Tja, wat moet je zeggen over de nieuwe Sivert Høyem?! De man komt nooit met iets slechts op de proppen. of het nu met Madrugada is of solo.

Dat is nu al niet anders. On an island is wederom een prachtalbum geworden. Alleen al zijn stem: daar word ik wel week van hoor.

Tegelijkertijd is het zoals zo vaak met veel grote favorieten: echt veel nieuws hoor je niet meer. Het is allemaal wel een beetje volgens beproefd recept. Enerzijds is dat gewoon goed want je krijgt kwaliteit, aan de andere kant is het niet verrassend en een beetje been there done that.
Maar wat boeit het als je negen juweeltjes voorgeschoteld krijgt? Mij niet in elk geval. Gek genoeg moet ik bij The Rust een beetje aan Teardrop van Massive Attack denken, zelfde vibe of zo. Erg fraai.
Is Lioness echt alweer acht jaar geleden??!! Ongelooflijk.

Ik geniet weer volop!

Een Antony-achtige meneer die dit album opent?! Hey, dan heb je mijn aandacht te pakken.
Wat is Trick of the Night een opvallende opener: alsof Antony een vakantie in een zuidelijk land er op heeft zitten en daarna roodverbrand een studio heeft geboekt om daar wat op te nemen.
Orkestraal, zwierig en zeker ook boeiend opent dit album alvast. Die is binnen.......
De 'vibrato-stem' van Ben Rogers die daarnet nog hoog was is plotsklaps lager en brommeriger (zou Tom Waits langsgekomen zijn?). O nee, het is toch een ander (David Greenep) want de vertrouwde hoge Antony-achtige stem horen we al snel terug in duetvorm op Chicken. Warme flamenco-gitaren geven dit nummer een geheel eigen sfeer mee en de combinatie tussen de brom en de vibrato is bijzonder te noemen. Unieke combinatie tussen deze 2 hoofdvocalen en bijbehorende begeleiding!
Four Leaved Clover sluit naadloos aan op Chicken. En wat is dit weer een ongelooflijk mooi nummer: viool, cello en die o zo bijzondere combinatie van Rogers en Greenep. Op internet komen termen als 'spooky' of 'Antony singing in hell' maar ik ervaar dat tot nu toe totaal niet zo: ik noem dit juist verlichtend en hemels. Maar goed: ieder z'n eigen idee hier over natuurlijk.
Same Again heeft het samenzweerderige in de backing vocals dat ik ook hoor bij Antony wanneer hij zijn stem inzet als backings. Heel erg fraai. En ook dit nummer is wederom hoogstaand te noemen. Een band die zulke vocalen neerzet en als instrumenten akoestische gitaar, banjo, viool en cello op dit nummer gecombineerd met subtiele blazers die doet het al snel erg goed bij mij maar dit is ook echt steengoed! Voeg daarbij de subtiele toevoegingen van o.a. zingende wijnglazen en je kunt al vermoeden waar ik het over heb.
Zingende wijnglazen? Een voorbij razende stoomtrein opent The Rest dat een beetje het vervreemdende heeft wat films van Tim Burton hebben: fascinerend, ongrijpbaar en hoe afstandelijk ook toch voor elkaar weten te krijgen je te boeien van kop tot eh.... teen. Tien tenen wel te verstaan want dit nummer is geen makkelijke kant en klare brok die voorgeschoteld wordt maar weet je toch van begin tot eind vast te houden.
Als ik A Jaundiced Eye van start hoor gaan begin ik voor het eerst een beetje het gevoel te krijgen van 'jongens, kom op, nu eens iets heel verrassend anders' en dat gebeurt niet echt. Hoe mooi ook, het gaat nu iets te lang door in hetzelfde tempo. Opeens moet ik ook niet meer aan Antony denken maar aan Andrew Bird en ook wel aan Beirut (Zach Condon). Misschien doordat de stem hier net even anders overkomt en vanwege de blazers die heel subtiel meedoen.
Ondanks dat ik een licht puntje van kritiek begin te krijgen is het wel degelijk weer een fraai stukje muziek.
Raven opent wel heel erg letterlijk met het gekras van het zwarte beestje. Mijn kritiek blijft een beetje staan: afwisseling had geen kwaad gekund maar dat neemt niet weg dat het gebodene wel van erg hoge kwaliteit blijft en ik er nog steeds van geniet. Dit is toch uitermate spannend te noemen wat ik hier hoor: gejaagde akoestische gitaar die fladdert en dwarrelt onder begeleiding van strijkers. Qua feer schiet me dan ook opeens Current 93 te binnen maar dan minder sinister.
Dat laatste laat me ook op The Reggae Song niet helemaal los. De titel heeft verder weinig van doen met het genre. En de stem van Rogers is weer helemaal in Antony-stijl.
Single Siamese Soul ademt wat mij betreft ook die zuiderlijke sferen uit en dat terwijl dit gezelschap toch echt uit druilerig Verenigd Koninkrijk komt. Hoezo triest? Hoezo somber? Dit is toch eigenlijk best een opbeurend nummer? Ik had het over hoognodige tijd voor afwisseling en hier hebben we het! En wat een ongelooflijk heerlijk gitaarspel. De vocalen mogen dan wel opvallen en veel benoemd worden, laten we de gitaar absoluut niet onderbelichten.
Curse Go Back! sluit het album af in stijl en instrumentaal af. Welke curse? Niks van gemerkt. Of eigenlijk toch wel: ik was behoorlijk in de ban van deze cd en vraag me de hele tijd af waar ik zat in 2008! Zat ik onder een steen gekropen of zo? Want dit is totaal aan me voorbij gegaan en werd me nu pas getipt door thebestfreaks waar ik hem (wederom) zeer erkentelijk voor ben.
Ik twijfel ernstig over mijn beoordeling. Dit verdient een 4,5* maar gezien mijn kleine puntje van kritiek en het feit dat dit album nog even moet rijpen en het stof dat deze sensatie heeft doen opwaaien weer moet gaan liggen geef ik het nu een zeer dikke 4*.

Zal ik, of laat ik.... ik heb dat eigenlijk elke keer weer bij een nieuwe Skunk Anansie. De laatste albums waren dan ook niet echt memorabel. Lekkere plaatjes hoor, maar vraag me niet wat er ook al weer op stond. Dat lukt me bij de eerste twee (vooruit, drie) beter.

Toch is Anarchytecture eigenlijk best een fijn plaatje geworden of er nu wat lichte pop-invloeden aan toegevoegd worden (je kunt er zowaar op dansen) zoals op Love Someone Else of er een glamrock sausje aan toegevoegd wordt zoals op Beauty Is Your Curse..... het klink wel gedreven. Tikkeltje gedateerd wellicht, maar het lijkt alsof ze er weer echt plezier in hebben.

Na het mislukken van haar solo-carrière kreeg Skunk Anansie een herstart. Het had voor mij niet gehoeven want ik vond met name het solo-debuut helemaal niet verkeerd.

Maar nu ik dit album hoor is het toch goed te weten dat ze er nog zijn. Goed, een rustig nummer als Death to the Lovers is nog geen Hedonism maar het blijft tenminste wel weer eens hangen. En In the Back Room doet me zelfs aan Queen denken met hun nummer Now I'm Here of beter: het disco/rock tijdperk van deze band. Of is het nu juist Kiss?

Daarmee mag Anarchytecture gerust een uitstekend album genoemd worden. Verwacht wat je verwacht kunt van Skunk Anansie. Die lekker rauwe vocalen van Skin en een puntige begeleiding. De boosheid van weleer is niet meer zo groot, de nummers op dit album weten eindelijk weer eens beter te beklijven.
Jammer alleen van die afgrijselijke hoes.

Het is lekker herkenbaar allemaal en ik verwachtte softe poprock n.a.v de berichtjes hier maar eigenlijk is er helemaal niet zo veel veranderd toch? Ze hebben die softe kanten toch wel vaker laten horen? Skunk Anansie heb ik zeker na het debuut altijd al wel redelijk veilige rock horen maken. Dan mag Skin wel boos doen, ik had vaak het idee dat het ook een beetje toneel was. Haar solo debuutalbum was ook erg lieflijk.
Lieflijk wil ik Wonderlustre niet noemen: het is catchy poprock van een bandje dat al lang niet meer urgent te noemen valt als het dat überhaupt ooit al geweest is (alhoewel ik wel wat heb met frontvrouw Skin). Er staan niet van die knallers op die andere Skunk Anansie albums telkens wel hadden. Dit album lijkt daardoor misschien wel wat constanter maar dat hoeft in dit geval geen verbetering te zijn. Ik mis die pieken toch wel een beetje hier. Wonderlustre grenst soms iets teveel aan saai.
En ach, verder is er niks mis mee. Het klinkt vertrouwd en zorgt een beetje voor een 'Trip Back to Memory Lane'. Kan ook best fijn zijn.
Bovendien is er aan het einde van het jaar toch maar plek voor 10 albums in de top 10. Daar gaat deze dan alvast niet belanden

Normaal zou ik dit album gelijk op vinyl aangeschaft hebben, maar er ontbrak iets en ik heb het laten liggen.

Dat ontbrekende stukje was er vanavond ineens. Zonsondergang met een prachtige lucht, al wat eerder donker, je voelt dat de herfst niet ver weg is en toch krijgen we waarschijnlijk nog een zomerse week. Een overgang waar ik het zelf altijd wat lastig mee heb als zomermens zijnde wetende dat de donkere, grauwe maanden er aan zitten te komen waar ik vrij slecht tegen kan.

Bij al deze gedachten en de natuur die zelf z'n werk deed stond dit album op. Het juiste moment. Ineens kwam het goed binnen. De connectie was er.

Wederom een prachtalbum, en dat het misschien wat minder spannend of baanbrekend is kan mij niet zo veel schelen. Het enige minpuntje? De al vaker genoemde fade-outs.

Een nieuwe Slowdive na 22 jaar? Mwoah. Weer zo'n band die terugkeert na jaren afwezigheid. Ik werd er niet direct heel erg warm van.
Maar ja, toen kwam Star Roving. Dat nummer klonk toch wel verdomde goed en ook Sugar for the Pill klonk nu niet bepaald als een vermoeid bandje dat weer wil gaan teren op oude roem.

Zou het dan toch interessant kunnen gaan worden?! In elk geval werd mijn interesse vanaf dat moment wel degelijk gewekt.

En nu is het nieuwe album te beluisteren in al z'n glorie. Zoals te verwachten krijgen we een flinke bak galm op ons afgevuurd en verdrinkt de zang, zoals het hoort zou je zeggen, af en toe flink in de zweverige gitaarpartijen. Niet echt verrassend dus. Maar ergens voelt dit album wel volwassener aan dan hun oudere werk.

Aan de ene kant valt 'de verrassing' me wat tegen, aan de andere kant krijg ik wel wat ik verwacht en ook graag wilde horen: een terugworp in de tijd. Prima shoegaze. Mooi, uitgesponnen gitaarpartijen met de kenmerkende, ietwat vage zang. Volgens het boekje? Beetje wel. Maar dan wel volgens een zeer fijn boekje.

Benieuwd hoe dit album op langere termijn gaat vallen en hoe het klinkt vanaf vinyl. Misschien net een tandje intenser met als gevolg een kleine opwaardering van de score. Vooralsnog ben ik blij met deze heerlijke release die geheel voldoet aan mijn uiteindelijk toch ontstane verwachtingen.

Over mijn belevenissen rondom deze band of het verschijnen van dit debuut hoef ik nu niet meer uit te wijden, dat valt allemaal terug te lezen indien gewenst.
Hoe ik tegenover dit album in zijn geheel sta heb ik nog niet echt duidelijk gedaan dus dat moet er maar eens van komen.
Gish is een album dat staat op een dikke 5* en zou zo in mijn top 10 kunnen staan, ware het niet dat ik een lichte voorkeur heb voor Siamese Dream.
Nu ik dit album weer eens hoor besef ik dat er voor mij persoonlijk echt nauwelijks verschil is. Dit is fris en speels en tegelijkertijd raakt het me nog steeds enorm. Hoe vreemd is het dan toch dat de 2 nieuwe nummers van Zeitgeist die ik ken toch zoveel minder doen.

Toen ik het album in 1991 in huis heb gehaald was ik nog niet gelijk om zoals ik dat b.v. wel voor die andere klassiekers uit dat jaar wel was (Nevermind van Nirvana en Ten van Pearl Jam).
Het duurde even tot de genialiteit en de emotie tot me doordrong. Daarna heeft het me nooit meer losgelaten.
I Am One hakt er natuurlijk al gelijk in met de rollende drums van Jimmy (die zeer bepalend zijn voor het geluid van deze band), de snerpende gitaren en de cirkelzaagstem van Billy.
Heerlijke lagen die de boel op en neer laten deinen en mij als in een kolkende golfbeweging omarmen. Scherp en uiterst effectief laat ik me helemaal meevoeren.
Het intro van Siva belooft al veel goeds: dit is een nummer dat blijft hangen. Het is tevens ook één van de beste nummers uit het oeuvre van de Pumpkins. Vlijmscherp fileert het alles in je omgeving. Als ik dit hoor heb ik alleen nog maar oor voor het nummer. Ik vertoef dan echt op een andere planeet. Vooral het spelen met hard en zacht blijf ik boeiend vinden. Dat hele lieve halverwege dat dan opeens weer rauw omslaat. #@**#$##mme wat is dit toch heerlijk en wat staat dit nummer nog steeds als een huis. Wat? Een kasteel!
Rhinoceros is zo'n volgend hoogtepunt. Wat een mooi staaltje muziek is dit toch. Ingetogen en tegelijkertijd toch ook weer ruw (zeker naar het einde toe).Was het bij I Am One een kolkende golfbeweging: hier is het een klein wervelwindje dat langzaam uitgroeit tot een flinke orkaan. Nog steeds een wereldnummer!
Mooi is de overgang naar Bury Me, een nummer waarop de drums weer een grote rol spelen en waar het ritme je dwingt te luisteren. Loodzware riffs die toch op de een of andere manier niet log overkomen. Ik vind het knap gedaan. Dit is power in het kwadraat. Pure oerkrachten die hier de klok slaan. Let zeker ook op de fantastische gitaarsolo's.
Op Crush is het het basloopje dat de aandacht opeist. Mooi donker en daaroverheen dat kristalheldere gitaarloopje. Ook in dit soort rustige nummers is de band altijd sterk geweest. Heel subtiel weet het nummer je langzaam te betoveren en krijgt het je volledig in zijn greep je na afloop starend naar niets achterlatend. Verdwaasd kom je weer bij op Suffer. Dat gaat niet in 1 keer van "welkom terug", maar het is een langzaam ontwaken en beseffen dat je er nog bent. Het is een sprankelende pop-rock song die wederom weet te ontroeren. Prachtig ook weer hoe er gespeeld wordt met tempowisselingen en dynamiek. En dat in een niet eens zo stevig rocknummer, maar in een haast breekbaar en uiterst fragiel stuk muziek.
Snail gaat wat trager van start en kent een slepende opbouw. Het treitert en tergt en weet ondanks dat er voor te zorgen dat ik van dit nummer ben gaan houden. Wat een hemelse melodieën hoor ik hier toch, het scheelt niet veel of de tranen van ontroering komen door. Heftig slingert het alle kanten op en net als alle voorgangers wederom een ijzersterk nummer te noemen.
Tristessa is er eentje in de categorie 'we gooien de beuk er even in'. Dat klinkt niet zo positief maar zo beschouw ik het wel. Dit is heerlijk beuken en losgaan op een stevige drumbodem met heerlijke lagen gitaar.
Window Paine hoort voor mij ook in de categorie beste Pumpkins-nummers ooit. Wat een magistrale opbouw, wat een spanning; hoe speels en tegelijkertijd magisch gaan ze naar het einde toe.
Dit is voor mij persoonlijk een nummer waarin al het goede van deze band samenkomt. Wat is en blijft dit een geweldig sterk nummer. Ik kan dit niet eens op originele wijze naar voren brengen.
Misschien dan toch een heeeeeeeeeeeeeeeeeeeel klein puntje van kritiek in de vorm van het door D'Arcy gezongen Day Dream. Lange tijd heb ik dit nummer een beetje een vreemde eend in de bijt gevonden. Dat beeld is in de loop der jaren juist vervaagd en is uitgegroeid tot een heerlijke toegift op dit album. Zo'n bakje koffie na dat overheerlijke toetje dat weer volgde op dat heerlijke diner.
Zoals gezegd is dit album nog steeds een van mijn favorieten ooit. Het kan ook niet los gezien worden van een bepaald tijdsbeeld waar ik prima herinneringen aan heb. Qua emoties is het ook niet zo vaak meer voorgekomen zoals bij dit album en daarom koester ik dit monumentje tot op de dag van vandaag en hoop ik dat die emoties telkens weer naar boven weten te komen en dat dit nooit zal veranderen. Gelukkig gebeurde dat weer bij mijn meest recente luisterbeurt zojuist, dus ik kan weer met een gerust hart gaan slapen...........

In 2011 was ik erbij in Amsterdam (HMH). Het concert waar ik waarschijnlijk het langst over heb getwijfeld: wilde ik deze nieuwe versie van de Pumpkins wel zien en horen? Ik was al fan-af en live zijn ze altijd wat wisselvallig geweest. Daarbij heb ik ze in hun hoogtijdagen vaak genoeg gezien.
Toch gedaan en aangenaam verrast, zelfs dusdanig dat ik er echt moeite mee had dat ik ze niet in Paradiso kon zien afgelopen zomer wegens vakantie.

Dan maar deze live cd's inclusief dvd in 3d. Over de laatste kan ik kort zijn: die ken ik nog niet (gaat snel gebeuren).
Maar aangezien ik toch meer van het luisteren ben voorlopig de 2 cd's.

Zoals met bijna alle live albums geldt ook hier: liever erbij zijn want dat is leuker. Deze live uitvoeringen voegen niet zo heel erg veel toe aan de studioversies en ik mis toch wel wat hoogtepunten die ik indertijd zelf mocht beleven.
Ik mis b.v. Starla, Geek U.S.A., Muzzle, Window Paine, Soma, Siva, Frail and Bedazzled, Silverfuck, Thru the Eyes of Ruby en For Martha, allemaal nummers die werden gespeeld in de HMH.

U zegt dat zijn er veel? Ik zeg inderdaad!

Dit album is duidelijk ter promotie van Oceania (die ook al weer een tijdje uit is natuurlijk). Nu vind ik dat best een lekker album maar dan zet ik dat makkelijker op dan 2 live cd's van een optreden waar je gewoon bij hoort te zijn.
De Pumpkins zijn lekker op dreef dat wel maar dat waren ze deze tour volgens mij altijd toch wel. Billy heeft voor mijn gevoel serieuzere bandleden om zich heen dan ten tijde van de originele bezetting (die overigens wel mijn voorkeur hebben maar dat is mede door het sentiment rondom deze band).

Oceania live in NYC is daarom best een leuk document van deze tour maar vooral voer voor de fans die nog over zijn en het album Oceania wel okay vinden.
De rest mag het links laten liggen.

Goed, mijn favoriete bandje van weleer brengt een nieuw album uit. Adore was de eerste tegenvaller en dat album is exact 20 jaar oud. Machina deed me nog veel minder. de liefde was over, en die liefde was heel groot. Fan van het begin, Gish was net uit, en daardoor ook al vroeg live meegemaakt. Na Prince was dit voor het eerst dat ik zo vol in een band dook.

Maar de Pumpkins waren het niet meer voor mij. Het leek er ook op dat ze gestopt waren totdat Zeitgeist uitgebracht werd. Aardig, maar niet meer dan dat. Oceania deed het dan een stuk beter bij mij. Oh ja, er kwam nog wat achteraan: Monuments to an Elegy was een half uur zwakheid ten top. Ene oor in, andere uit.

En nu krijgen we volume 1 van Shiny and Oh So Bright, wat impliceert dat er nog een volume 2 gaat komen. Laten we dat nog maar afwachten. Niets zo veranderlijk als onze Billy Corgan. Het Teargarden by Kaleidoscope project was ook niet helemaal geworden wat beloofd werd.

Durf ik het eigenlijk nog wel aan? Jawel. Corgan solo TheFutureEmbrace vond ik niet te pruimen, maar zijn Ogilala van vorig jaar had wel wat .

Het gospelachtige Knights of Malta opent dit korte avontuurtje Ik vind dit heel erg lijken op werk dat Mark Lanegan met de Soulsavers uitbracht. Een warm nummer dat goed in elkaar steekt en best wat belooft voor de rest van het album. Mooie geluiden, een redelijke gitaarsolo, strijkers en een dameskoortje. Niet erg Pumpkins zoals ik ze ken, maar dat is niet erg. Overigens hebben we hier te maken met de originele bezetting op d'Arcy na die hier vervangen is door inmiddels ook wel oudgediende Jeff Schroeder.

Silvery Sometimes (Ghosts) doet heel sterk aan 1979 denken, een nummer dat enorm favoriet is bij velen en wat gek genoeg bij mij juist tot de zwakkere broeders van Mellon Collie behoort. Neemt niet weg dat ook dit nummer best sterk is en beter dan we gewend zijn van de mannen sinds lange tijd. Prima poprock. Hadden we dit in 1995 niet heel erg geweldig gevonden met z'n allen?!

Travels klinkt ook redelijk luchtig. Vrij verzorgde rock, niet erg spannend verder. Doet een beetje aan Zwan denken. Oh ja, die hadden we ooit ook nog. Weinig memorabel en dat is dit nummer dus ook niet, maar slecht is het zeker niet. Het klinkt aangenaam, maar is dat wat we willen van de Pumpkins?! Misschien is dat wel het probleem waar de band al jaren mee worstelt. Wat willen ze zelf en wat wil het publiek? Het is en blijft lastig.

Op Solara proberen ze een beetje de oude boze Pumpkins terug te toveren. Nee, het is geen Heavy Metal Machine en ook geen Zero. Het past op Zeitgeist. Leuk geprobeerd, maar het verbleekt als je het naast het oude werk legt. Maar dat is dan weer onze fout als liefhebbers. Je moet niet altijd maar willen vergelijken. Ja maar, ja maar.......
Niks mis met Solara, maar heel erg warm kan ik er ook niet van worden. Gewoon leuk. Maar de Pumpkins waren ooit niet 'gewoon leuk'. Ze waren steengoed.

Op Alienation keert het ietwat zweverige van de opener terug. Ik herken hier een beetje het solowerk van Corgan's laatste album Ogilala in terug. Eigenlijk best fraai, maar had beter onder zijn eigen naam uitgebracht kunnen worden zoals hij vorig jaar met soortgelijke nummers deed. Toch doet dit nummer best wel wat met me, ondanks dat het eigenlijk best een flauw nummer is. Ik kan het niet goed verklaren. Dat was met Ogilala net zo. Het is een berustende Corgan en dat is altijd beter dan krampachtig terug naar het verleden willen gaan. Ja, dit vind ik wel mooi, mede door de opbouw die in het nummer zit en het Queen-geluid dat ik een beetje ontwaar.

Marchin' On is wat furieuzer. Ze kunnen het nog wel. Gas erop en gaan. Het is alleen zo weer gedaan met het nummer en het is een beetje spierballenrock Pumpkins onwaardig. Dat is niet heel erg, maar dan had ik het liever van een ander bandje gehoord en niet van mijn ooit zo geliefde Pumpkins.

With Sympathy is een beetje categorie luchtiger nummers van Mellon Collie zoals Galapogos of Thirty-Three. Hier valt weinig op aan te merken eigenlijk, maar op een kort album als dit pakt het gek genoeg minder goed uit dan genoemde nummers ooit deden op Mellon Collie waar de afwisseling juist zo mooi was.

Zoals bekend duurt het album slechts een half uur. De klacht die velen over Mellon Collie hebben is de lengte. Daar ben ik het nooit mee eens geweest. Dat past juist heel goed. Deze dertig minuten zijn gewoon wat te kort. Het wordt er wat vluchtig door.

En zo zitten we al weer bij afsluiter Seek and You Shall Destroy. Te glad geproduceerd, iets wat voor wel meer nummers opgaat. En blijkbaar weten ze niet hoe ze het nummer moeten afronden, dus trekken ze de stekker er maar gewoon uit.

Moeten de Pumpkins sowieso niet de stekker eruit trekken? Misschien wel. Corgan solo op Ogilala was zo slecht nog niet en veel nummers op dit album ademen eenzelfde sfeer, weliswaar met wat meer instrumentatie. Alleen komen de drums van Chamberlin nu niet bepaald goed door op dit album, toch ooit heel erg bepalend geweest voor het Pumpkins-geluid.
De laatste keer dat ik ze live zag was in de HMH en dat was toch wel ouderwets fijn, zelfs met andere bandleden. Maar is dat voldoende om door te gaan met albums als Shiny and Oh So Bright, Vol. 1? Ze toeren weer en dit album wordt behoorlijk genegeerd (alleen Silvery Sometimes (Ghosts) komt aan bod). Je kunt je dus afvragen of het nog nodig is nieuwe albums af te leveren.

Het blijft een beetje hangen en wurgen met de Smashing Pumpkins. Ik weet ook niet of ik ze simpelweg ontgroeid ben, niet meer zo into dit soort rock ben, of dat het gewoon te zwak is en ik de rit niet eens had afgemaakt als er niet Smashing Pumpkins op stond.
Het is geen slecht album. Het is nogal kort en categorie 'wel aardig' en dat is misschien toch Pumpkins onwaardig. Of toch niet?! Ik hou het dan toch maar even bij Oceania als te gekke terugkeer.

3,75* afgerond naar 3,5*.... vooralsnog.

1991: N.a.v een klein artikeltje eens aan de band Smashing Pumpkins begonnen met hun debuut. Ik deed dat wel vaker in die tijd (internet was er nog niet). Langzaam aan groeide dat uit tot een enorme favoriet (en Nirvana moest nog doorbreken).
Voor de tweede keer in mijn leven verliefd op een artiest/band.......... heerlijk.

1993: Mee als leiding op zomerkamp. De nieuwe cd van de band waar ik inmiddels fan van was geworden stond op punt van uitkomen. Ik moest wachten tot het weekend waarin ik weer thuis zou zijn om het in huis te kunnen halen. En wat duurde dat wachten lang. Maar de beloning was groot. Siamese Dream bleek net nog een stukje mooier en beter dan Gish (die eigenlijk al nauwelijks overtroffen kon worden).

Siamese Dream.................. de nummer 2 in mijn top 10.

Voorloper op dat album, Cherub Rock sloeg al in als een bom. Hoe vaak ik die cd-single heb gedraaid durf ik niet meer te zeggen. Ik durf er wel om te wedden dat mijn omgeving er knettergek van moet zijn geworden.
Het begrip cirkelzaagzang moet ongetwijfeld door Billy Corgan zijn uitgevonden: die zeurende, snerpende, zeikstem die dwars door die eveneens zagende gitaarpartij heen kon snijden. Op Quiet kwam dat allemaal zeer goed tot zijn recht. Als een scherp mes door een pakje boter.
Dat Corgan (wilde haast '& Co' schrijven, maar dat gaat op dit album waarop hij zowat alles in zijn eentje heeft gedaan niet op) ook in staat was om onsterfelijke indie-pop songs te schrijven bewijst hij op de single Today. Zodra je het intro hoort weet je al genoeg: dit deuntje is lange tijd niet meer uit je kop te rammen.
In Hummer herkende ik weer een beetje de stijl zoals ik die kende van Gish: mooi uitwaaierende gitaarpartijen verpakt in een weergaloze melodie. Meeslepend tot en met.
Rocket is zo'n nummer dat vanaf het eerste moment tot mijn favoriete nummers van deze band is gaan behoren. Ik heb een zwak voor dit nummer; dat is niet normaal meer. Ook niet normaal was dat ik dit eens kei-hard draaide op mijn koptelefoon en totaal niet in de gaten had dat ik al een tijd werd gadegeslagen door mijn moeder die vast gedacht heeft dat ik een of andere aanval kreeg.
Ook deze band heeft zijn eigen grote alternatieve meebler hit, hier in de vorm van Disarm. Typisch zo'n nummer dat volop meegezongen kan worden tijdens live-concerten. En neem van mij maar aan dat ik daar ook flink aan meegedaan heb indertijd.
Soma heb ik altijd beschouwd als een 'verbindingsnummer', een opmaat voor nog veel grotere daden. Geek U.S.A. was nog niet dat nummer, maar zorgde wel voor een tandje hoger, de versnelling naar boven. Zo'n nummer waar je heerlijk loos op kon gaan in de moshpit tijdens concerten.
Mayonaise is dus wel die grotere daad. Wat een hemeltergend mooi nummer, wat een passie. Dit nummer kietelt je hele lijf van boven naar onder en zo nog vijf-en-een-halve minuut heen en weer terug.
Met Spaceboy nemen de Pumpkins weer een beetje gas terug. Zo op het eerste gehoor een breekbaar nummer, maar ook hier barst het van de scherpe kantjes waardoor het niet in een zoetsappige balad weet te verzanden maar juist in een schitterend nummer dat flink weet te ontroeren.
En dan eindelijk, daar komt ie dan. De muzikale wip van je leven: Silverfuck.......... Wat een groots nummer. Een ritje in de achtbaan is er niets bij. Live werd dit nummer in de loop der tijd ook steeds uitgebreider. Allerlei nummers werden er aan toegevoegd ('Somewhere over the Rainbow'), om dan vervolgens tergend lang ergens in de lucht stil te blijven staan om dan vervolgens tot explosie te komen. U riep muzikaal orgasme? Ik knik volmondig ja. Silverfuck inderdaad........
En dan komt het sigaret-na-de-sex moment in de vorm van Sweet Sweet. Even naknuffelen nog, even bijkomen.
Maar er is nog een lieflijk toetje dat Luna heet. Weer zijn daar die uitwaaiende gitaar-melodieën en nu eens wat minder cirkelzaagmomenten maar meer zijdezachte fluisterstukken (iets wat Corgan ook beheerst).

Iedereen heeft zo zijn favoriete artiesten. Bij mij waren dat begin jaren '90 de Smashing Pumpkins.
Gish zorgde ervoor dat ik verliefd op ze werd. Siamese Dream verstevigde en bevestigde mijn liefde. Mellon Collie & the Infinite Sadness bewees dat ik goed zat.
Helaas zorgde Adore er uiteindelijk voor dat de liefde sleur werd en over wat daarna kwam wil ik het hier bij dit album niet hebben.

Siamese Dream????

Als groot oud-fan is het natuurlijk best spannend om dit album dan eindelijk te kunnen gaan voorzien van een beoordeling en commentaar.
Het kan namelijk alle kanten opgaan: ga ik zo'n oude verzuurde fan worden die roept dat het vroeger allemaal beter was of ga ik zeggen dat het me allemaal meevalt?
Is het eigenlijk ook wel eerlijk om dit album te vergelijken met de eerste 3 albums die stuk voor stuk in mijn top 10 thuis horen? Albums waar ik een enorme band mee heb. Albums die gevolgd werden door veel minder werk van Corgan en de zijnen.
Misschien is dat laatste stukje nu juist toch wel een prettige bijkomstigheid. Die laatste Pumpkins albums, Zwan en het solo-project waren van dusdanige kwaliteit dat er wel degelijk lichte hoop is ontstaan bij mij dat Zeigeist daar aan voorbij zou moeten kunnen gaan. Dat dit niet meer het niveau van de eerste 3 gaat halen is niet zo vreemd. De 'zeitgeist' is nu eenmaal anders anno 2007. Ik ben heel wat jaartjes, albums en allerhande artiesten verder inmiddels....
Genoeg geleuterd. Laat ik de nummers eens langs gaan na 3 volledige luisterbeurten van deze nieuweling of moet ik zeggen reünie (wat het niet echt is door afwezigheid van D'Arcy en James Iha)? De vermelding van 3 luisterbeurten is uiteraard van belang, want er kan altijd nog wat geschoven gaan worden op de lange termijn, alhoewel dat meestal nooit op schokkende wijze plaats zal vinden.

Doomsday Clock is al enige tijd op te snorren op het net en ken ik dus al wat langer dan de rest. Het album opent hiermee best aardig. Aardig ja, zeker niet schokkend, opwindend of verrassend.
Donkere gitaar-ritmes en vooral dat kenmerkende drumgeluid van Jimmy Chamberlin zonder wiens medewerking er gewoon geen sprake zou zijn geweest van een nieuwe Pumpkins-cd.
Het nummer is redelijk catchy en weet op zich de aandacht te trekken, alleen moet gezegd dat we niks nieuws horen en we het allemaal net even beter hebben gehoord van Corgan & co. Ontevreden? Nee dat niet, het klinkt al beter dan het meeste werk op Machina. Daarbij kom ik met een nummer als dit deze zomer wel door. Vooruit dan maar: 'welcome back Smashing Pumpkins'.
Door naar het volgende nummer, genaamd 7 Shades of Black.
Het opent al weer lekker ruig, de harde gitaarinslag van de opener wordt hier doorgezet. Prima drive en qua zang weer erg vergelijkbaar met Doomsday Clock. Op de een of andere manier is de stijl van zang een beetje aangepast op dit album lijkt het wel. Meerdere lagen, iets minder snerpend, meer 'samenzang'.
Het nummer knettert en spettert en kent wat leuke springerige momenten. Het gitaargeluid is erg vurig maar is naar mijn smaak iets te strak ingesnoerd in het totaalgeluid. Hierdoor is het net even minder rafelig allemaal en dat had best gemogen. Een strak geoliede machine die hier op volle toeren staat. Niet schokkend wel erg lekker.
Bleeding The Orchid opent galmend en blijkt dan alras een midtempo song te worden. Hier is cirkelzaag Billy weer wat herkenbaarder, maar dat gaat niet voor het hele nummer op waar wederom met de zang gestoeid wordt: veel lagen over elkaar heen waardoor je een sterk 'solo met vele backings-gevoel' krijgt.
Het is geen nummer dat me in mijn hart weet te raken zoals veel nummers uit de eerste jaren dat deden, maar toch vind ik het wel een aangenaam nummer om te horen en ja: dit vind ik dan toch allemaal leuker dan wat er te vinden was op die laatste albums.
Het klinkt toch allemaal nog vrij log en zelfs wat stroperig hier en daar en dat wordt doorbroken op That's The Way (My Love Is) dat iets luchtiger van toon is. Het grappige is wel dat het nu gelijk een nummer is dat me minder doet. Natuurlijk valt het drumwerk op, natuurlijk cirkelzaagt Corgan als vanouds door de gitaarmuur heen, maar het nummer is net even iets te niemandallerig voor mij. Misschien is dit er dan zo eentje uit de categorie 'moet groeien' en als dat zo blijkt te zijn kom ik er later nog wel eens op terug.
Tarantula was het eerste levensteken en dat nummer ken ik inmiddels dan ook erg goed. Mijn mening blijft staan: het is een prima rocknummer dat goed past in het betere middenmoot-werk van deze band, maar aan de top hoort het zeker niet. Dit is geen Ruby, Rocket, Siva of weet ik het wat. Toch kan ik er nog steeds lekker op stuiteren en gaat het adhd-gehalte met sprongen omhoog. Gewoon een lekker rocknummer en daar is op zich niks mis mee. Ik heb de band nog niet live meegemaakt dit jaar, maar ik kan me goed voorstellen dat dit live wel erg goed aanslaat.
Starz klinkt in het begin iets minder vol en vet en hier valt de zang toch wel weer op, met name de backings (voornamelijk Corgan zelf).
Al snel gaan alle registers weer vol open en krijgen we hier en daar spannende gitaar-lijntjes te horen die de band met name op Mellon Colie nog wel eens tevoorschijn wist te toveren. Toch bekruipt met het gevoel dat er koudwatervrees heerst, want het lijkt wel of Corgan zich op de een of andere manier inhoudt waardoor ook dit nummer net niet boven de massa weet uit te stijgen. Toch hoor ik dingen waarvan ik denk: ja, ze kunnen het nog, nu die vrees van je afschudden en er net nog even meer voor gaan. Prima nummer.
United States is weer zo'n ouderwets lang nummer. Het zijn vaak die lange nummers die het bij mij het beste doen. Denk aan Silverfuck, Ruby of Porcelina. Ook over dit nummer werd gesproken dat het er weer eentje zou zijn waar we als fans zeer goed mee uit de voeten zouden moeten kunnen. Mijn verwachtingen waren dus hooggespannen. Het intro doet al geloven dat het wel eens zou kunnen kloppen. Er is sprake van een spanningsopbouw en die spanning wordt beetje bij beetje hoger. Al heel snel heeft dit nummer me in mijn greep. Het is wat harder, wat ruiger dan genoemde juweeltjes, maar het doet me wel wat. Eindelijk weer een Pumpkins-klassiekertje in de dop. Avontuurlijk, donker, vies, voos en vooral spannend. Als we de vraag stellen of ze terug zijn dan kan ik aan de hand van dit nummer volmondig ja zeggen. Gloeiende, gloeiende: van dit soort nummers wil ik er nog heel veel horen van deze band!!!
De overgang naar Neverlost kan haast niet groter. Dit nummer klinkt een stuk poppier en heel eerlijk gezegd weet het niet echt te raken. Het kabbelt iets te veel door en kent weinig leuke momenten. En als het dan ook nog eens na zo'n magistraal nummer als United States komt is het bij voorbaat al kansloos.
Bring The Light heeft ook wat meer pop in zich, maar het zware gitaargeluid laten ze nergens los (iets wat op het hele album niet echt gebeurt jammer genoeg). Toch vind ik dit nummer dan weer leukere pop-rock. De Queen-achtige gitaarsolo na 2 en een halve minuut doet het nummer zeker ook goed (de solo had langer mogen duren). Hier durven ze net even wat meer extraatjes uit de kast te trekken en dat pakt gelijk beter uit.
(Come On) Let's Go! gaat weer van dik hout zaagt men planken. Toch wel een minpunt aan dit album: het is daardoor net niet afwisselend genoeg en mist dan ook de spanningsopbouw van hard en zacht die het oudere werk zo kenmerkte. Het gevaar van eenheidsworst ligt net iets te veel op de loer. Het is een geluk dat het toch nog prima rockers zijn waar de kwaliteit het van een ondergang weet te behoeden, maar hierdoor schaart dit album zich niet op eredivisie-niveau, daarvoor ontbreekt er net even te veel aan nummers als deze.
Gelukkig is For God And Country dan weer wat afwijkender. Meer experiment (alhoewel dat een groot woord is hier). Nu is experimenteren met electronische toevoegingen iets wat bij de Pumpkins niet altijd goed uitpakt in mijn beleving, maar het is gelukkig dermate minimaal dat het nummer er niet door ontspoort. Opwindend is helaas ook niet van toepassing.
Blijft over de afsluiter Pomp And Circumstances. Een nummer dat flink afwijkt van de rest. Een typische Pumpkins-afsluiter ook.
Van mij had er meer experiment in deze vorm mogen plaatsvinden. Nu moet ik zeggen dat dit nummer nu niet bepaald bijzonder is te noemen maar het zorgt wel voor wat verandering en afwisseling op dit album.
Een album dat helemaal is geworden wat ik er van verwacht had n.a.v. Doomsday Clock en Tarantula: zo op het eerste gevoel net ietsie leuker dan Adore of Machina en al helemaal beter dan Zwan of Corgan solo, maar het haalt het in de verste verte niet bij die magistrale eerste drie albums. Qua gevoel doet dit album me ook niet zo veel meer. Mijn hart slaat er geen seconde van op hol.
Toch is het best fijn om weer eens een lekker, nieuw, stevig rock-album in huis te halen en dat die dan ook gemaakt is door Smashing Pumpkins is een leuk extraatje.
Dat ze het nog kunnen bewijst United States wel en die is er dan ook verantwoordelijk voor dat ik dit nu beloon met een magere 4*. Inderdaad: zonder dit nummer was het 3,5 (een score die Adore heeft gekregen).

Trek uw eigen conclusie

Jongen-meisje, gitaar-toetsenbord, rammel-rammel en lieflijke samenzang.
Ja, we kennen het wel en telkens weer blijft het aanstekelijk zo ook bij dit duo bestaande uit Ryan Hamilton en Jencey Hirunrusme.
Deze twee werden verliefd en gingen een bandje vormen, namen een cd op (Smile Smile debuut 'Blue Roses'), kochten een huis, verloofden en gingen trouwen.
Ay, dat is meestal slecht voor het maken van goede muziek, en ja hoor, het duo ging weer uit elkaar maar niet op muzikaal vlak.
Gelukkig maar want anders was Truth on Tape er waarschijnlijk niet geweest. Ondanks dat het allemaal vrolijk overkomt op dit album heeft het stel natuurlijk wel een roerige tijd achter de rug. Ze noemen het zelf ook hun 'break-up record'.

En dan mijn persoonlijke bevinding: dit is muziek die ik niet dagelijks zal opzetten maar die ongemerkt misschien toch vaker voorbij gaat komen dan ik zelf in eerste instantie in de gaten zal hebben. Het is mij soms iets te lo-fi voor mijn gevoel maar tegelijkertijd geeft dat de liedjes hun charme en ach als ik The White Stripes en Belle and Sebastian ook kan waarderen waarom dan niet deze versie.
Truth on Tape is gewoon een zeer charmant album waar je vrolijk van wordt (ondanks het minder vrolijke thema).

Uit Zweden komt regelmatig wat leuks. Sofia Talvik was mij nog niet bekend zoals b.v. Sophie Zelmani dat wel is (en die een beetje in het zelfde rijtje geplaatst kan worden).
Nadat ze in de VS een akoestische solo-tour had gemaakt wilde ze terug naar 'basics'.
Dat wil in dit geval zeggen dat Talvik het eenvoudig heeft gehouden op The Owls Are Not What They Seem: zang, gitaar en wat spaarzame toevoegingen om het geheel wat te kruiden. Overigens vind ik die spaarzame toevoegingen waar ze het over heeft soms best nog uitbundig en rijkelijk toegevoegd.

Ik ben niet bekend met haar oudere werk dus ik heb geen idee hoe dit album zich daartussen mag plaatsen en of ze geslaagd is in haar opzet.
Misschien is dat wel mijn voordeel omdat ik The Owls Are Not What They Seem nu behoorlijk objectief kan beluisteren.

Twaalf lievige pop-folk liedjes gezongen met een heldere stem. Nergens opzienbarend want Talvik blijkt een vis die zich begeeft in een wel heel erg overbevolkte grote zee.
Toch weet ze wel aan te slaan bij mij. Het klinkt verzorgd en mede door de opzet van dit album heeft het iets puurs in zich. Puur als de zangeres zelf want ze ziet er toch niet verkeerd uit.
Typisch een album waar je veel mensen een plezier mee kunt doen maar waar de avontuurlijke luisteraars niet veel mee kunnen. Maar zelfs dan nog hebben ook die wel eens behoefte aan fijne achtergrondmuziek en dan is dit zo beroerd nog niet.

Gewoon een fijn plaatje. Niet veel meer of minder. Ongetwijfeld de reden dat het nog niet erg opgepikt wordt terwijl het toch in januari al is uitgekomen.
Katie Melua te zoet? Dan is Sofia Talvik misschien wel wat.

Niets zo veranderlijk als Marc Almond: die wisselt volgens mij elke dag van mening.

Nooit meer toeren, toch vaak toeren, geen albums met nieuwe eigen nummers meer, toch nieuwe albums met eigen nummers.

Hij is zo productief als wat met allerlei projecten (zijn laatste is punkrockbandje The Loveless, met inmiddels al twee korte albums op naam). Flink wat solo-concerten in mei in Nederland dit jaar? Welnee, doen we niet meer. Plakken we een flauwe Covid smoes op en stellen we uit tot 2023. Zien we dan wel weer. En ga zo maar door.

Soft Cell werd vrij verrassend nieuw leven ingeblazen met een groot concert in de O2 London. Maar dat was het dan ook echt. Inmiddels staan er al weer nieuwe concerten in kleinere zalen gepland.
En zo was daar ineens de aankondiging van een nieuw album.

Dachten we allemaal dat Cruelty Without Beauty uit 2002 een eenmalige toegift was na 18 jaar, nou daar komt nu na 20 jaar Happiness Not Included.

Zitten we nog te wachten op twee zestigers die ooit zo vooruitstrevend waren in de jaren '80?! Geen idee. De fans, waaronder ikzelf zeer zeker wel. De overige muziekliefhebbers zullen er misschien hun schouders over ophalen. De release is inmiddels opgeschoven naar mei, maar het internet doet stout waar het zin in heeft en houdt zich blijkbaar aan de oorspronkelijke releasedatum van 25 februari. Een grote 'oeps' denk ik, en of ze daar in het Verenigd Koninkrijk blij mee gaan zijn betwijfel ik.

Ik word in elk geval erg blij van opener Happy Happy (what's in a name) en dat word ik ook van de overige nummers.

Donker tegenover licht en passend in deze tijd. Oude kerels die terugkijken op het verleden en wat dat het heden gebracht heeft. Het geeft een hoop teleurstellingen horen we. Maar het wakkert het heilige vuur wel aan bij de heren. Je moet er gevoelig voor zijn natuurlijk, maar mij valt het allemaal enorm mee. Sterker: ik vind het een behoorlijk goed album geworden.
We moeten zeker ook niet de invloed van dit duo op het muzieklandschap vergeten, maar dat ze het dan voor elkaar krijgen met een sterk album te komen na het toch wat matige Cruelty without Beauty is erg verrassend. Aangenaam verrassend kan ik wel zeggen.

Zijn er duidelijke hoogtepunten aan te wijzen? De catchy opener Happy Happy? Of toch de single Bruises on My Illusions. De stemmige afsluiter New Eden wellicht? Het ietwat kitscherige, maar oh zo meeslepende Light Sleepers, het sleazy Nighthawks of toch maar de lekkere pop song Purple Zone, met donkere tekst van Almond? Ik weet het niet. Het album dendert lekker voort in hoog tempo.

De zang van Almond klonk op zijn laatste albums beter en beter, maar hier betrap ik hem hier en daar toch weer op het randje te zingen (wat zingt die vent toch altijd vals hoor ik thuis).
Echt storend is het niet, ik ben het gewend, maar het valt me op deze nieuwe Soft Cell wel weer meer op.

“Recorded remotely during a world pandemic. Science fiction stories for the 21st century.” aldus Dave Ball, en zo is het maar net. Juist nu klinkt dit album behoorlijk actueel.

Zeer fijn album. Deze fanboy is er mee in z'n nopjes.

Als je het geluk hebt dat ze per ongeluk de verkeerde bestelling sturen (lp *Happiness Now Extended plus cd *Happiness Now Completed waar dat alleen de lp had moeten zijn) kan je alleen maar blij zijn met de verzachting van de torenhoge importkosten die je extra onder je neus geschoven krijgt (dank u Brexit).

Omdat er voorlopig nog geen iTunes of Spotify versie van deze twee albums verschijnt (komt later in het jaar) kan ik nu al luisteren naar dit album vol aanvullingen en extra's op het album dat vorig jaar de terugkeer van Soft Cell inluidde.

De keuzes indertijd schenen niet makkelijk te zijn wat deze release rechtvaardigt (aldus Marc Almond): 'You have to Murder Your Darlings or they’ll Murder you.'

En om iedereen toch te kunnen laten genieten indien gewenst is nu deze variant verschenen. Voor mij als fan een zeer welkome aanvulling (alleen al de opener Hand Experience in Second Hand Love, wat een geweldig nummer is dat zeg of Strange Kinda Dance, dat tot de toppers van het oorspronkelijke album zou gaan behoren).

*Happiness Not Included had nog sterker kunnen uitpakken met andere keuzes denk ik, keuzes die gelukkig nu op dit album staan, maar hey dat is en blijft persoonlijk. Daarom ben ik extra blij met deze variant waar een paar zeer sterke bangers tussen zitten.

Is het uitmelken? Fans op kosten jagen? Of zijn het gewoon geweldige aanvullingen?

Recentelijk zijn *Happiness Now Completed en *Happiness Now Extended uitgebracht.

De eerste bevat allerlei extra's en is alleen op cd verkrijgbaar (die zelfs in het hoesje toegevoegd kan worden van het album dat vorig jaar uitkwam) en de tweede is alleen op vinyl verkrijgbaar: zoals de titel al doet vermoeden gaat het hier om de extended versies van het album *Happiness Not Included plus nu wel het nummer Nighthawks dat vorig jaar op de vinylversie achterwege werd gelaten. En natuurlijk is Purple Zone deze keer de versie met Pet Shop Boys.

Is het een aanvulling op het album van vorig jaar? De completed versie ongetwijfeld (die ik nog niet gehoord heb omdat ik de cd niet gekocht heb en er vooralsnog geen mp3 versies te koop zijn of beluistering via streaming diensten), en deze extended versie is natuurlijk ook aanvullend. Uiteraard omdat nu de Pet Shop Boys versie op vinyl te krijgen is (waar ik het origineel de voorkeur geef, maar dat is een ander verhaal) en omdat Nighthawks er nu wel bij staat (dat hadden ze de vorige keer ook gewoon al kunnen doen), maar ook omdat we nu de nummers in volle glorie krijgen. Daarbij is de oplage limited, maar dat zegt mij tegenwoordig niet zo veel meer.

En tegelijkertijd is dat ook wel mijn commentaar: dat had toch gelijk al zo kunnen zijn? Nu krijgen we de zelfde nummers maar dan telkens zo'n 2 tot 3 minuten langer en geremasterd.
Blijkbaar waren er inderdaad wel wat discussies over hoe ze dit moesten gaan uitbrengen en werden nummers ingekort. Beslissingen waar ze wellicht over zijn blijven twijfelen en daarom nu deze nieuwe versie.

Verkooppraatje of oprecht? Dat blijft gissen. Deze fan gaat er dan toch wel weer in mee en kan nog steeds genieten van de uitstekende terugkeer van Soft Cell. Hopelijk kan ik *Happiness Now Completed ook snel beluisteren.

Het is nog wachten op meneer de postbode die de lp moet bezorgen, maar de kopers hebben inmiddels een mp3 versie van dit album gekregen, dus het kan ook digitaal beluisterd worden. Vooralsnog in kleine kring (de kopers), zolang het niet verschijnt als officiële mp3.

Maar ik weet wel dat deze langere versie het origineel vervangt in mijn iPhone

De frustratie wordt er vanaf de begintonen al helemaal uitgegooid: fru-fru-fru-fru-fru Frustration. Almond gooit zijn hele hebben en houwen er uit en partner in crime Dave Ball ondersteunt hem daarin op de synths. Hoekige ritmes worden met een warm blazers-sausje overgoten en dan heb ik gelijk al één van de bijzondere kenmerken van dit duo te pakken: ze zijn ongelooflijk origineel en weten aan hun synthi-pop zeer leuke elementen toe te voegen waardoor het blijft hangen en waardoor het vooral weet op te vallen. Het gaat over een vreemde kerel die in Soho rondtoert en misschien wel jouw buurman of zelfs vader zou kunnen zijn zonder dat je het in de gaten hebt.
Hierna volgt gelijk al die ene grote hit Tainted Love wat zoals inmiddels bekend een cover is van Gloria Jones, vrouw van Marc Bolan. Heel knap gedaan, zeker als je beseft dat nog steeds veel mensen zeer vreemd opkijken als ze horen dat dit niet een origineel van Soft Cell is. Op de b-kant stond een charmante Supremes-cover Where Did Our Love Go? die eenzelfde beat meekreeg. Bij latere persingen werd dit nummer als bonustrack toegevoegd. Tainted Love werd een welverdiende nummer 1 notering in o.a. de UK. Electronisch maar ook zeer menselijk tegelijkertijd (ongetwijfeld door de soul-invloed).
Seedy Films valt op door de alt-sax. Het geeft het nummer een beetje een sleazy touch mee. De dames-vocalen maken het dan nog eens extra zwoel en daarmee is het zeker een bijzonder nummer te noemen.
Youth is een schitterende electronische ballad die ook live regelmatig werd uitgevoerd. Het is een reis door een wat schemerige wereld en is een echt 'nachtnummer'.
Sex Dwarf is een vervreemdend up-tempo nummer met misschien nog wel vreemdere lyrics. Net als Lou Reed is Almond er goed in om bijzondere karakters neer te zetten zoals hij hier doet op dit nummer. Ook de video was indertijd tongue-in-cheek. Zeer apart nummer en weet nog altijd te boeien.
Entertain Me heeft een apart intro met Marc accapella en een achtergrond-koor dat telkens reageert. Snel wordt het een up-tempo electro-nummer waar de backings continue blijven reageren. Opzwepend tot en met!
Chips on My Shoulder is heerlijk uptempo en vooral erg poppy. Heerlijke speelse stukjes maken het nummer niet al te zwaar.
Bedsitter werd de tweede single van dit album en is nog steeds een zeer sterk nummer. Het ging eens niet over het decadente uitgaansleven en de pleziertjes die mensen maakten, maar over het alledaagse leven waar eenzaamheid en armoede voor veel mensen heel normaal waren.
Secret Life heeft ook wel een beetje een soul-tintje a la The Supremes. Uiteraard is het wat killer door de electronica, maar zoals al eerder gezegd is de muziek van Soft Cell eigenlijk nooit kil te noemen en kent het voldoende warmte net als dit nummer.
Afsluiter Say Hello, Wave Goodbye is een juweel van een song en is nog steeds een torenhoge live-favoriet bij de trouwe fans. Je kunt er dan ook bijna wel vanuit gaan dat dit nummer ergens aan het eind wordt gespeeld en gezongen. Het was ook op single verschenen en is behoorlijk emotioneel te noemen. Ook voor mij nog steeds een persoonlijke Soft Cell-favoriet.
Latere persingen van dit album kregen een hoop bonustracks mee en in dit geval gelukkig maar. Ik ben er normaliter geen liefhebber van, maar hier durf ik toch echt wel te zeggen dat een aantal van die tracks simpelweg onmisbaar zijn.
Te beginnen met het eerder genoemde b-kantje van Tainted Love waar de geluiden van die single nog in doorklinken: Where Did Our Love Go?, zoals gezegd een cover van The Supremes.
Ook het knisperende en knetterende Memorabilia is inmiddels een zeer bekend nummer geworden en duidelijk behorend tot de allerbeste Soft Cell-nummers. Anno nu klinkt het nog steeds even fris en fruitig.
Facility Girls is prachtig meerstemmig gezongen en gaat wederom over gewone mensen, althans zo op het eerste gezicht: a secretary in the daytime.
Fun City duurt ruim 7 minuten en is daarme het langste nummer te vinden op dit album. Op en top Soft Cell is dit zeker wel te noemen: de wat lijzige zang van Almond in combi met de stekelige arrangementen van Ball doen het wederom erg goed.
Torch is ook een behoorlijke hit geweest en stond vreemd genoeg niet op de oorspronkelijke versie van dit album. Het is een wat treurig nummer over 'looking for love in a sad song'.
Het knisperen en knetteren van Memorabilia horen we ook terug op Insecure Me. De blazers keren terug en in combinatie met de electronica geeft dat wederom een zeer bijzonder effect. Voeg daar het flamboyante gezang van Almond aan toe en dan kunnen we zeggen dat het zeer fijn is dit nummer terug te horen als bonus-track.
Single What? is ook een ijzersterk nummer en verscheen dus los van enig album. Gelukkig duikt het nu op als toevoeging, want het is een heerlijk nummer waar ik altijd erg vrolijk van kan worden en wat ook live zeer sterk is en de zaal altijd goed weet mee te krijgen. Tevens een northern soul-cover, wat niet iedereen schijnt te weten.
.... So heeft iets lijzigs aan het begin maar ontpopt zich al snel als een zeer lekker swingend instrumentaal nummer. Dave Ball mag zich dus lekker uitleven.
Al met al is dit album een mijlpaal in de pop-electronica te noemen en het staat nog steeds als en huis. Veel dertigers en veertigers hebben ongetwijfeld doede herinneringen aan de hit Tainted Love (Wie heeft er niet op staan swingen op de dansvloer? House was immers nog in geen velden of wegen te bekennen!).

Dat ik een Marc Almond-liefhebber ben mag onderhand wel bekend zijn. Dat Soft Cell het daardoor ook goed doet bij mij mag vanzelfsprekend heten.
Maar hoe zit het dan met een album vol met oude Soft Cell opnamen (late jaren '70, begin jaren '80)?
Nou dat zit eigenlijk best wel goed, zeker als je in je achterhoofd het gegeven hebt dat dit oeroude opnamen zijn van dit duo die eindelijk na jaren het daglicht zagen op cd.
Dit is zeker niet de Almond-kitsch en glamour. Hier staat veel electro op die zo op een Lektroluv-compilatie kan worden gezet.
Veel rauwe randjes en zeer 80's maar dan weer niet top 40 verantwoord. Misschien toch maar eens proberen (alternatieve) 80's liefhebbers! Of begin gewoon met het officiële Soft Cell werk.
Ook geschikt voor Kraftwerk en OMD-fans (oude stijl).
Niet altijd even makkelijk, maar daardoor weer heel geschikt voor een aantal mensen op deze site (you know who you are).

Wie durft?

This Last Night in...Sodom was het afscheid van Soft Cell (later kwamen ze weer bij elkaar voor een nieuw album en tour maar dat wisten we toen niet). Almond ging zich richten op Marc & the Mambas en Dave Ball ging ook zijn eigen weg.
Het werd een wat experimenteler en agressiever album waar het ver zoeken is naar een Tainted Love deel 2.
Mr. Self Destruct heeft meer dan ooit een rock-vibe. Almond speelt op dit album dan ook gitaar en dat was nieuw voor Soft Cell. Het nummer is uptempo en straalt veel wilde energie uit. Een flinke oppepper deze opener.
Slave to This heeft iets industrieels en doet denken aan het werk van Almond met Foetus. Toegankelijk is anders en het is even wennen aan deze op het eerste gehoor toch wel grote chaos van geluiden.
Little Rough Rhinestone is het eerste nummer waar we toch wel wat van de oude stijl in kunnen ontwaren met nu alleen een knorrende sax die mee doet. Het is een uitstekend popnummer wat snel weet te pakken.
Meet Murder My Angel doet me denken aan Depeche Mode. Qua tekst heeft het wel iets sinisters. Volgens Almond 'about the mind of a murderer before he slaughters his victim'. Tja, lekker dus.
Daar sluit The Best Way to Kill dan mooi bij aan kun je zeggen. Het heeft diezelfde rock-vibe als de opener Mr Self Destruct. Ik hou wel van deze electro-glam-punk eerlijk gezegd.
L'Esqualita is misschien wel een knipoog naar de toekomst waarin Almond wel vaker flirt met Spaanse invloeden (op Torment and Toreros volop aanwezig). Zeven minuten lang erotisch kronkelen op een van de betere nummers van dit album!
Down in the Subway keert terug naar de electro-glam-rock. De soul is nog wel voelbaar maar de twist is behoorlijk eigen.
Surrender to a Stranger is me de laatste tijd meer gaan opvallen omdat ik de remix-versie op Heat: the Remixes zo leuk vind. Voor dazzler een reden om dit album maar 3 sterren te geven, maar ik ga dit nummer juist leuker en leuker vinden. Een verfrissende afwisseling op dit veelzijdige album.
Soul Inside kent ook vele remixen die geweldig zijn, maar deze albumtrack maar er ook zijn. Duidelijk wel behorend tot mijn favoriete Soft Cell-tracks. Het is ook Almond over the top zoals we hem wel vaker meemaken.
Afsluiter Where Was Your Heart (When You Needed It Most) vind ik een lekker rauw klinkend nummer. Het is uitstekende electro-pop waar veel Depeche Mode-liefhebbers ook wel van zullen smullen mochten ze dit kennen (en laten we eerlijk zijn: Soft Cell was ze voor ).
Al met al een zeer goed album van een duo die ik momenteel meer draai dan de solowerken van Marc Almond (met dank aan Heat: the Remixes).
En ik moet de conclusie trekken dat er een halfje bij moet want ik vind dit toch wel erg sterk allemaal.

Al in de opener hoor je The Velvet Underground terug: Can You Do Some Wrong klinkt alles behalve origineel, maar wat boeit het als het zo goed gedaan wordt als hier?!
Als When Violets Meet dan volgt weet ik het weer: Soft Parade was een zeer goede band van eigen bodem. In die tijd had je sowieso veel uitstekende bands hier in Nederland. Jammer dat het hierna snel een beetje stil werd rond veel van dit soort bandjes: de Belgen gingen er toen snel vandoor met zeer goede muziek en zijn dat ook heel lang vol gaan houden waardoor mijn belangstelling eigenlijk meer die kant op is gegaan.
Toch is een herbeluistering van Puur een heerlijke openbaring: de nummers klinken anno nu nog steeds lekker fris (misschien omdat ze ook wel putten uit bronnen die de tand des tijds ook hebben weten te overleven: ik noem The Doors en Velvet Underground en heel soms toch ook wel U2).
Puur dekt als titel absoluut de lading wat mij betreft: er staan heerlijke nummers op waar de liefde voor muziek van afspat. Niet voor niets dat Dave Stewart de band in die tijd wist op te pikken.
Jammer dat ze nooit echt helemaal zijn doorgebroken naar het grote publiek. Misschien toch te veel duidelijke invloeden? Misschien toch de ´minachting´ van velen voor muziek van eigen bodem?
We zullen het antwoord hier op nooit echt krijgen, maar ik wil wel graag het antwoord geven op de vraag of meer mensen op musicmeter met terugwerkende kracht achter dit album aan moeten gaan (mensen; hij is vrij goedkoop via allerlei websites nog te verkrijgen).......... JA!
Beluister dit album en laat je lekker meesleuren door verzorgde gitaarrock met fraaie dameskoortjes op z´n tijd.

Franse zuchtmeisjes moeten een beetje met de tijd meegaan en dat heeft SoKo wel begrepen.
Met haar zwoele manier van zingen op rafelige lo-fi klanken en soms een lekker vet Frans accent geeft ze de term nieuw elan waardoor we voorlopig nog wel een tijdje verder kunnen met de Franse meiskes.

I Thought I Was an Alien is charmante lo-fi indiepop waar werkelijk niets nieuws aan te ontdekken valt maar waar je je ook geen buil aan valt.

Als een loom lentebriesje kabbelen de liedjes voorbij met een soms haast fluisterende SoKo aan het roer. Pianootje hier, strijkers daar en vooral veel akoestische gitaarklanken. Soms is het net of ze in de kamer naast je aan het zingen is. 'Ze' is trouwens Stéphanie Sokolinski die 26 jaar 'jonk' is (luister naar haar uitspraak in For Marlon).

De tijd zal uitwijzen of dit album zich toch nog een beetje weet te onderscheiden en daardoor zal blijven hangen en anders vrees ik dat het de zomer al niet meer gaat halen. Het kan nog twee kanten opgaan in elk geval.

Instagram-pop las ik ergens: ik vind het wel een mooie omschrijving. Het levert SoKo in elk geval een voldoende op: een leuk, alleraardigst plaatje zullen we maar zeggen.

Opener Satie deed me heel erg denken aan Aqualung of Maximilian Hecker. M.a.w. we hebben het allemaal al eens gehoord.
Toch vind ik het niet bepaald een straf om Solo het dan ook nog eens te horen doen, hoe onorigineel ook.
Opportunities is een prima popliedje. Simpel, maar doeltreffend.
Bij Onandon gaat het een beetje fout bij mij: de enorme synthesizerlaag die Simon Gitsels aan de prachtige, warme stem van Michiel Flamman (J. Perkin) toevoegt vind ik geen verrijking. Het stoort me, het maakt het nummer lelijk. Weg breekbaarheid en intimiteit. Ook dreint het ietwat te lang door.
Come Back to Me is weer een prima popliedje. Het had zo één van de vrolijkere noten van het debuut kunnen zijn.
Everything Goes valt een beetje in de categorie Coldplay. Ook hier weer een sterke Maximilian Hecker/Aqualung-echo. Zo wil ik ze horen. Zo stonden ze ook op het (nog steeds) prachtige debuut.
The Vanity of Our Affairs vind ik vocaal gezien erg mooi: het is harmonieus en komt mooi samen met de instrumentatie die redelijk spaarzaam is gebleven op dit nummer, terwijl het toch allemaal best opgewekt klinkt.
Over the Country daarentegen raakt me dan weer een stuk minder. Hierin sluit ik me een beetje aan bij de opmerking dat het lijkt of de passie een beetje ontbreekt. Het is hier meer de automatische piloot. Een minpuntje die ook de cd van J. Perkin af en toe zijn vlakke kanten gaf.
Too Much is wat meer up-tempo. Ook hier weer meer synthesizer. En nogmaals; ik vind het niet mooi. Het geeft de nummers een te schel en vooral kil geluid.
Don't Change is weer wat warmer. Beetje ene oor in andere oor uit, maar ik denk dat veel luisteren dat euvel wel zal verhelpen. Gelukkig heeft de piano hier weer de hoofdrol.
Wonderboy, Wiseman, Prophet gaat mooi en intiem van start. Wat jammer toch dat ik telkens het gevoel had van "wanneer zet die vermaledijde synthesizer nu in?"
Wat een opluchting als aan het einde van het liedje blijkt dat dit niet het geval is, dat hier sprake is van een klein gehouden intiem liedje, dat er sprake is van een persoonlijke favoriet.
Better Man krijgt wederom bijval van electronica, maar hier vind ik het wel goed uitpakken. Er is sprake van een sterke popsong met een mooie opbouw.

Ik kan me voorstellen dat anderen het "gladde behangpop" vinden of de "passie missen/het stijfjes vinden klinken". Ik ervaar het niet helemaal zo. Het lijkt allemaal wat vluchtiger en minder diep dan de voorganger. Maar zoals wel vaker is het misschien slimmer om voorgangers los te laten en onbevangen een nieuw album aan te horen.
De nieuwe sound in de vorm van synthesizer-toevoegingen is in mijn oren een beetje een mislukking.
Gelukkig blijft er nog genoeg moois over, want het blijft beperkt tot enkele nummers.
Ga ik het vergelijken met het debuut (wat ik dus eigenlijk niet mag doen van mezelf) dan haalt Solopeople het zeker niet bij Songs 'n Sounds.
Dus op zichzelf bekeken moet ik zeggen dat het een prima pop-album van eigen bodem is. Helaas is het aanbod op dit gebied iets te groot, waardoor het waarschijnlijk niet echt zal gaan doorbreken vrees ik.
Dat is jammer, want er zit een hoop talent in deze sympathieke band, en ze verdienen het gewoon om meer bekendheid te krijgen. Ook met deze cd, want ik denk dat er best een groot publiek voor is.
Als Coldplay en consorten het kunnen, waarom dan niet Solo?

Heel eerlijk gezegd had ik vroeger een hekel aan de Dijk (jaren '80, begin jaren '90). Ook een optreden waar ik bij was kon me niet overtuigen. Ik had er niks mee.
Toch kwam er ooit een omslag en ben ik een aantal albums erg gaan waarderen en was de Dijk niet langer meer dat bandje waar ik mijn neus voor ophaalde.
Deze samenwerking met Solomon Burke vond ik dan ook erg verrassend maar wist niet goed wat ik er mee aanmoest en ik liet dit dan ook even liggen ten koste van andere albums.
Vandaag aanwezig op een 10-10-10 bruiloft las ik tijdens een momentje rust in mijn Facebook updates dat Burke was overleden bij aankomst op Schiphol (dinsdag zou hij gaan optreden met de Dijk in Paradiso).
Reden om eerst Don't Give Up on Me te beluisteren en toch zeker ook te beginnen aan Hold on Tight dat ik een prima album vind. Ik las van de week nog een interview waar Burke hoog opgaf over de Dijk en dat is natuurlijk wel een compliment aan de mannen.
De nummers van deze band van eigen bodem lenen zich prima voor de stem van Burke, maar ik geef toch licht de voorkeur aan het gospelgeluid dat wat meer aanwezig is op genoemd Don't Give Up on Me (en dat terwijl ik niet eens zoveel met gospel heb).
Opmerkelijke samenwerking en toch erg onwerkelijk dat Burke dan uitgerekend op Schiphol (of all places) komt te overlijden met een optreden rondom dit album in het vooruitzicht.

Progressive rock: misschien niet helemaal mijn straatje zult u denken (ben er niet zo heel vaak te vinden), maar dat is dan toch niet helemaal waar.
Okay, ik luister er misschien niet veel naar maar zo af en toe doe ik dat toch wel graag, en zo heb ik al aardig wat leuke bands leren kennen in het verleden.
Op last.fm kreeg ik een vriendschapsverzoek van bandlid Shir Deutch. Niet eens met de vraag of ik naar hun muziek wilde luisteren. Blijkbaar had hij in de gaten dat ik vaker naar muziek uit Israel luister en leek een add hem wel leuk. Hoe dan ook kreeg ik zelf snel in de gaten dat hij in deze band zit en dan is internet natuurlijk o zo handig en heb je in mum van tijd de muziek en juiste sites gevonden.
Binnenkort komt het nieuwe album Natural Causes uit en als voorbereiding daarop ben ik gaan luisteren naar het 5 jaar oude debuut A Prescription for Paper Cuts.
Dit album valt goed in de smaak kan ik wel zeggen. Gevoelsmatig ademt het een beetje een Blackfield-sfeer uit maar dat is natuurlijk een gevaarlijke vergelijking die beide bands geen recht doet. Toch wil ik het graag als compliment aanduiden. Het wil zeggen dat deze muziek me zeker wat doet.
Of het nu de vocalen van Ofer Vishnia zijn, het gitaarspel van Shir Deutch of de toevoeging van instrumenten als saxofoon of cello (op afsluiter Brilliance).
Het is allemaal intelligente progressive rock zonder het gevoel weg te laten. Emotie verpakt in ruim 50 minuten muziek: Solstice Coil krijgt het voor elkaar op dit intense album dat ongetwijfeld nog een hoop geheimen zal prijs gaan geven in de toekomst. Ik hoop ze graag te gaan ontdekken!

Is There Such A Thing As Too Much Love? Een vraag die gesteld wordt door Vera en Peter Jessen. Een vraag waar je een antwoord op hoopt te krijgen of vinden na beluistering van het tweede album van dit kamerpopduo.

Een jaar of twee geleden mocht ik de muziek van Sommerhus voor het eerst leren kennen in de knusse omgeving van de huiskamer van reptile71; een omgeving waar dit duo volledig tot z’n recht kwam: intiem, verwarmend en bovenal op haast sprookjesachtige wijze hypnotiserend. Pas op de terugweg naar huis kwamen we erachter dat we helemaal vergeten waren om iets in de fooienpot te stoppen. Nog zo onder de indruk van het gebodene. Het zegt wat over de kwaliteiten van Sommerhus (met die fooi is het overigens achteraf nog helemaal goedgekomen).

Contrabas, gitaar en prachtig samensmeltende zang zijn de middelen van Sommerhus om hun luisteraars helemaal op te kunnen laten gaan in muziek. Dat overkwam mij wederom toen ik de clip zag die bij het titelnummer van het album is gevoegd. Ja, dit is hoe ik me dit duo nog herinnerde en dit is hoe ik op zoek kon gaan in een ruim half uur durende muzikale zoektocht naar het antwoord op die ene vraag: Is There Such A Thing As Too Much Love?. Want naar het antwoord moet je zelf op zoek. Peter en Vera geven het je niet.

Het is een zoektocht waarin de bas en gitaar je aan de hand meenemen door schitterende muzikale landschappen en waar de perfect combinerende vocalen van Peter en Vera het in woorden begeleiden. Mysterieus, verwarmend, melancholisch maar vooral ook heel aards. Het is niet zo vreemd dat ‘het Sommerhus’ zich bevindt in Denemarken en dat daar opnames gemaakt zijn. Je hoort de natuur terug in de nummers. Letterlijk, want de nummers worden aan elkaar geregen door korte tussenstukjes die zorgen voor een verbindend effect, die op hun beurt rust uitstralen en je het gevoel weten te geven te kunnen ontsnappen aan een hectisch leven. De natuur is niet ver weg. Het mysterie blijft.

Dat het uiteindelijk niet lukt om een antwoord te vinden op die prangende vraag die ons gesteld wordt op de hoes doet er dan helemaal niet meer toe. Sommerhus heeft weten te betoveren, heeft weten te raken, heeft weten te doen waar echte muziekliefhebbers naar op zoek zijn: emotie. Sommerhus weet de juiste snaar te raken met hun akoestische geluid. Het is ongelooflijk knap hoe ze dit doen.

Ervaar het zelf. Laat je meevoeren in de Scandinavische sferen. Of beter: laat je meevoeren in de wereld die je zelf in je hoofd laat plaatsvinden. Met muziek als die van Sommerhus moet dat geen probleem zijn. De perfecte soundtrack voor een mooie reis, een luie zondagmiddag thuis op de bank of een warme huiskamer waar je dit duo misschien live eens kunt meemaken.

Is There Such A Thing As Too Much Love? Geen idee, wel dat er veel liefde van mijn kant is voor dit prachtige, kleingehouden meesterwerkje.

Van Sondre Lerche ken ik wat losse nummers. Dit is het eerste album. Ik ben er aan begonnen omdat ik een jaren '80 vibe meende te horen.
Waarom zou ik dat willen als ik zelf tiener was in die jaren en er genoeg herinneringen aan over heb gehouden? Waarom dan toch opzoeken? Geen idee. Toch de herkenbaarheid die ik meende te herkennen in de singles van dit album en dan vertaald naar nu. Kan interessant zijn.

Dat laatste valt wel mee (of tegen). Prima nummers, daar niet van, maar echt memorabel zijn ze nu ook weer niet. Geinig plaatje, maar daar red je het niet mee in de eindejaarslijstjes, laat staan dat het een ereplaats zou kunnen krijgen in mijn platenkast.

Het is af en toe een beetje het lelijke jaren '80 geluid waar ik toen ook niet veel mee had. Niet slecht, maar drie kwartier is dan toch best een lange zit. Ik hoor ook wel een soort Jens Lekman soort opgewektheid in de muziek, maar die vind ik dan toch stukken beter genietbaar.

Niet slecht, niet onvoldoende. Maar het is net aan.

Twee jaar terug was ik helemaal in de ban van Songdog, een band die ik tot dan toe nog niet kende.
A Wretched Sinner's Song werd een persoonlijk lievelingetje en het lukte me aardig meer mensen enthousiast te maken.
Binnen korte tijd had ik alle albums in bezit en was Songdog niet uit mijn cd-speler te branden.
En toen ineens werd het stil........... de stemmen bij het album druppelden mondjesmaat binnen en in mijn cd-speler kwam Songdog niet echt meer terug.
Was er sprake van een korte euforie? Je zou het denken. Zeker ook omdat het verschijnen van A Life Eroding geheel aan mij voorbij is gegaan toen het in april gereleased werd.
Maar ach wat zijn 2 maanden en ik kan verzekeren dat ik Songdog op dit moment weer helemaal in mijn hart kan sluiten als ware het mijn verloren zonen zijn.

Lyndon Morgans zingt als vanouds zo melancholisch als wat en het zijn deze keer de nummers die opvallen. Want er zijn wat instrumenten aan toegevoegd en je zou haast kunnen zeggen dat er sprake is van wat uptempo songs. Dit moet je dan wel in een Songdog-kader plaatsen want echt vrolijk zullen de liedjes van dit gezelschap wel nooit worden.
Gelukkig behouden ze alle pracht en praal en is er wederom sprake van juweeltjes die meer en meer gaan glimmen naarmate je ze vaker draait.
Typisch zo'n album waar je langzaam in op kunt gaan. Misschien niet zo erg geschikt voor een zomer, maar ik heb geen zin om het te laten wachten tot de herfst. Tegen die tijd haal ik het gewoon weer tevoorschijn. Misschien met het risico dat er daarna weer een stilte periode aanbreekt maar ik ben er inmiddels van overtuigd dat Songdog absoluut een blijvertje is en A Life Eroding komt gewoon naast de voorgangers te staan. Wat dat aan gaat erodeert de vakmanschap van Songdog nog lang niet en blijf ik er flink van genieten.

Al bij de openingsklanken van dit album voelde ik al dat dit wel eens zeer aangenaam zou kunnen worden: akoestische gitaar en strijkers en een stem die qua timbre iets wegheeft van b.v. Stef kamil Carlens (Zita Swoon). Ook de rustige dEUS-kant herken ik er heel lichtjes in.
Mijn verwachtingen werden gelukkig volledig waargemaakt: sensuele, romantische muziek zonder ergens klef te worden of te zoet. Lyndon Morgans is de drijvende kracht achter Songdog en het schijnt dat hij tijdens het maken van dit album een bijzondere tijd beleefde. Op de zoektocht naar de achtergrond van zijn familie kwam hij er achter dat hij geadopteerd was. Ook kwam hij erachter dat zijn verloren gewaande zus als één van de modellen in Robert Palmer's Addicted to Love (kent u de clip nog?) optrad.
Een hoop inspiratie voor dit album dus.
De zang van Lyndon heeft iets sexy's in zich (wat ik ook vind van de stem van Carlens) en het is erg sfeerbepalend. Je moet de goede man zelf er dan wel weer niet bij zien helaas
Toch denk ik niet dat dit album voor iedereen is weggelegd, niet omdat het ontoegankelijk is maar meer omdat dit toch een bepaalde sfeer vertegenwoordigd en daar moet je wat gevoelig voor zijn.
Ik ben dat dus zeker wel en heb in de vorm van dit album een leuke ontdekking gedaan.
Opvallend ook dat dit al het 4e album van Songdog is en dat niemand op deze site (inclusief ik zelf) er ooit eerder van heeft gehoord.
Ondanks mijn eerdere opmerking dat deze sensuele folksongs in 2 aktes (“Love Lust” en “Love Lost”) niet voor iedereen geschikt zijn denk ik wel dat er een breed publiek op musicmeter is dat net als ik aangenaam verrast zal zijn.
Liefhebber van dEUS, Timesbold, Zita Swoon, Bob Dylan of Nick Drake? Mag ik dit bij deze dan van harte aanbevelen?

Een album dat alweer elf jaar oud is en indertijd compleet aan me voorbij gegaan. Beter laat dan nooit zullen we maar zeggen.
Want dat dit wel wat voor mij is is een understatement.

Theatraal en invloeden uit hoeken die mij wel bevallen. Kate Bush is duidelijk hier, Dresden Dolls ook hoorbaar. Tori Amos dan ook uiteraard. Ik moet ook een beetje denken aan The Magic Theatre. Klaus Nomi iemand?! Amanda Palmer... noem allemaal maar op. Ik hoor zelfs Belle and Sebastian in President.

Rock, vaudeville, theater, symfonische rock. Eén grote melting pot, en het werkt wonderwel fantastisch. Alsof je de wondere wereld van een magische film binnenstapt.

Soms duurt het even voordat je wat moois ontdekt. Dan maar elf jaar. Het is nu alsnog gedaan en daar ben ik blij om. Ik hou van dit soort georganiseerde gekte. Het theaterbeest in mij mag weer even de kooi uit.

Op 22 mei ga ik naar Scott Matthew in de kleine zaal van Paradiso. Diezelfde avond staat ook Sophia daar maar dan in de grote zaal (en zij beginnen wat later).
Toen ik dat las was het eerste dat ik dacht 'die ken ik vaag, wie zijn dat toch ook al weer?!' Ik besefte dat ik het album People Are Like Seasons een keertje beluisterd heb en al snel kwam ik bij dit nieuwe album uit waar de melancholie van afspat en zodra dat gebeurt ben ik graag van de partij. Dat gaat nu ook wel een beetje op voor dat optreden: misschien ga ik na afloop van Scott Matthew wel door naar Sophia alhoewel ik vrees dat ik waarschijnlijk even moet bekomen van Scott's melancholie en om dan nog zo'n optreden er gelijk achteraan te gooien..........
Gelukkig is er dit mooie album nog waar je ten alle tijde van kunt genieten. Er is een hoop moois op te beleven: de nummers steken goed in elkaar en het is altijd prettig als er een extra cd bij de eerste persing zit (en niet bij een latere wanneer de echte liefhebbers zo'n album al lang in huis hebben).
Is er nog een minpuntje? Ja toch wel. Ik vind het soms net iets te gladjes (beetje zoals ik dat ook vind van een bandje als Snow Patrol ook al gaat die vergelijking verder mank). Niet genoeg 'minpuntje' om het van een prima score af te houden, wel genoeg om er geen enorme uitschieter van te maken.