Sophie Ellis-Bextor staat in mijn geheugen gegrift met Murder on the Dancefloor, nog steeds een verfrissende pop single die blijft opvallen door haar 'deftige' uitspraak.
Het album was aardig maar verveelde me snel en wat daarna kwam wist me eigenlijk maar zelden te boeien.

En nu is daar Wanderlust die ze samen met Ed Harcourt gemaakt heeft. Tingeling, dan gaat het belletje rinkelen bij mij want Ed heb ik hoog zitten en heeft me zelden teleurgesteld.
Single Young Blood deed al vermoeden dat dit wel eens wat anders zou kunnen worden en dat blijkt dan ook.
Wanderlust staat boordevol zoetige, alternatieve popliedjes zoals ook The Magic Theatre die maakt (alhoewel ik die wat 'sprookjesachtiger' vind).
Het klinkt allemaal volwassener en vrij ontspannen en de strijkers doen hier goede zaken.

Ik heb wel een zwak voor dit soort zoetigheid maar let wel op: het is niet van de tandglazuur brekende soort; eerder lieflijk met toch wat stevige bites waar nodig.
Sophie lijkt op dit album een perfecte balans te hebben gevonden waarop alles op z'n plaats lijkt te vallen. Dit had ze misschien al veel eerder moeten doen.

Niet voor iedereen weggelegd maar voor wie af en toe niet vies is van de betere pop is dit zeker een aanrader.

Aan de ene kant zit ze zwaar op mijn allergie-grens (je kan ook een beetje té correct willen zijn) en tegelijkertijd vind ik het echt geweldig.

Tweede Kamer kende ik al en daar hoor ik geen Kinderen voor Kinderen in, eerder Doe Maar en dat is niet verkeerd. Volgens mij is dat ook gewoon de bedoeling van dit nummer: een soort eerbetoon.

En verder is het gewoon heerlijk om lekker mee te galmen zoals het met smartlappen ook hoort, maar dit zijn dan wel smartlappen van nu.

Dit zou wel eens heel verslavend kunnen zijn. Moet ik stiekem om me heen kijken of dat kan? Of ben ik juist heel hip nu?

Sophie Straat komt oprecht over en dat mag ik wel. Hadden we in de jaren '80 Danny de Munk, daar hebben we nu Sophie. Beetje grote mond met het hart op de juiste plek: ze doet alles waar ze zin in heeft. In haar dromen is ze Marie Antoinette in de eenentwintigste eeuw.

Sophie Zelmani neemt je als luisteraar mee op een wandeltocht door een mooi rustgevend landschap en vertelt je dan onderweg verhalen over gemis, afscheid en verlangen.
Eenmaal terug van de tocht besef je dat ze je hart heeft gestolen met haar prachtige manier van vertellen.
Deze cd is met recht een "Precious Burden".

Ah ja, Sophie. Puur bij toeval ooit terecht gekomen bij haar tweede album Precious Burden (al weer 10 jaar geleden).
Het stond in de luisterpaal van een van de muziekwinkels waar ik altijd kom, ik hoorde het en wist mijn partner ervan te overtuigen dat dit gekocht moest worden. Hierdoor kon ik zelf mooi wat anders meenemen en sloeg ik 2 vliegen in 1 klap.
Precious Burden beschouw ik nog steeds als een kostbare schat: puur en lekker voor mezelf, want maar weinig mensen zijn ooit uitgekomen bij Sophie Zelmani. Opvallend, want neem b.v. een Katie Melua: die heeft wel een groter publiek weten te bereiken. Is het vergelijk terecht? Niet helemaal natuurlijk (en de liefhebbers van Zelmani zullen haar naam zeker niet graag in 1 adem genoemd willen horen met Melua). Toch heeft het qua sfeer wel degelijk wat overeenkomsten, alleen heeft Zelmani nu wel een grotere discografie en is haar muziek net even wat minder poppy.
Toch is het ook bij mij slechts bij dat ene album gebleven en nu ik zo de 2 berichten hier las (ja helaas maar 2) vond ik dat ik maar weer eens moest gaan luisteren waarom Sophie Zelmani mij indertijd zo had weten te bekoren. Al na een paar nummers wist ik het weer: nog steeds mooie, pure nummers, een stem die je oren streelt en ze weet een zekere klefheid te vermijden (die bij Melua nog wel eens wil optreden).
Heel erg mooi, maar ik vrees toch dat deze artiest in ons land wel nooit echt zal doorbreken. Echt vernieuwend is het niet en er zijn al genoeg dames in deze afdeling doorgebroken en dan is het teveel dringen. Jammer maar tegelijkertijd ook wel een beetje stiekem prettig; want diamanten zijn soms leuk om voor jezelf te houden.

Sophie heb ik ooit bij toeval ontdekt omdat ze onverwachts als voorprogramma werd toegevoegd aan A Girl Called Eddie.
Het was een mooi solo-optreden gedragen door akoestische gitaar.
Op dit album is er wat meer electronica aan toegevoegd (bv. I Am Not Like That) en op zich is dat zo slecht nog niet maar ik geef toch wat meer de voorkeur aan de akoestische gitaarsongs, alhoewel ik moet toegeven dat die snufjes electronica dit album toch net even die extra twist meegeven. Niet bijster origineel misschien maar wel gewoon heel erg mooi.
Sophie is gezegend met een mooie melancholische stem en het verbaast me oprecht dat ze eigenlijk nooit echt is doorgebroken. Nederland heeft namelijk wel degelijk talent alleen zijn het nu net de namen die mij persoonlijk totaal niet boeien.
Sophie zal wel net even te puur zijn of niet hapsnap genoeg. Ook niet zo erg natuurlijk maar ze verdient toch wel wat meer aandacht dan dat ze tot nu toe krijgt.
Hopelijk verschijnt er snel een nieuw album.

Ik hoor er eerder de duistere sferen van de Middeleeuwen in terug. Klaus Kinski's Nosferatu, donker en duister.
In elk geval geen lichte kost maar als het lukt je er aan over te geven krijg je toch een aardig portie wonderschone muziek op je muzikale bordje waar authentieke instrumenten de boventoon voeren en samen een dodendans aangaan onder leiding van de sinistere Sopor Aeternus. Man of vrouw, mens of monster, liefdevol of kwaadaardig. Tegenstrijdigheden volop en misschien dat het daarom juist zo enorm aantrekt.
Ik snap goed dat dit niet voor iedereen weggelegd is. Je moet wel kunnen tegen zo'n enorme dosis zwartgalligheid en naargeestige sfeer. Tegelijkertijd besef ik dat ik moet oppassen met dit soort termen want echt wervend zullen die niet zijn terwijl ik toch wel vind dat mensen hier kennis mee moeten maken. Als je Suede's pathos kan waarderen, om kunt gaan met Antony's vaardigen, waarom dan niet Sopor Aeternus & The Ensemble of Shadows?!
Ik denk dat het voor een aantal mensen best de moeite waard kan zijn om eens kennis te maken met haar werk.


Dat kan ik alleen maar beamen.

Zo eenzaam als de viool in Abschied klinkt, zo eenzaam moet Sopor Aeternus (Anna-Varney Cantodea) haast wel zijn.

Toen ik het boek Spiegeljongen van Floortje Zwigtman las had ik bij het personage van Lady Kinderly constant Sopor Aeternus in gedachten.
Zwak, broos, angstaanjagend en tegelijkertijd toch vol trots en kracht en een personage waar je een zwak voor kijgt of je dat nu wilt of niet.

Dat gaat ook op voor de muziek op dit album: majestueus, donker, triest en toch zo ongelooflijk meeslepend.
Geen alledaagse kost in elk geval en het vraagt even wat inlevingsvermogen om je door dit naargeestige sprookje heen te worstelen. Dit niet alleen door de lange duur van de nummers (Sopor neemt altijd haar tijd) maar vooral door de sfeer. Je moet sterk in je schoenen staan om er zelf niet ongelooflijk kil van te worden. Maar die kilheid is schijn. Laat je daar niet door misleiden. Het heeft allemaal iets troostends, iets verlichtends en als je dat eenmaal doorhebt moet je oppassen niet verslaafd te raken aan de betoverende klanken van Sopor Aeternus en haar Ensemble of Shadows......

Wees gewaarschuwd! En vooral voor het hemeltergend mooie nummer If Loneliness Was All.

Al bij de eerste donderklappen van Omen Sinistrum worden we meegevoerd naar de donkere krochten van de hel waar 'die Toten So Schnell Reiten...'. Ofwel 'The Vampyre Sucking at His Own Vein'.
Welkom in de donkere wereld van Sopor Aeternus: klassiek getinte geluiden, een pompend orgel, electronische, kille beats en de creepy zang van Anna-Varney Cantodea.
Wie wat morbide geheimzinnigheid kan waarderen kan terecht bij dit 'schepsel', of het nu echt is of één grote marketing truc.... we zullen het nooit weten. Maar zeg nu eerlijk: wie neemt dit niet met een korrel zout.

Ik zelf ben dol op deze duistere klanken maar heb er in real life niets mee. Onderwerpen als de dood, transseksualiteit en eenzaamheid liggen toch ver van me af.
Het is zoals wel vaker met muziek: je moet er voor in de juiste bui zijn en bij acts als deze is het gewoon leuk om je een uurtje in te leven in een compleet andere wereld, je te laten onderdompelen door een sfeer waar je na dat uur weer aan kunt ontsnappen. Wat dat betreft is de muziek van Sopor Aeternus & The Ensemble of Shadows net een film.
Want dat is wel een beetje een voorwaarde: een uur naargeestigheid en vertoeven in een schimmige wereld is genoeg.

Toch is het niet alleen maar morbide of kil. De muziek is melodieus en weet een statige sfeer op te roepen. Met name het pompende orgel en de toevoeging van trompet zorgen hier voor.
Es Reiten die Toten So Schnell is wederom een bijzonder album dat weet te ontroeren, verafschuwen en verwonderen.
Altijd mooi als muziek dat voor elkaar krijgt.

Overigens moet ik er bij vermelden dat de versie zoals ie hier op Musicmeter staat uit 2003 stamt en niet 1989 waardoor het haar zevende album is en niet haar debuut.
Ze greep terug naar de demo tape met dezelfde naam: de eerste 7 nummers zijn daarvan afkomstig maar compleet opnieuw opgenomen. De resterende nummers zijn re-recordings van bonustracks die te vinden zijn op "...Ich töte mich jedesmal aufs Neue, doch ich bin unsterblich, und ich erstehe wieder auf; in einer Vision des Untergangs..." plus wat nieuwe tracks.
Het is dat u het weet.

De tracklist van de demo-tape uit 1989 (dus ook andere tracktijden):

"Omen Sinistum" – 2:15
"Dead Souls" – 6:41
"Stake of my Soul" – 1:14
"Beautiful Thorn" – 5:09
"Baptisma" – 5:01
"The Feast of Blood" – 4:07
"Sopor Fratrem Mortis Est" – 4:55
"Reprise" – 0:16

Sopor maakt er altijd wel werk van. Van dit nieuwe album is een deluxe versie in boekvorm met dvd t-shirt en weet ik het allemaal.
De hoes daarvan is ronduit schitterend: klik.
De hoes die hier afgebeeld is is die van de vinyl versie waar ook weer wat extra's bijzitten.

Uiteindelijk gaat het om de muziek en die is weer als vanouds: spooky, creepy en tegelijkertijd ook meeslepend en soms hemels door het gebruik van de instrumenten die er te horen zijn.
Anna-Varney Cantodea is niet van deze wereld en haar muziek lijkt dat ook niet te zijn.
Toch heb ik wel een kanttekening bij dit nieuwe album: het begint onderhand wel meer van hetzelfde te worden. Verrassen doet het niet meer en dat is misschien juist het leukste als je haar muziek voor het eerst hoort.
Ook de aankleding, de clips enzovoort...... we kennen het.
Blijft over een geweldige aanvulling op de discografie.
Have You Seen This Ghost? verdient de voorkeur geheel in het duister gedraaid te worden, dan komt het ongetwijfeld het best tot z'n recht.

Toen ik de titel The Virgin Queen zag wist ik gelijk: ja, Sopor Aeternus heeft veel weg van die schitterende vertolking van Cate Blanchett in de film Elisabeth; hoor daarbij de openingsklanken van dit album in de vorm van Architecture en het plaatje klopt.
Ik vind sowieso dat de muziek van Sopor wel iets 'adelijks' uitstraalt. Bij andere albums noem ik al termen als 'gracieus' en dat mag bijzonder heten omdat we toch te maken hebben met donkere muziek die snel ingedeeld wordt bij gothic en darkwave.
Les Fleurs du Mal vind ik daar van de albums die ik ken toch wel het meest van afwijken. Het neemt een redelijk eigen plaats in voor wat betreft de discografie van deze eigenzinnige artiest(e).
Les Fleurs du Mal klinkt bij tijd en wijlen zelfs behoorlijk luchtig en ik kan een aantal keer zelfs een dunne lijn doortrekken naar een ander favoriet gezelschap van mij: de band Human Drama.
Ik wil hier graag de instrumentatie op dit album flink in het zonnetje zetten: wat een heerlijke klanken worden hier voortgebracht en wat klinkt het allemaal groots en machtig. Dit straalt! Krachtig en statig schrijdt Anna Varney Cantodea voort, haar bewonderaars in nederigheid achter zich latend. 'Her majesty' is niet van deze wereld en dat mogen wij allen aanschouwen en aanhoren.
Niet geloven? Les Fleurs du Mal draaien!

Sanatorium Altrosa (Musical Therapy for spiritual Dysfunction) is het tweede remix-album van dit gezelschap en tevens 'zuster' van het album Les Fleurs du Mal : haast middeleeuwse klanken komen ons tegemoet, maar termen als gothic darkwave doe het vaak ook wel goed als je dan toch een stickertje wilt plakken op deze mysterieuze muziek van misschien nog wel een veel mysterieuzer artiest.
Sopor Aeternus (Anna-Varney Cantodea) is transgender: 'non-operative Male-to-female' aldus de beschrijvingen alhoewel Sopor zelf met 'she' wil worden aangesproken i.p.v. 'he'.
She, he, wel of geen afgemaakte operatie; het zal mij een zorg zijn. Het is de muziek waar het om draait en die is goed op dit album: heerlijke klanken strelen van tijd tot tijd je oor. Soms wat zwaarmoedig maar toch ook wel licht en hoopgevend hoe gek dat ook klinkt.
Het zal voor velen gewoon 'depressieve shit' zijn, maar dat ervaar ik dus niet zo. Nu ben ik sowieso niet vies van wat depressiviteit in muziek en ik zal al helemaal niet naar de scheermesjes grijpen.
Eigenlijk zeer geschikt om tijdens donkere winternachten te draaien, maar een zeer warme, zwoele zomeravond zoals vanavond doet het ook prima.....

Denk je met Antony & the Johnsons wat bijzonders te beluisteren dan kunnen we Anna-Varney Cantodea ofwel Sopor Aeternus (the Ensemble of Shadows als begeleiders) wel een overtreffende trap noemen.
Ik moest gelijk denken aan Nosferatu en aan de cover van het Antony-debuut toen ik eens ging uitzoeken wie Sopor Aeternus dan wel niet was.
Majestueus, gracieus, donker, melancholisch, darkwave met klassieke randjes: het heeft het allemaal en dat meer dan een uur lang en daar wringt de schoen op een gegeven moment bij mij.
Ik vind dit geweldige muziek, maar na verloop van tijd treedt er vermoeidheid op; dan wordt het me ietwat te veel allemaal en misschien ook wat te zwaar.
Maar verder? man, man, man wat een mooi muzikale begeleiding en wat weet Sopor dit goed over te brengen (heel soms denk ik aan Current 93). Ook het middeleeuwen-sfeertje dat dit soms heeft doet me wel wat (Dead Can Dance heeft dat ook).
Onbekend en misschien wel onbemind? Niet bij mij in elk geval.

Een instrumentale openingstrack gevolgd door een viool, fluit en klokgelui op de tweede track. Een middeleeuws tafereeltje is het eerste waar je aan denkt en voor je het weet ben je The Inexperienced Spiral Traveller binnengetreden.
Waar het lieflijk lijkt is het in werkelijkheid griezelig en onvoorspelbaar.
Op dit derde album klinkt het soms redelijk barok en daarmee lijkt het allemaal minder donker te klinken dan we gewend zijn. Viool, cello en luit zijn behoorlijk bepalend hiervoor.
Veel instrumentale stukken ook.

Zelf is Anna-Varney Cantodea er niet erg tevreden over:
Hmm... Well... Let's put it this way: The inexperienced Spiral Traveller, has been the worst album I have ever recorded... And after that... It slowly got better.

Net als veel andere van haar albums heeft dit album verschillende re-issues gekregen met daarbij behorend nieuw artwork.
Ik ben eigenlijk helemaal niet zo negatief over deze cd. Het klinkt iets minder zwaar op de hand (wat schijn is, want het is en blijft allemaal vrij donker) en ik hou wel van het middeleeuwse sfeertje.
Sopor Aeternus is en blijft altijd weer boeiend om naar te luisteren.

Dit is een erg goede 2e cd van Souad Massi.
Deze in Parijs wonende Algerijnse maakt onweerstaanbare muziek. Normaliter gaan dit soort cd's me na een paar nummers vervelen; alles gaat dan op elkaar lijken.
Hier is daar totaal geen sprake van, want Massi combineert hier Rai, Flamenco, Franse chansons en Braziliaanse ritmes.
Het zijn de melancholische nummers die mij het meest ontroeren (Passe le Temps!!!) en de up-tempo nummers zorgen voor de nodige afwisseling.
En dan die stem.........

Ik heb het bij Anouar Brahem (gelieve deze cd niet hiermee te vergelijken) al eens gezegd: een tip voor de mensen die weten wie ik hier bedoel

Soul Basement is de Italiaanse muzikant/producer Fabio Puglisi, die inmiddels al een aardige staat van dienst heeft in de muziekwereld. Op zijn laatste project What We Leave Behind werkt hij samen met de Amerikaanse zanger Jay Nemor: ‘een muzikale match in heaven’.

Nemor is zanger, saxofonist, songwriter en producer en valt op dit album vooral op door z’n mooie, warme vocale soulgeluid dat doet denken aan José James. Door deze mix van uitgebalanceerde, sophisticated jazz en warme soul is What We Leave Behind een aangenaam album om naar te luisteren en is het zeker ook geschikt voor de minder getrainde jazz-oren.

De belangrijkste thema’s op dit album zijn liefde en politiek die, half gezongen, half gesproken, door Jay Nemor op ons worden afgevuurd. Kalm, maar toch zeker ook dringend. Dit is vooral te horen in het nummer Noise Pollution.
En dat maakt dit soort albums net even wat meer bijzonder dan de zoveelste, gemiddelde cocktail-jazz cd voor een luie zondagmiddag of de hippe loungebar in de stad. Er wordt ons luisteraars een boodschap meegegeven. Een boodschap die zeker heden ten dage actueler lijkt dan ooit met alle ellende in de wereld.

Soul Basement feat. Jay Nemor - What We Leave Behind - liveliketom.com

Ik had nog nooit van Soulsavers gehoord totdat It's Not How Far You Fall, It's The Way You Land uitkwam en ik hoorde dat Mark Lanegan meedeed. Het leek me wel een gewaagde combinatie: sfeervolle muziek met de doorleefde stem van Lanegan dat moest wel goed zijn. Sowieso hoorde ik goede berichten over de cd.
Ik kon het alleen maar beamen en It's Not How Far You Fall, It's The Way You Land werd een van mijn lievelingetjes dat jaar.
Het was dan ook fijn te horen dat Lanegan weer van de partij zou zijn op de nieuwe van Soulsavers.
En wederom kan ik dezelfde conclusie trekken: Lanegan en Soulsavers vormen een aangenaam paar.
Hoe kun je nu niet verliefd worden op tranentrekker You Will Miss Me When I Burn?! Hoe kun je niet geboeid raken door het haast klassiek getinte openingsnummer The Seventh Proof?! Net als Wiseblood dat ook een klassiek gevoel uitademt, of noem het filmisch. Hoe kan het ruige Death Bells je niet opzuigen waardoor je jezelf na afloop haast moet opdweilen?!
Nick Cave-liefhebbers zullen vast wel gaan voor het donkere, gospelachtige All the Way Down en de soul-liefhebbers vinden Shadows Fall misschien wel verfrissend met die Ennio Morricone-echo's door de soul heen vermengd.
Ik denk dat ik onderhand wel duidelijk ben: laat deze nieuwe Soulsavers niet aan je voorbij gaan. Veel muziekliefhebbers uit alle hoeken zouden zich hier wel eens goed mee kunnen vermaken.
Soulsavers hebben wederom een tijdloos album afgeleverd die schittert aan alle kanten. Het is dat ik een zomermens ben maar anders zou ik nu heel hard roepen 'laat die herfst maar komen!'.
Ongelooflijk mooie cd!!!

Daar zit je dan: zondagnacht. Hele dag wat chagerijnig geweest. Eindelijk vakantie, eindelijk van de zon genieten en dan blijkt het even over te zijn met het mooie weer. Getrol van mede-users. Het maakt het er niet beter op. Zin om nog wat te schrijven? Nee niet meer.
Maar dan ga je naar een concert (The Veils) en je humeur blijkt opgeknapt en je steekt de denkbeeldige middelvinger op naar alles en iedereen en je draait It's Not How Far You Fall, It's The Way You Land van Soulsavers.
De perfecte plaat voor dit nachtelijke uur. De perfecte plaat om alle gezeik eens lekker achter je te laten en je nergens een ruk van aan te trekken.

Want wow waar komt Langegan toch weer mee aanzetten zeg. Alles waar deze man bij betrokken raakt verandert spontaan in iets moois.
Alleen al opener Revival. Ik kwam dit album op het spoor door het lezen van een lovend stukje in een glossy magazine. Ja dames en heren: een glossy (!) magazine.
Daar stond iets van "Wie bang is in het donker moet deze duistere muziek alleen overdag afspelen. Mark Lanegan geeft met zijn superzware stemgeluid een moody sfeer aan de echoënde electroklanken van de Soulsavers. Dat levert intense miniatuurtjes op, afgewisseld met haast gospelachtige slowdance. Haast te mooi om waar te zijn".
En verdomd: dat klopt als een bus, dat bewijst deze opener al.
En dat duistere wordt alleen maar spannender als Ghosts Of You And Me inzet. Dezelfde donkere mood als die Massive Attack op het door mij geliefde Mezzanine laat horen. Donker en uiterst spannend. Daarbuiten vind ik het ook uitermate sexy.
Sexy en geil zijn ook termen die me te binnen schieten als ik Paper Money hoor. Absoluut behorend tot de sterkste nummers op dit album.
Heel knap om een nummer tegelijkertijd zwoel, sexy, geil, angstaanjagend en duister te doen laten klinken.
Ask The Dust benadert die Mezzanine-sfeer van Massive Attack weer erg goed. Het is de perfecte soundtrack voor de late uurtjes. En de gitaarerupties die dan opdoemen geven het dan weer een spooky sfeertje mee.
Ik ben niet zo'n spiritueel ingesteld mens, maar als ik Spiritual (een cover van de band Spain) beluister ontstaat er wel degelijk een bijzondere ervaring. Dan lukt het zelfs om mij in een hogere sfeer te krijgen.
Kingdoms Of Rain is een gevaarlijke cover. Dit nummer staat op Lanegans album Whiskey for the Holy Ghost en eigenlijk was dat nummer al perfect. Toch vind ik het goed passen op dit album en is het mooi gemaakt.
Through My Sails (een Neil Young cover) heeft wat plechtigs in zich en benadert een sfeer zoals ook Sigur Ros dat weet op te roepen. Niet dat het daar op lijkt, maar qua beleving ligt het er niet ver van af. Dat Will Oldham meedoet is een leuk gegeven, maar zijn invloed is niet echt groot te noemen op dit nummer.
Arizona Bay heeft de stem van Lanegan niet nodig om toch tot een pareltje uit te groeien.
Jesus Of Nothing kent oosterse sferen en dat lijkt een vreemde combinatie met de stem van Lanegan. Juist dat vreemde maakt het voor mij alleen maar boeiender, maar ik kan me voorstellen dat de echte fans niet goed weten wat ze hier nu mee aan moeten.
No Expectations is een cover van The Rolling Stones. Het is een lang nummer dat ondanks de lengte nergens echt verveelt.
En dat gaat op voor het hele album moet ik zeggen. Een album dat me in zijn greep heeft weten te krijgen. Een album dat me over mijn bui heen heeft weten te tillen en me ook doet realiseren dat er toch eigenlijk een hoop mooie muziek gemaakt wordt. Fijn dat dit soort albums het levenslicht zien!

Eind 2009 zag ik Depeche Mode in de Ahoy met Soulsavers in het voorprogramma. Mark Lanegan zong toen ook mee dus wat een ongelooflijke combinatie van hoofdact en voorprogramma!
Zoals te verwachten was Soulsavers niet echt bekend bij een groot deel van het publiek en ik merkte dat er in mijn omgeving ook niet echt op gereageerd werd zoals dat zo vaak gaat bij voorprogramma's maar deze jongen was helemaal in z'n nopjes.

Dat was deze jongen ook toen ie hoorde dat er uit die combinatie iets meer voortgekomen was namelijk een samenwerking tussen Dave Gahan en Soulsavers in de vorm van een nieuw album met als voorproefje het schitterende Longest Day dat weer alle Soulsavers-ingrediënten bevat: gospelachtige achtergrondzang, dramatisch aanzwellende muziek en zang die daar bij hoort.
Geen Mark Lanegan deze keer terwijl ik die wel zo goed vind passen in het geluid van de band. Is het omdat ik zo'n Gahan liefhebber ben dat ik dat nu weer vind? Of is het omdat Gahan's manier van zingen haast smekend klinkt met al die strijkers als begeleiding en zijn stem daardoor extra goed valt in dit concept.
Het geluid van Soulsavers is immers vol en warm en Gahan gedijt daarin uitstekend. Het is knap dat hij zo goed bij stem is omdat zijn drugsverleden hem haast nekte en er een tumor verwijderd werd in 2009. Een echte vechter dus en misschien dat dit ergens onbewust terug te horen valt op The Light the Dead See dat begint met een Ennio Morricone-achtig instrumentaal intro om vervolgens 11 nummers lang in een redelijk zelfde flow voorbij te gaan.
Dweperig, smekend, smachtend, maar vooral gewoon erg mooi als je er gevoelig voor bent. Nu was ik dat op de vorige albums ook al en het is nu niet anders.
Ik kan me voorstellen dat er mensen zijn die de voorkeur geven aan de albums met Mark Lanegan die het geheel iets gruizigs meegaf maar al met al vind ik de verschillen minder groot dan ik vooraf gedacht had.

Als je de voorgangers goed vond zal je je aan The Light the Dead See geen buil vallen. Voorkeur voor één van de zangers kan wel een rol gaan spelen maar dat is onvermijdelijk, daarbij werkte Soulsavers op de vorige albums ook nog met andere vocalisten en op dit nieuwe album is het één en al Dave Gahan en als je daar niets mee hebt kan dat uiteraard gaan tegenvallen.
Ken je niets van de band maar ben je net als ik gek op muziek waar een warm strijkersgeluid de boventoon voert dan zou ik dit zeker eens gaan beluisteren.
Ik ben in elk geval weer helemaal om en ervaar dit album als een lange trip waar het aangenaam toeven is.

Nooit eerder van Soup gehoord totdat er plotseling een verrassing in de brievenbus lag..... een bedankje.

Dit zijn nog eens de bedankjes. Verwende muziekliefhebbers waar ik wel toe behoor zijn moeilijk te verrassen met iets nieuws denk ik, daar ik het zelf meestal wel ontdek, dus een cd als kadootje is 'tricky business'.

Niet in dit geval want Soup maakt muziek die wel in mijn straatje past. Bij dit album staat rock/electronic... die kan ik dan weer niet volgen want wat 'electronic' hier doet? Ik hoorde dat wel in oudere nummers van de band maar niet op dit album (vooruit: op Loralyn (And the River Lady Within) is de rol van enige betekenis maar zeker niet dominant).
Het doet me hier en daar denken aan de spanning die Sigur Rós soms kan opbouwen en Clandestine Eyes heeft een gitaarloopje dat me sterk doet denken aan Radiohead. Het klink wat aardser allemaal maar de band weet met de grote orkestraties, piano inclusief crescendo opbouw een heerlijke sfeer neer te zetten. Koortjes maken het geheel dan helemaal af.

Ik lees user clayhill het hebben over een bandje dat ie al 3 jaar zijn geheimpje noemt.
Geheimpjes zijn leuk maar moet je eigenlijk niet verklappen en aan de andere kant hoop je stiekem toch ook dat het navolging krijg.
Mag ik dan de eerste zijn want ik vind dit heel erg goed en het mag met recht een waanzinnig kadootje genoemd worden.
Ik ga helpen om dit meer bekendheid te geven en ben gestart dit te laten horen aan Revere zanger Stephen Ellis. Waarom? omdat zijn eigen muziek ook in dit straatje past.

Wat een zeer fijne ontdekking zeg!

Van Saybia ben ik vanaf het begin een groot fan en ook het solo-werk van Søren Huss kan altijd op mijn sympathie rekenen. Sterker: ik beoordeel zijn solo-albums altijd hoog. Ik heb nu eenmaal een klik met de man denk ik dan maar.

Nu staan er negen nummers van die albums gebundeld op een live-plaat. Het Copenhagen Philharmonic Orchestra levert een orkestrale bijdrage en dat geeft de nummers een beetje een sprookjes-achtige sfeer hier en daar.

Live is Søren niet meer de sterkste zanger (de jaren hebben er voor gezorgd dat hij aan kracht heeft ingeboet), maar dat stoort mij nergens, het valt hier zelfs wel mee.

De nummers lenen zich prima voor de wat grootse aanpak. Nergens is het pompeus of kitsch en het blijft dicht bij de oorspronkelijke versies. Het publiek is bescheiden aanwezig deze opname. Precies goed.

Ja hoor, ik vind dit een uitstekend album. Zeer fijn voor de komende donkere maanden waarin we meer dan ooit thuis zullen (moeten) zitten.

Enige nadeel? Hier had ik graag bij willen zijn

Tijdens het laatste Saybia concert dat ik zag n.a.v het laatste Saybia album vond Søren Huss het wel geinig om zijn grote buik te laten zien. Hij zit er niet mee en dat blijkt nu ook op de hoes van zijn derde solo-album.

Saybia is een persoonlijk lievelingetje, maar ook de twee voorgaande solo-albums bevielen me enorm goed.

Gek genoeg was dit album me echt helemaal ontgaan en het was een aangename verrassing toen ik te horen kreeg dat er een nieuwe was uitgekomen.

Achter de gekkigheid schuilt een diepere laag. Het zit Søren niet altijd mee in het leven. Iedereen weet inmiddels wel dat zijn vriendin een paar jaar geleden is verongelukt en hij achterbleef met hun kind.

Op Midtlivsvisen is alles wederom in het Deens gezongen en heb ik geen idee waar het over gaat. Het is de muziek die voor zich moet spreken, en dat doet het.

Melancholische nummers vol verstilde pracht met die rustgevende stem van Søren in de hoofdrol. Strijkers, een trompet, piano en spaarzame instrumentatie. Ik zal er altijd wel dol op blijven. En daarmee levert hij gewoon weer een juweeltje af. De tijd staat even stil bij het beluisteren van deze rust.

Hoe mooi en genietbaar is Midtlivsvisen toch geworden zeg. Pure pracht en praal. Wat hou ik hier toch van!

Het eerste solo album van Søren Huss was een donker album gezongen in eigen taal. Het verlies van zijn levenspartner en het achterblijven met zijn dochtertje vormde een rode draad.
Een album dat ook moeilijk te verkrijgen is in de landen buiten Europa terwijl hij met zijn band Saybia toch niet geheel onbekend is. Toegeven: die populariteit is vooral in Nederland erg groot maar toch...

Gelukkig is daar het internet nog en een bestelling in Denemarken is zo moeilijk niet dus Troen & Ingen stond al snel in mijn verzameling. Ondanks dat ik er geen woord van versta is het een album om te koesteren.
Niet verwonderlijk dat ik met een gerust hart zonder ook maar iets gehoord te hebben het nieuwe album Oppefra & Ned in mijn virtuele Deense mandje plaatste en het wachten is op meneer of mevrouw de postbode die het netjes komt afleveren.
Tot die tijd zijn er genoeg andere manieren om het album te beluisteren en aangezien mijn nieuwsgierigheid nogal groot is ben ik gaan luisteren naar het tweede solo-album van de man die in januari ons land weer komt bezoeken met zijn band Saybia waar hun debuut integraal in Paradiso gespeeld gaat worden.

Single Den der Isme is de voorloper van het album en het valt op dat de sfeer wat luchtiger is. Een wat simpele rocker die puntiger klinkt dan zijn werk in Saybia. Scherper, maar nog steeds is die kenmerkende stem hoorbaar. Een lekker vlot nummer dus met een mooi en toch wat onverwacht einde (een dromerig outro). We vinden het op dit album als derde nummer terug.
Het moge duidelijk zijn dat ik de Deense taal nog steeds niet machtig ben en dat ik dus vrij weinig kan zeggen over de teksten. Nu is dat voor mij niet zo'n probleem want ik ben nooit zo met teksten op albums bezig. Ik zal het dus moeten doen met de sfeer en mijn gevoel.
Opener Det Er Ganske Enkelt laat ook horen dat dit album een stuk optimistischer klinkt. Up-tempo en subtiele synths waardoor er een vrij opzwepende start wordt gemaakt. En nog steeds uiterst herkenbaar Huss.
De Sorte Tal laat horen dat Huss een sterke songwriter is: het neigt behoorlijk naar pop en nodigt al snel uit naar een beetje meehummen of met de voeten bewegen. Op de achtergrond kleurt een banjo het geheel mooi in waardoor een uiterst prettige sfeer ontstaat en het haast een zomers nummer genoemd kan worden.
Titeltrack Oppefra & Ned heeft ook een lichte klankkleur. Wederom een uiterst mooi pop-rock liedje. Totaal niet vernieuwend maar als het op deze ambachtelijke wijze gebracht wordt vind ik het al lang best.
Ambassade start wat donkerder en zou zo op Troen & Ingen kunnen staan. Als ik dit hoor besef ik toch weer dat ik blijkbaar een enorme sombermans moet zijn want donkere, melancholische nummers slaan bij mij altijd zeer goed aan. Maar na bijna 2 minuten valt er toch een lichte wijziging in het nummer te horen alsof de zon de hemel openbreekt. De grauwe dag wordt alsnog toch nog zonnig, een waterig zonnetje misschien maar genoeg om de boel wat op te fleuren. Horen we daar op de achtergrond nu een mandoline? Prachtig nummer in elk geval. Hoogtepuntje.
Al snel is de toon weer wat vrijer en blijer. Het walsje Fru Mørke is haast lieflijk te noemen. Een sprookje gezongen door Søren Huss. Het doet me een beetje denken aan de lieve kleine liedjes die Eels wel eens ten gehore brengt. Ook in dit nummer valt op dat het zo ongelooflijk fraai is ingekleurd met diverse instrumenten en dat er geen één de aandacht voor zich opeist waardoor een prachtig geheel ontstaat.
Koma klinkt wat dreigender en staat in schril contrast met het vorige nummer. De donkere kant van Huss is zeker nog aanwezig. Het nummer kruipt langzaam onder je huid en weet me helemaal af te sluiten van de rest van de wereld. Absoluut weer een hoogtepunt. Simpel maar doeltreffend.
Op Adgang Forbudt keert de mandoline (als ik het tenminste goed heb) terug maar snijdt de electrische gitaar er dwars doorheen wat een mooi contrast vormt met elkaar. Het is een gejaagd nummer dat mij in elk geval aardig wat energie weet te geven.
Øjeblikket is een typische Huss ballad en zou zo op een nieuw Saybia album kunnen staan mocht hij het ooit in het Engels vertalen. Oud en vertrouwd en zeer fijn om mijn geliefde bandje op deze manier toch een beetje terug te horen ook al is het solowerk van Huss nu ook weer niet zo enorm afwijkend daarvan.
Ondanks die paar wat donkere nummers is Oppefra & Ned een behoorlijk zomers klinkend album. Den Smukkeste Sommerdag als afsluiter lijkt me dan ook niet zo vreemd.
Het nummer klinkt dan ook als rustig wegdromen aan het einde van een heerlijk zomerse dag, zittend op een verlaten strand waar de zon langzaam ondergaat. Alles nog even de revue laten passeren. Een passender slot had hij niet kunnen schrijven denk ik.

Inmiddels heeft Søren Huss twee albums op eigen naam staan en durf ik wel te stellen dat het absoluut een aanvulling vormt op zijn werk met Saybia.
Waar de eerste donker en somber was (niet zo gek gezien het onderwerp) daar klinkt deze tweede hoopvol en lijkt de toekomst toch weer wat positiever te zijn. Althans, zo klinkt het in mijn oren want zoals gezegd heb ik geen idee waarover hij hier zingt.
Toen ik de single hoorde was ik een beetje bang voor een ietwat simpel en gemakkelijk album maar het blijkt niet het geval. Sterker: ik vind het het minste nummer van Oppefra & Ned.
Laat ik er maar bij zeggen dat minste hier niet eens wil zeggen zwak of slecht.
Verrassend dat ik wederom zo onder de indruk ben en daardoor des te aangenamer om te luisteren naar deze nieuwe cd.

Daar ben ik je zeer dankbaar voor want dankzij jou mag ik nu ook luisteren naar dit Deenstalige album van de zanger van Saybia.
Helaas is het hier nog niet makkelijk te verkrijgen en ben je aangewezen op Deense webshops. Op zich niet zo'n probleem, maar ze bieden allen de cd niet echt goedkoop aan en tel daar dan ook de verzendkosten bij op en het wordt een prijzige aangelegenheid.
Ik verwacht overigens dat deze cd later wel te krijgen zal zijn en dan als engelstalig album. Dit is puur afgaand op gevoel en je kunt me hier dus niet op vastpinnen.

Zou het belangrijk zijn om dit in het engels te horen dan? Buiten dat velen nu eenmaal liever engelstalige nummers horen speelt er nog een belangrijke reden mee die een ja als antwoord op deze vraag verdient.
Ik hou wel van het Deens. Het is weer eens wat anders. Zo ben ik ook wel dol op de Zweedstalige albums van Kent en prefereer ik die zelfs boven de engelstalige. Toch wil ik Troen & Ingen ook in het Engels horen en wel om het volgende; Søren Huss verloor in december 2007 zijn vriendin bij een tragisch ongeluk waarbij ze geraakt werd door een truck en dit niet overleefde i.t.t. hun dochtertje die hier ook bij betrokken was. Een jaar later kon ik Saybia live aanschouwen in Den Haag waar Huss en zijn mannen een indrukwekkend optreden gaven zonder ook maar één keer te verwijzen naar die tragische gebeurtenis.

Toch besloot Huss zich een tijd terug te trekken om dit alles een plaats te geven, en dat heeft zich nu weten te kanaliseren in een solo-album gezongen in eigen taal. En juist hierdoor is het misschien wel wat prettiger om dit ook in het Engels te kunnen horen, want tekstueel schijnt het behoorlijk heavy te zijn. Nu ik het alleen in zijn eigen taal hoor kan ik er uiteraard niet veel over zeggen.
Maar teksten zeggen niet alles in muziek, zeker niet als je zelf niet echt een tekstenman bent en veel gevoeliger voor sferen.
Geloof me; die sfeer zegt wel genoeg met alle wetenschap die je hebt rondom dit solo-album.

Het is vrij sober, wat akoestischer van toon (geen gitaarsolo's van Saybia-gitarist Sebastian Sandstrøm) en het heeft een wat donkere klank. Ondanks die donkerder klank gloort er toch ook wel een sprankje licht. Kan je dat horen dan? Ik voel het in elk geval wel zo. Het lijkt wel of Søren zijn gevoelens perfect heeft weten om te zetten in muziek. We horen een man die pijn heeft, ernstig van toon is maar ook door moet vechten al is het alleen al voor zijn dochtertje. Een man die weer vertrouwen moet krijgen in het leven. Een nummer als Svigt brengt dit gevoel heel erg sterk bij mij over.
Dit album komt recht uit zijn hart. Dat voel je, dat hoor je. Het is geen Saybia, maar je herkent wel de songwriter van die band terug.

Het is ook niet één en al zwartgalligheid en Søren weet een perfecte balans te creëren tussen wat zwaardere nummers en nummers die lichter van klank zijn waardoor het eerder melancholisch genoemd kan worden dan verbitterd. Ongetwijfeld zoals hij zich moet voelen: balancerend tussen allerlei gedachten en gevoelens.
Als je dit zo op een album kunt neerzetten ben je een groots schrijver van muziek. Ik heb daar nooit aan getwijfeld bij Saybia en ik ben er door dit album alleen maar zekerder van geworden.

Het schijnt dat Saybia ook weer de studio is ingegaan of nog moet gaan en ik kan daar alleen maar naar uitkijken, want het is een band die een blijvertje is gebleken en waar ik nog steeds erg graag naar luister.
Hopelijk zal ook dit album wat makkelijker zijn weg naar landen buiten Denemarken weten te vinden, Deenstalig of niet. Het is absoluut de moeite waard en het verdient het. Het is een dappere plaat van een man die het hard te verduren heeft gekregen maar waar de muziek ongetwijfeld een helende werking heeft gehad. Dat kan muziek voor elkaar krijgen en dat weten wij serieuzere muziekliefhebbers op deze site maar al te goed!

Dat Søren Huss het niet makkelijk heeft in z'n leven is bekend. Maar wat levert het mooie muziek op zoals nu weer.

Ja, ik mis Saybia zeer zeker, maar zijn solo albums in het Deens zijn zeer zeker ook de moeite waard. Lastiger voor de Nederlandse markt (zo kan je zijn albums hier niet kopen) en dat is een groot gemis, want ook VI Fik Mere End VI Kom For is een juweeltje geworden.
Hij vaart hier een ietwat andere koers dan op de voorgangers, wellicht wat avontuurlijker zelfs.

Stemmig, jazzy invloeden, zwaarmoedig soms ook. Ik hoop dat het voor Søren therapeutisch werkt, vast wel. En ik hoop ook dat hij nog lange tijd van dit soort prachtplaten weet af te leveren.

Ken je ze? Van die albums die al jaren in de cd bakken staan en die je op zich wel zijn opgevallen maar waar je verder nooit aandacht aan hebt besteed?
Dit album van Spain is er zo eentje. De hoes deed me gelijk denken aan één of andere jazz-band of lounge-act.
Dan denk je na jaren: 'laat ik het maar eens gaan beluisteren want ik ben er zo vaak aan voorbij gegaan'.

En voor je het weet worden je oren gestreeld met een prachtig, haast fluwelen nummer It's So True. Dromerig en zijdezacht. Dit komt absoluut door het timbre van zanger Josh Haden. Als een warme deken slaat dit om je heen. Iets wat ik ook heb bij bands als Tindersticks, Lambchop of Cousteau. Je zou het in die hoek kunnen plaatsen, maar toch vind ik ze er niet echt tussen passen.
Ten Nights straalt even veel warmte uit en doet dat met eigenlijk maar heel weinig middelen. Het is hier de eenvoud die siert. Heel melancholisch, maar nergens klef.
Dreaming Of Love kent wat effecten die uitgeprobeerd worden op de stem. Hierdoor krijgt het een dromerig sfeertje. De drums worden zacht bespeeld en een lieflijk nummer is het gevolg. Maar lieflijk is misleidend, want eigenlijk is het heel strak en messcherp gespeeld.
Untitled #1 gaat rustig in dezelfde vibe van de vorige nummers verder. Normaal zou dat betekenen dat het saai gaat worden, maar ik heb er eigenlijk helemaal geen last van. Het klinkt allemaal heel aangenaam in mijn oren. Ik word er zelfs heel rustig van.
Nou als je rustig wilt worden (of blijven zo u wilt) dan is Her Used-To-Been wederom een prima nummer.
Je zou haast zeggen dat het geschikte achtergrond muziek is, maar dat gevoel heb ik niet. De band dwingt me om te luisteren en vooral te genieten.
Nee, Madonna heeft dit Ray Of Light niet gecovered van Spain. Waar dat nummer opzwepend en dansbaar is daar is dit nummer wederom relaxed en onthaast. Mooi is de subtiele trompet die halverwege opduikt. Niet opdringerig maar heel subtiel door de muziek heen verwerkt.
World Of Blue duurt bijna een kwartier. Eerlijk gezegd vind ik dat aan de lange kant. Voor je het weet is het nummer om, maar door de hele flow van dit album vraag ik me af waarom dan ook dit nummer nog eens zo lang moet duren.
I Lied kabbelt rustig door en voor het eerst begin ik het gevoel te krijgen dat er misschien toch een pittig nummer tussendoor op het album had mogen worden gezet. Heerlijk hoor om in een roes te geraken, maar het blijft risicovol en nu is het randje aan het worden. Het nummer zelf is overigens van uitstekende kwaliteit.
Spiritual vind ik een mooie afsluiter. Het is fantastisch om op deze manier toegezongen te worden. Het nummer sluit uiteraard weer naadloos aan op alle vorige nummers.

Een aangename verrassing kan ik de ontdekking van dit album wel noemen. Ik heb meer van dit soort dingen in huis staan, maar toch is het sterk genoeg op zichzelf en wist het me goed te boeien.
Leuk om ook eens wat oude dingen te ontdekken zo op zijn tijd!

Denk je ook eens iets nieuws te ontdekken. Blijkt SPC ECO (Space Echo) al zo'n tien albums gemaakt te hebben en komen ze zo'n beetje elk jaar wel met nieuw werk.

Blijkbaar toch niet zo bekend. In elk geval niet hier op MusicMeter en dat is best opvallend, want denk aan Portishead met de donkere, naargeestige sfeertjes van Massive Attack en een vleugje Cocteau Twins en je krijgt een beetje een idee van hoe Fifteen klinkt.

De band komt voort uit Curve (Dean Garcia was lid) en levert een behoorlijke lange en donkere trip. Misschien is dat ook wel mijn grootste bezwaar: het duurt iets té lang en misschien doet het me toch net even te veel aan Massive Attack denken af en toe.
Maar verder is dit toch behoorlijk goed en is het opmerkelijk dat het niet opgepikt wordt al die jaren lang.

Naar aanleiding van de singles van dit album werd ik getipt door herman om Spellling in de gaten te houden. En dat was niet aan dovemansoren gericht, want die singles passen helemaal in mijn straatje. Beetje barok, beetje zwieresque, koortje strijkers, lekker puur, beetje losjes. Ja hoor, kom maar op.

In de tussentijd ook maar Mazy Fly uit 2019 beluisterd, maar dat deed me toch een stuk minder.

Gelukkig beloofden de singles van The Turning Wheel veel en worden de verwachtingen op dat vlak ingelost. Ik hou van dit soort albums waar natuurlijke instrumenten de boventoon voeren. Het orkestrale is echt heerlijk. Ik kreeg er een Irrepressibles, Lost in the Trees of Magic Theatre gevoel bij en ook Belle and Sebastian waren niet ver weg (maar dan zonder het barokke wat we hier wel horen).
En misschien klinkt het vreemd, maar ik hoor zelfs een lichte echo Sopor Aeternus hier en daar.

Toch ben ik nu nog niet zo ver om dit album voor de volle 100% gelijk te trekken aan de grote succesalbums van die gezelschappen (5*), en dat heeft te maken met de zang van Chrystia Cabral. Ik stoor me er niet aan, maar ze weet me niet te betoveren, iets wat de muziek eigenlijk best wel doet. Wie weet komt dat ook nog, want bijzondere stemmen doen het meestal wel goed bij mij.

Neemt niet weg dat The Turning Wheel een ongelooflijk lekker album is. Een album waarvan ik het vermoeden heb dat het dadelijk in één klap keihard toe gaat slaan, zoals dat ook het geval was bij de voorbeelden die ik hier aanhaalde. Ik voel gewoon dat het nu al broeit.

Ik kan niet wachten op dat moment en hoop dat het ook echt gaat komen, want ik ben wel weer eens toe aan dit soort zwieresque barokpop die hoog gaat aanslaan. Hier krijg ik het op een presenteerblaadje aangeboden, en oh wat is dat lekker.

Een zeer welkome extra toevoeging en voor de twijfelaars misschien genoeg reden om dit album juist nu aan te schaffen i.p.v. nog even langer te wachten.

Op dit moment staat ie op en kijk ik naar buiten (mijn bureau met computer staat dusdanig opgesteld dat ik rechtstreeks naar buiten kan kijken): voor het raam een eikenboom die zijn beste tijd weer gehad heeft, de herfst voel je er aan komen als je er naar kijkt, en die boom staat weer aan de havenkant. De zon staat nu heel erg laag en de schittering op het water daarvan verblindt mij nu enigszins maar heeft ook een prachtige aanblik: een gouden gloed tussen de bootjes door. Dit alles met de soundtrack Man Zkt Vrouw op de achtergrond. Op de een of andere manier is het plaatje compleet.
Ik denk dat ik nog lang aan dit moment zal blijven denken als ik de soundtrack in geheel andere omstandigheden draai. Heel melancholiek is het gevoel nu en tegelijkertijd ook heel warm: misschien gevoelsmatig wel een verwelkoming van de herfst die wel niet heel erg lang meer op zich zal laten wachten.

Goochelaars & Geesten (met een zeer leuke cover en vertaling van het songfestivalnummer Poupée de Cire, Poupée de Son van France Gall) doet niet onder voor de voorgaande albums vind ik eigenlijk: dat het alle kanten op stuitert is voor mij geen probleem. Het is inderdaad een toverbal die telkens van kleur verschiet.
Nederland mag trots zijn op unieke artiesten als Spinvis!

Begin Oktober een nieuwe Spinvis..... Heel Goed Nieuws vond ik dat want het is immers al weer een behoorlijke tijd geleden dat Dagen van Gras, Dagen van Stro het levenslicht zag.
Dat de release vervolgens naar begin november opgeschoven werd mag de pret niet drukken; er bestaat vanaf nu de mogelijkheid om het album te beluisteren en de bestelling is al weer geplaatst.

Justine speelt een rol op dit album en Ronnie keert terug, geknipt en al.

Spinvis is Spinvis. Verrassend is het niet meer te noemen maar dat is bijna altijd wel het probleem bij vrij uitgesproken artiesten. Tot Ziens, Justine Keller biedt niets voor de mensen die er in het verleden al niks mee konden en het is wederom een aangenaam nieuw album voor de liefhebbers.
Natuurlijk heeft ieder zo zijn favoriete album (we kunnen nu kiezen uit 3 reguliere), maar zelf heb ik niet echt een duidelijke voorkeur. Spinvis is immers Spinvis. Bijna een genre op zichzelf.

Kneuterige, halfbakken artistiekerigheid of pure genialiteit? Menigeen zal ook deze keer weer over elkaar heen buitelen.
Zelf zal ik daar rustig tussendoor fladderen, genietend van mooie liedjes als Kom Terug met een ietwat fout jaren '80 synthesizer geluid in combinatie met dromerige zang.
Ik heb blijkbaar wel wat met Nederlandstalige frutselknutselpop als die van Spinvis, Roosbeef of Eefje de Visser.

Voor mij zijn dit kleine, lieve miniatuurtjes waar de nadruk op droevigheid en liefde ligt. De teentjes van anderen zullen weer ernstig gaan krullen bij zijn teksten. Het is niet anders.

Voor de echte liefhebbers zal dit album ook op vinyl verschijnen en ook als prenten-album waar Hanco Kolk de tekeningen zal verzorgen.
Een leuk initiatief voor liefhebbers van bijzondere releases. Ik ben al blij genoeg met 12 nieuwe Spinvis liedjes.
Niks nieuws onder de zon en dat is prima zo: We Vieren het Toch.

Welkom terug!

Vrijdag 7 april, Oude Luxor Theater in Rotterdam. Vol verwachting zit het publiek klaar voor het optreden van Spinvis. Niks cluboptreden, maar luxe in het pluche. Een omgeving waar Spinvis ook prima past.
De spanning was net even wat groter, omdat er veel nieuwe nummers gespeeld zouden gaan worden van het dan nog niet uitgebrachte nieuwe album Trein Vuur Dageraad.

Een aparte titel die Spinvis ook toelichtte met als conclusie dat het eigenlijk niet eens iets betekende maar dat hij drie woorden op rij zo mooi vond.

Opener Ergens Toen was ook de opening van een schitterende avond. De oude nummers kregen een compleet ander arrangement en de nieuwe nummers wisten me gelijk te grijpen. Ik herkende ze dan ook onmiddellijk toen ik ze voor het eerst hoorde in de studioversie. Eigenlijk vond ik juist die nummers de mooiste dit optreden.

Het zegt al genoeg over hoe dit album wel eens zou kunnen gaan binnenkomen. Heel goed dus. Er ligt een soort kalme deken over de veertien nummers met hier en daar een wat frivoler uitstapje (Dageraadplein).
Iets minder knutselfrutsel en een logische voortgaande lijn ten opzichte van voorganger Tot Ziens, Justine Keller, die tot nu toe mijn favoriet was.

Daar kan Trein Vuur Dageraad zeker wat aan gaan doen, maar zoiets vraagt tijd. En tijd genoeg voor deze puike plaat.
Het optreden is nu nog sterker verbonden met deze plaat. Normaal vind ik het altijd wat jammer als zo'n beetje alle nummers van een concert nog niet bekend zijn, maar nu komen ze juist extra sterk binnen en is de beleving van dit album net even in een ander daglicht komen te staan.

Overigens mag celliste Saartje Van Camp ook niet onbenoemd blijven. In de band valt ze al op, maar op dit album krijgt ze toch een prachtige hoofdrol toebedeeld en terecht.
En voor wat betreft het hoogtepunt van dit album: het titelnummer. Bezorgde me in het theater torenhoog kippenvel en doet dat nu weer.

Trein Vuur Dageraad is een juweeltje, en juweeltjes moeten we koesteren. Bij deze......