prachtig intens, meeslepend "americana" album van Gillian Welch, meer folk dan alt.country waarbij tenzij ik die klanken heb gemist naar mijn mening de blue grass afwezig is, met alle 10 door haar en David Rawlings geschreven songs uitgebracht op hun eigen label Acony Records.

spaarzaam geïnstrumenteerd met prachtige lead vocalen van Gillian Welch en fraaie harmoniezang van David Rawlings. de teksten zijn een verhaal apart, het laat zich raden waar het intieme "My First Lover" over gaat, "April the 14th" verhaalt over 3 historische gebeurtenissen die op die datum plaats vonden (de moord op president Abraham Lincoln in 1865, het zinken van de Titanic in 1912 en 1 van de zwaarste stofstormen die ooit Amerika troffen in 1935) en ook de overige teksten hebben de nodige diepgang.

favorieten zijn o.a. de 2 mid-tempo liedjes "Red Clay Halo" en "I Want to Sing that Rock and Roll", het laatste nummer betreft een live opname van het live album "Down From the Mountain" waarvan een film verscheen en dat door T Bone Burnett werd geproduceerd, maar ook de rest van de veelal ingetogen liedjes worden prachtig uitgevoerd, zoals "Dear Someone", "Elvis Presley Blues", "Everything Is Free" en de sfeervolle. stemmige afsluiter "I Dream a Highway" schitterend gezongen door Gillian Welch.

jammer dat een tekst vel ontbreekt bij dit pracht album, dat benieuwd maakt naar de 4 "Boots" (The Lost Songs) verzamelaars die fysiek moeilijk verkrijgbaar blijken te zijn.

Album werd geproduceerd door David Rawlings
Recorded at RCA Studio B, Nashville, Tennessee

Gillian Welch: vocals, banjo, guitar
David Rawlings: vocals, guitar

beetje dubbel gevoel bij dit album met voornamelijk covers en traditionals. de covers zijn weliswaar charmant en worden goed uitgevoerd, maar deden mij eigenlijk verlangen naar de originele uitvoeringen, in dit geval de Dylan covers van "Senor" (van zijn album "Street Legal") en "Abandoned Love" een outtake van het album "Desire", dat later verscheen op de compilatie "Biograph". zo laten ook de originele uitvoeringen van John Prine's "Hello in There" en "Jackson" van Johnny Cash, een nummer van de Nashville singer/songwriter Billy Edd Wheeler en Jerry Leiber van het befaamde songwriterś duo Leiber/Stoller, zich moeilijk overtreffen. iets wat ik ook zo ervaar met de veel gecoverde songs van Townes Van Zandt, waarbij ik altijd een voorkeur heb voor de uitvoeringen van de man zelf.

favoriete tracks zijn de door Gillian Welch gezongen opener "Oh Babe It Ain't No Lie", een nummer van de blues/folk muzikante Elizabeth Cotten, "Ginseng Sullivan" van de singer/songwriter/folk-bluegrass multi-instrumentalist Norman Blake, afkomstig van zijn debuut album "Back Home in Sulphur Springs", de man droeg ook met 4 tracks bij aan het soundtrack album "O' Brother, Where Art Thou?" en "Y' All Come" een nummer uit 1952 van singer/songwriter Arlie Duff. alhoewel ze wel zo klinken, zijn dit feitelijk geen traditionals.

van de 3 traditionals (tracks 3,5 en 6) bevallen "Fly Around My Pretty Little Miss" en "Poor Ellen Smith" , waarbij hun stemmen prachtig harmoniëren mij het beste. dat doen die stemmen weliswaar ook op de titeltrack "All the Good Times", maar de lead vocal van David Rawlings op dat nummer bevalt mij een stuk minder. heb sowieso wat moeite met de ietwat knauwende stem van de man, dus wat mij betreft hadden er meer nummers met lead vocals van Gillian Welch op mogen staan, m.a.w. Gillian Welch is een geweldige zangeres en David Rawlings is geen geweldig zanger.

dit door David Rawlings geproduceerde album won in 2021 een Grammy Award als "Best Folk Album"

wederom een fraai "roots"album van dit duo met 10 eigen nummers, waarbij de nadruk meer op (Appalachian) folk ligt dan op country. persoonlijk heb ik een voorkeur voor de nummers met de prachtige lead vocalen van Gillian Welch.

op 4 songs (1,2,5 en 6) wordt hun spel op akoestische gitaar aangevuld met de fraaie pedal steel klanken van Russ Pahl en een enkele keer komt er een banjo, harmonica of fiddle voorbij.

mijn waardering voor de liedjes:
4 x 4,5 sterren voor "Empty Trainload of Sky", "Lawman", "North Country" en "The Day the Mississippi Died"
3 x 4 sterren voor "The Bells and the Birds", "Turf the Gambler" en "Howdy, Howdy"
3 x 3,5 sterren voor "What We Had", "Hashtag" en "Here Stands a Woman"

ben minder gecharmeerd van de prominent aanwezige strijkers op "What We Had" en "Hashtag" waardoor die nummers voor hun doen behoorlijk "glad" en wat overgeproduceerd klinken. "Here Stands a Woman", weliswaar met een prachtige tekst doorleefd gezongen door Gillian Welch ontbreekt het aan een sterke melodie en beklijft daardoor minder.

het liefst hoor ik hen in de "klein" gehouden liedjes als "Lawman" en "North Country" waarop hun fingerpicking gitaarspel en samenzang het best tot zijn recht komt. Ketch Secor van de band Old Crow Medicine Show kleurt "The Day the Mississippi Died" prachtig in met zijn fiddle spel.

als fan van het eerste uur verwacht je wellicht net iets meer van dit geweldige duo, maar dit is n.m.m. toch wel 1 van de betere albums uit 2024 in het "roots" genre, hetgeen met alle respect ook wel iets zegt over de kwaliteit van al die debuterende singer/songwriters in dit genre.

Album werd geproduceerd door David Rawlings
Recorded at Woodland Sound Studios, Nashville, Tennessee

deelcitaat van de tekst van "North Country":

"Wintertime in the pines and the snow is coming on
You'll be back when the cold winds blow but I'll be gone

Some long dark night you might send me a letter
Full of sleepness devilry
I'll tell you now we could be together
If you ever get tired of being free
Way up in the north country"

vanwege de berichten bij het binnenkort te verschijnen nieuwe album "Forward" dit eerste duo album van "The Swell Season" weer eens beluisterd. geen traditionele folk maar als genre wel als "folk" te benoemen, want met rock heeft de muziek op dit album weinig van doen.

8 nummers van Glen Hansard waarvan 2 (3 en 5) co-written met Marketa Irglova en 2 nummers van laatstgenoemde, het instrumentale "The Swell Season" en "Alone Apart" het enige nummer met lead zang van Marketa Irglova.

veel intense en meeslepende liedjes gezongen met de krachtige, expressieve stem van Glen Hansard ofwel voorzien van fraaie samenzang. persoonlijke favorieten zijn de eerste 4 nummers "This Low", "Sleeping", "Falling Slowly" en "Drown Out". alle 10 nummers zijn stuk voor stuk sterke liedjes met een ziel en zeggingskracht, hoewel de pathos en "Weltschmerz" mij op een aantal nummers zoals "Lies" en "The Moon" met de wat al te dramatische, overslaande stem van Glen Hansard soms wat tegenstaan. ook een nummer als "When Your Minds Made Up" dat langzaam naar een climax toewerkt is mij iets teveel van het goede. zoals Zwaagje hierboven al aangaf geldt voor de prachtige muziek op dit album dat je "er voor in de stemming moet zijn".

Glen Hansard zong overigens een geweldig duet met de Ierse zangeres/songwriter Lisa O' Neill met het nummer "Fairytale of New York" tijdens de uitvaartplechtigheid van Shane MacGowan, maar dat terzijde.

Album werd geproduceerd door Sturla Mio Thorisson
Recorded at Sono Studios, Prague

Glen Hansard: guitar, vocals
Marketa Irglova: piano, vocals
Marja Tuhkanen: violin, viola
Bertrand Galen: cello

uitzonderlijk goed singer/songwriter album uit de begin seventies, dat destijds volledig aan mij voorbij is gegaan en waarvan ik de pracht pas veel later ontdekte. herinner me wel uit mijn tienertijd zijn "Sundown", dat ooit in vervlogen tijden 1974? ook in Nederland een bescheiden hitje was. een heerlijk, zomers nummer dat zich makkelijk mee liet neuriën, maar een beetje progressieve muziekliefhebber liet destijds zijn muziek links liggen. het was toch stoerder om te zeggen dat je pak 'em beet fan was van Jimi Hendrik of Led Zeppelin. verklaarbaar vanuit de tijdgeest van toen, maar achteraf onterecht. of het nu meer country of folk getint is, in ieder geval is dit een tijdloos album gevuld met stuk voor stuk sterke composities. het is een cliché, maar eens met Tramps like us, dat dit klassieke singer/songwriter's album eigenlijk niet in een platenverzameling mag ontbreken. ben verder niet zo bekend met het oeuvre van de man, maar ik vermoed dat zijn werk uit de seventies het beste was. na 16 jaar stilte verscheen in 2020 zijn laatste reguliere album "Solo". de man overleed 1 mei 2023 op 84 jarige leeftijd in een ziekenhuis in Toronto. onlangs verscheen er een registratie van een aantal live concerten die hij in 2016 in de Londense Royal Albert Hall gaf.

uit de liner notes van dit album:
quote
If You Could Read My Mind, released in April of 1970, was the album that established singer/songwriter Gordon Lightfoot as a world class artist. Featuring the smash hit title track, the album also highlighted nine other Lightfoot originals and the first recorded version of Kris Kristofferson's "Me & Bobby McGee", later a hit for Janis Joplin.

Canadian born, Gordon Lightfoot relocated to Los Angeles in the late 50s. There he established a reputation as a gifted and versatile songwriter, vocal arranger and instrumentalist. By the mid 60s, a wide range of recording stars were covering his material, including Johnny Cash, Harry Belafonte, Judy Collins, Waylon Jennings and Peter, Paul & Mary, for whom he wrote "Early Mornin' Rain". Lightfoot himself became a rising star in the folk world, performing regularly in Toronto coffee houses and working with Tom Paxton, Phil Ochs and Ian & Sylvia.

Lightfoot released his first album in 1966. Four more followed before he signed to Reprise Records in 1970 and recorded If You Could Read My Mind, an album that helped bridge the gap between folk and pop music. Produced by Lenny Waronker and Joe Wissert, the album also contains such Lightfoot classics as "Sit Down Young Stranger" and "Minstrel of the Dawn". Within two months of its release If You Could Read My Mind sold over one million copies worldwide
unquote

mijn favoriete album van Graham Nash, hoewel ik deze net een fractie minder vind dan "Wild Tales".

het aanstekelijke "Military Madness" met heerlijk gitaarspel van Dave Mason blijft een sterke opener. ΅Better Days" bevat een bijdrage op klarinet van de Nederlandse muzikant/kunstenaar (wijlen) Simon Posthuma, de vader van Douwe Bob. het volledig akoestische "Wounded Bird" en "Sleep Song" met zijn cello klanken zijn prachtige, "klein gehouden" miniatuurtjes.

vrijwel al zijn eigen nummers op dit album zijn raak, waarvan hij alleen het lieflijke, zoete "Be Yourself" samen schreef met de onvolprezen Engelse gitarist/zanger Terry Reid. op de piano ballad "Simple Man" is David Lindley te horen met zijn virtuoze fiddle spel en "There's Only One" wordt fraai opgetuigd met een saxofoon solo van de befaamde Bobby Keys. op "I Used to Be a King" spelen 3 leden van de Grateful Dead mee, Jerry Garcia (steel guitar), Phil Lesh (bass) en Joe Yankee (piano) en op meerdere nummers is het genieten van de backing vocals van o.a. Rita Coolidge, Vanetta Fields en Clydie King.

onder de sessiemuzikanten bevinden zich verder Johnny Barbata/Dallas Taylor (drums), Chris Ethridge/Calvin Samuels (bass) en Rita Coolidge (piano). opvallend dat zijn muzikale maatje David Crosby slechts aan 1 nummer "I Used to Be a King" met zijn elektrische gitaarspel bijdroeg.

het uitbundige, maatschappelijke geëngageerde duo-lied "Chicago/We Can Change the World" sluit dit album sterk af. de teksten van Graham Nash over gelijkheid, vrijheid en broederschap doen wellicht vele jaren later gedateerd aan, maar zijn in het huidige tijdsbestek relevanter dan ooit. het siert hem dat hij stelling nam en dit soort statements durfde te maken.

Album werd geproduceerd door Graham Nash
Recorded at Wally Heider's Studio, Los Angeles & Studio "C", San Francisco

het zesde solo album van Graham Nash verscheen 14 jaar na de voorganger "Songs For Survivors" (2002). vanwege de post van Chet hierboven vandaag weer eens geprobeerd er naar te luisteren zonder zijn klassiekers "Songs For Beginners" en "Wild Tales" in gedachten te hebben, maar dat viel niet mee, zoals ook dit album niet meevalt.

Graham Nash schreef alle liedjes van dit album samen met de Engelse gitarist Shane Fontayne en wellicht verklaart dit de middelmatige kwaliteit. ook de "basic" gehouden instrumentatie (ritmesectie, gitaar, orgel/piano) had wat rijker gemogen met bij voorbeeld fiddle, mandoline of pedal steel.

weinig memorabele liedjes, waarvan er slechts enkele blijven hangen, zoals het prijsnummer "Myself at Last" met zijn sterke melodie en fraaie harmonica accenten, "Cracks in the City" en in mindere mate "Target" en het zoete "Golden Days" waarop hij reflecteert aan de idealistische 70's met de veelzeggende tekstregel "What happened to "all you need is love". het eveneens ingetogen "Back Home" is een liefdevolle hommage aan Levon Helm van The Band.

los van het voor zijn doen zwakke songmateriaal heeft de muziek op dit album te lijden onder eenvormigheid, waarbij meerdere nummers onderling inwisselbaar lijken. ook de iets meer "rockende" nummers "This Path Tonight" en "Fire Down Below" willen niet echt overtuigen.

een teleurstellend album en wat mij betreft geen "must hear/must have".

Album werd geproduceerd door Shane Fontayne
Recorded at The Village, Los Angeles, California

Graham Nash: vocals, acoustic guitar, harmonica
Shane Fontayne: electric & acoustic guitars
Jay Bellerose: drums, percussion
Todd Caldwell: Hammond organ
Jennifer Condos: bass guitar
Patrick Warren: keyboards, piano

na de solo albums van Neil Young "After the Gold Rush" (1970), "Harvest" (1972), het gelijknamige Stephen Stills (1970), Stephen Stills 2 (1971) en David Crosby's "If I Could Only Remember My Name" (1971) kwam in 1973 deze "Wild Tales" uit na zijn eerdere, wat zoetsappigere solo debuut "Songs for Beginners"(1971). een album waar ik destijds als 16 jarige puber danig van onder de indruk was. de Engelse folkie Graham Nash die lieve liedjes als "Teach Your Children" en "Our House" schreef voor het CSN&Y album "Deja Vu", hoewel een nummer als "You'll Never Be The Same" daar wel aan doet denken, laat zich hier van zijn meer grimmige, rockende kant horen. nummers als Wild Tales, Hey You (met een "Neil Young" sound) en met name Grave Concern met gierend slide gitaarspel van David Lindley hakken er lekker in. "Oh Camil" met die scheurende mondharmonica en Dave Mason op gitaar blijft 50 jaar later nog steeds een nummer om van te smullen. de heerlijke melodie van "On The Line" met pedal steel van Ben Keith en de afsluitende ballad "Another Sleep Song" met dobro spel van dezelfde Ben Keith zijn eveneens fijne nummers. de piano ballad "I Miss You" heb ik altijd een mindere track gevonden. al met al een album dat 50 jaar na dato nog steeds fris en energiek klinkt. met terugwerkende kracht is dit toch wel een klassieker te noemen.

Graham Nash schreef alle nummers van dit album en produceerde het zelf (recorded at Rudy Records, San Francisco)

de muzikanten op dit album waren:
Johnny Barbata: drums
Tim Drummond: bass
Graham Nash: acoustic guitar, electric rhythm guitar, electric piano, piano, harmonica, vocals
David Lindley: electric slide guitar, mandolins
Joel Bernstein: acoustic guitar
Ben Keith: pedal steel guitar, dobro
Harry Halex: electric piano, acoustic guitar
Joe Yankee: acoustic piano
Dave Mason: 12-string guitar (track 7)
Joni Mitchell: additional vocal (track 10)
David Crosby: vocals (track 3,5,9)

het 1e duo album van Graham Nash en David Crosby is wellicht hun beste. sterk songmateriaal met een fijne balans tussen de meer uitbundige nummers van Nash en het meer rustige, ingetogen werk van Crosby. waar ik vroeger een voorkeur had voor de Nash nummers heb ik nu met het verstrijken van de jaren meer met de David Crosby nummers, waarvan er 5 op dit album staan.

de jazzy accenten op zijn "Whole Cloth", het ingetogen "Page 43", "Games" met de helaas nog steeds weliswaar idealistische maar relevante tekst "The game of gettin' money, the game of gettin' more, the ego game of power, the ugly game of war, kills love, don't you know that?", maar vooral het 2-tal "Where Will I Be" met hemels mooie harmoniezang en "The Wall Song" met Jerry Garcia op lead gitaar steken er bovenuit.

van de 6 Graham Nash liedjes zijn de heerlijke opener "Southbound Train" en het bekende "Immigration Man" met het herkenbare lead gitaar spel van Dave Mason en de piano ballad "Girl to Be on My Mind" favoriet. de harmonica liefhebber komt aan zijn of haar trekken op zijn mid-tempo nummers "Strangers Room" en "Frozen Smiles" die beide prettig weg luisteren. het korte, op piano gespeelde "Blacknotes" is een niemendalletje maar dat mag de pret niet drukken.

wellicht geen klassieker maar toch op z'n minst een semi-klassieker, waarvan het Crosby nummer "Where Will I Be" niet had misstaan op zijn solo klassieker "If I Could Only Remember My Name".

aan dit album werkte een groot aantal klasbakken van sessiemuzikanten mee, o.a. Johnny Barbata/Russell Kunkel (drums), Leland Sklar (bass), Danny "Kootch" Kortchmar (lead guitar) en Craig Doerge (piano, organ), de 2 laatst genoemden zijn beide ook songwriters en bekend van hun werk met o.a. Jackson Browne, Don Henley, LInda Ronstadt en James Taylor.

de geëngageerde teksten van "Southbound Train" over liberty, equality en fraternity, "Games" over machtswellust en met name "Immigration Man" zullen in het huidige Amerikaanse tijdsgewricht vermoedelijk geen weerklank vinden in de "Oval Office".

Album werd geproduceerd door David Crosby, Graham Nash & Bill Halverson

een album met "home recordings" van de destijds 19/20 jarige Gram Parsons. deze opnames werden gemaakt met een Sony 500 taperecorder, die een vriend van de familie Parsons uit Tokyo had meegenomen "It was one of the best toys a teenage boy ever had".

feitelijk een akoestisch folk album met alleen Gram Parsons op akoestische gitaar en zang. 5 door hem zelf geschreven nummers (2,5,6,15 en 16), waarvan met name "Wheel of Fortune" en "Brass Buttons" reeds getuigen van zijn niet geringe songwriter's talent, hoewel een nummer als "Zah's Blues" dat in mindere mate doet.

alle overige nummers zijn covers, waaronder o.a. 2 van Fred Neil "Another Side of This Life" en "That's the Bag I'm In", "Codine" van Buffy Sainte Marie, "Reputation" (Tim Hardin), "The Last Thing on My Mind" (Tom Paxton), "They Still Go Down" (Dick Weissman) en "Searchin" (Leiber/Stoller) plus een enkele traditional "Willie Jean" en het veel gecoverde "Candy Man" van Reverend Gary Davis.

de geluidskwaliteit van deze opnames valt reuze mee, maar de uitvoeringen van de liedjes willen niet echt beklijven. geen essentiële uitgave, maar wellicht interessant voor de "die-hard" Gram Parsons liefhebber.

mocht dit album in 2024 zijn uitgebracht door een debuterende singer/songwriter, dan was het vermoedelijk in de massa van gelijksoortige releases onopgemerkt gebleven. in die zin zijn dit sympathieke stijloefeningen, een voorbode van zijn talent dat zich nog moest ontwikkelen. "the rest is history".

Recorded 1965 - 1966, produced for compact disc by Jim Carlton & Bob Irwin
(Mastered at Sundazed Studios, Coxsackie, New York)

vanwege het historisch perspectief hierbij een deelcitaat uit de liner notes van Jim Carlton:

"For those whon don't know, Gram was influenced by such artists as Fred Neil, Buck Owens, Dan Rich, Albert King, George Jones, Gene Pitney, Van Dyke Parks and even the country pop star Jim Stafford. Truth is, Stafford, was the one who encouraged Gram to play country music.

Our first taping session was in March of 1965 when Gram was home from New York on a visit. By that time his Harvard career was being supplanted by the lure of the folk music scene of Greenwich Village. He was dropping names like Fred Neil, Dick Weissman and Bob Dylan, and was busy making a name for himself playing the old Night Owl Cafe on West 3rd. He was an urban folkie and damn good at it. Several of the tunes on this CD, obviously of their era, to my knowledge, are the only surviving recordings of his foray into the Village folk music scene.

Subsequent tunes here document his exploration and love of R&B ("Searchin" and "Candy Man"), and others provide a glimpse of the incipient stages of his landmark group The International Submarine Band, which many credit as being the archetypal country-rock group"

dit album van Grayson Capps met 12 eigen songs van de man is mijn eerste kennismaking met 's mans muziek. een smeltkroes van folk, country, blues en soul of noem het voor mijn part americana.

12 bovengemiddeld goede songs, sterke melodieen, goede verhalende teksten, gezongen met zijn doorleefde gruizige, bluesy soulvolle stem, lekker rauw en ongepolijst geproduceerd door hemzelf en zijn vrouw/producer Trina Shoemaker.

de heerlijke opener het "swampy" mid-tempo "Get Back Up" zet meteen de toon, waar nummers als het bluesy "I Can't Hear You" met uitwaaierende gitaren, "Mercy" met fraaie slide gitaar riffs en soulvolle harmony vocals van Rosalind Gonsalves, de country honky-tonk klanken van "Graveyard" en de blues rock/r&b sound van "Buckshot" prima op aansluiten.

daar staan meerdere, meer ingetogen nummers tegenover, zoals de merendeels akoestisch uitgevoerde songs als "If You Knew My Mind" en "Washboard Lisa" met fraaie viool klanken, maar het zijn met name "A Love Song for Bobby Long" met alleen Grayson Capps op akoestische gitaar en zang en de afsluiter "I See You" met een heerlijke harmonica die indruk maken. beide nummers met een hoog kampvuur gehalte.

een veelzijdig album met qua genres aardig wat kruisbestuivingen, maar dat toch als een samenhangend geheel klinkt en waar weinig zwakke plekken op te vinden zijn. heb geen idee of dit debuut meteen zijn beste album is, maar het smaakt naar meer.

het vierde reguliere album van de inmiddels 57-jarige uit Alabama afkomstige singer/songwriter Grayson Capps. de man ziet er uit als een outlaw en zijn ietwat dwarse muziek heeft daar ook wel wat van weg. op dit album staan 9 eigen composities, 1 nummer "Annie's Lover" van Taj Mahal plus een nummer "Jane's Alley Blues" van Richard "Rabbit" Brown.

een eigenzinnige cocktail van country, folk, r&b, blues, soul en New Orleans invloeden. de laatste zijn duidelijk hoorbaar in ritmisch swingende nummers als "Coconut Moonshine" en "Ol' Slac" beide met een uitbundige trompet, die sterk doen denken aan de muziek van bij voorbeeld The Meters en de Mardi Gras sfeer van New Orleans oproepen.

mijn voorkeur gaat naar de alt.country van de mid-tempo openingstrack "Highway 42" met een fraaie harmonica en oudgediende Jerry Marotta op drums, "Annie's Lover" met een heerlijke pedal steel partij en de meer ingehouden nummers als "Chief Seattle" en het gospelachtige "Yes You Are" met backing vocals van Beth Hooker en The McRary Sisters, en het rustige, stemmige slotnummer "Rock 'n Roll".

daar staan een aantal stevige blues-rock nummers tegenover, zoals o.a. "John the Dagger", "Paris, France" en met name "No Definitions", een vuig nummer dat schuurt en wringt met fraai gitaarwerk van Grayson Capps en Corky Hughes gespeeld in de beste Southern rock traditie, dat aan een band als Drive-By Truckers doet denken.

waar een allegaartje aan stijlen soms storend kan zijn, is dat voor mij op dit album niet het geval, maar toch ervaar ik "The Lost Cause Minstrels" (de naam van zijn band) in zijn geheel als net iets minder dan zijn meer ingetogen debuut "If You Knew My Mind". met dank voor de tip van milesdavisjr bij dat album.

Album werd geproduceerd door zijn echtgenote Trina Shoemaker & Grayson Capps
Recorded at The Big Red Barn, Franklin, Tennessee & Druid Hill, Fairhope, Alabama

Grayson Capps: vocals, acoustic guitar, electric guitar, harmonica, slide guitar, National Steel guitar, resonator guitar
plus band en een aantal sessiemuzikanten

magistraal 2e album van de Canadese band Great Lake Swimmers. de sound is iets voller dan die van het gelijknamige debuut. eigenlijk draait alles bij deze band om singer/songwriter Tony Dekker. de man is gezegend met een prachtstem uitstekend geschikt voor het uitvoeren van deze melodieuze, verstilde folk/rock. eerder folk dan rock is wat we op dit album horen, want rocken doet deze muziek niet. een enkel nummer zoals het geweldige titelnummer "Bodies and Minds" is iets meer up-tempo, maar het merendeel van de voornamelijk akoestisch gebrachte nummers worden prachtig, ingetogen muzikaal omlijst en gedragen door de rustgevende, prachtstem van Tony Dekker.
er zullen ongetwijfeld mensen zijn die deze muziek teveel vinden voortkabbelen, maar ik krijg na al die jaren nog steeds geen genoeg van dit album. voorman/zanger Tony Dekker schreef alle songs voor dit album en bewees hiermee wederom wat een prima songwriter hij is. iets wat hij later nog eens bewees op het door hem volledig zelf ingespeelde solo album "Prayer of the Woods" (uit 2013). liefhebbers van de vroege albums van GLS zullen ook dat album zeker kunnen waarderen.

moeilijk om favoriete tracks te noemen, maar naast het titelnummer met 1 van de mooiste intro's ooit, zijn dat voor mij "Various Stages", "Falling into the Sky" met koorzang en het sfeervolle, intieme "I Saw You in the Wild". wat mij betreft hun beste album, een tijdloos blijvertje met net iets betere songs dan op hun debuut.

Recorded at St. Theresa's Church, Long Beach, Ontario, Canada

Personnel:
Tony Dekker: vocals, acoustic guitar
Erik Arneson: banjo, electric guitar
Sandro Perri: lap steel, electric guitar
Almog Ben David: Wurlitzer piano
Colin Huebert: drums

with Will Haas (upright bass on 4 & 7), Geordie Gordon (strings on 3), and The London Ontario Community Singers (7)

vrij minimale, kale muziek op dit debuut album van de Canadese GLS (= singer/songwriter Tony Dekker).
de spaarzame basis instrumentatie bestaat uit akoestische gitaren aangevuld met hier en daar accordeon, cello, bescheiden percussie en lap steel gitaar.

verwacht geen grote verschillen in de opbouw van de nummers, maar dat gebrek aan variatie doet wat mij betreft geen afbreuk aan de fraaie flow van dit album, dat uitsluitend ingetogen, melancholische nummers bevat. sterke liedjes waarbij vooral de eerste 6 nummers een bijzonder sterk aangesloten geheel vormen, waarna het vanaf "The Animals of the World" iets minder wordt uitgezonderd de afsluiter "Great Lake Swimmers".

de zoetgevooisde, wonderschone, "warme" zang van Tony Dekker zal niet aan iedereen besteed zijn.
je kunt het inderdaad zoals hierboven dagdroom muziek of muziek voor de herfst noemen.
wellicht ook geschikt voor liefhebbers van het werk van iemand als Mark Kozelek.

de iets rijker geinstrumenteerde opvolger "Bodies and Minds" blijft mijn persoonlijke favoriet van deze Canadese band, die regelmatig optredens hebben verzorgd in de Lage Landen.

All songs written & performed by Tony Dekker
additional swimmers:
Walter Kofman: piano (1,10), farfisa organ (7), accordian (5)
Sandro Perri: staccato cello (1), lap steel (8,10)
Victor Szabo: percussion (10)

Album werd geproduceerd door Tony Dekker
Recorded by Victor Szabo in an abandoned grain silo

akoestische versies met alle 9 nummers afkomstig van hun vierde album "Lost Channels", dat ik als de minste beschouw van hun eerste 4 verschenen albums. van de 12 nummers van dat album ontbreken hier dus 3 nummers "Singer Castle Bells", "River's Edge" en het prijsnummer "Unison Falling into Harmony".

mis hier toch wel de magie van hun eerste 2 albums, waar naar mijn mening de beste liedjes van Tony Dekker op staan. in combinatie met de wat mindere kwaliteit van de liedjes van "Lost Channels" en deze uitvoeringen een lichte tegenvaller.

de aanstekelijke versie van "Still" steekt boven de overige nummers uit, maar als geheel klinken de nummers wat plichtmatig uitgevoerd en mist het op de 1 of andere manier bezieling of zeggingskracht.

dit live album werd in 2009 opgenomen in de Royal Canadian Legion Hall.

een prima verzamelaar met stevige soms "punky" roots/rock met wat country invloeden van het oorspronkelijk uit Tucson, Arizona afkomstige gezelschap Green on Red, maar ook met een aantal zeer fraaie ballads.

de verzamelaar met 4 groepsnummers en 7 nummers van het duo Dan Stuart/Chuck Prophet is als volgt samengesteld:

"Time Ain't Nothing" van de EP "No Free Lunch" (1985)
"Born to Fight" van het album "The Killer Inside Me" (1987)
"Hair of the Dog" en "That's What Dreams" van "Gas Food Lodging" (1985)
"Keith Can't Read", "Morning Blue" en "Zombie for Love" van "Here Come the Snakes" (1988)
"This Time Around" en "You Couldn't Get Arrested" van "This Time Around" (1990)
"Little Things in Life" en "Baby Loves Her Gun" van "Scapegoats" (1991)

prijsnummers de "tearjerker" ballad "You Couldn't Get Arrested" met o.a. gastmuzikanten Bernie Leadon (second acoustic guitar), Spooner Oldham (piano) en Mike Finnegan (organ). een rustpunt samen met de 3 andere ballads "Morning Blue", "Little Things of Life" en "Baby Loves Her Gun" met o.a. Al Kooper (keyboards) en Tony Joe White (harmonica), dat voorafgegaan wordt door de vuige rootsrock van "Zombie for Love".

van de stevige up-tempo nummers steken "Born to Fight", "Hair of the Dog" maar bovenal het pareltje "That's What Dreams" er boven uit. een nummer dat sterk aan de Neil Young en Crazy Horse sound doet denken met een stuwende ritmesectie en een heerlijk op gitaar solerende Chuck Prophet.

de kernleden van de band waren zanger Dan Stuart, gitarist Chuck Prophet en toetsenist Chris Cacavas, die vanaf 1992 alle op de solo tour gingen en ieder voor zich vele solo albums maakten.

in deze bezetting met Jack Waterson (bass) en Alex MacNicol (drums) heb ik ooit in de eighties een bruisend, energiek optreden van de band bijgewoond in zaal de Lantaren (Rotterdam). een gedenkwaardig optreden met de charismatische voorman Dan Stuart en de geweldige gitarist Chuck Prophet.

liefhebbers van bands als de Dream Syndicate en Slobberbone (Brent Best) zal deze muziek ook aanspreken. Dan Stuart maakte eveneens een aantal duo albums onder de naam Danny & Dusty (met Steve Wynn van de Dream Syndicate)

"Covenant" is een bijzonder sterk album van de inmiddels 76-jarige uit Iowa afkomstige singer/songwriter Greg Brown met 11 zelf geschreven americana (folk/blues) songs van grote klasse zonder een enkel zwak nummer. sterke verhalende, melodieuze liedjes waarbij een glansrol is weggelegd voor het schitterende gitaarspel van Bo Ramsey.

de laid back opener "Cept You & Me Babe" is meteen een voltreffer gevolgd door de fraaie melodie van "Rexroth's Daughter". "Real Good Friend" doet sterk aan de sound van J.J. Cale denken.

de spaarzaam geinstrumenteerde nummers "Waiting on You" en "Lullaby zijn een 2-tal folk pareltjes.
de mid-tempo bluesy nummers "Blues Go Walking" en "Living in a Prayer", het licht rockende "Dream City", de honky tonk van "Walkin Daddy" en de slow blues van de afsluiter "Pretty One More Time" zorgen voor een fijne balans op dit gevarieerde, evenwichtige album.

teveel hoogtepunten om hier op te noemen, maar de prachtmelodie van het hierboven vermelde "Blue Car" dat niet had misstaan op een Bruce Springsteen album, hoort hier zeker bij.

"Covenant" is vermoedelijk 1 van zijn beste albums. een "must hear/must have" voor de liefhebber van americana.

Album werd geproduceerd door Bo Ramsey
Recorded at Pachyderm Studio, Cannon Falls, Minnesota

Greg Brown: acoustic & electric guitar, lead vocals
Bo Ramsey: electric guitars
Steve Hayes: drums, percussion
Dave Jacques: acoustic & electric bass
Rob Arthur: organ, wurlitzer piano
Eric Heywood: pedal steel

nog steeds het beluisteren waard maar "Milk of the Moon" voelt als 1 van de mindere albums van de veteraan singer/songwriter Greg Brown. gitarist/producer "Bo" Ramsey die op veel van zijn eerdere albums bijdroeg was ten tijde van dit album druk met zijn werk voor Lucinda Williams. zijn bijdragen op dit album worden gemist.

het folky met banjo gespeelde "Lull It By" is een fraaie opener. van de up-tempo nummers steekt "A Little Excited" er boven uit. het bluesy "Let Me Be Your Gigolo" beklijft een stuk minder wat helaas voor meerdere nummers op dit wisselvallige album opgaat. het met "distorted voice" gezongen "The Moon Is Nearly Full" is een mispeer. "Ashamed of Our Love" is dan weer een fraaie ballad met een prachtig invallende accordeon.

de folk ballad "Smell of Coffee" en het mid-tempo bluesy "Steady Love" met harmoniezang van singer/songwriter Karen Savoca bevallen een stuk beter. de 3 beste "klein gehouden" nummers worden voor het laatst bewaard, het prachtige, ingetogen "Telling Stories", "Never So Far" en wellicht de mooiste ballad van dit album "Oh You" met fraaie slide gitaar accenten.

Album werd geproduceerd door Greg Brown, Pete Heitzman & Karen Savoca
Recorded at Alcove Sound, Oneida, New York

Greg Brown: acoustic guitar, vocal, baritone guitar
Pete Heitzman: electric & slide guitar, baritone guitar
Karen Savoca: backing vocals, percussion, clavinet
Tom "T-Bone" Wolk: electric & upright bass, accordion, organ
Jimmy Johns: drums

een lekker gevarieerd bluesy "roots" album van de singer/songwriter Greg Brown. wellicht geen songwriter van de buitencategorie maar de man schrijft goede liedjes met goede teksten.

up-tempo nummers zoals "Way They Get Themselves Up" en "Back Home Again", het stevig rockende "Just Live" en "Lotsa Kinda Money" met fraaie saxofoon klanken worden afgewisseld met wat meer ingetogen nummers "One Cool Remove", het titelnummer "One Big Town" en de afsluiter "Tell Me It's Gonna Be Allright" een fraaie piano ballad. de 3 laatstgenoemde nummers zijn vanwege de meer folky inslag iets meer aansprekend.

onder de sessiemuzikanten op dit album bevinden zich o.a. Bob "Bo" Ramsey (electric guitars) bekend van zijn bijdragen aan en co-producties van een aantal albums van Lucinda Williams en de van oorsprong Kroatische muzikant Radoslav Lorkovic (keyboards) die vele jaren lid was van de band van Jimmy LaFave.

Album werd geproduceerd door Greg Brown & Bo Ramsey
Recorded at Catamount Studio, Cedar Falls, Iowa
( All songs by Greg Brown)

Greg Brown: guitar, vocals
Rick Cicalo: bass
Steve Hayes: drums
Bob Thompson: saxophones

"One Night" is een re-issue van het gelijknamige live album uit 1982 met opnames van een 2-tal concerten die Greg Brown gaf in Coffeehouse Extempore in Minneapolis op 8 en 9 oktober 1982. dat vinyl album werd een collector's item en is op deze re-issue uitgebreid met een 5-tal nummers "outtakes" (7,8,9,11 en 17) van dezelfde concerten "only excluded from the original release perhaps because of the time limitations of the vinyl LP format".

chronologisch valt dit album van de destijds 33-jarige Greg Brown tussen zijn 2e studio album "Iowa Waltz" (1981) en "In The Dark With You" (1985).

alle zelfgeschreven fraaie folk/blues liedjes gezongen met zijn destijds nog jong klinkende, zuivere stem die op zijn latere albums wat donkerder en gruiziger werd. de 2 intro's zijn gelukkig eenvoudig te skippen.

dit album bevat een aantal van zijn "early classics" zoals "Ella Mae" en "Dream On" en verder merendeels voor die tijd nieuwe songs. alle solo uitgevoerd waarop Greg Brown te horen valt op zang, akoestische gitaar en harmonica.

deelcitaat uit de liner notes:

"The "Extemp" was one of the great institutions during the Dark Ages of Folk, that period between the 1960s Folk Scare and the 1980s resurgence of singer/songwriters and roots music, when good performing venues in America were few and far between. Many folk legends (now long gone) graced its stages and it was a nurturing environment for many of today's major artists then just beginning to make their way.

Among the latter was a tall, bearded and lanky young man who would periodically come up from Iowa City to share his stunningly original songs. Today, of course, we know Greg as one of the paramount singer/songwriters in America, but back then, an Extemp regular could recline in the warm and casual darkness of the old listening room and hear a song like "Canned Goods" or "Early" for the very first time. Magic. It was the only word for it. With the re-issue of this remarkable recording, you get to share in that magic, too. "One Night" captures a young Greg Brown at a very vibrant stage of his creative development"

een live opname van een gratis benefiet concert uit augustus 2005 dat in het teken stond van een goed doel in dit geval de strijd voor waterbehoud "The Yellow Dog Watershed Preserve". de niet bepaald smakelijk uitziende hoes staat in het teken van de waterkwaliteit. bij de liner notes staat vermeld "by purchasing this here, you are helping to protect pure waters".

op dit album staat een mix van een aantal songs van zijn eerdere albums, zoals "Dream Cafe" en "Laughing River" van het album "Dream Cafe" (1992), een 3-tal niet eerder uitgegeven nummers (4,6 en 7) plus 2 nummers "Cold+Dark+Wet" en "Conesville Slough" van het destijds nog te verschijnen album "The Evening Call" (2006).

de folky/blues nummers worden op de eerste 8 nummers door Greg Brown uitgevoerd met zijn zang en spel op akoestische gitaar, waarbij "Canned Goods" er uit springt. op de laatste 2 nummers wordt hij bijgestaan door een 3-tal gastmuzikanten op o.a. pedal steel, zoals te horen valt op het fraaie "Laughing River".

niet alle nummers overtuigen, zoals het met "spoken words" gezongen "All of Those Things". de intro's bij een aantal daarvan zijn gelukkig kort gehouden en niet al te storend.

Album werd geproduceerd door Eartwork Music
Recorded at Peterson Auditorium, Ishpeming, Michigan
All songs written by Greg Brown (except 11)

citaat uit de liner notes:

"Water is key, and we're here together in the midst of a global crisis. Fortunately, in the Old Upper Peninsula, the good citizens and their groups have risen up against the threat of chemical contamination from large-scale metallic sulfide mining initiatives. Still, the multinational mining corporations know what they want and they already have a whole lot of it: money. They've launched unfounded lawsuits aimed to drain the little Yellow Dog Preserve's legal budget"

in 2015 woonde ik een live optreden bij van de uit New Jersey afkomstige singer/songwriter wijlen Greg Trooper (R.I.P. 15-01-2017) in zaal Het Witte Kerkje in Terheijden (vlakbij Breda), waar zich een kleine 100 man hadden verzameld voor zijn concert. na afloop schafte ik een door hem gesigneerd exemplaar aan van "The Backshop Live".

op dit album staat een dwarsdoorsnede van nummers van zijn voorgaande albums met relatief veel (7) nummers van zijn destijds laatst verschenen album "Make It Through This World" dat geproduceerd werd door country/soul legende Dan Penn. alle eigen nummers, uitgezonderd "Light in the Window" co-written Jon Wamsley en het sterke "Everywhere" co-written Sid Griffin, bekend van country-rock band The Long Ryders.

er ligt weliswaar een link naar country/soul maar de muziek op dit live album is voornamelijk geworteld in folk, gezongen met de doorleefde, heldere, soulvolle stem van Greg Trooper, die zichzelf begeleidde op akoestische gitaar en een enkele keer mondharmonica.

veel hoogtepunten op deze fraaie set, o.a. "Green Eyed Girl", "This I Do", "Light in the Window", "These Sunday Nights", "Muhammad Ali" (The Meaning of Christmas) en het eerder genoemde "Everywhere".

muziekrecensent good old Jan Donkers is groot fan van de man wiens songs o.a. werden gecoverd door Billy Bragg, Steve Earle (Little Sister) en Vince Gill.

Album werd geproduceerd door Matt Ranck & Greg Trooper
Recorded at the Backshop, Spartanburg, South Carolina

via de film "The Peanut Butter Falcon" met daarin de prachtsong en heerlijke melodie van "The Stable Song" kwam ik Gregory Alan Isakov op het spoor en besloot ik dit album aan te schaffen. de man heeft een warme, aangename stem en schrijft "catchy" songs. namen die mij bij eerste beluistering te binnen schoten waren o.a. Bonnie Prince Billy, Bon Iver en Leonard Cohen. overigens wist ik toen nog niet dat hij op zijn volgende album "This Empty Northern Hemisphere", een cover van Leonard Cohen's "One Of Us Cannot Be Wrong" zou opnemen. tegenover pareltjes als de opener "All There Is", "John Brown's Body" met prachtige accenten van dobro en fiddle, het kale, wonderschone "3 a.m." en "Raising Cain" met een fijne harmonica, staan wel wat mindere tracks als "Black and Blue" en het met jazzy elementen voorziene "Salt and the Sea". het titelnummer "That Sea, the Gambler" sluit qua sound volledig aan op die van het album "For Emma" van Bon Iver (Justin Vernon). mis af en toe wat authenticiteit en zeggingskracht in 's mans muziek, maar nu de herfst is ingezet mag ik graag naar zijn "warme deken" muziek luisteren. kan overigens de opmerking van user Niek "voor mij teveel van hetzelfde en te weinig pit" goed plaatsen, maar dat de man goede songs schrijft en mooie muziek maakt staat voor mij buiten kijf.

All songs written and produced by Gregory Alan Isakov
Album was recorded at Moja Magic, Boulder, Colorado & tracks 1,2,10, 11 in the Barn at Frog Belly Farm, Colorado

dit album meermalen beluisterd en helaas haalt deze bij lange na niet het niveau van zijn eerdere albums "That Sea, The Gambler" en "This Empty Northern Hemisphere". zijn muziek en songs hebben een hoog "waar heb ik dat eerder gehoord" gehalte en de man verdient qua originaliteit geen hoofdprijs, maar door de over de hele linie sterke kwaliteit van de songs op de eerder genoemde albums, kwam hij daar mee weg. op dit album zijn de middelmatige en zwakke liedjes in de meerderheid. op tracks als "Time Will Tell" en "Honey It's Alright" zakt hij ook qua zoetsappigheid wat mij betreft onder een zekere ondergrens en op de zwakke melodie van "The Universal" vervalt hij in een soort zwijmelbrij. de akkoorden van "Amsterdam" zijn inderdaad afkomstig van de track "All Mixed Up" van The Red House Painters (Mark Kozelek).
teveel tracks lijken op elkaar en willen niet beklijven. mijn liefde voor zijn muziek is met deze release danig bekoeld. wellicht had de man bij het schrijven van de songs voor "The Weatherman" last van een "writer's block". benieuwd of er op zijn laatste album "Appaloosa Bones" uit 2023 betere songs staan, want daar gaat het uiteindelijk om. de meeste nummers van "The Weatherman" blijven, althans bij mij, niet hangen.

de enige nummers die zich in mijn muzikale geheugen willen nestelen zijn:
1) Amsterdam 2) Saint Valentine 10) Suitcase Full of Sparks en 12) All Shades of Blue

dit album werd geproduceerd door Gregory Alan Isakov en Jamie Mefford

de muzikanten: (b.v. = background vocals)
Gregory Alan Isakov: vocals, guitars, banjo, piano, organ, keyboards, drums, ukulele, pedal steel
Jamie Mefford: drums, b.v.
Phil Parker: cello, b.v.
Jeb Bows: violin, viola, mandolin, b.v.
James Han: piano, organ
Bonnie May Payne: saw, washboard, b.v.
Nathaniel Rateliff, Julie Davis, Natalie Tate,Reed Foehl: b.v.
John Grigsby: upright & electric bass
Wil Schlatman: accordion
Reyn Ouwehand: mellotron, timpani, piano

aangespoord door de positieve commentaren hier, besloot ik onlangs dit album aan te schaffen. mijn eerste kennismaking met 's mans muziek. ben liefhebber van folk/roots/americana muziek. opgegroeid in de seventies met muziek van Van Morrison, Neil Young, John HIatt, Townes Van Zandt, John Prine, Steve Earle etc. wellicht daardoor wat "verwend" of bevooroordeeld met de muziek van relatieve nieuwkomers zoals deze singer/songwriter Gregory Alan Isakov. een goede songsmid gezegend met een prachtige stem.
dacht bij de eerste luisterbeurten een miskoop te hebben. ik hoorde van alles in zijn muziek en vond de muziek geen eigen "smoel" hebben, maar inmiddels heb ik dit album wel een keer 7 beluisterd en het gaat me steeds beter bevallen. er staan vele song pareltjes op dit album. mooie, veelal verstilde muziek in een "klein" gehouden productie. de duet vocals met Brandi Carlisle op tracks 1,3,5, 12 en 13 zijn schitterend en geven een meerwaarde aan dit album. hoor verder wel wat kruisbestuivingen met de muziek van mensen als Bonnie "Prince" Billy, Iron & Wine (Sam Beam), Damien Jurado en inderdaad ook Bon Iver. "Evelyn" deed mij denken aan het vroege werk van Mumford & Sons maar dan zonder banjo. alles is inmiddels wel eens eerder maar niet perse beter gedaan, maar als de muziek op zo'n smaakvolle manier wordt uitgevoerd mag er ook wel eens wat "gejat" worden, en dat bedoel ik positief. wellicht niet toevalligerwijs sluit dit album af met de geweldige cover van "One of Us Cannot Be Wrong" van Leonard Cohen. kennelijk weet de man aan wie hij schatplichtig is en dat siert hem. de tijd zal leren of dit album wil beklijven, maar ben inmiddels zeer benieuwd naar het overige werk van deze artiest.

een klassieker van de "Cool Ruler". dit werd zijn eerste album voor het Island label en ook zijn meest succesvolle. de titeltrack werd als single uitgebracht en het album scoorde hoog in de UK album lijstjes.

slechts 8 songs van de man alle co-written met Sylvester Weise op dit iets meer dan een half uur durende album, waarop alles op zijn plek valt. stuk voor stuk schitterende melodieën gezongen met die zoetgevooisde stem van Gregory Isaacs, met geweldige backing van de sessiemuzikanten "The Roots Radics". overigens blijkt uit de credits van de cd uitgave van dit album in de serie "reggae refreshers", dat Sly Dunbar en Robbie Shakespeare niet meespeelden op "Night Nurse".

de productie is glashelder en klinkt ruim 40 jaar later nog als een klok. misschien iets te gepolijst voor de liefhebber van Jamaicaanse producties en iets teveel gericht op westerse oren, maar dat verklaart wellicht het succes dat dit album destijds had.

dit perfecte laid-back reggae album belandde deze zomer wederom menigmaal in mijn speler en kan zeker als klassieker worden betiteld.

de beste aanbeveling voor dit album lijkt mij de tekst hierboven van overmars89
"mijn mama danst momenteel heerlijk op deze muziek"

Album werd geproduceerd door Gregory Isaacs (assisted by "Flabba" Holt)
Recorded at Tuff Gong Studios, Kingston, Jamaica

Erroll "Flabba" Holt: bass
Eric "Bingy Bunny" Lamont: rhythm guitar
"Style" Scott: drums
"Steelie" Johnson: keyboards
Dwight Pickney: lead guitar
Wally Badarou: prophet & synths

vermoedelijk zijn meest folky/rootsy album met flink wat Ierse/Keltische invloeden. een genre dat ik graag mag horen. zijn albums met crooners werk, jazz of big band bevallen mij een stuk minder. een heerlijk, ingetogen album maar met voldoende afwisseling om de aandacht vast te houden. een heel fijne luisterervaring met muziek waar niemand zich een buil aan zal vallen. heb de sympathieke man ooit solo live zien optreden en dat ging op een zeker moment vervelen, maar vanwege de fijne, niet al te uitgebreide instrumentatie verveelt dit album niet. de veelal sterke liedjes zijn toch wel meer dan ideale zondagochtend muziek. Tim Knol zingt harmonie en bespeeld de mandoline op "Whatever Keeps You Dreaming". album werd geproduceerd door Gregory Page, Robbie Robinson en Jeff Berkley. All songs written by Gregory Page.
de basis van de meespelende muzikanten is als volgt:
Gregory Page: singing & acoustic guitar
Eric Rigler: uileann pipes, flute & penny whistle
Doug Pettibone: pedal steel guitar & electric guitar
Steve Peavey: mandocello, mandolin & lap steel guitar
Bob Sale: drums & cymbals
Rick Nash: bass guitar
Cindy Wasserman: harmony singing

dit album, een samenwerking tussen de veteranen Tom Russell en Gretchen Peters, wordt door velen als een klassieker in het americana (folk, country, Tex-Mex) genre beschouwd. wat mij betreft terecht. beiden zijn grootheden in dit genre en hebben vele prima solo albums op hun naam staan. Gretchen Peters is behalve zangeres een alom gerespecteerde songwriter. zij schreef o.a. het nummer "On a Bus To St. Loud", dat op het Jimmy Lafave album "Texoma" staat en ook werd opgenomen door Trisha Yearwood.

de songs op dit album zijn alle covers uitgezonderd de Tom Russell song "Guadalupe" en zijn gebaseerd op allerlei thema's uit het huidige en oude Wilde Westen van Amerika. de liedjes op dit met een weemoedig sausje overgoten album gaan o.a. over verloren liefde, eenzaamheid, desolate vlaktes, cowboys, drankmisbruik, verdriet en zelfs wraak, zoals in het door Diana Jones co-written "If I Had a Gun" over geweld tegen vrouwen. de titel "One to the Heart, One to the Head" werd ontleend aan deze "revenge song", dat verscheen op de Diana Jones klassieker "Better Times Will Come".

de prachtige vocalen op dit album worden grotendeels verzorgd door Gretchen Peters, maar ook de duetten op "Billy 4" (origineel van Bob Dylan van de soundtrack "Pat Garrett & Billy the Kid") en op zijn eigen "Guadalupe" zijn prachtig. "These Cowboys Born Out of Their Time" (een nummer van Tom Dundee) is een duet met haar echtgenoot Barry Walsh, die de instrumentale piano track "North Platte" schreef. "My Last Go Round", een melancholisch nummer van wijlen Rosalie Sorrels (een Amerikaanse folkmuzikant/songwriter van naam en faam) is een zogenaamde "swan song" (zwanenzang), dat handelt over het naderende einde van een mensenleven.

hoogtepunten op dit album zijn "Prairie in the Sky" (van Mary McCaslin), "Sweet and Shiny Eyes" (van Nan O'Byrne) een duet met Tom Russell, dat eveneens prachtig door Bonnie Raitt werd gecoverd op haar album "Home Plate", de traditional "Old Paint" wederom een duet met Tom Russell, bekend van het Linda Ronstadt album "Simple Dreams", en het prijsnummer van dit album "Blue Mountains of Mexico" een nummer van de Canadese country/folk grootheid wijlen Ian Tyson. de man schreef o.a. "Four Strong Winds", dat Neil Young coverde op zijn album "Comes A Time". het laat zich raden, dat het in duet gezongen, onverwoestbare "Snowin on Raton" van Townes Van Zandt een ander prijsnummer is. verder mogen de fraaie accordeon bijdragen van Joel Guzman niet onvermeld blijven.

Album werd geproduceerd door Gretchen Peters & Tom Russell
Recorded at Congress House Studio, Austin, Texas
Additional recording at Nigel's House and True Tone Studio, Nashville, Tennessee

Gretchen Peters: acoustic & electric guitars, mandola, vocals
Tom Russell: percussion, vocals
Barry Walsh; piano, Hammond B3, pump organ, accordion (track 5), clavietto, percussion, bass (track 11), parade drum (track 3), vocals
Joel Guzman: accordion
Mark Hallman: mandola, guitars, lap steel, percussion, bass
David Heary: cello, snare drum (track 3)
Al Perkins: lap steel (tracks 10 & 13)
Nadine Russell: vocals, wine glasses

van hetzelfde laken een pak, deze prachtige opvolger van het in 2008 verschenen debuutalbum "Gurrumul" van de reeds jong in 2017 op 46-jarige leeftijd overleden blinde uit Australië afkomstige aboriginal Geoffrey Gurrumul Yunupingu. de man was een fenomeen.

laat je niet afschrikken door de man in pak op de gouden hoes, want de kwaliteit van "Rrakala" doet in niets onder voor het veelgeprezen debuut, dat wereldwijd een half miljoen exemplaren verkocht en hoog scoorde in de "Wereldmuziek" lijsten, wat dat ook moge betekenen. Tja, de wereld is van iedereen.

wederom een pareltje waar de melancholie vanaf spat, muziek en tekst voorzien van schitterende melodieën, met spaarzame instrumentatie ingevuld, gezongen met de warme, unieke stem van Gurrumul.
inderdaad veel van hetzelfde en het zal niet iedereen zijn ding zijn, maar wat is dit mooie muziek en niet alleen voor de zondagochtend. er vinden kruisbestuivingen plaats met o.a. folk, gospel en soul, maar het is bovenal de prachtig vormgegeven muziek en vooral het unieke stemgeluid van Gurrumul die wij op dit album horen. een ingetogen, wonderschoon welhaast meditatief album. overigens zijn alle, in inheemse dialecten gezongen teksten, in het begeleidende boekje vertaald in het Engels

Album werd geproduceerd door Michael Hohnen
Recorded at Avatar Studios, New York City, New York

All instruments by Gurrumul (vocals, nylon-string guitar, acoustic & electric guitar, drums, piano)
except double bass by MIchael Hohnen
extra guitars by Craig Pilkington
extra vocals on "Djomula" by Johnathon Yunupingu

uit de liner notes:
"Gurrumul is the pride of his beautiful North East Arnhemland community, the Yolngu world, and the Australian community. This album is sung in Australian languages, and no English"

aansluitend daarop citeer ik uit de krant (AD, 27 januari 2024):

"gisteren 26 januari, 2024 vierde de stad Sydney, Australia Day, op een bijzondere manier. Op deze dag, die oorspronkelijk Foundation Day heette, wordt gevierd dat in 1788 de eerste nieuwe inwoners van het land aankwamen. De inheemse bevolking die sindsdien werd vermoord en onderdrukt, spreekt over Invasion Day, omdat er voor hen op deze dag bijzonder weinig te vieren is. De beweging voor het instellen van een nationale feestdag voor alle Australiërs groeit. De stad Sydney nam een voorproefje met projecties van aboriginal kunstenaar Brett Leavy op de iconische "zeilen" van het Sydney Opera House". Titel van het kunstwerk: The 2024 First Nations, de eerste naties"

wellicht een wat ondergewaardeerd album van (wijlen) Guy Clark met merendeels sterk songmateriaal uitgevoerd in het als je het zo noemen wil "americana" genre (folk, country met een vleugje blues). zijn muziek werd ook wel progressieve/alt.country of zelfs outlaw country genoemd, maar dat laatste hoor ik er persoonlijk niet in terug. Guy Clark werd in zijn jeugd zowel door blues artiesten als Mance Lipscomb en Lightnin' Hopkins beïnvloed als door folk/country artiesten, zoals Townes Van Zandt en Jerry Jeff Walker.

zoals bekend was de man een songwriter van de buitencategorie en een geweldige "storyteller". op dit album staan 8 co-written liedjes en 2 "originals" waarvan de wonderschone ballad "Madonna w/Child ca. 1969" het hoogtepunt is. de blues van de afsluiter "Must Be My Baby" bevalt een stuk minder. ook de andere op blues gebaseerde nummers "How'd You Get This Number" en het iets betere "Too Much" beklijven minder.

blijven er 7 memorabele liedjes in het folk/country genre over, waaronder een ander 5 sterren nummer, het duet "I Don't Love You Much Do I" met Emmylou Harris. het up-beat "Jack of all Trades" is c/w met Rodney Crowell, die op dit nummer met een "harmony vocal" te horen is.

onder de sessiemuzikanten bevinden zich o.a. Sam Bush/Marty Stuart (mandolin), Jerry Douglas (dobro, slide guitar), Kenny Malone (drums) en Lee Roy Parnell (slide guitar).

Album werd geproduceerd door Guy Clark & Miles Wilkinson
Recorded at EMI Studios, Nashville, Tennessee

een zeer fraai roots/americana album (country en folk) van wijlen Guy Clark met af en toe een licht bluegrass sausje.

9 eigen nummers van Guy Clark alle co written plus 3 covers, een prachtige versie van "Fort Worth Blues" die niet onder doet voor het origineel van Steve Earle, "Forever, for Always, for Certain" van de Amerikaanse singer/songwriter Richard Dobson en het heerlijke folky nummer "Be Gone Forever" (Keith Sykes/Anna McGarrigle). 2 daarvan "Fort Worth Blues" en "Be Gone Forever" hebben een bijdrage van Emmylou Harris met haar "harmony vocals", die absoluut een meerwaarde hebben.

12 geweldige songs/verhalende miniatuurtjes waarbij "Bunkhouse Blues" allesbehalve als blues klinkt met de accordeon en dobro klanken van multi-instrumentalist Darrell Scott, met ook een prominente rol voor zijn muzikale partner en producer Verlon Thompson. een album waar alles aan klopt en waarop geen enkele dissonant te vinden is en dat klinkt als een spontane sessie van een intiem huiskamerconcert. zoals Pieter Kars het kort en krachtig omschreef Prachtige plaat!

de veelal akoestisch uitgevoerde muziek doet sterk denken aan het Steve Earle album "Train a Comin". het zou fijn zijn als de laatste nog eens een album in die stijl zou uitbrengen.

Album werd geproduceerd door Guy Clark, Verlon Thompson, Darrell Scott & Chris Latham
Recorded at EMI Studio, Nashville, Tennessee

Guy Clark: lead vocal, acoustic guitar
Verlon Thompson: acoustic guitar, National resonator guitar, banjo, harmonica, harmonium, mandolin, harmony vocal
Darrell Scott: accordion, dobro, acoustic guitar, bass guitar, mandolin, mandocello, autoharp, harmony vocal
Shawn Camp: acoustic guitar, fiddle, harmony vocal

inderdaad een klassieker dit debuut album van de destijds 34-jarige uit Texas afkomstige singer/songwriter Guy Clark.

5 sterren voor L.A. Freeway, She Ain't Goin' Nowhere, That Old Time Feeling (met backing vocals van Emmylou Harris), Desperados Waiting for a Train en Like a Coat from the Cold

4 sterren voor Rita Ballou, A Nickel for the Fiddler, Texas 1947, Instant Coffee Blues en Let Him Roll

los van de hierboven genoemde muzikanten uit de entourage van Elvis Presley speelden o.a. Hal Rugg (dobro, pedal steel), Jack Hicks (dobro), Johnny Gimble (fiddle) en Mickey Raphael (harmonica) mee. in de koortjes bevinden zich o.a. Lea Jane Berinati, Rodney Crowell, Pat Carter, Steve Earle & Emmylou Harris.

van Guy Clark (R.I.P. 17-05-2016) verscheen in de nadagen van zijn carrière het sterke "Cold Dog Soup" (1999), dat niet onder doet voor dit debuut. benieuwd naar de door Rodney Crowell geproduceerde verzamelaar "Truly Handmade Volume 1" (2024) waar hier op MuMe geen enkele stem op is uitgebracht. een album met 4 demo's van Old No. 1 (L.A. Freeway, Nickel for the Fiddler, That Old Time Feeling en Let Him Roll) plus demo's van meerdere niet eerder uitgebrachte nummers.

deelcitaat van de liner notes:

"The fact that Clark never achieved stardom even in the U.S. is almost beyond comprehension. However, his influence on country music from the 70s to the present day is extensive. As a songwriter he had several hits in the country singles chart and the billboard top 100, escorted there by among others the likes of Johnny Cash and Jerry Jeff Walker. As a recording artist though he was always hindered by a lack of airplay. Sadly his voice was too rough and gravelly to appease the commercially minded radio stations"

hoewel de opvolger van zijn debuut "Old No. 1" met nagenoeg dezelfde club muzikanten werd opgenomen, ervaar ik deze "Texas Cookin" minder als een klassieker.

prijsnummers zijn de ballads "Anyhow I Love You" met een backing vocal van Emmylou Harris en de afsluiter het klein gehouden "The Last Gunfighter Ballad". ook de piano ballad "Black Haired Boy" voorzien van een heerlijke dobro partij en het vrolijke met fiddle spel voorziene "Virginia's Real" en "Me I'm Feeling the Same" met de harmonica accenten van de onvolprezen Mickey Raphael, bekend van zijn werk met Willie Nelson, behoren tot de betere nummers.

daar staan wel wat mindere nummers tegenover zoals het gezapige "It's About Time", "Broken Hearted People" zelfs de zang van Emmylou kan dat niet verhelpen en een mindere ballad als "The Ballad of Laverne and Captain Flint".

minder dan zijn debuut met iets minder sterk songmateriaal, maar ook weer niet zoveel minder.

Album werd geproduceerd door Neil Wilburn
Recorded at Chips Moman's American Studios, Nashville, Tennesse (except track 3 at RCA Studios)

deelcitaat uit de liner notes:

"Both albums failed to chart despite receiving critical acclaim across the whole music press. Guy Clark should have been a big star but he failed to break deep into the public's awareness. It didn't matter to him though for he was in it for the music. He left RCA after "Texas Cookin" for Warners where he finally had a few minor chart successes. He remains Nashville's best kept secret"