Live albums.......meestal heb ik er niet zo veel mee. Ben ik er zelf bij geweest dan is het een mooi souvenir en ook dan draai ik het maar zelden. Ik weet niet wat het is.
Toch zijn er wel eens uitzonderingen: de versies zijn compleet anders en weten te overrompelen of het is gewoon magisch.

En dat is Sufjan Stevens live ten tijden van de Carrie & Lowell tour die ik zag in Carré: magisch.
Nu helpt zo'n theater al aardig om de vreugde te verhogen, maar het wordt alleen maar mooier als de nummers van dat schitterende album Carrie & Lowell een hoofdrol krijgen. De lichtshow staat in mijn geheugen gegrift en dan maakt het allemaal niet meer uit dat de opnames op dit album niet gemaakt zijn in Carré, maar in North Charleston Performing Arts Center in South Carolina.

Dit optreden beluisteren doet me alleen maar weer beseffen hoe terecht die 5* voor Carrie & Lowell (het album) van mijn kant zijn. Ook nu in deze versies weet het kippenvel op te roepen en het mooie is dat ik de beelden weer in mijn geheugen terug krijg. Ik heb daar de video opnames die hier ook bij zitten niet eens voor nodig. Ik heb sowieso niet zo veel met muziek dvd's in welke vorm dan ook (clips, live opnames).

Wat moet er eigenlijk nog gezegd worden hierover? Dat het prachtige nummers zijn? Dat Stevens enorme gekte kan neerzetten op het podium, maar ook weet te ontroeren?

Carrie & Lowell Live is en blijft een live album, wel eentje van formaat.

Sufjan schalt al weer wat dagen door de boxen met zijn kerst ep's. Ik zou bijna vergeten dat er nog meer is van de beste man waaronder zijn meesterwerk Illinois. Onderdeel van het statenproject waar we inmiddels al wel zeker van kunnen zijn dat dat er nooit gaat komen.

Seven Swans was mijn kennismaking via de luisterpaal van 3voor12. Dat vond ik wel een prima album en zijn naam zong toen wat rond als zijnde een nieuwe hippe artiest en ik kocht de cd.
Het bleek aanvankelijk een miskoop want na meerdere draaibeurten begon het me te vervelen en de banjo hielp er niet echt bij om het te verbeteren. Toch hielp doorzetten want het album kwam ineens goed aan en Sufjan was er eentje om in de gaten te houden.
Al snel kwam Illinois en dat beviel me goed maar Seven Swans was inmiddels uitgegroeid tot een favoriet album en ik moest wel erg wennen aan alle toeters en bellen van Illinois.
Zoals later bleek is het met Sufjan elke keer gewoon wennen. Hij slaagt erin om je telkens te verrassen en/of op het verkeerde been te zetten en misschien is dat wel een reden dat hij nu al zo'n 8 jaar tot mijn grootste muzikale helden is gaan behoren (de jaren '00 golf met andere artiesten als Rufus Wainwright, Sigur Rós en Antony).
Het concert dat ik eind 2006 meemaakte in Paradiso heeft daar zeker ook toe bijgedragen: zo verlegen als hij soms overkomt zo uitbundig en kleurrijk brengt hij zijn nummers voor het voetlicht. Toeters en bellen? Ook in de presentatie!

Illinois dus. Als ik het echt moeilijk vind om een album te bespreken is het dit album wel, waarschijnlijk ook de reden dat het er tot nu toe nooit van gekomen is. Het lijkt wel een flipperkast waar je alle kanten op gesmeten wordt.
Kitsch wisselt af met folk, barokpop met indiepop, showtunes met jazzy arrangementen. Scherpe randjes, zachte randjes. Soms weet je gewoonweg niet meer waar je het moet zoeken. Dat er soms nog verrassende dingen gedaan worden die niet iedereen weet (ikzelf tot op kort incluis) maakt het allemaal leuker. Wist u bijvoorbeeld dat er in Come On! Feel the Illinoise! een stukje Close to Me van The Cure voorbijkomt?
Dat Sufjan een klassieke training achter de rug heeft zal ook niemand verwonderen: zijn kennis op dat gebied hoor je zeker terug in zijn nummers en hij heeft de skills om zelf dingen toe te passen in zijn muziek die grote klassieke componisten ook laten horen (het wisselen van maatsoort in een nummer alsof het niets is).

De hoes past wat dat betreft prima bij de inhoud: er is veel te zien en het oogt wat chaotisch. Superman heeft het in elk geval niet overleefd want die moest op verzoek verwijderd worden. Als je net als ik dit album op tijd gekocht hebt moet je maar zuinig zijn op de versie mét Superman.

Sufjan Stevens heeft met Illinois een ijzersterk album afgeleverd dat continue blijft boeien. Superman mag dan wel weg zijn; het album is een staaltje superwerk van een bijzondere artiest die velen weet aan te spreken. Serieuze muziekliefhebbers prijzen zijn aanpak, indiemeisjes en gays zwijmelen bij zijn verschijning en zelfs voor gelovigen is er wel wat te vinden bij de heer Stevens. En als zelfs ondergetekende muziekliefhebber die zich niet altijd goed verdiept in teksten dat bij dit album wel doet mogen we stellen dat dit een zeer bijzonder album is dat misschien wel hét meesterwerk van Sufjan genoemd kan worden. Dat het niet voor iedereen geschikt is is daarbij een understatement.

In juli ga ik de voorstelling Ilinoise: a new musical zien in New York.

Ik had geen flauw idee van het bestaan van deze 'musical', maar blijkbaar draait het al een tijd en sinds april op Broadway (tot 10 augustus). Omdat ik op zoek was naar een leuke voorstelling in de stad kwam ik plotseling uit bij Illinoise. Maar wat moest ik me hier in hemelsnaam bij voorstellen?

Het gaat inderdaad om het Sufjan Stevens album Illinoise die opgevoerd wordt door een muziek- en dansgezelschap. In feite dus geen musical zoals we die normaal kennen: de acteurs die ook zingen. Het gaat hier echt om een elfkoppige band, drie zangers en een dansgroep. My Brightest Diamond is misschien wel een bekende naam.

De musical is dus geïnspireerd op het album Illinois uit 2005. De musical volgt enkele vrienden die rond een kampvuur verhalen vertellen over hun kindertijd en opgroeien; een nieuwkomer in de groep, Henry, vertelt eindelijk hoe zijn homozijn zijn vroege relaties en vriendschappen beïnvloedde.

Alle kenmerken van de Sufjan tour uit die periode (die ik in Amsterdam heb gezien die tijd) keren terug: de vleugels, het kenmerkende tenue van Sufjan, en het is gebaseerd op het verhaal van Justin Peck die ook verantwoordelijk is voor de choreografie.

Aangezien Illinoise tot mijn meest favoriete albums ooit behoort was ik aanvankelijk wat huiverig, maar stukjes die online te zien zijn maakte me enthousiast en zo ook de reacties van het bezoekende publiek.
En wat ik hoorde bleef redelijk dicht bij het werk van Sufjan zelf. Uiteraard is het een beetje wennen aan de andere zang, maar verder stoort het allemaal niet en is het zeker geen kitscherige orkestrale uitvoering.

Vrij snel na het kopen van de kaarten kwam het bericht dat er een soundtrack uitgebracht zou worden. Op 31 mei de digitale versie, 21 juni op compact disc en 30 augustus op vinyl.
Hierdoor kan ik nu dus de hele voorstelling beluisteren en ik moet zeggen dat het me absoluut niet tegenvalt. Ja natuurlijk is het niet het originele album van Sufjan, maar ik denk dat het straks in het theater perfect tot zijn recht gaat komen. Het zijn en blijven dan ook geweldige nummers.

Ik kijk wat dat aan gaat enorm uit naar mijn bezoek in juli. Kijken of het mij ook emotioneel weet te raken zoals ik her en der regelmatig lees.

Sufjan zelf staat volledig achter dit stuk, want hij maakt er volop reclame voor.

https://www.youtube.com/watch?v=cJQ8BWV7TZY

https://www.youtube.com/watch?v=8pVA_s9JIt4

Met Sufjan is het altijd maar afwachten waar hij nu weer mee komt. Eerder dit jaar was dat nog Reflections met Timo Andres en Conor Hanick, een neoklassiek project.

En dan krijg je weer berichten over zijn gezondheid. Ondanks dat blijft Sufjan een bezig baasje en zo kunnen we weer een nieuw album tegemoet zien in de vorm van Javelin. Eindelijk is het zo ver dat we er naar kunnen luisteren. Wat is dat toch met zijn reguliere albums dat het altijd een soort 'reikhalzend uitkijken naar' is.

Is het de onvoorspelbaarheid? De veelzijdigheid? De unieke artiest die Sufjan is?

Ik denk van alles wel wat. The Ascension uit 2020 bleek een kleurrijk album dat vrij extrovert was, iets wat niet iedereen kon waarderen zeker na de klassieker Carrie & Lowell uit 2015 waar de toon juist heel ingetogen was.

Eerste flarden van Javelin lieten horen dat het weer wat meer de folk kant leek op te gaan. En toch hoorden we ook wel weer wat grappige verrassingen zoals we die kennen van albums als Illinois. Dus wat is het uiteindelijk geworden?

In mijn oren een mooie dwarsdoorsnede van wat Sufjan al die albums weer zo uniek maakt. Koortjes, toeters, bellen, maar ook de rustiger folk nummers komen aan bod.
Als echte fanboy vind ik dit weer prachtig, en dan zeg ik er wel gelijk bij dat diezelfde fan soms ook bitter weinig met zijn werk (meestal de uitstapjes) kan. Ik hou van het barokke karakter van albums als Illinois en Michigan dat hier terugkeert en juist ook de ingetogen kant komt aan bod. Iets minder gekte, iets minder trieste folk en daarmee bewandelt Sufjan een in mijn oren schitterende middenweg.

Uiteraard is het werk van Sufjan inmiddels wel bekend en weet hij ons misschien wat minder te verrassen dan voorheen, maar waarschijnlijk beseft hij dat zelf ook en kiest hij op dit album voor zijn sterke kanten en bundelt ze op één album. De liefhebbers van de pure folk kant zoals op Carrie & Lowell of Seven Swans zullen misschien toch lichtelijk teleurgesteld zijn daar het album net wat te veel barokke kantjes kent en net meer neigt naar de al genoemde Michigan en Illionois, maar aangezien ik daar groot liefhebber van ben kan ik zeggen dat Javelin goed aanslaat bij mij met één kanttekening: Neil Young's There's a World valt natuurlijk eit te overtreffen, ook niet door Sufjan.

De man stelt wederom niet teleur!

Net als bij de vorige box lastig te beoordelen. Het zijn en blijven kerstnummers (waar ik op dit moment nog niet voor in de stemming ben) maar wel kerstnummers van en/of gespeeld door Sufjan Stevens en dat verandert de zaak.
Wederom een rijkelijk aangeklede box, maar dat mag ook wel voor dat geld.

Niets meer of minder een perfect vervolg op dat vorige doosje met 5 EP's. Een must-have als je die al in bezit hebt. Deze keer horen we uiteraard ook wat meer van de 'electronische Sufjan'.

En de nummers an sich? Kerst, maar wel op zijn Sufjans. Ik kom die dagen wel door straks

De nummers met lange speelduur bevallen me (weer) heel erg goed. Het past bij het werk dat hij op zijn latere albums laat horen.
Alleen wat doet Alphabet St. van Prince (door Stevens omschreven als His Majesty Prince) nu op een kerstalbum?
In Christmas Unicorn horen we trouwens Love Will Tear Us Apart van Joy Division voorbijkomen.

O ja bol.com: dit is een box en die past niet door de brievenbus zoals jullie denken. Laat meneer de postbode het dan ook niet proberen om vervolgens alsnog te laten aanbellen met de mededeling dat het niet lukte en mij te doen constateren dat het doosje wat beschadigd is geraakt. Gek he?!
Maar wel bedankt voor de ontvangen korting hierdoor. Dat is een nette afhandeling voor een meer dan schitterende box vol fantastische muziek, geschikt voor alle seizoenen ook al is het één en al kerst.
Mij kan je hier elk moment in het jaar blij mee maken ook al horen we het woord Christmas nog zo vaak voorbijkomen deze 58 tracks. Wat mij betreft geen track te veel of te weinig. Op naar de volgende 5 jaar met hopelijk wederom zo'n schitterende box.

Sufjan Stevens behoort tot mijn favoriete artiesten van de laatste jaren. Een veelzijdig artiest die goed weet te boeien. Altijd laverend tussen diverse stijlen en toch zo eigen. Knap als je dat tegenwoordig voor elkaar krijgt. Dat het niet altijd goed uitpakt moet je dan maar op de koop toenemen.

The Age of Adz is voor mijn gevoel een beetje een optelsom van al het voorgaande werk alleen moet de banjo deze keer (wederom) werkloos toekijken. Of dat nu heel erg is kan natuurlijk de vraag zijn. Ik denk het niet. Meer banjo is misschien meer van hetzelfde en daar is deze artiest te eigenzinnig voor.
Toch horen we eigenlijk niet veel nieuwe dingen op dit album ondanks de afwezigheid van de banjo: electronica hebben we al eerder voorbij horen komen, koortjes ook, grootste geluiden, fluitjes, lieflijke melodietjes: het is allemaal weer vertegenwoordigd op dit nieuwe album waar we vrij lang op hebben moeten wachten willen we The Avalanche en The BQE niet meerekenen.
Op dat laatste album wil ik wel even voortborduren: ik vind het dicht bij The Age of Adz liggen. Het is in elk geval in mijn oren een voorbode geweest op wat moest gaan komen. Waar dat album geen zang kende daar is het ruimschoots goedgemaakt op deze nieuwe en daar ben ik blij om, want ik heb nu eenmaal een zwak voor al die drukke koortjes die hij soms laat horen.
Druk is een kenmerk dat sowieso opgaat voor het grote merendeel van The Age of Adz. De eerste luisterbeurt vond ik het ook net even wat te bedacht overkomen. Iets te geforceerd, maar daarna gebeurde er iets raars. Het pakte me ineens zoals dat ook het geval was bij I Walked die ik bij de eerste luisterbeurt maar zo zo vond en waar het kwartje ineens viel en ik het een bloedmooi nummer ben gaan vinden.
Electronica is Sufjan niet vreemd, maar heel eerlijk gezegd ben ik er niet altijd een even groot fan van. Op de een of andere manier is hij er deze keer in geslaagd om het voor mij wel degelijk interessant te maken. Waar ik de eerste keer wat op afstand de boel beschouwde daar werd ik er vanaf de tweede beluistering compleet ingetrokken en ontvouwde zich wederom een sprookje zoals alleen hij dat voor elkaar weet te krijgen.
En wat is Impossible Soul een avontuur op zichzelf: ik hoor Daft Punk, The Final Countdown, Prince en bovenal Sufjan Stevens op z'n gekste best!

Welkom in de vervreemdende wereld genaamd The Age of Adz waar niets is wat het lijkt. Waar alles ronddwarrelt alsof de Alice uit Wonderland rondtolt in haar val naar beneden en waar alles toch telkens weer op zijn pootjes terechtkomt.
Zigzaggend baant dit Sufjan-orkest zich een weg door het sprookjesbos om je vervolgens uitgeput en rondtollend achter te laten. Volg het op zijn horloge tikkende konijn om je te laten meenemen op een trip die je nog lang zal heugen. Het zal geen makkelijke trip worden maar geef je over en het komt goed..... of niet..... ontwaak met een glimlach uit een prettige droom of schrik wakker uit een benauwende nachtmerrie.

Een album dat veel voorstanders maar ook tegenstanders zal krijgen. Té uitgesproken en dat is wel zo fijn eigenlijk. Altijd leuk als een album net even wat meer doet met luisteraars in zowel positieve als negatieve zin.
Aanvankelijk was ik wat gereserveerd, maar ook mijn gedachten slingeren heftig in de rondte zoals The Age of Adz ook klinkt. Erg lastig om dit van glitters te voorzien en misschien dat dit nog wel even heftig op en neer zal gaan. Op moment van schrijven pakt het in elk geval zeer goed uit.
Met The Age of Adz ben ik in elk geval nog wel even zoet en mag ik alleen maar zeer blij zijn met het feit dat de beste man weer helemaal terug is, want laten we niet vergeten dat we het schitterende All Delighted People ook nog goed moeten verwerken.

Kan Sufjan nog echt verrassen?! Toen ik de singles voorafgaand aan The Ascension hoorde meende ik van niet. Het leek een mooie doorsnee te gaan worden van wat we kenden. En juist daar zat altijd weer de verrassing. Zou het de verstilde Sufjan worden, de banjo-gekte of zouden de elektronische flarden weer richting onze oren geschoten worden?!

In dat opzicht zou The Ascension dus wel eens interessant kunnen gaan worden; want als het inderdaad een mengeling zou worden, hoe pakt dat dan uit?

Make Me an Offer I Cannot Refuse zou ik zeggen en daar begint het al: rauw alle kanten op worden geblazen. Op deze manier heb ik het hem nog niet horen doen. Zou hij het dan toch weer gaan flikken om met iets nieuws op z'n Sufjans te komen? Dit lijkt er wel op. Wat een heerlijk stevige opener is dit, en dan weet je dat je nog een uur en kwartier te gaan hebt.

Een behoorlijke zit die omvliegt zo blijkt, en eentje die inderdaad alle kanten op gaat waarmee het de lading van Sufjan's carrière aardig dekt. Alleen al het golvende nummer Run Away with Me na die spetterende opener. En het kan ook gewoon!

Video Game werkt als los nummer wat minder goed, maar op het album pakt het gelijk een stuk beter uit. En zo gaat het hierna voort met vooral veel elektronica en drumcomputers zoals het stuiterende Lamentations dat eindigt in een hemelse galm of het ietwat dreigende en donkere Tell Me You Love Me.

Ativan (prikkelende ritmes, dromerige zang, spannende opbouw), Ursa Major (vervreemdend), Landslide (dromerig): allemaal pareltjes.

Gilgamesh (een warrige kluwen waar je even moet zien uit te komen), Death Star (ik voel gek genoeg een funky vibe zoals bij Hot Thing van Prince op zijn album Sign O' the Times) en het naadloos volgende Goodbye to All That zetten het avontuur moeiteloos voort zonder dat het gaat vervelen.

Het broeierige Sugar kenden we al, en net als Video Game past het beter in de context van het album dan als losstaande single (met een schitterende videoclip).

Titelnummer The Ascension lijkt een soort berustende afsluiter, ware het niet dat er nog ruim 12 minuten zullen volgen in de vorm van America.

En America is Sufjan zoals we hem kennen, terwijl hij ons toch weer weet te overrompelen (hoe jammer het ook is dat My Rajneesh het album niet heeft gehaald en slechts de b-kant van dat nummer is geworden).

Ik bewonder Sufjan enorm: hij doet alles zelf, van het bespelen van de instrumenten tot aan het artwork toe. Hij weet te verrassen, te ontroeren en heeft het in zich om mij als muziekliefhebber meer dan een uur te boeien, waar andere artiesten me dan juist gaan vermoeien.

Die Happy? Ja, misschien wel na het horen van alweer een meesterwerkje dat zich na verloop van tijd ongetwijfeld stevig zal weten te verankeren in mijn muzikale voorliefdes.

Zo kleurrijk als de hoes, zo kleurrijk is The Ascension.

Outtakes, Remixes en Demos van Carrie & Lowell. Wil ik die horen?

The Greatest Gift? Is dat niet een beetje een potsierlijke titel? Het is toch zeker niet z'n nieuwe kerstcompilatie?!

Ja, ik wil het horen, want ik wilde The Avalanche ook horen en die vind ik heerlijk, bovendien vind ik het vooruitgesnelde Wallowa Lake Monster een prachtig nummer, ook al gaat het om een outtake. Er staan er nog drie op: The Greatest Gift (daar is de titel dan), The Hidden River of My Life en City of Roses. Genoeg om het al weer een stuk interessanter te maken.

Blijven er nog wel 9 andere over. iPhone demo's? Hmm. Remixen? Ik weet het niet. De originelen zijn zo mooi. Maar zoals gezegd; The Avalanche is goed, dus ik kan met een gerust hart ook naar The Greatest Gift luisteren, en daarbij moet ik toegeven dat Sufjan al aardig wat jaartjes tot mijn top-favorieten hoort en ik, ondanks zijn veelzijdigheid en grilligheid, nooit teleurgesteld ben in hem (op Enjoy Your Rabbit na, waar ik niet zo veel mee kan).

En inderdaad, The Greatest Gift is een fijn album, alleen al door de drie outtakes die terecht niet op Carrie & Lowell terecht zijn gekomen vanwege een toch ietwat ander karakter. Natuurlijk is er niet veel te verbeteren aan de originelen van een voor mij 5* album. Of het nu gaat om een remix of een iPhone demo. Het is niet the real thing. Maar Sufjan slaagt er wel in om dit album de moeite waard te laten zijn. Het boeit en gek genoeg werken de nummers prima achter elkaar (je zou denken van niet, afgaande op de titels met toevoegingen tussen haakjes).

Ik denk wel dat dit album vooral fijn is voor Sufjan-liefhebbers. Ben je niet of nauwelijks bekend met zijn werk dan kan je beter naar Carrie & Lowell gaan luisteren of pak je één van de andere hooggewaardeerde albums. Kom je toch per ongeluk voor het eerst in aanraking met deze geweldige artiest door dit album dan denk ik dat het niet eens heel erg is. Sufjan brengt zijn veelzijdigheid kleinschalig in beeld op The Greatest Gift en dat mag best een groots cadeautje genoemd worden, voor zowel voor fans als nieuwsgierigen.

Fanboys moet je eigenlijk niet aan het woord laten wil je een objectieve mening voorgeschoteld krijgen. En ik ben een Sufjan-fanboy.

Toch is het niet zo dat ik alles wat de man uitbrengt ook enorm waardeer. Vooral met de 'zijprojecten' heb ik vaak wat meer moeite, en aanvankelijk dacht ik ook dat A Beginner’s Mind er eentje zou zijn, zeker ook omdat hij samenwerkt met Angelo De Augustine (wie?).
Totdat er aardig wat nummers naar buiten kwamen en toen wist ik al: dit gaat mooi worden. Dit is de fluisterende Sufjan met de dromerige melodieën. De Sufjan van albums als Seven Swans en Carrie & Lowell.

In principe is het niet zo dat ik enorm naar die kant hang. Ik ben ook dol op de albums waar hij meer experimenteert (The Age of Adz) of waar meer toeters en bellen te horen zijn (Illinoise). Maar soms slaat hij net even te veel door in experimenteerdrift of hanteert hij een stijl waar ik minder mee heb.

Het is dus altijd weer spannend waar Sufjan mee aan komt zetten en eerlijk gezegd ken ik geen andere artiest waar dat, ondanks jaren in de muziekbusiness, zo blijft. Elke nieuwe worp blijft een verrassing en zo ook A Beginner’s Mind, want ik heb niet alle nummers vooraf geluisterd en ik ging er maar vanuit dat dit het album zou worden waar de eerst vrijgegeven nummers richting aan gaven.

Gelukkig is dat een volmondig ja geworden. Dit is inderdaad de Sufjan van Mystery of Love en al die andere pareltjes. Een nummer als Olympus doet zelfs denken aan de kerstalbums en bij Murder and Crime ervaar ik een Elliott Smith-vibe.

Sufjan keert dus wat terug naar oude tijden en doet dat met maatje Angelo De Augustine die wat mij betreft nu niet echt een stempel drukt op dit album. Dit is op en top Sufjan en toch ook weer een beetje anders.

Veertien nummers losjes gebaseerd op films als Night of the Living Dead, Silence of the Lambs, Point Break of All about Eve.
Veertien nummers die een rustmoment vormen in woelige tijden.

Van mij mag Sufjan blijven verrassen, het lukt hem telkens weer en deze keer wederom op hoog niveau. Of spreekt hier dan toch de fanboy?!

En die hoes? Geen idee wat ze daar mee willen uitdragen. Die is gewoon afgrijselijk (of zou dat ook de bedoeling zijn?) en verwijst die regenboog soms ergens naar?!

Sufjan Stevens kan weinig verkeerds doen bij mij. Goed, met Enjoy Your Rabbit heb ik wat minder, maar ik ben verder niet vies van zijn 'elektronische' uitspattingen.

Het Planetarium concert heb ik gemist (een mens kan namelijk niet alles willen), dus deze beleving staat daar geheel los van. Het gaat puur om het muzikaal gebodene op de schijf en dat begint al goed in de vorm van het stemmige Neptune en gaat gewoon uitstekend voort met Jupiter.
Van stemvervormers ben ik niet altijd een liefhebber, maar ook hier stoort het niet. En na twee nummers weet ik al dat dit niet tegen gaat vallen.

Het thema boeit me niet, echt waar. Al gaat het over elfjes en trollen. Veel van wat Sufjan aanraakt is magisch en ook in samenwerkingsverband gaat het niet verloren. Een strijkerskwartet en blazers als toevoeging verhogen de feestvreugde alleen maar.

Moet je erbij geweest zijn om dit te waarderen? Het zal ongetwijfeld toegevoegde waarde hebben. Niks zo fijn als herinneringen kunnen omlijsten in de vorm van een album, maar ook zonder die herinneringen is dit een uitstekende toevoeging op het werk van Sufjan Stevens. Ja, ik noem de namen van de andere componisten niet echt veel terwijl ik toch ook wel een liefhebber ben van Nico Muhly die mooie dingen met Antony heeft gedaan. Sufjan drukt een behoorlijk groot stempel op Planetarium.

Uitstekende composities, prachtige verrijking in de vorm van met name de blazers..... ik ben een tevreden fan.
Nu ben ik benieuwd naar het artwork.....

Op de hoes staan Kalle Mattson en Andrew Sowka. Gewoon zoals de mannen zijn. Het oogt een beetje nerdy, maar juist dit soort duo's maken vaak de mooiste muziek. Denk aan Simon and Garfunkel of Kings of Convenience.

En verdomd, deze 16 liedjes doen er in de verte wel aan denken (ook The Everly Brothers mogen niet ongenoemd blijven).

Geen poespas: samenzang, (akoestische) gitaar met hier en daar strijkers of percussie. Eenvoudig klinkende liedjes. Puur.

Zestien liedjes die een verhaal verpakken over een liefdeskoppel vanaf het moment dat ze elkaar als tiener ontmoeten tot aan het slot waar één van de twee is overleden.
Het lijkt zo simpel, maar het weet te ontroeren.

Ongetwijfeld zo'n album dat aan iedereen voorbij zal gaan en daarmee zo'n diamantje zal worden die zich slechts aan enkelen zal weten te openbaren.

small town story | summersets - summersets.bandcamp.com

Als je de vraag krijgt wat je je schoonvader moet geven als cd terwijl die eigenlijk niks heeft met muziek gaat er wel een heel groot vraagteken de lucht in bij mij.
'Beviel het kado afgelopen kerst?' (Buddha Bar cd met dvd, want de wens was rustige muziek met beelden.....). En wat bleek? Geheel tegen mijn verwachtingen in beviel deze. Okee, dan doen we iets in die stijl en opeens ging de Supperclub Nomads cd door me heen die ik in bezit heb.
Dit zesde deel (ik wist niet dat ze al zo ver waren) bleek snel gevonden en toen dacht deze slimme jongen: die ga ik zelf ook beluisteren, niemand die het merkt
En ja hoor: wederom relaxte muziek met af en toe een beetje kruiden in de vorm van etnische klanken waar je je niet al te veel bij moet voorstellen.
Ik hoop ook deze keer een prima kado, wordt die oude begin-zeventiger nog hip ook, en zo niet dan heb ik er in elk geval zelf wel van genoten

Jon Campbell bracht dit voorjaar zijn derde album Still Life with Motion Sickness uit. Wederom lieve liedjes met kritische teksten.

Blijkbaar had hij inspiratie, want deze keer verpakt hij deze teksten in een punkrock jasje samen met Gidon Carmel op drums, Joe Schneider op bas, Junafe Rehm op gitaar en Robin Kahl is te horen op trompet, een instrument dat we ook op zijn albums onder eigen naam regelmatig kunnen horen.

Jon zelf zingt en bespeelt gitaar op dit album, Dave genaamd. Zijn zang is herkenbaar uit duizenden, alleen is de verpakking nu wat rauwer dan we gewend zijn. Jon vertelde me dat de nummers live zijn opgenomen en dat later trompet, vocalen en gitaar als overdub zijn toegevoegd. Dit verklaart het wat rauwere geluid, een geluid dat natuurlijk ook goed past bij punkrock.

Echt gevaarlijk klinkt het niet, maar dat vind ik sowieso al lang niet meer van dit genre. Het zijn liedjes volgens het boekje op dat vlak en dat is misschien mijn enige commentaar. Waar zijn solo albums me echt weten te raken is Dave meer een album dat je voor je plezier opzet, maar wat minder binnenkomt ondanks de maatschappijkritische teksten.

Dat is verder niet erg. Dave is een geinig album. Direct, en een kleine drie kwartier jagen Campbell en zijn maatjes er elf nummers doorheen. Het is even wat anders dan het album dat eerder dit jaar verscheen.

Judas is de tweede single na The Lighthouse. Van Judas is een videoclip gemaakt waar Jon (wederom) de hoofdrol speelt.

Iedereen kent inmiddels wel het verhaal van Susan Boyle dat begon op 21 januari van dit jaar.
Een doodgewone huisvrouw uit Schotland betrad het Britain's Got Talent toneel............... de wenkbrauwen werden door zowel jury als publiek flink gefronst en iedereen was er van overtuigd dat we eens flink zouden kunnen gaan lachen om deze niet-uitziende tuthola in haar ouderwetse jurk. Totdat ze haar mond opentrok: de hele zaal was in rep en roer en al snel de hele wereld. Zelfs allerlei celebraties bemoeiden zich er mee en verklaarden zich fan van Susan Boyle. Het lelijke eendje (met haar 48 jaar moet ik de toevoeging 'jonge' achterwege laten) werd een prachtige zwaan en Susan Boyle was een paar maanden later verantwoordelijk voor de best verkopende cd in de voorverkoop op amazon ooit.
We kunnen wel stellen dat haar wereld op z'n kop is komen te staan: al snel kwamen er dan ook persberichten naar buiten dat ze de druk niet aankon. Hoe dan ook verschenen er sowieso meer persberichten en zullen er nog vele komen ook nu haar debuut I Dreamed a Dream, naar het nummer waar ze de wereld mee verpletterde, uit is.
Ik had al redelijk snel kritiek door het feit dat het wel erg veel covers zijn en dat de songkeuze nogal veilig is. Toch wilde ik deze kritiek geheel terzijde leggen en proberen zo blanco mogelijk naar deze cd te luisteren. Op zich kan ik er wel wat mee omdat ik ook niet vies ben van een portie kitsch in de vorm van artiesten als Sarah Brightman of Josh Groban. Een aangezien ik graag meebler met musicalklassiekers zou dit geen worstelpartij voor me gaan worden en dat werd het ook niet want I Dreamed a Dream kleurt prima binnen de lijntjes en gaat voldoen aan de verwachtingen van haar fans en bewonderaars. Zelf moet ik zeggen niet achterover te slaan van haar zangstijl die ik soms vrij monotoon vind. Boyle kan zeker zingen maar echt spannend wordt het niet (dan vind ik een Sarah Brightman iets kleurrijker maar die heeft dan ook wel ietwat meer ervaring in de bizz zullen we maar zeggen).
Ondanks dat het album erg veilig is en je jezelf kunt afvragen of de hype terecht is kunnen we het als feit zien dat dit album een memorabel iets is: alleen al die monstervoorverkoop en dan dat onwaarschijnlijke sprookje dat veel mensen toch aanspreekt. De underdog die een winnaar werd; dat doet wat met veel mensen.
Voor muziekliefhebbers zoals we ze hier op musicmeter vinden is deze cd niet veel bijzonders. Leuk om kado te geven aan je (schoon-) moeder met de kerst, geschikt om op te zetten als je de familie hebt uitgenodigd voor het diner en goed te doen als je een beetje in een kleffe bui bent en even geen zin hebt in al je verantwoorde cd's.
Ik gun haar het succes en hoop dat ze zich niet laat gek maken. Susan Boyle is het levende bewijs dat dromen uit kunnen komen
Laten we hopen dat het hier niet bij blijft en dat het volgende album minder op safe gespeeld gaat worden.

Niks mis met die stem; op opener You Have to Be There hoor ik zelfs een wat 'rauwer randje'. Helemaal niet verkeerd maar wat is het dan toch jammer dat de bonbondoos openvliegt en de omlijsting mierzoet is.
Goed, dat weten we na twee albums ook wel en ik had niks anders verwacht maar het is zo verdomde zonde eigenlijk.
Waarom niet na twee cover albums eens wat meer durf? Bang het publiek dat ze heeft te verliezen zal het antwoord zijn.
Jammer, jammer, jammer. Als we dan toch over termen als commercieel praten dan is dit het wel. Boyle mag weer even wat covers volzingen en dat brengen we dan tegen de decembermaand uit. Kassa! En zo niet dan vergeten we haar snel en mag ze het verder zelf uitzoeken met haar leventje.
Eigenlijk wel zielig. Je gunt haar gewoon wat meer dan dit.

En de liedjes op dit album? Tja, behoorlijk voorspelbare covers. Ik kan Unchained Melody niet aanhoren maar dat had ik bij het origineel al en verder is het allemaal veilig gedaan maar ook niet afgrijselijk (binnen het genre uiteraard).
Dat Depeche Mode fans Enjoy the Silence zum kotzen zullen vinden geloof ik graag maar ach....... ik kan het wel aanhoren en ook hier hoor ik dat rauwe randje in haar stem weer. Of dat bewust is of niet durf ik niet te zeggen maar het valt wel op. Mij bevalt het wel.

98% op deze site zal dit niks vinden en dat snap ik. Zelf kan ik er op z'n tijd wel naar luisteren maar kan ik er geen voldoende aan geven vanwege al weer al die covers en de zoetsappige aanpak. Originaliteit is echt 0,0 (alhoewel de keuzes iets beter zijn dan op de vorige albums) en de hoop dat de platenindustrie ooit eens iets gedurfders met deze dame gaat doen is nu toch echt vervlogen. Ik hoop dat Susan Boyle zich er zelf prettig bij voelt

Ik zou haar graag eens in een akoestische set horen zingen. Kijken hoe dat overkomt. Mad World gaat in elk geval al aardig de goede richting op wat dat betreft. Best een mooie versie ook (alhoewel niets het haalt bij het origineel van Tears for Fears en het nog net even akoestischer had gemogen).

*Yugh, weer zoveel covers en dan ook van die platgetreden paden plus een album leuk voor de kerst*
Op deze manier gaat Susan Boyle het natuurlijk weer niet maken bij mij.
Toch was ik er wel benieuwd naar, want een stem heeft ze. En het is zo verdomde jammer dat ze haar dit soort dingen laten doen alhoewel ze dat zelf waarschijnlijk allemaal prima zal vinden.
Wat me opviel was dat haar stem zo jong klinkt op dit album. En ik durf het haast niet te zeggen, maar opener Perfect Day is eigenlijk best een mooie versie geworden, en dat komt uit de mond van een Lou Reed liefhebber die dit nummer best hoog heeft zitten.
Natuurlijk moet je dan wel een beetje van dit stijltje houden want anders is het waarschijnlijk te gruwelijk voor woorden.
Verder is de orkestratie op dit album erg mooi. Gelikt? Zeker. Maar liever mooi gelikt dan smerig afgelebberd zullen we maar zeggen

Zonder gekheid: de stem van Susan Boyle is mooi en het zou toch geweldig zijn als ze haar eens nieuwe nummers laten zingen die een beetje gedurfder zijn. Dan maar wat minder verkoop onder de huisvrouwen. Ik vrees dat het ijdele hoop is en ik vrees ook voor de houdbaarheid van haar carriere. De hype is immers over en als je dat dan wilt gaan rekken met albums die leuk zijn voor de kerst dan denk ik niet dat we nog jaren van haar gaan horen.
Het album staat helaas weer bol van de cliché covers en dan zeker die in het kerststraatje. Niets aan te doen verder en rond de kerstdagen als de familie aan de grote tafel zit heb ik er geen enkel bezwaar tegen als The Gift voorbij komt, hebben we daarna een jaar de tijd om het weer eens uit de kast te trekken.

Helaas kan ik er een niet al te hoge score aan gaan geven: daar vind ik het een te alledaags kerstplaatje voor geworden: het gaat redelijk van start maar dooft langzaam uit als een kerstkaars.

Als orð Vǫlu van start gaat denk je toch even dat er wat mis is met je apparatuur. Maar dan krijgen we een monoloog in het Engels van Susanne met dreigende geluiden op de achtergrond.
Even schrikken toch wel. Dit is mij echt te zweverig. Gaat het een voorbode zijn voor de rest van het album???

“I want this album to be an antidote to the darkness that dominates our culture today. I want to show that there’s another way to see reality, if one dares to take the leap of hoping for a more beautiful world.” aldus Susanne. Het verklaart al wel wat meer.

ashera's song (ja, alles met kleine letters) is sprookjesachtig. Alsof je een ritje in de Efteling's Droomvlucht maakt. Maar ook dit is best zweverig. In dit geval vind ik dat helemaal prima, want het is een fraai nummer.

Op blómi horen we de Susanne van het vorige album. Wel Engelstalig, wat ik niet verwacht had eigenlijk. Sowieso is alles op één nummer na in het Engels. Piano en sax dartelen hier over elkaar heen en Susanne met haar scherpe zang snijdt er dwars doorheen. Prachtig en bijna gospel.

rūnā is een schitterend nummer, wederom akoestisch getint, maar nu met gitaar in de hoofdrol en hemelse koortjes. Dit is de Susanne die ik zo waardeer. Geen elektronische randjes, maar die heeft ze ook niet nodig (alhoewel ik ze vaak wel fraai vind).

fare thee well heeft ook een gospel-gevoel. Bij haar zang is en blijft het wegsmelten. Ze doet me hier een beetje denken aan Maria McKee. Het is een nummer dat lieflijk overkomt. Spaarzame instrumentatie maar heel subtiel op je emotie werkend en als je dan zo passievol zingt dan komt dat wel aan hoor. Aan het einde voegt de saxofoon zich weer bij het geheel.

leikara ljóð start met vogelgetjilp gevolgd door een neuriënde Susanne met daarop gevolgd handgeklap. Het is een lang intro op wat wederom een gospel-achtig nummer blijkt te zijn. Ook hier vormen koortjes het decor voor dat gospel-gevoel. Tekstueel ook vrij zwaar: “this is my final call for you give me shock treatment”. En dan eindigt het met een viool-solo, ongetwijfeld traditioneel Noors.

alyosha is hemeltergend mooi. In dit nummer vindt Susanne hoop, hoop in een wereld waar alle hoop vervlogen lijkt onderhand. Het is duidelijk het sleutelnummer van dit album. IJzersterk gezongen en de langzame opbouw bezorgt kippenvel.

Op ṣānnu yārru lī horen we wederom spoken word; het enige niet-Engelstalige nummer (maar Duits). Het klinkt als een oud volkslied en wordt gedragen door ritme. Hier dus geen gospel of hemelse zang en dito klanken. Fluiten dartelen over de ritmische geluiden heen, innig verstrengeld in een soort oerdans met daar dus overheen een Duits-sprekende Susanne.

náttsǫngr borduurt voort op alyosha. Wederom een bloedmooi nummer gedragen door de piano en een heldere zang. Hier doet Susanne me denken aan Tori Amos. Voor dit soort nummers kan ik onmogelijk ongevoelig blijven. Dit gaat door merg en been en weet diep binnen te dringen.

orð hjartans maakt de cirkel rond die begon met orð Vǫlu. Het lijkt wel of je naar een griezelfilm aan het kijken bent. Hier krijg ik een unheimisch gevoel bij. En dan keert de monoloog kort terug aan het einde. Heel abrupt eindigt het om je als luisteraar een beetje vertwijfeld achter te laten.

Dit album is opgedragen aan haar vader, maar is ook een liefdesbrief aan haar dochter. Het is duidelijk een album dat je als geheel moet luisteren. Susanne slaagt er wederom in om iets avontuurlijks voor te schotelen. Minder elektronische artpop, maar een meer aards geluid, zoals ook op de voorganger al te horen was. Ook horen we mede hierdoor minder drama. Het klinkt organischer en natuurlijker. Toch is het geen makkelijke kost en moet je echt even gaan zitten voor blómi. Het is dat ik met de openingstrack wat minder kan en ook de andere spoken word nummers halen me nog een beetje weg van 4,5*, maar het zit er wel weer tegenaan.

Een album waar hoop in doorklinkt: “From the ashes of sorrow we will rise again”. Laten we ons hier als luisteraar maar aan vastklampen.

The Brothel, The Silicone Veil, Ten Love Songs: allemaal albums waar ik grote waardering voor heb. Susanne Sundfør wist altijd heerlijke melodieën tevoorschijn te toveren met een zekere mate van spanning, wat ongetwijfeld kwam door het gebruik van elektronica. Op Ten Love Songs gaf ze haar luisteraars fijne, dansbare popnummers. Toegnakelijker dan ooit.

Je mag stellen dat Music for People in Trouble wel weer een album was om naar uit te kijken.
Dan is opener Mantra toch wel even slikken: verstilde akoestische klanken. Mooi, maar om je album er mee te openen?!

En dan volgt het country-achtige Reincarnation. Ze is binnenkort te zien in de Vondelkerk in Amsterdam. Voor mij geen handige dag dus ik heb het deze keer laten gaan, maar het kwartje valt nu onmiddellijk. Dit album zou wel eens uit een heel ander vaatje kunnen gaan tappen. Ook de titel zegt eigenlijk al genoeg.

Maar mijn hemel wat een overstap is dit zeg. Eigenlijk is de 'schok' dusdanig dat ik bijna vergeet te luisteren. Want die prachtige stem van Sundfør blijft overeind. Sterker: komt nu beter tot z'n recht. Dat is bijvoorbeeld goed te horen in de piano ballad Good Luck Bad Luck. Hoe puur wil je het hebben?
En dan heb je het nog niet gehad, want het eind van het nummer slaat opeens over in jazz. Bijzonder is een understatement.

The Sound of War gaat van start met natuurgeluiden rondom een klaterend beekje. En je kon er op wachten: het wordt dan een gitaar-folk-liedje. Vashti Bunyan zou er ook mee uit de voeten kunnen. Joni Mitchel ongetwijfeld ook. Alleen weet Susanne zich te onderscheiden met haar kristalheldere stem. Dat raakt je of niet. Mij dus wel. Altijd al zo geweest bij haar. Na verloop van tijd krijg ik bij dit nummer een soort Middeleeuws troubadour gevoel.
Maar Susanne heeft een verrassing in petto, want na 5 minuten slaat het nummer om. Alsof een UFO het lieflijke meiske met haar gitaar op komt halen. Er ontstaat een dreigende sfeer. Hoe het afloopt met de gitariste weten we niet. We horen haar ons uit het heelal nog even toezingen. Ze gaat dus mooi niet stoppen met haar nummer, zelfs niet als ze ontvoerd lijkt te zijn.
Raar? Ja best wel, maar het is dan ook best apart om te horen. Susanne zelf zal er ongetwijfeld iets heel anders mee bedoelen, maar dat terzijde.

En het kan gekker hoor, want op Music For People In Trouble zouden we zomaar terecht kunnen zijn gekomen op die andere planeet. We krijgen allerlei geluiden en gesproken teksten, niet door haarzelf uitgesproken, en na anderhalve minuut is de akoestische gitaar weer van de partij.

Bedtime Story is ook een piano ballade waar alles draait om de zang en piano. Na de gekkigheid toch nog wat puurs. Maar ook een alt-sax laat hier van zich horen. Op dit nummer vind ik Joni Mitchell niet ver weg. En laat ik dat nu ook zo ervaren bij haar debuutalbum uit 2007. Toch een stukje terug naar de basis.

Van Undercover kregen we eerder al een edit-versie voorgeschoteld. Die pure, hemelse stem wordt hier ondersteund door engelenzang, piano en pedal-gitaarspel. Langzaam bouwt het nummer op naar een climax. Misschien wat cliché, maar wel effectief en de bijzonderheid zit hem in het gebruik van de instrumenten die hier toch een aparte combinatie vormen.

No One Believes In Love Anymore is ook gesitueerd rondom piano. Een hemels nummer met spaarzame instrumentatie. Hier houdt Susanne het klein, maar weet wel groots te imponeren. Het toont al haar klasse in ruim vijf minuten. Absoluut een hoogtepunt van dit album.

Een filmische soundscape is ook de start van The Golden Age. Heel even leek het wel of Goldfrapp ten dans werd gevraagd door Anna von Hausswolff. Tegendraads en verrassend. Vreemd, maar wel lekker. Ze weet je doorlopend op het verkeerde been te zetten. Niet gemakkelijk, wel uitdagend en daar is niks mis mee.

Afsluiter Mountaineers met John Grant was al langer bekend. De rol van John is vrij groot en de herkenbaarheid groot; toch denk ik dat dit op en top Sundfør is en dat hij hier echt als gast optreedt. Pas na ruim twee minuten zet Susanne in en is het magisch om te horen hoe hun zang verstrengelt om vervolgens zelf de hoofdrol te claimen.
Het nummer is een lang uitgerekt crescendo en heeft wel iets weg van Dead Can Dance. Het start donker maar krijgt gaandeweg door de elektronische toevoegingen een soort hallelujah-moment en dan breekt het licht door.

Het moge duidelijk zijn dat Music for People in Trouble geen makkelijke kost is en voor liefhebbers van haar laatste worp zal het even slikken zijn. Of je gaat hier in mee en komt terecht in de wondere wereld van deze Noorse zangeres of je schuift het terzijde als pretentieuze moeilijkdoenerij.
Ik geef me over en ga mee in haar muzikale universum.

Oh wat was en is The Silicone Veil toch een prachtig album. Ik hield dan ook mijn hart vast toen ik single Fade Away van Ten Love Songs voor het eerst hoorde. Dit nummer is me net even té poppy. Nu heb ik daar niks op tegen, maar van Sundfør verwacht ik gewoonweg magie en dat kunnen we dat nummer niet noemen.

Gelukkig horen we in opener Darlings al dat het wel degelijk mysterieus kan blijven. Het is eigenlijk een langgerekt intro op wat nog gaat komen.
Zo is Accelerate flinke pop met een bite. Ietwat minder dromerig dan de nummers op The Silicone Veil, maar pakkend, met genoeg ingrediënten om het spannend te houden. En dan het orgel solo... dat is toch lekker! Wat hebben die vrouwen uit het noorden toch met dat instrument?! Opzwepender kan het album niet van start gaan dacht ik zo.

En dan volgt single Fade Away dat vermaledijde popnummer dat opeens helemaal op z'n plek valt daar het naadloos volgt op Accelerate. Ineens valt de Noorse kroon.... dit is eigenlijk gewoon 'catchy as hell'.

Ik wilde toch wat mysterie en schoonheid? Nou dan doet mevrouw niet moeilijk en krijg ik dat voorgeschoteld op Silencer dat klinkt als een kruising tussen een Within Temptation ballad en Kate Bush. Tja.....

Kamikaze ligt in de lijn van Fade Away: meer pop, maar toch genoeg scherpe randjes om het boeiend te houden. Opvallend is het einde dat eindigt op klavecimbel (nou ja, ongetwijfeld de elektronische variant ervan).

Op Memorial is het weer wat gas terug waardoor de dromerigheid opnieuw present is. Het is een wat slepend nummer met een pompeuze opbouw die abrupt overgaat in een, jaaaaa daar is ie dan, 'sprookjesachtige' klassieke sfeer. Hierdoor kan ze met haar zang af en toe lekker excelleren. Typisch zo'n nummer waar je helemaal in op kunt gaan, en dat doe ik dan ook graag. Waarschijnlijk wel het hoogtepunt van dit album, perfect in het midden geplaatst. Prachtig gedaan Susanne!

Delirious was al eerder te horen en sluit goed aan bij het vorige album wat mij betreft. Wat een heerlijke stamper is dit toch!

Hierna komt Slowly, alsof verse dauwdruppels duidelijk zichtbaar uiteen spatten. Kristalheldere popmuziek die alleen maar uit het hoge noorden kan komen zou je haast denken. Onzin natuurlijk, maar ik krijg hier toch best een fijn gevoel bij. Misschien omdat er zo'n jaren '80 vibe vanuit gaat?!

Trust Me doet me erg denken aan Anna von Hausswolff, ook al zo'n prachtmens (uit Zweden). Een nummer ontdaan van allerlei opsmuk zoals hiervoor op het album. Een puur nummer dat gelijk heel kwetsbaar overkomt, iets wat Anna doorlopend voor elkaar krijgt bij mij in tegenstelling to Susanne die me vaak euforie weet te bezorgen.

Afsluiter Insects is een rauw, opwindend nummer. De vreemde trekjes die het heeft maken het alleen maar interessanter. Het kan dit geweldige album niet beter afsluiten.

Was ik na het eerste geluid erg terughoudend geworden, daar is dat compleet omgeslagen in een absolute jubelstemming. Susanne Sundfør flikt het gewoon weer!

Heel even dacht ik bij titeltrack The Brothel aan Sia die een soortgelijke stem heeft.
Al bij Lilith werd dat wat naar achteren gedrukt en niet eens omdat ik die stem anders vond, maar mijn aandacht werd even flink een andere kant op getrokken bij dat nummer: wat een spuuglelijke synths komen hier als donderslag bij heldere hemel aanzetten zeg. En toch, hoe lelijk ook, het nummer weet me in een stevige houdgreep te krijgen. Verwonderd luister ik naar wat hier voorgeschoteld wordt. Het is net als met echte donderslagen en de daarop volgende lichtflitsen: je weet dat het gevaarlijk kan zijn en toch wil en moet je er naar kijken.
Het gaat eigenlijk voor het hele album op. Neem een nummer als Black Widow ; aERo in wonderland, lopend in een Tim Burton-decor, zich afvragend of dit nu een sprookje is dat een zeer naar einde gaat krijgen of waar het 'ze leefden nog lang en gelukkig' uitgesproken kan worden.
Sprookjes kunnen vluchtig zijn: It's All Gone Tomorrow wanneer je je ogen weer opent uit een diepe slaap. De strijkers klinken gevaarlijk en dreigend en daarover dan ook nog eens de electronica die dat sfeertje zeker niet afzwakken. Qua zang verkeren we hier in de hoek waar dames als Soap&Skin of Bat for Lashes zich ook begeven.
Een titel als Knight of Noir doet al vermoeden dat dit wel eens majestueus en donker kan gaan worden en dat doet het ook. Als een dark lord schrijdt Susanne Sundfør voort: voornaam en met opgeheven hoofd, haast arrogant, maar wel heel erg mooi met een vet uitroepteken erachter.
Turkish Delight is zoet met een bitter bijsmaakje en dat maakt het een bite om niet snel te vergeten. Dapper zingt de noorse zich door een uiterst grillig muzikaal landschap heen. Zoetgevooisde violen omfloerst door een tegendraads electronisch klanktapijt. Niet alledaags, lastig te doorgronden en tegelijkertijd toch makkelijk in het gehoor.
As I Walked Out One Evening klinkt als verse dauwdruppels vallend op de blaadjes tijdens een nog prille lenteochtend. Hier overigens geen zang om dit serene tafereeltje te onderbreken.
Op O Master begeleidt Sundfør zich op piano dat meer sfeer krijgt in de vorm van toegevoegde lichte, ijle klanken die op hun beurt weer ruw onderbroken worden door zwaar geroffel die Sundfør niet van de wijs weten te brengen. Ze zingt zo dapper voort..... sterker: aan het einde geeft ze haar stem gewoon nog even een flinke zwieper de hoogte in.
Een Lullaby hoort te beginnen met 'hush my baby' en dat doet het dan ook. Toch weet ik niet of kleine kinderen hier nu zo rustig van worden. Jazeker: het is zeker sferisch in het begin, maar wel met een dreigende ondertoon die halverwege het nummer een soort Röyksopp-behandeling krijgt (het zal hem wel in het Noorse zitten). Het nummer werkt haast hypnotiserend en dwingt mij om er naar te blijven luisteren.
Father Father is een dromerige afsluiter. Lichtjes tolt mijn hoofd alsof de bubbeltjes van de champagne nog hun werk doen, maar nee, het is de instrumentatie van dit nummer. Qua zang heeft het iets heel vrooms.

Nog niet eerder had ik van Susanne Sundfør gehoord, maar dit album wist me zeer aangenaam te verrassen. Het werkt vervreemdend en slingert mijn gevoelens alle kanten op. Niet makkelijk en toch ook weer goed te doen.
Heel bijzonder...........

The Brothel mag best omschreven worden als een hedendaags muzikaal sprookje dus een nieuw album is zeker iets om naar te gaan luisteren.

De gothic-achtige opener Diamonds (waarom moet ik toch denken aan Within Temptation als ik dit hoor?!) belooft al genoeg op dat vlak: avontuurlijk, mysterieus en betoverend. Aangenaam binnenkomen zo.
En wees gerust: dit nummer zet de toon voor de rest van het album!

Wandel gerust mee door dit sprookjeslandschap dat Susanne Sundfør ons voorschotelt. Laat je bij de hand nemen en voel je verdwalen als Alice in Wonderland: de ene verwondering na de ander is je deel.
De electronica doet zijn werk maar weet telkens in dienst te staan van de nummers en de zang van Sundfør doet de rest: ijl als een bosnimf dwarrelend in de vroege ochtendnevelen.
Je moet er gevoelig voor zijn want dit album vraagt best wat dwingende aandacht van de luisteraar en zal pas na meerdere draaibeurten z'n geheimen echt prijs gaan geven en vocale acrobatiek gebezigd door dit soort dames is ook niet voor alle oren bestemd.
Can You feel the Thunder doet me denken aan de sfeer die Scott walker of Marc Almond soms neer weten te zetten en is zeker één van de hoogtepunten op dit album en toont de veelzijdigheid er van aan.
Het instrumentale Meditations in an Emergency is van een schoonheid die niet iedereen weet neer te zetten. Górecki of Preisner liggen hier op de loer en Among Us laat horen dat dames uit het hoge noorden zoals Björk toch altijd weer bijzonder blijven.

Liefhebbers van het schitterende The Brothel zullen ook nu wel weer de weg weten te vinden naar The Silicone Veil en wie weet gaan nog meer mensen het avontuur aan dat Susanne Sundfør je weet te bieden.

Geschikt voor liefhebbers van: Kate Bush, Sia, Florence + The Machine, Antony and the Johnsons.

O ja, mag ik even zeggen dat de titeltrack hemeltergend mooi is?! Wat een klasse

Debuut Zeroes QC is aan mij voorbij gegaan waardoor dit tweede album Images Du Futur de kennismaking moest zijn.
Aangetrokken door de nummers Edie's Dream en 2020 begon ik vol goede moed aan het album.

Maar opener Powers of Ten was iets heel anders...... Radiohead meets Sonic Youth of iets dergelijks. Intrigerender kon het niet van start gaan. Allerminst vervelend en best een onverwachte start.
2020 heeft iets mysterieus in zich en gaf me een beetje het gevoel dat Walking with Thee van Clinic me ook gaf.
Het dromerige element in dit nummer horen we terugkomen in het mooie Edie's Dream waar het minder goed op dansen is als op 2020.

En zo wordt je alle nummers op dit 3 kwartier durend album heen en weer geschud: het is dansbaar maar uiterst vervreemdend, een likje dance, een snufje electro, ietwat shoegaze en rock om het af te maken; het levert een interessante melting pot op waar je de eerste draaibeurten voorlopig nog niet klaar mee bent.

Dan Popplewell is lid van Ooberman en brengt regelmatig allerlei nevenprojecten uit. Op dit moment is dat The Magic Theatre waar ik zwaar verslaafd aan ben op dit moment.
Een ander project is het gothic-rock project Symphonika. Dit klinkt als Danny Elfman met rock en opera invloeden: zwaar bombastisch en Within Temptation zou er goed mee weg kunnen komen.
De Royal Liverpool Philharmonic Orchestra speelt een enorme hoofdrol in dit geheel en qua vocalen mogen maatje Sophia Churney (ook van Ooberman en The Magic Theatre) en de uit Liverpool afkomstige opera-zangeres Sarah Helsby Hughes opdraven.
Je moet van dit soort kitscherige bombast houden. Danny Elfman moet een favoriete filmcomponist van je zijn en dan is dit album heerlijk uit je dak gaan!
Alsof je regelrecht een film van Tim Burton binnenwandelt........

De tijdsduur geeft niet bepaald aan dat het hier om een echt album gaat. Toch moeten we het zo blijkbaar zien. Ach whatever denk ik dan.
Ruim een kwartier lang orkestrale pop van Ooberman frontman Dan Popplewell is misschien ook genoeg om even volledig op te kunnen gaan in een sprookjeswereld.
Het betreft hier tracks die origineel geschreven zijn voor films, tv en animatiefilms. Ooberman/Magic Theatre collega Sophia Churney is ook van de partij en het Royal Liverpool Philharmonic Orchestra zorgt voor de broodnodige bombast.
Valt er verder nog wat over te vertellen? Nee. Het is wat het is. Danny Elfman-achtige soundtrack muziek die zo gebruikt kunnen worden in een Tim Burton film. Gewoon erg leuk als je er van houdt.
Ik dus wel en heb het dan ook aangeschaft op cd met handgeschreven de mededeling van Dan Popplewell zelf dat het om nummer 189/300 gaat. Dan Popplewell heeft 300 cd's handgeschreven genummerd

Wederom een lekker, heavy album: de opener Attack hakt er al enorm in met de inmiddels bekende tempo-wisselingen (en dat maakt deze band zo aantrekkelijk voor mij). Het Attack Attack Attack spuwen ze uit als ware het een mitrailleur.
Dreaming weet het moordende tempo ook hoog te houden. En als het mij dan even te veel dreigt te worden krijg je toch weer de wat rustiger tussenstukjes met harmonieuze zang. En dan dwarrelen die gitaar-loopjes achteloos in het rond: heerlijk!
Kill Rock 'n Roll bevat ook weer die mooie dwarrelende gitaar-melodietjes. Klein, maar fijn ingebouwd tussen de snoeiharde riffs en schreeuwerige zang, die halverwege weer gas terugneemt om terecht te komen in rustiger vaarwater. Het lijken de mini-opera-achtige songs van Queen wel Uiteraard een stuk harder, dat wel. Het titelnummer, en tevens eerste single, Hypnotize, beschouw ik voorlopig als één van mijn favoriete songs. Wat is het toch geweldig meezingen met dit nummer en wat horen we toch mooie, geniale stukjes muziek in dit ene nummer. Hoe ze het bij elkaar gegoten krijgen blijf ik verbazingwekkend vinden. Ik noemde Queen al (denk aan Innuendo of Bohemian Rhapsody: ook van die nummers waar echt van alles in zit en die ook nog kloppen ook).
Stealing Society jaagt er ook lekker op los. Grappige backing-vocals (gekte). En tekstueel gezien wederom fel.
Tentative volgt: vraag me niet waarom, maar bij de begintonen moest ik een beetje aan Living Colour denken.
Prima nummer, maar is bij nog niet blijven hangen als zijnde een favoriet (alhoewel ik dat er nog wel van zie komen na verloop van tijd). Harde, confronterende tekst ook.
U-Fig zit weer knap in elkaar. Hoe die gasten met tempo spelen blijft me verbazen. Het is duidelijk dat dit toch één van de belangrijkste elementen is die deze band in positieve zin onderscheidt van de anderen binnen "het genre".
Het nummer Holy Mountains heeft een wat rustiger intro. Het blijkt sowieso tot de nummers te horen die een wat minder moordend hoog tempo hebben. Een "rustpuntje" op deze cd naar SoaD maatstaven Niet echt natuurlijk: want ook hier is er binnen het nummer sprake van een stevige aanpak zullen we maar zeggen, alleen net een tikkeltje minder heftig dan op andere songs. Dit nummer is qua lengte ook wat afwijkender (lees langer).
Vicinity of Obscenity is al een paar keer door andere MuMe-users genoemd als favoriet. Ik kan me daar ook wel bij aansluiten. Dit is geniale gekte ten top. Wat hier in 1 nummer gedaan is is bijna onvoorstelbaar. SoaD op de funky tour? Kan dat? Jawel! Dat laten ze hier duidelijk horen, maar dan wel op hun eigen voorwaarden. Geweldig...
In She's Like Heroin is het het snerpende stem-geluid van Serj Tankian dat toch wel de show steelt. Ook dit is zeker geen zwak nummer te noemen. Die hebben we tot nu toe sowieso al niet gehad.
Is dat Lonely Day dan wellicht? Niet wat mij betreft. Dit is een rustiger nummer dat lekker melodieus klinkt. Prachtig gitaarwerk ook. Een favorietje.
Afsluiter Soldier Side kan ook wel tot mijn favorieten gerekend worden. Meeslepend tot aan het einde toe: alleen een iets te abrupt slot naar mijn idee. Of is dat de bedoeling? Want je blijft enigszins verdwaasd achter in de leegte die overblijft (totdat je de repeatknop zoekt ).
Jammer toch dat de nummers telkens zo kort duren, maar tegelijkertijd besef ik ook wel dat dat hun kracht is. Er staat geen minuut te veel op (en nee ik ga nu niet terugkomen op mijn eerder geuite kritiek rondom dit punt, want die blijft gewoon staan).


Mezmerize bevat enorme hoogtepunten, maar had toch ook wel wat mindere momenten. Dit album klinkt wat gelijkvormiger en is van continue hoog niveau. In zijn geheel iets sterker denk ik. Het is dat 4,25* niet kan, anders zou ik dat wel uitdelen aan dit album (waar Mezemerize dan op 4 blijft steken: een minimaal verschil dus, wat ook nog kan veranderen).

Een cd die ik in huize aERo niet op hoef te zetten in gezelschap En voor mijzelf geldt ook wel "lekker voor zo eens af en toe"; ik ben nu eenmaal geen echte Metal-head