Een van de meest fraaie debuutalbums van vorig jaar was zondermeer Julius van de uiterst talentvolle jonge singer-songwriter Meskerem Mees. Geboren in Addis Abeba, de hoofdstad van Ethopië, maar op zeer jeugdige leeftijd geadopteerd en sindsdien woonachtig in Gent. Op een jaar na dan, toen ze in Denemarken woonde. Ze volgde er les op een speciale school. De drie semesters waren opgedeeld in creatieve onderdelen als dans, koken, schilderen en natuurlijk muziek.

Geheel geïnspireerd en vol energie stortte ze zich op het schrijven van liedjes, met het prachtige Julius als eindresultaat. Een sober album, praktisch alleen zang, akoestische gitaar en de cello van Febe Lazou. Door de grote synergie met Lazou werden de liedjes naar een nog hoger niveau getild.

Op haar nieuwe EP Caesar zoekt Mesekerem op geslaagde wijze wat meer het avontuur. Dat hoor je meteen al in het gitaarspel in opener The City. Best Friend verscheen al eerder op single. Caesar borduurt voort op Julius en bestaat uit demo's, niet eerder uitgebrachte nummers die ze live hebben gespeeld en wat poëzie. Maar het zijn absoluut geen kliekjes, wat Meskerem ons serveert.

Deze keer speelt ze ook viool en piano. Celliste Febe Lazou is alleen te horen op het ingetogen Away the Sparrow Flies, een van mijn favoriete tracks. De achtergrondzang en cello op andere songs is van Frederik Daelemans. De hoes vermeldt dat Meskerem alle liedjes zelf schreef, maar dat klopt niet.

Eind jaren zestig had de Schotse folkzanger Hamish Imlach een grote hit met Cod Liver Oil and the Orange Juice, een hilarische herbewerking van de gospel klassieker Virgin Mary Had a Little Baby, geschreven door Ron Clark and Carl MacDougall. Op dit moment is Meskerem volop aan het toeren in haar thuisland België, hopelijk komt ze ook snel naar Nederland.

Net als singer-songwriter Wanthanee woont Meskerem Mees in Gent, debuteert ze en is ze niet geboren in België. Meskerem (“nieuw begin”) werd in 1999 geboren in de hoofdstad van Ethiopië, Addis Abeba en op jonge leeftijd geadopteerd. Na de middelbare school zag ze het conservatorium niet zitten en woonde een jaar in Denemarken. Ze volgde er les op een speciale school. De drie semesters waren opgedeeld in creatieve onderdelen als dans, koken, schilderen en natuurlijk muziek. Met nieuwe inspiratie keerde ze terug in België.

Als snel begint het balletje te rollen, in 2019 won ze het podiumconcours Sound Track. Vorig jaar bereikte haar debuutsingle Joe de eerste plaats van “De Afrekening" en wist ze Humo’s Rock Rally te winnen. En onlangs won ze de prestigieuze Montreux Jazz Talent Award. In tegenstelling tot bij Wanthanee is de inkleuring van de liedjes op debuutalbum Julius minimaal.

Op een uitzondering na (een verdwaalde fluit), alleen zang, akoestische gitaar en de cello van Febe Lazou. Meer heeft Meskerem met haar karakteristieke stem niet nodig om te overtuigen. Door de grote synergie met Lazou worden de liedjes naar een nog hoger niveau getild. De liedjes weten snel te ontroeren of zijn soms aanstekelijk en erg vrolijk, zoals bijvoorbeeld Where I’m From. Hierin vertelt ze met trots en op grappige wijze over haar herkomst :

“Where I’m from Sunday is the first day of the week
Where I’m from you’ll find wine instead of water in the creek
Where I’m from the strong they live off the weak
Where I’m from the boys they are dressed like girls
In pretty skirts they twist each other’s hair into curls
Where I’m from nobody walks, everybody twirls
And where I’m from there’s no king or queen and that’s fine
They use the sun and the moon to tell the year and time
Where I’m from is far from here but it’s mine
Far from here, but it’s mine”

Meskerem Mees is een geweldige verhalenverteller, een singer-songwriter van de oude school, die met Julius een toekomstige klassieker aflevert. Vele eeuwen geleden wist ene Julius Caesar bijna geheel Europa te veroveren. Mees lijkt hard op weg hetzelfde te gaan doen, misschien wel de hele wereld.

Uitgebreide tourdata : Tour - Meskerem Mees - meskeremmees.com

Zesendertig is hij intussen, de Amerikaanse singer-songwriter Micah P. Hinson, en heeft reeds een redelijk bewogen leven achter de rug. Micah groeide vanaf zijn vierde op in Abilene, Texas, waar hij zich totaal niet thuis voelde.

Rond zijn twintigste ontspoorde zijn leven, hij verdeed zijn tijd met skateboarden, maar erger nog, raakte verslaafd, ging om met foute vriendinnen en raakte bovendien dakloos.

Gelukkig wist hij uit dit dal te klimmen dankzij de muziek. In Engeland toonde men veel interesse in zijn demo’s en zijn kostje was gekocht.

Zijn debuutalbum in 2004, Micah P. Hinson and the Gospel of Progress, kreeg meteen lovende kritieken. Intussen Is Micah met Presents the Holy Strangers toe aan zijn negende album. Deze keer trakteert hij ons op , zoals hij het zelf noemt, een moderne folkopera.

Het vertelt het verhaal van een familie in oorlogstijd, we volgen de hoofdpersonen vanaf hun geboorte, de fase van verliefd worden en trouwen, het krijgen van kinderen, verraad, tot aan moord en zelfmoord.

Het opname proces nam twee jaar in beslag. Micah maakte daarbij gebruik van de nodige analoge apparatuur. Het repertoire bestaat voor een deel uit instrumentale stuken. De andere liedjes worden op zijn kenmerkende, langzame manier gezongen.

De langste track, Micah Book One, is gesproken. In Lover’s Lane dringt door zijn zang de vergelijking met Johnny Cash erg op. Helaas beschik ik over een promo zonder credits en persinfo, maar als ik mij niet vergis is afsluiter Come By Here een bewerking van een bekende traditional. De desolate pianoklanken hier passen goed bij deze treurig eindigende folkopera.

Tien oktober komt Micah Presents the Holy Strangers voorstellen op een mooie locatie, namelijk het Zonnehuis in Amsterdam.

Micah P. Hinson - Lover's Lane [Official Audio] - YouTube

Donderdag viert Michael Chapman zijn achtenzeventigste verjaardag, maar niet als muzikant in ruste. Vorig jaar produceerde hij bijvoorbeeld nog het schitterende album If We Dig Any Deeper It Could Get Dangerous van Sarah McQuaid. En twee jaar terug bracht hij ter gelegenheid van zijn vijftig jarig jubileum als muzikant het voortreffelijke, door Steve Gunn geproduceerde 50 uit, een album met drie nieuwe nummers en verder een aantal obscure briljantjes uit zijn grote oeuvre.

Op True North wordt gekozen voor een wat andere inkleuring, naast wederom als producer Steve Gunn op gitaar en drums, zingt Briget St. John weer mee en worden de liedjes verder opgesierd door de jonge, talentrijke celliste Sarah Smout en pedal steel virtuoos B.J. Cole. Laatstgenoemde is ook een artiest, die nog lang niet achter de geraniums wil zitten, hij speelde mee op zo’n zevenhonderd albums van andere artiesten, waaronder bekende namen als John Cale, Scott Walker, Elton John, maar ook een hedendaags, eigenzinnig talent als TORRES.

Het zijn met name zijn wonderschone bijdrages, die het prachtige repertoire naar een nog hoger niveau tillen. In het persbericht op de website van Paradise of Bachelors staat vermeld dat True North voornamelijk uit nieuw werk bestaat, maar dat klopt niet. Vier van de elf composities zijn compleet nieuw, waaronder de ijzersterke opener It’s Too Late. Erg vind ik het niet, want de magie die in de studio tussen deze muzikanten ontstond is erg groot.

Naast die vier nieuwe nummers werd het instrumentale Vanity & Pride wat op Fish stond van een tekst voorzien. Ontroerend vind ik vaak de steeds meer aan slijtage onderhevige en steeds meer breekbare stem van Chapman. Vooral in het samen met Bridget St. John gezongen Full Bottle, Empty Heart weet hij me diep te raken.

Niet alleen tekstueel blikt Chapman af en toe terug, op de binnenhoes is een foto uit 1930 te vinden, met daarop zijn moeder, opa en overgrootvader. True North behoort zondermeer tot zijn meest homogene albums. Dankzij de invloedrijke dj John Peel werd hij ooit bekend en wordt nu Fully Qualified Survivor algemeen gezien als zijn absolute meesterwerk, daarnaast maakte hij nog een reeks prachtige albums, maar toch zit daar geen album tussen, dat mij zo diep weet te raken en te boeien als True North.

Tot slot nog mooi nieuws, voor het eerst in zijn leven zal hij samen met B.J. Cole, Sarah Smout en Bridget St. John ter promotie van een album door Europa gaan toeren, hopelijk worden ook Nederland en België aangedaan. Als je geen dief van je portefeuille wil zijn, dan kan je volgens mij True North in Nederland het goedkoopste op de website van De Konkurrent bestellen.

De afgelopen periode werd Michelle getroffen door het verlies van dierbaren. Gelukkig vond ze troost in haar geloof. Daarnaast gaf ze uiting aan haar intense verdriet door het schrijven van nieuwe liedjes.

De laatste jaren waren erg succesvol voor de van oorsprong Amerikaanse zangeres. Ooit was ze hier na een musical blijven hangen, omdat ze haar hart verpandde aan ons land en zijn bewoners. Haar carrière onderging een belangrijke wending, nadat ze Onno Smit en Paul Willemsen ontmoette, met wie ze een uitstekende creatieve wisselwerking heeft.

Geheel onverwacht werd het basale The Gospel Sessions Vol. 1, wat een zoektocht werd naar de oorsprong van de gospel, een groot succes. Deel twee werd ook een zoektocht naar de wortels van de muziek, waarvan het drietal houdt. Beide albums werden uiterst lovend ontvangen, waaronder door Oor.

Door het grote verdriet wat op haar pad kwam is The Gospel Sessions Vol. 3 haar meest persoonlijke album geworden. Bovendien vond het trio de sound, waar men naar op zoek was, muziek teruggebracht tot het essentiële. Dit keer liet men zich vooral inspireren door de beginjaren van de funk en soul.

Of in de woorden van Onno Smit : “Volume I en II waren voor ons een zoektocht en een reis naar het vinden van de wortels van de muziek waar wij van houden, maar ook naar het vinden van ons geluid, onze stem. Op Volume III hebben we die gevonden. Zowel live als in de studio. Het is onze interpretatie van gospel, gewikkeld in een dekentje van soul, blues, jazz and afrobeat. It’s a record that will blast from your speakers in Technicolor!” .

The Gospel Sessions Vol. 3 is een bijzonder overtuigend album geworden, met ingetogen prachtsongs als Tell Me Why, Give it to Him (met lekker koortje) en Walk with Me. En daarnaast spetterende en ritmische songs als Up Above My Head en Proverbs 3. De komende tijd zal het album volop gepromoot worden door middel van concerten, waaronder op Pinkpop.

The Gospel Sessions Vol. 3 zal ongetwijfeld de populariteit van Michelle en haar mannen nog verder vergroten.

De afgelopen jaren zat het Michelle David op persoonlijk vlak bepaald niet mee. Voorganger The Gospel Sessions Vol. 3 stond volop in het teken van het verlies van dierbaren, waaronder haar eigen moeder. Op muzikaal gebied ging het juist wel voor de wind, want ze werd onder andere genomineerd voor een Edison.

Echter vlak voor een toer werd de diagnose borstkanker geconstateerd. Uiteraard sloeg die boodschap bij haar en haar naaste omgeving in als een bom. Toch besloot ze te gaan toeren, zonder haar begeleiders op de hoogte te brengen. Ze wilde niet dat het sfeer zou gaan bepalen tijdens die tournee. Het toont aan dat Michelle een sterke vrouw is.

Slechts enkele weken na de geslaagde operatie mocht ze een geweldig optreden verzorgen voor Koning Willem-Alexander en Koningin Maximá op Bevrijdingsdag 2019. Intussen is ze weer genezen verklaard. Het kon niet anders dan dat The Gospel Sessions Vol. 4 over haar persoonlijke leed zou gaan en hoe ze dat overwonnen heeft.

Het album heeft de positieve ondertitel Victory! gekregen. Opener Good Good Good maakt meteen duidelijk dat het een album vol bruisende energie en positieve levenslust is geworden. Was het eerste album nog vrij basaal, werd het geluid op de volgende albums steeds gevarieerder en avontuurlijker.

Voor het eerst verkent Michelle samen met Onno Smit en Paul Willemsen de muziek uit het Caribisch gebied, met als resultaat het heerlijke reggaenummer Oh My My en het onweerstaanbare Victory!. Ook reist men geregeld af naar Afrika en hoor je in Myshel en You Are invloeden uit de Afrobeat terug. De Afrikaanse instrumental R'Fissa werd geschreven na hun reis naar Marokko.

Ook tapt men veelvuldig uit het soulvaatje; northern soul, boogaloo, Afro soul en Chicago en Memphis soul. Met vooral duidelijke invloeden van de muziek van Curtis Mayfield. Als godvruchtig mens komt het geloof af en toe in haar teksten voor, zonder dat het drammerig wordt. Zo citeert ze in Yes I Am uit de bijbel, Genesis 4:9 : “Am I my brother’s keeper?” Welke vraag ze volmondig met “Yes I Am” beantwoordt.

“Toen ik ziek was namen er ineens allerlei mensen contact met me op, waar ik jaren niet van gehoord had. Wildvreemden ook. Het mooist was een mail van de manager van de Amerikaanse R&B-zanger Kem, die ik maar één keer ontmoet had. Zij stak me echt een welgemeend hart onder de riem. Dán zie je ineens wie je vrienden zijn. Ik vind het mooi als mensen om elkaar geven en voor elkaar willen zorgen in plaats van weg te kijken. En zie er het Bijbelse verhaal van Kaïn en Abel in terug.”, aldus Michelle.

Het trio heeft intussen een passende naam voor hun muziek gevonden, Rhythm and Gospel. Het geluid op het nieuwe album is nog voller geworden dankzij meer strijkers, percussie, blazers en zelfs analoge synthesizers. Toch waakt men er voor dat het geluid authentiek en vooral organisch blijft.

The Gospel Sessions Vol. 4 laat een groep horen die nog steeds verder evolueren, maar daarnaast een gevarieerd, energiek en vooral ijzersterk album afgeleverd hebben. Need I say more?

Michelle David & The Gospel Sessions live:

06-03 DEN HAAG: Paard van Troje
07-03 LEEUWARDEN: Neushoorn
19-03 GRONINGEN: Oosterpoort
20-03 UTRECHT: Tivoli
03-04 HAARLEM: Patronaat
04-04 HEERLEN: Nieuwe Nor
19-04 MIDDELBURG: Oostkerk
12-09 ENSCHEDE: Tuckerville Festival

Een Iers artiest waarbij zeker kwaliteit en populariteit hand in hand gaan is Mick Flannery. Vooral in eigen land gaan ze albums terecht als warme broodjes over de toonbank. Hij bracht solo al zes prachtplaten uit. Zijn meest recente release was In the Game, een uiterst succesvol duetalbum met Susan O’Neill.

Ook op zijn nieuwe album Goodtime Charlie staan weer enige duetten, dit keer met Valerie June, Tianna Esperanza en Anaïs Mitchell. Het fraaie duet Minnesota met Mitchell stond al eerder op Mickmas EP Vol. 3 uit 2020. Het is een reactie van Flannery op de dood van George Floyd drie jaar geleden. Het album opent met twee redelijk stevige nummers, vooral het reeds vrijgegeven titelnummer Goodtime Charlie is aan de stevige kant. Opener Neon Tonight is een van de drie liedjes, welke hij samen schreef met Ana Egge. Ook het bijzonder fraaie, ingetogen Machine schreef hij samen met Ana.

De eerste maten van OKLA zijn ontleend aan Small Town Talk van Bobby Charles en Rick Danko. Dit fraaie nummer is terug te vinden op het klassieke debuutalbum van Bobby Charles uit 1972. Het lijkt me een grappige verwijzing naar het feit dat Flannery is opgegroeid in het dorpje Blarney. Tot de meest catchy songs kan ongetwijfeld Someone to Tell It To gerekend worden, niet in de laatste plaats door het aanstekelijke koortje.

Een wat afwijkende song qua opbouw vind ik Give Me Up, wat Flannery schreef met Tony Buchen en Justin Stanley. Een van de hoogtepunten is voor mij Old Friend, een intrigerende song met een onderhuidse spanning. Ook de overige songs zijn van het niveau dat je van Flannery mag verwachten. Goodtime Charlie werd zoals gebruikelijk grotendeels op uitstekende wijze geproduceerd in Cork door Christian Best.

Mick Flannery live :

22-11 EINDHOVEN : Paterskerk
23-11 AMSTERDAM : Bitterzoet

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Na het zien van de MTV Unplugged Special over Nirvana wist Mick Flannery dat hij muzikant wilde worden. Het was vooral de intensiteit waarmee Kurt Cobain zijn liedjes zong wat Mick zo aantrok.

Flannery groeide op op een boerderij in het piepkleine dorpje Blarney, county Cork, beroemd vanwege zijn kasteel en steen. De muzikale genen kreeg hij mee van moeders kant. Intussen is de roem van de singer-songwriter groot, hij won diverse prijzen en verkocht dubbel platina.

Ook vormde hij al een inspiratiebron voor andere muzikanten om muziek te gaan maken. Zo besloot de eveneens op een boerderij in Blarney opgegroeide Anna Mitchell na het zien van een optreden van Flannery in het Cork Opera House dat ze muzikant wilde worden.

Zijn vorige album I Own You handelde over sociale onrechtvaardigheid en ongelijkheid. Deze keer houdt hij het dichter bij zichzelf, vandaar waarschijnlijk dat de titel van zijn intussen zesde album Mick Flannery is geworden.

Op dit nieuwe album zingt hij over ambitie en de zoektocht naar een zinvol leven. Hiervoor heeft hij een centraal personage in het leven geroepen in de context van de soms futloze en disfunctionele levensstijl van een muzikant.

De ijzersterke, zeer intense opener Wasteland handelt over reputatie en ego, maar ook over het schrijven van liedjes.

Andere thema’s vormen onder anderen emotionele zoektocht en redding in Come Find Me, sociaal-culturele onverzettelijkheid in I’ve Been Right, onbetrouwbare liefde in How I Miss You en in Ways Things Go, morele ineenstorting in Light a Fire en verlies van status in Star to Star.

Muzikaal wordt er behoorlijk uitgepakt, de inkleuring is weelderig, maar bevalt me uitermate goed. Het album werd gedeeltelijk in Ierland opgenomen met als producer Christian Best en gedeeltelijk in Los Angeles met als producer Tony Buchen.

Tot op heden waren White Lies en By the Rule mijn favoriete albums van Flannery. Ze worden nu echter voorbijgestreefd door de intens meeslepende en bloedmooie liedjes van Mick Flannery. Andere liefhebbers van zijn werk weten waarschijnlijk genoeg.

Wellicht kwam Mick Flannery op het idee voor een duoplaat na het fraaie Revived, een duet met John Blek op diens album The Embers. Begin vorig jaar bracht Flannery samen met Susan O’Neill (AKA SON) de song Baby Talk uit. Het won de prijs van “Best Original Song of The Year” op de RTÉ Radio 1 Folk Awards en werd intussen zo’n miljoen keer beluisterd op de bekende streamingsdiensten. Susan O’Neill is nog niet zo bekend, maar daar zal snel verandering in gaan komen. Naast een meer dan uitstekende zangeres, met een expressieve stem met een heerlijk hees randje, is ze een multi-instrumentalist. Flannery zelf heeft natuurlijk allang geen introductie meer nodig. Zijn laatste album Mick Flannery was weer uitermate succesvol. Een album was me uitermate goed beviel doordat het weelderig was ingekleurd, met name door strijkers. Ook op In the Game gebeurt dat ook weer regelmatig op succesvolle wijze. Na de sublieme opbouw van opener Trouble weet de luisteraar al dat het snor zit. Sommige songs hebben door de inbreng van blazers een soulvol tintje. De werkwijze was hetzelfde als op Flannery’s voorganger. Mick, Susan en andere Ierse muzikanten werden door Christian Best opgenomen in County Cork en Tony Buchen produceerde het album in Los Angeles en nam verder op met Amerikaanse muzikanten, waaronder Zac Rae (Death Cab for Cuties) op Wurlitzer. Een aantal songs bezitten memorabele refreinen en nodigen daardoor uit tot meezingen, bovendien geeft de zang van O’Neill de muziek van Flannery een extra dimensie. In the Game doet daardoor niet onder voor albums als Mick Flannery, By the Rule en White Lies. Het grappige toeval wil dat deze prachtplaat op dezelfde dag verschijnt als het eveneens bijzonder fraaie On Ether & Air van John Blek. Beiden zijn absolute aanraders!

Painting the Roses is het tweede album van deze uit Los Angeles afkomstige groep, gevormd door Juliana Giraffe en Ari Balouzian. Samen zijn zij verantwoordelijk voor de composities. Beiden zijn ook actief op het gebied van het maken van films, wat ook terug te horen is in hun regelmatig met door ouwe Hollywood strijkpartijen doordrenkte muziek. Een ander belangrijk bestanddeel van hun muziek zijn de rijkelijk aanwezige disco-invloeden. Dat kan ook bijna niet anders want Juliana is de dochter van een dj en hoorde in haar jeugd bijna uitsluitend discomuziek en David Bowie. Ook de veelvuldig aanwezige strijkers zijn verklaarbaar, want Ari is een klassiek getraind musicus. Net als hun debuut Saturn over Sunset werden de liedjes gecomponeerd in hun woning, die uitzicht heeft op Sunset Boulevard. De liedjes worden naast door strijkers ingekleurd door een ruim aanbod aan andere instrumenten. Middelpunt van dit alles vormt de aparte, trage en ingetogen zang van Juliana, die soms begeleid wordt door zoetgevooisde achtergrondvocalen. De arrangementen zijn regelmatig eigenzinnig, maar soms leidt het ook tot een echte oorwurm als Wednesday Baby. Het album verschijnt op Jagjaguwar, wat grossiert in bijzondere artiesten. Daar mag ook zeker Midnight Sister toe gerekend worden. Painting the Roses is een album voor de meer avontuurlijk ingestelde muziekliefhebber.

De eerste twee albums van Mild High Club waren geruisloos aan mij voorbijgegaan. Op die albums was een mix te horen van psychedelische dream pop vermengd met jazz-rock elementen. Op Going, Going, Gone worden ook op inventieve wijze Braziliaanse (folk) invloeden toegevoegd, invloeden vanuit de elektronische muziek uit de jaren zestig en zeventig en funk invloeden. Achter de naam Mild High Club gaat slechts een man schuil, Alex Brettin. Brettin heeft een jazz achtergrond, studeerde af aan Columbia College in Chicago. De meeste instrumenten worden door Brettin zelf bespeeld. Ook een grote vinger in de pap heeft Grammy Award winnares Vicky Farewell Nguyen. Zij is coproducer, schreef mee aan een aantal songs en is op ieder nummer te horen, ofwel zingend en/of op toetsen. De Braziliaanse zangeres Samira Winter is te horen op New High. De muziek luistert heerlijk weg, de teksten zijn een ander paar mouwen. Die zijn nogal politiek getint en doorspekt met scherpzinnige humor. Het is de Brettins kijk op het moderne Amerika. Belangrijke thema’s zijn (wapen) geweld, klimaatsverandering, kleptocratie, vertrouwen, paranoia en individualisme. De twaalf liedjes zijn kort en bondig en duren gezamenlijk nog geen dertig minuten. Maar dat vind ik geen probleem, daardoor zelf ik het relaxte Going, Going, Gone gemakkelijker nog een keer op.

Tim Vanhamel loopt al zo’n twee decennia mee in de Belgische muziekscene. Hij werkte mee aan projecten van onder anderen Broken Glass Heroes, Eat Lions, The Hickey Underworld en Tom Barman’s Magnum. Begin van het millennium bracht hij twee baanbrekende albums uit onder de naam Millionaire. Van uit het niets blies hij dit project in 2017 nieuw leven in met het wederom succesvol ontvangen Sciencing.

Het vierde album APPLZ ≠ APPLZ, spreek uit als Apples not Apples, is weer een heerlijk tegendraadse rockplaat geworden. Enige constante factor is bassist Bas Remans. Alle liedjes werden geschreven en gearrangeerd door Vanhamel.

De opener Cornucopia werd reeds vrijgegeven en is erg catchy, met een gedreven ritmesectie en fraai psychedelisch gitaarwerk van Vanhamel. Buiten bas en drums nam Vanhamel bijna alle instrumenten zelf voor zijn rekening. Los Romanticos valt op door het staccato ritme en refrein dat meteen blijft hangen. Ook Strange Days werd reeds vrijgegeven, de fraaie video ervan werd gemaakt door Nick Timmermans & Jaak De Digitale.

In The Watchman klinkt hij in alle opzichten als een reïncarnatie van Jimi Hendrix. De tekst is nogal cryptisch, het zou kunnen verwijzen naar fake news of naar mensen die zich anders voordoen op sociale media dan ze in werkelijkheid zijn. Het zou me niet verbazen mocht de titel een knipoog zijn naar All Along the Watchtower, de ultieme cover door Hendrix van de Dylanklassieker.

Net als velen van ons maakt van Vanhamel zich zorgen over het huidige politieke landschap. Toch wilde hij zich niet daardoor laat leiden in zijn muziek en wilde die dansbaar houden en wil hij de luisteraar even laten ontsnappen aan de sleur, zij het met de van hem bekende twist. Het opvallende artwork werd trouwens door Vanhamel zelf gemaakt.

Binnenkort zal hij dit spannende en tegendraadse album voorstellen op de Nederlandse en Belgische podia. Zeer interessant voor Nederlandse belangstellenden lijkt me het optreden in de Mezz. Op vrijdag 3 april en zaterdag 4 april presenteert Mezz namelijk hét Belgische festival van Nederland: “Ik Zie U Graag”.

Tijdens dit tweedaagse festival ontdek je een heel weekend lang spannende acts uit de broeierige, bruisende Belgische muziekscene. Op deze editie van “Ik Zie U Graag” zie je naast Millionaire, Zwangere Guy, Compact Disk Dummies, SONS, IBE, Brihang, Mintzkov, Cocaine Piss, The Guru Guru, Black Leather Jacket, Ruby Grace, Borokov Borokov, Compro Oro, Tessa Dixson, Echo Beatty en EMY.

Millionaire live:

21-03 EUPEN: Alter Schlachthof
25-03 BRUGGE: Cactus
28-03 LUIK: Reflector
29-03 ANTWERPEN: Trix (Uitverkocht)
31-03 LEUVEN: Het Depot
03-04 KORTRIJK: De Kreun
04-04 BREDA: Mezz : Ik Zie U Graag
11-04 HASSELT: MOD
14-04 GENT: Handelsbeurs (Uitverkocht)
24-04 UTRECHT: De Helling
30-04 BRUSSEL: Les Nuits Botanique

Dit trio bestaat uit door de wolgeverfde muzikanten. Minco Eggersman is naast zanger en drummer ook producer en componist, maar daarnaast tevens één van de oprichters en mede-eigenaren van de platenlabels Sally Forth Records en Volkoren en van het bierlabel Tongval.

Theodoor Borger komt uit een zeer muzikale familie, niet alleen zijn vader is beroepsmuzikant, maar ook zijn zus Mariecke en broer Johan. Met laatstgenoemde bouwde hij een paar jaar terug zijn eigen studio, waar Unifony gedeeltelijk is opgenomen. Er vonden ook opnames plaats in Engeland en Noorwegen.

Er werd drie jaar keihard gewerkt aan het album. Voor dit project gingen de heren samen met een gastmuzikant, in dit geval met de bekende Noorse trompettist Mathias Eick, om op zoek te gaan naar de essentie van muziek. Ze verlaten de gebaande paden en herontdekken de eenvoud via het experiment. Componeren doen zij niet meer op basis van noten maar door middel van zorgvuldig samengestelde en gelaagde sounds.

Voor het mixen van het album is de Britse engineer Phill Brown ingeschakeld. Brown heeft met een breed scala aan artiesten gewerkt, zoals Brian Eno, Pink Floyd, David Bowie en The Rolling Stones. Wat voor Eggersman en Borger echter de voornaamste reden was om met hem samen te werken is de grote rol die hij gespeeld heeft bij de laatste 2 albums van Talk Talk, Spirit of Eden en Laughing Stock.

Het baanbrekende geluid van deze albums is van grote invloed geweest op beide muzikanten. Brown is officieel al met pensioen maar was dusdanig onder de indruk van Unifony (volgens Phill ‘a labour of love’) dat hij zijn talenten graag nog eens wilde inzetten om het album naar een nog hoger plan te tillen.

Het artwork van Unifony zorgt voor nog een andere Talk Talk referentie; het is namelijk ontworpen door de Britse designer James Marsh die o.a. verantwoordelijk is voor alle kenmerkende hoezen van Talk Talk. Als kers op de toch al niet misselijke taart is het album gemastered door niemand minder dan Bob Ludwig. Deze Amerikaanse audio-grootheid (o.a. winnaar van 11 Grammy Awards) werkte eerder voor artiesten als Radiohead, Nirvana, Paul McCartney, Madonna en vele, vele anderen.

Theodoor en Minco componeerden het repertoire voor het album, waarin hun voorliefde voor de specifieke sound en muziek van de jaren tachtig doorklinkt. Het resultaat is een bijzonder fraai, ingetogen instrumentaal album, dat mij zeer snel wist te overtuigen.

Minco Eggersman, Theodoor Borger & Mathias Eick (UNIFONY) - Ascend - YouTube
Minco Eggersman, Theodoor Borger & Mathias Eick (UNIFONY) - Hunt - YouTube

Minnie Birch kwam ik bij toeval op het spoor. Onlangs speelde zij als supporting act bij de cd-release van Laura Victoria. Laura’s album Head Above Water recenseerde ik onlangs voor Folk Lantern.

Veel weet ik niet over Minnie, zelfs op haar eigen websites is ze een goed bewaard geheim. Ze verzorgde wel ooit het voorprogramma van Joan Armatrading en is ze al behoorlijk populair. Die populariteit bleek wel uit het grote aantal pre-orders die ze kreeg.

Tijdens optredens speelt ze overigens naast haar eigen songs sinds kort ook verrassend genoeg oude bluesnummers. Een jaar geleden kreeg ze van haar opa een grote collectie bluesplaten cadeau en dat opende een nieuwe muzikale wereld voor haar. Vooral vrouwelijke blueszangeressen mogen op haar interesse rekenen.

Floundering is een delicate verzameling folk en pop getinte songs geworden. Minnie Birch heeft een wat hese, hoge stem. Ze zingt haar liedjes zeer ingetogen en breekbaar. Het eerste liedje wat ik van haar hoorde, was Dagger, wat mij na een keer luisteren al overtuigde vanwege de ijzersterke melodie.

Minnie wordt op Floundering spaarzaam begeleid door anderen, maar toch weet ze moeiteloos de aandacht vast te houden. Dat doet ze door inventieve toevoegingen. Bijvoorbeeld door wat percussie of door prachtige achtergrondvocalen zoals in het fraaie Unravelling.

Sleutelsong op Floundering is de titelsong, wat over haarzelf gaat. Haar voormalige vriend bedroog haar. Floundering beschrijft de laatste fase van die relatie en de gedachtes die ze toen had. De liedjes gaan over het gebrek aan communicatie in relaties, het elkaar niet kunnen begrijpen en het gebrek aan onderling respect. Haar teksten zijn boeiend en gespeend van clichés en vormen dus een grote meerwaarde.

Ze werd door Andrew Turner, Michael Pipe, Gary Smith en Duncan MacTavish ofwel financieel gesteund of voorzien van goede adviezen bij de totstandkoming van de cd. De grootste steun en aanmoedigingen kreeg ze echter van haar ouders, Dave en Marie.

Vader Dave maakte het wonderschone artwork van het tekstboekje en van de hoes. De cd is buitengewoon prachtig verzorgd en bij aanschaf krijg je ook nog een button en vier ansichtkaarten geleverd. Debuut Floundering is een prachtige verzameling gevoelige liedjes over menselijke tekortkomingen in relaties.

Mijn aandacht voor River of Silver werd niet op de gebruikelijke manier getrokken. Enige tijd geleden kreeg ik met een andere, te recenseren cd een paar fascinerende zwart-wit ansichtkaarten, die betrekking hebben op het album van Mirja Klippel, meegestuurd.

Het maakte me uiteraard direct nieuwsgierig naar de muziek van Mirja. Na het horen van de titeltrack was ik al overtuigd van de kwaliteiten van de oorspronkelijk uit Finland afkomstige, maar sinds vier jaar in Kopenhagen wonende singer-songwriter.

Twee jaar geleden werd ze al verkozen tot beste singer-songwriter van Denemarken op basis van haar eerste EP Lift Your Lion. Mirja wist trouwens al op haar twaalfde was ze wilde worden, ofwel zangeres of trainer van jonge paarden.

Als verlegen opgroeiende tiener bracht ze haar gedachten onder woorden door middel van gedichten. Ze was overigens te verlegen om ze aan iemand te laten lezen. Het schitterende Jar is gebaseerd op een van haar vroege gedichten.

De titelsong is geïnspireerd door twee boeken, “The Heraldry” van Emile Gevaert en “Symbolism of Place” van John Fraim. Overigens een nogal droevig liedje, dat ingetogen River of Silver, getuige de regel “It’s a long, long painful fall down”.

Favoriete song is voor mij Superior vanwege het inventieve gitaarspel, maar de rest doet daar absoluut niet voor onder. Haar zang is af en toe ijl in haar breekbare liedjes. De inkleuring van de liedjes is zeer sober, Mirja speelt Spaanse gitaar en waldzither en haar partner Alex Jønsson de elektrische gitaren.

Slechts sporadisch worden ze bijgestaan door Gustaf Ljunggren op mandocello, klarinet en elektrisch bas en door Jens Mikkel Madsen op staande bas. Toch weet men zonder enkele moeite de aandacht van de luisteraar vast te houden. De rol van partner Jønsson is belangrijk, regelmatig siert hij de liedjes op met inventief gitaarspel, maar regelmatig ook met zijn bijzonder fraaie tweede stem.

Eind 2016 verzorgden Mirja en Alex al eens een optreden in Nederland voor een enthousiast publiek, hoog tijd voor een tweede keer. River of Silver is ondanks de sobere inkleding een imponerend debuut.

De lente komt moeilijk op gang. Het is vandaag 12 april, maar de sneeuw valt op het moment met karrenvrachten naar beneden. Het voelt dus niet vreemd aan om nu te luisteren naar het album Slow Coming Alive, gestoken in een winterse hoes. Het betreft het tweede album van de Finse, maar ongeveer al een jaar of zeven in Kopenhagen wonende singer-songwriter Mirja Klippel. De titel verwijst naar haar langzame ontdooiing van een zeer verlegen tienermeisje naar een zelfbewuste jonge vrouw. Net als op haar prachtige debuutalbum River of Silver, waarover ik een uitermate lovende recensie schreef. De titelsong was geïnspireerd door twee boeken, “The Heraldry” van Emile Gevaert en “Symbolism of Place” van John Fraim. Maar haar belangrijkste inspiratiebron vormden haar in haar tienerjaren geschreven gedichten. Gedichten die ze door haar verlegenheid voor zichzelf bewaarde. Naast haar gedichten speelt de natuur een belangrijke rol in haar muziek, maar ook de menselijke psyche en die van haarzelf in het bijzonder. Haar interesse in de psyche licht ze zelf nader toe als : "Some of the most painful moments of my life have also been the most sacred. Inside intense pain, a flash of clarity can occur, like lightning, guiding you through. I started looking into poems I wrote in my childhood and teenage years. Going back to those moments where innocence was lost, with the experience I carry today, was very healing. A process that flowed into the songs of this album”.This process is best reflected in three Finnish songs that stem from the vulnerability of youth. Both fragility and strength distinguish the six English songs, which revolve around the acceptance of death, the embrace of painful feelings and liberation from toxic relationships - as in the title track Slow Coming Alive and the song Knives, both of which can be heard in both a psychological and a gender political context.”. De muziek zweeft ergens tussen Scandinavische folk muziek, met de bekende vaak ijle zang, en melancholische Americana. Partner Alex Jønsson valt ook nu weer vooral op door zijn kenmerkende ritmische gitaarspel. Het album is nog iets ambitieuzer en avontuurlijker dan de voorganger. Ze toerde al door een behoorlijk aantal landen. Helaas trad ze slechts een keer op in Nederland, voor een enthousiast publiek. Hopelijk komt daar snel verandering in, want zowel River of Silver als Coming Come Alive zijn albums met breekbare liedjes van zeldzame schoonheid.

Mitch Rivers is intussen achtentwintig en lijkt zijn leven in een rustiger vaarwater te zijn gekomen, door de liefde die hij in Haarlem vond bij zijn Marlies. Deze rusteloze ziel, die overigens een andere naam heeft bij de burgerlijke stand, komt oorspronkelijk uit Alphen aan den Rijn.

Zijn omzwervingen brachten hem onder anderen in Rotterdam, Charleroi en op zijn twintigste woonde hij een half jaar in Ierland. Daar leefde hij van de opbrengsten als straatmuzikant. Zijn levenswandel was in die tijd niet die van de ideale schoonzoon, hij deed zo’n beetje alles wat God verboden heeft.

Zijn rusteloosheid wordt voor een gedeelte bepaald door zijn haat-liefdeverhouding met de grote stad. Het was voor hem een reden om op een gegeven moment Rotterdam te verlaten.

Zijn eerste stappen op muzikaal gebied nam hij met het powertrio Joe Madman and The Sidewalkers. Volgens Mitch maakten ze harde psychedelische rock, met weliswaar veel uiteenlopende invloeden van Westcoast tot Ennio Morricone, maar vooral ruig en denderend.

Op zijn solodebuut Restless Soul, Heartless City wordt het wat dat betreft meer in banen geleid. Je zou de nummers vooral kunnen omschrijven als soulvolle folk & americana liedjes. Maar er is ook ruimte voor zijn iets ruigere kant, zoals in een van de hoogtepunten Days ‘n’ Nights, waarin ook een spetterende gitaarsolo te horen is. Maar let vooral ook op de fraaie kopstem van Mitch.

Mitch is een zanger naar mijn hart, hij durft zijn kwetsbare en emotionele kant te tonen en geeft zich altijd tot het uiterste. Zijn producer Pablo van de Poel, gitarist van DeWolff, kent hij al heel lang. Dat is het eindresultaat zeker ten goede gekomen. De opener van het album Easy Way Out was het album reeds een half jaar geleden vooruitgesneld.

Op Restless Soul, Heartless City wordt vooral de soulvolle kant van zijn stem belicht, met af en toe een heerlijk uitstapje naar zijn wat ruigere kant.

Mitch Rivers live:

27-10 ALKMAAR: Victorie
28-10 DEN HAAG: Paard, album releaseshow
04-11 HAARLEM: De Koepel (samen met Yorick van Norden, Judy Blank en Clean Pete)
07-11 UTRECHT: Stathe
17-11 ARNHEM: Kroese instore
23-11 AMSTERDAM: Concerto instore
02-12 CULEMBORG: Theater aan de slag
06-12 EINDHOVEN: ’t Vonderke
30-12 UDEN: De Pul

Dit schitterende album is vanaf vandaag in zijn geheel te beluisteren op Bandcamp : Elastikanimal | 1631 Recordings - 1631recordings.bandcamp.com

Zonder Torgeir Waldemar had ik deze groep nooit ontdekt. Onlangs ontving ik zijn geweldige cd No Offending Borders, echter zonder credits en de teksten. Later kreeg ik die van de platenmaatschappij alsnog toegestuurd. De tekst van het slotnummer I See the End blijkt geschreven te zijn door Moji Abiola, een naam die geen enkel belletje deed rinkelen.

In eerste instantie leverde internet ook geen resultaat, maar zoals wel vaker bood Facebook uitkomst. Moji Abiola blijkt de frontvrouw te zijn van het trio Moji and the Midnight Sons, die verder bestaat uit Bjarni M Sigurðarson (gitaar) en Frosti Jón Runolfsson (drums).

Laatstgenoemde ontmoette ze toevallig in een whisky bar in Reykjavik. Nog diezelfde avond zaten ze samen in Frosti’s huisstudio en improviseerde Moji een melodielijn over een instrumentale track van de andere twee. De songs werden slechts in enkele dagen geschreven en de afwerking van de cd ging ook zeer voorspoedig.

Het album bevat een mix van blues rock met wat country invloeden. Haar uiterlijk en haar gedreven zang riep bij mij herinneringen op aan een andere geweldige zangeres, Yola Carter, voorheen Yolanda Quartey, zangeres van Phantom Limb, een groep die helaas ter ziele is gegaan. Maar Moji Abiola doet zeker niet voor haar onder. Ze deelde al het podium met Eddie Vedder en Glen Hansard.

Hier en daar hoor ik de invloed van Led Zeppelin, zoals in Dog Days of Summer. Haar zang weet zowel in de stevigere nummers als in de meer ingetogen songs diep te raken. De liedjes zijn zonder uitzondering erg sterk. Persoonlijke favorieten zijn afsluiter Wrapped in Your Love en het opzwepende Danger Danger.

Zwaar verslavend, hopelijk krijgt What I Saw on the Way to Myself snel een vervolg!

In slechts een paar jaar tijd heeft de Wit-Russische rockband Molchat Doma (“Huizen zijn stil”) een grote schare fans over de hele wereld opgebouwd, vooral dankzij het videoplatform Tiktok. Hun muziek bevat een uitgekiende mix van postpunk, synthpop en new wave. Monument is intussen al hun derde album en hun eerste voor Sacred Bones. Hun muziek wordt vooral beïnvloed door de Russische band Kino, die furore maakte in de jaren tachtig. Andere duidelijke invloeden zijn The Cure en Depeche Mode. Het luchtige en aanstekelijke Discoteque is volgens de band een soort ode aan Just Can’t Get Enough van Depeche Mode. En Otveta Net is duidelijk geënt op The Forest van The Cure. Frontman Egor Shkutko zingt zijn teksten in Russisch. In die teksten staat veelal eenzaamheid centraal. De vaak melancholische zang van Shkutko werd in het verleden al vaak vergeleken met de betreurde Ian Curtis. De afgelopen paar jaar heeft de groep echter steeds meer een eigen geluid ontwikkeld en zijn hun composities steeds beter geworden. Ondanks dat ik niet zo’n grote liefhebber van drumcomputers en synthesizer ben wist Monument mij vrij snel over de streep te trekken. Grote kans dat vooral fans van The Cure en Depeche Mode het album zullen gaan omarmen.

De afgelopen jaren is Monophonics uitgegroeid tot een van de meest invloedrijke groepen van Noord-Amerika. Ooit begonnen als talentvolle begeleidingsband van de Fransman Ben L'Oncle Soul. Vervolgens haalde de band uit San Francisco zanger en toetsenist Kelly Finnigan aan boord, die hierna een belangrijke stempel op de band ging drukken.

De af en toe als een stiefzoon van Marvin Gaye klinkende zanger is op Sage Motel niet alleen verantwoordelijk voor de teksten en veel arrangementen, maar bepaalt andermaal voor een groot deel het geluid op het album door het grote scala aan instrumenten dat hij bespeelt. Bovendien produceerde hij het album.

Naast vintage soul hoor je de nodige psychedelische invloeden. De muziek wordt regelmatig opgesierd met strijkers en blazers en zal het daardoor zeker goed gaan doen bij liefhebbers van Durand Jones & The Indications en Lee Fields.

De liedjes op Sage Motel worden bevolkt door mensen die hoogte- en dieptepunten beleven. Mensen met grootse dromen en gebroken harten. Hun vorige album, It's Only Us, verkocht meer dan 10.000 fysieke exemplaren en werd meer dan twintig miljoen keer beluisterd op streamingdiensten. Eenzelfde lot lijkt me weggelegd voor Sage Motel.

In eerste instantie probeerde Michiel Libberecht solo onder de artiestennaam Mickey Doyle redelijk succesvol aan de bak te komen. Hij won in 2017 het muziekconcours Jonge Wolven en de Melkrockrally. Een jaar later besloot hij met drie West-Vlaamse kompanen en een Gentenaar de indieband Mooneye op te richten. De keuze voor de naam Mooneye komt deels van het dorpje Moen (een deelgemeente van Zwevegem), waar frontman Michiel Libberecht opgroeide, en een gelijknamige vissoort. Bovendien heeft de band ook een fascinatie voor het mysterieuze van de maan. Wapenfeiten tot op heden waren twee goed ontvangen ep’s, daarnaast in januari 2019 een van de drie winnaars van de talentenwedstrijd De Nieuwe Lichting van Studio Brussel en kregen hun singles veel airplay op de radio. Ook live staan ze hun mannetje. Vorig jaar werkte de band keihard aan hun debuutalbum Big Enough. In het najaar verscheen reeds de eerste single, de heerlijke oorwurm Bright Lights, waarop ook labelgenoot Meskerem Mees te horen is. Enigszins een wat vreemde eend in de bijt op het album, omat de rest van de songs wat donkerder van toon zijn. Het afgelopen voorjaar verscheen vervolgens het goed ontvangen Fix the Heater, wat maar liefst achttien weken in De Afrekening stond. Het nummer is sindsdien de afsluiter bij liveconcerten. De derde single en titeltrack Big Enough laat weer een heel andere geluid van Mooneye horen. Denk hierbij vooral aan Travis en Coldplay in hun begintijd. De variatie is echter niet alleen muzikaal maar ook tekstueel. Libberecht hierover : “Van vrolijk naar zwaarmoedig, en alles ertussenin. Uiteraard zit er een lijn in. En de nummers zijn sowieso ook allemaal erg persoonlijk. Veel songs gaan over vertwijfeling, volwassen worden en de zoektocht naar je plaats in de wereld. En dat alles in de wetenschap dat alles wel goed komt.”. Naast Libberecht bestaat Mooneye sinds januari uit bassist Stan Holvoet, gitaristen Jesse Maes (Hypochristmutreefuzz en Sophia) en Guillaume Navarro en drummer Ramses Van den Eede (Teen Creeps, Hypochristmutreefuzz). Het album werd voortreffelijk geproduceerd door Jo Francken (Admiral Freebee, Het Zesde Metaal, Novastar) en Pieterjan Maertens (Tamino). Volgens het persbericht staat Big Enough als een huis, een mening waar ik het volmondig mee eens ben. Het kruipt daarnaast ook eens bliksemsnel onder de huid.

Mooneye live :

05-11 TURNHOUT : JH Wollewei
06-11 BREE : CH de Zeepziederij
10-11 GENT : Handelsbeurs
11-11 MAASTRICHT : Muziekgieterij
12-11 NAMEN : Belvédère
13-11 HASSELT : Muziekodroom
17-11 BORGERHOUT : TRIX
18-11 SINT-NIKLAAS : De Casino
20 -11 EEKLO : Muziekclub N9
25-11 BRUSSEL : AB
26-11GOUDA : So What!
28-11 BREDA : Mezz
29-11 BERLIJN : Kantine am Berghain
01-12 AMSTERDAM : Paradiso
02-12 KORTRIJK : Wilde Westen

Tweeënhalf jaar geleden debuteerde de Belgische band Mooneye erg succesvol met Big Enough. Vooral op de Belgische radio kreeg men veel airplay, in gang gezet door de eerste, heerlijke single Bright Lights, een oorwurm van jewelste. Hun populariteit werd vervolgens uitgebreid door hun uitstekende livereputatie. Na de succesvolle tournee begon de band eind 2022 te werken aan opvolger Come With Me and Hide.

De bedoeling was om de live energie op plaat vast te gaan leggen samen met producer Koen Gisen (Meskerem Mees, Het Zesde Metaal, The Bony King of Nowhere). Maar bij de afwerking groeide de twijfel bij frontman Michiel Libberecht: is deze alternatieve rocksound wel de weg die ik wil blijven volgen? Libberecht wou terug naar de essentie van Mooneye: intimiteit vanuit een akoestische basis, waarmee gelukkig de rest van de band het eens was.

Inspiratie haalde Libberecht vervolgens vooral uit folk en country, bij iemand als Kevin Morby, de akoestische muziek van Beck en soundtracks van Morricone en Luppi. De songs zijn ook een stuk persoonlijker geworden. Het repertoire ligt volgens Libberecht heel erg dicht bij wie hij is. Opener New Skin staat mooi symbool voor het ontstaansproces van de plaat. In eerste instantie was het een rocksong, maar is omgetoverd naar een beduidend ingetogenere song, die dankzij de pedal steel van Filip Wauters (Het Zesde Metaal) een countrytintje krijgt.

Girl Like You laat ritmisch gezien duidelijk de invloed van de latere Fleetwood Mac horen. Wat steviger van aard is de reeds vrijgegeven single Lover to Stranger. Het album wordt afgesloten met de meest recent geschreven song Too Young to Have Regrets, een bijzonder fraai en ingetogen duet met Chantal Acda.

De albumtitel is trouwens een regel uit een nummer dat zelf niet op de plaat staat. ‘Maar hij vat wel perfect de intimiteit en het mysterie samen waar ik naar op zoek was’, zegt Libberecht. “Een titel die uitnodigt om even te verdwijnen en deel uit te maken van een andere wereld.”. Come With Me And Hide is van een zoektocht uitgegroeid tot een openhartig album van een band die hechter klinkt dan ooit. De band staat al te popelen om het album live voor te komen stellen in de Lage Landen en Duitsland.

Mooneye live :

1 mrt 2024 | Nijdrop, Opwijk (try-out)
2 mrt 2024 | VC De Schelde, Zandvliet (try-out)
8 mrt 2024 | N9, Eeklo
9 mrt 2024 | Deux Ours, Modave
14 mrt 2024 | Rideau Rouge, Lasne
16 mrt 2024 | Muziekgieterij, Maastricht (NL)
20 mrt 2024 | De Casino, Sint-Niklaas
21 mrt 2024 | EKKO, Utrecht (NL)
22 mrt 2024 | Wilde Westen, Kortrijk
23 mrt 2024 | Vera, Groningen (NL)
24 mrt 2024 | Paradiso, Amsterdam (NL)
26 mrt 2024 | Het Depot, Leuven
27 mrt 2024 | Merleyn, Nijmegen (NL)
28 mrt 2024 | Cactus Muziekcentrum, Brugge
29 mrt 2024 | Rotown, Rotterdam (NL)
30 mrt 2024 | Ha Concerts, Gent
5 apr 2024 | De Roma, Borgerhout
22 apr 2024 | Hebebühne, Hamburg (DE)
23 apr 2024 | Privatclub, Berlijn (DE)
25 apr 2024 | E-Werk, Erlangen (DE)
26 apr 2024 | Manufaktur, Schorndorf (DE)
27 apr 2024 | NUN Kulturraum, Karlruhe (DE)

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Precies elf jaar terug startten de broers Tom (29) en Gijs (24) de Jong met hun neef Timo (31) van Lierop in Aarle-Rixtel hun band MOOON. Alle drie hebben ze een grote hang naar de muziek uit eindjaren zestig en beginjaren zeventig, denk daarbij vooral aan het psychedelische genre en garagerock. Die voorliefde begon toen ze in hun tienerjaren, waarin ze vooral bezig waren met skaten, dozen met oude LP’s, variërend van Pink Floyd tot aan Santana ontdekten.

Daarna begonnen ze al snel in een boerenschuur hun eigen repertoire te ontwikkelen, waarmee ze al snel jeugdhonken en poppodia onveilig maakten. Op hun nieuwe album III gaat men meer de diepte in, zowel muzikaal als tekstueel. Er is meer ruimte voor experiment, daarbij vooral gebruikmakend van psychedelische elementen. Maar ook van jazzy invloeden, zoals de drumsolo in You Cannot Know. Zelf hoor ik vooral de invloed van The Who, maar hoorde bijvoorbeeld ook de invloed van Santana terug.

De teksten zijn een stuk volwassener geworden. Alle drie ervaren ze het schrijven van teksten als therapeutisch. Opvallend genoeg worden nergens op de hoes de credits van de songs vermeld. Ik vermoed dat het bij enkele liedjes gevoelig ligt wie ze geschreven heeft, omdat ze over ex-vriendinnen gaan.

Een nostalgische verlangen naar de jaren zestig en zeventig speelt een belangrijke rol in hun leven. Maar ook naar hun eigen jeugd, de cover voor het album is gemaakt bij een vijver waar ze in hun jeugd zwommen en jointjes rookten. Hun muziek roept bij mij dan ook vooral nostalgische gevoelens op aan mijn eigen jeugd en dan vooral aan de beginjaren zeventig, toen ikzelf de muziek uit die tijd begon te ontdekken.

MOOON live :

17-02 VLAARDINGEN : Kroepoekfabriek
22-02 EINDHOVEN : Effenaar
23-02 AMSTERDAM : Cinetol
29-02 NIJMEGEN : Merleyn

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Dit album verschijnt trouwens niet in eigen beheer, maar op Excelsior.

Zijn twee voorafgaande EP’s Mid-City Island en Lamentations waren mij ontgaan. Ze werden blijkbaar lovend ontvangen op Pitchfork. Nu zegt mij dat niet zoveel, want de meeste muziek die daar besproken wordt, kan mij totaal niet bekoren.

Het debuutalbum van deze moderne, in Californië woonachtige troubadour met Ghanese roots heet Aromanticism. Voor er een noot op papier stond was er al de albumtitel. Volgens Moses is het een concept album over de aantrekkingskracht van romantiek en de overschatting ervan en over mensen die het niet hebben.

Het schrijven van de liedjes nam drie jaar in beslag. Op diverse plaatsen over de hele wereld schaafde hij aan zijn muziek, zelfs aan boord van een vrachtschip op de Stille Oceaan. Het album bevat een bijzondere mix van soul-, folk-, indie- en experimentele elementen.

Hij maakt veel gebruik van zijn kopstem, iets wat een bepaalde groep potentiële luisteraars, mogelijk zal afschrikken. Zijn stem is net zo flexibel als die van Al Green.

Drie nummers werden reeds vrijgegeven, waaronder een van de prijsnummers, Quarrel. De opbouw is fantastisch, met een smaakvol gebruik van onder anderen harp, blazers en de finishing touch aan het eind door de piano.

Ook duiken er geregeld strijkers en synthesizers op in zijn muziek. Veelal blijft hij het dichtst in de buurt van de soul, zoals in Plastic. De tekst van het korte Stoicism wordt gesproken, overduidelijk geïnspireerd door de wijze waarop Leonard Nimoy (beter bekend als Spock in Star Trek) lang geleden verhalen insprak.

Op Aromanticism is Moses Sumney op zoek gegaan naar een eigen muzikaal universum, iets wat mijn inziens voortreffelijk gelukt is. Imponerend debuut, waarin je volledig opgezogen wordt. Binnenkort is deze bijzondere zanger te zien in Nederland en België.

Moses Sumney live:

03 - 11 BRUGGE : Cactus
05 - 11 EINDHOVEN : So What's Next?
16 - 11 AMSTERDAM : Vondelkerk (SuperSonicJazz)
20 - 11 BRUSSEL : Rotonde

De titel HX van het nieuwe album van de Nederlandse rockband Moss is minder mysterieus dan ik in eerste instantie dacht. Het album werd grotendeels opgenomen in het voormalige klooster Hoogcruts (gelegen in Zuid-Limburg pal aan de Belgische grens). Diverse malen werd het door brand verwoest, maar evenzo vaak herrees het als een feniks uit zijn as.

In 2011 kreeg het dankzij Stichting het Limburgs Landschap een nieuwe bestemming. Het gebouw dient nu voor reflectie en verbinding door kunst, cultuur, natuur en technologie. Meer over de nieuwe bestemming en de interessante geschiedenis van het klooster is hier te lezen.

De inspirerende omgeving zowel binnen als buiten de muren van het voormalige klooster heeft duidelijk het beste bij de heren naar boven gehaald. Wederom is Arne van Petegem de producer en is Bob Gibson na acht jaar teruggekeerd als gitarist op het oude nest.

HX is een album geworden met een behoorlijk melancholische inslag. Het is een album geworden over verlies, tegenslag, afscheid, maar uiteindelijk ook acceptatie. Het existentiële Beginning lijkt me typisch een song, die ontstaan is tijdens de Coronapandemie.

Sommige songs, waaronder Before It’s Gone en Around, hebben dezelfde ritmische vibe, wat The Cure kenmerkte ten tijde van Seventeen Seconds. Een song die regelmatig bij mij vanuit het onderbewuste naar boven borrelt is Everything You Do Is Right. Het refrein hiervan doet aan als een mantra. Dik kippenvel bezorgen de emotionele zang van Marien Dorleijn en de akoestische gitaar in afsluiter Goodbye.

De heren beschouwen HX als hun beste album tot nu toe, volgens mij hebben ze gelijk.

Moss live :

28-04 BREDA : Mezz
29-04 ZWOLLE : Hedon
06-05 EINDHOVEN : Effenaar
12-05 GRONINGEN : VERA
13-05 DEN HAAG : Paard
14-05 UTRECHT : TivoliVredenburg
20-05 NIJMEGEN : Doornroosje
21-05 ROTTERDAM : Rotown
27-05 HELLENDOORN : Dauwpop
04-06 AMSTERDAM : Paradiso Noord

Paul Van Bruystegem kreeg vooral bekendheid als bassist van Triggerfinger, maar was zo’n veertig jaar geleden al actief met de Leuvense groep The Boxcars, die in 1982 de finale haalde van Humo’s Rock Rally. In 2016 verscheen er solo het dubbelalbum The LowRider onder de gelijknamige artiestennaam, uitgebracht door Excelsior Recordings.

De opnames voor opvolger Unguarded Thoughts begonnen al in 2019 in Pensacola (Florida) en New Orleans (Louisiana). Paul was daar samen met Luk de Graaff, Alain “Louie” Van der Borght (Les Talons Gitans) en BJ Scott. Ook was de Nederlandse songwriter Judy Blank een week te gast, die heel erg bijdroeg aan de geweldige sfeer die er rondhing.

De release wordt voorafgegaan door de release van twee singles, Cinnamon Blood en Shimmer & Shine. De eerstgenoemde, aanstekelijke single had een J.J. Cale klassieker kunnen zijn. De tweede single Shimmer & Shine schreef Paul samen met Tijs Vanneste. Waarschijnlijk een wederdienst voor de bijdrage die Paul leverde aan Vanneste’s uitstekende soloalbum Hier Is’t Goed twee jaar terug. Volgens Paul gaat Shimmer & Shine over de onweerstaanbare drang je hart te volgen. Een soms lange en eenzame reis zonder zekerheid dat het eindstation alle opofferingen waard zal zijn. De manier van zingen van Tijs doet me hier denken aan die van Tom Barman van dEUS.

Het album opent en eindigt met een cover. De prachtig opgebouwde opener is een cover van Eight Miles High van The Byrds. Het toetsenspel geeft het nummer een Riders on the Storm vibe. Kers op de taart is voor mij hier echter het heerlijke saxspel van Frank Deruytter, die nog een paar keer de nummers prachtig inkleurt. De ingetogen afsluiter Father Death Blues is een nummer van beatgeneratie dichter Allen Ginsberg.

Alle overige, uitstekende en gevarieerde songs schreef Paul samen met Alain Louie. Zo is bijvoorbeeld Comme Dans un Film een onvervalst chanson, een van mijn favoriete nummers. Vaak zitten de songs ritmisch gezien inventief in elkaar, misschien is Waiting for the Dragon wel daar het beste voorbeeld van. Volgens mij heeft Paul zijn geweldige begeleiders volkomen de vrije hand gegeven bij het inkleuren van de songs.

De bijkomende opnames werden trouwens tijdens de corona lockdowns gemaakt met Mario Goossens, Stoy Stoffelen, Wim Geenen (drums); David Poltrock, Jan Hautekiet, Patrick Cuyvers (keyboards); Sam Vloemans, Frank Deruytter and Roel Jacobs (blazers), Andries Boone (viool& melodium); Françoise Vidick, Pascale Michiels, Luk de Graaff and Alain Louie (backing vocals & gitaren). Christophe Millet (congas & percussie); Jan Oelbrandt (pedal steel). Gastzangers: Roland van Campenhout (Father Death Blues), Luk de Graaff, Ruben Block & Frank Ermgodts (Eight Miles High), Ilse Goovaerts & Tijs Vanneste (Shimmer And Shine), Alain Louie (Cinnamon Blood, Coconut Tree, Comme Dans Un Film, Eight Miles High en Identical Twins).

De afgelopen twee maanden is Unguarded Thoughts door zijn verslavende uitwerking uitgegroeid tot mijn meest gedraaide album van 2023 en ook een kandidaat voor een toppositie in mijn eindejaarslijst. Het album wordt uitgebracht op het kleine Lierse label Dungeon Tapes, hopelijk krijgt het toch de aandacht, wat het volgens mij verdient.

Mr. Paul & The Lowriders live :

13-10 LEUVEN : Het Depot
25-10 GRONINGEN : Vera
31-10 GENT : Balzaal (De Vooruit)
18-11 AMSTERDAM : Tolhuistuin
17-02 MOL : Cultuurcentrum

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

De alternatieve groep rondom frontman Stefan van den Berg bestaat al vijfentwintig jaar. Mummy’s a Tree is niet alleen de groepsnaam maar ook de titel van hun debuutplaat uit 1996. De vroege zelfgekozen dood van Stefan’s moeder is voedingsbodem voor zestien sprookjesachtige liedjes. Atmosferisch maar ook rauw: Stefan neemt de plaat thuis op met enkel een microfoon en een viersporenrecorder. Hij speelt zelf vrijwel alle partijen. Zijn gitaar, zo staat het in de aankondiging van zijn eerste optreden, is gemaakt van de boom die groeide uit het graf van zijn moeder. Een troostrijke transformatie. Fans van de band verklaren het een cultplaat. Spoedig erna haalt de groep de finale van de grote prijs en is men supporting act van dEUS, My Morning Jacket, Big Country, Bettie Serveert en The Long Winters. New Song is inmiddels hun zesde album, wat eigenlijk Spring Is Coming zou gaan heten. Overigens de titel van een van de nummers. Het album kwam tot stand door crowdfunding via Voor de Kunst en met hulp van het Sena Muziekproductiefonds. Begin 2020 vertrekt zanger/gitarist/songwriter Stefan van den Berg samen met bassist Rick Weren en drummer Imre Elzer naar de legendarische Berlijnse Hansa By the Wall studio. De studio waar Bowie zijn befaamde Low en Heroes albums opnam. Het doel is om een groots klinkende studioplaat op te nemen, wat zeker gelukt is. Zoals altijd is deze alternatieve band niet in een hokje te plaatsen. Het ene moment liefelijk het andere rauw en ongepolijst. Zelf omschrijven ze het album als een Europese, eclectische alt-popplaat, een omschrijving die grotendeels de lading dekt. Het eerste liedje voor de plaat, titelsong New Song, kwam na de nodige bloed, zweet en tranen tot stand. Na de aanschaf van een set exotische hoornen plectrums bij Ali Express. Na een uur of tien spelen zijn ze naar de filistijnen (niet erg duurzaam dus), maar de vroegtijdige dood van een plectrum is tegelijkertijd de geboorte van een nieuw nummer en de aanzet voor een nieuwe plaat. Overigens een behoorlijk stevig nummer met een Jimi Hendrix achtig outro. Vooral bij All of this had ik door de zang en het basspel associaties met de muziek van Lou Reed. Een echte oorwurm is Let’s Go on a Journey. Bij de eerste maten van All My Thoughts dacht ik dat men Black Eyed Dog van Nick Drake wilde inzetten. New Song bewijst dat Mummy’s a Tree na vijfentwintig jaar nog steeds springlevend is. Het album verschijnt op King Forward Records, het platenlabel van Frank Bond, de frontman van AlascA.

Het debuut Loves voodoo! maakte eind 2013 zeer grote indruk op me. Zoveel, dat het dat jaar mijn top drie haalde. Het bevatte een geheel eigen, opzwepende mix van onder andere funk, blues, soul, gospel en folk.

De meeste van de nummers waren door henzelf en schrijversteam Smid, Allen en Sprey geschreven. En daarnaast nog verrassende covers van Masters of war van Bob Dylan en Good gin blues van Bukka White.

Ook een niet onbelangrijke factor is de geweldige zang van Cato van Dijck. Het trio bestaat verder uit haar broer Joost en Daniel Johnston. Ook producer Mickey Smid speelde een belangrijke rol. Naast productie, schreef en speelde hij mee op Loves voodoo! Een belangrijke adviserende muzikale rol was weggelegd voor “sjamaan” Frank Sutherland.

2014 is een uiterst succesvol jaar geworden voor de groep. Er volgden concerten over diverse continenten, ze leverden een grote muzikale bijdrage aan het fantastische En toch… van Henny Vrienten en werkten mee aan de theaterproductie over de onterecht onbekend gebleven zangeres Judee Sill.

En dan is er nu Shamanaid. Veel is hetzelfde gebleven, dezelfde producer, schrijversteam en muzikale adviseur. Echter deze keer geen gastmuzikanten. Alles werd deze keer door het trio en producer Mickey Smid ingespeeld. Wat ook gebleven is, is de opzwepende mix van stijlen.

Echter in de opener Seeing Red wordt duidelijk dat men op zoek is gegaan naar nieuwe wegen. Men maakt hier gebruik van dub. Rood overheerst trouwens de hoes en het tekstboekje. In het al van video bekende, catchy Uprising worden op zeer inventieve wijze Indiase invloeden verwerkt.

The doors of your mind maakt duidelijk dat de groep muzikaal gegroeid is. Op fraaie wijze wordt hier gebruik gemaakt van percussie en dynamiek. Subtiel van opbouw is Mary Morgan, met erg mooi gitaarspel. Erg ritmisch en aanstekelijk is Remedy.

Rustpunt op het album is het mooie, ingetogen Hidden from time. Erg gevoelig gezongen door Cato. Bluesy en funky is Marching. Prachtige inheemse invloeden zijn te horen in afsluiter Panggajo, een van de mooiste liedjes van de cd.

Volgens Cato gaat Shamanaid over de hulp die we allemaal nodig hebben van al dan niet fictieve sjamanen, het is een aardse plaat over het nu, waarin iedereen op een eigen spirituele queeste is. In maart zal de groep de nodige concerten geven in Nederland en in april maken ze een toernee door Engeland met de sympathieke Seasick Steve.

Shamanaid is nog consistenter dan het debuut en laat horen dat het trio een duidelijke muzikale groei doorgemaakt heeft. Voorwaar, erg knap.

Afgelopen dinsdag verscheen al Alice Randall’s nieuwste boek “My Black Country”, een introspectieve zoektocht naar het belang van de inbreng van gekleurde Amerikanen aan de countrymuziek. Haar boek had op geen beter moment kunnen uitkomen, gezien alle commotie die er in Amerika op dit moment gaande is sinds de release van Beyoncé’s nieuwe album Cowboy Carter.

Alice’s bekendste boek is “The Wind Done Gone”, een parodie op “Gone with the Wind”. Randall is veelzijdig, naast het schrijven van boeken, geeft ze les, is ze scenarioschrijfster en sinds 1983 schrijft ze countrysongs. Tijdens haar tweede optreden dat jaar in Nashville werd ze ontdekt door Steve Earle, die haar mentor werd. Al spoedig begonnen anderen haar songs op te nemen. Randall is de eerste Afrikaans/Amerikaanse vrouw, die een nummer 1 hit scoorde. In 1994 nam Trisha Yearwood haar nummer XXX's and OOO's (An American Girl) op.

Aan My Black Country : The Songs of Alice Randall werkten een twaalftal geweldige zangeressen mee ; Leyla McCalla, Chauntee & Monique Ross (SistaStrings), Adia Victoria, Rhiannon Giddens, Sunny War, Miko Marks, Allison Russell, Saaneah Jamison, Rissi Palmer, Valerie June en Alice’s eigen dochter Caroline. Het is een fraai eerbetoon geworden, waarvan de afsluiter XXX's and OOO's (An American Girl) gezongen door Caroline Randall misschien de meest beklijvende uitvoering is.

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com