Scott Matthew is inmiddels een vaste waarde geworden in mijn platenkast. Fanboy? Me dunkt. Dit is album nummer zes al weer. Van de vijf voorgangers heb ik er vier een 5* gegeven en alleen Unlearned een 4,5* en dat waarschijnlijk omdat het covers waren.

Is deze muziek dan zo enorm goed? Ja. Maar Scott weet ook elke keer weer constante kwaliteit te leveren. Ik ga pas van die enorm hoge scores af af als de kwaliteit minder wordt of ik dit soort muziek gewoon zat ben, en dat ben ik dus nog steeds niet. Ook daarom ga ik hem binnenkort weer live zien. Ook niet voor het eerst.

Ik hou van de melancholieke nummers, en ik hou van deze zachtaardige baardmans met zijn enorme humor en altijd aanwezig fles rode wijn op het podium.

Is er iets anders op dit album? Niet echt, behalve de teksten. Het is zijn eerste album waarop romantische liefde niet centraal staat. Ode to Others is een album over mensen in zijn omgeving waar hij geen romantische relatie mee heeft.
Aan covers doet hij ook op dit eigen album: Do You Really Want to Hurt Me? is inderdaad van Culture Club, en ik vind dit gelijk een wat mindere worp op dit album. Had leuk geweest op Unlearned, hier valt het wat uit de toon.

Daarbij is het ook wat lichter van toon, wat uitbundiger. Ja, Scott zit momenteel in een happy levensfase en dat hoor je ook. Dat was al terug te horen op zijn album met Rodrigo Leão uit 2016. Met dat album heeft Ode to Others ook raakvlakken. Het klinkt warmer dan ooit. Maar de droevige celloklanken zijn zeker terug te horen, dus in dat opzicht is er niks nieuws onder de zon.

Van mij mag Scott zo tot in lengte van dagen doorgaan. Ook nu is het hemeltergend mooi, het ontroert, verrast en verblijdt. Minder droefenis, meer vreugde maar de melancholieke ondertoon blijft altijd aanwezig. Ode to Others is een fraaie ode aan de mensen in zijn omgeving, en ook een prachtige ode aan het leven. een leven dat er op het moment zonnig uitziet blijkbaar. Als je zelfs dan nog steeds zo sterk voor de dag weet te komen ben je een grote meneer in de muziek. Een meneer die wat mij betreft veel te weinig erkenning krijgt. Mag dat nu dan eindelijk eens veranderen?!

Voor nu 4,5*, maar ik het zou me niet verbazen als dat de komende weken gewoon weer de volle mep gaat worden.

Meneer Matthew is geen schoonheid: althans, hij doet er niet veel moeite voor zullen we maar zeggen (pluizig baardje, vettig haar).
Gelukkig denkt hij daar qua muziek geheel anders over: sferische songs waar akoestische gitaar en piano de boventoon voeren met vaak subtiele begeleiding van strijkers. Niet voor niets begaf deze in de VS wonende en werkende Australiër zich in de kringen van Antony & the Johnsons.
Toen ik de film Shortbus voor het eerst in de bioscoop zag was het niet dat de behoorlijk erotische beelden (regisseur Cameron ging zeer ver) mij opvielen, nee, het was de begeleidende soundtrack. Het duurde niet lang of de cd van die film lag dan ook in huis. Deze Scott Matthew was daar de hoofdverantwoordelijke voor. Hoe beschamend dus dat ik de naam in eerste instantie niet herkende.
Zoals ik al vertelde staan er 4 nummers van die soundtrack ook op dit debuut. Een debuut waar zelfs de cover een beetje vaag is: echt scherp is de afbeelding niet te noemen (als crew-member van deze site zou ik ernstig twijfelen aan de kwaliteit), maar man man man wat een mooie muziek allemaal. De sfeer weet me snel te pakken en in tegenstelling tot de soundtrack is het nu uiteraard veel meer één geheel. Ook de nummers onderling ademen eenzelfde geluid uit. Tegen het stemgeluid moet je een beetje kunnen: het is wat hees en lijkt inderdaad in de verte een beetje op dat van genoemde Bowie of Costello.
Zelf ben ik meer en meer verliefd aan het worden op dit album en gestaag groeit het momenteel richting de hogere regionen in mijn top 10 over dit jaar. Het zijn van die onverwachte juweeltjes die je heel lang kunt blijven koesteren.
Ondanks dat ik het niet hetzelfde vind als Antony & the Johnsons denk ik wel dat liefhebbers daarvan hier goed mee uit de voeten kunnen. Ook artiesten als Ray LaMontagne of Lambchop sluiten hier wel een beetje op aan. Natuurlijk heeft ieder zo z'n eigen stijl maar het zou zeker een tip kunnen zijn voor de liefhebbers.
Doe er je voordeel mee Ik geniet weer even verder....

De van oorsprong Australische Scott Matthew is voor mij de ontdekking van 2008 geweest. Deze man had ik voorbij zien komen in de film Shortbus en toen ik zijn debuut leerde kennen had ik de link nog niet eens gelegd terwijl ik de soundtrack behorende bij die film al lang in huis had.
Sinds ik zijn eerste cd in huis heb is de man elke week wel gedraaid van zeer regelmatig tot zeker wel één keer per week. Inmiddels is het zelfs een persoonlijke 'troetelartiest' geworden.
Vorig jaar trad hij op in Paradiso en daar kon ik helaas niet bij zijn maar gelukkig wordt dat op 22 mei goed gemaakt met hopelijk wederom een schitterend optreden in de kleine zaal ditmaal.
Single White Horse vind ik hemeltergend mooi en toen ik nog eens 2 nummers hoorde plus wat samples kon ik niet anders zeggen dan dat dit na de nieuwe Antony and the Johnsons mijn tweede album dit jaar was waar mijn verwachtingen torenhoog waren. Zo hoog dat het bijna eng is, want het kan immers alleen maar tegenvallen.

Every Traveled Road opent het album en mag er voor zorgen dat er geen enkele twijfel blijft bestaan. Uit het niets komt het nummer langzaam opzetten. Wat gelijk herkenbaar is is het gebruik van de ukelele. Dit instrument is uit nood geboren doordat Matthew in het verleden is aangevallen op straat en daarbij een dusdanige kwetsure opliep dat hij niet meer zijn gitaar kan hanteren. Uiteindelijk levert de ukelele juist een eigen sfeer die op dit magnifieke nummer ondersteund wordt door cello en piano (met dank aan Marisol Limon die de piano-arrangementen verzorgt).
Met een opener als deze kan het eigenlijk al niet meer fout gaan: het klinkt rijker dan op het debuut maar dan ook echt met de nadruk op 'rijker'. Schitterend!
For Dick stond al op het live-repertoire en is nu terug te vinden op dit album in een rijk georkestreerde vorm. Hier is Spencer Cobrin verantwoordelijk voor. Echt alles klopt nu aan dit nummer: de desolate folksong die het live al was krijgt nu een verdieping door de schitterende hoorns en strijkers. En dan die stem!!!! Jonge Bowie lees ik regelmatig en dat hoor ik er ook wel een beetje in, maar Scott is voor mij gewoon Scott: een zanger die zijn hele ziel en zaligheid bloot weet te leggen in zijn songs. For Dick is voor mij een emotionele trip waar het moeilijk is je gezicht in de plooi te houden: dit raakt mij tot op het bot. Cliché misschien, maar waar.
Ornament gaat wat terug naar het debuut. De ukelele krijgt weer een wat grotere rol en het nummer klinkt lekker luchtig en dat is een mooie afwisseling op het vorige. Het doet me een beetje denken aan een andere held genaamd Sufjan Stevens. Let ook op dat schitterende intermezzo halverwege............ wat een genot is dit zeg.
White Horse is al een tijdje bekend en krijgt begeleiding van een schitterende clip die de sfeer van het nummer alleen maar verder omhoog stuwt. Dit is absoluut één van de mooiste nummers die ik de laatste jaren gehoord heb. Wat was ik stil toen ik dit voor het eerst hoorde: het duurde echt even voordat ik weer met beide voeten op planeet aarde geland was. Dit soort nummers moet je voelen, moet je ondergaan. Hier kunnen geen woorden over geschreven worden (ik kom toch niet verder dan 'kippenvel', 'ontroering' en weet ik wat voor andere afgezaagde termen).
Holly Miranda stond al in het voorprogramma van zijn liveshows en deed vaak mee aan het einde van de show waar ze het duet aanging. Op dit album met de lange titel doet ze dat op het nummer Dog, een ietwat mysterieus nummer waar we 'What's my name?' als vraag voorgeschoteld krijgen. De stemmen mengen mooi op dit nummer doordat er een soort galm ingebouwd is die het hierdoor een zweverig sfeertje geeft. Tevens komt het wat hypnotiserend over doordat de kadans hetzelfde blijft.
Community had zo op het debuut kunnen staan: het is een zwierig walsje waar accordeon, gitaar, ukelele en piano de dans met elkaar aangaan onder aanvoering van Scott's zang. Het geeft dit album een perfecte veelzijdigheid mee en voor mij is dat een plus ten aanzien van het toch ook al zo ongelooflijk mooie debuut.
De titelsong heet als song gewoon There Is An Ocean That Divides, iets ingekort dus. Opvallend is hier het gefluister van de zeer lange album-titel (wel in z'n geheel) door Marisol Limon Martinez en dit vermengd zich op een gegeven moment met het gefluister van de Japanner Chie Tanaka. Het zorgt voor een kleine 3 minuten intrigrerende kunst.
Tijd voor een portie lekkere melancholiek te horen op German. Met die duitsers heeft Scott volgens mij wel wat want hij doet er opmerkelijk veel optredens en het is tevens één van de drie duitstalige landen waar het album als eerste zijn release beleeft.
Lang leve het internet want dan bestel ik het toch gewoon in Duitsland; ik ga niet langer wachten dan nodig is als het gaat om absolute meesterwerken. German is hier ook duidelijk onderdeel van: het is een sfeervol nummer dat voortborduurt op de nummers te horen op z'n vorige album maar nu wat rijker qua arrangementen.
Thistle is een nummer dat al een tijdje te beluisteren is op internet. Het valt op door zijn luchtigheid waarin blazers een hoofdrol hebben gekregen. Het is echt niet alleen kommer en kwel op deze cd. Af en toe mag de lentezon heerlijk achter de wolken vandaan komen en er voor zorgen dat iedereen met een lach van oor tot oor de wijde wereld in huppelt. Hoe heerlijk is de afwisseling; iets wat Scott Matthew heel goed door heeft om een album tot zo'n grandioos geheel te smeden.
Wolverine klinkt lieflijk met dank aan de cello en harp. Wat een ongelooflijk mooi, klein gehouden nummer is dit toch. Barok en statig, lief en toch spannend. Bravo zou ik heel hard vanaf de zijlijn willen roepen maar voordat ik dat doe verdwijnen de engeltjes al weer terug de wolken in en zijn we helaas al weer aangekomen bij het laatste nummer genaamd Friends and Foes. Op dit slotstuk heeft de piano de hoofdrol gekregen. "Sing and celebrate changing from the darkest of moments to light" en "In the darkest of oceans there's light". Kan het nog mooier? Nee, dit is een perfecte afsluiter die mij mijmerend achterlaat en doet concluderen dat mijn voorgevoel helemaal juist was.

Scott Matthew liet op zijn debuut al horen in staat te zijn tot het maken van nog iets groters en we hebben er niet erg lang op hoeven wachten: een jaar na die heerlijke eerste cd is er nu al de opvolger en hiermee nestelt Matthew zich wat mij betreft tussen andere soortgelijke artiesten in de eredivisie, en dat niet alleen; het komt ook terecht in mijn 5* albumrij want dit is me een waar genot. Nadat Antony Hegarty eerder dit jaar op de proppen kwam met alweer een 5* album daar mag Matthew zich nu aan toevoegen en op moment van schrijven (diep in een zaterdagnacht) durf ik te zeggen dat ik dit album nu even verkies boven de laatste Antony. Ze zijn voor mij gelijkwaardig voor wat betreft wat ze met mij doen, maar dit veelzijdige album is zo geweldig sterk dat ik Scott Matthew nu even graag de eerste positie gun. Beide heren krijgen de volle mep en wie aan het einde van dit jaar uiteindelijk met de eer gaat strijken doet er niet toe: ze delen die eerste plaats maar fijn met elkaar en ik hoop live net zo veel van ze te mogen gaan genieten.
Dit album is in elk geval voor de eeuwigheid................ een klassieker is geboren.

Scott Matthew... wat moet ik daar nog over zeggen? Al vanaf zijn debuut volg ik hem en elke keer weet hij me volledig te betoveren. Het is op This Here Defeat niet anders.

Nog geen 35 minuten: kort maar krachtig en misschien maar goed ook, want Scott slaat niet bepaald nieuwe wegen in.
De melancholieke snik inclusief Bowie timbre. De spaarzame instrumentatie. Akoestische tint. Het is allemaal weer aanwezig, inclusief een wat vrolijker deuntje deze keer in de vorm van Bittersweet.

Je zou zeggen dat ik het onderhand nu wel gehoord heb en dat is ook wel zo. Toch ben ik verbaasd over het feit dat het me ook nu weer zo weet te raken. Alleen al zo'n nummer als Skyline; dat noem ik gewoon een hoogtepunt in z'n werk.

Ik lees dat veel critici dit zijn beste werk vinden. Dat heb ik dan niet, ondanks het feit dat ik ze allemaal de volle mep geef. Mijn hart ligt het meest bij de eerste twee albums en als ik dan echt moet kiezen gaat de voorkeur naar There Is an Ocean That Divides.
Misschien toch omdat Scott niet erg vernieuwend bezig is en het in die tijd wat verrassender klonk.
Het doet er niet toe. Ik heb Scott Matthew al lang geleden in mijn muzikale hart gesloten en een artiest die op dit niveau blijft doorgaan verdient die plek dubbel en dwars.

This Here Defeat is gewoon een heel mooi en puur album.

Sinds ik Scott Matthew leerde kennen door de film Shortbus, of beter: door z'n debuut waarna ik er achter kwam dat ik hem dus al kende van de film inclusief schitterende soundtrack, heeft Scott me niet meer losgelaten.
Elk album wist me te ontroeren en ook zijn live optredens waren betoverend. De zacht fluisterende stem van Scott weet me telkens weer compleet in een ijzeren houdgreep te krijgen en houden. Dat ik hem ook nog eens een keertje de hand mocht schudden maakt het extra leuk. De man heeft humor en staat bekend om zijn liefde voor wijn.

Waar hij ook om bekend staat is het feit dat hij tijdens optredens nummers covert van zijn favoriete muzikale helden waarvan we The Smiths wel op de eerste plaats kunnen zetten en een band als Low doet het ook goed bij hem (ik hoor muzikaal ook wel wat verwantschap).
Toen vond Scott het tijd om er een album van te maken met als titel Unlearned. "They all have been unlearned and they stand as new and undiscovered entities", aldus Scott.

To Love Somebody hebben we al eerder mogen leren kennen. Alle typische ingrediënten zijn aanwezig: de zang, de triestheid en de sobere muzikale begeleiding. Hij weet dit Bee Gees nummer inderdaad geheel eigen te maken en dat is knap. Het nam bij mij al gelijk de angst weg voor de o zo bekende coveralbums die zelden kunnen tippen aan de originelen.
Dit klinkt gewoon als nieuw: een prachtige, warme ballad is het resultaat.

Whitney Houston? Ja Whitney Houston! Of hoe je een typisch jaren '80 nummer ombouwt tot een sfeervolle folksong. I Wanna Dance with Somebody is ronduit prachtig geworden in deze versie. Hoe flikt ie het toch?! Had iemand ooit kunnen bedenken een brok in de keel te kunnen krijgen van dit nummer? Ik niet, maar ik weet nu dat het dus toch mogelijk is.

Darklands is een behoorlijk persoonlijke favoriet van the Jesus and Mary Chain dus ik was benieuwd naar de vertolking van Scott. Akoestische gitaar en piano maken het een lieflijk nummer. Alle 'ruigheid' is ingeruild voor een klein gebaar. Klein is ook wel een beetje het toverwoord voor dit album en misschien schuilt daar de kracht ook wel in.

Het door Janis Ian geschreven nummer Jesse kennen velen wel in de versie van Roberta Flack of Shirley Bassey. Alle grandeur van Bassey en soul van Flack is er uit maar maakt plaats voor een andere ziel..... droefenis waar de cello een groot aandeel in krijgt. Cello als zijnde mijn favoriete instrument in combinatie met de stem van Scott staat garant voor succes. Dit is een prachtige versie geworden.

Neil Hannon is bekend van The Divine Comedy. Op Smile horen wij zijn karakteristieke stem in combinatie met die van Scott. Het Charlie Chaplin nummer blijft behoorlijk intact maar heeft net als alle andere nummers een behoorlijk melancholieke sfeer. De stemmen van de heren mengen overigens uitstekend.

Help Me Make It Through the Night is een nummer van countryzanger Kris Kristofferson en Ian Matthew is hier de volgende gast.
Ik ben niet echt een country liefhebber te noemen maar toch heeft het genre wel z'n raakvlakken met folk en dat is in deze versie goed te horen.
Het stemgeluid van Ian is behoorlijk verschillend van die van Scott maar beide heren Matthew krijgen het toch voor elkaar om er een warm geheel van te maken.

En dan het overbekende No Surprises van MuMe-album nummer 1 OK Computer. Is er eigenlijk wel iets toe te voegen aan dit ijzersterke origineel? Nee. Ik denk ook niet dat Scott daar krampachtig z'n best voor doet. Dit nummer heeft hij live regelmatig gezongen en ik denk dat het gewoon niet mocht ontbreken op Unlearned. Ik ben erg gesteld op dit Radiohead nummer en het kost me wat moeite om die versie los te laten maar als ik dat probeer te doen moet ik toegeven dat Scott er in slaagt dit nummer met respect te behandelen (wat hij overigens met alle nummers doet) en dat hij er een prima draai aan geeft die toch dicht bij het origineel blijft.

Op L.O.V.E. krijgt de ukelele weer eens goed de hoofdrol. Scott werd ooit aangevallen op straat en hield daar een beschadiging aan zijn hand aan over waardoor gitaar spelen moeilijk werd en hij dat niet lang volhield. De ukelele was beter te hanteren en werd een belangrijk instrument in de muzikale wereld van deze sympathieke New Yorker. Het is een typsich hoempa deuntje die blijkbaar op elk album wel weer eens terugkeert. Deze keer is het een kort nummer en dat vind ik ook wel best want ik vind deze stijl toch net even wat minder.

Love Will Tear Us Apart heb ik vaker gehoord in diverse live-versies. Deze studio-opname klinkt wat voller. Dit nummer van Joy Division is natuurlijk ontelbare malen gecovered, de ene versie beter dan de andere. Opvallend is dat veel artiesten er vaak een wat soberder ballad van maken en dat doet Scott dus ook. Ik blijf dit nummer bloedstollend mooi vinden en dat in heel veel versies en daar mag deze nu aan toegevoegd worden. De passie druipt er af en dan raakt het ook deze keer weer. Dit nummer verveelt nooit.

There's a Place in Hell for Me and My Friends is origineel van Scott's held Morrissey. Geen Smiths dus op Unlearned maar een solo-nummer van the Moz. Aan dit nummer geeft Scott behoorlijk een eigen draai en ook hier krijgt de cello veel ruimte om te schitteren. Dit is echt zo'n nummer dat in deze versie wat mij betreft echt wat toevoegt aan het origineel.

Neil Young's Harvest Moon krijgt ook een eigen behandeling. Het is nogal wat om aan de gang te gaan met dit nummer maar het gaat Scott prima af. Het wordt behoorlijk sober uitgevoerd waardoor het een geheel eigen kleur krijgt. En dan opeens na twee-en-een-halve minuut komt de verrassing: de soberheid verdwijnt en we krijgen er haast een meeklap-versie voor in de plaats. Zoals eerder gezegd weet ik me niet altijd raad met deze kant van Scott maar het maakt Harvest Moon wel vrij uniek op deze manier. Ik ben er op dit moment nog niet helemaal over uit of ik dit nu positief vind of niet.

I Don't Want to Talk About It is een bekend nummer van Rod Stewart. Haal het door de melancholieke Scott Matthew mangel en je krijgt deze meer dan uitstekende versie. Misschien loopt hij onderhand een beetje te veel het risico dat neutrale luisteraars het nu onderhand wel weten met dit soort behandelingen maar als je er gevoelig voor bent is en blijft het genieten.

Total Control, oorspronkelijk van The Motels, gaat vrolijk (of moet ik zeggen treurig) verder waar Scott het hele album al mee bezig is: melancholie troef, op warme wijze gezongen en voorzien van een schitterende muzikale begeleiding. Met de versie van The Motels ben ik niet zo heel erg bekend waardoor dit des te meer smullen is voor mij.

Annie's Song mag afsluiten. Deze John Denver-cover vind ik moeilijk te plaatsen omdat ik niet zo heel veel op heb met het origineel. Gelukkig zorgt de cello er weer voor dat ik al snel overstag ga waardoor dit een mooie afsluiter vormt.

Cover-albums zijn en blijven gevaarlijk. Zijn de originelen niet altijd beter?! Daar kun je natuurlijk uren over in debat gaan. Ik denk dat je dat bij dit album moet loslaten want wat mij betreft slaagt Scott Matthew wonderwel in zijn persoonlijke doel. Deze versies krijgen een eigen benadering waardoor veel ervan aan een nieuw leven kunnen beginnen.
Unlearned doet niet onder voor zijn eigen albums en dat is knap. Heel knap.
Op de single To Love Somebody staan nog 2 nummers: Anarchy in the U.K. van Sex Pistols, een versie die ik regelmatig live voorbij heb horen komen en Elvis Costello's Shipbuilding. Als dit album bevalt raad ik aan deze nummers ook eens te beluisteren want ook die zijn zeer aangenaam.

Hoe is het om je favoriete artiest door de remix mangel gehaald te zien worden en dan al helemaal eentje die opvalt door zijn zijdezachte, breekbare liedjes?
Nou, heel simpel: ze worden voorzien van een lompe dreun waardoor ze ontnomen worden van alle charme die zo'n artiest nu juist laat horen op zijn albums.

Ik mag hopen dat Scott zelf hier niets over te zeggen had want zijn nummer Prescription wordt hier onderworpen aan een flinke martelgang. Mijn hemel, wat heb ik een hekel aan deze maar voortstampende versies.
Het is niet zo dat ik bij voorbaat een hekel heb aan remixes, soms vind ik dance-versies zelfs erg leuk als afwisseling op de originelen, maar hier vind ik het gewoon niet goed uitpakken. Het nummer en de artiest lenen zich hier gewoon niet voor. Misschien ben ik te veel verknocht aan het origineel en is dat de reden dat ik dit als bagger bestempel.

Ik had gelijk: ik had er gewoon nooit naar moeten luisteren zoals ik van begin af aan al van niet plan was. Spotify openen en het toch doen leverde rillingen over mijn rug en tegelijkertijd opluchting. Opluchting dat ik dit nooit door completeringsdrang blind ben gaan aanschaffen.
Dit was eenmalig en liever nooit meer.

Ik ben altijd een groot liefhebber geweest van de oude Scott Walker albums en lange tijd durfde ik zijn werk vanaf Climate of Hunter niet echt aan. De man zorgt daar immers toch voor een behoorlijke stijlbreuk.
Het latere werk is niet gemakkelijk, akelig soms maar zeker wel boeiend.

Bish Bosch is van hetzelfde laken een pak: een hoop geluiden (slijpende messen bijvoorbeeld; als ik het goed begrepen heb samoerai zwaarden) en daaroverheen de zang van Walker die soms iets spookachtigs heeft. De stiltes in SDSS1416+13B (Zercon, a Flagpole Sitter) hebben zelfs iets naars, ik voel me daar niet prettig bij (en dan te bedenken dat dat nummer ruim 20 minuten duurt).

Is het mooi? Dat is een relatief begrip dus snel achterwege laten. Is het genieten? Lastig. Ik moet er erg veel moeite voor doen in elk geval maar dat is met al zijn latere albums het geval.
Wat me vooral opviel bij het beluisteren van Bish Bosch was de vraag die maar door mijn hoofd spookte: zou dit muziek zijn die Antony Hegarty op latere leeftijd zou kunnen maken? Ik hoor het hem zo doen namelijk. Qua stem hebben ze wel iets van elkaar weg in elk geval.

Bish Bosch is zware kost voor mij en ongetwijfeld voor vele anderen. Dan toch liever die crooner van zijn eerste albums. Spannend is het in elk geval zeer zeker maar net als de voorgangers niet iets waar ik laaiend enthousiast over kan worden.
Wie hoopte op lichtere kost zal bedrogen uitkomen. Dit album blijkt uit donkere, diepe krochten te komen.

En wie niet zo'n behoefte heeft aan de nieuwe kerst cd van Sufjan Stevens moet zich maar wagen aan The Day the “Conducator” Died (an Xmas Song); u krijgt de belletjes er gratis bij.

Van de 4 Scott albums met cijfers als titel scoren de even nummers het hoogst en als ik dan tussen 2 en 4 moet kiezen gaat het 4 worden. Bij uitstek de reden om met dit album te beginnen voor wat betreft een langere bespreking.
Zoals eerder vermeld heb ik een zwak voor artiesten die in deze hoek zitten (het latere werk van Walker valt hier duidelijk niet meer onder).
Het grappige is dat ik Scott Walker al heel wat jaartjes ken, maar dat ik hem nog veel eerder (lees halverwege de jaren '80) had kunnen ontdekken omdat de zanger wiens werk ik nogal hoog heb zitten, Marc Almond, nogal dweept met het werk van deze man en ook met Jacques Brel en Walker op zijn beurt doet dat ook weer met Brel en zo zitten we allen binnen hetzelfde cirkeltje.
Scott de crooner, Scott de chansonier: het is allemaal terug te vinden op dit weergaloze album dat ik al heel wat jaartjes koester.

The Seventh Seal opent al hemels op flamenco-gitaar en trompet. Het nummer neemt de minuten erna alleen maar in kracht toe vanwege de schitterende muzikale begeleiding. Let vooral op de strijkers in combinatie met het achtergrondkoor wat een instrument op zich is. Na zo'n nummer weet je op voorhand al dat het eigenlijk al niet meer mis kan gaan.
En dat doet het zeker niet als On Your Own Again lieflijk opent en Walker de crooner aan het werk gaat. Als een warme deken slaat dit om je heen en je voelt je behaaglijk en veilig. Sluit de buitenwereld maar buiten............ wat jammer dat dat helaas niet voor altijd kan en wat jammer dat dit nummer zo kort duurt.
The World's Strongest Man is een nummer waar artiesten als Almond, Tindersticks of Cousteau zeker wel hun invloed vandaan hebben. Zwierig en toch heeft het iets donkers, alhoewel die term niet echt klopt. Laat ik het meeslepend noemen, dan zit ik zeker goed.
Als het vorige nummer meeslepend is dan is Angels of Ashes hemels. Het is een relaxed nummer in een rustig tempo. Ingehouden, maar door de orkestratie toch weelderig.
Boy Child heeft iets spannends ondanks dat de strijkers het een zoet tintje meegeven. Misschien zelfs wel wat té zoet, maar dat is nu juist wat ik zo lekker vind aan dit soort muziek: net niet over het randje maar eigenlijk scheelt het niet veel. Heerlijk toch?!
Hero of the War is directer en doet me een beetje aan nummers van de band Love denken. Het zal wel het tijdsbeeld zijn waarin dit nummer gemaakt is. In elk geval wat meer up-tempo alhoewel het blik strijkers wel degelijk weer is opengetrokken om het een ietwat dramatisch tintje mee te geven.
The Old Man's Back Again klinkt krachtig. En wow, wat is het toch weer geweldig als het koor inzet. Het geeft dit nummer absoluut zijn meerwaarde. Geweldig! En zeker een persoonlijke favoriet van mij.
Over favorieten gesproken: Duchess is er ook eentje. Dit nummer weet me telkens weer te ontroeren. Ken je dat? Van die kriebels die je in je buik krijgt uit pure gelukzaligheid? Nou bij dit nummer is dat het geval bij mij. Het borrelt langzaam omhoog en je voelt je langzaam lichter worden om vervolgens weg te zweven in het oneindige.
Get Behind Me is erg soulful en daar zijn de backings zeker verantwoordelijk voor. Wat dat aan gaat is Walker van alle markten thuis. Wederom een zalig nummer.
Afsluiter Rhymes of Goodbye zorgt ervoor dat je lekker mee kunt deinen. Niet op de ordinaire Bauer-manier, maar met klasse, als een ware gentleman. Dit nummer doet me telkens weer beseffen dat ik naar een waanzinnig mooi album heb geluisterd. Een album dat ik zoals eerder gezegd al heel wat jaartjes ken en waarvan de schoonheid per draaibeurt alleen maar mooier en rijper wordt.
Zouden die 5 sterren er dan toch nog eens in zitten??

Ik heb het heel lang niet aangedurfd om aan dit album te beginnen.
Scott beschouw ik als een muzikale held maar dat is puur door het kitscherige randje dat zijn beginwerk met zich meedraagt en ik wist van te voren dat dit hier niet geval zou zijn.
Laat ik er kort over zijn: het viel me allemaal wel mee.
Ik was zelfs aangenaam verrast hoe zijn zoetgevooisde stem hier meestal volledig intact blijft maar dat het combineert met spannende muziek die heel stiekem bezit van je weet te nemen. Het overrompelt je niet maar verovert je op heel slinkse wijze en in een tergend traag tempo.
En ondanks dat ik zijn stem hier vind botsen met de muzikale begeleiding denk ik dat dat nu juist de kracht is van dit album.
Walker roert in allerlei potten en pannen en weet er een boeiend mengsel van te brouwen die niet voor iedereen is weggelegd maar die mij zeker weet te verwonderen.
De bijzondere muzikale wereld van Scott Walker opent zich bij deze. De poorten zijn opengezet en je mag binnentreden maar wel met de waarschuwing dat alles flink op z'n kop kan worden gezet.
Alleen tovenaars krijgen dit voor elkaar.

Toen ik begin november naar Prince in het Sportpaleis ging kreeg ik op het laatste moment te horen dat er toch een voorprogramma was.
Als ik ergens geen zin in had.................. ene Selah Sue uit België. Nooit van gehoord. Een vriend die daar ook was smste nog dat hij helemaal blij was daarmee want hij was een groot liefhebber.

Na lang wachten kwam ze het podium op. 'Mens doe wat aan je haar' was mijn eerste gedachte. 'Zeker als je zo'n leuk koppie hebt'. Ach, artiesten moeten iets hebben waar ze mee opvallen en het gaat niet alleen maar om de looks dacht ik nog.
Ze stond helemaal alleen op dat grote podium. Niets zo ondankbaar als voorprogramma zijn en al helemaal niet van sterren als Prince waar de verwachtingen altijd hoog gespannen zijn. Maar Selah Sue werd onthaald als heldin en was duidelijk geen onbekende voor velen in de zaal.
En het moet gezegd: ze deed het goed zo alleen. Nog leuker was dat halverwege haar optreden het scherm van Prince gebruikt werd, waarmee we kunnen concluderen dat er bij de technici blijkbaar ook waardering voor haar was.
Daarna snel op zoek gegaan naar haar EP's die ik allebei op 3,5 zette. Leuke EP's, lekkere muziek en benieuwd naar een volwaardig album.

En zo met de lente al een beetje in zicht kunnen we wel zeggen dat Selah Sue dit perfect getimed heeft. Niet overhaast met dit album komen; laat de mensen maar geduld hebben en dat geduld wordt nu dan beloond met een ongelooflijk lekker album vol nummers die voor een groot deel al bekend waren maar die allemaal bij elkaar goed tot hun recht komen. Eigenlijk nog beter dan op die EP's met kortere speelduur.
Natuurlijk is het makkelijk om haar op één lijn te zetten met Duffy, Amy en Adele. Het zit allemaal wel in dezelfde hoek, maar tegelijkertijd vind ik ook dat Selah daar toch ook andere invloeden in stopt, waardoor ze genoeg eigen smoel heeft. Een internationale smoel ook. En ook niet onbelangrijk in dit harde muziekwereldje: een leuk smoeltje.
Daarbij vind ik dat Selah het beter aanpakt dan bijvoorbeeld Duffy die ook wel wat moderne dingen in haar werk toevoegt maar wat op haar laatste cd niet helemaal goed uitpakt, iets waar Selah juist goed in slaagt. Het is een album dat terug de tijd in gaat maar wel degelijk met beide benen in het nu staat.
De bekende nummers van de EP zijn overigens (licht) aangepast op dit volwaardige album.

Kortom: laat het een eer zijn voor deze nog jonge Belgische dame om vergeleken te worden met eerder genoemde grote artiesten.
Het is leuk dat mensen hierdoor aandacht gaan krijgen voor deze artieste, maar verder heeft ze het niet nodig: op eigen kracht levert Selah Sue hier een album van formaat af dat met gemak de concurrentie aan kan gaan met andere grote releases binnen dit genre. Hulde!

Elk jaar weer, wanneer je je jaarlijstje denkt klaar te hebben duikt er een album op die het ook verdient om er in te staan, maar helaas... te laat.... Top 10 had er niet in gezeten, maar een plekje in de top 50 zeker wel en helaas krijgt het geen kans meer om te rijpen voordat het nieuwe jaar van start gaat.

Dan maar afwachten hoe het verder gaat de de lijstjesboot missen. En ach.... het zijn maar lijstjes.

Self Esteem zei mij niks eerlijk gezegd (een mens kan ook niet naar alles luisteren). Maar ik zag het op Instagram in iemands lijstje op 1 staan, dacht even dat Madonna iets had uitgebracht, en dacht: lijkt me interessant, laat ik er eens naar luisteren. Toen merkte ik al snel dat dit weinig met Madonna van doen had, maar ergens hoorde ik wel een echo Adele op de alternatieve poptoer.

Het album stuitert alle kanten op en gaat over vrouwelijkheid waar teksten over seks niet geschuwd worden (goh, dat dat nog kan anno nu). Een samenwerking met Nadine Shah levert natuurlijk gelijk al een pluspuntje op.
Hier en daar wat pompeus dankij de koortjes (voor mij een minpuntje) en soms een blik strijkers welke opegentrokken wordt, maar verder eigenlijk best een interessante ontdekking. Vooral als het wat meer de alternatieve popkant op gaat zoals in Mother heb je mij wel te pakken.

Ik ben vooral verbaasd dat het album op deze site blijkbaar ook onder de radar is gebleven. Het ligt dus niet aan mij alleen. En laat ik hetzelfde nu lezen bij het vorige album Prioritise Pleasure wat ook opgepikt werd aan het einde van het jaar door eindejaarslijstjes. Bijzonder.

Sequoyah Murray is nog jong met zijn 22 jaar en komt uit een muzikale familie. Dat is goed te horen. Wat het meest opvalt is zijn stem: warm en diep. En ook zijn verschijning in de videoclip bij Penalties of Love is kleurrijk.

Het lijkt er dus op dat we een bijzondere, veelbelovende nieuwe artiest mogen verwelkomen.

Zijn EP Penalties of Love viel al op, en nu is er het debuutalbum Before You Begin, dat met zijn dikke half uur ook nog niet bepaald een lijvig werkje genoemd kan worden. Wel een opvallend werkje.

Het doet me denken aan artiesten als Petite Noir of serpentwithfeet, en toch ook weer niet. Uitdagend? Vernieuwend? Misschien. Grimes schijnt een inspiratie voor wat betreft de productie geweest te zijn zegt hij zelf.

Alleen al de korte opener Here We Go: is die gast echt 22 jaar?! Galmend, klassiek, en wow... die stem.
Op het tweede nummer I Wonder gaan mijn gedachten alle kanten op: waar moeten we dit nu onder scharen? Ik hoor wat jaren '80 invloeden, maar wel heel erg geplaatst in het nu.

En zo gaan de de nummers die volgen telkens maar door: hoe en waar plaats ik dit?! En hoe vind ik het nu eigenlijk echt? Ik bewonder het, ik vind het spannend, ik vind het goed. Maar er zijn ook momenten dat ik denk: tja, leuk, maar toch ook weer niet helemaal mijn ding.

Is het niet té arty? Wat te geforceerd allemaal? Of is dit juist uitdagend en prikkelend?! Ik ben er allemaal nog niet uit en dat maakt het heel interessant.

Before You Begin is hoe dan ook een goed album, waar veel in te ontdekken valt, maar wat tegelijkertijd ook wel weer vertrouwd klinkt. Misschien is dat de kracht er wel van.

Dit gaat nog wel even blijven schuren denk ik en mijn waardering kan nog alle kanten op. De vraagtekens duiken niet voor niets telkens weer op.

Meneer van de Made: ik heb inderdaad veel van de boeken voor de boekenlijst in de vertaling gelezen. Na al die jaren geef ik toe. Ik was te lui......... u had me toen inderdaad al door.
Toch heb ik met liefde frans gekozen in mijn pakket en deed ik het verder zo beroerd nog niet, dat bent u toch wel met me eens? En ik zal u nog wat vertellen: ik ben best wel dol op muziek gezongen in het frans.
Kent u Serge Gainsbourg? Vast wel. Die duvelse chansonnier die niet vies was van de vrouwtjes.
Ken u dit album? Nee? Dan wil ik het speciaal voor u onder de loep nemen. Sorry, maar ook nu doe ik dat in het nederlands

In 2000 kocht ik het album Production van Mirwais, omdat daar een prachtig nummer met Madonna op stond. Nummer 3 van dat album, V.I. (The Last Words She Said for Leaving) had een heerlijk loopje, en wat bleek? het was een 'adaption' van het nummer Cargo Culte, een loopje dat ook op de opener Melody te horen is van dit heerlijke, geile, zwoele, maar vooral meesterlijke album van Serge Gainsbourg één jaar verschenen na mijn geboorte.
Maar dit nummer staat nog steeds als een huis. Niks melige strijkers, dit is warmbloedig, heet en gewoon geil. En gloeiende, gloeiende dit is sexy gitaarwerk wat ik hier hoor............. het is altijd verstandig om het toetje tot het einde te bewaren, maar wat als de opener al klinkt als een toetje zoals je ze niet altijd voorgeschoteld krijgt? Rock, funk, pop: een mengeling die klopt als een bus.
Ballade de Melody Nelson is een heerlijk, lieflijk klinkend liedje mede dankzij Jane Birkin. Zoete pop, donkere bas en lekker glijdende strijkers. Aalglad? Misschien, maar echte charmeurs zijn meestal zo glad als een aal en iedereen stinkt er in of wil zichzelf gewoon overgeven en al helemaal aan Serge of Jane.
Wat jammer toch dat het zo kort duurt.
Voor lange nummers hoef je al helemaal niet bij het zwierige en barokke Valse de Melody te zijn. Romantiek hoort erbij en u krijgt het hier. Er moet immers een perfecte stemming ontstaan nietwaar?
Ook kort van stof is Gainsbourg op Ah! Melody. Air mag dan de hedendaagse vertegenwoordiger zijn van zeer aangenaam in de oren klinkende franse melodieën, 36 jaar geleden deed Serge Gainsbourg het ook al. Hoe subtiel is alles in elkaar vervlochten, hoe hemels klinkt het trompetje. Kort? Veel te kort. Maar wel erg krachtig!
L'Hotel Particulier heeft een funky basis. De bas klinkt hier zalig en de inkleuring is wederom perfect te noemen. Dit soort nummers moet je gewoon met een koptelefoon beluisteren dan ontvouwt het zich op zijn best. Wederom sexy, maar daarnaast ook uitermate cool.
En dat gekir van Jane? Ach, die ouwe snoeper.....
Die bas verricht ook op En Melody uitstekend werk. Het klinkt speels in de oren en is daarom een heel losjes en nonchalant nummer geworden, en toch heeft het een sombere ondertoon: dit kan gewoon niet goed gaan aflopen. Je voelt het gewoon aankomen.
En daar is dat Mirwais-loopje weer, excuus: de van Serge Gainsbourg geleende sample. Maar in die tijd niks samples, dit is the real thing: Cargo Culte. Tja, een ongeluk als uitgangspunt voor een romance, dat is natuurlijk geen beste en je voelt het gewoon op dit nummer. De sfeer is er somberder door geworden, triest zelfs.... hierdoor hebben we wel een finale waar we u tegen kunnen zeggen, fijn dat verdriet voor zulke hemelse dingen kan zorgen. Zinderend klinken de laatste tonen op dit formidabele meesterwerk.

- Tu t'appelles comment ?
- Melody
- Melody comment ?
- Melody Nelson

Ik hoop beste meneer van de Made, dat u het mij vergeeft na al die jaren. Ik luister nu namelijk met alle liefde naar schitterende franstalige muziek.
En ik weet bijna zeker dat u tevreden bent op mij. Vond u deze cd ook zo goed?
Mag ik u dan ook het meesterwerk van Jean-Claude Vannier aanbevelen die mede verantwoordelijk was voor deze muziek? Dat album heet L'Enfant Assasin des Mouches.

Het is maar dat u het weet

Elect the Dead vond ik gewoon een lekker album. Punt. Na System of a Down misschien niet meer zo verrassend maar dat boeide niet.
Op onverklaarbare wijze hebben rockers nogal eens de behoefte om hun werk met orkest op te nemen. S&M van Metallica is uiteraard een bekende, maar zo zijn er nog wel meer te noemen en Serj Tankian sluit daar bij aan door nu met een Elect the Dead Symphony te komen.
Zwaktebod? Misschien. Origineel? Niet bepaald.
Iedereen die het nog niet gehoord heeft kan toch al wel een gokje gaan wagen om later te constateren dat het gewoon klopt: dit album staat vol met 'bekend werk' in lekker opgepompte, opgezwollen, orkestrale versies en daar moet je van houden. Blijkbaar lenen rockplaten zich er ook wel voor.
Of het een verbetering van de originelen is laat ik aan eenieder maar het antwoord daarop zal voor velen wel op hetzelfde neerkomen.
Zelf ben ik niet vies van wat bombast d.m.v. het inzetten van een orkest (hier The Auckland Philharmonia Orchestra) en als je dat net als ik niet bent is het allemaal prima te pruimen. Daar tegenover staat dat ik nooit zo heel erg gecharmeerd ben van live-opnames en dat is dit natuurlijk wel. Ik stoor me ook een beetje aan de oerkreten van fans die hier soms te horen zijn (filter die dan weg zou ik zeggen).
Wat verder opmerkelijk is is het feit dat zijn stem me hier tegen het einde een beetje begint tegen te staan (zo zuiver is het niet altijd) en daar heb ik op de andere albums weinig last van.

Elect the Dead Symphony biedt datgene wat je er van kunt verwachten; niet meer of minder. De één gruwt er van en de ander zal het heerlijk vinden en ik hoor bij de laatste groep (een portie pathos op z'n tijd is nooit verkeerd).

Omdat ik Soil nauwelijks nog draai moet ik eerlijk toegeven dat DEACON (ja, weer eens met hoofdletters) nu niet een album was waar ik speciaal naar uitkeek. Gezonde nieuwsgierigheid, en meer niet.

Maar toen hoorde ik opener Hyacinth en was ik toch wel weer verkocht.

De hoes zal niet veel mensen uitnodigen het te kopen, maar dat zou toch wel jammer zijn. serpentwithfeet levert een stevig, maar kort vervolg op Soil, alleen klinkt het nu wat minder duister of zo. Het kent een lichtere klankkleur.

Het is en blijft een album waar ik sterk voor in de stemming moet zijn, maar vorig jaar was ik ook dol op het broeierige van Sevdaliza en James Blake waardeer ik toch ook?! Wie weet zal dit album nog stijgen in waardering, want het is behoorlijk sterk moet ik zeggen en daar had ik toch even niet op gerekend. De magie van Soil leek kort, maar krijgt nu toch weer een injectie dankzij DEACON.

serpentwithfeet doet niet aan lange albums. Debuut Soil klokte nog een kleine 40 minuten, maar Deacon was nog geen half uur en dat is Grip ook niet.

Wat ook overeenkomstig is is de innige omarming op de hoes. Zouden Deacon en Grip gewoon niet een twee-eenheid vormen ondanks de drie jaar die ertussen zitten?

Muzikaal gezien voel ik dat in elk geval niet: dit album is wat meer op dance gericht. Dat benoemt hij zelf al. De zwarte gay clubs vormen de inspiratiebron. Het uitgaansleven in die clubs heeft hem blijkbaar een boost gegeven wat een andere vibe oplevert welke nu te horen is op Grip. Verwacht ondanks dat nu geen uitbundige muziek waar je flink van uit je dak kunt gaan.

Ik vind Grip vooral sensueel en sexy, erotisch wellicht. En toch voel ik me ook een beetje een voyeur: ondanks mijn eigen gay zijn voelt dit toch als een community waar ik geen weet van heb, waar ik geen deelnemer van ben. Ik ben de buitenstaander die deels begrijpt wat er gaande is, maar het ergens niet op de juiste manier beleeft of voel.

Dat maakt Grip boeiend, maar ook verwarrend. Gek genoeg was die verwarring er ook bij zijn vorige albums en EP. Hier is het een vorm van seksuele ontlading verpakt in muziek, maar tevens een ontlading die ik zelf niet ervaar. Ja, serpentwithfeet (Josiah Wise) is en blijft een intrigerende artiest waar ik nog steeds niet helemaal achter ben hoe ik hem goed moet ervaren. Het blijft schuren.

Josiah Wise is een opvallende verschijning: qua looks, maar zeker ook presentatie. Tattoos (o.a. een pentagram), makeup, een enorme neusseptum en de meest extravagante kleding. Poppen die hij behandelt als zijn kinderen, queer op en top. Angstaanjagend soms, maar bovenal boeiend. Een artiest waar je je aan irriteert of die een betovering op je loslaat.

Op de EP blisters (zonder hoofdletter) werd duidelijk dat we hier met een bijzondere toevoeging aan het muziekfirmament te maken hadden.

Twe jaar later is daar nu soil (ook geen hoofdletter). Door de EP konden we wel zien aankomen wat hij voor ons in petto had, maar zou het een album lang kunnen boeien?! Kunnen we deze dramatiek wel aan?!

Wise, getraind in jazz en ooit de oprichter van een neo-soul groep kan zijn talenten hier wel kwijt. Dat hij ooit in een gothic-fase zat draagt bij aan de presentatie die onverminderd extravagant blijft.

soil staat stijf van de donkere, creepy dramatiek, de soul-invloeden zijn volop aanwezig, r&b vermengd met electronic vormt de rode draad en gospel is de saus. Is hij een poseur? Is het oprecht? Ik denk dat het dit allemaal is. Moest ik een vergelijkende artiest noemen dan is dat Benjamin Clementine op zijn tweede album, niet op muzikaal vlak, maar wel de manier waarop, de stijlen die hij mengt en het enorme risico in de nummers. Soms slaat het experimenteren wat door, zoals ook bij Clementine. James Blake, een andere artiest waar ik ook aan moet denken, doet het op dit vlak wat beter. Meer controle, minder uit de bocht vliegend.

En toch weet sepentwithfeet te boeien. Ja, hij flikt het om een soort van hypnose op mij als luisteraar toe te passen. soil schuurt, irriteert, verwondert en zorgt er ook voor dat ik er van kan houden, ondanks de lelijkheid. Want onder al die lagen schuilt toch iets puurs. Haal het dramatische randje weg, denk even niet aan de performer met zijn vocale acrobatiek en probeer dieper naar binnen te dringen; dan blijkt soil een warm bad. Laat je niet afschrikken door even met je teen in dat bad te roeren en het vervolgens gelijk terug te trekken, maar ga er gelijk volledig in. Je moet er echt even doorheen.

Op dit moment ervaar ik soil als een spannende plaat van een nog spannender artiest. Ik voel weinig sympathie voor de act, voor de looks, maar daar is ie ongetwijfeld niet op uit. serpentwithfeet als muzikale knuffelbeer? Dacht het niet. Maar kleurrijk en opvallend is het zeker. Hier gaan de meningen enorm over uiteenlopen. Je gruwt ervan of je vindt het schitterend. Op dit moment toch het laatste voor mij, maar het zou zomaar ook ineens kunnen gaan omslaan in irritatie. De tijd zal het leren.

Dit soort albums heb je af en toe even nodig. Veiligheid genoeg in de muziekwereld van 2018. Laat serpentwithfeet maar even voor wat reuring zorgen.

Broeierig, donker..... absoluut. Eigen stijl? Portishead is me toch net iets te vaak nadrukkelijk aanwezig en ook James Blake hoor ik hier en daar terug.

Is het dan gewoon ordinair kopieerwerk? Absoluut niet! Daarvoor is Sevdaliza te eigenzinnig en al helemaal voor Nederlandse begrippen. Bijzonder dat een artieste met een Iraanse achtergrond doodleuk een video opneemt met een ex- homopornoster (Bluecid).

Een sterk karakter dus en dat is ook wel terug te horen op dit schitterende debuut. Buiten broeierig en donker mogen we ook gerust gloedvol en warm toevoegen aan het geheel.

Een geheel dat nog sterker was geweest als er gesneden zou worden in de overdaad die we over ons uitgestort krijgen. Dik een uur is net even een te lange zit en er staan daardoor nummers op die best achterwege hadden kunnen blijven of bewaard voor een volgend album.

En dat is jammer, want ik denk dat ik betoverd zou zijn geweest als dit drie kwartier had geduurd of zo. De kracht neemt door de hoeveelheid net iets te veel af.
Misschien een luxe-probleem. Niet erg. Deze dame heeft talent. Volgende keer nog meer eigen smoel en wat korter en we hebben een klassieker van eigen bodem te pakken. Nu hebben we vooral te maken met een sterk debuut.

Sevdaliza mag zeker tot het beste genoemd worden wat Nederland momenteel op muzikaal gebied te bieden heeft.

Stijl, allure, durf en spanning. Een mystiek randje, zeer fraaie composities, uitdagend artwork..... je zou er bijna het cliché 'on-Nederlands goed' op loslaten.

Wie niet door opener Joanna gegrepen wordt kan maar maar beter gelijk wegwezen. Ik kan het me niet voorstellen, maar goed. Het is namelijk het vertrekpunt van heel veel meer moois.

Op bezwerende tonen weet ze mij mee te voeren als zijnde een hypnose waar je ruim een uur in gaat verkeren. Misschien is het net wat te lang wellicht. Het vraag wel iets van de luisteraar.

Hoe dan ook: Shabrang is een prachtig vervolg op Ison. Een artiest om te koesteren. Laat haar maar die ongeslepen briljant zijn.

Altijd lastig om iets te beoordelen van mensen die je persoonlijk kent. Nog lastiger als één daarvan regelmatig met de meest mooie tips aan komt zetten en mijn smaak feilloos weet aan te voelen. Dat is toch even anders dan de muziek die zelf gemaakt wordt. Toch durf ik het nu dan aan.

Ik heb in het verleden wel vaker geroepen dat Rotterdam momenteel een hoop goede bands herbergt. Seven Stars over Sicily mag daar wat mij betreft best onder vallen.

De band weet psychedelische rock te vermengen met film-invloeden (denk aan Ennio Morricone, zoals te horen op opener Undertow). De zang van Daniël Blokker is niet voor iedereen geschikt, toch is hij het die alle nummers naadloos aan elkaar weet te rijgen met zijn geluid. Donker en melancholisch gaan moeiteloos samen met dansbare rock (Can I Make You Cry). More Than a Million Times heeft wat weg van het eigenzinnige Zita Swoon.
Robert Giesselbach zorgt met zijn toetsen voor een extra fraai randje op dit album. Een album dat ik eigenlijk behoorlijk goed vind. Dat is fijn natuurlijk, want het wordt lastig als het je niks doet. Uiteraard zou ik dan mijn mond gehouden hebben

Nogmaals: Rotterdam is de bakermat voor heel wat moois op muziekgebied. Divers, broeierig en vooral dynamisch. Woorden die ook ingezet kunnen worden voor And Here Comes the Night dat uitermate professioneel klinkt. Mij weten de mannen behoorlijk aangenaam te verrassen, misschien moeten er nu maar eens meer mensen volgen.

Rotterdam kan trots zijn op Seven Stars over Sicily.

Bij voorganger And Here Comes the Night schreef ik dat het lastig beoordelen is als je anders naar de muziek luistert puur vanwege het feit dat je contact hebt met de muzikanten en die niet hebt leren kennen zoals ik andere muzikanten heb leren kennen. Muziekliefhebbers die zelf ook muziek maken. Toffe hobby. Maar eens live zien en horen: klinkt eigenlijk best lekker allemaal en dan een debuutalbum opnemen dat helemaal zo beroerd niet klinkt. En dan toch beoordelen op een site als deze...... dat is een andere weg dan een artiest complimenteren met een album en er dan vervolgens contact mee blijven houden.

Dan komt er een tweede album en dan blijft hetzelfde 'probleem' staan: het is toch net een andere beleving. Toch heb ik geprobeerd dit achterwege te laten en zo neutraal mogelijk te luisteren, wetende dat de voorganger gewoon een uitstekend album was. Want dat is nu een extra bijkomstigheid. Er kan vergeleken worden. Is het een stap vooruit of juist terug?!

Laat ik beginnen te zeggen dat The Endless Sea een stap vooruit is. Pluspunt voor mij is dat de stijl een stijl is waar ik uit mezelf al vaak te vinden ben. Zo hoor ik in The Loner and the Lifeguard en The Lightseekers serieus invloeden van Marc Almond, maar dan wel met het rocktintje zoals ik het hoor bij donkere bands als Tindersticks of stadsgenoten The Bullfight.

Als de viool een hoofdrol krijgt in muziek heb je mij sowieso al snel te pakken en dat is hier al niet anders.

Op The Endless Sea hoor ik heel veel waarvan ik denk: hé, dat komt me bekend voor, of dat voelt vertrouwd. Daarmee kan ik voorzichtig de conclusie trekken dat we hier niet hoeven te zijn voor een flinke portie originaliteit, maar dat zoek ik sowieso al lang niet meer. Zolang ik maar muziek hoor die me raakt, ontroert, pleziert of wat dan ook en dat doet Seven Stars Over Sicily hier zeer zeker.

Ik vind dat er een zeer aangename flow hangt op dit album en nummers als Million Dollar Hoax weten me wel te raken.

Daniel lijkt op dit album wat ontspannender te zingen, minder geforceerd. Het is wel een stijl waar je een beetje tegen moet kunnen denk ik. Heel soms vind ik het zelf ook wel eens lastig om naar te luisteren en op andere momenten heb ik daar geen last van. Gek genoeg past hij wel weer in een lange rij zangers die tegen de randjes schuren en die ik toch enorm waardeer. En zijn zang mengt echt wonderbaarlijk mooi met die van Janine van Osta (dat smaakt naar meer!).

The Endless Sea is een aanrader voor liefhebbers van wat donkere pop-rock liefhebbers. Denk aan Tindersticks, Madrugada enzovoort, en bevat een paar zeer sterke tracks (mag ik Strange Infatuation ook nog even noemen?!)

Kom maar op met dat optreden in Rotterdam. Ik heb er zin in!

Songs of Praise wist in 2018 met gemak mijn top 10 over dat jaar te halen. Misschien niet opvallend, omdat ik daar niet alleen in stond. Toch was het wel degelijk bijzonder, daar ik eigenlijk al lang niet meer om dit soort opzwepende punk/rock bandjes geef. Been there done that, en de ouderdom slaat waarschijnlijk toe.

Vooral het kolkende optreden in Rotow (Rotterdam) zorgde ervoor dat dit album het zo goed deed bij mij. Het was lang geleden dat ik zo'n energie meemaakte in een ontploffende zaal. En gek genoeg waren het veel leeftijdsgenoten van mij die helemaal uit hun dak gingen daar. Een optreden om nooit te vergeten en daar zal dat album altijd wel de soundtrack van zijn.

Zou de band nieuwe wegen bewandelen? Zou het volwassener klinken? Nu ik Drunk Tank Pink gehoord heb durf ik wel ja te zeggen. Ik hoor wat scherpere nummers en hoor een band als Talking Heads er soms in terug (maar dan met wat meer lawaai). Het is hoekiger en wat nerveuzer allemaal, vandaar misschien ook wel de associatie, en ik begreep dat gitarist Sean Coyle Smith er intensief naar geluisterd schijnt te hebben. Dat is dan terug te horen in elk geval. Verder hebben sommige nummers wat lichte Sonic Youth-trekjes. Franz Ferdinand is ook niet ver weg, maar ook die weten wel waar ze hun invloeden vandaan moeten halen.

Qua zang blijft het voor mij allemaal niet zo spannend en eerlijk is eerlijk: ik heb gewoon niet zo heel veel meer met een flinke bak noise. Drunk Tank Pink, met op de hoes Lenin Forbes, de vader van drummer Charlie, klinkt volwassener en is wat spannender dan het debuut, maar ook nu is er misschien een bijzonder optreden voor nodig om net dat halfje extra er nog bij te frutten. Tegelijkertijd zou het me ook niet verbazen als dit album op eigen kracht nog wat in waarde gaat stijgen bij mij, want dit is toch wel weer heel lekker allemaal.

En dat optreden? Laten we het hopen, maar dat zal nog wel even op zich laten wachten vrees ik.

Het is gewoon alweer vijf jaar geleden dat het debuut uitkwam en ik ze op Koningsdag live in Rotterdam zag. Een optreden om nooit te vergeten.

Drunk Tank Pink is in mijn herinnering 3,5* waard, een aardige stap terug, maar wat blijkt? Ik had er blijkbaar vier glitters voor over. Toch een album dat aan het verstoffen is, maar blijkbaar genoot ik er meer van dan mijn herinnering toestaat.

Six-Pack geeft me een Red Hot Chili Peppers gevoel ten tijde van hun eerste jaren '80 albums. Niet verkeerd en toch weer net even anders dan we van de heren gewend zijn.

Die jaren '80 komen sowieso wel vaker terug op dit album, weliswaar niet in Peppers-vorm, maar in diverse andere gedaantes. Nu zijn de eighties erg hip momenteel, maar ik geloof niet dat shame dat als uitgangspunt voor dit album heeft gehad. Ze zullen vast veel geluisterd hebben naar de rauwe muziek uit dat decennium.

Food for Worms gaat een beetje alle kanten op voor mijn gevoel, alsof ze zoekende zijn naar een andere richting zonder te veel van koers te veranderen. Ook zoeken ze wat meer rustmomentjes op (en eerlijk is eerlijk: met zo'n zanger is dat niet echt een goed idee en het is vaak een wat lauwe hap).

Het valt te prijzen dat ze vooruit willen, tegelijkertijd werkt het ook een beetje tegen ze.

Songs of Praise van shame is allesbehalve origineel te noemen. Ja, het is al vaker gedaan en ongetwijfeld ook wel beter.

Is dat zo? Daar valt over te twisten natuurlijk. Feit is dat ze niet origineel zijn en dan heb je gewoon al een puntje minder. Zo simpel is dat. Maar is het dan ook af te keuren of slecht?

Wil ik iets origineels horen dan kom ik uit bij acts waar ik echt niet van kan en ga genieten. Alles is zo'n beetje al wel eens gedaan. Ik kan het ook in ander muziekhoeken gaan zoeken, maar daar valt voor mij niet veel te vinden (want al eens geprobeerd). Dus kom je uit bij bandjes als shame die graag putten uit de door mij zo geliefde jaren '80, en dat doen ze niet onverdienstelijk.

Dit zit goed in elkaar, komt overtuigend over en als je zou zeggen dat dit een vergeten bandje is uit mijn tienerjaren zou ik er in kunnen trappen. Dus dan doen ze toch iets goed.
Wat doet shame minder goed? De zang. Te gruizig voor deze klanken (Donk is bijvoorbeeld te veel 'ik probeer eens een Nirvanaatje, die overigens ook niet erg origineel waren, maar dat terzijde). Ik mis de donkere stemmen die meestal gepaard gaan met dit soort donkergekleurde post-punk-rock. Iets te schreeuwerig en dan ook niet overtuigend schreeuwerig. Bovendien moet ik de clips niet zien want dan zie ik toch echt ietwat te jonge gastjes die muziek spelen uit 'mijn jaren' (en ja, dat is gewoon een persoonlijk dingetje die in feite helemaal nergens op slaat, maar het doet wat afbreuk aan mijn beleving van dit album).

Blijft over: een pakkend album met muziek waar ik van houd. Zelfs anno 2018, gespeeld door een andere generatie. Niks mis mee. Gewoon lekker. De next big thing? Zal best wel. Horen we na een tijd weer niks meer van of ze komen met oervervelende opvolgers. So what?! Songs of Praise is in elk geval lekker hoor.

Al bij het Marillion-achtige La Dame et la Licorne is het besef er al dat dit wederom een mooi album gaat worden van Shearwater.
Het Marillion gevoel is bij Red Sea, Black Sea verdwenen. Dat nummer staat behoorlijk op zichzelf en ik vind het geweldig. Het is net even theatraler (wat hiervoor al gezegd is door beachlicious).
White Waves doet een tandje terug en blijkt een sfeervol gezongen nummer te zijn wat door het gitaargeluid een scherp randje meekrijgt.
Palo Santo, het titelnummer, gaat op akoestische gitaar van start en zet een melancholische toon. Ik snap nu een beetje de Jeff Buckley vergelijking die hierboven gemaakt werd. Alleen is het stemgeluid totaal anders. Prachtnummer!
Bij Seventy Four Seventy Five krijgt de piano een grotere rol (doet me een beetje aan het nummer Parachute denken van de band Something Happens, niet dat het nummer er op lijkt overigens). De blazers geven dit nummer een extra tintje mee.
Nobody is weer zo'n mooi kippenvel-nummer waar de zoetgevooisde zang het werk doet.
Sing Little Birdie valt op door de trompet. Weer een desolaat nummer. Bij een band als Tindersticks zeg ik dan ook vaak donker en op de een of andere manier vind ik dat bij deze band maar niet opgaan, het is melancholiek maar niet donker of duister.
Johnny Viola roept het Marillion-gevoel weer bij me op. Best een hoop pathos, maar niet over het randje.
Failed Queen gaat daar vrolijk mee verder, alleen is dit nummer wat ingetogener. Het blijft een ingehouden song en dat maakt het juist spannend.
Hail Mary......... tja ik kan in herhalingen gaan vervallen, maar ook dit nummer slaat erg goed aan bij mij. Ook hier weer een ingetogen geluid met een zanger die durft (en wat velen misschien juist too much vinden en daardoor afhaken). Naar het einde toe nog even ruig uithalen en hup we zijn al weer bij het laatste nummer Going Is Song aangekomen. Een nummer dat ook wat op de Jeff Buckley stijl lijkt met de stem van Steve Hogaerth . Wederom een prachtig nummer en ik weet dus niet wat ik straks moet aanvinken als favoriete tracks.

Heerlijk album en ik zet ook heerlijk groots in

Palo Santo was mijn kennismaking met Shearwater (een tip van Lin). Daarna ben ik doorgegaan met Winged Life en toen leek de koek op, ondanks het feit dat ze meer albums gemaakt hebben.
Gelukkig is daar Rook om de draad weer op te pakken en laat ik maar beginnen met de opmerking dat dit wederom een aangename gebeurtenis was.
De manier van zingen is troostend, de muziek dwarrelt heel mooi het ene oor in om er vervolgens niet het andere weer razendsnel uit te gaan. Dit album beluisteren is jezelf laten meevoeren op de stroming en je vrijgeven aan de elementen. Die elementen zijn hier te vertalen in de extra toegevoegde instrumenten die nergens schreeuwerig de aandacht opeisen maar een welkome aanvulling vormen op de rustige nummers die Rook bevolken.
Ik kan iedereen met een gerust hart dit album aanbevelen: laat je meenemen op reis. Stel jezelf open voor de schitterende muziek en constateer net als ik dat Shearwater een band is die in staat kan zijn een mens te ontroeren..... wat wil een mens nog meer?

Afrikaans gezang opent de nieuwe Shearwater, een bandje die ik heb leren kennen door het enthousiasme van user Lin. Een bandje dat ik daarna ook ben blijven volgen.
Meridian is gelijk al betoverend wanneer de Afrikaanse zang stopt en overgenomen wordt door zanger Jonathan Meiburg.
Het is hij die deze band zo weergaloos aantrekkelijk weet te maken. Er hangt zoveel triests in die stem en tegelijkertijd is het alsof je een engel hoort zingen die weinig van doen heeft met het aardse.
Zo klinkt deze opener in elk geval al wel in mijn oren en lijkt de toon gezet voor The Golden Archipelago. Dat de band Marillion op Black Eyes in mijn hoofd blijft rondspoken doet er voor mij al niet meer toe. Het is een uitstekend rocknummer met wijdse klanken en prima uithalen van Meiburg, omlijst door puik gitaar- en toetsenwerk. Je hoort weinig vernieuwends maar gewoon oerdegelijk vakmanschap.
Landscape at Speed kenmerkt zich door puike percussie. Ook op dit nummer valt verder weinig op of aan te merken. Het is Shearwater zoals je Shearwater kunt verwachten en misschien is dat dan ook gelijk het enige minpuntje: we kennen het allemaal wel, maar dat wil niet zeggen dat het daardoor minder smaakt.
Hidden Lakes draait rondom de piano die een weelderige dans aangaat met de luisteraar waarbij minstreel Meiburg zijn kunsten kan en mag vertonen. Halverwege wordt de sfeer iets grimmiger en lijkt het of we wat Japanse invloeden meekrijgen dankzij het klokkenspel (of zijn het toch gewoon synths?).
Wat me opvalt aan dit album is de tijdsduur: het haalt de veertig minuten nog niet eens en de nummers zijn behoorlijk kort en bondig en dan is het gelijk goed te horen dat Corridors een gejaagdheid heeft meegekregen die het nummer tevens wat puntigs geeft. Ik vind het wel een pluspunt moet ik zeggen want hierdoor kun je je aandacht er goed bij houden.
God Made Me klinkt wat akoestischer en zorgt voor dat heerlijke herfstachtige sfeertje dat deze band meestal zo goed weet neer te zetten. Als later de strijkers inzetten waarna er een soort rockexplosie plaatsvindt ben ik verkocht..... het is zo lekker meeslepend allemaal.
Runners of the Sun klinkt degelijk en Castaways was al een tijdje te beluisteren. Zoals al door mijn voorgangers gezegd: een mooi en verslavend nummer.
An Insular Life is eveneens een mooi nummer waar al weer opvalt hoe goed er gemusiceerd wordt. Nergens een noot te veel, geen toeters en bellen die de boel afleiden, maar gewoon fraaie rockmuziek.
Uniforms opent wat spannender: wat zou er gaan komen? Heel simpel: een prima nummer dat de weg vrij maakt voor de schitterende afsluiter Missing Islands, dat deze keer wel eens een stuk langer had mogen duren zo mooi.

De conclusie lijkt me duidelijk: Shearwater komt niet bepaald met iets nieuws op de proppen maar zolang ze vakwerk afleveren is dat niet zo erg toch?!

Al vanaf The Glamorous Life heb ik een enorm zwak voor Sheila. Ik durf rustig te stellen dat ik als tiener een enorme crush op haar had.
Ik was altijd superblij als ze in de band van Prince aanwezig was en ik vond haar een te gek mens. Live wist ze dat alleen maar te versterken (in haar eigen shows). Wat een genot om haar op het podium aan het werk te zien.

Eigenlijk vind ik alleen haar eerste drie albums heerlijk en daarna was het over. Sex Cymbal was vermoeiend. Writes of Passage deed me niks, Heaven vind ik een gedrocht en Icon was wel aardig.

Na Icon nu Iconic met vooral veel covers. Gevaarlijke nummers om te coveren en dan ook nog eens een rode draad in de vorm van kritisch op de Verenigde Staten zijn. Oei, misschien meer iets voor andere artiesten en niet voor Sheila E.

En vlak na de dood van Prince waren haar reacties het meest oprecht maar dat gevoel werd steeds minder. Ze ging me net even te veel in op haar verhouding met Prince, alsof zij de enige was die oprecht wist hoe het zat. Spontane Sheila werd ineens berekenende Sheila voor mijn gevoel en dat zit me nog steeds niet lekker. Ik wil dat zo niet zien maar toch voelt het zo. Daar baal ik van.

Maar goed, dat mag niet meetellen in de beoordeling van dit album. Covers kunnen soms heus best goed uitpakken ook al beweren velen vaak van niet.
Op Iconic is dat niet het geval. Gek genoeg vind ik de Prince cover America dan juist nog goed te doen. Maar zo'n Come Together met notabene The Revolution en Ringo Starr himself komt niet goed bij me binnen (bah dat stukje All You Need Is Love er doorheen).

En zo zwalkt het album net even te veel. Best netjes gedaan hoor, maar ik mis een soort bezieling en oprechtheid. Ja, daar is ie weer. Ik twijfel een beetje aan het album. Het komt wat bloedeloos over. Alsof ze met iets moest komen en graag zo snel mogelijk nu het vuur nog heet was. Of dat echt zo is zullen we nooit weten, maar voor mij voelt het wel een beetje zo.

Gelukkig niet zo beroerd als sommige andere albums, maar ik word er ook niet gillend gek van.

Ik las wat interviews met Sheila E. naar aanleiding van haar tour die momenteel gaande is. Leuk, omdat ik haar zou gaan zien in jazzclub Dakota in Minneapolis, de dag na mijn bezoek aan Prince studio Paisley Park. Een enorm toeval, en wat voor eentje, want perfecte kaarten gescoord voor het eerste optreden die avond, waar ook gedineerd kon worden.

In die interviews had ze het over haar salsa album Bailar dat recentelijk is uitgebracht, maar ook over een tweede album, Hella Fonk E, dat ze alleen bij haar concerten zou verkopen (en via haar website). Waar Bailar een salsa album is, daar zou dit meer funk zijn. Mijn interesse was gewekt en ik wilde wel een cd van haar kopen die avond; begint ze het optreden met excuses voor het feit dat het uitverkocht was bij de voorgaande optredens en dat je dus naar haar website zou moeten gaan voor een exemplaar. Beetje apart verhaal natuurlijk, maar geen album in de koffer terug naar Nederland. Wel een geweldige show met slechts twee bekende hits: A Love Bizarre en The Glamourous Life. Verder veel jazzy en funky nummers, plus wat leek op aardig wat jammen. Elk optreden bleek anders want ik zag ook setlists waar het wat meer Prince-gericht was.

Nu ik het album dan maar via haar site heb aangeschaft kwam ik erachter dat maar liefst zes nummers (de eerste zes die ze die avond uitvoerde) van dit album afkomstig waren. Toen compleet nieuw voor mij en vrij verrassend. Lekkere jazz en funk waar de zang geen grote rol krijgt (en als het die krijgt is dat voornamelijk van bandzangeres Lynn Mabry).

In eerste instantie was ik erg afwachtend om dit album te kopen, want ik ben geen liefhebber van de voorgaande albums met The E-Train, maar dit is toch erg lekker allemaal. Dit is hoe ik Sheila E. graag hoor. Niet voor niets dat ik die avond in Minneapolis zo te gek vond.

Wat mij betreft volgen meer van dit soort albums. Hoe jammer dat ze het verdomd om dit op andere wijze uit te brengen. Niet streaming en niet verkrijgbaar in de winkels helaas. Dit omdat ze vind dat artiesten niets verdienen aan haar muziek. Ze heeft een bekend punt, maar nu zullen velen dit album nooit leren kennen en eigenlijk zouden velen dat wel moeten wat mij betreft.

Het debuutalbum van Shey Baba kwam uit in 2019. Nooit van gehoord en dat zal ook altijd zo zijn gebleven als ik mijn Shazam niet gebruikte tijdens het kijken naar een Netflix-serie.

Het nummer dat me gelijk bij de strot greep was Requiem, het titelnummer van dit album. Shey Baba is een uit Los Angeles afkomstige artiest. Op zijn debuut staan filmische, dromerige nummers met doorlopend een gruizig randje. Ik moest vaak denken aan Keane of And the Golden Choir en dat zal 'em vooral in de hoge zang zitten.

Ook zijn video's vormen een belangrijk onderdeel van het geheel en staan bijkans op zichzelf: een korte film waar enkele tracks in verwerkt zijn.

In eerste instantie is hij in alle rust aan de slag gegaan met de nummers om er vervolgens producers Joey Waronker en Rollo Armstrong bij te betrekken.

Het resultaat is een belachelijk goed album met nummers die me heel diep weten te raken en per draaibeurt aan kracht winnen.
En ik ben er van overtuigd dat ik niet de enige ben die dit overkomt. We hebben allemaal niet opgelet in 2019 en deze artiest erdoorheen laten glippen.

Maar muziek is voor eeuwig en daarom beter laat dan nooit: welkom Shey Baba in mijn muzikale wereld. Ik omarm je muziek heel innig.

Zoals gezegd denk ik dat er hier op deze site genoeg mensen zijn die dit ook te gek vinden. Degenen die mij kennen weten wie.

Voor wie geïnteresseerd is in de korte film Requiem (ofwel de video's bij dit album aaneengesloten): klik.