De loodzware bassen, trommels en bijzonder laag gestemde gitaren klinken log en traag: je hoort de muziek niet in je oren, maar helemaal onderin je maag. Het zou zo maar kunnen dat de band haar muziek op de nog net niet zichtbare bodem van een hele diepe waterput heeft opgenomen en dat het lekkere, frisse water maar niet naar boven wil komen. Maar ook de anders zo heldere lucht is nu verstikkend dik en normaal ademhalen is na enkele nummers al niet meer mogelijk. Je raakt in trance... of je nu wilt of niet!

Het strekt dan ook de aanbeveling eerst even een raam of deur te openen alvorens deze plaat op te zetten.

Zware psychedelische doem metaal uit Polen, dat heel laag en traag is. Soms zo traag, dat als je denkt vooruit te zijn gegaan, je je pas later realiseert dat je nog altijd op dezelfde plek rond zweeft. Onhandig in het verkeer of als je haast hebt, maar stationair op de bank in de huiskamer geeft het niks. Deze muziek is ook niet geschikt voor als je in zwaar weer zit. Je wordt er in ieder geval niet vrolijk van.

Jammer, dat de mooie hoes hier niet gebruikt is.

Zomaar eens een keer opgezet, je weet 't immers maar nooit.

Het beroemde liedje en album uit 1974 koester ik nog altijd, maar ik heb dit duo niet gevolgd. Maar wat een aller- alleraardigst album is Hippopotamus geworden. Heerlijk sprankelende popsongs in een ontzettend leuke verpakking voor aan de ontbijttafel. Maar deze muziek is natuurlijk niet alleen geschikt voor de vroege morgen. Mijn dag kan niet meer stuk!

Edit: * ± 1 uur later* Nee.... ik lig nu zelfs in een deuk! Hilarisch goed zo af en toe...

Is dit nu echt weer zo'n 'dit moet je vaker draaien' geval? Om ergens aan te wennen? Want de zanger verprutst het hier wél voor mij.

Jammer, want dit is in essentie een leuk post-punk album.

Edit: Blijkt dat ik de band toch al eerder heb beluisterd! Een gevalletje 'vergeten' dus!

De geluidskwaliteit is niet zo heel bijzonder. De liedjes daarentegen zijn weer ontzettend mooi. Maar bovenal is het fijn om weer eens wat van Stephen Fellows te horen.

Ja, dat klopt! Stephen Fellows was de zanger van een van de allerbeste
post-punkbands uit de jaren tachtig: The Comsat Angels.

Lulle Lulli | S Fellows | Stephen Fellows - stephenfellows.bandcamp.com

Dit is het 'nieuwe geluid' van Stephen Fellows, (ex)zanger/gitarist van The Comsat Angels en een van mijn grote favorieten uit het "gouwe ouwe" wave tijdperk.

Echter... vergelijken met de fraaie platen van weleer kunnen we maar beter niet doen. Wat wel is gebleven zijn de aardige liedjes, maar helaas hoor ik ook een stem dat aan slijtage behoorlijk onderhevig is geweest. Weliswaar wordt de zang met wat kunst en vliegwerk nog een beetje overeind gehouden, maar op deze manier filter je ook veel van de warme persoonlijkheid en de emotie naar de achtergrond met als gevolg dat ik 'smachtend na jaren radiostilte uit Sheffield' niet weet wat ik nu van dit nieuwe album moet vinden. Natuurlijk, niet alle krasse knarren kunnen of willen blijven 'rocken'. Dit hoeft ook niet, maar het is wel te hopen dat de liedjes toch nog iets meer gaan doen. Het moet allemaal op z'n minst wél 'raken'!
En dat laatste doet Slow Glass op een of andere manier dus niet.

Mmmmoooooiiiiiii!

Steve laat zich op dit tweede solo album wederom begeleiden door een aantal geweldige artiesten, zowel door instrumentalisten als zangers (én zangeressen), waaronder Thomas Feiner.
De intens mooie liedjes worden net als op Slope, het vorige album van Steve Jansen, afgewisseld met prachtige atmosferische geluidslandschappen. Ik ben er nog niet helemaal uit of dit album beter is dan eerstgenoemde, maar de muziek lijkt op z'n minst net zo mooi, zo niet mooier, te zijn. Het voelt in ieder geval meer aan als een geheel.

Ik mis alleen David, zijn grote broer, tussen al die andere overigens prachtige vocalen. Hij zong namelijk nog wel mee op Slope. Dit gemis doet echter absoluut geen afbreuk aan de zeer hoge kwaliteit van deze plaat. Het geeft gewoon aan dat ik hoop ooit nog eens ergens in de toekomst een dergelijk nieuw album van Sylvian te mogen beluisteren!

Hoe dan ook, het nieuwe en tweede soloalbum van Steve Jansen (Japan, Nine Horses,
Rain Tree Crow, enzovoorts...) is echt heel mooi en daarom is Tender Extinction Alicia's tip van de week!

Je moet er even de tijd voor nemen. Neemt niet weg dat ik - en dat geldt ook voor andere progressieve rock artiesten - Steven Wilson fijner vind om te horen als er niet al teveel jazz/prog met gierend koperwerk wordt gebruikt en ook als er niet al teveel fröbelnoten in de muziek zitten. Ik hou meer van zijn dromerige of juist van zijn, al dan niet stevige, rock-kant. Een nummer als Remainder the Black Dog zal daarom nooit een favoriet worden. Deform to Form a Star daarentegen vind ik prachtig.

Veeg, veeg, veeg... weer een halfje erbij!

En... daar gaan we dan:

De plussen: Steven Wilson, DTS 96|24 bit 5.1 surround/stereo geluid, beeld, passie, virtuositeit, Nick Beggs, ambiance, grafische vormgeving, Royal Albert Hall, zang, registratie, Alex Hutchings, montage, visuals, animaties, danseressen, Graig Blundell, lichtshow, Ninet Tayeb en last but not least: Adam Holzman.

De minnentjes: Ninet Tayeb, die op een gegeven moment heel even 'uit de bocht vliegt' om ergens daarna gelukkig weer ongedeerd op een stoel te eindigen , falsetto stemmetje Steven, caleidoscoop effecten (gelukkig maar heel even), beeldformaat 1.78:1.
Ach... 't is bijna niks!

Al met al... 'Home Invasion' is weer zo'n fantastische concertregistratie om meerdere keren te beluisteren (én te bekijken)!

Insurgentes is een heel sfeervol album dat mij zachtjes doet weg zweven. Als ik dan even later door een plotseling opgeworpen geluidsmuur in een schemerig hoekje van de schuilhut neerplof, schrikt meneer wakker en roept verbijsterd: "Wat doe je nou weer?"
Wanneer ik door het half beslagen venster probeer te kijken, zie ik zwarte silhouetten op een paar meter afstand. De schapen lopen nog altijd buiten. Die maffe beesten vinden warempel van alles tussen de sneeuwresten. Als ik nog wat later de vrieskou in loop, hoor ik in de verte een ransuil roepen. Zo mooi als dat ene moment waarop het geluid van Abandoner zachtjes weg sterft... en het prachtige Veneno Para Las Hadas begint!

Wat mij betreft is Insurgentes een van de mooiste solo platen van Wilson! Maar zo mooi is het ook op deze plek!

Het vale licht van de lantaarnpaal is ongenadig. En... er hijgt iets in mijn linkeroor. Hallo, is daar iemand? Ach, die goedkope oordoppen kunnen daar ook debet aan zijn. Ja, een mooi geluid is leuk en super belangrijk, maar zijn de liedjes ook goed?

Over de grote speakers dan maar. De volumeregelaar niet te hoog, want na twaalven. En daar zijn dan de vocalen waar ik zo bang voor was.

Dan liever het eenvoudige What Life Brings. Braaf maar mooi. Zonder schoolbordkreetjes of emogilletjes. Dat maakt de volgende les ook wel weer een stuk lastiger. Muzikale pracht, daarnietvan, maar met vocalen die spontaan de muggen van de muren doen springen. Geen stopcontact nodig.

Impossible Tightrope is nu aan zet. Goed begin en met een venijnig scherpe, scheurende saxofoon. Alleen spreekt mij de elektrische piano niet aan. Ga meer voor orgelriedeltjes als in Riders On The Storm. Al is dit wellicht een kwestie van smaak. Dit blijkt dus het volgende luchtkasteel te zijn. Met mierzoete engelenzang. Ook dat nog. En Steven hoorde vanuit de allerhoogste toren dat het goed was.

Rock Bottom. In het kort. Ik hou niet van Ninet Tayeb. Veel te sentimenteel. En zo is er altijd wel wat. Dus doorspoelen maar. Op zoek naar het begin van het prachtige Beautiful ScareCrow. Nee, ook geen Atmos hier. Alleen hi-res van Ome Kobuz.

Het fletse licht van de lantaarnpaal is meedogenloos. Het kan echter niet voorkomen dat de oogleden zwaar en de oren moe worden. Dit wordt serieus zweven met Steven. Ondanks de toegenomen loomheid probeer ik op te staan. Voor een kop koffie. Sterk. Zwart. Omdat dit heel erg lang gaat duren. Juist midden in de nacht. Bovendien is de plaat nog lang niet afgelopen. Het moet toch een keer beginnen? Want... Time is Running Out. Het is weer een meerstemmig liedje. Fijn pianospel ook. Geen fan van rappen of door de muziek heen babbelen, maar hier kan ik van genieten. Van de koffie ook.

De speelse lichtpuntjes doen hun uiterste best op het verkleurde streepjesbehang. En Actual Brutal Facts past daar wonderwel bij. Alleen... dat overstuurde gitaartje is leuk, maar niet voldoende voor een goed nummer. De koffiebeker is inmiddels leeg.

Het bleke licht van de lantaarnpaal wordt zelfs onverbiddelijk hinderlijk. Daar kan ook Staircase - wéér dat geklessebes door de muziek heen - niets meer aan veranderen.

The Harmony Codex is in ieder geval een avontuurlijk album te noemen. Prettiger voor de oren dan The Future Bites. Maar minder dan de albums uit 2013 en 2015.

Straks bij het ochtendgloren nog maar eens luisteren. Al vrees ik voor nummers als Rock Bottom, Actual Brutal Facts en last but not least... The Harmony Codex.

Net na middernacht is de nieuwe Steven Wilson verschenen en daar heb ik op zitten wachten. Jawel. En nu hoop ik maar dat het vale licht van de lantaarnpaal meer genade kent dan destijds tijdens het aanhoren van The Harmony Codex uit 2023.

Wat ik nu al wel kan verklappen is dat ik The Overview - op een paar kleine dingetjes na - mooier vind dan de voorgangers To The Bone, The Future Bites en The Harmony Codex. Apart en bij elkaar. The Overview is niet baanbrekend. Of vernieuwend. Maar dat hoeft voor mij niet. Niet altijd. Meestal niet. Want deze Steven Wilson is gewoon mooi. Soms zelfs heel erg mooi. Sfeervol ook.

The Overview is wel van het type 'sterke nachtplaat'. Te beluisteren bij kaarslicht of het licht van een eenzame lantaarnpaal. Maar waarschijnlijk komt ze nog beter tot haar recht in volledige duisternis. Het liefst bij een heldere hemel. Of gewoon met je ogen dicht. Kan ook.

Morgen of overmorgen verwacht ik de blu-ray en dan wordt het genieten in het buitenhuis. Helaas nog wel zonder Atmos.

Die komt later pas.

Na de fabuleuze trip door groen Porcupineland - ik ben nog lang niet overal geweest, maar ik kom er vast nog wel een keertje in de buurt - én de ontdekking van de geweldige opvolger Hand.Cannot.Erase. wil ik heel even dit 'verschrikte maangezicht zojuist gestolen door de raaf' erbij pakken.

Dit album hóórt natuurlijk gewoon thuis in mijn collectie melodische rock vanwege de geweldige songs. Alleen als de mooie melodieën te vaak of te lang door tempowisselingen in stukken worden gehakt, ontstaat er voor mij een wat minder fraai sfeerbeeld. Zoals eerder in dit draadje is vermeld gaan bepaalde gedeelten van deze muziek dan - inderdaad - te veel neigen naar het gefröbel uit de jaren '70. Gelukkig bevatten deze nummers ook met grote regelmaat schitterende passages, zoals de mooie gitaarsolo in Drive Home. Anders was dit 'geschrokken maangezicht' natuurlijk niet in huize Alicia op de kokosmat terechtgekomen! De raaf is wel goed, maar niet gek!

Alles bij elkaar genomen is het bovenstaande kritiekpuntje heel misschien wel de reden waarom ik zo verliefd ben geworden op het feeërieke The Raven That Refused to Sing. Dit liedje is wat mij betreft de ultieme topper van dit album. Misschien zelfs wel van àlle nummers die ik tot nu toe van Steven Wilson gehoord heb.

Als de raaf dan eindelijk zonder z'n maangezicht is vertrokken, krast hij nog eenmaal in de verte: "Unbelievably beautiful, hey?"

Wie had dat ooit gedacht! Wilson laat hier zelfs de rode dansschoentjes blozen. Het is nu eindelijk weer eens zwieren en zwaaien geblazen in huize Alicia.

Gemakkelijke en gladgestreken pop? Welnee... er zijn namelijk twee dingen, waar Steven absoluut - en zeker weten - niet goed in is en ook nooit zal worden en dat is heel hóóg zingen (falset) en gauw tevreden dus gemakkelijk zijn. Slechts een klein deel van de zang is de ietwat betreurde 'min een halve punt'.

De muziek echter... is zó mooi. Weergaloos! De details floepen sprankelender dan ooit de bescheiden boxjes uit. Zeker in hi-res 24 en nog wat.

Daar waar ik de vorige Stromae - op een enkel aardig liedje na - niet echt goed kon hebben (voornamelijk) vanwege de 'dance' invloeden, is Multitude wat mij betreft juist wel een fijne plaat geworden en waarvoor ik zelfs de bank opzij wil zetten.

En daarbij passen uiteraard een paar knalrode dansschoentjes!

Ha, ik heb (weer) een mooi nummer teruggevonden: Boat on the River. Ja, écht wel. Maar dat is dan ook het enige nummer van Cornerstone dat ik enigszins te pruimen vind. Styx was en is verder - vind ik - over het algemeen nog steeds een prima band. Met zo nu en dan prachtige liedjes. Mits ze natuurlijk niet al te melig gaan klinken zoals op Babe.

Tijdens mijn zoektocht naar de verborgen schatten van 2025 heb ik het album Antidepressants erbij gepakt. En ja, de laatste plaat van Suede lijkt inderdaad te zijn geïnspireerd door eerdere generaties postpunk. Suede heeft wellicht ook helemaal geen pretenties iets nieuws te willen uitvinden. Want deze mannen graven keurig netjes in dezelfde klankkast als mijn oude helden.

Het recyclen van genres is weliswaar niet nieuw, het verschil zit ’m in hoe je het doet: als echo van een inmiddels bredere muzikale erfenis, als eerbetoon of als transformatie. Ik hoor op Antidepressants vooral een reeks echo’s uit het verleden. Maar misschien is dat juist het punt: het herhalen van oude vormen kan een manier zijn om ze opnieuw te beleven. Het roept alleen de vraag op: wanneer wordt een geluid een cliché en wanneer is het een artistieke keuze? En hoe verhoudt nostalgie zich tot relevantie?

Wat betreft Antidepressants zou het interessanter zijn geweest als men deze invloeden min of meer had gedeconstrueerd of aangelengd met iets onverwachts, of simpelweg met meer aantrekkelijke liedjes.

Ik laat deze Suede daarom maar liggen… voor de echte liefhebber.

Het melancholieke doomorkest Shallow the Sun neemt je mee naar plekken waar de zon zelden schijnt en waar schimmige types uit alle windstreken rakelings langs en soms zelfs dwars door je heen glippen. Het ijselijke gekrijs naast het diepe gerochel maakt dat het er in ieder geval niet gezelliger op wordt. Nee... bah, weg met die griezels. Hoewel, er is helemaal niemand die je hoort roepen. Het tempo tijdens de tocht door het spookachtige winterlandschap is wat aan de trage kant, maar dat vind ik gegeven de barre omstandigheden niet eens zo heel erg. Door een dik sneeuwtapijt rennen heeft trouwens toch geen enkele zin. Maar ondanks de desolate sfeer, de droevenis, de afgrijselijke kreten heb ik geen moment spijt dat ik aan deze trip begonnen ben. Immers, bij dit doomorkest uit Finland zijn de goede geesten in de meerderheid en rijzen engelen fluisterend en kwinkelerend ver boven de rochelende gedrochten en het gespuis in doodsnood uit.

Addendum: De volledig instrumentale uitvoering op schijfje twee is in een muziekstijl die nog het meest doet denken aan klassieke filmmuziek en is eveneens erg mooi. 

*nog een glaasje glühwein inschenkt*

Na het fraaie One to Zero heb ik nog maar eens een ander werkstuk van Sylvan uit de rijkelijk gevulde schappen van mijn high fidelity streamingsdienst geplukt.

En... weer valt het niet mee om naar zanger Marco Glühmann te luisteren. De acrobatische vocalen van dit heerschap stemmen namelijk niet altijd vrolijk. Ook klinkt niet elke song even fraai op dit album - Follow Me en King Porn zijn zelfs niet om aan te horen en de zangeres in Midnight Sun mag van mij ergens anders verder piepen. En toch hoor ik boeiende dingetjes in de muziek van Sylvan. Ach, misschien komt het ooit nog goed. Kijk maar naar One to Zero.

Dankzij de 'boeiende dingetjes' in Sylvan's muziek hebben deze er - onder andere - voor gezorgd dat ik nóg een album erbij heb gepakt. En ondanks de soms akelig binnendringende elastieken stembanden van zanger Marco Glühmann lukt het mij weer om een Sylvan album in z'n geheel te beluisteren. Weliswaar de tweede pas. Maar de liefde bloeit weer een beetje meer open.

En dat komt doordat er op Home (bijna) geen nummers staan, die ik over zou willen slaan.