Komt erg dicht in de buurt van hun onovertroffen debuut,in ieder geval één van hun beste platen met prachtige Garagerock krakers als Wasn't born to work,The Goodbye look en het heerlijk scheurende Primordial Dooze wat werkelijk uit je speakers knalt.En live inderdaad ook zeer overtuigend wat de DVD live in Madrid bewijst.

The Nomads hebben mij op plaat nog nooit teleurgesteld en die traditie houden ze met het vrij onbekende The Cold Hard Facts of Life uit 1996 in ere.Het album,wat eigenlijk meer een veredelde EP is,klokt slechts een goede twintig minuten,bevat weer alle ingrediënten die de band uit Solna,Zweden voor mij zo aantrekkelijk maken.De fijne zang van Nick Vahlberg,het vuige maar oh zo heerlijke gitaarspel van Hans Östlund en de stuwende ritmesectie die met liefde en toewijding de band ondersteund.
En ook hebben the Nomads zich weer bediend van een groezelige (in de meest positieve zin van het woord) maar uitstekende garage productie dus komt het alleen nog aan op het songmateriaal.
Ook op dat departement overtuigen the Nomads opnieuw. De eerste drie nummers en het laatse stonden al op de verzamelaar Showdown 2 uit 2002,en die stonden daar natuurlijk niet voor niets op.Vooral She Ain´t No Use to Me en Been burnt zijn prima garage rock songs.
En dat geldt eigenlijk voor de vier overgebleven tracks,in meer of mindere mate ook,en deze keer is het Nothin' de uitschieter.
Toch weer een knappe prestatie voor het kwartet uit een voorstad van Stockholm,gaat weer met gemak naar vier sterren.

Niet één van de beste platen van the Offspring alhoewel er ook wel een flink aantal sterke nummers opstaan.The Noose,Long Way Home en (Can't Get My) Head Around You zijn gewoon heerlijke Punkpop songs die lekker knallen.Jammer genoeg wordt Splinter gedeeltelijk verpest door flauwe (Hit that),zelfs carnavaleske (The Worst Hangover Ever) nummers en meer van dat ongein.Dat deden ze in het verleden ook wel af en toe maar hier is het toch wel een beetje teveel van het goede.Daarnaast was de kwaliteit van de desbetreffende songs toen ook beter.
In zijn geheel wel een redelijk en vermakelijk album maar aan het niveau van bijvoorbeeld Smash of Ixnay on the hombre komt ie bij lange na niet.

Tweede single van deze heerlijke punkband uit South wales,en een al even sterke als hun uitstekend debuut Police story.De versie van het titelnummer vind ik iets minder dan diegene die later op het eerste album van de Partisans terecht kwam.17 years of hell klinkt hier wat doffer en minder venijnig dan de uitvoering op hun debuut elpee.
De andere twee nummers compenseren dat echter ruimschoots want Power & the Greed en vooral Bastards in Blue klinken zoals ik vind dat Engelse (scheur)punk uit het begin van de jaren tachtig moet klinken.
Voortreffelijk singeltje.

Nog eens ooit gekocht in Londen op groen vinyl (34 jaar later onveranderlijk in prima staat),ongeveer een jaar na zijn release en nog steeds samen met Anti-system's Look at life,Conflict's Ungovernable force,City baby attacked by rats van GBH en een paar Clash platen mijn favoriete Britse punk album.Hoog tempo,fel en scheurend en twaalf bijtende songs waarvan 17 Years of Hell,I Don't Give a Fuck en Mindless Violence de beste zijn.
Nooit echt bekend geworden of doorgebroken maar dat doet niets af aan de kwaliteit van het debuut album van de oorspronkelijk uit Zuid Wales afkomstige Partisans.
Leerde ze kennen met de briljante single Police story dat op de verzamelaar Punk And Disorderly volume 1 stond.Er volgde nog een tweede (stukken minder) album maar in 1984 gingen ze uit elkaar om vervolgens eind jaren negentig de draad weer op te pakken.
Het niveau van deze uitstekende 'Partisans' hebben ze echter nooit meer bereikt.

Alhoewel dit tweede album van de Welshe punkband the Partisans helemaal geen slechte plaat is,bleek het toch een fikse tegenvaller na hun fantastisch debuut.De line up was nog grotendeels intact,alleen bassiste Louise Wright keerde niet meer terug voor The Time Was Right,maar toch schenen de overgebleven bandleden plus nieuwkomer Dave Parsons (die later nog bij Bush opdook) moeite te hebben om met gedegen nieuw materiaal te komen.Slechts vijf verse songs op deze plaat,het openingsnummer I Never Needed You stond al in een veel betere en fellere versie op hun eerste plaat en voor het overige werd The Time Was Right gevuld met live materiaal.Plus op de latere cd uitgave nog de EP Blind ambition.
Toch wat magertjes en teleurstellend na die briljante binnenkomer een jaar eerder.
Komt nog bij dat de recente songs ondanks het feit dat ze best redelijk tot goed zijn,vooral The Money Rolls In is een sterk nummer,de energie missen die de band op hun debuut ten toon wist te spreiden.
Misschien was er de fut gewoon uit want niet lang hierna stopten ze er ook mee,om vervolgens twintig jaar later weer de bijna gebruikelijke comeback te maken.
The Time Was Right is dan ook niet meer dan een vrij aardig punkalbum van the Partisans.
Gelukkig is er ook nog hun titelloze debuut want dat is en blijft een onvervalste genre klassieker.

Een eerder leuk en vermakelijk dan echt goed album deze,uit 2006 afkomstige tweede plaat van de Pine box boys.Een viertal uit San Francisco dat ons sinds 2003 een combinatie van Bluegrass,Outlaw country en Hellbilly aanbiedt.Zullen waarschijnlijk vooral live goed uit de verf komen,ze hebben er de ideale sound voor,maar op Stab! komen ze me iets te veel als een act over.Ik mis een beetje het gevoel en echtheid,iets waar de karakterloze zang het meest voor verantwoordelijk is.
Verder wel een aantal aardige nummers zoals The Wedding Grown,The Tardy Hearse en nog een paar die het album naar een krappe voldoende tillen,maar in het genre zijn zeker betere platen te vinden.

Het werd zo langzamerhand wel eens tijd voor een verhoging van de waardering van Red roses for me,de debuut plaat van de illustere Pogues.Het album mag dan niet het niveau halen van zijn twee briljante opvolgers,er staan genoeg fantastische nummers op om het als zeer goed te beoordelen.
De mix van Keltische folk en punk zorgde destijds (1984) voor een frisse wind in het muzikale landschap te midden van de toen populaire synthpop.
Daarnaast waren er ook nog de voortreffelijke teksten van zanger Shane MacGowan die vaak in een romantische schrijfstijl de Ierse geschiedenis en de zelfkant van het leven als onderwerp hadden.Ook op Red roses for me zijn het al de nummers van MacGowan die eruit springen.Vooral Boys from county hell,Transmetropolitan,Dark Streets of London en Streams of Whiskey zijn stuk voor stuk geweldige nummers.Net als het instrumentale en ook van MacGowan's hand The Battle of Brisbane.
Tenslotte mogen The Auld Triangle van de Ierse dichter Brendan Behan (die door MacGowan weer aangehaald wordt in de tekst van Streams of whiskey) en de traditional Waxie's Dargle ook tot de hoogtepunten gerekend worden .
Alles bij elkaar meer dan genoeg om een verhoging in sterren te rechtvaardigen lijkt me.

Toch één van mijn favoriete platen uit de jaren tachtig,deze Rum Sodomy & the Lash van the Pogues,iets wat overigens ook geldt voor zijn opvolger If I Should Fall from Grace with God uit 1988.
Op de tweede van het Iers/Londens collectief komt de belangrijkste songschrijver en zanger Shane MacGowan helemaal tot wasdom,iets wat resulteert in een onweerstaanbare combinatie van folk en punk met (bijna) briljante teksten.Ook is de band hier muzikaal veel gevarieerder bezig dan op het toch ook niet misselijke debuut Red roses for me.
Rond deze tijd is MacGowan ook vocaal gezien in zijn beste periode,mede doordat het veelvuldige alcohol gebruik toen nog niet zo zijn sporen naliet.Mede daardoor heeft de samenhang tussen zijn stem en teksten voor mij hier iets magisch.
De hoogtepunten rijgen zich dan ook aanéén op Rum Sodomy & the Lash met als persoonlijke koplopers de opener The Sick Bed of Cúchulainn,A Pair of Brown Eyes,Sally MacLennane en het volgens mij wat onderschatte The Old Main Drag.
Ook opmerkelijk is dat het prachtige Dirty Old Town is geschreven is door de Engelse Folkzanger Ewan MacColl,de vader van Kirsty MacColl waarmee the Pogues later de klassieker "Fairytale of New York" mee opnamen.
Het enige minpuntje aan het album is soms de productie van Elvis Costello,die had hier en daar wel wat voller gemogen.Met name Billy's Bones en the Gentleman soldier lijden daar wat onder.
Maar niet genoeg om,zo'n 34 jaar na zijn release,van elke draaibeurt van Rum Sodomy & the Lash nog een waar feest te maken.
Magnifieke plaat.

Leuk album.Landlord kende ik nog als B-kantje van Message in a bottle en op het begin van Flexible Strategies staan nog wel meer van die snelle,punky rocknummers.Later verschuift het accent naar het reggae/pop genre en wat instrumentale nummers maar ook daar zitten erg sterke songs als Low life en Murder by numbers tussen.
Vind ook wel jammer dat dit geen fysieke release is want voor mij misstaat deze plaat niet tussen hun ander werk.Ga maar eens na wat de box,waar Flexible Strategies onderdeel is nog meer bevat want zo groot is mijn Police collectie nu ook weer niet.

Haalt het niet helemaal bij hun eerste album maar toch is Living in fear helemaal geen onaardige cd.Vooral de stevig rockende nummers als She can rock it en het titelnummer bevallen goed.Dat geldt ook voor de cover van Taxman maar niet voor Let's get it on van Marvin Gaye,die hadden ze beter achterwege kunnen laten.Verder zijn de aangename stem van Robert Palmer en het lekkere gitaarspel van Andy Taylor ook een meerwaarde.Op het trio mindere songs in het midden na (Fancy that,Life forces en het al eerder genoemde Let's get it on) is dit dan ook best een fijn album.Voldoende.

De scherpe randjes zijn er hier al wat vanaf en de song Back on the Chain Gang steekt er met kop en schouders bovenuit,de eerste bevindingen van het derde Pretenders album Learning to crawl.
De rest van het materiaal bevindt zich tussen ruim voldoende en goed,maar mede door de ontspannen productie en het feit dat de stem van Chrissie Hynde hier nog echt top is doet het geheel toch een stuk lekkerder klinken.
Voor de rest weinig opzienbarends op deze ,toch wel fijne Rock/pop plaat.

De omstandigheden zijn natuurlijk wat wrang,maar door het trieste overlijden van Prodigy zanger Keith Flint kwam ik vandaag bij hun laatste album No tourists uit.
De voorganger the Day is my enemy vond ik best aardig,al was het allemaal weinig origineel,laat staan vernieuwend.
Maar met No tourists maakt het de band nog een stuk bonter,de plaat is voor het overgrote gedeelte een regelrechte herhalingsoefening waarbij veel beats en melodielijnen wel erg bekend voorkomen.Toegegeven het klinkt allemaal best lekker,die lompe sound maar ze gaan naar mijn mening hier toch wel iets te ver met het hergebruiken van hun eigen oeuvre.De twaalf nummers klinken weinig subtiel en de inspiratie bij Liam Howlett om nog met iets verrassends of een beetje creatiefs te komen lijkt geheel verdwenen.En dan heb ik het nog niet over die versnelde stemmetjes die een groot deel van mijn luisterplezier bij dit album vergallen.
Champions of London en We Live Forever zijn nog wel aangenaam maar de rest komt nauwelijks boven de middelmaat uit.

Ik ben de laatste weken steeds meer onder de indruk van de veelzijdigheid van dit album en verhoog maar weer opnieuw.Eigenlijk klopt bijna alles aan Consolers of the Lonely terwijl ik hem hierboven nog af en toe wat saai en te poppie vond.
Nu zijn er heerlijke en afwisselende nummers met soms een scherpe gitaarsolo van Jack White,dan weer een prachtig piano riedeltje of een gedegen blazerssectie.De songs gaan van rock naar pop en soms valt er zelfs een vleugje Country/folk te beluisteren (Top yourself).
Many Shades of Black blijft mijn favoriete nummer maar mindere nummers kan ik nu niet meer ontdekken op dit album.
Prachtig eigenlijk dat de tijd zo'n positieve invloed op een plaat kan hebben,misschien moet ik Broken boy soldiers binnenkort ook maar weer eens onder de loep gaan nemen.

Goed dat ze weer terug zijn the Raconteurs,heeft zo'n tien jaar geduurd maar het wachten is de moeite waard geweest,Help Us Stranger is een prima album geworden.
Na zijn wat vreemde en niet overtuigende laatste solo album was dit ook wel wat Jack White nodig had.Een band waar ie niet alleen de kar hoeft te trekken met als gevolg een uitstekende wisselwerking met Brendan Benson en de twee andere leden.
En dat alles resulteert weer in twaalf boeiende en veelzijdige songs,die een mooie mix van gitaarrock,pop en wat blues opleveren.De drie vooruit gesnelde singles waren al een voortreffelijk voorproefje en dat niveau wordt op Help us stranger grotendeels volgehouden.Heerlijke songs waar het enthousiasme vanaf druipt,inventief en ijzersterk gitaarspel van Jack White,sterk drumwerk van Patrick Keeler en niet te vergeten de vocale progressie van Benson.
In het midden van de plaat zitten wel wat 'modale' nummers maar naast de singles Sunday Driver/Now that you're gone en Help me stranger smaken ook Bored and Razed,Don't bother me en Live a lie erg lekker.
Een geslaagd,krachtig en gevarieerd derde album van the Raconteurs.

Zeven berichten is toch wel wat weinig voor dit prachtige album.Goed,de scherpe randjes zijn er hier inderdaad vanaf maar je krijgt er wel wat voor terug.Elf prima composities die zo nu en dan de perfectie belichamen tussen pop en (gitaar)rock.Vooral I'll be you,We'll inherit the earth,They're blind en Anywhere is better than here,dat nog aan oude tijden doet herinneren,behoren tot de hoogtepunten van het oeuvre van de Replacements.Fraaie stukjes muziek die nog maar eens het vakmanschap van Paul Westerberg als songschrijver bewijzen.Groeiplaat pur sang die ruim 25 jaar na zijn release nog niks van zijn schoonheid verloren heeft.Integendeel.

Niet echt een geweldig album dit,vind het ook de minste van de Replacements.Veel ongein op Hootenanny en zo te horen vloeide de alcohol ook rijkelijk tijdens de opnamesessies.
Desondanks hoor ook wel wat kwaliteit terug,wat later ook nog wel zou blijken en is het spelplezier (wat er vanaf spat) ook wel wat waard.
Color Me Impressed,Take Me Down to the Hospital en Within Your Reach zijn nog vrij sterk te noemen en zorgen ervoor dat hun combinatie van punk en gitaarrock op dit album ,in zijn geheel nog net naar een voldoende wordt getild.
Gelukkig viel met hun volgende plaat Let it be alles op zijn plaats.

Vind ik inmiddels niet meer want Pleased to meet me kan uiteindelijk toch wel vrij makkelijk met deze twee platen wedijveren en komt er mede door de diversiteit hier misschien nog wel bovenuit.
Alex Chilton blijft mijn favoriet en persoonlijke klassieker maar het prachtnummer the Ledge komt daar toch wel erg dicht bij in de buurt.
Verder valt het speelplezier op,dat er werkelijk vanaf spat en ook klinkt het album heerlijk losjes,iets waar de fijne productie mede voor verantwoordelijk is.
Ook de teksten van zanger Paul Westerberg mogen er zijn.
Ik verhoog maar weer eens met 0,5 sterren.Lijkt wel door alle alternatieve gitaarrock (een erg ruim begrip,ik weet het) platen die ik de laatste tientallen jaren draai, juist deze steeds meer in mijn achting stijgt.
Een teken aan de wand lijkt me.

In het midden van de jaren tachtig waren de Replacements niet alleen qua productiviteit op hun hoogtepunt maar kwalitatief brachten ze toen ook hun beste platen uit met achteréénvolgens Let it be (1984),Pleased to meet me (1987) en Don't tell a soul (1989).Daartussen zat ook het in 1985 uitgebrachte Tim,die muzikaal in het verlengde lag van Let it be,met als verschil dat de laatst genoemde een absoluut topnummer had in de vorm van Unsatisfied maar dat Tim in de breedte weer wat sterker is.
Zanger/gitarist Paul Westerberg begon zich in die tijd te ontwikkelen tot een begenadigd songschrijver en op Tim levert dat voor de tweede keer een hoog rendement op,prachtige teksten over en voor de ' Young adolescent ' in alle mogelijke vormen,de mooie ruimtelijke gitaarsound waar producer Tom Erdelyi (Tommy Ramone) ook een compliment voor verdiend,en dan de vocalen van Westerberg,die zeker niet de beste zanger is maar voor deze sound/muziek zou ik toen geen betere hebben kunnen bedenken.
Vooral met de songs Kiss Me on the Bus,Swingin Party,Bastards of young en het wonderschone slotakkoord Here comes a regular maakt de gitaarband uit Minneapolis hier erg veel indruk,maar wees gerust,slechte nummers staan hier niet op.
Prachtplaat.

Leuke soundtrack van een nog leukere film.De opener van the Cramps is geweldig en de bijdragen van Roky Erickson,the Flesh eaters en the Damned zijn zelfs nog beter.Prijsnummer is Nothing for you,een briljant punk/rocknummer van T.S.O.L.Kortom;prima plaat

Drie lekker,vuige rockers; Crazy mama,Hand of faith en de single Hot stuff en twee prachtige ballads in de vorm van Memory hotel en Fool to cry,dat is de toch wat karige totaalscore wat betreft Black and Blue .De rest van de songs komt niet echt boven de Stones middelmaat uit,Cherry oh baby vind ik zelfs slecht.Wel een lekker album naar te luisteren,mede door het relaxte spel.In zijn totaliteit echter geen hoogvlieger in het oeuvre van 'The Greatest Rock and roll band in the world" .

Prima live album met de Rolling stones in absolute topvorm.Vooral hun Blues kant komt hier uitstekend naar voren.Prachtige hoes ook.........

Geen absolute hoogvlieger in het genre maar toch een zeer aangename plaat.Raakvlakken onder andere met the Byrds ten tijde van Sweetheart of the rodeo en nog een band waar ik nu zo gauw niet op kan komen.What's left behind maakt het meeste indruk.

Bij mij begonnen the Saints destijds met Eternally Yours,het tweede album van de groep uit Brisbane,Queensland Australië,dat ik ergens begin tachtiger jaren moet hebben opgepikt.Kan me ook nog voor de geest halen dat een paar jaar later Temple of the lord vrij vaak gedraaid werd in het plaatselijke jongerencentrum/concertzaaltje.En dat was weer een single van hun toen alweer zevende album All Fools Day,waar ze wat betreft sound inmiddels ergens waren beland tussen mainstream en alternatieve gitaarrock.
Niets van dat alles op hun debuut uit 1977 (I'm) Stranded,hier bedienen the Saints zich voor het grootste gedeelte van recht-toe-recht-aan punkrock hoewel je ze af en toe,zoals met de prachtige en meeslepende ballade Messin' with the Kid ook al andere muzikale landschappen hoort verkennen.Dit album was overigens samen met de opvolger Eternally Yours één van de twee platen waarop gitarist Ed Kuepper te horen is.Zijn vertrek tijdens de opnames van derde album Prehistoric Sounds is er denk ik voor een groot gedeelte debet aan dat the Saints daarna muzikaal gezien vaak een andere weg insloegen.Al was het maar om het feit dat hij misschien nog wel meer dan zanger Chris Bailey de belangrijkste songschrijver van de band was.
Terug naar (I'm) Stranded,dat tegenwoordig niet alleen geldt als een klassieker in het genre maar ook als zodanig als één van de allereerste (samen met de eerste platen van de Sex pistols,the Damned en de Ramones) punkplaten bekend staat.En wat the Saints bij mij voor hebben op die andere groepen (de Ramones zijn voor mij vrijwel gelijkwaardig) is ten eerste de heerlijke,wat nonchalante zang van Bailey en vervolgens het wat ongedwongen totaalgeluid van de band,dat ruim veertig jaar na dato nog steeds meer dan verrukkelijk klinkt en bijna tien absolute top songs oplevert,waar naast de geweldige single en titelnummer(I'm) Stranded,het al eerder genoemde Messin' with the Kid vooral Erotic Neurotic,No Time en het prachtige slotakkoord Nights in Venice in het oog springen.
Nog steeds een fantastisch debuut.

Best een goed derde album van de Australische Saints maar het niveau van zijn twee voorgangers wordt hier toch niet gehaald.Misschien dat de oplopende spanning tussen de twee voornaamste bandleden,zanger Chris Bailey en gitarist Ed Kuepper (tevens de belangrijkste songschrijvers) er iets mee te maken had maar daar ben ik niet zeker van.
Prehistoric Sounds is vrij rustig,kent een soulvolle combinatie van pop en rock en jammer genoeg zijn de punkinvloeden helemaal verdwenen.
De plaat opent desondanks sterk met Swing for the Crime maar snel daarna slaat de wisselvalligheid toe al is Brisbane (Security City) ook nog een hoogtepunt.Daarna wordt het allemaal wat minder al krabbelt Prehistoric Sounds tegen het einde weer aardig op met overtuigende The Prisoner en het eveneens fijne Take This Heart of Mine.
Dat alles levert een nog best aardige totaalscore van 3,5 sterren maar ook blijft een gevoel van lichte teleurstelling hangen.
Vlak na de release verliet Ed Kuepper definitief de band en zette de wisselvalligheid pas echt in.

De oorspronkelijke E.P. met zes nummers (op spotify staan versies met extra demo's van songs die later op Gun shy terecht kwamen) blijkt achteraf het hoogtepunt uit hun oeuvre te zijn geweest.
De strakke ééndimensionale gitaarrock met punk invloeden (veel Clash) staat als een huis en de krachtige stem van Bill Carter maakt het helemaal af.
Happy home geldt hier in huis als de absolute Screaming Blue Messiahs klassieker met in zijn kielzog,op dit album,de knappe Hank Williams cover You're gonna change en Someone to talk to.
Zwakke broeders kent Good & gone niet.

Wel jammer dat ik ze nooit live gezien heb,lijkt me een belevenis te zijn geweest.

Erg goede plaat.

Dit kan me toch een stuk minder bekoren dan the Sisters of mercy in de begintijd.Maar goed dit is ook eigenlijk een heel andere band met zanger Andrew Eldritch als enige constante factor.Ik vind dat sommige nummers te lang worden uitgesponnen en ook is het nivo van de songs niet altijd even hoog.Alleen This Corrosion,Dominion,Flood I en Lucretia my reflection zijn prima.Het overige materiaal matig.Het is de geweldige stem van Eldritch die het geheel toch nog naar een drie tilt.

Muziek waar ik echt voor in de stemming moet zijn en op zo'n gure,donkere zondagmiddag in november wil dat nog wel lukken.Door de erg indringende stem van zanger Rob Goodwin heb ik meestal aan een goed half uur wel genoeg maar ik kan niet ontkennen dat er dan intussen al een aantal erg sterke nummers voorbij gekomen zijn.
Dit derde album van het uit Manchester afkomstige Slow show ligt muzikaal redelijk in het verlengde van zijn twee voorgangers maar één of andere manier bevallen het debuut en deze,Lust and Learn me het best.Al zou dat ook heel goed aan het moment kunnen liggen.
Een andere bijzonderheid is dat ik meestal geen liefhebber ben van allerlei gasten op een album maar in het geval van deze Slow show geeft dat juist wat lucht.Zo vind ik Hard to hide met een bijdrage van Kesha Ellis één van de sterkste nummers van het album.Andere hoogtepunten voor mij zijn the Fall,sharp scratch en Exit wounds maar in zijn geheel genomen is de plaat erg consistent.
Lust and Learn is een donker,sober en soms wat zwaarmoedig,eigenzinnig popalbum geworden dat je misschien beter in wat geringe doses tot je kunt nemen.....en dan is het soms best tot erg goed.

Een album van iets over de drie kwartier en pakweg zo'n 10-12 songs plus een wat krachtigere en vollere productie had Cyr wellicht nog een voldoende opgeleverd maar nu is het maar een middelmatig werkstuk geworden met een (na een tijdje) zelfs vrij vervelend geluid.
Er zitten nog best een aantal aardige songs tussen, bijvoorbeeld Anno Satana, maar het klinkt alsof de band zonder enige bezieling speelt, iets wat uitmond in een slappe elektronische sound waar nauwelijks enig leven in lijkt te zitten. En dan komen op zich matige songs als onder andere Haunted of Ramona nog poverder over als ze al zijn. Derhalve is de speeltijd van ruim een uur en tien minuten natuurlijk veel te lang en voelen de laatste loodjes bijna als een martelgang.
Als frontman Billy Corgan hoopt met deze Cyr zijn Smashing Pumpkins nieuw leven in te blazen vrees ik dat ie zich kan gaan voorbereiden op een fikse teleurstelling.

Één van de minste albums van the Smiths volgens mij.Dit komt vooral door het gebrek aan aanstekelijke gitaarriedels van Johnny Marr en de af en toe wat gezapige nummers.Natuurlijk er blijft genoeg te genieten over maar het feit dat ik Strangeways, here we come van alle Smiths albums het minste draai is voor mij toch een teken aan de wand.