Haaien & Weer Terug was het voornemen: een echte MEROL plaat maken. Ik wilde weer terug naar de Do It Yourself grilligheid en gekte van mijn eerste liedjes die ik zelf op Garageband produceerde. Toen ik begon met muziek maken deed ik alles onbevangen en op intuïtie. Doordat ik de muziekwereld steeds beter leerde kennen, begon ik de druk te voelen van een hit en de druk om een breder publiek aan te spreken. Daardoor leverde ik soms wat van mijn eigenheid en theatraliteit in.”, aldus Baldé.

Voor mij was het erg wennen aan de muziek, vooral aan de elektronica in de catchy uptemponummers. Liever hoor ik haar in het ingetogen, met een Rhodes opgesierde ballade Niet Meer Met Mij. Hierop is trouwens de enige van haar begeleiders die ik ken te horen, Okke Punt (Yori Swart). In haar regelmatig expliciete teksten legt ze op eigenzinnige wijze het destructieve van de mens bloot, ons escapisme en hoe we onszelf voor de gek houden. Ze uit in Sorry Lul kritiek op mensen (met name mannen) die geen verantwoordelijkheid durven te nemen voor hun fouten en zeer bekwaam zijn in het omzeilen van dat ene woordje…sorry.

Ze neemt het op voor bekende mensen die al hun privacy kwijt zijn en hunkeren naar anonimiteit op de dansvloer met Salmari & Kreeft. Op Ziet Ze Dan Niet laat ze zien hoe goed zij zich kan aanpassen en vormen naar wat er van haar verwacht wordt als vrouw in een wereld die gebouwd is door en voor mannen. Muzikaal vliegt het alle kanten uit, van eerder genoemde ballade, tot aan rauwe elektropop, rock en zelfs house. Naar de Haaien & Weer Terug is een grillige, avontuurlijke plaat. Voor de komende tourtickets, zie hier.

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com