Luister niet echt veel naar hedendaagse Reggae maar dit derde album van de uit Gordon town,Jamaica afkomstige Micah Shemaiah laat me horen dat ik dat ik dat toch eens meer zou moeten gaan doen.
Roots I Vision bevat vrij authentieke Roots reggae en Dancehall die nu eens niet ten onder gaat aan een overschot aan elektronica maar heerlijk organisch klinkt.
Daarnaast is de productie van,de voor mij onbekende Mathias Liengme and Nicolas Meury erg goed en geeft de sound dan ook een prima meerwaarde.
Nog belangrijker is dat de songs bijna zonder uitzondering sterk zijn,al moet je geen originaliteit of iets van vernieuwing verwachten maar dat is bij de Reggae van tegenwoordig eigenlijk een pluspunt.
Ook de drie dub versies op het einde mogen er trouwens zijn.
Enigst,klein minpuntje is dat ik de zang van Micah Shemaiah af en toe nog wat karakter vind missen maar dat lijkt me eigenlijk een kwestie van tijd voor dat ook bijtrekt.
Goed.

Lekker vet en kaal klinkende bluesrock die heerlijk uit de speakers knalt.Misschien niet al te origineel want er komen nogal wat bekende riffs en loopjes voorbij maar het klinkt wel aangenaam.
Michael Katon,ik had nog nooit van hem gehoord alhoewel ie toch al flink wat albums op zijn naam heeft staan en ook onder meer actief was op Moulin blues,mag dan niet de beste zanger zijn spelen kan hij zeker.
Verder een sterke productie met een duidelijke meerwaarde die in prima nummers als Boogie Man,The Man from Hell en Diablo Boogie goed naar voren komt.
Fijn album en ik ga zeker achter meer materiaal van deze Amerikaan aan.

Geen geweldig album dit maar echt slecht vind ik het nu ook weer niet.Het probleem met Primitive cool is dat de nummers absoluut geen eenheid vormen en het daarom nogal onevenwichtig overkomt,wat het feitelijk ook is.Tel daar nog de hopeloos gedateerde productie bij op en je komt uit bij een middelmatig album.
Een aantal aardige songs staan er nog wel op (Say you will,het titelnummer) maar het geheel is behoorlijk teleurstellend.
Zonder twijfel Mick Jagger's zwakste solo album.
Gelukkig wist ie zich met Wandering spirit,zo'n zes jaar later behoorlijk te revancheren.

Lekker afwisselend album wat ik in de loop der jaren steeds meer ben gaan waarderen.Geen meesterwerk of zo maar wel een plaat die ik nog steeds met plezier beluister.

Sfeervol en over het algemeen vrij ingetogen album wat me niet tegen valt.Aangezien ik zijn latere albums niet ken heb ik geen vergelijkingsmateriaal maar kwalitatief zit dit best goed in elkaar.Enkel de hoge zang die hij af en toe gebruikt (become) bevalt me niet zo.Verder is dit mooie,elektronische pop die vooral op een regenachtige zomerdag zoals deze prima tot zijn recht komt.Are we connected en For all you know zijn mijn voorlopige favorieten.Goed.

Aan de looks op de cover van dit debuut album van het Texaanse country trio zou je iets kunnen verwachten in de stijl van The Flying Burrito Brothers maar Midland klinkt zelfs nog een stuk traditioneler, tegelijkertijd echter ook erg goed. Zelf noemen ze George Strait als één van hun grootste invloeden en zelf vind ik Midland wel veel overeenkomsten hebben met het evenééns uit Texas afkomstige Mike and the Moonpies. Die konden me erg overtuigen met hun laatste albums maar deze On the Rocks is minimaal van hetzelfde niveau.
Vrijwel alles klopt aan deze neo-klassieke countryplaat ; de heerlijk zalvende zang van Mark Wystrach,de uitgebalanceerde productie en-natuurlijk het belangrijkste- country songs van een goed tot zeer goed kaliber. De uitstekende song Drinkin' Problem deed het zowaar prima in de Amerikaanse charts (zowel Country als de Billboard Hot 100) en ook Burn Out, Altitude Adjustment en Make a Little zijn erg fijne uitschieters.
Zwakke plekken kent On the Rocks sowieso niet dus Midland is zeker een band om te blijven volgen.
En aangezien dit voortreffelijke debuut al uit 2017 stamt kan ik meteen door naar de, zo'n twee jaar geleden verschenen opvolger Let It Roll.

Bij Mike and the Moonpies heb ik op één of andere manier altijd een aanloop nodig maar uiteindelijk viel ook voor Cheap Silver and Solid Country Gold het kwartje.Hun neo-romantic stijl is nu niet direct het eerste waar ik aan denk als ik Country muziek ga draaien maar als de band uit Austin,Texas dan voorbij komt dan heeft dat zo'n ontspannende werking op je gemoedsrust dat ze wel een tijdje blijven.
Daarom is het wel spijtig dat,hun inmiddels vijfde studio album met een goed half uurtje alweer voorbij is,daar hadden voor mij nog wel dikke twintig minuten bij gemogen.Maar goed,wat overblijft is heerlijke muziek.Doet zo nu en dan wel wat denken aan the Eagles in hun begintijd.
De zalvende stem van frontman Mike Harmeier is erg aangenaam en de bijbehorende muzikale inbreng van de Moonpies is weliswaar vrij ingetogen maar ter gelijkertijd uitermate doeltreffend.Alleen op Fast as Lightning schakelen ze een versnelling hoger maar ook daar is de uitkomst in hoge mate tevredenstellend.
Tja en als daar dan nog prachtige en zeer onderhoudende songs als You Look Good in Neon,Danger en het slotakkoord London Homesick Blues bijkomen,en die stuk voor stuk van hoog niveau zijn,dan kun je alleen maar concluderen dat we hier te maken hebben met een uitstekend Countryalbum.

Aardig en vrij authentiek klinkend Country album waarbij de zang misschien net iets te vlak is om zich echt te onderscheiden bij het huidige grote aanbod.
Desondanks meer dan onderhoudend en zeker niet slecht.
Sterker nog de tweede helft van Mockingbird is met onder meer One Is the Whiskey en Miserable Man gewoon goed.En per draaibeurt geldt dat eigenlijk voor heel de plaat.
Tevens een eervolle vermelding voor de prima teksten.
Mike and the Moonpies is dan ook zeker een Country band (met een mooie mix van de Nashville sound en Honky tonk) om in de gaten te houden.
Favoriete nummer ; Never Leaving Texas.

Jammer dat hun concert in Amsterdam afgelopen april niet doorging vanwege de virus toestanden,staat nu gepland voor 29 oktober,maar dat geeft wel wat extra tijd om de muziek van Mike and the Moonpies nog beter te leren kennen.
Aan Steak Night at the Prairie Rose uit 2018 was ik nog niet eerder toegekomen maar de eerste paar luisterbeurten stelden me al snel gerust,dit album verhoudt zich zowel qua kwaliteit als sound uitstekend met de platen ervoor en daarna.De band uit Austin,Texas speelt een vorm van authentieke country met zijn roots in de jaren zeventig die erg rustgevend overkomt en waarbij de liedjes centraal staan.
En daarvan zijn er weer een aantal voortreffelijke op dit vijfde album van Mike and the Moonpies terecht gekomen.Van fijne up tempo songs als de opener Road crew en het bijna hilarische Getting High at Home tot mooie country ballades als Beaches of Biloxi en het titelnummer.Het klinkt muzikaal allemaal erg verzorgd met meer dan genoeg instrumentale variatie en de aangename stem van Mike Harmeier doet de rest.
Steak Night at the Prairie Rose is dan ook weer een zeer geslaagde plaat van Mike and the Moonpies,die zonder al te veel moeite weer minimaal vier sterren aantikt.

Ergens in april komen Mike and the Moonpies naar Nederland voor een aantal concerten,en aangezien de twee albums (Mockingbird (2015) en Cheap Silver and Solid Country Gold (2019) die ik van de Country band uit Austin,Texas gehoord heb,me nog steeds beter bevallen,leek het me wel een leuk voornemen om ze eens live te zien spelen.
Ondertussen kan ik me dan op de rest van hun discografie gaan concentreren,te beginnen met hun debuut uit 2010,The Real Country.De sound van de Moonpies is hier al direct herkenbaar maar heeft nog niet helemaal de kracht en overtuiging van hun later werk.Dat geldt dan voor de productie,het niveau van de songs,eigen geluid en ook de zang van Mike Harmeier.En nog belangrijker is dat kalmerend effect dat tegenwoordig van hun muziek uitgaat,dat is hier nog duidelijk in ontwikkeling.
Maar soms hoor je klasse er al voorzichtig aan zoals in het heerlijke Darlin' You're Crazy of het opbeurende titelnummer.
En in zijn totaliteit is The Real Country dan ook best en aardig country album waar je het talent al voorzichtig aan af hoort maar op de latere platen pas echt tot volledige wasdom kwam.

Country,rock en een klein beetje punk op dit erg sterke cover-album van Social Distortion's voorman Mike Ness.Mooie versies van Marty Robbins' Big Iron,Wayne Walker's All i can do is cry en zo kan ik nog wel even doorgaan.Luister zelf naar deze zwaar ondergewaardeerde CD.

Naast natuurlijk Gregory Isaacs heb ik de stem van Mikey Dread (Michael George Campbell Port Antonio,Jamaica) altijd één van de mooiste gevonden van de Reggae muziek.Zijn samenwerking met Lee Scratch Perry,Dread at the controls vind ik zelfs het mooiste Reggae nummer aller tijden.
Dit album,World War III komt uit zijn hoogtij dagen en laat Mikey Dread in uitstekende vorm horen.
De plaat brengt ons een zeer mooie en ontspannende combinatie van Roots Reggae en Dub en de prachtige vocalen van Mikey Dread maken het vervolgens helemaal af.
De eerste twee nummers,Break Down the Walls en The Jumping Master zijn voor mij al meteen twee klassiekers en daarna gaat het niveau zo'n kleine veertig minuten nauwelijks naar beneden.
Voortreffelijk album,zoals ze in het genre niet meer gemaakt worden.

Er zijn overigens veel verschillende versies van de plaat in omloop.Er is zelfs een Beyond World war III met twee andere nummers maar wel dezelfde hoes.Aan de kwaliteit doet dat gelukkig niet al te veel af.

Het niveau van bijvoorbeeld Psalm 69 of Houses of the mole mag dan door Ministry niet meer gehaald worden (hoeft ook niet) maar AmeriKKKant valt me zeker niet tegen.
Een aantal erg sterke nummers (het titelnummer,Victims of a clown en We're tired of it),een fijne totaalsound (toch iets meer afwisseling dan ik van de band gewend ben) en het hoogtepunt Wargasm, inclusief een mooi Killing joke -achtig refrein.
Wel een overdosis aan samples maar ach dat maakt het wel wat gevarieerder en actueler.
Zeker geen meesterwerk maar het predikaat goed durf ik hier nog wel op te drukken.

Toch wel een sterk album.Natuurlijk blijft Lava het prijsnummer maar ook het overige materiaal mag er grotendeels wezen.Vooral the Fall,het titelnummer en het slotakkoord Brick windows maken veel indruk.Alleen de Byrds cover Lady lady lay vind ik niet zo geslaagd en ook Crumbs en Useless zijn vrij doorsnee.Verder is Filth pig voor Ministry's begrippen wat subtieler dan de latere brute albums (gewoon iets meer industrial dan metal hier) al blijft het natuurlijk wel voornamelijk beuken.Een verdiende vier sterren.

In 1992 bracht Ministry hun doorbraak en waarschijnlijk ook beste album Psalm 69: The Way to Succeed & the Way to Suck Eggs (of; ΚΕΦΑΛΗΞΘ) uit.Wat daarop volgde waren een aantal platen,Filth Pig (1995),Dark Side of the Spoon (1999) en Animositisomina (2003),die zeker hun momenten hadden maar geen van allen volledig overtuigden.
Misschien was dat ook wel gedeeltelijk de reden dat in 2004 Houses of the Molè bij mij insloeg als een bom.Maar er was meer,met naast natuurlijk het feit dat ze hier met beter materiaal kwamen dan in de jaren daarvoor.De flinke metal injectie die de band rondom Al Jourgensen zichzelf gaf en die,vooral in het begin goed uitpakte.En het moordende tempo wat zeker op het eerste gedeelte van Houses of the Molè een behoorlijk indrukwekkende luisterervaring oplevert,met name de opener No W ,Waiting en Warp city komen aan als een mokerslag.Het is weliswaar allemaal wat minder subtiel dan voorheen,voor zover daar bij Ministry al sprake van is,maar het eindresultaat mag er zijn.Ook wat betreft het tweede gedeelte van de plaat,waar je vaak van hoort dat ie een stuk minder is,niet mee ééns.Songs als WKYJ en Worm,die ook wat langer zijn,zorgen voor een rustpunt en maken het geheel ook veelzijdiger.
Houses of the Molè is dan ook een uitstekend album dat zeker als het op een dag als alles niet naar wens verloopt of het op een andere manier tegen zit nog regelmatig van stal gehaald wordt.

Valt me 100% mee na toch een aantal negatieve reacties.Relapse zakt tegen het eind inderdaad een beetje in,Weekend warriors bijvoorbeeld,maar Git Up Get Out 'N Vote vind ik weer wel sterk.De cover van S.O.D. United forces is leuk maar ook niet meer dan dat.De beste nummers zijn eigenlijk de eerste vier en het titelnummer waar Al Jourgensen weer lekker over de top gaat.Aan niveau van bijvoorbeeld Houses of the mole komt dit album niet maar vier sterren is Relapse me toch wel (net) waard.Zeer genietbaar.

Bij mij begon het pas met Psalm 69 maar deze is met terugwerkende kracht toch ook wel erg goed.Ik vind the Land of rape and honey (!!!) ook wat afwisselender dan hun later werk en,alweer met terugwerkende kracht zeker een industrial klassieker.Favorieten;Golden dawn,het titelnummer en de heerlijke opener Stigmata.

Heerlijke afreageer plaat en één van Ministry's beste.Zet hem nog regelmatig op en hij verveelt nog steeds niet.Een perfecte combinatie van industrial en metal,zo goed zelfs dat ik nog steeds geen behoefte heb aan Relapse.

Muzikaal een erg sterk album,een soort van lichtvoetige noise pop die heerlijk weg luistert en waar ook nog behoorlijk veel rek in zit denk ik.De zang van Rachel Goswell is wat mij betreft een iets ander verhaal daar had wel wat meer variatie in mogen zitten.Had de plaat nog iets langer geduurd dan was ik zelfs waarschijnlijk opgestegen,zo zoetsappig wordt het op een gegeven moment.Het (mooie) duet met Mark Kozelek kwam dan ook precies op tijd.
Gelukkig is het song kwaliteit die Minor victories in zijn geheel naar een hoger niveau tilt,vooral de eerste helft met onder meer A Hundred Ropes en Breaking My Light is erg sterk.Het tweede gedeelte vind ik iets minder maar het dubbele slotakkoord met the Thief en Higher hopes mag er weer wezen.
Goed met uitzicht op meer.

Helemaal zeker ben ik er niet van maar ik dacht dat dit in 1980 de eerste release was van de uit San Pedro,Californië afkomstige Minutemen.Een band die aanvankelijk onder de noemer Punk werd geplaatst,echter uiteindelijk wel wat veelzijdiger bleek te zijn qua sound.
Paranoid Time,een EP met zeven nummers,en na ruim zes minuten is het alweer gedaan.In die korte periode is het echter wel genieten geblazen door middel van een snel,jazzy punkrock geluid waarbij de basgitaar van Mike watt erg prominent aanwezig is.Het trio heeft muzikaal sowieso veel in zijn mars en dat gekoppeld aan een (zeker voor die tijd) origineel geluid levert kwaliteit op.Het is misschien allemaal nog wat wild en rauw maar de scherpzinnige teksten en de al eerder genoemde instrumentenbeheersing laten horen dat hier nog veel meer in het vat zit,iets wat later ook zou blijken.
Vooral Definitions,Joe McCarthy's Ghost en Fascist zijn geweldige nummers en Paranoid time in zijn geheel een ijzersterke start van een muzikaal veelomvattend oeuvre ,waar helaas in 1985 een abrupt einde aan kwam door het noodlottige ongeval van zanger/gitarist D. Boon.

Een live album uit 2013 van de derde versie van the Misfits,alleen bassist Jerry Only is hier nog het enige oorspronkelijke lid en neemt hier ook de zang voor zijn rekening.Voorheen was gitarist Doyle nog van de partij en dat resulteerde met American Psycho en Famous monsters in twee best aardige studio albums.
En de originele line up met zanger Glenn Danzig is naar mijn mening één van de beste Punkbands ooit.
Twee jaar voor DeA.D. Alive! kwam er met The Devil's Rain ook al een vrij zwak normaal album uit in deze bezetting.Live is het allemaal wel iets overtuigender maar in vergelijking met al het oudere werk blijft het ondermaats.De redenen daarvoor hoor je onmiddellijk,Jerry Only is een erg matige zanger,de sound klinkt veel te braaf en gepolijst en het songmateriaal is gewoon een paar niveau's minder dan onder Danzig,waarvan hierop geen nummers terugkomen.Eigenlijk is alleen het opname geluid vrij goed,maar dat vind ik bij de Misfits nu net niet zo belangrijk.
Kortom matig live album.

Mijn favoriete reguliere studio album van de Misfits dat in de oorspronkelijke versie (negen nummers) nog geen kwartier duurde.Earth A.D. / Wolfs Blood kwam uit in 1983 en was destijds het laatste wapenfeit in de Glenn Danzig line-up want twee maanden later startte hij Samhain.
Nummer 6,11 en 12 stonden er in eerste instantie niet op en dat verschil hoor je ook wel,de rest klinkt sneller,ruwer en agressiever als alles wat de Misfits daarvoor en daarna uitbrachten.
Lijkt me dat producer Spot,die ook verantwoordelijk was voor hardcore klassiekers als het debuut van Black flag en Metal circus van Hüsker Dü,hier een vinger in gehad zal hebben.Hij stond toen ook bekend voor een dergelijke sound.
Alle negen songs zijn absolute hardcore/punk krakers maar als ik dan toch een (bijna niet te maken) schifting moet verrichten,kom ik uit op het enige en briljante rustpunt Bloodfeast en de twee rappe songs Death Comes Ripping en Demonomania.Maar het restant zit ze constant op de hielen.
Volle mep materiaal.

Lijkt meer op een veredelde verzamelaar dan een regulier studio album,sommige nummers kwamen (meestal in iets andere versie) al voor op andere platen en er zitten volgens mij wat outtakes bij.
Desalniettemin een weer zeer genietbaar punk album van de Misfits mede dankzij de de rammelende maar o zo sfeervolle productie en ook Glenn Danzig is hier weer erg op dreef.
Verder een unicum voor de band want het nummer Come Back tikt de vijf minuten aan en dat ben ik,qua lengte nog niet eerder tegen gekomen bij de band.
Andere hoogtepunten zijn de 'bekende' Where Eagles dare en She en ook Who Killed Marilyn is een erg sterk nummer.De versie van Halloween op Legacy of Brutality is wel een stuk minder dan die op de verzamelalbums,om nog maar te zwijgen van de magnifieke Samhain uitvoering.
Gewoon weer een prima en vooral erg leuk Misfits album al zijn als instapper eerder Walk among us, Earth A.D. / Wolfs Blood of de briljante verzamelaar Collection 1 aan te raden.

Schitterende verzamelaar waar je als liefhebber van Hardcore/punk muziek eigenlijk niet om heen kunt.Ach eigenlijk alles van de Misfits in hun eerste periode,met Glenn Danzig in de gelederen is geweldig,al zijn er ook mensen die dit door de soms matige geluidskwaliteit en/of productie niet zo waarderen.
Zelf vind ik die soms wat rammelende sound juist een pluspunt,de muziek van de Misfits klinkt daardoor juist heftiger en bijtender dan van veel andere punkbands.En de grimmige vocalen van Glenn Danzig maken het vervolgens helemaal af.
Collection 1 bevat vanzelfsprekend veel nummers van Walk Among Us (1982) en Earth A.D. / Wolfs Blood (1983) maar ook staan er singles en songs van EP's zoals Die, Die My Darling,London Dungeon,Where Eagles Dare en Bullet die destijds bijna niet meer aan te komen waren maar wel tot het beste behoorden wat het viertal (zullen er ook weleens meer of minder geweest zijn) uit Lodi,New Jersey heeft uitgebracht.
De laatste vijf songs zijn wat meer trash en ook sneller en stammen allemaal van Earth A.D. / Wolfs Blood .
De teksten refereren bijna allemaal naar horror en oude science fiction films vandaar dat hun sound ook vaak horror punk werd genoemd.Het belangrijkste was echter dat vrijwel alle nummers van de Misfits een aanstekelijke hook of riff hadden,plus nog een hoog meezing gehalte,en dat maakte hun muziek (voor mij in ieder geval) onweerstaanbaar.Het beste voorbeeld is wat dat betreft het briljante Skulls,dat ook nog eens door de Lemonheads werd opgenomen.
Derhalve een fantastische verzamelaar,waar ook nog een deel twee achteraan kwam,die de volle vijf sterren verdiend.

Vorig jaar was er nog een optreden van de Misfits in de originele bezetting op het Riotfest dus ben ik maar weer ééns in hun oeuvre gedoken en de eerste die ik tegenkwam was (hun laatste studio album) Devil's rain uit 2012.
Hier is het bassist Jerry Only die de vocalen voor zijn rekening neemt en dat valt niet mee,Glenn Danzig zelf klinkt tegenwoordig ook niet helemaal meer okselfris maar de stem van Only is wel erg kleurloos en trekt op niks.
Dan was Michale Graves van de albums American psycho en Famous monsters nog een stuk beter te verteren.
Ook muzikaal mist het album elke overtuiging,een soort tandeloze punk met een veel te cleane productie en songs die voor een groot gedeelte elke dreiging en agressiviteit missen.Alleen Land of the Dead,Cold in Hell,Jack the Ripper en Ghost of Frankenstein kunnen er nog mee door.
Ook gitarist Dez Cadena zorgt met zijn spel (en de zang op Jack the Ripper) nog voor enkele lichtpuntjes.
Zwak album derhalve en voor de band geldt ; gewoon er mee op te houden.....of dan misschien dan toch nog een album met Glenn en Doyle er weer bij.

Hoog meezing gehalte,heerlijke horrorfilm teksten en dan net dat scherpe randje,dat is toch wel wat de eerste versie van the Misfits (met uiteraard Glenn Danzig op zang) zo uniek maakt.En niet te vergeten de heerlijk rammelende productie want zonder die was dit officiële debuut van het uit New Jersey afkomstige viertal toch meteen een stuk minder geweest in mijn beleving.
Night of the Living Dead,I Turned into a Martian,20 Eyes en het absolute hoogtepunt Skulls zouden in een iets cleaner jasje gewoon grote hits kunnen zijn geweest.
Maar uiteraard hoor ik ze het liefste als op deze Walk Among Us ,een album wat voor mij toch een absolute punkklassieker is die maar niet wil vervelen.
Schitterende plaat dat werd vervolgd met het nog net iets betere en zeker een stuk heavier schijfje Earth A.D. / Wolfs Blood.

Goed debuutalbum van het Amerikaanse Moaning al blinkt het inderdaad allemaal niet echt uit in originaliteit. Maar ach best wel een flink aantal sterke songs ( de singles Artificiële, Don't go en Useless en Does this work for you zijn het best ) en ook een lekkere sound die ik ook wel wat raakvlakken vond hebben met de latere albums van The Jesus and mary chain.
Zeker geen onaardig debuut.

Toch wel een flinke stap terug ten opzichte van 18 en Play.Reden;Moby is niet zo'n beste zanger en dat doet ie op dit album te veel,verder lijden een hoop nummers aan een ernstig geval van bloedarmoede.Tja en dan kunnen redelijk goede songs als Lift me up en Raining again het album ook niet meer redden.

Loodzwaar wave album wat gedeeltelijk ten onder gaat aan zijn eigen ambities.Sommige nummers zijn te lang uitgesponnen andere zijn eenvoudigweg niet sterk genoeg.Toch staat er ook veel moois op Mesh and lace,nummers als Black houses en Just a thought lijden niet aan het eerder genoemde euvel en verder blinkt de totaal sound uit in originaliteit.Interessante maar niet over de hele linie overtuigende plaat.Misschien zit er nog rek in......

Misschien zou ik eerst Mastermind eens moeten beluisteren om dit album echt goed te kunnen beoordelen maar mijn eerste indrukken zijn niet zo positief.Cobras and fire klinkt erg psychedelisch en mist de rockende riffs die hun vroeger werk zo genietbaar maakten.Af en toe,zoals in Mastermind '69 klinkt Monster magnet bijna als een parodie op zichzelf.Daarnaast komt de zang van Dave Wyndorf vaak niet goed uit de verf (geen idee of dat aan de mix ligt) en worden veel songs te lang uitgesponnen.Ook de cover van Ball of confusion (dat deed Love and Rockets toch veel beter) blinkt uit in middelmatigheid.Alleen het titelnummer en When the Planes Fall from the Sky onttrekken zich aan dat euvel en zijn sterk te noemen.Voor het overige een vrij matig album.