שלומי+שבן ofwel Shlomi Shaban (kunnen wij toch beter lezen zo) begon als klassiek pianist en dat is te horen op dit album.

Hier en daar heeft dit album een cabaret-sfeer: alsof we getuige zijn van een voordracht in een of andere club. Wel balen is het dan dat de teksten voor geen meter overkomen omdat mijn hebreeuws niet is wat het moet zijn (of beter: ik versta er uiteraard geen hol van).
Toch lukt het me om de sfeer op te pakken en daar is het voortreffelijke pianospel de hoofdverantwoordelijke voor.
De versie van Jacques Brel's Ne Me Quitte Pas (Al Telhi Ahshav) is wonderschoon en ook al is dit nummer al ontelbare keren gecovered: deze mag er zeker wezen! Ook de cover van Leonard Cohen's Tower of Song (titeltrack Migdal HaPizmon) is een favoriet.

Toch heeft dit album een beetje hetzelfde euvel als de laatste Rufus Wainwright. Hoe mooi de piano ook is; een heel album lang is best veel. Het voordeel van Migdal HaPizmon t.o.v. All Days Are Nights: Songs for Lulu is dat dit album wat meer cabaret-trekken heeft en daardoor ook afwisselender overkomt. Tevens is Shaban een wel heel erg goede pianospeler en daar kan Rufus nog een puntje aan zuigen.

Toen ik gisteren bij het concert van Morrissey in Rotterdam aanwezig was waren er een paar links naar Nederland.
Tijdens de show zong Morrissey een stukje acapella 'I See a Star' van Mouth and MacNeal en refereerde hij naar het verlies van het Engelse cricketteam van Nederland (hij gaf er niet om).
Voorafgaande aan de show werden wat obscure clips vertoont uit het duitse programma Musik Laden, het italiaanse Rai Uno maar ook de clip Mighty Joe van onze eigen Shocking Blue.
Tijd voor mij om dit album eens tevoorschijn te toveren en te kunnen concluderen dat dit een perfecte Tarantino-soundtrack zou kunnen zijn, en dat niet alleen; het is gewoon uitstekende pop-rock van eigen bodem perfect passend in de late jaren '60, begin jaren '70.
Ja, behoorlijk gedateerd toch wel maar daarbij bevat het wel klassiekers waar je u tegen zegt waaronder het genoemde Mighty Joe en natuurlijk ook de amerikaanse nummer 1 hit Venus.
Als je daaraan denkt dan hoop je toch dat er ooit weer eens een nederlandse band is die dit succes weet te evenaren.

Zoals velen heb ik Sia echt leren kennen door de serie Six Feet Under waar haar nummer Breathe Me de serie mocht uitluiden, een serie waar heel veel mooie muziek in voorbij kwam op perfect getimede momenten.
Dit nummer was misschien wel het hoogtepunt: het was erg emotioneel om afscheid te moeten nemen van een serie die ik beschouwde als de mooiste ooit en dan ook nog eens de scene waar dit nummer als ondergrond diende: kippenvel alom.
Dan is het natuurlijk niet vreemd dat je de hele cd gaat opzoeken en zo kwam ik terecht bij Colour the Small One.
Wat me opviel was dat ik hier en daar wat aan Tori Amos moest denken (een nummer als Sunday bijvoorbeeld) en dat had ik aan de hand van Breathe Me nooit verwacht. En niet alleen daardoor; ik kende haar ook van Zero 7 en ook daar kwam de naam Amos niet bepaald naar boven drijven.
Het maakt niet uit want het zijn maar vergelijkingen.
Breathe Me is absoluut het hoogtepunt van dit album maar dat is niet zo verwonderlijk: zodra die eerste pianotonen beginnen zie ik de bewuste Six feet Under scene weer voor me en dan merk ik toch dat er emotioneel gezien iets in me gebeurt en dat blijft wonderlijk. Dat een tv-serie in combinatie met de juiste muziek zoiets met je kan doen.
De rest van het album bevalt me ook uitstekend: het is muziek waar je je vingers niet echt aan zult branden en waar je velen in je vrienden- en kennissenkring ook wel blij mee kunt maken: lieve ontroerende liedjes die nergens te zwaar zijn of over de top gaan.
Ze missen hier en daar net even te veel scherpe randjes om het echt spannend te maken of om Colour the Small One tot een klassieker te kunnen doen uitroepen, maar dat mag de pret niet drukken.
Sia is gewoon een schatje en Colour the Small One een fijn plaatje met één zeer waardevol nummer (vooruit: dat is dan wel een klassiekertje).

Het album 1000 Forms of Fear was een teleurstelling voor mij. Zou deze lijn voortgezet worden op een album dat vol staat met nummers dat door andere artiesten is geweigerd (om welke reden dan ook) ?!
Rihanna, Adele (Alive was voor haar bedoeld), Shakira, Beyoncé, Demi Lovato en Kate Perry zijn allemaal van die weigeraars.

'And so they are generally songs that are not from my perspective, and so it feels like acting', aldus Sia.

En dat na een teleurstellende voorganger. Op hoop van zegen dan maar.

Over Adele gesproken: ook Sia trekt af en toe fink haar scheur open op dit album. Alle registers worden dan opengetrokken. Niet zo verwonderlijk dat Alive dus voor Adele bedoeld was.

Maar soms vraag ik me af waarom deze nummers geweigerd zijn. Het zal ongetwijfeld niet gepast hebben op de bewuste albums, want er is totaal niks mis mee.
Sia is wel meer de popkant opgeschoven en op dit album geen alternatieve popliedjes zoals op We Are Born en al helemaal geen schitterende ballad in de stijl van Breathe Me (ook gebruikt in die weergaloze serie Six Feet Under).

Je moet er dus wel in mee kunnen gaan, want Sia klinkt radiovriendelijker dan ooit en ik kan me voorstellen dat er mensen zijn die haar zang nu toch wel wat too much vinden af en toe.

Sia mag dan heel fijn 'acten' op dit nieuwe album, ze levert wel degelijk een fijne popplaat waar helemaal niks mis mee is.

Al eerder wist ik te melden dat ik Sia zo'n schatje vind. Raar om dat mee te nemen in je beoordeling van een artiest natuurlijk, maar ik kan het niet helpen dat het wel degelijk meehelpt

Dat We Are Born een vrolijk getint album zou worden konden we al horen aan de 6 tracks die al vrijgegeven waren. Hoe dit een album lang zou gaan uitpakken viel natuurlijk wel te bezien omdat ik nogal gecharmeerd ben van tearjerkers als Breathe Me (bekend door de grandioze afsluiting van de serie Six Feet Under).
Toch bleek dat ik die 6 nummers eigenlijk zeer vaak gedraaid heb de laatste weken en dat ik er naar uitkeek om de rest van het album te kunnen beluisteren.

En dat bevalt me dus prima: precies volgens verwachting! Heerlijk vrolijke popsongs met dat karakteristieke stemgeluid van Sia.
Dit tovert een brede glimlach op mijn gezicht, doet de zon spontaan schijnen ook al is het nog zo grauw buiten, en doet me op een huppelend drafje richting stereo begeven om daar de volumeknop wat omhoog te gooien.
We Are Born? Het is een haast herboren Sia. Niet dat het nodig was, want ik was zeker nog niet uitgekeken op haar maar deze nieuwe koers vind ik net zo smakelijk als haar voorgangers en hiermee toont ze aan een veelzijdig artieste te zijn.

Inclusief de zeer verdienstelijke coverversie van Madonna's Oh Father, het swingende Clap Your Hands en het heerlijke nummer Cloud!

Het moet ergens eind 2000 geweest zijn dat ik dit album in mijn handen had. Sigur wie? Nooit van gehoord, maar ik vond het wel een bijzondere hoes. Een wat rare hoes ook: karton (toen nog niet zo heel erg veel voorkomend) en heel erg dun: het leek wel een cd-single (die weer wel veel op die manier werden uitgegeven ).
Toch maar eens luisteren in de winkel. Voordeel daarvan is natuurlijk dat dit per koptelefoon gebeurt en Intro was zo'n nummer waarvan ik dacht: hey, dit is bijzonder, dit mag verder gaan dan het intro alleen. Svefn-G-Englar was het eerste lange nummer waar ik dus echt op zou kunnen gaan beoordelen. En het was duidelijk: alleen het intro van dit nummer was al voldoende om dit album mee naar huis te nemen en thuis eens verder te gaan beluisteren.
En wat werkt dit nummer toch fantastisch als lokker voor dit album; ik werd compleet dit nummer binnen gezogen als het ware. Een sensatie die ik een paar jaar niet meer mee had gemaakt en daarbij was dit muziek zoals ik het helemaal niet kende. Dit was nieuw, werkte vervreemdend, maar wat was het sprookjesachtig mooi. Later zou ik hier de videoclip van gaan zien die het nummer alleen maar meerwaarde wist te geven en er voor zorgde dat ik voor de verandering wél eens enorm kon genieten van het fenomeen videoclip.
En toen gebeurde het: de impact van dit nummer was blijkbaar zo groot dat de rest van dit album net even te veel was op dat moment. Ik kon het even niet aan: het werd een grote brij en ik zag door de bomen het bos niet meer. Gevolg: het kwam hierna niet heel snel die kast meer uit. Miskoop? Nee, maar meer een geval van 'nu even niet'. Gelukkig duurde deze periode niet lang en ben ik eigenlijk nummer voor nummer gaan ontdekken en is het steeds meer één geheel gaan vormen.
Want eigenlijk is Starálfur zo'n enorm mooi vervolg op Svefn-G-Englar. Hoe prachtig de bombast van de strijkers en blazers tegenover het wat krakerige geluid van de gitaar. En dan die opbouw na ongeveer 4 minuten. Nog steeds komen er allerlei heerlijke gevoelens naar boven borrelen: kriebels in de maag. Zo moet verliefdheid in de vorm van muziek klinken. Prachtig.
Flugufrelsarinn klinkt hierna in eerste instantie als een soort koude douche. Het is allemaal ijselijker, het snijdt. Zo mooi is het leven niet altijd. Beheerst brengen de mannen dit nummer voor het voetlicht. Ný Batterí opent opmerkelijk met de blazers en is lang zo'n nummer geweest waar ik niet zo goed raad mee wist. Inmiddels is dat geen enkel probleem. Het zorgt in mijn oren juist voor wat spannende afwisseling.
Hjartað Hamast (Bamm Bamm Bamm) bewonder ik vanwege het gruizige geluid, zo kil zo ijselijk, zo afstandelijk en tegelijkertijd toch zo warm en hartverscheurend mooi.
Viðrar Vel Til Loftárása was vanaf het begin aan dan weer wel zo'n favoriet. Dit nummer sprong er gelijk uit. Ik heb ooit de vertaling van de tekst gelezen (voor zover dat kan natuurlijk) en dat sprak mij als niet-teksten-man ook aan. Ook hier zag ik later de bijbehorende clip. Het is denk ik nog nooit eerder voorgekomen dat een videoclip mij emotioneel wist te raken. Ik zat na afloop letterlijk met een brok in mijn keel. Alles aan deze clip klopt gewoon. Ik zal dit nooit onder woorden kunnen brengen, omdat woorden hier niet toereikend zijn, maar hier kan ik clip en nummer dus nooit meer los van elkaar zien en dat is geen nadeel. Het is juist een enorme versterking.
Het maakt niet uit of ik dit nummer voor de ik-weet-niet-hoeveelste-keer draai. Kippenvel is telkens weer het gevolg van beluistering naar één van de mooiste nummers ooit gemaakt en die ik heb kunnen beluisteren.
Olsen Olsen is ook een enorme favoriet geworden. Daar heeft dit nummer dan wel wat langer over gedaan dan het vorige, maar dat doet er niet toe. Het mooie basgeluid in combinatie met gitaar en later ook het symfonische werk, het zo op het eerste gehoor simpele deuntje dat na 4 en een halve minuut opgevoerd wordt, een climax krijgt en vervolgens vrij eenzaam eindigt.
Titeltrack Ágætis Byrjun heeft ook in een wat later stadium mijn erkenning gekregen. Maar ook hier zijn het weer de subtiele kleine toetertjes en belletjes die deze muziek zo sprookjesachtig maken, en dan heb ik het nog niet eens gehad over de zang van Jonsi. Mooi subtiel en lieflijk nummer...
Avalon zie ik nog steeds als een enorme boeman. Het rukt me als het ware wreed uit dit mooie sprookje dat voor mij eeuwig mag blijven duren. Het is de klap in je gezicht die je weer met beide benen terug op aarde brengt. Donker, duister: ieder sprookje kent zijn einde, zo ook deze of je nu wilt of niet.

Een en al lof voor dit album dus en terecht een hoge notering in mijn top 10. Een album dat best ook op 1 gezet zou kunnen worden, want misschien vind ik dit nog wel beter dan de nummer 1 die ik er nu op heb staan. Toch moet ik nog wat meer 'geschiedenis' opbouwen met deze cd zoals ik die net even wat langer heb met de nummers 1 en 2 uit die top 10. Voorlopig dus nog even een derde plaats.

En nog even voor alle duidelijkheid waarom ik dit album telkens in mijn lijstjes over het jaar 2000 zet: in juni 1999 kreeg dit album zijn release in IJsland en verder nergens. Europa volgde in augustus 2000 pas. In die tijd waren internetbestellingen (en beluisteringen) nog niet aan de orde van de dag en zijn er denk ik ook maar weinig mensen geweest die dit album al in 1999 ontdekt hebben. Op deze site hanteren we de allereerste releasedatum en zodoende blijft het dus mooi op 1999 staan, alleen niet in mijn persoonlijke lijstjes.

Zo, en hiermee heeft dit prachtalbum nu eens wat meer aandacht van mijn kant gekregen dan de tot nu toe eerder door mij geposte opmerkingen

Morgen, vrijdag 16 juni start de nieuwe tour van Sigur Rós in Londen en zaterdag, 17 juni, staat de band in het Concertgebouw van Amsterdam. Niet helemaal zonder reden in die zaal, want het gaat om een optreden met het London Contempary Orchestra, geschikter dan dat kan het dus niet.

Ik heb de band vaker live gezien en altijd is het magisch, dat zal het nu ongetwijfeld ook weer worden, maar nu er een orkest aan is toegevoegd ben ik net even wat extra gespannen (in positieve zin) hoe dat uit zal pakken.
Stel je toch eens voor dat ik Viðrar Vel Til Loftárása te horen krijg met orkest. Dan beland ik echt in de zevende hemel.

En dan het feit dat er een nieuw album uit is. Een album met een hoes waar de regenboog in brand staat. Is dit een verwijzing naar hoe het er voor staat met de lgbtq gemeenschap (Jonsí is nooit activistisch geweest op dat vlak, maar is dit dan toch een statement?!). Momenteel zijn er steeds meer landen die strenge(re) wetten invoeren en ook in eigen land hoor je steeds openlijker geluiden waar de afkeuring meer en meer naar voren komt. Het lijkt er onderhand op dat we terug de tijd in gaan en dat de verworven rechten ineens toch wat wankeler blijken dan misschien ooit gedacht.
Ik weet niet of dat achter deze hoes zit. Sigur Rós laat immers de muziek altijd voor zich spreken.....

..... en die muziek is weer hemels op ÁTTA.

Het begint al met opener Glóð. Een sferisch nummer dat me een beetje aan Varúð doet denken maar dan achterstevoren afgespeeld. Zou er een verborgen boodschap in zitten? Komen we vast nog achter.

Blóðberg zou zo op Valtari kunnen staan. Meer sfeer, iets minder effect gemikt op de emotie. Dat is het mooie aan de band: de één heeft daar meer mee en de ander minder. Ik sta er voor wat betreft dit soort nummers een beetje tussenin. Maar mooi vind ik het zeker.

Skel zou zeker zo gespeeld kunnen worden met orkest, want de begeleiding is duidelijk op dat vlak. Het gaat een beetje terug naar de eerste albums. Niet het steviger werk, maar wel de hemelse klanken. Geen drums dus of andere agressievere geluiden. Hier valt vooral de gelaagdheid in de zang op. De uitspatting zit hier vooral in het aanzwellen van het orkest.
Jonsí heeft al aangegeven dat ze spaarzaam zijn met drums. Ze zijn ouder en cynischer geworden. Het moest vloeiend klinken allemaal. In nummers als Skel zijn ze daar zeker in geslaagd.

Ook op Klettur geen drums die de boventoon voeren, maar wat een geweldig nummer is dit. Ik heb dit op hoog volume gedraaid en het kwam binnen. Ook zonder harde gitaren of drums kunnen ze een agressieve sound neerzetten. Ouder? Cynischer? Ongetwijfeld. Dit is de Sigur Rós waar ik enorm van ben gaan houden en laat ze dit komende zaterdag alstublieft spelen!!!!

Mór is weer wat zachter, wat lieflijker maar wel met een dreigende, sombere ondertoon. Uiteraard geen idee waar het over gaat gezien de taal. De uithalen van Jonsí zijn als vanouds, maar lijken minder scherp te klinken, echt onderdeel van de muziek. Het is bijna hedendaags klassiek, iets wat we bijvoorbeeld ook konden horen op het vrij recente Odin's Raven Magic met Steindór Andersen.

Andrá is eigenlijk wat de vorige nummers al lieten horen. Langgerekte crescendo's die naar een uitspatting lijken te gaan die er dan net niet komt. Even het pure genot een beetje uitstellen waardoor je je op kunt maken voor de volgende. Hier in de vorm van Gold.

Gold is een nummer met een hoop echo op de zang van Jonsí, wederom dik aangezet door het orkest. Een nummer dat ze volgens mij live al hebben opgevoerd, dus de grote fans zullen het vast herkennen. Voor mij was het nieuw. Wat valt er nog over te zeggen buiten dat het onaards van pracht is?!

Ylur draait vooral om sfeer zoals je dat ook kan ervaren op Valtari. Haast sacraal, maar ik mis dan toch net weer een beetje de peper die ze op hun oudere albums wel toevoegden.

Ik kan het niet helpen, maar bij de eerste tonen van Fall moest ik even denken aan I Won't Blame You van REVERE (je kan maar een fanboy zijn). Uiteraard heeft het er verder helemaal niks van weg. Het is het kortste nummer op dit album en luistert weg als een soort tussendoortje, een interlude, ook al is het dat zeer zeker niet.

En dan hebben we 8 als afsluiter. We kennen allemaal wel de afsluiter op ( ), het achtste nummer van dat album. Hier is 8 het tiende nummer, tevens het langste met nog net geen tien minuten op de klok. Misschien wel het nummer dat het meest terugkeert naar die op de oudere albums. Bijna tien minuten lang pure Sigur Rós perfectie wat mij betreft.

ÁTTA is een schitterend album geworden, maar of het ooit de volle 5* gaat halen bij mij denk ik niet. Ik mis toch een beetje de sprookjessfeer van Ágætis Byrjun of het wat ruigere van ( ) of Kveikur. De wat meer popgetinte sound van Með Suð Í Eyrum Við Spilum Endalaust kom je hier al helemaal niet tegen. Nee, dit is voer voor liefhebbers van Valtari, maar dan toch wel wat orkestraler, meer bombast dankzij het orkest. Om die reden sla ik het dan wel weer ietsje hoger aan dan Valtari.

Het blijft één van de meest bijzondere bands op aarde en ik ben blij dat ik ze komende zaterdag weer even mag zien en horen, en met dit nieuwe album ben ik zeker in mijn nopjes. Nu nog de grote wens om de band ooit in IJsland te zien optreden, een slaapplek bij Bony Man is dan wel alvast geregeld

Welkom in alweer een nieuw Sigur Rós-sprookje.
Het IJslandse landschap komt je oren binnen tijdens Salka (wil je een visuele ondersteuning zoek dan de clip op youtube maar op).
Salka is de stiefdochter van Georg Hólm. Het is een typisch Sigur Rós nummer met de bekende hoge zang van Jonsi en de postrock die het ondersteunt. Het nummer werd live nog al eens gespeeld maar is nu dan eindelijk op cd gezet.
Hljómalind heette oorspronkelijk Rokklagið (The Rocksong) en behoort nu al tot mijn favorieten van dit album. Het is een meeslepend nummer met inderdaad wat meer de nadruk op rock. Hierdoor is het een redelijk compact nummer geworden.
Í Gær is de ingekorte titel voor Lagið Í Gær (Yesterday), ook dit nummer is niet eerder op cd gezet. Het begint als een lief sprookje op klokkenspel: doet me qua decor denken aan de films van Tim Burton. En dan opeens na een kleine minuut gaat de band er vol en galmend in. Hierdoor krijgt het iets episch. Een geweldig nummer waar we niks nieuws in herkennen, maar wat doet dat er toe als het gewoon sterk is?
Von is natuurlijk niet geheel nieuw, maar deze versie vind ik wel heel erg mooi. Dit soort klanken blijven je oren strelen.
Hafsól kennen we van Von, maar hier is het nummer behoorlijk opgepimpt. Op Von is het erg sferisch en hier is er meer ritme aan toegevoegd. Het nummer kent een geweldige opbouw en heerlijke ontsporing aan het eind. Ik verkies deze versie dan ook boven die van Von. Het is overigens ook te vinden op de single Hoppípolla.
Hiermee is er een einde gekomen aan Hvarf en kunnen we door met Heim.
Op Heim vinden we akoestische versies en het opent met Samskeyti wat te vinden is op ( ). Heel erg afwijkend van het origineel is het niet, maar het komt goed uit de verf in deze versie.
Het starende elfje Starálfur komt van Ágætis byrjun. Het is een versie met wat minder galm en de piano en strijkers zijn goed te horen. Het voegt niet zo heel veel toe aan het origineel vind ik, maar het blijft een prachtsong dus waarom ook niet?!
Vaka is de naam van de dochter van Orri. Ook dit nummer staat op ( ). Een heerlijk rustgevend nummer waar de begeleidende strijkers erg mooi op klinken in deze versie. Een wat kalere versie (logisch), maar zeer de moeite waard.
Ágætis Byrjun blijft ook behoorlijk dicht tegen het origineel aan zitten. Toch leuk om het in deze akoestische setting te horen (op de dvd zal het zeker aangenaam zijn om het ook uitgevoerd te zien worden).
Het enige nummer van Takk, Heysátan, wijkt ook niet zo erg af en dan krijgen we tot slot nog een keer Von in een schitterende uitvoering.
Zoals gezegd niks nieuws onder de zon en vooral geschikt voor de fans denk ik, maar laat ik mezelf daar nu net toe rekenen en dan kan ik niet meer dan tevreden zijn.

Wat valt er eigenlijk nog te zeggen over Sigur Rós? Dat ik een groot fan ben? Dat ik er bij was in Amsterdam? Dat ik niet van videoclips houd maar dol ben op die van deze band?

Allemaal oude koek en dat is dit album natuurlijk ook want het is en blijft nog even wachten op nieuw werk van de heren (als dat er ooit komt).
Maar wat voor een oude koek! Schitterende live versies die maar niet willen gaan vervelen.
Ik ben niet echt een groot liefhebber van live-albums. Live moet je beleven, daar moet je bij zijn: de sfeer, de entourage, het podium, de show enzovoort en dat is iets dat bij Sigur Rós wel goed zit.
Ik geef toe dat mijn verwachtingen voor het optreden in de Heineken Music Hall indertijd enorm hoog waren. Dermate hoog dat ik het toch enigszins vond tegenvallen als je deze term überhaupt kunt gebruiken want ik vond het geweldig. Maar afsluiter Popplagið met het confettikanon maakte alles in 1 klap goed. Op dat moment voelde ik de band zoals ik ze ook zo vaak voel op hun studioalbums. Dat moment kun je gewoon niet beschrijven en dat heb ik wel vaker bij deze wereldband.

Inni is precies wat je er van kunt verwachten en ik kijk nog het meest uit naar de bijbehorende dvd die spoedig in de bus zal liggen.

Sigur Rós mag voor mij onderhand wel een 'oude bekende' genoemd worden. Al in 2000 wisten ze me te betoveren met Ágætis Byrjun en die betovering duurt tot op de dag van vandaag.
Von even daargelaten (die ligt me een stuk minder) heeft deze band nooit fout kunnen doen bij mij.
Valtari bracht me even aan het twijfelen: was het SR-moeheid van mijn kant of lag dit album toch ook een stuk minder goed?
Kijkend naar andere luisteraars denk ik gewoon dat Valtari een wat minder album was voor liefhebbers van de 'orkestrale' Sigur Rós als ik dat zo mag noemen en daar hoor ik toch zeer zeker bij.

De 3 vooruitgesnelde nummers van Kveikur bevielen me al weer een stuk beter: opener Brennisteinn is daar één van en is rauwer, ruiger en vooral opzwepend en zo heb ik het graag. De haast industriële sound doet het nummer goed. Horen we een nieuwe Sigur Rós? Ik denk het niet want daarvoor verschilt het nummer nu ook weer niet zo ernstig van al het voorgaande werk maar dat het gloedvol klinkt is voor mij een feit. Hernieuwde levenlust wellicht. Na de rust van Valtari de roest van Brennisteinn.

Hrafntinna opent met een winters geluid door de percussieklanken en krijgt enige opwarming van blazers. Een koele bries waart gelijk door je huis en doet de zon die op moment van schrijven straalt enorm in nevelen hullen. Het is een triest klinkend nummer dat ondanks alle weemoedigheid toch ook wel iets hoopvols uitstraalt. Ik krijg bij dit nummer aardig wat Game of Thrones associaties (Amerikaanse tv-serie): een aparte, niet bestaande wereld met harde, middeleeuwse trekjes. Het blazers-outro klinkt overigens wonderschoon.

Ísjaki was nummer 2 die dit album mocht inluiden en zal voor velen inmiddels wel aardig bekend zijn. Het is een lichtvoetiger nummer op dit album voor zover we die term kunnen gebruiken. Jonsí zet als vanouds hoog in en daar moet je tegen kunnen maar de liefhebbers zijn het onderhand gewend dus dan is het slechts genieten geblazen.
De kilte van dit album lijkt door dit nummer even een lentebriesje te mogen ontvangen waardoor alles redelijk in verhouding komt te staan. Iets minder pop dan veel nummers op Með Suð Í Eyrum Við Spilum Endalaust maar het is wel degelijk wat luchtiger en ondanks dat past het goed op Kveikur.

Yfirborð sluit in het begin wat nauwer aan bij voorganger Valtari. Het prachtige IJslandse landschap komt al snel naar boven zoals dat op een album als ( ) ook zo mooi was. De pulserende beat maakt van het geheel toch even wat anders. Jonsí stoeit met allerlei vocale effecten en in combinatie met de beat zorgt dat voor een dwingend nummer die haast hypnotiserend werkt.

Stormur is Sigur Rós van z'n optimistische kant: groots en vol levenslust. Het doet qua sfeer ook meer aan Takk en Með Suð Í Eyrum Við Spilum Endalaust denken maar dan met een flinterdun rauw randje wat overigens ook met de mastering van het album te maken kan hebben want het moet op Kveikur duidelijk hard en gruizig klinken.

Kveikur werd recentelijk nog naar buiten gebracht; een nummer dat voor Sigur Rós begrippen behoorlijk ruig klinkt. Smeriger dan op dit nummer hebben ze nog niet geklonken en daarmee overtreffen ze Brennisteinn wat mij betreft. Of je het mooi vindt of niet doet er misschien niet eens toe. Ik als groot Ágætis Byrjun-liefhebber was ook wel toe aan net even wat anders. Het sprookjesachtige wordt hier ingeruild voor een nachtmerrie. Het brute karakter zorgt er voor dat je bij de les blijft en ondanks alle ruwheid weet het toch te raken. Het is goed dat de band deze grenzen voor zichzelf opzoekt en er toch niet al te ver overheen gaat waardoor ze niet iedereen van zich zullen vervreemden.

Rafstraumur is koren op de molen van Arcade Fire fans misschien door de nadruk op de drums. Het klinkt mij in elk geval een stuk optimistischer in de oren dan veel andere nummers van Kveikur. Het opzwepende karakter is prettig en het klinkt ondanks alles gewoon oud en vertrouwd en dat is sowieso wel een kracht van dit nieuwe album: naast de nieuw ingeslagen kleine zijwegen keren ze elke keer snel terug naar de hoofdweg.
Rafstraumur is misschien niet eens zo heel erg bijzonder maar weet toch behoorlijk op te vallen en dat is knap.

Bláþráður krijgt het bekende ijle geluid vermengd met de op dit album inmiddels vertrouwde industriële sound (in flarden op dit nummer). Je zou het bijna een SR-anthem gaan noemen door het karakter van het nummer maar daarvoor ontbeert het net iets memorabels waardoor er een sterke song overblijft maar niet behorend tot de zo bekende opbouwende klassiekers van de band.

Var is de afsluiter van Kveikur en draait vooral om de piano. Een zoete afsluiter om de donkere wolken alsnog te verdrijven maar dat lukt niet door het snijdende geluid dat het meekrijgt.
Een afsluiter in stijl is het zeker wel.

Is Kveikur het album waar we op hoopten als we niet tot de echte Valtari fans behoorden?
Het is in elk geval een absolute tegenhanger en dat werd ons ook beloofd. Het is minder pop dan Með Suð Í Eyrum Við Spilum Endalaust , minder sprookjesachtig dan Takk en Ágætis Byrjun waardoor het wellicht wat meer naar ( ) of Von neigt maar dat is een erg gevaarlijke uitspraak want ik denk niet dat Kveikur de status van ( ) kan of mag krijgen want daarvoor mist het misschien net een beetje veel van de magie die ( ) heeft.
Het is natuurlijk wel zo dat we Sigur Rós onderhand aardig goed kennen: echt verrassen doen ze niet meer en dat is nu niet anders. Erg is dat trouwens ook niet voor mij want zolang ze me albums als Kveikur schenken ben en blijf ik een tevreden fan. Ze doen waar ze bekend om staan en geven het geheel net even een ander randje. Nu is dat een wat harder, rauwer randje en dat staat ze goed.

Ze komen langzamerhand naar boven drijven: in elk geval al beter beluisterbaar dan de streaming-link op de website (en natuurlijk is het wachten op de echte cd zelf voor de beste kwaliteit maar dat geduld heb ik niet).


Het is altijd spannend om voor de eerste keer een nieuw album te beluisteren van één van je favoriete bands van het moment.
Als je momenteel aan mij vraagt welk album ik het beste aller tijden vind dan is dat Ágætis Byrjun van Sigur Rós. Waarom deze dan toch niet op 1 staat in mijn top 10 heb ik al eens eerder uitgelegd: herinneringen, belevenissen en sentimenten doen ook mee in het tot stand komen van dat lijstje.
Hoe dan ook staat dat album op eenzame hoogte maar ook het andere werk van de band doet dat. Debuut Von laat ik even achterwege (dat is slechts intrigrerend) maar () was een ijzig, ruw en vooral winters vervolg op AB en Takk beschouw ik als de herfst met al zijn gloedvolle kleuren en toch trieste momenten van vergankelijkheid.
Með Suð Í Eyrum Við Spilum Endalaust heb ik inmiddels bijna non-stop gehoord vandaag: ik durf dus wel te stellen dat het me wist te pakken. Sigur Rós vraagt net even meer aandacht, maar ik kan er nu al wel mijn gevoelens op los laten. In elk geval voegt het zeker weer wat toe aan het hele oeuvre, deze keer in de vorm van een licht lentebriesje: het is nog wat frisjes maar de eerste zonnestralen breken al door de nog wat grijze lucht.
Opener Gobbledigook voldoet dus exact aan dat lentebriesje-gevoel: dit is een up-tempo Sigur Rós waar termen als poppy bij geplaatst kunnen worden. Toen dit nummer voor het eerst te beluisteren viel zag je overal (dus niet alleen hier op musicmeter) de naam Animal Collective voorbij komen en dat mag best bijzonder te noemen zijn want het is toch wel even wat anders dan we gewend waren. De clip met rennende blote dames en heren (jongeren) past er wonderwel goed bij en wist mij wederom te overtuigen: als niet zo'n clip-liefhebber blijf ik grote uitzonderingen maken voor deze band. Schitterend. Telkens weer.
Het nummer zelf was aanvankelijk wennen voor mij maar deed me toch wel wat en dat doet het nog steeds.
Alsof de zon steeds meer doorbreekt zo klinkt Inní Mér Syngur Vitleysingur dat ook al zo poppy klinkt. Meer rechttoe rechtaan (tot grote teleurstelling van vele fans die toch graag lange epische nummers willen horen). Als dit de nieuwe richting is dan ben ik een zeer tevreden mens want ik beschouw dit nummer toch wel als favoriet van dit album. Dit doet een mens goed. En is het raar dat ik een andere favoriet van mij, Sufjan Stevens, maar niet uit mijn hoofd kan zetten als ik dit hoor?
Góðan Daginn start heel puur: het glijden over de snaren geeft het nummer gelijk al een aards tintje mee en tegelijkertijd blijft de stijl van deze band overeind staan. Het is een nummer dat me in de loop van de dag heeft weten te betoveren. Kristalhelder weet dit nummer tot je te komen om zich in je hart te nestelen met een puurheid waar ik eigenlijk geen woorden voor heb. Dat is sowieso de kracht van Sigur Rós, maar met dit nummer bewijzen ze dat ze dat ook kunnen door het wat eenvoudiger aan te pakken. Ik las de term stroperig ('waarin de stroopkwast kwistig gehanteerd wordt') voorbij komen: ik deel dat dus niet, maar dat zal altijd een kwestie van beleving zijn. Ik begrijp het wel maar ben het er niet mee eens.
Við Spilum Endalaust kent wederom de kracht en frisheid van een leven dat nog tot volle bloei moet gaan komen. Het straalt geluk uit. Liever die lange epische stukken? Nee, ook die vind ik schitterend, maar dit soort nummers zijn des te pakkender en hebben net zo veel te bieden. Van mij mogen ze vaker dit soort kortere, krachtige songs presenteren.
Festival komt bij diverse fans regelmatig voorbij als zijnde een hoogtepunt van dit album (dat deed het zelfs al voordat dit album streaming te beluisteren was). Het is uiteraard weer een langer nummer met een schitterende opbouw. Toch merk ik wel dat hoe geweldig ik dit nummer ook vind de verrassing er juist bij dit soort nummers vanaf is. Tromgeroffel en..... daar gaan we dan: hatsikidee naar een orgastisch hoogtepunt. We kennen dit nu wel. Voorlopig heb ik er nog geen genoeg van maar ze moeten oppassen dat dit geen gewoonte gaat worden, wat dat aan gaat vormen de frisse, korte nummers een uitstekende afwisseling op nummers als deze.
Het lijkt wel of de break in het vorige nummer ook langzamerhand zorgt voor een kentering op dit album. We hebben even kunnen genieten van een bibberend voorjaarszonnetje, maar het is nog lang geen zomer en het begint al wat te betrekken. Het wordt langzaamaan donkerder en de sfeer wat somberder.
Suð Í Eyrum is daar het eerste teken van. Het blijft beheerst en degelijk en aanvankelijk viel het nummer me niet eens zo erg op, maar het is het outro dat het toch zeker zeer bijzonder maakt en na wat draaibeurten is dit nummer wat uit zijn schulp gekropen om zich meer en meer aan mij te presenteren.
Ára Bátur is van het soort nummers waar ik altijd als een blok voor val: rustig begin op piano, gedragen, haast devote sfeer om vervolgens flink uit te pakken met een bombastisch orkest en koor. Het neigt wat naar kitsch misschien, maar ik vind dat dus geweldig. Wederom een enorm persoonlijk hoogtepunt.
Hierna is de sfeer op de komende nummers ingetogener en veel kleiner van vorm. Het akoestische Illgresi is de eerste van vier. Misschien dat sommige luisteraars er een akelig kampvuur-gevoel bij krijgen, ikzelf droom juist weg bij de eenvoud en puurheid. De strijkers worden subtiel toegevoegd en maken het een ontroerend nummer dat nergens klef wordt laat staan een 'without-youhoe' touch meekrijgt.
Waar dit nummer de akoestische gitaar als basis heeft daar is het op Fljótavík de piano. Ik heb al wat commentaar gelezen op de indeling van nummers op dit album; dit soort rustige nummers zouden te veel gebundeld staan aan het eind en zorgen voor een anti-climax. Ik vind het juist gedurfd om op deze manier een heel lang slotakkoord te maken, juist na dat vrolijke begin. Het brengt je in een sfeer waar het goed toeven is en juist doordat de nummers niet zo'n enorme tijdsduur hebben vind ik het ook zeer goed kunnen.
Straumnes zorgt er voor dat je even op adem kunt komen van alle pracht en geeft je tevens de kans je klaar te maken voor het echte slotnummer genaamd All Alright. Veel mensen keken hier argwanend naar uit omdat het het eerste nummer gezongen in het engels is. Engels? Echt waar? Je moet erg goed luisteren wil je dit kunnen horen. Alsof Jónsi niet echt durft of eigenlijk niet echt wil. Het is een typische Sigur Rós-afsluiter: rustig sfeertje met subtiele blazers-partijen.

Eens moet er een album komen dat me wat tegen staat, eens moet er bij mij verzadiging optreden. Het is in elk geval nog niet bij dit nieuwe album. Wederom is het een emotionele tour-de-force geworden en wederom is dit voer voor mijn eindejaarslijstje.
Het album zal ongetwijfeld blijven groeien (zeker als ik straks de cd zelf in handen heb). Puur genieten en totaal geen teleurstelling of wat dan ook bij mij.
Na de triestere slotakkoorden heb ik weer zin in wat vrolijks: kom, laat ik het maar eens opnieuw gaan opzetten. Laat Gobbledigook zijn werk maar weer doen.
En laten we hopen dat ze ons land ook nog gaan aandoen voor zaal-optredens want daar wil ik dan zeer zeker bij zijn.

Moeten we dit zien als een nieuwe Sigur Rós? Een op de planken liggend album dat opnieuw alsnog wordt uitgebracht?

Odin’s Raven Magic was first commissioned for the Reykjavik Arts Festival in 2002 and performed only a handful of times that year before being largely stowed away. Now it is getting a proper release, though it will be a live recording from Paris’ La Grande Halle de la Villette. The year when it was recorded has not been disclosed.

Sigur Rós heeft zijn stempel op dit project gedrukt en het is niet een nieuw project, maar een bestaand, dat nu alsnog uitgebracht wordt.

Het is wat mij betreft geen opvolger voor het uit 2013 stammende Brennisteinn. Maar het is wel een mooie aanvulling op hun discografie.
We moeten sowieso nog maar afwachten of we ooit een nieuw album van deze band kunnen verwachten met alle perikelen rondom bandleden.

Odin's Raven Magic is een bijna klassiek aandoend album met aanzwellend koor en dito orkestratie. Brommende, mannelijke solo-zang, en Jonsí zelf komt maar heel even om de hoek kijken met zijn kenmerkende zang. Je krijgt er zeker een 'viking-gevoel' bij. Niet vreemd, daar het gaat om een gedicht in de oude 'Edda-traditie' en gecomponeerd in de 14e of 15e eeuw. De Noorse mythologie speelt een grote rol.

Wat verder opvalt is het gebruik van een stenen marimba die speciaal gemaakt is voor deze opvoering. Páll Guðmundsson weet er goed raad mee laat hij hier duidelijk horen.
Verder horen we bijdrages van Hilmar Örn Hilmarsson, Steindór Andersen en Maria Huld Markan Sigfúsdóttir.

Je moet openstaan voor dit soort muziek en het is niet nodig om een groot Sigur Rós-liefhebber te zijn. Er zullen fans zijn die hier niks mee kunnen, maar zeker ook liefhebbers voor dit album die normaal niet gecharmeerd zijn van Sigur Rós.

Pas helemaal aan het einde horen we een uitzinnig applaus van het publiek: welverdiend lijkt me zo.

Als Sigur Rós fan ken ik dit soort werken van de band wel. Ba Ba Ti Ki Di Do is aan mij niet besteed en ook met het werk van Jónsi & Alex heb ik meer moeite. Het is mijn muziek gewoon niet, ik heb er geen 'verstand' van, het pakt me niet.

Ik had Route One al via internet meegemaakt. Een bijzonder project, dus ik wist uiteraard waar dit album naartoe zou gaan.
Laat ik er kort over zijn: ondanks dat ambient mijn ding niet is kan ik hier nog best goed naar luisteren, beter dan naar Ba Ba Ti Ki Di Do gek genoeg. Maar zet ik het voor mijn plezier op? Nee. Moet ik daar dan naar oordelen? Ik heb er over getwijfeld. Ik heb het in z'n geheel op me laten inwerken, de beelden via internet kwamen zelfs weer naar boven drijven, ik waardeer het experiment dat de band toch altijd weer opzoekt, ik besef dondersgoed dat ik hier geen echte kijk op heb, maar aan de andere kant: het is één van mijn favoriete bands, ik doe de moeite er naar te luisteren en ik besef wederom dat er nooit veel liefde van mijn kant gaat komen voor dit soort projecten. Dan kan en mag er gewoon geoordeeld worden.

Een 'slow tv adventure' noemen ze het zelf. Ik denk dat ze daarmee de spijker op z'n kop slaan.

Zal ik daar dan maar verandering in brengen?

Wat moet er nog gezegd worden over opener Svefn-g-englar? Mijn lofzang over dit nummer valt te lezen bij het album zelf. Een album dat behoort tot het mooiste waar ik ooit kennis mee heb gemaakt.
Toch is er een nieuwe dimensie aan toe te voegen. Nooit zal ik de eerste klanken van dit nummer meer vergeten als live-ervaring afgelopen november in Amsterdam. De opflakkerende lichten, het dreigende en tegelijkrtijd betoverende geluid. Toen al werd duidelijk dat het een mooie avond zou worden, maar die klanken en dat beeld van die lampen staat in mijn geheugen gegrift. Een mooie herinnering!
Viðrar Vel Til Loftárása behoort tot mijn favoriete nummers van Sigur Rós. Toen ik de eerst keer de bijbehorende clip zag was ik echt even van de wereld: zo ontroerend in beeld gebracht. Zo sfeervol gefilmd. Zo pijnlijk en tegelijkertijd rakend. Veel emoties die ik in één luister- en kijktrip te verwerken kreeg. Wederom zo'n magisch moment in mijn muziekluisterend bestaan.
Maar ook hier geldt: afkomstig van dat fantastische album Ágætis Byrjun.
Uiteindelijk draait het voor de echte liefhebbers natuurlijk om die extra 2 nummers live opgenomen in The Icelandic Opera op 12 juli 1999.
Voor mij persoonlijk een schitterende aanvulling op het bestaande werk van Ágætis Byrjun: Nýja Lagið past perfect in de sfeer van dat album. Toen ik dit voor de eerste keer hoorde werd ik aardig gegrepen; iets wat deze jongens wel vaker voor elkaar krijgen bij mij. Nu ik eens uitgebreid ben gaan zitten voor dit stukje heb ik het weer eens naar voren gehaald: koptelefoon op en kijken wat er gebeurt. En wat denkt u? Huivering alom en torenhoog kippenvel. Natuurlijk is dit een beetje het bekende recept maar ik hou hier zo zielsveel van en dan mag dat ook gewoon. Dit is muziek die mij intens gelukkig kan maken, dit is muziek die zeer diep binnen weet te dringen. Ik heb wel vaker gezegd dat Sigur Rós momenteel echt tot de zeer beperkte kring behoort die dat zo sterk voor elkaar krijgt bij mij. Dit is echt intens houden van muziek en dat is toch wel één van de mooiste dingen in het leven voor mij.
Syndir Guðs is afkomstig van het album Von; een album dat veel minder emoties oproept bij mij, een album dat zelfs wat zwaar op de maag ligt. Heel opmerkelijk is dan het feit dat dit nummer op het album zelf niet eens zo heel erg opvalt. Misschien omdat het een beetje aan het einde geprogrammeerd staat. Op deze EP sluit het goed aan bij de 3 vorige nummers en bewonder ik dit nummer des te meer. Het past perfect in de vibe en vormt een schitterende afsluiter van dit mini-avontuur. Ik had deze EP op 4,5* staan omdat dit laatste nummer me toch een beetje van de volle mep weerhield puur door dat etiketje genaamd Von. Erg onterecht en ridicuul om dat vol te houden en daarom mag er vanaf vandaag een halfje bij met dank aan de opmerking van RedLightCityBoy die er voor zorgde om mij te doen teruggrijpen naar deze EP waar de schoonheid weer van afdruipt!

Sigur Ros heeft wederom een pracht-album afgeleverd. Het klinkt allemaal weer net zo hemels als de 2 voorgangers (het debuut Von was eerder "zwaar" experimenteel).

De grote verrassing is er nu een beetje vanaf (we weten inmiddels wel wat voor werk deze mannen afleveren). Misschien dat sommigen wat opkijken van het "rock-gehalte" op dit album. Het was van te voren al aangekondigd: inderdaad hoor je soms wat meer dan voorheen de gitaren op de voorgrond. Hierdoor zijn de nummers ook wat toegankelijker, wat bombastischer hier en daar.
Maar ondanks dat vind ik het allemaal nog reuze-meevallen met die zogenaamde rock-invloeden. Er komt zelfs een heus fanfare-orkestje voorbij! Ook de speeldoosjes van Ba Ba Ti Ki Di zijn weer van zolder gehaald.

Ik zie Takk dan ook een beetje als een terugkeer naar Ágætis Byrjun. Dat vind ik absoluut niet erg, integendeel; dat album staat momenteel niet voor niets in mijn top 10.

4,5*

Lukt het Sigur Rós wederom te betoveren? Ja en nee, en daarmee heb ik het gelijk al gezegd.
Ja, hun muziek blijft schitterend en soms niet van deze wereld. Nee, echt verrassen doen ze niet meer en daarbij laten ze op Valtari nu juist hun kant horen waar ik persoonlijk het minst mee heb.
Niet geheel verwonderlijk dat juist nummers als Varúð en Dauðalogn enorm aanslaan terwijl andere nummers me iets minder doen en dat ik het album zelfs een beetje te veel als een nachtkaars zie doven tijdens de laatste twee nummers Valtari en Fjögur Píanó.

Varúð en Dauðalogn laten de kenmerkende opbouw naar iets groots horen, spelen met een koor of hebben nog iets rock-achtigs in zich. Toewerken naar iets episch (wel net een slagje minder) maar de verdere vibe van het album is mij soms iets te veel ambient Sigur Rós.
Natuurlijk klinkt ook dat nog steeds mooi maar het is nu net datgene waar ik iets minder mee heb. Juist op dit album krijg ik te veel een 'been there done that' gevoel en dat is niet eerder voorgekomen.

Ongetwijfeld kunnen hier een aantal clichés op losgelaten worden in de vorm van mooie momentjes in het leven, landschappen, bijzondere wandelingen, autoritten enzovoort maar ergens komt het mij te veel over als 'tussendoortje'. Go van Jónsi vind ik dan net wat leuker.
Zou het moeten groeien? Lijkt me stug omdat ik de muzikale kwaliteiten van de band nu onderhand erg goed (er)ken en de luisterbeurten ontelbaar zijn en ook dit album heb ik nu aardig wat keren beluisterd.

Teleurstelling? Ook hier moet ik ja en nee antwoorden. Ja, want dit album levert op Von na zo'n beetje de laagste beoordeling op (ook al is deze nog steeds zeer behoorlijk) en nee want Sigur Rós lukt het zelfs met een minder album toch nog wat glansmomenten te verzorgen en de andere nummers zijn zo beroerd nog niet.

Het sprookje boet wat aan kracht in maar zal vast wel een glorieuze boost krijgen in Paradiso komende zomer en wie weet krijgt Valtari daarmee ook wel een kleine positieve injectie.
En ach, zo'n pracht-album als Ágætis Byrjun zal waarschijnlijk wel nooit geevenaard gaan worden.

Silje Nergaard heb ik wel eens zien optreden in een klein zaaltje te Rotterdam (Lantaren-Venster). Het was een mooie avond waar Nergaard zich presenteerde als een bescheiden zangeres met een strot waar je u tegen zegt.
Ietwat zoetsappig net als op haar cd's maar dat mocht de pret niet drukken; ze is een wat 'volwassener keuze' i.p.v. bijvoorbeeld Norah Jones, alhoewel ik die ook goed weet te waarderen.
Jones presteert het om telkens met een herhalingsoefening op de proppen te komen en het is de kritiek die ik nu ook op Nergaard heb.
Het is wederom perfecte late-night muziek voor het inmiddels bekende avondje met wijn en kaarsen, maar als je één van haar vorige albums al hebt vult dit niet echt veel meer aan en juist met dit soort nummers is het zo dat het langzaam aan een grote brei begint te worden. Je hebt geen idee meer naar welk nummer je nu zit te luisteren laat staan van welk album.
Neemt niet weg dat het geen kwaad kan om er een romantische of sfeervolle avond mee door te brengen, en als je het allemaal in de shuffle stand gooit merk je ook niet meer of je nu naar een oudere cd zit te luisteren van Silje Nergaard of naar dit laatste album A Thousand True Stories. En laten we eerlijk wezen: iedereen heeft toch wel eens behoefte aan een avondje heerlijke achtergrond muziek?! Laat het dan de muziek van deze getalenteerde zangeres zijn want het is in elk geval geen bloedeloze muzak.
O ja: Frozen is geen cover van de bekende Madonna hit en het orkest dat we horen is ons eigen Metropole orkest. Het is maar dat u het weet
Mijn beoordeling valt nu voor het eerst een halfje lager uit dan gebruikelijk voor Silje, maar dat is meer vanwege het feit dat ik het truukje nu wel ken, niet vanwege de kwaliteit, want het doet zeker niet onder voor haar vorige albums en het bevat wederom weer een paar zeer mooie nummers. Heerlijk.


Waar liggen de kaarsen?

Silje Nergaard volg ik al een tijdje: makkelijk in het gehoor liggende jazz en een leuke verschijning (ik heb haar een keer live zien optreden in Lantaren-Venster, Rotterdam).
Wel merk ik dat ik bij elk album dat volgt wat interesse verlies. Het is telkens meer van hetzelfde en dat is op zich niet erg, maar juist bij dit soort muziek gaat dat op den duur wreken.
Ik had dan ook geen hoge verwachting rondom dit kerstalbum maar wilde het wel degelijk graag horen. Niets is fijner dan deze lichte jazzy klanken te horen onder de kerstboom die niet alleen maar uit de bekende standards bestaat.
Roger Cicero als gast in het openingsnummer If I Could Wrap Up a Kiss vond ik nogal verrassend omdat ik hem niet als een zwaargewicht beschouw, maar eerlijk is eerlijk: dat is Silje zelf ook niet echt binnen het genre.
Det Var ein Gong met Sigvart Dagsland vind ik een mooi duet en leuk dat dit in eigen taal wordt gezongen.
Wat ze verder wel doet is relaxte albums afleveren en daar doet dit kerstalbum niet voor onder: het is aangenaam opwarmen bij de open haard, kaarsjes aan, wijntje er bij en heerlijk wegdromen naar buiten kijkend waar op dit moment een pak sneeuw te zien is. Het is een optelsom die goed uitpakt.

Net als de andere 2 albums die ik ken (At First Light en haar nieuwste Darkness Out of Blue) is dit een heerlijk relaxte en sophisticated cd van de Noorse Silje.
Het past mooi in het rijtje dames die met jazzy albums op de proppen komen zoals daar zijn een Norah Jones, Diana Krall of Madeleine Peyroux. Toch vind ik Silje Nergaard op de een of andere manier het puurst overkomen van deze voorbeelden. Het klinkt allemaal kristalhelder, het is bruikbare achtergrondmuziek voor fijne dineetjes of onderuitzakken op de bank met een lekker wijntje bij de haard (die ik niet heb), maar zet het hard en het is ook genieten.
Morgenavond ga ik de dame live aanschouwen dus ik ben benieuwd wat dat voor effect gaat hebben.
In elk geval is er met dit album niks mis en is het genietbaar voor heel veel mensen, of ze nu wel of niet van jazz houden (want dit is wel jazz-light).

Je zou toch denken dat er verzadiging moet optreden voor wat betreft bandjes als Silver Swans.
Hoeveel van dit soort man-vrouw duo's hebben we wel niet?

Dromerige zang van mevrouw, electronische begeleiding van meneer waardoor je een shoegaze-achtig sfeertje krijgt maar dan in een meer poppy jasje. Dream-pop noemen ze het ook wel.
Door de afro invloeden die er soms subtiel in verwerkt zijn moet ik heel erg denken aan het Zweedse jj. En juist dat exotische sausje zorgt er bij mij voor dat ik dit dan toch net even leuker vind dan de meeste andere vergelijkbare bandjes binnen dit genre.
Het is sprankelend; het bubbelt en bruist lekker waardoor ik niet dat zwaarmoedige gevoel krijg (wat soms overigens wel erg fijn is om te horen).

De enorm catchy melodieën op dit album zorgen er voor dat het album snel tot je doordringt. Droom-pop, jaren '80.... allemaal ingrediënten die er bij mij wel in gaan.
Goed, het is verre van origineel en we hebben momenteel te maken met een overvloed aan andere muziek zoals die ook te horen is op Forever.
Desondanks wil ik dit toch wel aanbevelen aan liefhebbers van b.v. een jj, School of Seven Bells, Ladytron en een heel klein beetje The Knife of Cocteau Twins (maar dan wat vrolijker).
En uiteraard kan ik een nog veel langere rij maken maar ga eerst maar eens naar Silver Swans luisteren en oordeel zelf

Het is altijd leuk getipt te worden: door mede-users, door een recensie elders en nog leuker door één van je favoriete huidige bandjes.
In dit geval The Irrepressibles die net teruggekkeerd zijn van hun optreden in Rotterdam (Motel Mozaique) en in hun berichtje op facebook het album Everything/Everything van Simon Bookish noemen als zijnde een 'masterpiece'.
Dat wekt mijn belangstelling!

Groot was mijn verbazing toen ik erachter kwam dat dit album al uit 2008 dateert en gewoon op musicmeter te vinden was.
Deze Simon Bookish (met zijn bril gelijkend op Erlend Øye van Kings of Convenience) heeft meerdere albums gemaakt en heeft een klassieke achtergrond wat goed te horen is op de nummers van dit album. Zijn stem heeft af en toe wat weg van Scott Walker of Peter Hammill (twee grote favorieten van mij).
En dan terug naar The Irrepressibles: ja, ik snap heel goed dat Jamie McDermott hier liefhebber van is, want neem nu alleen al opener The Flood: dit ademt dezelfde sfeer als The Irrepressibles doen. Het zou me zelfs helemaal niet verbazen als dit album een grote invloedsbron is geweest voor de sound van het bonte gezelschap uit Londen.
En dat kan rustig gezegd worden voor de rest van dit album: wat een heerlijke bonte mix van stijlen en wat kan hier wederom de term 'zwieresque' op geplakt worden!
Toch lijken The Irrepressibles en Bookish niet voor de volle 100% op elkaar. Ik hoor ook wel wat Owen Pallett terug en heel af en toe, schrik niet; David Bowie en Peter Hammill, maar dan in een wat barokke vorm.
De electronica zorgt er voor dat het niet een geheel bijna klassieke ervaring wordt zoals wel het geval is bij andere gezelschappen. Het geeft het soms zelfs een Sufjan Stevens-achtig sausje ( Portrait of the Artist as a Fountain).

Hoe dan ook is dit een zeer aangename verrassing voor mij met dank aan het facebookbericht van The Irrepressibles, want zonder dat bericht had ik dit nooit ontdekt. Als zelfs gewaardeerde mede-users als archangel9 het nalaten mij dit te tippen dan doe ik het zelf maar weer
Gezien de schamele 2 stemmers voor mij wil ik van de gelegenheid gebruik maken om iedereen wakker te schudden die niet vies is van barokke pop met als referentiekader: David Bowie, Peter Hammill, Owel Pallett en The Irrepressibles.

Afrikaanse roots vermengd met soul en jazz: op papier klinkt dat al goed en dat blijkt ook als je naar Firebrand gaat luisteren.

Op dit album is meer Engels te horen waardoor je zou kunnen indenken dat ze een breder publiek wil opzoeken. Dat is ook wel aan de stijl te horen die wat meer 'westers georiënteerd' klinkt.

Zanger Nakhane, die me de weg wees naar de muziek van Simphiwe was wat minder te spreken over dit album en wellicht dat het te maken heeft met die lichte verandering van koers. Licht, want ik hoor niet zulke grote verschillen. Maar aangezien ik de teksten niet versta is het Engels natuurlijk wel verhelderend waardoor ik minder last heb van dit 'vooroordeel'.

Sterker: mij bevalt dit album juist heel goed.

Hoe is het mogelijk dat deze artiest met slechts 1 album op MusicMeter stond! Ik weet namelijk zeker dat hier aardig wat publiek voor zou moeten zijn.

Maar ik steek mijn hand in eigen boezem: ook ik had niet van deze dame gehoord totdat zanger Nakhane er over postte en ik nieuwsgierig werd.

Ik was niet alleen nieuwsgierig, ik werd ook gelijk fan. Wat een vibe, wat een heerlijke zang (ook al versta ik niet wat ze zingt uiteraard).
Zeker nu ik komende zomer voor het eerst naar Zuid-Afrika ga krijgen dit soort albums extra betekenis.

Volgens Nakhane zijn de teksten zeer de moeite waard: maatschappijkritisch en opkomend voor vrouwenrechten. Voor hem is dit haar beste album; ik kan vooralsnog geen keuze maken, maar dit was wel mijn eerste kennismaking.

Afro-jazz & soul die soms een Sade-achtige vibe meekrijgt. Een beetje late-night muziek. Misschien ietwat te relaxed soms, zeker als je naar de voorgangers luistert die iets stekeliger overkomen, maar ergens is het gebrek daaraan op dit album juist ook wel weer fijn.

Een absolute aanrader!

Het debuut van de uit Zuid-Afrika afkomstige Simphiwe Dana is een parel. Mensen ga dit beluisteren!

Nu-soul, jazz, gospel en jazz zorgen voor een aangename mix waar haar geweldige stem het net dat beetje extra weet te peperen.

Het album won meerdere prijzen en Simphiwe werd er gelijk een ster mee.

De toon is vaak wat somber, maar tegelijkertijd ook warm. Ik moet onwillekeurig aan Sade denken.

Ze is de stem gaan worden voor vrouwen in Zuid-Afrika, en we mogen best stellen dat het ook nog eens een geweldige stem is.

Hopelijk ontdekken meer mensen deze zangeres nu, want onbekend in ons land wil niet zeggen dat het dan ook onbemind moet zijn toch?!

Misschien geschikt voor: gherdt, vinylbeleving, west, Reijersenmusicfriek, principal2000, Funky Bookie, Arrie, sq, Niek.

De vorige albums zijn aan me voorbij gegaan maar toen ik Look at the Light hoorde was mijn interesse gewekt: lekkere pop met een indie-twist.
En dat gaat op voor het hele album: luchtige bubbels, niet al te opvallende zang, vrolijke deuntjes en hier en daar wat grappige wendingen.
Het deed me een beetje denken aan Alaska in Winter en er zijn nog wel meer van die indiebandjes die in me opkomen met name door de koortjes (wat ik eigenlijk een minpuntje vind omdat het te vaak wordt ingezet).

Ik zag dat de waardering voor de vorige albums niet enorm was. Dat zal voor Flowers wel dezelfde kant opgaan. Is dit dan geen goed album? Welnee, het klinkt allemaal goed maar misschien is er gewoon net wat te veel aanbod in deze categorie ook al is het bij het beluisteren naar Flowers toch wel weer moeilijk om dan te bedenken waar het zo op lijkt. Laat ik dat gewoon maar als een pluspunt zien.

Flowers is een verwarmend alternatief popplaatje voor deze koude dagen. Zien we later wel of het de komende seizoenen een blijvertje is ja of nee.

In Rotterdam hadden we een zaak gespecialiseerd in jazz: De Vinylspot. Helaas is eigenaar Lex gestopt met de fysieke winkel en overgegaan op een webwinkel waar hij alleen nog zijn dure, exclusieve platen verkoopt.
Voor mij nog steeds een groot gemis, want ik kwam er vaak en het online aanbod is mij een categorie te extreem duur.

Maar goed, de nieuwsbrief komt nog netjes in mijn digitale brievenbus en de laatste had een Youtube clipje van een dj in de fysieke zaak waar blijkbaar af en toe nog wel eens gedraaid wordt en waar je bij aanwezig kunt zijn.

Shazam is je vriend als je iets leuks hoort en dat bleek dus Sinsuke Fujieda Group te zijn met het openingsnummer van dit album. Het trok me enorm aan en ik was verrast dat het om een 2025 release ging. Ik richt me eigenlijk altijd op oudere jazz en slechts af en toe kom ik uit bij nieuwe releases. Deze is aan me voorbij gegaan maar heeft mij nu ook helemaal in z'n greep. Wat een heerlijke bezetting en releaxed weet het vioolspel van Fumiko Takeshita zich te mengen met de andere muzikanten.

Zeer fijne, onverwachte ontdekking (en vinyl in bestelling)!

Siobhán Donaghy levert met Ghosts een 'sophisticated' popplaatje volgens het boekje af.
Een klein alternatief randje zorgt er dan voor dat het allemaal net even beter klinkt dan wat menig popdame aflevert. We hebben ze in het verleden vaker gehoord (Madonna's Ray of Light, de eerste Sugababes, Natalie Imbruglia en noem ze maar op).
Dat is niet erg; dat is een plus, want het is soms erg fijn om naar pop met een hoofdletter P te luisteren en als het dan gedaan wordt zoals hier dan is dat in elk geval drie kwartier lang luisterplezier.
Je hoort duidelijk dat Siobhán luistert naar andere vrouwelijke grootheden in de popbizz en ze verwerkt dat op een uiterst aantrekkelijke manier in haar eigen nummers.
Het is jammer dat er niet vaker van dit soort popmuziek uitkomt. Het gebeurt wel, maar te weinig. Aan de andere kant is het wel zo dat dit dan beter weet op te vallen. Alhoewel............ zo goed deed dit album het toch niet?!
Whatever: blijft het toch pop met een alternatief randje voor de liefhebbers.

Dat Tijs Delbeke met dEUS en Dez Mona gewerkt heeft hoor je wel terug in dit album maar nergens weet het dezelfde magie van genoemde bands ook maar enigszins te evenaren, ook niet in de Soulwax-achtige nummers.
Laat ik daar gelijk het probleem te pakken hebben met dit plaatje: het is zo'n typisch bandje dat we al vaker gehoord hebben maar dan net even van het wat minder magische soort. Bands als Metal Molly of Mad Dog Loose (ik noem er maar eens twee maar had er meer kunnen opschrijven) hadden dat ook: erg leuk maar halen het niet bij de grotere broers. Toen die bandjes bekend werden vond ik dat niet erg want ik zat er toendertijd helemaal in. Dat is nu niet meer het geval en zelfs een dEUS doet heel wat minder met mij dan voorheen.

En dan blijft een aardig, gemiddeld album over waar ik weinig interessante dingen hoor want voor mijn gevoel heb ik het allemaal al eens gehoord.
Ik mis spanning, ik mis avontuur, ik kan niet goed bij de les blijven en daar is de vlakke zang ook schuldig aan.

Zoals gezegd: aardig, maar meer niet helaas.

Al bij opener Sleepwalking Man smelt ik vanwege die schitterende stem. Een stem die doet denken aan die van Stuart Staples van Tindersticks en een sfeer die doet mijmeren aan de vroege Scott Walker periode.

Lioness blijkt Sivert Høyem in 'zwijmelmodus'. Uiteraard wel met een donkere rand. Het is niet nieuw, er is genoeg vergelijkingsmateriaal (luister ook eens naar Soulsavers of Mark Lanegan), maar voor mij kan er niet genoeg van gemaakt worden.
De wat rauwere rock die hij liet horen met de mannen van Madrugada is hier wat verder weg, maar die strijkers en koortjes die nu aanwezig zijn zorgen er bij mij voor dat ik heerlijk kan wegdromen op dit lichtere album van Høyem.

Het is de muziekvorm waar ik altijd een zwak voor heb gehad en altijd wel zal blijven hebben. Voor velen misschien te lichtvoetig deze keer, bij mij komt ie er mee weg. Deze man kan sowieso niet veel fout doen.

Heerlijke plaat!

Sivert Høyem, Sivert Höyem.... het maakt niet uit, ik wist dat het hier de zanger van Madrugada betrof en opeens besefte ik dat het solo-album Ladies and Gentlemen of the Opposition 5 jaar gelden al eens gehoord heb en terzijde heb gelegd om vervolgens nooit meer op te pikken. Reden? Onbekend!
Wat Madrugada betreft ben ik een laatbloeier die in rap tempo alles ingehaald heeft om vervolgens verslaafd te raken aan hun muziek.
Op zich niet zo verwonderlijk daar ik altijd wel graag te vinden ben in de hoek met warme, donkere rockklanken.
Nu ik deze keer wel wist met wie we te maken hadden was het niet erg moeilijk om hier zeer snel achtereen te gaan en te concluderen dat mister Höyem een heerlijk plaatje heeft afgeleverd.
De eerste klanken van opener Beldorado deed mij denken aan de euforie die Ebenezer Scrooge beleefde op kerstochtend wanneer alle klokken in de stad aankondigen dat het kerst is. Ik hoorde die klokken echt in die eerste paar seconden en net als Ebenezer maakte ik een vreugdesprongetje. Dit is duidelijk minder donker maar nog steeds even plezierig om naar te luisteren.
En zo blijft het het hele album puur genieten als een kind die met kerst zijn kadootjes openmaakt: de ene Ooohhhhh is nog niet verstomd om de andere Aaaaahhhh de kamer te doen vullen.
Iets lichter dan Madrugada maar die stem is en blijft zo karakteristiek en daar zal ik altijd wel van blijven houden.
Moon Landing is een plaatje om te koesteren en dat ga ik de komende tijd dan ook zeker veelvuldig doen.