Rogier Pelgrim staat op mijn radar sinds 2013, het jaar waarin hij het voorprogramma verzorgde van Handsome Poets in Paradiso. Daarna volgde de aardige plaat 'Roll The Dice'. In 2017 maakt Pelgrim de grote stap voorwaarts. Birds And Busy People is een gelaagd album. Samen met producer Pim van der Werken zet hij een sfeer neer, die continue benieuwd maakt naar wat er zal volgen. Het lijkt alsof hij permanent de rem er op houdt. Komt de ontlading wel of niet? Die spanning maakt het album heerlijk om naar te luisteren.

Tegelijkertijd kent het album ook een zekere tweedeling. De eerste nummers zijn overduidelijk op de radio gericht. Het geluid is breder dan bij de nummers die volgen. Daar zitten voor mij overigens de echte winnaars tussen. Zelfs een echte anthem. 'Welcome Here' is groots, het soort nummer dat een hoge notering in de Top 2000 verdient. Ook hier komt er geen grootse explosie van geluid. Een koortje is de grootste uitspatting die Rogier Pelgrim zich veroorlooft. Toch is het nummer groots. De prestatie dus des te knapper.

Deze tweedeling zorgt voor een gevarieerd album dat uiterst prettig wegluistert, maar tegelijkertijd de kwaliteit kent die bij een steeds groeiende singer-songwriter hoort. Birds And Busy People is een prestatie in zichzelf en een belofte voor de toekomst.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Ik vond er tot op heden niet veel aan, dat RBCF. Dit album is daarom een prettige verrassing. Gevarieerd, prettig prikkelend en een prima combinatie van alternatief en pop, vrijwel binnen iedere song. De grenzen van composities worden telkens succesvol verkend, met een gedegen een goed album als gevolg.

Ik heb het nu twee keer beluisterd, maar er blijft niets hangen, maar dan ook echt niets. De vorige vond ik ook niet bijzonder, maar nu deel ik mij mening wel. Het is allemaal echt eerder gedaan en kabbelt lekker voort, maar ik verwacht net iets meer van nieuwe bands dan dat. Gewoon een teleurstellende plaat van een matige band.

Nooit op gestemd op een van mijn favoriet albums?! Ach ja. Hij kwam deze week voor het eerst sinds god mag het weten hoe lang weer eens uit de kast. Verpletterende indruk, opnieuw. Het maakte me duidelijk dat dit album mij als ca. 18 jarige, ca. 10 jaar na de release, blootstelde aan heel veel stijlen, zonder dat ik mij dat toen echt realiseerde. De wijsheid van de grijze haren zal ik maar zeggen. Ook in 2021 is er nog niets van die indruk afgesleten, merkte ik. Alle 10 de songs laten een band horen die enorme stappen zette en soms nog veel beter kon, maar als heel album? Dat zou wel eens heel lastig kunnen zijn.

Vooraf was mijn hoop niet hoog. Wie is er niet terug geweest in de buurt waar hij is opgegroeid en teleurgesteld over wat hij ziet? Dat leek mij het scenario voor een bluesplaat van de Stones. Daarnaast alles van waarde is al 100x gecoverd. Wat moet je dan nog?

Nou gewoon een plaat vol spelen met urgente bluesnummers uit de jaren dat deze mannen de platen van hun voorgangers bij elkaar spaarden, die de meeste mensen niet of nauwelijks kennen. Daarnaast hebben de oude mannen perfect de valkuil van iedere moderne bluesman vermeden. Niet groter, vetter, sneller, maar gewoon alsof het 1962 met de techniek, opname en skills, van 2016.

Het spelplezier, de urgentie en het jeugdige enthousiasme spat uit de bejaarde lijven. Jagger zingt geweldig, overdrijft hier en daar en beetje, maar nooit storend. Zijn mondharmonica is de ster van deze plaat. Het geweldige, urgente spel maakt de plaat heel levend. Het tandem Richards-Wood weeft in en uit elkaar zoals we gewoon zijn, maar volkomen in dienst van het grotere doel. En Charlie heeft het duidelijk naar zijn zin daar op de achtergrond. Hij staat zichzelf hier en daar zelfs een kleine frivoliteit toe, Dat wil heel wat zeggen.

Chuck Leavell is natuurlijk al decannia een Stone zonder dat het telt, maar als Ian Stewart ergens gemist wordt op een Stones plaat, dan is het hier. Hij had hier zo goed tussen gepast.

'The blues had a baby and they named him rock and roll", zong Muddy Waters op 'Home Again', zijn eerste LP met Johnny Winter in 1977. Die baby is thuisgekomen, gepokt, gemazeld en eert zijn ouders op een grootse wijze.

Hoe goed deze plaat echt is, zal de tijd leren. Voor nu lijkt hij mijn speler niet uit te komen. Voor het eerst echt zo sterk sinds 'Tattoo You'? Ja, dat was de laatste keer dat een Stones plaat niet van mijn platenspeler af te slaan was. En ja, nadien waren er verschillende goede Stones nummers, maar geen zo goed geheel.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Beste album van de Stones in meer dan 40 jaar, met een aantal geweldige tracks die niet mijn hoofd uit te rammen zijn. Met Sweet Sounds Of Heaven voorop. Als hier toch eens een echte soul/gospel zangeres zoals Lisa Fischer had meegezongen ipv van Lady Gaga, die op het uiterste van haar bereik zit.

De Stones zijn duidelijk uitgedaagd door producer Watt wat een heel fris geluid en gewoonweg betere nummers oplevert. En op Jaggers stem zit geen enkele sleet. Vergelijk dat eens met Paul of Bob! Soms wordt een mens heel prettig verrast in het leven en Hackney Diamonds is een van die gelegenheden. Een heel goed album!

Ergens in de jaren 70 zat ik met mijn cassette recorder bij de radio om BBC opnames van The Rolling Stones op te nemen. Dat bandje is jaren geleden met pensioen gegaan. Sinds de jaren 90 zit ik te wachten op dit album. Waarom het zo lang heeft moeten duren (de dood van Alan Klein?), weet ik niet. Feit is dat het er is.

Het is alsof ik een tijdmachine in stap. Wat On Air duidelijk maakt is hoe enthousiast en gedreven deze band was. Hoe anders dan dat het zou gaan worden. De eerste transitie pakt deze verzameling nog mooi mee. Van cover bandje dat gedreven covers maakt van (rhythm &) blues songs uit de V.S. naar band die zijn eerste zelfgeschreven hits scoort. Laten we wel wezen, als singles band leveren de Stones in de jaren 1965 - 1967 geweldige hits af.

Dat zijn precies de jaren waarin het belang van Brian Jones per jaar meer af neemt. De hoes van deze plaat laat ook perfect de verhoudingen zien zoals ze werden, niet zoals ze waren in het begin. Mick en Keith vooraan, Charlie voldoende prominent, Wyman goed te zien op de achtergrond en Brian valt bijna van de foto af. Heel symbolisch, maar ver beneven de waarheid en zeer onterecht. Daarvoor is zijn rol te groot en te mooi op On Air.

Voor wie wil weten hoe het was en waar alle heisa rond de Stones om te doen was in het midden van de jaren 60 is dit je plaat. Misschien wel meer dan de eerste LPs. Of ik hem veel ga draaien is een andere vraag. Wie weet? Ik ga hem in ieder geval zeker aanschaffen.

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog.

'Start Me Up' kwam uit en meteen naar de winkel gerend. Een paar dagen later kon dat weer voor de LP. Tattoo You is altijd een van mijn favoriete Stones albums gebleven. Er zit veel energie in, het songmateriaal is net een stap beter dan op 'Some Girls' (en zeker 'Emotional Rescue'). Het rockt fantastisch, de ballads zijn top(s) en die rare nummers zoals 'Slave' en 'Heaven' zijn geweldig. 'Black Limousine' zit in een league van zichzelf.

Misschien wel decennia later las ik dat dit een restant plaatje was. Nou, als bands zulke platen uitbrengen met restantjes, dan mogen ze dat heel vaak doen.

Zoals velen boven mij, schaar ik ook de B kant tot een van de beste ever van de Stones, vergelijkbaar met kant 4 van 'Exile On Main Street'. Alle nummers hier zijn helemaal raak en tonen aan hoe gevarieerd de Stones binnen hun beperkingen kunnen scoren. Het is nooit weergaloos noch briljant, maar gewoon keihard raak. En dat is wat deze band zo goed maakt. Jagger schmiert perfect en dan is de wereld gewoon even in balans.

Nooit geweten, maar ik heb de V.S. versie op cd gekocht ergens in de afgelopen 20 jaar. De plaat heb ik eigenlijk noot vaak gespeeld, tot een paar maanden terug. Het was een jeugdherinnering. Mijn buurjongen had hem, 8 hoeken en al en een later vriendje een Taiwanese, illegale persing.

Inmiddels heb ik alles van de band uit die tijd, inclusief alle singles, maar deze was dus overbodig op LP. Als ik de plaat nu luister, dan komt het er ongeveer op neer dat dit waarschijnlijk de beste compilatie ooit is. De "Rode" en de "Blauwe" zijn er ook nog, maar deze heeft meer focus, omdat duidelijk keuzes zijn gemaakt voor de singles, op één na: 'We Love You', waar ik eigenlijk nu pas achter kwam. De enige smet op een smetteloze plaat. Eigenlijk zijn alle nummers raak. Te beginnen met de soort van oerschreeuw 'Paint It Black' tot de met wat protserige 'Street Fighting Man'., mijn eerste Stones single, overgenomen van diezelfde buurjongen. Heb je spijt, Hans? Volgens mij niet, want hij hechtte er niet aan. Dingen gingen voorbij.

Wat opvalt is hoe goed de drie b kanten van de drie dubbele a kant singles zijn. Alle drie terecht opgenomen in deze compilatie. Ten tweede hoe de band van harde, rauwe rock in 1966, verschuift naar (v)luchtige, op piano gebaseerde, superieure, pop naar de uitvinding van rock en dat alles in de grofweg twee jaar tussen 'Paint It Black' en 'Jumping Jack Flash'. Met 'Honky Tonk Woman' zet de Stones uiteindelijk in de zomer van 1969 de toon voor de rest van de carrière.

The Rolling Stones hebben nooit de verfijndheid of muzikaliteit van The Beatles bereikt, maar dat was ook nooit het uitgangspunt. Uit deze compilatie spatten de brokken energie, levenslust en overlopende testosteron uiteen in een orgie van sex, drugs and rock and roll, zoals er weinig op volgt. Zoveel hits in zo'n korte tijd. Een geschenk aan de mensheid van 20gers, die nu de wereld als 70gers versteld doen staan van een stuk enthousiast gespeelde Chicago blues. Het kan verkeren.

Mijn nummer voor nummer verslag staat hierr op WoNo Magazine.

Hermitage is prachtig gemaakt, gespeeld en gezongen album van een artiest die al dertig jaar in de marge van de popmuziek werkt, maar op basis van zijn kwaliteiten beter bekend zou moeten zijn. Dat gaat nooit meer gebeuren normaal gesproken.

Dit is pas mijn derde Sexsmith album sinds 'Carousel One', maar toch merk ik dat er een, nog bescheiden, Ron Sexsmith vermoeidheid optreedt. De muziek op Hermitage is wel erg braaf en bevat heel weinig variatie tussen de nummers onderling. Het was misschien gewoon te goed toeven in de woonstede van de kluizenaar om echt geïnspireerd te raken. Tijdens het schrijven van de recensie (lees hier op WoNoBlog) dwaalden mijn gedachten dan ook ernstig af.

De conclusie is dan ook dat Sexsmith prachtige liedjes schrijft, ze mooi ingetogen vertolkt, de vergelijking met Ray Davies wat mij betreft er altijd zal zijn, maar dat hij op zijn volgende album echt een tandje bij moet trekken om het interessant te houden. Iets wat Ray Davies moeiteloos kan over het algemeen.

Dit is mijn tweede plaat van Sexsmith, na het prachtige 'Carousel One'. Opnieuw is het net alsof ik Ray Davies op zijn zachts hoor. Alsof 'Don't Forget To Dance' de blauwdruk is voor een heel oeuvre. Songs die het verleden naar het heden halen en het heden onder dompelen in een nostalgie naar iets dat lang voorbij is en nooit meer terug komt. Met een belangrijke boodschap daarbij geleverd: wat houd je tegen nu te doen wat je toen leuk vond?

Het zijn gevoeligheden als dit die Ron Sexsmith perfect vangt in zijn nummers. Nummers de vrijwel zonder uitzondering grijpen naar het hoogst haalbare: de perfecte popsong. Songs die, zoals erwinz al schreef, er altijd geweest lijken te zijn. Het songs die zo perfect voortschrijden dat er geen enkele vlek of barst op zit. Dat zou het bij veel muzikanten een doodsaaie boel maken, maar dan komt daaroverheen die stem. Een stem die wiegt, troost, maar bovenal bij de les houdt.

Na een aantal luisterbeurten heb ik het idee dat deze plaat nog beter is dan de plaat hiervoor. Het is tijd om het verleden in te duiken en uit te vinden wat voor een fraais de man nog meer gemaakt heeft.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Mijn eerste indruk was een plaat die volledig aan de lockdownregels voldoet, met liedjes die tot op de grond toe zijn afgebroken, tot de pure essentie overblijft: de stem en akoestische gitaar van Roos Meijer. Daarna is gekeken wat er bij een liedje past en dat kunnen heel kleine bijdragen zijn die het liedje in kwestie perfect inkleuren. Bijdragen die telkens weer verrassen, me op het verkeerde been zetten of in verwondering achterlaten. En dat alles menig keer op een album. Zo klein en stil als Why Don't We Give It A Try? ook klinkt, zo groots is het effect van de plaat. Heel goed gedaan Roos Meijer en team.

"My orchid has died", zingt Rosie Carney ergens op Bare. Als dat haar ergste misdaad is tot op heden in haar 20 jarige leven, dan duidt dit op een stabiele jeugd en heel weinig last van teenage angst en andere zorgen. Natuurlijk, ik ken Ms. Carney niet en heb dus geen idee, maar dat is wel hoe Bare klinkt. Als een uitzonderlijk evenwichtig folk/singer-songwriter debuut. Een plaat vol met zachtmoedige luisterliedjes, die door de arrangementen een zekere diepgang meekrijgen. Het soort plaat dat het heel goed doet op de late avond wanneer het brein voorbereid moet worden op de komende slaap. Dit is overigens volkomen oprecht en zonder negatieve bijbedoelingen opgeschreven.

Bare laat Rosie Carney precies zo horen. Er is weinig overbodige opsmuk. Haar aangename stem en akoestische gitaar vormen de boventoon. Daar omheen zijn accenten gelegd, die haar sterker maken en juist niet afleiden. Nick Drake mag zeker, heel voorzichtig als referentie genoemd worden. Over een aantal jaren zou Bare een dergelijke status kunnen hebben, vergezeld van de opmerking dat ik Rosie Carney een lang en gelukkig leven toewens.

Bare is een plaat vol mooie luisterliedjes waar geen rottigheid inzit en toch weet te boeien van begin tot eind. Met één plaat heeft Carney zich al een heel bescheiden plaatsje in het singer-songwriter pantheon toegeëigend. Ik sluit niet uit dat dat plaatsje een stuk groter kan worden.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Het is na een releasestilte van drie jaar wel heel veel van hetzelfde. Dat neemt niet weg dat het heel lekker in elkaar steekt en er heerlijk op los rockt. De sound blijft, vrijwel, uniek, maar is uiteindelijk een gimmick. Royal Blood zal na deze plaat op de een of andere manier de verdieping moeten zoeken. The White Stipes en The Black Keys deden dit op een gegeven moment, niet zonder het unieke talent van Jack White en Dan Auerbach, en braken toen door naar een groter publiek. Of Royal Blood dat gegeven is, zal de toekomst uitwijzen, waarschijnlijk medio 2020. Of ze zijn dan vergeten door te lange hiaten en niet doorgroeien met deze plaat. Hoe lekker hij ook klinkt, het is uiteindelijk teleurstellend. Ik bespeur geen enkele groei en progressie, slechts 10 nieuwe nummers voor op het podium, zodat ze een half uurtje meer kunnen spelen dan voorheen.

Nogmaals het klinkt best fijn, maar op nummer 3 zal er uit een verdiepingsvaatje moeten worden getapt, want niemand zit op een Royal Blood 3 te wachten tegen die tijd. Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

In september 2015 beloofde Royal Parks een nieuw album in 2016. Ter overbrugging dacht ik, dan schrijf ik een recensie van het album uit 2012, dat ik pas in 2015 live had leren kennen. Met de nieuwe nummers zou het zeker goed komen, was mijn overtuiging. Het liep anders met de carrière van Diederik Nomden, de man achter Royal Parks. De recensie is er als nog gekomen.

Eigenlijk kan ik heel kort zijn. Royal Parks vindt op zijn debuut album een nagenoeg perfecte mix tussen The Beatles en alternatieve pop/rock van latere datum, waar het Excelsior label in excelleert. Johan is dan de band die voor mij het dichtstbij komt, maar ook alternatiever klonk. Het perfecte popliedje is bij Royal Parks telkens binnen handbereik. De enige vraag die ik overhoud, is wie is de echte Royal Parks, de band of de man solo? Ik neig naar het laatste, maar in de band setting komen de songs ook magistraal tot leven. The best of both worlds noemen de Engelsen dat.

Komende week naar The Analogues, een van de initiatieven die een nieuwe plaat van Royal Parks verhinderen. Toch hoop ik dat hij er in 2017 komt. De wereld heeft bij tijd en wijle dit soort pareltjes nodig, die hem simpelweg iets mooier maken.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine

Royal Wood is tot deze plaat een beetje langs mij heengegaan. Alle concerten in een kleine zaal in Leiden, waar ik heel vaak kwam, gemist. Tot Ghost Light dus. Ik merkte al gauw dat ik de plaat vaker opzette en dat het vooral later op de avond aangenaam toeven is met deze muziek. Met andere woorden, Ghost Light is geheel ongevaarlijk. Het is een album dat de kans biedt op een uiterst aangename luistersessie.

Wat dan opvalt, is dat Wood zijn nummers enorm goed weet te variëren. Dat doet hij door regelmatig van leadinstrument te veranderen. Gitaar, piano of kleinere snaarinstrumenten, de keuze maakt dat het heel anders klinkt. Hierbij moet vermeld worden dat Royal Wood de meeste instrumenten zelf bespeelt. Hij bepaalt dus voornamelijk zelf hoe hij klinkt. Samen met zijn producer Bill Liffler heeft hij een de juiste omgeving voor zijn nummers gecreëerd. Zijn prettige luisterstem maakt het vervolgens af.

Het album is in Los Angeles opgenomen. Twee vanuit daar opererende artiesten, Shane Alexander en Patrick Joseph, kwamen vaak mijn gedachten binnen terwijl ik naar Ghost Light luisterde. Verder een moment een oudere Dylan ('Girl From The North Country') en uiteindelijk City & Colour zoals Dallas Green klinkt op zijn laatste plaat 'If I Should Die Before You'. Referenties genoeg voor de liefhebbers voor serieuze luistermuziek van hoge(re) kwaliteit. Royal Wood weet zich aardig staande te houden hierin.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Runo Plum zingt met een stem alsof ze bijna in slaap valt of zorgeloos wakker wordt en lekker loom in haar bed kan blijven liggen. De muziek om haar stem heen is elementair:gitaar, bas, drums. Allemaal super relaxt. De enige dissonant is een ontregelende elektrische gitaar die op de achtergrond in de mix, opvallende geluiden voortbrengt, zonder de sfeer te veranderen. Als een onweersbui die in de verte voorbij drijft. patching is enigszins eenvormig qua geluid en ervaring, maar dat mag de pret niet drukken. Verre vanzelfs, het is een overtuigend debuut.

Terwijl ik de recensie op mijn blog (zie WoNoBloG) aan het schrijven was, bedacht ik me op een gegeven moment: zou Fire Records toch niet weer zo'n vergeten parel uit de jaren 80 of 90 heruitgeven? Het zou niet de eerste keer zijn dat ik een gloedvolle recensie schreef en het na publicatie een flink aantal jaren oude plaat bleek te zijn. Toch de bio maar even geopend om te checken. Ik lees die dingen doorgaans niet vooraf, omdat ik altijd probeer te schrijven over de relatie die ik met de plaat opbouw tijdens het luisteren, te beschrijven wat de plaat met mij doet, wat hij los maakt, de sfeer waarin de muziek mij brengt. Dan kan een bio ernstig in de weg zitten, omdat die zaken probeert in te vullen voor me.

Vanwaar dit dilemma? RVG, een band uit Melbourne in Australië doe zijn uiterste best om te klinken als een band uit de jaren 80, misschien nog vroege Suede. Johnny Marr is een grote invloed op de gitarist en de zanger (die een zangeres bleek te zijn, ik hoorde het echt niet) zingt op een manier die toen heel gewoon was. Sterker, de naam van degene die ik dacht een nieuwe band begonnen te zijn, is me nog steeds niet te binnen gevallen.

Die invloed gaat heel ver. Samen met producer Victor van Vugt heeft de band een uiterst transparant, licht geluid gecreëerd, dat 80s wasemt. De lichte gitaren en de weidse manier waarop bas en drums klinken, geeft alle ruimte voor Romy Vager's stem. Het geluid geeft ook een tegenwicht aan de zwaarmoedig teksten.

Wat mij ook opvalt, is dat ik dit album grotendeels moeiteloos uitzit, waar bijna alle bands uit de jaren 80 mij hooguit een plaatkant konden bekoren. Te matige kwaliteit, te larmoyant (Morrissey), te eentonig, te donker en vaak toch net mijn muziek niet, zoals bv. Talking Heads. Feral komt wat dat betreft een heel eind. Het gaat richting het einde alsnog fout, het veel te lange en saaie 'Photograph', maar dan heeft het album zijn positieve indruk al lang achter gelaten en kan niet echt meer stuk.

Helemaal op een eenzame planeet zit RVG niet. Er zijn zeker links te leggen met andere Melbourne acts als Courtney Barnett en Jen Cloher, maar ook met releases op het Nieuw Zeelandse Flying Nun label, zoals The Beths.

Hoe goed ik Feral ga vinden, zal de toekomst uit moeten wijzen. Dat is nog onmogelijk om te voorspellen. Dat het een goede start heeft, dat is duidelijk.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBlog.

Puur op de muziek afgaand, is Wednesdays een terugkeer naar de Ryan Adams die ik in de eerste helft en midden van de jaren 00 ben gaan waarderen. Op een gegeven moment leek kwantiteit boven kwaliteit te prefereren, om uiteindelijk dodelijk saai te worden in de jaren 10. Eigenlijk had ik al jaren niets meer van Adams geluisterd.

Door de recensie van Wednesday ben ik dat wel gaan doen. Eigenlijk viel tijdens de eerste luistersessie alles langzaam op zijn voor ruim tien jaar juiste plaats. De songs doen er toe. Er klinkt een melancholie uit die beweegt tussen verdriet en pijn. Nu zal Adams ook pijn voelen. Hij is zijn carrière kwijt en wil hem terug. Of er ooit genoeg water onder de brug gaat vloeien voor hem, zal de tijd leren. Op basis van de kwaliteit van dit album is het voor mij genoeg om weer naar hem te luisteren. Niet vanwege #MeToo negeren, maar vanwege de muziek zelf. Sterker, binnenkort ga ik een paar oude favorieten weer eens uit de kast trekken.

De scheiding tussen persoon en product mag gemaakt worden, maar vind ik persoonlijk niet zo relevant. De kwaliteit is doorslaggevend en die heeft dit album. Voor de rest hebben wij een strafrechtelijk systeem. Nog even defensief gescoord op 3,5 *, maar het album wordt besteld en dan zal verdere groei snel blijken.

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBlog.

Mijn iPod schoot op shuffle en ik luisterde naar een nummer van Nick Drake, dacht ik. Een nummer dat ik nog niet kende in ieder geval en opvallend modern klonk. Mensen die zich afvragen hoe Nick Drake in 2021 geklonken had kunnen hebben, adviseer ik Course in Fable te luisteren, om te beginnen met 'Shiva With Dustpan'.

Natuurlijk gaat dit verhaal niet helemaal op. Ryley Walker bewandelt een aantal muzikale paden op zijn nieuwe plaat, waar folk, jazz, pop en gitaar met een rockgeluid samenkomen en -smelten tot heel prettige nummers. Zowel luisterliedjes als een stevige muur van geluid en allemaal met smaak gemaakt en gepresenteerd.

Ik kende Walker eigenlijk nauwelijks. Als mijn herinnering het echt doet, heb ik ooit geluisterd naar 'Primrose Green', een plaat die onvoldoende indruk maakte en op het vlak van singer-songwriter, folk en country zat. Voor mij bij kennismaking niet genoeg om verder in te investeren. Daarna ben Walker niet meer tegengekomen.

De nieuwe plaat werd mij toegezonden en verdween op de digitale stapel in mijn iPod. Waar die dus door toeval tijdens het boodschappen doen uit naar voren komt. Af en toe gebeurt dat en dan laat ik het ding zijn ding doen. Soms levert dat een interessante kennismaking op, zoals met Course In Fable, die inmiddels regelmatig door het huis klinkt. Prima plaat, met een prima associatie.

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.