Redelijk goede plaat en veel interessanter dan hun later,commercieler werk.De sound was ook best origineel voor die tijd (waarschijnlijk wel veel naar Kraftwerk geluisterd).Circus of death en Empire state human zijn m'n favorieten.

In de loop der jaren is Setting sons toch wel,met best wat voorsprong mijn favoriete album van the Jam geworden.Vond dat ze hier in de beste fase van hun wat te korte carrière zaten,mede doordat Paul Weller op deze plaat zijn meest consistente verzameling songs afleverde.Trouwens ook bassist Bruce Foxton leverde een ijzersterke bijdrage met de wat cynische maar o zo sterke song,Smithers-Jones die overigens al eerder voorkwam als single B-kant maar dan zonder de kenmerkende violen.Niet helemaal een representatief nummer voor Setting sons (qua tekst overigens wel) maar op één of andere manier past ie er prima tussen.
Een verbetering ten opzichte van het verleden is de harde,no nonsense productie van Vic Coppersmith-Heaven die de sound zowel krachtiger als bijtender maakt,zeker in vergelijking met hun eerste twee platen.Het rockt gewoon een stuk beter.
Het allerbelangrijkste voor de klasse van Setting sons zijn echter de acht songs die Paul Weller aflevert.De opener Girl on the phone en Saturday's Kids zijn goed maar niet al te bijzonder maar de rest is allemaal top met het trio Thick as Thieves,Private hell en de single Eton rifles als nummers van de absolute buitencategorie.En stel je dan eens voor dat de drie singles die rondom dit album uitkwamen,met onder andere Going undergroung,er ook op hadden gestaan dat had je helemaal een meesterwerk gehad.
Maar ook in deze vorm is Setting sons een uitstekende plaat,die aan het begin stond van mijn muzikale leven en ook veertig jaar later nog steeds erg bepalend is.

Prima plaat van the jam maar toch een fractie minder dan voorganger Setting sons.Wel natuurlijk met het magnifieke That's entertainment,dat ik nog steeds één van de beste songs vind die ik ken.

The Jesus and Mary chain zijn de zoveelste band die na een lange radiostilte de draad weer oppakken en qua eindresultaat doen ze dat helemaal niet onverdienstelijk.Damage and joy sluit goed aan bij de sound die ze eind en midden jaren negentig voortbrachten al wordt dat niveau hier maar mondjesmaat bereikt.
Het album opent nochtans sterk met het uitstekende Amputation,een song die niet misstaan zou hebben op albums als Honey's dead of Munki.
Vervolgens zitten er toch ook wel een aantal songs tussen die niet helemaal overtuigen en/of wat pit missen en ook de zangeres die in een paar nummers opduikt vind ik niet echt geslaagd.
Gelukkig weten de broertjes Reid in het tweede gedeelte met onder andere Mood Rider,Get on Home en Facing Up to the Facts met nog een flink aantal prima songs voor de dag te komen in het Distortion-surfrock genre zodat de eindbalans van Damage and Joy toch nog behoorlijk naar de goede kant doorslaat.
Goed album en als de roest er wat af is verwacht ik dat er nog wel wat meer in het vat zit voor The Jesus and Mary Chain.

Tweede album van het Schotse the Jesus and Mary chain en toch wel een flinke omslag met hun memorabel debuut.De feedback/distortion is grotendeels verdwenen en daarvoor in de plaats krijg je een sfeervolle,doomy en rustige sound.Gelukkig is het songmateriaal wel op niveau maar voor mij had het af en toe wel wat krachtiger en harder gemogen.
De twee singles Happy When It Rains en April Skies zijn de sterkste songs en voor de rest staan er nog wel wat mooie songs tussen maar in zijn geheel vind ik Darklands toch wel wat minder dan Psychocandy.
En misschien vonden de broeders Reid dat zelf ook wel want de opvolger Automatic was weer een stuk beter in balans .
Goed album maar de anderen waren heel goed.

Nu er in maart voor het eerst in bijna 20 jaar een nieuw album van the Jesus and Mary chain verschijnt leek het me wel eens tijd om hun laatste album Munki (de enigste plaat van de band die ik nog niet ken) op de draaitafel te leggen.
Het eerste wat opvalt aan Munki is dat de schijf een stuk heftiger is als voorganger Stoned and dethroned.De plaat bevat een hypnotiserende sound met een mooi groezelig gitaargeluid.Dit resulteert in zeventien veelal korte,simpele nummers die vrijwel altijd doel treffen.Vooral het eerste gedeelte vat enkele juweeltjes met de opener I Love Rock & Roll ,Stardust Remedy,het sixties achtige Fizzy en m'n persoonlijke favoriet Virtually Unreal.De tweede helft is iets rustiger maar bevat met Black en de magistrale afsluiter I Hate Rock & Roll ook weer enkele toppers.
Conclusie Munki is een uitstekend album en maakt duidelijk dat er geen enkele zwakke broeder in het oeuvre van de band zit.Benieuwd of ze dat binnenkort nog een keer kunnen klaarspelen.
Voor deze,een dikke vier sterren.

Volgens mij heb ik The Jesus and Mary chain voor het eerst gehoord bij John Peel op BFBS.Met hun tweede single Never understand,nou die sloeg toch wel behoorlijk in en zo vervolgens de maxi-single aangeschaft (met die volledig rode hoes),de single ervoor Upside down en ook gelijk gestemde bands zoals Slaughter Joe en Meat whiplash konden op onze sympathie rekenen.Het mooiste moment was nog dat Never understand keihard over de bovenverdieping schalde en dat mijn moeder van beneden riep of wij toevallig de stofzuiger hadden.
Toen een aantal maanden later het eerste volledige album,Psychocandy verscheen was het enthousiasme er niet minder om (en niet alleen bij ons).Veertien Beach boy-achtige popliedjes met daaroverheen een geluidsstorm van feedback en distortion (vervorming).Natuurlijk stonden er ook al de eerste wat rustigere nummers op maar het merendeel zorgde er voorlopig nog wel even voor dat we de meest verachte jongeren uit de buurt bleven.
De drie ijzersterke singles waren natuurlijk al bekend met als favoriet You trip me up ,vooral omdat dat nummer er in de laatste halve minuut nog een schepje bovenop deed.Maar ook tussen de album songs stonden nog een flink aantal pareltjes,het beste the Hardest walk wat in het begin de perfecte popsong benadert om zichzelf later weer bijna te diskwalificeren.Andere representatieve hoogtepunten zijn de gitaarstormen van respectievelijk The Living end ,In a Hole en It's so hard.En een aparte vermelding krijgt van mij nog My Little Underground waar The Jesus and mary chain diezelfde distortion orkanen een aantal octaven lager inzetten,en met een briljant resultaat.
Het was een nog niet volledig benut trucje met een gitaar pedaal maar de gebroeders Reid hadden ook al die fijne pop melodieën om van Psychocandy een echt legendarisch album te maken.

Heerlijk chaotische noise-rock die the Jesus lizard ons hier voorschotelt op Liar.Vind deze ook stukken beter dan Down het andere album wat ik van ze ken,die klinkt toch een stuk gepolijster.
Liar klinkt ook verrassend organisch,iets wat toch een erg originele draai meegeeft aan de sound en de soms toch wel wat complexe song structuren een stuk beter verteerbaar maken.
Een andere troef is de vaak onnavolgbare zang van David Yow,uniek in zijn soort en mede daarom voor een groot deel verantwoordelijk voor de oorspronkelijke sound.De prima productie van Steve Albini (wie anders) helpt daar overigens ook een aardig handje bij.
Het songmateriaal is vrij constant zonder echte uitschieters naar boven of beneden maar de opener Boilermaker,Puss en de Dicks cover "Wheelchair Epidemic" (als bonus nummer) verdienen wel een extra vermelding.
Prima plaat en een klassieker in het genre.

Een verzameling degelijke en over het algemeen best mooie liedjes.The Last shadow puppets,ik had wel eerder van de band gehoord maar wist niet dat het een soort gelegenheids/hobby-bandje was van leden van onder meer de Artic monkeys en the Rascals.Deed me in sommige aspecten (vooral de zang) wel wat aan Orange juice denken. Everything You've Come to Expect heeft dan ook zeker kwaliteit al mis ik soms wel dat beetje extra die de nummers echt naar een hoger plan tillen.
Misschien dat dat nog komt want het het is wel een echte luisterplaat met groeimogelijkheden geworden.Vooralsnog springen er bij mij Miracle Aligner ,The Element of Surprise en She Does the Woods er nog het meest uit.
Voorlopig een dikke drie sterren en wie weet wat de toekomst nog brengt.

Er zijn van Force of Habit inderdaad meerdere versies in omloop waardoor je de kans loopt een fraai nummer als F.F.A mis te lopen.En aangezien ik sinds kort in het bezit van hetzelfde exemplaar als hier op Musicmeter wordt gehanteerd moet ik het ook zonder dat prachtige liedje doen.
Gelukkig blijft er genoeg moois over op deze verzamelaar van de uit Göteborg,Zweden afkomstige band the Leather nun.Waren in de periode omstreeks 1984-1994 ook,voornamelijk in Scandinavië en Groot-Brittannië ,redelijk succesvol maar na 1990 ging het,mede door een faillissement van hun platenmaatschappij,bergafwaarts waarna de band er in 95 mee ophield.
Force of habit bevat songs van hun eerste drie EP's en diverse singles.De eerste vier nummers komen allemaal van het mini album Lust games en vallen in de categorie meeslepende rock met een alternatief randje.Stuk voor stuk prima nummers met de prachtige ballade For the Love of Your Eyes als uitschieter.
Daartoe behoren ook de twee fantastische singles 506 en Desolation Avenue terwijl ook de best originele Abba cover Gimme Gimme Gimme (A Man After Midnight) meer dan geslaagd te noemen is.
Ach eigenlijk is hier alles wel de moeite waard, mede door de opmerkelijke maar ook geweldige zang van Jonas Almquist .
Force of habit is dan ook een uitstekende verzamelaar van deze naar mijn gevoel zwaar onderschatte band.Al vind ik het persoonlijk wel jammer dat mijn favoriete Leather nun nummer Pure heart (ook van Lust games) hier ontbreekt.
Met wat ze daarna uitbrachten,inclusief de muziek van na hun heroprichting in 2014 ben ik niet bekend,maar als dat qua niveau hier bij in de buurt komt is dat zeker ook aan te raden.

Ex leden van toch gerenommeerde bands als de Dead boys en de Damned die in de jaren tachtig voor de dag kwamen met een gladde commerciële pop/rock sound overgoten met een licht gothic sausje.Hier en daar een aardig nummertje (Dance with me) maar verder niet veel soeps.Dieptepunt is wel de tenenkrommende slechte cover van Ccr's Hey tonight.En dit is dan nog de Best of dus de rest laat ik graag aan me voorbij gaan.

Als ik me ooit nog eens definitief tot het Christendom bekeer zal dit album waarschijnlijk de belangrijkste reden zijn.Prachtige country plaat waarbij de Goddelijke samenzang van Ira en Charlie Louvin je meteen in hogere sferen brengt.Muzikaal vind ik het ook prima in elkaar zetten iets wat zich uit in wonderschone songs als Satan is real (door Hank Williams III nog gebruikt als intro voor zijn Straight to hell album),There's a higher power en het heerlijke The River of Jordan.Misschien wat conservatief maar desondanks toch een tijdloze Country klassieker.

De lichte country en seventies rock invloeden zijn weer helemaal verdwenen en op Devil music trakteert the Men ons op een dik half uur opzwepende noise rock.En niet onverdienstelijk moet ik zeggen,het klinkt af en toe wat chaotisch maar tien nummers lang lekker raggen is ook wel eens lekker.
Daarnaast brengt het heerlijke,overstuurde gitaarwerk een duidelijke meerwaarde en zijn de songs afwisselend genoeg om de al eerder genoemde eenvormigheid het hoofd te bieden.
Alleen is de zang af en toe een zwakke schakel maar dat verschilt een beetje per nummer.
Uitschieters zijn het nog redelijk gestructureerde en met een prachtige sax opgesierde Hit the Ground,het compleet over de top gaande Lion’s Den en het sterke Ridin’ On
Goed album en een veelbelovende comeback voor the Men.

Opnieuw een erg veelzijdige plaat van the Men uit New York,het blijft erg moeilijk om er een etiket op te plakken.Zo is het harde Killed Someone een noise/punkrock nummer zoals ze die in het verleden wel meer hadden maar dat is dan ook meteen de enige song op Drift die aan de eerste albums doet herinneren.
Het overige materiaal is een combinatie van verstilde en meeslepende post rock,en dat in de ruimste zin van het woord.
Het voordeel voor the Men hier is dat ze ondanks deze grote variatie,die het moeilijk maakt om echt een gefundeerde mening over de band en hun geluid te vormen,het wel voor het grootste deel doen met sterke songs.En dat is dan ook de leidraad voor heel het album.
When I Held You in My Arms en Secret light zijn wat mij betreft de uitschieters en voor het overige is er bijna voor ieder wat wils.
Intrigerend en goed album derhalve maar dat is door de werkwijze van the Men nauwelijks een garantie voor de toekomst.

Het hoge stemgemiddelde verbaast me wel een beetje want naar toegankelijke of uitgewerkte songs zul je op Immaculada tevergeefs zoeken.Wat je voor de kiezen krijgt is een bak herrie en tot songs uitgerekte intro's waar wel een hypnotiserende werking vanuit gaat.Op één of andere manier maakt dat van dit album toch wel een origineel geheel waarbij Lazarus en het titelnummer bij mij het meeste indruk maakten.Groeiplaatje uit de noise rock sector.

Wisselvallige plaat die door een zweem van originaliteit toch nog naar een ruime voldoende wordt getild.De noise erupties zijn een stuk minder geworden ten opzichte van Open your heart maar zorgen met the Brass,Electric en Without a face wel voor de hoogtepunten op dit album.
Verder zijn de songs niet aantoonbaar beter of slechter dan voorheen,iets wat helaas ook geldt voor de niet al te sterke zang.De sound heeft dan weer wel een sprong voorwaarts gemaakt getuige de 'ruige,vette' productie.
New moon is dan wel weer een album met een lange adem,hoe meer luisterbeurten hoe beter ie bevalt.Zat aanvankelijk op drie sterren maar dat is nu al geschiedenis.

Blijf dit toch wel een erg interessante band vonden,zeker nu ze met Devil music weer schijnen te zijn teruggekeerd naar het noise/punk geluid.Ga daar binnenkort maar eens voor zitten.

Geen onaardig album maar dat ik nu direct overloop van enthousiasme valt ook wel weer mee.Daarvoor is Open your heart gewoonweg niet goed genoeg.Voornaamste probleem;de echt goede nummers (Ex-dreams,Oscillation) zijn op één hand te tellen,sommige lange nummers kunnen na verloop van tijd niet meer blijven boeien (country song,Presence) en verder vind ik de zang wat flets en de productie wat dof (al kan dat laatste ook aan mijn krakkemikkige apparatuur liggen).Is er dan niets positiefs over Open your heart te vertellen,jawel hoor,het album is afwisselend en heeft denk ik een lange adem.Over een paar weken nog een keer proberen en wie weet?

Blijf de laatste tijd toch wel erg genieten van dit album.De grofkorrelige Stonerhardbluessound gecombineerd met de desperado zang van Steve Moss stuwt deze plaat toch wel naar grote hoogten.
Ook met het songmateriaal is helemaal niks mis,sterker nog nummers als BC Trucker,Gladstone,Straight to the North en No. 227 behoren wat mij betreft tot het beste wat dit en aanverwante genres de laatste jaren hebben opgeleverd.Iets waar de vette productie ook zeker aan heeft meegeholpen.
Ook weet The Midnight Ghost Train een geluid te creëren wat meer dan genoeg originaliteit herbergt.
Dat alles zou van Cold is the ground nog best een toekomstige klassieker kunnen maken.
Ben benieuwd of de band met hun nieuwe worp Cypress Ave. dit weet te evenaren of zelfs overtreffen.
Over een aantal weken weten we meer.

Deze plaat al een paar dagen opstaan en ik moet zeggen het is en blijft een pareltje.De overeenkomsten met de eerste twee albums van Echo & the Bunnymen zijn natuurlijk bekend maar volgens mij hebben de meer hedendaagse Editors hier ook goed naar geluisterd.The Other side of you en het titelnummer zijn de sterkste nummers maar ook de rest zijn stuk voor stuk krachtige Wave/pop songs met vaak ook nog prachtige melodieën.Een onterecht wat vergeten album.

Sterk album van the Mission en toch wel een (al is het een kleine) stap voorwaarts ten opzichte van God's own medicine.Mede verantwoordelijk hiervoor is producer John Paul Jones (Led zeppelin) die de band een wat krachtiger sound meegeeft.Daarnaast is Children rijk georkestreerd en kent een aantal erg sterke songs.
De bekendste hiervan is natuurlijk Tower of strength wat één van hun beste nummers is,maar ook de opener Beyond the pale,Kingdom come en de wat hardere nummers Child's play en Heat zijn erg goed.Zelfs de Aerosmith cover Dream on mag er wezen.
De rest,met name de wat rustigere als Black Mountain Mist en Fabienne vind ik een stuk minder.Vullers wil ik ze nog net niet noemen maar de scheidslijn tussen pathos en vals sentiment is wel erg dun.Ook komt in die nummers duidelijker naar voren dat Wayne Hussey niet één van de de allerbeste zangers is.
In zijn totaliteit is Children echter een goed album,misschien wel het beste van the Mission dat een mooie combinatie van Gothic,rock en new wave oplevert.

Zeker niet slecht dit maar de hype kunnen we rustig achterwege laten.En ik had me er best veel van voorgesteld,alle genoemde ingrediënten en invloeden klonken veelbelovend en om die redenen ben ik The Murder Capital afgelopen weekend ook live gaan bekijken op Misty fields.Niet onaardig maar ook geen moment groots of overtuigend.
Aan de hand daarvan valt me dit debuut album van het Ierse vijftal nog alleszins mee,een vrij sterke en duistere sound die teruggrijpt naar het begin van de jaren tachtig.Met een vleugje originaliteit en voornamelijk leunend op sfeer.
Het zwakke punt is echter het songmateriaal dat nergens boven "aardig" uitkomt en ook nog te lijden onder eenvormigheid.En de matige zang helpt dan vervolgens ook niet echt mee,zeker niet als je vaak dezelfde lijnen hanteert.
Toch verdient When I Have Fears een voldoende,de plaat klinkt zowel fris als donker en je hoort er wel aan af dat de band ervoor gaat.En met wat betere nummers kan dat in de toekomst nog allemaal best goed komen.

Ik heb wel eens eerder een album van the National beluisterd,ik denk High violet,maar op één of andere manier pakte me het toen niet zo.Niet dat ik het slecht vond of zo maar echt bijzonder vond ik het ook niet.
Deze keer is dat totaal anders,Sleep Well Beast is vandaag de plaat die precies op het juiste moment komt en waar ik na een aantal luisterbeurten behoorlijk van onder de indruk ben.
The National maakt wel muziek die zwaar leunt op sfeer en melancholie dus de stemming waarin je bent zal er ook voor een groot gedeelte mee te maken hebben hoe zo'n album binnenkomt.
Sleep Well Beast blinkt zoals eerder gezegd vooral uit in sfeer maar ook de nummers mogen er voor het overgrote gedeelte zijn.Ik vind het allemaal behoorlijk origineel klinken,het zit muzikaal goed in elkaar en ook biedt het album meer dan genoeg afwisseling.
Ben wel blij dat er een nummer als Turtleneck opstaat,dat relativeert toch een beetje.
Hoogtepunten zijn voor mij verder Day I Die,The System Only Dreams in Total Darkness en Dark Side of the Gym maar het geheel is hier toch sterker dan de som der nummers.
Ik zal High violet te zijner tijd ook maar in de herkansing gooien en daarna is er nog genoeg werk aan de winkel.
Prima album.

Een klein kwartier fenomenale gitaarrock van een niveau die the New Christs zelf daarna ook nooit meer bereikt hebben,ofschoon ze nog een aantal geweldige platen hebben gemaakt.
De band van Rob Younger (tevens de zanger van Radio Birdman) knalt op Detritus werkelijk uit de speakers,de drums klinken als mokerslagen,de gitaren scheuren als de 1970 Husqvarna 400 Cross en Younger zingt als een bezetene en beter als ooit tevoren,en eigenlijk ook daarna.
Misschien dat het ligt aan de line up,met naast Younger Kent Steedman van de the Celibate Rifles op gitaar en Chris Masuak (gitaar),Tony Robertson (basgitaar) en Mark Kingsmill (drums),allemaal van the Hitmen,of de productie van Rob Younger zelf want die is eenvoudig weg briljant.Erg jammer dat ze in deze samenstelling maar zo'n twee jaar bestaan hebben.Ik had van dit kwintet erg graag nog wat meer studiowerk gehoord.
Born out of time is hier de absolute Garage rock klassieker,Sun God een soort van twang/surf nummer dat eindigt in een orkaan en Like a curse en No next time twee felle,fantastische rock songs.
En ondanks dat Detritus maar een kort EP'tje is heb hem nu maar eens hoog in mijn top 10 gezet want daar hoort deze plaat echt thuis.

Afschuwelijk goede (garage)rock dit,waar vrijwel niets in het genre aan kan tippen.Divine Rites is een compilatie van een single,dubbel single en EP en herbergt bijna het beste wat deze Australische band heeft uitgebracht.Vooral de eerste vier nummers,van de dubbele 7 inch (in Australië) of 12 inch Detritus zijn subliem,met Born out of time als één van de beste nummers die ik ooit gehoord heb.Ook lekker vet geproduceerd.
Het overige materiaal is weliswaar iets minder maar bevat met onder andere Dropping Like Flies,I swear en I Saw God ook nog een aantal geweldige nummers.De overige vallen in de categorie zeer goed dus dat geeft wel een beetje weer wat ik van dit album vind.
The New christs is de band van zanger Rob Younger (die ik hier ook zijn vocaal beste prestatie ooit vind leveren),die nog meer bekendheid geniet als lid van de legendarische Radio birdman en voor de rest heeft de groep nogal wat wisselingen in zijn samenstelling doorgemaakt.Geen idee of ze tegenwoordig nog actief zijn,the Birdman in ieder geval wel.
En hoewel ze nog een aantal andere zeer sterke albums hebben gemaakt (Lower yourself,Distemper) is deze verzamelaar toch wel hun beste werk.
Ongeëvenaard of je zou met de Wipers,het debuut van the Nomads of natuurlijk Radio Birdman zelf moeten komen aanzetten.

Prima album van de band van Rob Younger (Radio birdman).Haalt misschien niet helemaal het niveau van de single verzamelaar Divine rites maar komt toch wel erg dicht in de buurt.Vooral het gitaargeluid (ik neem aan dat dat hier Bill Gibson is,maar ik ben niet zeker) klinkt geweldig over de top.Vooral vanaf nummer zes met onder meer Fuzz expo,Annalise en Asphalt rijgen de hoogtepunten zich aaneen terwijl ook het bonusnummer Here and now van erg hoge kwaliteit is.Voor de liefhebbers van de betere gitaarrock zullen we maar zeggen.Een dikverdiende vier sterren.

Prima punkrock plaat van nederlandse bodem die er flink op los scheurt.Na zijn avonturen met Loveslug is Tony Leeuwenburgh hier weer terug met zijn allereerste band en het resultaat mag er zijn.Korte,snelle (punk)rock nummers vliegen hier in een hoog tempo voorbij en tijd voor een adempauze is er niet.Enigste minpuntje is dat de zang wat ver naar achteren is gemixed maar voor de rest niets dan lof voor dit album

Schijnbaar hadden the Nomads nog een aantal nummers op de plank liggen na hun laatste album Solna.Die staan nu op Loaded en bewijzen nog maar eens wat ik al zo lang weet,dit is één van de beste en zeker de leukste Garage rock band van de laatste dertig jaar.En songs als Get out of my mind en Fine fine fine klinken nog net zo goed en fris als in hun begindagen.

Een wat bondigere verzamelaar dan de twee Showdowns dus voor wie die al in zijn bezit heeft is Nomadic Dementia niet al te interessant.Op zich zelf staand is dit echter een uitstekend overzicht van de eerste 25 jaar van deze Zweedse Garagerockers.Natuurlijk staan er een aantal Nomads klassiekers niet op maar als instapper is dit album uitermate geschikt.
Primordial Ooze,The Way You Touch My Hand,She Pays the Rent en Where the Wolf Bane Blooms,om er maar een aantal te noemen,laten precies horen waar de The Nomads voor staan,Vuige en scheurende Garage/gitaarrock met de juiste 'feeling'.En dat er hier ook wat minder bekende/voor de hand liggende songs opstaan maakt de plaat wat minder voorspelbaar en dus ook (voor de ingewijden) interessanter.
Wie een compleet overzicht wil gaat voor Showdown 1 en 2 maar ook met Nomadic Dementia,the Best of the First 25 Years is absoluut niets mis.

Uitstekende verzamelaar over de eerste twaalf jaar dat de Zweedse garagerockers van the Nomads actief waren (er bestaat ook nog een eveneens prima Showdown 2).
De eerste cd (t/m nummer 20) bevat de meeste nummers van de twee briljante EP's Where the Wolf Bane Blooms en Temptation Pays Double plus songs van de twee daaropvolgende albums Hardware en All wrecked up.En eigenlijk zijn dat louter hoogtepunten met onder meer The Way (You Touch My Hand),Low Down Shakin' Chills,Milkcow Blues,Don't Tread on Me en She Pays the Rent als uitschieters.Veelal covers van meestal obscure sixties songs maar dan toch wel met een uitvoering die vaker wel dan niet het origineel overtreft.Mijn absolute favoriet Milkcow blues is wat dat betreft het ultieme voorbeeld.Wel erg jammer dat de geweldige versie van het Kinks nummer I'm Not Like Everybody Else van het mini-album Temptation Pays Double hierop ontbreekt.
Het tweede schijfje bevat de eerste singles van de Solna boys en nog een flink aantal nummers die later als bonus werden toegevoegd aan de CD versies van hun langspeelplaten.Ook hier zitten pareltjes tussen, I Have Always Been Here Before,You're Gonna Miss Me (beide Roky Erickson nummers) maar in zijn totaliteit vind ik deze CD toch een fractie minder dan de eerste.Hier,zover ik kan zien allemaal covers maar The Nomads slagen er prima in om de nummers naar hun hand te zetten.Nick Vahlberg is gewoon in het bezit van een prima stem en het heerlijke gitaarspel van Hans Östlund is zelfs van een nog grotere meerwaarde voor de sound van de band.En dan komt er tenslotte producer 4-eyed Thomas nog bij,die het viertal een geluid meegeeft waar de meeste genre genoten alleen maar van kunnen dromen.
Showdown! (1981-1993) is gewoon ruim twee uur puur genieten voor de liefhebber van de betere (eigenlijk beste) garage rock.

Na 10 jaar weer een nieuw Nomads album en het bevalt me prima.Het (gitaar)geluid staat weer als een huis en de zang van Nick Vahlberg is weer uit duizenden herkenbaar.Bussiness as usual dus voor deze Zweedse garage-rock band die met Miles away,The bad times will do me good en 20000 miles weer wat hoogtepunten toevoegd aan hun toch al niet misselijke oeuvre.