Letter to Self was een album dat er even lekker inhakte. Ik luister niet zo veel meer naar dit soort bands, maar dat album was op het juiste moment daar denk ik. Helaas dat het optreden in Rotown wat tegenviel omdat ze hun avond niet echt hadden denk ik.

De band shame zag ik ook ooit in Rotown en dat was ronduit geweldig en dat album pakte me ook in. Daarna verflauwde mijn aandacht snel. Ze konden mijn aandacht dus niet echt meer vasthouden (alhoewel ik hun laatste goed te pruimen vind).

Mijn gevoel zegt dat het met SPRINTS ook wel eens zo zou kunnen gaan: lekker pakkend debuut en daarna volgt wellicht de verflauwing. Maar daar hebben we eerst nog wel dit tweede album voor nodig om die conclusie te trekken.

En wat is de conclusie? Prima plaatje toch wel met vurige nummers als Descartes en Need als hoogtepunten, maar ook de wat meer afwijkende tracks als Beg of Something's Gonna Happen weten het boeiend te houden.

Ik denk dus dat ik nog even aangehaakt blijft bij SPRINTS, want All That Is Over bevalt me nog prima (met de vraag hier thuis of die takkeherrie, 'zijn dit soms die Pixies', afgezet kon worden).

In 2006 werd ik wel een beetje verliefd op St. Vincent die in het voorprogramma stond van Sufjan Stevens. Maar ze gaf bij dat concert aan zelf een beetje verliefd te zijn op Sufjan. Geen competitie dus, want van Sufjan verlies je het in mijn ogen wel heel makkelijk. Of zou Sufjan net als ik.... goed..... het was natuurlijk allemaal niet zo serieus wat ze daar riep om vervolgens vrolijk in zijn band op te duiken.

Debuut Marry Me beviel me dan ook goed. En daarna werd het per album een beetje minder. De liefde bekoelde steeds wat meer.
Haar laatste album MASSEDUCTION was een vluchtige luistersessie voor mij en ik moest dat album er weer snel bij pakken om te vergelijken met de naakte opvolger MassEducation. Dat naakt niet alleen op de hoes het geval, maar ook muzikaal. De titel met minder hoofdletters en de toevoeging van een letter.

Het was opener Slow Disco die me ineens enorm deed opveren. Het was zanger Nakhane die me deze wakeup call bezorgde. Hij was er gek van en door hem was ik gelijk een en al oor. Niet omdat hij dat vond, maar door hetgeen ik zelf hoorde. Dit leek verdorie Tori Amos in haar hoogtijdagen wel!

En nu ik het hele album gehoord heb kan ik dat dan ook als grote conclusie trekken. Annie Clark klinkt samen met Thomas Bartlett (Doveman) op piano als Tori in haar begindagen. Het is jammer dat ze niet zelf achter de piano zit, want in gedachten zie ik haar net zo kronkelen achter de toetsen zoals La Amos dat ook altijd doet.

Smachtend, zuchtend, kreunend, en ontroering is wat St. Vincent weer eens voor elkaar krijgt bij mij. Puur in alle eenvoud, weet ze de juiste (piano-) snaar te raken.
Een onverwacht mooi cadeautje, ook al lijkt het een soort tussendoortje.

Gek genoeg pakt MASSEDUCTION uit 2017 me nu gelijk een stuk beter.

Nadat ik St. Vincent als voorprogramma van Sufjan Stevens had gezien (ze zat ook in zijn band) was ik om: een meisje om verliefd op te worden.... zeker muzikaal gezien

Marry Me beviel me dan ook goed. Ze had het in zich een meesterwerkje te schrijven..... ooit......
Maar helaas bleken de opvolgers dat dus niet te zijn. Leuk, aardig en daar hield het wat mij betreft mee op.

Om die reden haalde ik mijn schouders op over dit nieuwe album. Toch weet je maar nooit dus dan toch weer een poging wagen.
Wederom grappige, leuke, gekke liedjes vol met twists maar raken doet het me niet echt. Het lijkt soms iets te bedacht over te komen, alsof het zo moet zijn in plaats van zo te voelen.
Het freakerige, nerveuze, jachtige van een aantal nummers draagt ook niet bij om de feestvreugde bij mij te verhogen. Het springt mij te veel heen en weer: een prima nummer als Prince Johnny wordt te veel omgeven door nummers waar ik niet veel mee kan (Birth in Reverse en Huey Newton) en dan weer afgewisseld met een swingende, funky track als Digital Witness (ze had hier zo een jaren '80 Prince-protégé kunnen zijn).

Misschien tijd om St. Vincent maar eens los te laten........ of toch maar weer hopen op dat ene meesterwerkje?! Wellicht de volgende keer

Het klinkt natuurlijk vreselijk voor de hand liggend, maar ook dit album is weer zo lekker typisch IJslands (voor wat dat dan ook moge zijn natuurlijk).
In dit geval knisperende electronica (múm) en wat epische Sigur Rós-rock. Ho, gevaarlijke opmerking: het is juist wat minder episch dan genoemde band en misschien voor velen juist wel zo fijn. Zelf ben ik wel dol op een beetje drama hier en daar en misschien is dat ook wel een reden dat ik dit album best prettig vind maar lang niet zo betoverend als b.v. de door mij aangehaalde Sigur Rós. Eigenlijk is het natuurlijk ook erg flauw om bij alles wat uit IJsland komt deze band (of Björk) erbij te halen, het staat immers uitstekend op zichzelf.
Opvallend vind ik de heldere produktie: het klinkt erg fris allemaal en de nummers zelf zitten goed in elkaar zowel qua compositie als instrumentatie.
Misschien dat het gewoon nog wat meer tijd nodig heeft om verder te rijpen, want betoverend is het zeker wel (alleen een wat minder overweldigende betovering). Wie weet als dat gaat gebeuren dat er dan nog wel een herwaardering kan gaan plaatsvinden in de vorm van een extra halfje erbij en die kans is zeer groot kan ik wel zeggen.

Het debuut Love Is Here kocht ik bij uitkomen puur vanwege de lovende kritieken. Daarbij hield ik in die tijd wel van dit soort bandjes dus het was een perfecte match.
Opvolger Silence Is Easy was een stuk poppier maar ook daar had ik niet zo'n last van: het waren pakkende nummers en ik vond het op een andere manier leuk dan het debuut.
En toen was daar On the Outside en mijn interesse was er helemaal niet. Nada, niente, nul. Daar is geen enkele reden voor aan te wijzen. Ik was denk ik klaar was met Starsailor, had geen zin in een eventuele herhalingsoefening. Gevoelsmatig hoefde het gewoon niet meer. Ik ken dat album verder ook niet echt dus ik heb ook geen idee of het een terechte afhaking van mijn kant is geweest.

Nu All the Plans er aan zat te komen had ik aanvankelijk hetzelfde gevoel: 'ik laat het bij de eerste twee'.
Toch kon ik het niet laten om toch te gaan luisteren naar deze nieuwe Starsailor.
Ik vind het een beetje een album a la Silence Is Easy. Toch mis ik op dit album enorm opvallende nummers die vaak wel terug te horen waren op die andere albums. Hier gaat het een beetje voort zonder pieken en dalen en het stemgeluid van James Walsh zaagt mede hierdoor op een gegeven moment net even te veel door.
Op een gegeven moment wordt het een beetje een brei en weet ik niet eens meer bij welk nummer ik nu ben. Iets meer afwisseling had het album een hoop goeds gedaan.
Toch heb ik me er prima mee vermaakt. Het was toch een beetje een feest der herkenning want het is wat thebestfreaks al schreef: Daarmee is het album goed samen te vatten en hebben de fans er een leuk album bij.
Beginners raad ik toch met klem aan om het debuut op te zoeken om daarna verder te gaan met hun tweede.

Elk jaar vind ik het leuk om vlak voor ik op vakantie ga wat muziek te beluisteren uit het land waar ik naartoe ga. Dit jaar een land waar ik al vaker geweest ben en waar ik niet een enorm innige muziek-band mee heb: Spanje (inclusief een paar dagen Barcelona).

En dan kom ik vervolgens uit bij Stay, een psychedelisch gezelschap uit Barcelona. Lekker toepasselijk dus.

Dan lees ik dat de band drie jaar aan dit nieuwe album heeft gewerkt en dat producer Owen Morris (The Verve en Oasis) erbij betrokken is evenals Oasis gitarist Andy Bell.
Spaans? Exotisch? Niet echt nee. Wij hebben Jacco Gardner en Pauw, Spanje heeft Stay.

Om de zoveel tijd vind ik die herhaling met een flinke hang naar het (psychedelische) verleden wel fijn. De laatste keren had ik dat met Pauw en The Ghost of a Saber Tooth Tiger (de band van Sean Lennon).

Niks mis met deze hang naar het verleden waar ik ook een zuchtje Stone Roses in ontwaar. Spaans? Je zou eerder een band uit het Brexit-gebied verwachten. 'Coole' deunen die eigenlijk helemaal niet zo hip zijn, maar wel verzorgd en aanstekelijk klinken. Vintage keyboards, sitars (goed aanwezig maar niet overheersend gelukkig, zoals in Mind-Blowing) en vooral prima gitaarwerk.

Het leuke aan Stay is dat het allemaal niet zo geforceerd overkomt. Weinig flower-power hippie wannabe gedoe. Gewoon nuchtere nummers die je wat eerder in het verleden zou plaatsen, maar waar je wel degelijk hoort dat het van nu is. En dat heeft weer te maken met het feit dat de psychedelica flinke Britpop invloeden heeft meekregen waardoor het toch allemaal best iets eigens heeft.

Gewoon een eerlijk en heerlijk album waar ik van kan genieten, ook al weet ik dat ik net zo goed Oasis of The Verve kan opzetten. Het is net even wat anders, en aangezien ik het toch niet zo heel erg op heb met Spaanse muziek, volstaat dit uitstekend om alvast wat voorpret te hebben op deze manier.

‘A playful, funky album, born from the desire to play live again; a playful and funky band that will tour in Belgium and the Netherlands starting in April 2024’.

Duidelijker kan Stef het zelf niet verwoorden. Dé artiest die ik het vaakst live heb gezien in mijn leven en daar gaat volgende maand een nieuw optreden aan toegevoegd worden in het kader van Be Who You Wanna Be. Daar kijk ik enorm naar uit.

Als je hem spreekt blijkt het een aimabele kerel te zijn met heel veel liefde voor muziek en met zijn eigen muziekhelden. Zo sprak ik ooit met hem hoe vreemd het voor mij was met hem een gesprek te voeren als muzikale held zijnde, en hij herkende dat wel omdat hij een zelfde ervaring met Nick Cave had.

Een andere liefde van hem is Prince, en die liefde delen we. Prince krijgt dan ook een waar eerbetoon op dit album. Wat zeg ik? Zijn geest waart er doorheen. Heerlijke funky nummers en de knorrende sax zoals we die van het Prince-nummer Girls & Boys kennen hoor je veel terug.

Opener The Future is zelfs een cover van het Prince Batman album. Waar de originele versie duister klinkt, daar geeft Stef het een lichtere kleur mee in de stijl van het genoemde Girls & Boys.
Op single Walk on Red, Stop on Green noemt hij naast Prince ook o.a. Sheila E. en Wendy & Lisa.
En dan nog een cover van de ook door mij geliefde band Dez Mona: Suspicion, wat in deze versie ineens een heel ander nummer geworden is. Geen vreemde keuze, daar Stef samenwerkt met Dez Mona bandleden.

En zo staat het hele album vol heerlijke muziek. Hiermee is hij voor mij terug op het niveau van albums als Big City en I Paint Pictures on a Wedding Dress (niet dat zijn niveau ooit laag is geweest).
Dit album is licht van kleur, speels, maar vooral onweerstaanbaar goed.

Stef Kamil Carlens & The Swoon hebben een album afgeleverd waar ik op slag verliefd op geworden ben.

Al jaren sta ik te boek als fan van Stef Kamil Carlens.

Al vanaf mijn eerste kennismaking in 1994 toen hij helemaal uit z'n dak ging op bas als lid van dEUS, via Moondog Jr., Zita Swoon, Zita Swoon Group en solo.
Op concert-gebied beschouw ik hem als mijn favoriete artiest na Prince, en dat zegt toch wel wat. Ik heb hem dan ook ongelooflijk vaak live aan het werk gezien en op diverse manieren.
Ook komend najaar zal dat weer het geval zijn waar hij Making Sense of ∞ ongetwijfeld centraal zal hebben staan.

Wat het is? Misschien zijn toch wat excentrieke manier van presenteren (zo maakt hij zijn kleding zelf), maar ook de manier waarop hij overkomt. Niet heel lang geleden heb ik na afloop van zijn optreden kort met hem kunnen praten, notabene op zijn verzoek, en dat was buitengewoon ontspannen. Gek genoeg kon ik hem al in de jaren '90 backstage ontmoeten, maar ik heb dat toen niet gedaan. Hij staat wellicht op een wat te groot voetstuk voor mij. Maar toen hij zelf zei dat ik toch echt even gedag moest komen zeggen heb ik de stoute schoenen aangetrokken en het gedaan.

En zo ga ik ook elke keer weer zijn nieuwe werk in. De man kan het niet slecht doen bij mij. Bevooroordeeld noemen ze dat. Ongetwijfeld is dat nu ook het geval.

Making Sense of ∞ is het album dat ik kon verwachten: een voortzetting van zijn eerste soloalbum Stuck in the Status Quo, en je hoort de luchtige Zita Swoon kant er ook gewoon in terugkomen (denk aan de albums A Song about a Girls en Big City).
Die nummers zijn allemaal wat minder excentriek, wat toegankelijker. En hoe voorspelbaar; ik schreef exact hetzelfde bij de voorganger.
Toch voelt dit album wel iets avontuurlijker dan Stuck in the Status Quo, omdat Stef nu wat dieper gaat zoals op Fresco.

Stef is wat meer tot rust gekomen. Minder in gevecht met zichzelf, meer met de wereld om hem heen.
Als leeftijdsgenoten ervaren we die wereld ongetwijfeld wel een beetje hetzelfde. Misschien verklaart het ook wel mijn liefde voor de man en zijn werk.

Over liefde gesproken. Hij deed mee aan het Vlaamse tv-programma Liefde voor Muziek, en een nummer als The Government Is No Game doet me gelijk denken aan zijn optreden in die show, waar hij een prachtige cover neerzette van Bart Kaëll's La Mamadora. Ik ervaar eenzelfde vibe in dit nummer.

Making Sense of ∞ waaiert alle kanten op, maar blijft toch een strak geheel. Voor mij als fan is het gewoon weer enorm genieten.

Het zal voor niemand een groot geheim zijn dat ik een enorm liefhebber ben van Stef Kamil Carlens. Al vanaf het eerste moment dat ik hem in dEUS zag (Rotterdam 1994) was het raak. Hij viel op door zijn tomeloze energie, zijn gekte. Die invloed ben ik later absoluut gaan missen bij dEUS.

Stef was al verder met zijn eigen muzikale avonturen in Moondog Jr., een band die z'n naam moest veranderen en dat werd Zita Swoon. Het eerste Zita Swoon album was de soundtrack bij een oude film, Music Inspired by Sunrise, a Film by F.W. Murnau. Toen al bleek dat de ambities van Stef verder reikten dan slechts albums met goede nummers.

Toen Zita Swoon de naamswijziging Zita Swoon Group kreeg werd duidelijk dat Stef na het afscheidsfeest in Paradiso wel eens definitief afscheid genomen zou kunnen hebben van zijn band in de vorm zoals hij er was. Hij wilde af van een vast band-stramien. Hij wilde verschillende kunstzinnige aspecten met elkaar verbinden, met als gevolg vele theaterprojecten waar vooral ook Aarich Jespers een belangrijke rol in speelde.
Veel liefhebbers om mij heen begonnen af te haken. Ze misten de liedjes, de fijne nummers waar Stef zo sterk in was. Gekte prima, maar dan graag ander soort gekte. Zelf kon ik altijd goed genieten van de voorstellingen (zeer recentelijk nog Nothing That Is Everything in de Rotterdamse Schouwburg).

Maar blijkbaar begon het bij Stef te kriebelen en werd het tijd voor een 'gewoon' album. Stuck in the Status Quo is zijn eerste album onder eigen naam. Hiermee kunnen we misschien voorzichtig concluderen dat Zita Swoon Group nu echt definitief een verzamelnaam is geworden voor allerlei creatieve uitspattingen in diverse gedaanten met afwisselende muzikanten.

Hij schijnt ook al een tijd mee bezig geweest te zijn met dit solo-album, waar hij bijna alles voor eigen rekening heeft genomen. Opvallend dus dat het een relatief kort album is geworden. Maar liever een korte, krachtige plaat dan een langdradige waar net even te veel nummers op staan.

Toch horen we hier een 'oude bekende' op terug in de vorm van After I'm Gone, een nummer dat hij al speelde tijdens zijn solo-optredens en ook tijdens de Dancing with the Sound Hobbyist theater-optredens. Een prachtig moment was dat tijdens die optredens. Ontroerend, en dan vooral vanwege de tekst: Stef zingt hier op vrij luchtige wijze over onze sterfelijkheid. Wat gebeurt er wanneer je er niet meer bent? Op dit album lijkt het nummer zelfs nog wat luchtiger gebracht te worden, waardoor er net iets te veel van de toenmalige ontroering verloren gaat. Dat het nog steeds een fijn liedje is staat voor mij verder niet ter discussie.

The Longing Stays Inside is ook al een ouder nummer, het krijgt op dit album een prachtige muzikale bewerking en klinkt heel erg als Zita Swoon in de hoogtij dagen. Het zou zo op A Song about a Girls kunnen staan. De lap slide gitaar is hier mede verantwoordelijk voor, een instrument dat sowieso goed aanwezig is op dit album.

De titeltrack Stuck in the Status Quo verwijst naar de Afrikaanse periode waar Stef vrij succesvol mee is geweest (Wait for Me).
Verder is Stef's eerste solo-album vooral een album geworden dat ontspannen klinkt. Het is de kant die hij al liet horen op A Song about a Girls, Big City en Big Blueville. Het klinkt allemaal wat vriendelijker, zachter en kent weinig echte gekte.

Misschien wordt Stef wat bedaarder nu ook hij wat ouder aan het worden is (overigens zie je dat live totaal niet terug: wat een energie heeft die man toch, zelfs nu hij ook de jongste niet meer is). Als het prachtige, vertrouwde liedjes oplevert als bijvoorbeeld de single The Journey Will Be Long ben ik een tevreden mens. Dat nummer is de perfecte aftrap van een kort, maar krachtig album. Ja, ik kan opgelucht adem halen, want krachtig is het zeker geworden en dan doet de lengte er niet zoveel meer toe.

Stuck in the Status Quo is een makkelijk toegankelijk album met genoeg kleine scherpe randjes om het boeiend te houden. Het is voer voor de fans van de laatste albums onder de naam Zita Swoon (Big City en A Song about a Girls) en zeker ook voor liefhebbers van prettig in het gehoor liggende alternatieve pop liedjes. Het wat hese stemgeluid van Carlens blijft herkenbaar, evenals zijn manier van liedjes-schrijven.
Hierdoor is het misschien allemaal niet heel erg verrassend, en kun je je misschien zelfs afvragen of we daar nu zo lang op moesten wachten. Ik ben er als fan blij mee. We krijgen weer eens muziek van Stef waar je de hele dag door blij van kunt worden. Niks soundtrack van wat dan ook. Nee, een soundtrack van waar Stef nu staat in het leven zonder dat dat een zware bedoening moet worden.
Hoera voor herkenbaarheid, hoera voor Stef!

Stef Kamil Carlens en Bob Dylan is geen verrassende combinatie. Hij heeft Bob al eerder gecoverd in zijn Zita Swoon periode en de tour met Bob Dylan nummers was blijkbaar een succes, waardoor het nu is vastgelegd.

Al eerder vond er een opname plaats onder de naam 'Bob, Till We Drop' wat te vinden is op YouTube: https://www.youtube.com/watch?v=iKkiiP8Jnf4&t=1323s

Op dit album horen we de studio-live registratie, een beetje het idee van Zita Swoon's Band in a Box, wat ook een live studio opname zonder publiek was.
Maar op dit album horen we ook een opname terug van zijn optredens uit 2022 in Antwerpen, Breda en Utrecht. Ik wilde of naar Breda of Utrecht, maar dat lukte me toen niet. Stef is onderhand mijn meest geziene live-artiest en ik had er graag heen gewild. Extra spijtig om nu opnames van die concerten terug te horen wetende dat je erbij had kunnen zijn.

Maar niet getreurd: er is nu dit geweldige album en hij gaat er in maart weer mee touren, vooralsnog alleen in België en hij vertelde me dat Nederland nog niet in de planning staat, maar wie weet verandert dat nog mocht dit album een succes worden. Een mens mag hopen nietwaar.

Als enorm groot fan ben ik natuurlijk bevooroordeeld en al helemaal als het om Stef live gaat. Dus of ik objectief ben valt te betwijfelen. Maar waarom zou je moeten twijfelen over mijn aanbeveling voor dit album?! Het gebodene is echt ijzersterk. Het spelplezier druipt ervan af zoals we van Stef kunnen verwachten en we krijgen geen doodsaai cover-album, maar bijna eigen klinkende nummers, zeker met de aanpak die Stef altijd wel toepast. Zeker bij de onbekendere nummers ervaar ik helemaal niet dat ik naar covers aan het luisteren ben.

Ik vind Bob Dylan prima, heb wat albums in huis, maar bewonder de man niet, laat staan dat ik groot liefhebber ben. Dus dat heeft dit album vooraf niet mee, maar als ik dit dan hoor ga ik er echt enorm in op. Dit is gewoon een nieuw album van mijn grote idool Stef en dan ook nog eens met die heerlijke live-vibe.

Baal ik dat ik uitgerekend deze tour niet aanwezig kon zijn? Jazeker, nu helemaal, maar ik ben erg blij met de registratie en het gebodene. Dit gaat recht mijn muzikale hart in. Dat ik Stef nog niet heilig verklaard heb...... maar dat gaat gelukkig niet gebeuren na mijn ontmoeting met hem vorig jaar en een eerdere ontmoeting na afloop van een concert wat jaartjes terug. Als iemand sympathiek en bescheiden is en zelf met vuur over zijn idolen en de ontmoeting daarmee praat is het Stef wel, en dan besef je: muziek verbindt op allerlei manieren.

Stef doet het op dit album via Bob Dylan. Petje af!

Na het vorig jaar verschenen funky album Be Who You Wanna Be, waar Nel Ponsaers en Rahmat Emonds op de cover naast Stef prijkten verschijnt nu al een nieuw, lijvig album met wederom de dames op de voorkant en onder een nieuwe naam: Stef Kamil Carlens & The Poem. Poem is afkomstig van de eerste twee letters van de achternamen van de dames, maar staat ook voor de inhoud van het album.

Het zijn veertien nummers die de herfst perfect inluiden. Veertien vooral weemoedige luisterliedjes waar regelmatig de tijd voor wordt genomen. Een gegeven waar je mij vooraf al mee zou kunnen inpakken en dat gebeurt dan ook blijkt.

Natuurlijk spreekt hier een grote fanboy. Stef heb ik al 25 keer live gezien in allerlei verschillende projecten: van dEUS naar Moondog Jr., de Band in a Box projecten, de artistieke theater-optredens, Zita Swoon en solo. Reken maar dat er een nieuw concert aan toegevoegd zal worden wanneer dit trio ons land gaat aandoen.

Bevooroordeeld dus wellicht, maar niet alles wat Stef aflevert is gelijk al goud voor mij dus het was even afwachten of deze afgeslankte vorm van de band die ik vorig jaar twee keer live zag ook aanslaat.

Luisterliedjes: Stef heeft gekozen voor verhalende nummers, iets waar we hem wel van kennen. Er zijn een paar 'nieuwe' nummers op te vinden maar vooral veel covers en dan moet je meestal een beetje gaan oppassen.
Gelukkig zijn het vaak nummers die niet al te bekend zijn.

Voor mij is Katrina's Paper Dolls de meest opvallende. Op het vorige album stond de Prince-cover The Future en nu is het een outtake van Purple Rain dat indertijd te vinden was op tracklist van de deluxe box, verschenen na de dood van Prince. Gek genoeg één van de wat minder opvallende nummers, mede door de korte speelduur en de speelsheid van het nummer waardoor het wellicht een beetje uit de toon valt op dit album.

Nee, dan The First Time Ever I Saw Your Face wat een stuk bekender is en hier een schitterende, desolate vertolking krijgt.
Ook opener en eerste single By Your Side zal voor veel mensen geen onbekend nummer in de versie van Sade zijn. Duidelijk met liefde benaderd.

De vorig jaar overleden vriend Matt Watts wordt geëerd met een cover van diens With Every Healing Mile en Stef's eigen Zita Swoon nummer Selfish Girl horen we terug in een compleet andere versie.

Een oude traditional I Saw Cecilia Coming is voor mij nu al een grote favoriet. En verder horen we nummers van Bruce Springsteen (All I’m Thinkin’ About van Devils and Dust), wat net als de Prince-cover een beetje uit de toon valt door het up-tempo karakter en de luchtigheid, plus Leonard Cohen (A Thousand Kisses Deep).

The Journey Will Be Long (ook een herbewerking van zijn eigen nummer uit 2017) is prachtig en dat is dit hele album zeker met een uur en bijna 20 minuten op de teller, maar het is een geweldige reis kan ik wel stellen en dan maakt de lengte niet meer uit.

Vorig jaar eindigde Be Who You Wanna Be met 5* op de eerste plaats in mijn album top 10 van 2024, de kans is groot dat het nu weer gaat gebeuren.

Uit de categorie 'ontdek eens een onbekend juweeltje uit de oude doos'.

Steven Grossman's Caravan Tonight is ondanks het feit dat het zijn enige album was en niet echt bekend toch heel bijzonder te noemen.
Het was namelijk het eerste album op een major label gemaakt door een openlijke gay-artiest die ook gewoon over zijn gay-leven zong wat in de teksten duidelijk naar voren kwam.
Het ontroerende nummer Out is daar een perfect voorbeeld van:

Mama dear mama
I've something important to say
Yes I know you didn't plan on me
Turning out this way
Well you didn't fail me mama
And I don't love you any less
'Cause for me it's just a matter
Of what suits me best.
Well I know it's hard for you to take
And it's nothing you would brag
When your first born turns out to be a ...

Toch wordt er nog volop over getwist daar het album van Jobriath in 1973 bij Elektra verscheen maar Grossman al eerder was getekend maar het album niet eerder dan in 1974 uitkwam. Ach, waar gaat het over zal iedereen terecht denken.
Het album verkocht niet enorm goed maar werd wel degelijk erkend als zijnde een kwalitatief hoogstaand debuut en dat had juist te maken met zijn openheid wat in die jaren vrij bijzonder was. Dat een label als Mercury dit dan ook oppikte mag dan ook opvallend genoemd worden. Opvallend maar terecht.

Het album ademt een Cat Stevens sfeer en ligt goed in het gehoor. Een emotionele trip die geschikt is voor iedereen ongeacht de sexuele voorkeur, want dat dit niet bepaald een 'nichtenplaat' is moge duidelijk zijn en Grossman heeft in de scene dan ook geen enkele naamsbekendheid.
Helaas is er nooit een tweede album verschenen. Grossman was er wel mee bezig in de jaren voor zijn dood (hij stierf door AIDS in 1991) maar het is niet verschenen.
Het zou mooi zijn als dit album alsnog de bekendheid krijgt die het verdient.
Ik weet in elk geval zeker dat er genoeg liefhebbers voor te vinden zijn. Ik vrees alleen dat dit altijd wel zo'n obscuur album zal blijven.
Jammer, want het is zeker aan te bevelen.

Laat deze user nou net een zwak voor Wilson en Eurovision hebben. Zou het dan echt een combi kunnen zijn? Oh mensen, trek de riemen maar stevig aan.......

Ik volg Wilson eigenlijk best wel, maar altijd een beetje vanaf de zijlijn. Ik heb deze hele discussie dan ook niet echt gevolgd en het kan me niet schelen wat meneer uitbrengt. Laat dat bij meneer Corgan van de Smashing Pumpkins nu geheel anders liggen. Zijn laatste worp: pop met synths wordt dus wel gefileerd door mij. Eurovision? Laat maar achterwege bij wat Corgan & Co uitbrengen. Not done. Vanaf mijn zijlijn snap ik dus wel hoe fans hier over denken. Zou ik ook doen.

Goed, ik geef toe dat ook mijn wenkbrauwen omhoog gingen bij Self. Ik had nog geen noot gehoord van dit album, maar dit is inderdaad toch wel even wat anders dan wat ik gewend ben van mister Wilson.

Maar ik ben een zijlijn liefhebber. Ik kan het uitschakelen. Vind ik dit alles dan ook leuk? Is dit niet allemaal een beetje suf? Oubollig?! Disco grooves, jaren '80 synths met het kenmerkende Wilson-rockgeluid als herkenbaar sausje? Misschien, maar ik vind dat hier toch best een lekkere groove wordt neergelegd, iets waar ik Billy Corgan op zijn laatste worp niet op kon betrappen. Ook de falsetto die af en toe op dit album zijn werk doet, bevalt me prima.

Deze popliedjes ademen en klinken organisch. Ik durf zelfs te zeggen dat ze catchy klinken. Au! Hoe laat je hier de 'ware fans' nu zo snel mogelijk verdwijnen?! Poef, weg zijn ze, bij deze. Maar ik blijf hangen. Ik kan de hele 'back catalogue' echt wel even vergeten en me focussen op dit album.

Nou meneer: als jij het dansen met mevrouw beu bent wil ik dat dansje wel overnemen hoor. Pak jij er gezellig een scoreblok bij.
Ik ben alle somberheid van het moment zo ongelooflijk zat, ik heb even geen behoefte aan depressieve sombermansen op mijn muzikale menu waar ze normaal het hoofdgerecht vormen. Wilson geeft me nu even een luchtig gevoel. Ja, uitgerekend hij. Vervelend voor de fans. Ik ken het gevoel als je held dat doet, maar hier boeit het mij voor geen meter: The Future Bites en dat is een feit. Laat mij dan maar even dansen

Stick in the Wheel. Ik geef toe: ik zou nooit bij de muziek van dit gezelschap terecht zijn gekomen als ik violiste Ellie Wilson niet persoonlijk zou kennen (door de band REVERE).

Maar soms moet je gewoon een reden hebben om iets buiten je eigen paden te treden. Ik denk dat dit best een opwindende folk plaat is. Neem het titelnummer. Die stemvervormer zal vele wenbrauwen doen fronsen bij de puristen, maar ik vind het geweldig en dan die overgang naar 1000,000 years. En dan de afsluiter As I Roved Out: heerlijk!

Follow Them True klinkt fris en ondanks dat ik er niet veel verstand van heb, denk ik dat het best gedurfd is binnen het genre. Je hoort dat. Je voelt dat. Ook als niet-kenner.

Ja. Dit is toch echt wel verdomde goed. Je moet je er even voor open stellen en ik geef toe dat dit voor mij best nog een opgave is, maar als dat lukt ontvouwt zich hier een ijzersterk album.

Altijd lastig om iets te beoordelen dat niet helemaal in je straatje ligt. Ja, natuurlijk ben ik wel bekend met folk, maar dit is toch de wat rauwere variant. Daar hou ik best van, maar wel met mate, en met mate nam ik dit album dan ook tot me.

Heden en verleden zijn duidelijk met elkaar verbonden. Geen krakerige retro folk, maar ook geen moderne variant, en dat zorgt voor een uitermate fris geluid.

Het duurde even vooraleer het me lukte om het album in z'n geheel te beluisteren. Zo af en toe een nummer werkte niet echt en wist me niet te lokken om de hele trip te ondergaan. Dat had ik dus wel gewoon moeten doen, want een 'open mind' deed wonderen. Er ontvouwde zich een kristhaldere folkplaat waar zangeres Nicola Kearey een duidelijke kracht is.

Violist Ellie Wilson (van de band Revere en een artiest die ik persoonlijk ken) weet zich goed in te houden en zorgt wat mij betreft sterk voor de link naar het heden. Geen fiddles die een hoofdrol opeisen maar kalme vioolpartijen die de vocalen naar een hoger niveau stuwen.

Het klinkt allemaal gedreven en het zal zeker de moeite waard zijn dit gezelschap live te bewonderen. Of dat er ooit van komt valt nog even af te wachten (eerst is het gewoon Revere in november) dus tot die tijd voldoet From Here uitstekend en blijkt een aangename verrassing te zijn voor mij!

Final 500 Records is goed bezig. Hun nieuwste release is voor het eerst geen EP, maar een volwaardig album van het uit Utrecht afkomstige Stillwave. Hun debuut na het uitbrengen van wat EP's.

Rondje namedroppen dan maar? Altijd goed als we dat gehad hebben, potentiële geïnteresseerden gelijk wakker en vervolgens ontkrachten met de mededeling dat de band 'genoeg eigen smoel heeft'.

Want ja, dat heeft Stillwave wel degelijk, maar het valt niet te ontkennen dat bij het beluisteren van Sell Another Soul je regelmatig bezig bent met de gedachte 'waar het je toch zo aan doet denken?!'

De zang en sommige nummers doen mij vooral denken aan Editors, iets somberder en donkerder weliswaar. Heel even veerde ik op en dacht ik zelfs aan Wild Beasts (She Flies a Tracer), jawel: somberder en donkerder, snufje Elbow wellicht ('94 civic) en ongetwijfeld zijn ze bekend met The Cure en Interpol. Oh ja, dan mag ik Joy Division natuurlijk ook niet vergeten.

Zo, de namen zijn gevallen. Laat ik dan ook gelijk maar zeggen dat Stillwave wel degelijk los gezien kan worden van al deze namen die slechts een idee geven in welke hoeken je het een beetje kunt zoeken. De 'eens-niet mee eens' discussies zijn dan ook niet te vermijden. Niet nodig.
Voor mijn gevoel is deze band vrij uniek in Nederland. Op dit gebied heb ik er nog niet zo heel veel gehoord. Daarbij zitten de nummers goed in elkaar en vormen een lange, duistere trip waar elke keer wel een klein lichtpuntje opdoemt maar niet genoeg om je in een al te vrolijke bui te brengen.

Sfeerrijke composities, verschillende lagen waar je wel een aantal draaibeurten voor nodig hebt om die te ontrafelen en een geluid waar ik wat mee kan: melancholisch en donker. En dat terwijl ik echt geen depressieve meneer ben.
Een album dat me omarmt als een warme herfstjas tegen de eerste stormen, regenbuien en vallende bladeren. Heerlijk.

Dat heb ik juist wel en het zou dus wel eens beter kunnen vallen bij mij.
Toch weet ik niet goed wat ik er nu echt van moet vinden. Qua composities en instrumentgebruik zeg ik: prima album. Maar dan kom ik weer bij de zang van Sting, iets waar ik vaker wat moeite mee heb. Ook daar kan en wil ik nog wel aan voorbij gaan maar ik kan dat niet als je zang en instrumentatie naast elkaar hoort en dan moet ik concluderen dat ik liever een klassiek geschoold zanger(es) had beluisterd (Andreas Scholl, Philippe Jaroussky). Er is genoeg moois op dat vlak te vinden op de afdeling klassiek van de betere platenzaak. Dan heb je een schitterend album, dan is het genieten voor de klassiek-liefhebber. Nu heb je een album dat pop/rock gegadigden niks vinden, waarvan Sting fans niet weten wat ze er mee moeten en klassiek liefhebbers kunnen wel wat beters vinden op dit gebied.
Ik vind het prima dat Sting andere wegen in wil gaan maar het moet dan wel passend zijn en daar heb ik zo mijn twijfels over bij Songs from the Labyrinth dat maar niet 1 samensmeltend geheel wil worden tusen Karamazov en Sting. Je hoort te duidelijk zijn tekortkomingen.

Goed, ik ben geen mega-fan van Stromae, maar de superlatieven, zeker van de laatste tijd, zijn me zeker niet ontgaan dus ik kan niet ontkennen niet nieuwsgierig te zijn geweest naar dit album.

Santé deed me erg denken aan de vibe op het geweldige album van de Italiaan Mannarino van vorig jaar (V genaamd), en laat dat album nu net mijn top 10 van 2021 gehaald hebben.

Ik hoor duidelijk groei ten opzichte van zijn vorige succesalbum. De nummers weten te boeien en verraden een zekere genialiteit zoals hij diverse stijlen weet te mengen en rafelige randjes uiterst toegankelijk kan doen laten klinken.

Ja, voor het eerst omarm ik Stromae ook volledig. Multitude is een spannende plaat waar alles in zit om de verwende muziekliefhebber van nu mee te plezieren.

Okay. We hebben Rufus Wainwright al, Antony, Perfume Genius, The Irrepressibles en zo zijn er nog veel meer te noemen (Doveman, Matt Alber)..... heeft het dan nog zin om te gaan luisteren naar Stuart Warwick?

Jazeker! User joramhoogink voelt mijn smaak altijd goed aan en bezoekt veel concerten waar ik ook kom dus dat zit goed en het zit ook echt goed tussen Warwick en mij (ook zijn debuut is prachtig).
Door The Butcher's Voice als titel moet je je niet laten afleiden want met de stem van Warwick is niets maar dan ook helemaal niets mis. Hij heeft het ijle van Rufus maar dan minder zeikerig, de falsetto die ook Jamie McDermott van The Irrepressibles heeft en een zanger als Matt Alber heeft eenzelfde klankkleur. Heel af en toe moet ik zelfs een beetje aan Thom Yorke van Radiohead denken.
Muzikaal gezien doet het me soms wat aan Doveman denken (debuut The Ordeal komt daar nog meer voor in aanmerking) en zodra de piano een hoofdrol krijgt komt Rufus weer om de hoek kijken.

Altijd lastig die vergelijkingen. Voor wie ze niet nodig heeft: deel dit album dan maar een beetje in de 'barokpop' hoek in.
Goed verzorgde nummers, subtiele twists, mooie zang, piano, harp, strijkers, cello, soms hemeltergend mooi (Man with a Pussy, Cherished Muscle) en soms verrassend swingend met een gouden randje (Birds That Don't Fly, Dreams of a Tomato Can).
Voor dat soort albums wil ik gaan. Zulke albums bestel ik onmiddellijk. Dit is emotie, dit is pure muziek.
Dat Stuart Warwick ook nog wat te vertellen heeft is mooi meegenomen. Wat een heerlijk album. Het eerste van 2013 waar ik echt heel erg enthousiast over kan zijn.

Liefhebbers van genoemde artiesten weten waar ze moeten zijn en zeg niet dat ik u niet gewaarschuwd heb. Vergeet die spuuglelijke hoes; het gaat immers om de inhoud

The Butcher's Voice:

Het nieuwe album The Butcher's Voice sloeg in als een bom bij mij en dan hoor je het debuut natuurlijk ook te beluisteren.
Het is iets minder veelzijdig als z'n opvolger maar wel degelijk van een enorme schoonheid.
Ik las dat Stuart Warwick een beetje moe werd van de Thom Yorke vergelijkingen maar ik moet toch zeggen dat het qua sfeer soms dicht in de buurt komt en dat is een compliment.
Waar Yorke soms wat zeurderig zingt doet Warwick dat niet en de muziek van Warwick is voorzien van minder frutsels en fratsen waardoor het geforceerde wat ik soms in de muziek van Yorke ervaar achterwege blijft. Dit komt de nummers ten goede.

The Ordeal heeft heel veel stijl en past erg goed bij dit winterse weer. Doveman is hier ook erg goed in en als er dan toch vergeleken moet worden dan vind ik die vergelijking beter op z'n plaats.
De nummers stralen rust uit en de stem van Warwick is schitterend.

Inhoudelijk is dit ook dik in orde. Zo pakt hij op het nummer Ex-Gay de achterlijkheid aan van religiefanaten die denken dat homo's bekeerd kunnen worden: "a sickness you won't cure, aversion therapy won't tame a lion"
Daarbij laat zijn humor hem tekstueel ook niet in de steek op veel nummers.

Stuart Warwick is hiermee een artiest geworden die ik wil blijven volgen. Zijn muziek is schitterend en hopelijk gaan meer mensen dat ontdekken!

Autofiction werd verrassend mijn favoriete album van 2022. Of toch niet? Het zat er wellicht aan te komen na elke keer een 4,5* sinds hun terugkeer in 2013 en 2022 was, eerlijk is eerlijk, geen topjaar. Maar toch.

Gaat het met Antidepressants ook gebeuren? Afwachten natuurlijk, want Autofiction stond ook niet gelijk op die eerste plaats.

Antidepressants heeft een moordend tempo en lijkt in niets op mijn favoriete album Dog Man Star. Dit album is rauw en klinkt gejaagd (het zijn ook allemaal vrij korte nummers). Het borduurt voort op de voorganger maar lijkt de energiegraad net wat meer op te schroeven.

Pas bij Somewhere Between an Atom and a Star zakt het tempo en krijgen we een beetje Suede-glam zoals we dat ook zo goed kennen (en waar ik persoonlijk enorm van hou). Maar waar dit voorheen lang uitgesponnen nummers waren die echt toewerkten naar een dramatisch hoogtepunt, daar blijft het hier vrij kort en bondig allemaal.

Broken Music for Broken People is dan weer lekker meegalmen en doet me denken aan een kruising tussen Manic Street Preachers en The Cult.

Daarna rocken de mannen weer lekker stevig voort om op June Rain een beetje gas terug te nemen (en uiteindelijk met een redelijk crescendo te eindigen). Dan mag het langste nummer het album afsluiten: Life Is Endless, Life Is a Moment en dat doet mij een beetje denken aan The Cure.

Liefhebbers van Dog Man Star zullen Antidepressants wellicht te veel rock vinden, maar waar anderen Suede soms als te kitscherig bekritiseren kan die groep dit album weleens als zeer prettig ervaren.
Is dit album verrassend? Niet echt. Het verrassende zit hem vooral in het feit dat Suede misschien wel één van de beste comebacks van de laatste jaren heeft gemaakt en dat de heren die inmiddels ook de jongsten niet meer zijn meer energie dan ooit lijken te hebben.

Suede kan niet veel fout doen bij mij. Dog Man Star is zelfs één van de mooiste albums ooit als je het mij vraagt.

Toen ik begreep dat ze hier met een 'punk record' zouden komen dacht ik 'dat zal vast meevallen', maar kreeg wel het voorgevoel dat het misschien daardoor wat minder goed zou kunnen gaan vallen bij mij. Niet dat ik vies ben van wat vuige rock of een punk attitude, maar meer omdat ik van de glitter and glam hou als het om Suede gaat. De wat 'ruigere' Suede nummers heb ik maar zelden interessant gevonden.

Ik had dus de nodige reserves vooraf als het gaat om dit negende album alweer. Na A New Morning hadden we toch niet meer kunnen denken dat we ooit nog nieuw werk zouden krijgen, maar met Bloodsports, Night Thoughts en The Blue Hour wist de band toch echt drie keer op rij 4,5* te scoren.

Dat zit er nu (nog) niet in, tenzij ik op lange termijn anders ga denken.

In principe horen we op Autofiction niet eens een heel andere stijl. Het blijft galmen en alleen het rock gehalte is ietsje groter, maar eigenlijk ook niet eens zo heel veel. Punk record? Leuk verzonnen, maar nee. Drive Myself Home is gewoon weer ouderwets sterk en daar gaat het dan juist een tandje lager en It's Always the Quiet Ones is juist die vlammende en galmende glamrock waar ik dol op ben.

Dit is gewoon een fijne collectie nummers zoals je ze kunt verwachten van deze band. Minder groots en meeslepend, wat meer en vaker in de trant van Trash, We Are the Pigs en consorten. Helemaal prima. Bovendien kan er niet doorlopend torenhoog gescoord worden. Dit is nog steeds een zeer ruime voldoende en daarmee blijft Suede één van mijn meest favoriete bands ooit.

Minder groots en meeslepend. Gewoon lekker hoor! Verder nu even niet meer dan dat, en wie weet komt er later alsnog een verhoging met een halfje erbij.....

Oude liefde roest niet zeggen ze wel eens, toch is dat wel een beetje het geval tussen mij en Suede.
De jaren '90 waren perfect voor deze band met als hoogtepunt Dog Man Star dat stevig verankerd staat in mijn top 10 en een debuut om van te smullen plus een Coming Up die bijna net zo sterk is als dat top 10 album.

En toen was daar bijna de milleniumwisseling en was het gedaan met de pret. Head Music deed me niet veel. A New Morning viel daarentegen beter i.t.t. bij veel andere muziekliefhebbers maar het hoge niveau en mijn persoonlijke warme gevoel was wel aardig verdwenen. Suede hoort bij een tijdperk dat lang vervlogen is.

De solo-albums van Brett vond ik eigenlijk best goed en The Tears was ook best fijn maar die echte magie en van mijn kant vervoering ontbrak jammer genoeg wel.

Het nieuws dat de band toch nog actief bleek (helaas kon ik niet bij hun optreden in Amsterdam zijn een paar jaar terug) en zelfs een nieuw album zorgde er toch voor dat ik erg nieuwsgierig werd.
Zo mooi als toen zou het niet kunnen worden (als dat toch het geval was dan zou dat natuurlijk geweldig zijn) maar zoals gezegd beviel A New Morning mij best wel en waarom niet genieten van weer een paar nieuwe nummers.

Het werden er 10 die in een vrij rap tempo over je heen denderen. Daardoor lijkt het een beetje een grote brei van sterke Suede nummers maar geen onderscheidende Suede nummers. Pas tegen het einde komt er onderscheid en ik raad iedereen aan om toch zeker de rit uit te zitten naar die mooie nummers (Sometimes I Feel I'll Float Away en Always zijn daar een goed voorbeeld van).
Typisch Suede zonder het echte heilige vuur of de grootsheid van een Dog Man Star.
Maar daar ging ik al niet van uit en dat luistert dan wel relaxed.
Bloodsports bevat 10 puike nummers die doen wat je van deze band verwacht. Net zo genietbaar als hun vorige uit 2002 alweer of The Tears. Eigenlijk niet meer maar zeker ook niet minder. Ik ben er voor mezelf nog niet helemaal uit of dat komt doordat deze band voor mij bij een bepaalde tijd hoort of dat het puur het album zelf is.

Hoe dan ook is dit gelukkig geen zwak album geworden en kunnen ze er mee voor de dag komen. Voor de oude fans een leuke aanvulling en of ze er nieuwe fans mee winnen valt nog te bezien. Geïnteresseerden raad ik dan toch hun eerste drie albums aan.

Fijn om ze weer te horen, dat zeker! Nu de vraag of ik de cd of lp ga bestellen

Dog Man Star, de voorganger van Coming Up, maakte indertijd een verpletterende indruk op me. Orkestraal, donker en vooral steen- en steengoed.
In zulke gevallen kunnen opvolgers alleen nog maar tegenvallen, zeker als je vooraf te horen kreeg dat Suede op een wat luchtiger toer zou gaan.

Opener Trash laat dit gelijk al horen. Het is een veel luchtiger popnummer zonder pretenties. Enigszins een terugkeer naar het debuut waar ook meer van dit soort tracks staan. Maar wat een binnenkomer is dit Trash toch. Niks trash: dit is een popbriljantje!
En dan mijn favoriet, het lekkere noisy Filmstar. Noisy in de zin van lekkere glamrock, een heerlijk decadent sfeertje en pop van de bovenste plank. De donkere tijden van Dog Man Star lijken inderdaad ver voorbij, maar als dit het luchtige tegenwicht is dan lik ik hier net zo goed mijn vingers bij af.
Lazy ademt helemaal de sfeer van het titelloze debuut en doet zeker niet onder voor de beste nummers van dat album. Het heeft veel minder diepgang misschien, maar daartegenover straalt het enorm veel plezier uit en word ik er zelf ook heel opgewekt van. Eigenlijk is het gewoon een fantastische meezinger (en goed luisterend naar Brett Anderson kunnen we zelfs wel van meegalmer spreken).
By The Sea is voor mij persoonlijk een ander hoogtepunt op een album met eigenlijk alleen maar hoogtepunten. De heren nemen glam-gas terug en komen op de proppen met een juweel dat op Dog Man Star als zijnde één van de wat luchtiger songs zeker ook niet had misstaan.
She grijpt weer terug op de glamrock van de eerste nummers op dit album. Het is een ietwat zwaarder nummer misschien, maar de lalalala's en oehoes maken het dan toch weer vooral een uitstekend popnummer. Als je de gitaarpartijen hier hoort mis je Bernard Butler niet eens ( o ja, die was opgestapt....).
Beautiful Ones is ook weer een ijzersterk en vooral catchy nummer. Niet voor niks is dit op single verschenen. Het is duidelijk dat dit de zonnige kanten van de band laat horen zonder dat het irritant gaat worden. Dit nummer swingt anno nu nog steeds meer dan goed.
Starcrazy bevat prima gitaarpartijen en klinkt lekker fris als een regenbui op een mooie lentedag. Anderson jengelt vrolijk voort en het nummer steekt wederom sterk in elkaar. Het begint saai te worden: maar zo hoor ik (Brit-)pop graag.
Picnic By The Motorway gaat een tandje lager in de versnelling en krijgt daardoor wat meeslepends alsof Anderson je ten dans vraagt en je meesleurt door de balzaal. Lichtelijk aangeschoten besef je dat je niet kunt dansen maar dat het verder niet meer uitmaakt, want vermaken doe je je toch de hele avond al en het is jouw avond dus waarom ook niet.
Het ruim 7 minuten durende The Chemistry Between Us is wat minder compact en waaiert wat meer uit. Je zou denken dat 7 minuten wel heel erg aan de lange kant is (zo avontuurlijk is dit nummer nu ook weer niet), maar voor je er erg in hebt is het nummer al weer voorbij en heb je kunnen genieten van formidabel werk.
Saturday Night is een prachtige afsluiter waar het donkere van Dog Man Star zich weet te verenigen met het lichte en ietwat frivole van Coming Up.
De vraag dient zich gelijk aan of Suede dit niveau wel vol kan gaan houden. Ik bedoel maar: een waanzinnig goed debuut dat alle concurenten inderdaad wegvaagde, een opvolger die door mij als klassieker beschouwd kan worden en een derde album dat laat horen dat pop niet een vies woord hoeft te zijn........... je ging het ergste al vermoeden. Maar toen maakte dat zeker niet uit, want Coming Up bleek gewoon een geweldig album te zijn die tot de besten uit dat jaar behoorde en anno nu nog steeds in mijn rijtje 5* cd's staat.
Goed gedaan jochies!

7. Suede - Dog Man Star (1994)...........

Ik zat zo eens naar mijn top 10 te kijken en zag dat ik niet zo heel erg vaak wisselde. Slechts een enkele keer gaat er eentje uit, komt er een ander bij en soms komt er ook weer eentje terug.
Maar dit komt niet zo vaak voor. Een album die al sinds aanmelding op de site rotsvast in de top 10 staat (en eigenlijk ook al ver daarvoor) is dus Suede's Dog Man Star.

Wat is dat toch met mij en Brett Anderson 'ik ben bi zonder homoseksuele ervaring' en kornuiten? Is het dan toch weer die ietwat kitscherige kant die op dit album aardig donkere randjes heeft? Telkens weer kom ik bij dit soort albums uit en ze zijn veruit favoriet.
Toch blijkt dit album er dan nog eens extra bovenuit te steken zeker ook gezien de stabiele status in mijn top 10.
Debuut-album Suede behoorde al heel snel tot een van mijn favoriete, zo niet favoriete, albums uit het britpop-tijdperk halverwege de jaren '90.
En toen kwam de opvolger. Een album dat niet door iedereen begrepen werd en soms zelfs werd neergesabeld (ja die verdomde tweede he). Helemaal onterecht vond ik toen: dit was magistraal, dit had iets koninklijks! Alleen al die opener Introducing the Band; alsof hare majesteit met alle glorie binnengehaald moest worden.
Met We Are the Pigs bleek snel dat deze band nog steeds ijzersterke pop-songs wist te schrijven zoals ze ook op het debuut te vinden waren. Heerlijk is ook die glamrock-achtige gitaar van Bernard Butler. Helaas bleek het niet erg te boteren binnen de groep en vertrok de gitarist al zeer spoedig (het album was nog niet eens helemaal af). Een ijzersterke popsong dus, maar wel al met een wat donkerder randje.
Heroine is wederom zo'n glamrock-popsong. De broodnodige dramatiek ontbrak niet en het kitscherige randje bleef toch netjes binnen de lijntjes ingekleurd.
The Wild Ones was het eerste nummer dat ik toen bestempelde als hoogtepunt en 13 jaar later kan ik dat nog steeds wel zo stellen. Heerlijke, wat aanstellerige meegalmer. aERo is niet vies van een portie theatraal gedoe.
Met Daddy's Speeding gaat de band een ander pad op: het begint duisterder te worden, onheilspellender (zou het dan toch de nare sfeer binnen de band zijn die meespeelde?). Hier begin ik ook dieper het album in te duiken: het is als in een draaikolk waar moeilijk uit te komen valt.
Gelukkig geraken we met The Power in wat rustiger vaarwater. Het kan toch nog wel wat minder barok of duister, dat blijkt ook op het poppy New Generation wat zo aansluit op het debuut-album. Ik vind het een prachtsong, en zorgt ervoor dat je je klaar kunt gaan maken voor het wat zwaardere vervolg dat dit album zal gaan kenmerken. The Hollywood Life toont dit nog niet zo heel erg duidelijk, want ook hier is het weer meegalmen met Brett Anderson en meegevoerd worden op de glamrock gitaarpartijen.
Maar dan gaan gaan we naar de duisterder Suede hoeken in de vorm van The 2 of Us. Hier begint het bekende kippenvel te ontstaan. Was het tot nu toe genieten van ijzersterke nummers, nu komt daar die onheilspellende sfeer bij kijken die er voor zorgt dat ik juist dit album van de heren als favoriet bestempel.
Dit zet zich voort op Black or Blue, maar ondanks dat het donkerder klinkt weet het ook dat majestueuze te behouden. Het weet iets elegants te behouden. Ik vind het nog steeds een schitterend nummer.
Dan volgt een favoriet: The Asphalt World. Een prachtig, bijna 10 minuten durend epos dat me erg doet denken aan Peter Hammill. Ook hier weer een hoop dramatiek in de vorm van een mini-pop-opera (om maar eens een term te gebruiken). Butler is hier op zijn best.
Afsluiter Still Life is ook zo'n favoriet van mij. De Bolero op zijn Suedes.
Anderson galmt als nooit tevoren, het orkest zorgt voor bombast zoals de band het nooit meer heeft laten horen hierna en het album krijgt daarmee een afsluiter van heb ik jou daar. Groots, meeslepends en emotioneel.
Allemaal bij elkaar ingrediënten die er voor zorgen dat dit een van mijn lievelingsalbums is geworden. Een album dat ik nog steeds met alle liefde kan draaien alsof ik het voor de eerste keer hoor.

Mag ik Suede tot mijn grote favorieten benoemen? Ja, dat mag ik. Niet voor niets staat Dog Man Star in mijn top 10 en doen bijna al hun albums het goed bij mij.

Bret's solo-albums vond ik ook erg sterk dus kon ik leven met het feit dat Suede er niet meer was (de laatste twee albums voor hun terugkeer waren prima, maar niet ijzersterk).

En toen waren ze terug met Bloodsports. Een meer dan uitstekende plaat. De vraag is dan of ze dat niveau kunnen vasthouden of zelfs verbeteren.

Al bij opener When You Are Young begon het bij mij al te kriebelen. Dit is een heerlijke binnenkomer van niveau. En dan volgen er gewoon een hoop meer: lekkere rockers als No Tomorrow, afgewisseld met juweeltjes als Pale Snow plus I Can't Give Her What She Wants en galmende pathos als I Don’t Know How to Reach You. Het is op en top Suede en wederom op hoog niveau.

Nee, het is geen Dog Man Star (alhoewel The Fur & the Feathers dat niveau wat mij betreft wel degelijk weet te halen) en de impact van het debuut ervaar ik ook niet. Het is meer het gevoel dat Coming Up bij me oproept: we kennen het allemaal wel onderhand, maar oh wat is het toch prachtig en lekker. En dat is Night Thoughts gewoon ook.
Verwacht niks nieuws, maar verwacht wel een pak zeer sterke Suede nummers met een Brett Anderson die goed bij stem is. Glamrock, drama en een ietsiepietsie kitsch... ja daar val ik nog steeds voor!
Het tempo op de plaat is hoog: de nummers vloeien naadloos in elkaar over en die hoes is schitterend.

Night Thoughts stelt niet teleur, integendeel. Ik vind dit een ongelooflijk mooi en sterk album. Een zeer waardige opvolger van Bloodsports.

Na A New Morning uit 2002 leek het gedaan voor de Britse glamrock van Suede, zeker ook omdat zanger Brett Anderson op de solotoer was gegaan. Groot was toch de verrassing dat er in 2013 een nieuw album verscheen: Bloodsports, een verdomd goed album ook. Drie jaar daarna verscheen Night Thoughts, en ook dat was helemaal raak wat mij betreft.

The Blue Hour wordt door Anderson gezien als het laatste deel van de drie 'comeback-albums'. Of dat betekent dat we hierna voorlopig niets meer hoeven te verwachten moeten we dan maar gaan zien. Ik hoop het niet, want Suede is en blijft nog steeds een favoriete band die met zeer grote regelmaat fantastische albums heeft afgeleverd.

Hoe The Blue Hour zich gaat verhouden tot de rest van de discografie moet over lange termijn blijken. Hoe bevalt ie vers van de pers?

Eigenlijk als vanouds: het is bij tijd en wijle lekker zwelgen in de over de top dramatiek die we voorgeschoteld krijgen. Er zitten een paar orkestrale hoogtepunten bij (genieten op elk album toch telkens weer mijn voorkeur), het is fijn glamrocken, de ballads blijven mooi en Anderson is nog steeds goed bij stem.

Elegant staat naast groots, opgepompte drama naast intieme momenten. Eigenlijk niks nieuws en dat is helemaal niet erg, want ook The Blue Hour is weer een voltreffer van Suede met aan het einde de absolute hoogtepunten. Wat een schitterend slot kent dit album in de vorm van All the Wild Places (Droomvlucht van de Efteling is er niks bij), The Invisibles (bombast zoals het hoort te zijn) en Flytipping (hoe geweldig is dit nummer).

N.a.v. 2 zeer gewaardeerde cd's in mijn collectie (Seven Swans en Illinois) ben ik ook op zoek gegaan naar ouder werk van Sufjan Stevens, waaronder Michigan en dit wat onbekendere A Sun Came.
Ook hier drukt Sufjan al duidelijk zijn karakteristieke stempel op het geheel.
Toch heeft het ook een geheel eigen stijl. Op dit album hangt aan het begin een keltische sfeer.
De start is dan ook waanzinnig goed, maar halverwege slaat dit enigszins om. Het lijkt dan wel of we op een ander album terecht zijn gekomen, niet slecht, maar wel enigszins storend naar mijn idee.
Super Sexy Woman doet me denken aan Beck, en ook bij Jason heb ik dat sterk. Als je dan eenmaal weer gewend bent aan dat andere sfeertje heb je toch zeker weer te maken met een aantal lekkere nummers (m.u.v. rare probeersels als Satans Saxophones).
Ondanks dat dit album een beetje een allegaartje is en duidelijk niet één geheel weet te vormen vind ik het toch uiterst genietbaar en spannend. Verdient dan ook 4 *

Deze release komt volgens mij voor velen als een donderslag bij heldere hemel. Voor mij in elk geval zeker.
'Hier is de nieuwe EP en hier kun je het voor weinig downloaden of zelfs gratis streamen'. U doet het er maar mee. 'O ja, het is per direct verkrijgbaar'.
En dan 60 minuten! Een EP? Blijkbaar.
En wat moeten we verwachten van deze bijzondere artiest? Is hij het kwijt? Is de magie er nog of was er geen writersblock of wat voor gerucht er dan ook mocht ronddwalen op het net. Het statenproject moesten we uiteindelijk ook al niet al te serieus nemen bleek later en dat wist iedereen natuurlijk ook wel.
Stevens was misschien wat op de achtergrond geraakt maar is uiteindelijk ook niet echt helemaal weggeweest. Zijn 'projecten' weken gewoon wat af van zijn reguliere werk misschien.
Maar laten we eerlijk zijn: ook al zijn 'gewone albums' verschillen onderling nogal. Leg de electronica van Enjoy Your Rabbit maar eens naast de banjofolk van Seven Swans. Dezelfde artiest; een ander geluid.
En toch dragen al die producties een echt Sufjan-stempel en dat gaat ook op voor deze verrassing genaamd All Delighted People.
Er is een banjo, er zijn koortjes, er is kitsch en er is rustige folk.
Bij de opener All Delighted People [Original Version] kon ik alleen maar denken aan The Polyphonic Spree. Groots, meeslepend en ergens ook wel een beetje gekte. Euforische gekte: hallelujah!
De man slaagt er toch weer in om te imponeren. Verrassen misschien iets minder, maar dat komt meer omdat alle bekende ingrediënten wederom aanwezig zijn.
Dat zo'n bescheiden, schuchter ogende artiest (althans zo ervaarde ik hem live toch wel) telkens weer met dit soort bijzondere muziek op de proppen komt stelt mij meer dan tevreden, want ik denk toch wel dat ik een 'Sufjanatic' ben die kan concluderen dat deze EP gewoon weer ouderwets dik in orde is met misschien iets minder 'magie-gevoel'.
Geen kritische noot? Jawel. Djohariah is misschien wat onnodig aan de te lange kant en ik denk dat niet iedereen zit te wachten op de gitaarsolo's. Maar ook dat is Sufjan Stevens. Zelf vind ik het een prima compositie.

Welcome back Sufjan!

En voor degenen die de officiële info hier op een presenteerblaadje willen hebben:

All Delighted People is built around two different versions of Sufjan's long-form epic ballad "All Delighted People," a dramatic homage to the Apocalypse, existential ennui, and Paul Simon's "Sounds of Silence." Sounds delightful, yes! The song was originally workshopped on Sufjan's previous tour in the fall of 2009. Other songs on the EP include the 17-minute guitar jam-for-single-mothers "Djohariah," and the gothic piano ballad "The Owl and the Tanager," a live-show mainstay (and Debbie Downer if you ask us; what's it doing on a "Delighted" EP?).

Raise Your Hands!

De aankondiging van een nieuwe Sufjan Stevens in een jaar waar opeens al mijn grote favorieten met een nieuw album komen was er eentje die met een vreugdedansje begroet werd.
Het zou een soort Seven Swans worden, niet z'n minste, maar zat ik daar op te wachten? Dat album staat zo op zichzelf binnen de hele Stevens discografie. Nog een keer zoiets magisch na al die jaren waarin ik gewend ben geraakt aan zijn muziek? Ten tijde van Seven Swans was het immers allemaal nog nieuw.

Er begonnen wat wolkjes boven het vreugdedansje te vormen, als dat maar geen regendans zou gaan worden, zeker ook omdat No Shade in the Shadow of the Cross, hoe mooi ook, toch niet zo verpletterend bij me binnenkwam als gehoopt.
Een bijkomend probleem is dat ik nooit zo heel erg diep in teksten duik, en dat is iets wat bij Sufjan vaak meerwaarde heeft maar voor mij gewoon minder opgaat. Bij mij is het toch vooral het totaalplaatje waarbij teksten een bescheiden rol vormen.

Nu ik Carrie & Lowell twee keer beluisterd heb kan ik zeggen dat de zon weer is gaan schijnen en de wolken zijn verdwenen. No Shade in the Shadow of the Cross past perfect binnen deze kleine 3 kwartier Sufjan sereniteit. Deze keer geen toeters en bellen. Deze keer geen heftig gestoei met electronica.

Aha, dus toch een 'tweede Seven Swans'?! Nee dus.

Dit is geen banjoplaat. Het is een Sufjan-fluisterplaat. Van de schitterende opener Death with Dignity tot de betoverende, melancholieke afsluiter Blue Bucket of Gold neemt Sufjan je mee op een zeer persoonlijke reis waarin hij een intiem samenzijn met de luisteraar weet te creëren.
Ondanks het feit dat het een ingetogen album zonder al te veel grote uitspattingen is, lukt het hem om mij als luisteraar te behoeden voor een saai, langdradig album.
Ik denk dat de inkleuring van de nummers hier verantwoordelijk voor is: spaarzame electronica om het hier en daar van een grimmig randje te voorzien, en piano voor een haast nostalgisch 'instagram-gevoel'. De harde werkelijkheid voorzien van een net even wat mooier laagje. De koortjes keren terug maar dan zonder al te veel hulp van derden. Het is allemaal net even wat minder dan voorheen. Spaarzamer.

Twee keer beluisteren is zeker voor dit album niet genoeg om te kunnen bepalen of het zich kan meten met z'n grote klassiekers. Wat ik wel kan bepalen is dat het album me voor de volle 100% meevalt en dat het me gelijk de eerste keer al lukte om in de greep te raken van Carrie & Lowell. Tel daarbij op dat het nu al voelt als een album dat elke luisterbeurt meer van z'n schoonheid prijs zal gaan geven; dan kan ik alleen maar constateren dat ik uiteindelijk toch blij ben dat het niet weer een hoop bombast is geworden. Carrie & Lowell weet wel degelijk hard aan te komen maar doet dat op een andere manier.
Precies, Seven Swans doet dat ook maar de vergelijking gaat mank. Beide albums hebben weinig met elkaar te maken.
Het enige nadeel is dat Sufjan al wat jaren tot mijn favoriete artiesten is gaan behoren waardoor ik dusdanig vertrouwd ben geraakt met z'n stem en manier van musiceren dat de verrassing een stuk minder groot is geworden. Gelukkig zit de verrassing deze keer in het feit dat hij er gewoon weer in is geslaagd een diamantje af te leveren terwijl ik het deze keer niet echt verwacht had. Hoe doet hij dat toch?