Wat een fenomenale plaat is TYR eigenlijk en wat was Tony Martin in een geweldige vorm in deze periode. The Sabbath Stones (De Heaven And Hell van dit album ) is mijn absolute favoriet van dit album. Tony Martin krijgt hier alle ruimte om zijn vocale talent te laten horen. De andere nummers doen er weinig voor onder. Hooguit The Law Maker vind ik een beetje flauw.

De productie is typisch jaren '80 met de overvloed aan reverb en de gated reverb op de snare, maar past prima bij dit album.

Mijn review op Zware Metalen

Family Tree is alweer het zesde album van Black Stone Cherry. En evenals met de eerdere albums levert de band ook met dit album weer een uitstekend product af. Toch bleef ik na eerste beluistering van dit album met een tweeslachtig gevoel achter.

Op Family Tree laat Black Stone Cherry dertien nummers lang southern rock horen in de traditie van Lynyrd Skynyrd, Allman Brothers Band (luister maar eens naar Carry On Down The Road) en anderen. De nummers zitten goed in elkaar, er wordt goed gemusiceerd en de plaat klinkt als een klok.

De reden dat ik in eerste instantie toch enigszins ambivalent was ten opzichte van dit album is het gemis van het rauwe randje dat eerdere releases van Black Stone Cherry kenmerkte. Hierdoor gaat toch een deel van het onderscheidend vermogen van de band verloren en dreigen de dertien nummers een dozijn te vormen. Maar net op het moment dat je denk dat het album wel lang genoeg heeft geduurd, sluit de band af met het titelnummer, het absolute hoogtepunt van de plaat.

Uiteindelijk geeft de goede kwaliteit de doorslag in mijn oordeel en kan ik toch niet anders dan concluderen dat Family Tree een prima plaat is geworden.

De muziek rond dit project/deze band van Jon Krieger was ik al wel eens tegengekomen op Youtube, maar verder had ik er nog geen aandacht aan gegeven, tot ik onlangs wat previews van het derde album hoorde die mij toch verleidden om de discografie van deze beste man eens door te lichten.

Op het debuut horen we vurig en vakkundig uitgevoerde black metal waarin af en toe wat folky elementen te horen zijn. Origineel is het zeker niet, maar de overtuigende uitvoering en de goede productie maken dit toch een erg fijne plaat om te luisteren. Daarbij is het ook nog eens een erg behapbare speelduur.

Met het tweede album borduurt Blackbraid grotendeels voort op de lijn van het debuut, maar alles klinkt net wat ambitieuzer en uitgewerkter. De black metal is opnieuw strak en vol overtuiging uitgevoerd, met melodieën die meer ruimte krijgen en productie die wat voller en dynamischer klinkt. De folky passages zijn nadrukkelijker aanwezig en het tempo ligt gemiddeld wat lager.

Hoewel ook II geen radicale vernieuwing brengt, is het wel een stap vooruit tov het debuut.

1. Blackbraid - II
2. Blackbraid - I

Wat ik schreef bij deel II, geldt in zekere mate ook voor dit derde album van Blackbraid. Oftewel, Jon Krieger bouwt door op het geluid van de vorige albums zonder wezenlijk af te wijken van de formule. Het klinkt echter allemaal nét weer iets verzorgder en iets maakt dat ik dit album regelmatig blijf draaien, waar de vorige twee op minder speeltijd mochten rekenen.

De opgaande lijn zet zich voort.

1. Blackbraid - III
2. Blackbraid - II
3. Blackbraid - I

Aanvankelijk was ik erg enthousiast over het nieuwe album van Blackfield. Misschien wilde ik ook wel erg graag dat de hernieuwde samenwerking tussen Geffen en Wilson tot de magie van weleer zou leiden.

Naarmate ik het album vaker luister merk ik echter dat het enthousasme wegebt. De stem van Geffen begint me steeds meer tegen te staan en een nummer als We'll Never Be Apart sla ik steevast over. Geffen heeft bewezen prachtige pop/rockliedjes te kunnen schrijven, maar het is dankzij Steven Wilson dat de uitvoering niet door de ondergrens zakt en beter scoort dan het vorige album. Maar ook Wilson blijkt geen koning Midas. De eerste twee albums blijven op eenzame hoogte staan.....

Al bladerend door de CD-bakken bij No Dust kwam ik zomaar deze EP tegen vandaag. Wat een lekker plaatje is dit! Fijne productie die niet dichtgesmeerd is, lekkere thrashy nummers met een melodieuze twist en Peggy's schuurpapieren stem die alles aan elkaar zingt. Ondanks dat de nummers gemiddeld genomen wat langer zijn dan gebruikelijk in het genre, weten ze toch te blijven boeien.

Jammer dat deze band er na 2 langspelers mee is gestopt. Peggy verscheen nog als zangeres op Double Noose van Interstellar Deathroll maar heeft daarna volgens mij ook niet veel meer gedaan.

Als je als liefhebber van Court In The Act deze plaat opzet met het idee dat dit 'gewoon' een voortzetting is, dan kom je van een koude kermis thuis. De sound van Blind Fury is toch wel een eind verwijderd van CITA. De band probeert zich hier een meer gladde sound aan te meten zoals populair was in de jaren '80, wat dankzij de matige productie niet geheel lukt. Zanger Lou Taylor doet mij in het wat lagere register denken aan Bert Heering van ons eigen Vandenberg. Als hij de hoogte ingaat is hij niet altijd even stabiel. Gitaristen Tippins en Ramsey duelleren er bij tijd en wijlen nog lustig op los maar van de dubbelloops gitaarriffs die Satan voor mij zo uniek maken is hier veel minder te bekennen.

Toch vind ik dat er met op Out Of Reach veel leuks te beleven valt. Nummers als Do It Loud, Out Of Reach, Evil Eyes, Dance Of The Crimson Lady en Back Inside zitten prima in elkaar. De overige drie nummers, en dan vooral Dynamo, zijn wat simpeler en minder de moeite waard. Ondanks wat zwakke punten een plaat die ik met veel plezier draai.

Score: 76/100

Deze CD pikte ik vorige week op uit de tweedehands bakken bij mijn frequent bezochte platenzaak. Sindsdien draait de CD overuren. Wat een heerlijk album is dit! Het bombast met orkest werkt verslavend, maar ook de nummers zonder orkest zijn stuk voor stuk erg sterk, met Tanelorn als grote favoriet.

Dit album had ik nog niet goed genoeg geluisterd om in overweging te nemen voor mijn jaarlijst van 2022, maar nu ik de LP in huis heb schalt The God Machine zo'n beetje de hele dag door de speakers in huize Namsaap. Wat is dit een knaller van een plaat geworden!

Voor BG-begrippen is het bombast een beetje teruggeschroefd en klinkt de band feller en agressiever dan op de laatste paar albums. Natuurlijk staat de plaat nog vol Queen-esque koren, maar de gitaren staan lekker voorin de mix en dringen de orkestraties wat meer naar de achtergrond. Op een meeslepende track als Secrets Of The American Gods komt het symfonische karakter van de band wat meer naar boven, maar op een nummers als Violent Shadow klinkt de band eerder als een thrashmetalband!

Variatie alom dus op deze plaat. Met de kennis van nu had deze plaat zich moeiteloos in mijn top-5 van 2022 genesteld.

Dit album heb ik afgelopen weekend uit de bakken gevist bij de lokale platenboer. Vanwege een beschadiging (prijslabeltje) in de rechter bovenhoek voor een klein prijsje, dus wilde ik deze wel op de gok meenemen.

De eerste luisterbeurt zorgde voor gefronste wenkbrauwen maar gaandeweg begin ik dit album erg te waarderen. Ja, het is af en toe erg chaotisch en onsamenhangend en de tempowisselingen lijken bijna willekeurig af en toe. Wel staan er ook erg gave ideeën op dit album. Het is in ieder geval zeker geen standaard thrash metal dat deze band laat horen.

In vergelijking met moderne producties laat dit album qua geluid voor sommigen misschien teveel te wensen over. De productie is echter erg transparant en laat goed alle individuele partijen horen. Met name het basspel van Les Claypool komt daardoor goed uit de verf. De drums hadden wellicht iets meer 'body' mogen hebben. Ik zet in op 3,5 sterren met uitzicht op meer.

We gaan alweer richting het einde van het jaar en lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2023 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Zou Jethro Tull als Blood Ceremony hebben geklonken als Tony Iommi langer dan twee weken bij eerstgenoemde band had gespeeld? Door de dwarsfluit is de link met Jethro Tull natuurijk snel gelegd, maar dankzij het aan Bill Ward refererende drumwerk en het gitaarspel gaan de gedachten bij het beluisteren van The Old Ways Remains toch ook regelmatig naar Black Sabbath. Het leidt tot een sfeervolle en bij tijden opgewekte plaat die zich makkelijk laat beluisteren dankzij de catchy nummers en de fijne productie.

1. Ne Obliviscaris - Exul (4,5)
2. Dødheimsgard - Black Medium Current (4,5)
3. Heretoir - Nightspheres
4. Tanith - Voyage (4,5)
5. Haken - Fauna (4,5)
6. Ahab - The Coral Tombs (4,5)
7. Katatonia -Sky Void Of Stars (4,0)
8. Hypno5e - Sheol (4,0)
9. Uriah Heep - Chaos & Colour (4,0)
10. Marianas Rest - Auer (4,0)
11. Amoeba Split - Quiet Euphoria (4,0)
12. Klone - Meanwhile (4,0)
13. OAK - Disintegrate (4,0)
14. Riverside - ID.Entity (4,0)
15. Shores Of Null - The Loss Of Beauty (4,0)
16. Mystery - Redemption (4,0)
17. Blood Ceremony - The Old Ways Remain (4,0)
18. Redemption - I Am The Storm (4,0)
19. Third Eye - Vengeance Fulfilled (4,0)
20. …And Oceans - As in Gardens, So in Tombs (4,0)

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2024 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.



Nu de plaat wat is ingedaald merk ik dat mijn enthousiasme toch een beetje is getemperd, en dan vooral dankzij kant A. The Stargate is kent geweldige passages, maar is ook langdradig bij tijden. The Messenger bevalt me daarentegen nog steeds erg goed, vooral in het derde deel.

Score: 82/100

Namsaap's Top 20 van 2024 - MusicMeter.nl

Ik heb vanmorgen met moeite de 40 minuten aandacht bij dit album kunnen houden. De nummers zijn op zich best OK, maar zo zielloos gespeeld en gezongen. Poppap zonder krenten, zou André Manuel zeggen. Mijn grootste ergernis is de zang van Elin. Er is in de loop der tijd een vervelend 'maniertje' in haar zang geslopen dat je wel vaker hoort bij wannabe-zangeressen in zangcompetities. Jammer, want ze is een geweldige zangeres.

Instrumentaal klinkt het allemaal nogal belegen, passieloos en braafjes. Gitarist Dorian Sorriaux wordt node gemist, al zette het verval van de band al in met zijn aanwezigheid.

Schreef ik bij 'The Offering' dat de band soms aan Evergrey doet denken, op Illusions doen ze er nog een schepje bovenop. Het is soms gewoon Evergrey met een mindere zanger. De nummers zijn van een minder niveau dan op de voorganger en de productie is helaas weer compleet platgeslagen. Deze komt niet in mijn collectie.....

Goed uitgevoerde power metal, die misschien niet uitblinkt in originaliteit maar dat ruimschoots goedmaakt met een sterke uitvoering van de nummers. De band doet sterk denken aan Evergrey op sommige momenten.

De composities zijn vrij recht-toe-recht-aan, daar waar genregenoten nog wel eens een omweg willen nemen zodat de instrumentalisten ruimte hebben om hun kunnen te etaleren. Voor de afwisseling is het wel eens prettig een directe benadering te horen.

Zwak punt is het vele gebruik van fade-outs bij nummers.

Vooralsnog zet ik in op een 3,5.

Met Fall brengt Borknagar alweer een topplaat uit! Ik volg de band pas sinds Winter Thrice, maar alle albums sindsdien zijn een verrijking voor mijn collectie, zo ook dit album.

Op Fall vaart de band wederom een iets melodieuzere koers, maar blijven de krachtige blackmetalpassages genoeg aanwezig om het contrastrijke karakter van de muziek in stand te houden. De zang van ICS Vortex en Lazare klinkt op dit album sterker dan op True North. Voor nu zet ik in op 4 sterren, maar ik merk dat ik dit album per luisterbeurt meer kan waarderen. Op die score kom ik dus vast nog wel terug .

Een blik op de wikipedia-pagina van Borknagar leert mij dat deze band al sinds 1995 actief is en dat Winter Thrice alweer de 10de release is. Tot zo'n maand geleden had ik echter nog geen noot van deze band gehoord. Het optreden van deze band op Wacken Open Air was echter dermate goed dat ik hun laatste worp op LP heb gehaald.

Van deze aanschaf heb ik nog geen seconde spijt! Winter Thrice laat een spannende kruisbestuiving van Black- en Folkmetal horen met veel gevoel voor melodie. In sommige nummers (Cold Runs The River bijvoorbeeld) schuurt het geluid dicht tegen Amorphis aan. Sterkste troef van deze band is wat mij betreft wel de combinatie van de drie zangers in de band, die elk een zeer eigen geluid hebben. En, over geluid gesproken, de productie klinkt top!

Hoogtepunten van de LP: Winter Thrice en Cold Runs The River

Beoordeling: 4****

Leuk om deze release tegen te komen bij No Dust Records. De single en de demo heb ik in huis, maar de live-opnames zijn nieuw voor mij.

Deze opnames komen volgens mij direct van de mengtafel, klinken verrassend goed en laten horen dat Brain Implosion een strakke liveband was. Daarnaast hoor je hoe getalenteerd Miguel op gitaar is. Jammer dat deze band nooit verder is gekomen.

Wat een heerlijk smerige deathmetalplaat is Harbringer Of Woe! En ondanks dat de opname klinkt alsof de band middenin een moeras staat te ploeteren, heeft het geluid volop definitie.

Deze stijl van DM is niet mijn dagelijkse kost, maar als het zo vet en onberispelijk wordt uitgevoerd als Brodequin doet, dan wijk ik graag van mijn muzikale dieet af.

Power Metal is niet bepaald het genre waar ik veel naar luister, maar zo af en toe komt er iets voorbij dat me wel aanspreekt. Dit album van Brothers Of Metal bijvoorbeeld. Alleen de bandnaam doet me normaliter met een grote boog om een album heen lopen, maar in dit geval kwam het nummer Powersnake op een playlist voorbij en merkte ik dat ik binnen de kortste keren mijn werk liet liggen en vrolijk meetikte op dit aanstekelijk nummer. De rest van dit album is minstens zo aanstekelijik. Invloeden van Nightwish, Powerwolf, Orden Ogan en anderen zijn rijkelijk aanwezig. De sterke melodieën en de meer dan vakkundige uitvoering maken dat dit album boven het powermetalmaaiveld uitsteekt.

Na een matige start van zijn solocarrière neemt het niveau van zijn werk hoorbaar per album toe, wat leidt tot een voorlopige hoogtepunt in de vorm van Chemical Wedding. Roy Z pent samen met Dickinson een tiental nummers waarop Dickinson alle ruimte krijgt om zijn stemkunsten te etaleren.

Het gedreven en enigszins sludgy aandoende King In Crimson opent de plaat op sterke wijze. Het geluid van de 7-snarige gitaren klinkt zwaar maar transparant en is een genot voor het oor. Geen platgeslagen productie, maar een levendig geluid. Andere hoogtepunten zijn The Tower - dat in de opening heel even aan Wrathchild refereert - , Gates Of Urizen en het afsluitende The Alchemist. Eigenlijk valt alleen het ietwat flauwe Killing Floor uit de toon.

Iron Maiden-maatje Adrian Smith geeft na Accident Of Birth opnieuw acte de présence en wisselt menig gitaarsolo af met Roy Z in zijn herkenbare stijl. Heerlijke plaat!

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2024 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

De ‘oudjes’ doen het goed dit jaar. Saxon, Judas Priest en Deep Purple brachten uitstekende albums uit. Ook Bruce Dickinson brengt een kleine 19 jaar na Tyranny Of Souls een uitstekend solo-album uit. The Mandrake Project is een bijzonder gevarieerd album geworden. Het opent duister met het zware Afterglow Of Ragnarok, klaart wat op met de luchtige hardrocksong Many Doors To Hell, combineert americana met onvervalste Black Sabbath-riffs, tovert oosterse sferen naar voren op het gedragen gezongen Fingers In The Wounds en klinkt contemplatief op het rustige Face In The Mirror.

De donkere en organische productie laat de nummers goed tot zijn recht komen en past uitstekend bij dit album. Wie vooral moderne, platgewalste en gladgestreken producties gewend is zal wellicht even moeten wennen.

Score: 86/100

Namsaap's Top 20 van 2024 - MusicMeter.nl

Wat geweldig is dit zeg! Dit album was vorig jaar aan me voorbij gegaan (en gezien het aantal stemmen en reacties alhier, ben ik niet de enige) maar bij het doorpluizen van jaarlijstjes kwam deze op mijn pad. Zoals Dr. Pat al beschrijft is dit bombast in de buitencategorie!

Als ik de stijl van Brymir moet omschrijven dan is het Power Metal met Blackened Death-invloeden. Superstrak gespeeld en zwaar aangezet. De productie is behoorlijk platgecompressed, waardoor alle instrumenten erg hard in de mix staan, een productiestijl waar ik doorgaans geen fan van ben. Hier past het echter uitstekend.