recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Ciara O'Neill - Arrow - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Ciara O’Neill kent de folk klassiekers uit het verleden, maar staat ook met een been in het heden op een plaat die vooral in vocaal opzicht imponeert

Arrow van de Ierse singer-songwriter Ciara O’Neill verscheen al in de lente van 2018, maar is echt veel te mooi om over het hoofd te zien. De plaat verrast met een fraaie, trefzekere en vaak wat donkere instrumentatie, maar het is de stem van Ciara O’Neill die Arrow ruim boven het maaiveld uit laat steken. De songs van de Ierse muzikante kruipen stuk voor stuk diep onder de huid, maar het zijn ook lekker in het gehoor liggende folksongs, die vrij makkelijk blijven hangen en vervolgens nog aan kracht winnen. Zeker voor liefhebbers van het genre een enorme aanrader deze prachtplaat van Ciara O’Neill.

Een lezer van deze BLOG wees me vorige week op de muziek van de Ierse singer-songwriter Ciara O’Neill, waarna ik vrijwel onmiddellijk ben gaan luisteren naar haar vorig jaar verschenen album Arrow. De Ierse singer-songwriter had vervolgens niet veel tijd nodig om me te overtuigen met haar bijzondere muziek.

Het is muziek met vooral invloeden uit de folk, maar Arrow klinkt toch net wat anders dan de meeste andere platen in het genre. Ciara O’Neill verloochent op haar tweede plaat (ze debuteerde in 2015 met The Ebony Trail) haar Ierse wortels zeker niet, maar Arrow put ook uit de archieven van de Britse folk en zeker ook uit de archieven van de Amerikaanse folk, waaronder de folk die aan het eind van de jaren 60 in de heuvels rond Los Angeles werd gemaakt.

Arrow klinkt vaak als een folkplaat die een aantal decennia geleden al is gemaakt en dat is vooral de verdienste van de bijzonder mooie stem van Ciara O’Neill, die een aantal grootheden uit het genre naar de kroon steekt. Het is op hetzelfde moment een stem die een bijzondere lading geeft aan de songs op Arrow.

Die lading wordt verstrekt door in meerdere lagen opgenomen koortjes en vooral door de bijzonder trefzekere instrumentatie op de plaat. Het is een instrumentatie die steeds begint bij ingetogen akkoorden van de akoestische gitaar, maar die vervolgens van een aantal bijzondere accenten is voorzien. Hier en daar zwellen de strijkers flink aan en worden de ingetogen folksongs van Ciara O’Neill overgoten met een flinke dosis melancholie, maar op Arrow worden net zo makkelijk galmende gitaarlijnen ingezet, die de muziek van Ciara O’Neill opschuiven richting de country-noir en folk-noir.

De instrumentatie op Arrow is keer op keer prachtig, maar de heldere stem van Ciara O’Neill blijft voor mij toch het sterkste wapen op de plaat. Zeker in de stemmig ingekleurde songs op de plaat, vult de prachtige stem van de Ierse singer-songwriter op imponerende wijze de ruimte en is kippenvel nooit heel ver weg. Ciara O’Neill beschikt over de heldere stem die het zo goed doet in de folk, maar het is ook een stem met een rauw randje, waardoor de fraaie songs van de muzikante die tegenwoordig vanuit het Noord-Ierse Belfast opereert ook doorleefd en emotievol klinken.

Het zijn zoals gezegd songs vol invloeden uit de Ierse, Britse en Amerikaanse folk, maar veel songs op Arrow hebben ook het aanstekelijke of aantrekkelijke van succesvolle Britse folkies als Amy MacDonald of Kathryn Williams, waarmee Arrow op fascinerende wijze een brug tussen verleden en heden slaat. Heel veel aandacht heeft de tweede plaat van Ciara O’Neill niet gekregen, maar dat het een plaat is die alle aandacht verdient zal inmiddels duidelijk zijn. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Ciara Sidine - Unbroken Line - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Al weer bijna zes jaar geleden pikte ik min of meer bij toeval Shadow Road Shining van de Ierse singer-songwriter Ciara Sidine op.

Gezien haar afkomst verwachte ik folk met Keltische invloeden, en daar ben ik niet heel gek op, maar de singer-songwriter uit Dublin verraste met vooral door Amerikaanse rootsmuziek beïnvloede songs en imponeerde met een stem die vrijwel continu garant stond voor kippenvel.

Shadow Road Shining vergeleek ik uiteindelijk met You Gotta Sin To Get Saved van Maria McKee uit 1993 en dat doe ik niet snel. De beste plaat van Maria McKee behoort immers tot mijn favoriete platen aller tijden en zit in het koffertje dat klaar staat wanneer verbanning naar een onbewoond eiland een feit is.

Vorig jaar verscheen een nieuwe plaat van Ciara Sidine, maar die plaat bleef helaas op de stapel liggen. Ik was kennelijk vergeten hoeveel indruk haar vorige plaat had gemaakt, wat deels te maken heeft met het absurde aanbod waarmee ik iedere week weer wordt overspoeld.

Ciara Sidine is dezer dagen in Nederland voor een aantal concerten en daarom heb ik Unbroken Line eindelijk maar eens in de cd-speler gestopt. De singer-songwriter had vervolgens niet veel tijd nodig om een (voorlopig) onuitwisbare indruk te maken.

Ook op Unbroken Line laat Ciara Sidine zich vooral beïnvloeden door de Amerikaanse rootsmuziek, al verstopt ze ook stiekem wat Keltische invloeden in haar muziek. Vergeleken met de vorige plaat bestrijkt Unbroken Line binnen de Amerikaanse rootsmuziek een veel breder palet.

De Ierse singer-songwriter gaat nog altijd vol passie aan de haal met invloeden uit de folk en country, maar kan ook uitstekend uit de voeten met invloeden uit de blues, jazz en rock ’n roll.

De nieuwe plaat van Ciara Sidine is hierdoor een lekker gevarieerde plaat en het is een plaat vol muzikaal vuurwerk. De competent spelende muzikanten zorgen voor een heerlijke basis, waarin meerdere instrumenten de hoofdrol opeisen.

Het meeste vuurwerk komt ook dit keer echter van Ciara Sidine, die nog veel beter zingt dan op haar vorige plaat en imponeert op een wijze die alleen de grootste rootszangeressen gegeven is. Maria McKee en de beste plaat van deze helaas wat uit beeld geraakte zangeres is nog altijd belangrijk vergelijkingsmateriaal en een groter compliment kan ik Ciara Sidine niet maken.

Haar vorige plaat ben ik op een gegeven moment weer vergeten, maar Unbroken Line hou ik stevig vast. Een bijzonder indrukwekkende plaat van een zangeres die ook op het podium diepe indruk schijnt te maken. Ga dat zien ! Erwin Zijleman

Ciara Sidine staat vanaf vanavond op de Nederlandse podia:
12 apr Middelburg - De Spot
13 apr Zwolle - Hedon
14 apr Amsterdam - Paradiso
15 apr Den Haag - Paard van Troje
17 apr Utrecht - Tivoli/Vredenburg

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Ciaran Lavery - Sweet Decay - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Gisteren twijfelde ik nog wat over de in brede kring geprezen plaat van Isaac Gracie, die momenteel over aandacht niet te klagen heeft. Gelijk met Isaac Gracie bracht de Noord-Ierse singer-songwriter Ciaran Lavery een nieuwe plaat uit en deze plaat heeft vooralsnog wel over aandacht te klagen.

Het is doodzonde, want waar Isaac Gracie het nog vooral moet hebben van de belofte en een aantal goede songs, maakt de muzikant uit het kleine dorp Aghagallon in het Noord-Ierse county Antrim op Sweet Decay diepe indruk.

Dat doet Ciaran Lavery overigens niet voor de eerste keer, want het in 2016 verschenen Let Bad In kreeg ook in Nederland goede recensies, terwijl zijn eerdere platen goed scoorden in zijn vaderland. Het ontging me vrijwel allemaal, maar toen de eerste noten van Sweet Decay uit de speakers kwamen was ik vrijwel onmiddellijk verkocht.

Dat is in eerste instantie vooral de verdienste van de zang van de Noord-Ierse singer-songwriter. Ciaran Lavery zingt op zijn nieuwe plaat vol gevoel en vaak met hart en ziel. De Noord-Ierse muzikant beschikt bovendien over een bijzonder stemgeluid, dat hier en daar wel wat doet denken aan dat van de Britse muzikant Passenger of aan dat van de al weer wat uit beeld geraakte James Blunt. Waar die stemmen me na verloop van tijd wat tegen staan, is de zang van Ciaran Lavery op Sweet Decay wonderschoon.

Het is niet alleen de stem van Ciaran Lavery die binnenkomt bij beluistering van de man’s nieuwe plaat, want ook zijn songs zijn prachtig. Het zijn stuk voor stuk tijdloze songs met vooral invloeden uit de folk en de pop, maar Ciaran Lavery sleept er ook nog wat andere invloeden bij. Het is momenteel dringen binnen de folkpop, maar Sweet Decay is veel beter dan vrijwel alle andere platen die dit label momenteel krijgen opgeplakt en is wat mij betreft ook wat te bijzonder voor dit hokje.

Ciaran Lavery heeft zijn nieuwe plaat voorzien van stemmige en warmbloedige klanken en maakt indruk met ingetogen maar melodieuze songs, die zich genadeloos opdringen en die maar mooier en mooier worden. Direct bij eerste beluistering van Sweet Decay had ik het idee dat ik de plaat al jaren kende, wat alles te maken heeft met het tijdloze karakter van de songs van de Noord-Ierse muzikant, die met speels gemak een brug slaat tussen de vroege platen van Cat Stevens, Van Morrison in zijn meest romantische bui en de succesvolle singer-songwriters uit het heden.

Het is niet eens zo makkelijk om te omschrijven wat zo bijzonder is aan de nieuwe plaat van Ciaran Lavery, maar ach wat is het mooi en indringend en wat bouwt de Noord-Ier de spanning in zijn songs mooi op. Kippenvelplaat. Van de eerste tot de laatste noot. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Cicada Rhythm - Everywhere I Go - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Cicada Rhythm is een duo uit Athens, Georgia, dat bestaat uit bassiste Andrea DeMarcus en gitarist David Kirslis.

De twee liepen elkaar een aantal jaren geleden tegen het lijf en zagen potentieel in de combinatie van hun totaal verschillende muzikale achtergronden. David Kirsliff maakte Amerikaanse rootsmuziek en vooral blues in zijn vrije tijd, terwijl Andrea DeMarcus een klassieke muzikale opleiding genoot.

De twee, die inmiddels ook geliefden zijn, debuteerden een jaar of drie geleden, maar maken nu pas echt indruk met het onlangs verschenen Everywhere I Go.

De tweede plaat van Cicada Rhythm is een bijzondere plaat met een geluid dat ik nog niet eerder heb gehoord. Het Amerikaanse duo kiest soms voor muziek vol invloeden uit de traditionele Amerikaanse rootsmuziek, maar kan ook zo maar opschuiven richting eigenzinnige rockmuziek met een bijzondere rootstwist.

Everywhere I Go werd mede geproduceerd door Oliver Wood van The Wood Brothers en Kenneth Pattengale van de Milk Carton Kids, die de twee uitersten waartussen Cicada Rhythm zich beweegt buitengewoon knap aan elkaar hebben gesmeed. Het levert een spannend geluid op waarin gruizige gitaren soms samengaan met een jankende pedal steel of een swingend orgeltje, maar Cicada Rhythm ook zomaar op kan schuiven richting de klassieke muziek.

Om het eigen geluid nog wat unieker te maken bestrijken David Kirsliff en Andrea DeMarcus ook binnen de Amerikaanse rootsmuziek een breed palet. Everywhere I Go bevat invloeden uit de country en Southern swing, maar flirt ook opzichtig met invloeden uit de jazz, folk en blues.

Het wordt allemaal nog wat specialer door de geweldige zang op de plaat. Zowel David Kirsliff als Andrea DeMarcus beschikken over een bijzonder stemgeluid en het zijn stemmen die elkaar mooi versterken en die vaak uit de tenen komen, wat de plaat een bijzondere energie geeft. Met name de stem van Andrea DeMarcus strijkt af en toe wat tegen de haren in, maar is na enige gewenning goed voor kippenvel.

Everywhere I Go bevat een aantal songs die voorzichtig opschuiven richting rock, maar Amerikaanse rootsmuziek staat centraal op de tweede plaat van Cicada Rhythm. Het is Amerikaanse rootsmuziek die met veel passie en gevoel op de band is geslingerd en die op imponerende wijze uit de speakers komt.

Het is momenteel dringen in dit genre, maar Cicada Rhythm slaagt er in om niet alleen indruk te maken met geweldige songs, maar weet ook nog eens te verrassen met een bijzonder eigen geluid. Everywhere I Go is mijn eerste kennismaking met de muziek van Cicada Rhythm, maar ik ben vanaf nu fan van dit bijzondere tweetal uit Athens, Georgia. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Cigarettes After Sex - Cigarettes After Sex - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Cigarettes After Sex doet dit jaar zeker mee om de prijzen voor de meest suffe bandnaam en heeft ook nog eens een plaat gemaakt die vooral tot bloei komt wanneer de zon al een tijdje onder is, wat momenteel slechts een paar uur per dag het geval is.

Alle reden dus om de plaat van de band uit Texas weg te leggen of te bewaren voor de lange en donkere dagen die later dit jaar weer gaan komen, maar ik ben blij dat ik dat niet gedaan heb. Cigarettes After Sex heeft immers een wonderschone plaat gemaakt.

Voorman Greg Gonzalez vond het geluid van zijn band ooit uit toen hij in een trappenhuis van de University of Texas dromerige muziek vol invloeden uit de ambient maakte. Die muziek maakt Cigarettes After Sex nog steeds, maar het inmiddels tot een band uitgegroeide project heeft haar geluid wel geperfectioneerd.

Bij beluistering van de titelloze plaat van de band zal direct een naam opduiken en dat is de naam Beach House. Zowel qua tempo, sfeer als instrumentatie doet de muziek van Cigarettes After Sex sterk aan de platen van Beach House denken, maar als je beter naar de plaat luistert hoor je ook de verschillen.

De muziek van Cigarettes After Sex sleept zich nog wat langzamer voort dan die van Beach House en is ook wat subtieler. Bovendien zingt Greg Gonzalez wat meer ingetogen dan Beach House frontvrouw Victoria Legrand (die overigens niet veel vrouwelijker klinkt), wat het rustgevende karakter van de muziek van Cigarettes After Sex verder versterkt.

De Texaanse band verdient zeker niet de originaliteitsprijs voor haar muziek en heeft ook geen plaat gemaakt die je constant weet te verrassen of te prikkelen, maar desondanks vind ik het een mooie plaat. Een hele mooie plaat zelfs.

De instrumentatie is buitengewoon stemmig en door de diepe en zware bassen bijna bezwerend (hier en daar hoor ik wat van Spain), maar het is ook een instrumentatie vol subtiele accenten en vol prachtige atmosferische gitaarlijnen.

Cigarettes After Sex brengt nauwelijks variatie aan in haar muziek, waardoor de verveling makkelijk toe kan slaan, maar wat de muziek van de band ook een hypnotiserend karakter kan geven. Zeker wanneer de zon onder is, vult de muziek van Cigarettes After Sex op fraaie wijze de ruimte en is het makkelijk wegdromen bij de donkere klanken, de stemmige gitaarlijnen, de lome zang en de bakken vol melancholie die over je heen worden gestort.

Ik ben absoluut een fan van Beach House, maar na een minuut of 20 ben ik meestal wel toe aan iets anders. Dat had ik eerlijk gezegd bij de eerste beluistering van de plaat van Cigarettes After Sex ook, maar de muziek van de Amerikaanse band wint enorm aan kracht wanneer je de plaat vaker hoort.

Less is more is hierbij het basisprincipe. Greg Gonzalez heeft niet veel nodig om de muziek van zijn band in te kleuren en heeft ook in vocaal opzicht genoeg aan een paar noten. Met een betrekkelijk sobere instrumentatie creëert Cigarettes After Sex een opvallend ruimtelijk geluid. Het is een geluid dat is beïnvloed door de dreampop, maar dat is niet het hokje waarin de plaat uiteindelijk terecht hoort, al valt het niet mee om een beter hokje te bedenken (op het veelgebruikte predicaat “ambient pop” valt ook wel wat af te dingen).

Ik kan me goed voorstellen dat er muziekliefhebbers zijn die deze plaat saai zullen noemen, maar als je gevoelig bent voor het soort muziek dat de band van Greg Gonzalez maakt, is wonderschoon meer op zijn plaats. Het zal duidelijk zijn dat ik me meer herken in de laatste beoordeling. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Cigarettes After Sex - Cry - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Cigarettes After Sex - Cry
Cigarettes After Sex betovert ook op haar tweede album met lome, dromerige en wonderschone klanken, waarbij het heerlijk wegdromen is

Ik was ruim twee jaar geleden zeer gecharmeerd van het debuut van de Amerikaanse band Cigarettes After Sex. Het eerste album van de band werd een trouwe metgezel op de avonden in met name de herfst en de winter en behoorde wat mij betreft tot de mooiere debuten van 2017. Cry gaat verder waar zijn voorganger ophield. Ook op het tweede album kleurt Cigarettes After Sex keurig tussen de lijntjes en betovert het met stemmige en zeer melodieuze klanken. Het zijn klanken waarbij het heerlijk wegdromen is, maar ook de fraaie details in de instrumentatie verdienen alle aandacht.

Het debuut van de Amerikaanse band Cigarettes After Sex verscheen twee jaar geleden midden in de zomer, maar bleek al snel een album voor de herfst en de winter. De vanuit Brooklyn, New York, opererende band rond de Texaanse muzikant Greg Gonzales heeft dat inmiddels zelf ook begrepen, want de release van Cry viel keurig samen met de eerste nachtvorst van het najaar van 2019.

Het debuut van de band riep twee jaar geleden gemengde reacties op. De een vond de muziek van Cigarettes After Sex net zo kitscherig als de bandnaam, de ander schaarde het album moeiteloos onder de favorieten in het hokje slowcore met een randje dreampop.

Ik behoorde twee jaar geleden tot de laatste groep en ook het nieuwe album van de band bevalt me uitstekend. Cigarettes After Sex maakt op Cry muziek die raakt aan de slowcore uit de jaren 90, maar waar slowcore meestal was voorzien van een rauw randje, klinkt ook het nieuwe album van de band behoorlijk gepolijst. Cry staat vol subtiele gitaarlijnen en zweverige synths, die de perfecte onderlaag vormen voor de wat melancholische zang van Greg Gonzales.

De band nam haar tweede album niet thuis in Brooklyn op, maar week uit naar een studio op het Spaanse Mallorca. De omgeving heeft op zijn minst een subtiele invloed gehad op het geluid van de band. Ook Cry is weer een album dat het uitstekend zal doen op regenachtige herfstavonden of koude winteravonden, maar het album heeft hier en daar ook het broeierige van een warme zomeravond.

Net als zijn voorganger klinkt Cry prachtig loom en melodieus. De muziek van Cigarettes After Sex strijkt nergens tegen de haren in en streelt subtiel het oor. Ook op Cry klinkt de muziek van de band vaak als Beach House met een zanger en een flinke dosis valium. Het is muziek met niet alleen invloeden uit de slowcore, maar ook een flinke hoeveelheid dreampop. Hiernaast heeft de muziek van de band uit Brooklyn iets beeldends, waardoor veel songs op het album niet zouden misstaan op de soundtrack van een volgend seizoen van Twin Peaks.

Cry roept net als zijn voorganger gemengde reacties op. Critici roepen luid dat het tweede album van Cigarettes After Sex mooi maar dodelijk saai is of dat de weemoedige songs van de band vooral krokodillentranen huilen. Ik kan me iets voorstellen bij deze kritiek, maar voor mij voelt ook het tweede album van de Amerikaanse band vooral aan als een warm bad.

Het is een warm bad waarin weinig wordt gevarieerd, maar dat hoeft voor mij ook niet. De gitaarlijnen op het album zijn van een grote schoonheid, de synths klinken heerlijk zweverig en de lome zang van Greg Gonzales maakt het dromerige geluid van de band op fraaie wijze compleet.

Terwijl het buiten regent of koud is verwarmt Cigarettes After Sex op fraaie wijze de ruimte met warme en melodieuze klanken die de regen en de kou steeds wat verder verdrijven. Nog mooier wordt het overigens wanneer je Cry met de koptelefoon beluistert en het subtiele klankentapijt op Cry nog wat fraaier maar ook trefzekerder aan de oppervlakte komt en de saaiheid wat mij betreft volledig wordt verdreven. Wat overblijft is een album om lekker bij weg te dromen, maar ook een album dat meer te bieden heeft dan de criticus beweert. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Cigarettes After Sex - X's - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Cigarettes After Sex - X's
Het was bijna vijf jaar stil rond de Amerikaanse band Cigarettes After Sex, maar met X’s keert de band terug en wordt heel snel duidelijk dat aan de receptuur van de vorige twee albums niets is veranderd

Cigarettes After Sex maakte op haar eerste twee albums muziek die afwisselend als betoverend mooi en dodelijk saai werd bestempeld. Het zal niet anders gaan met het vorige week verschenen X’s, want Greg Gonzales heeft niets veranderd aan de muziek van zijn band. Het tempo ligt nog altijd laag, de klanken zijn subtiel en de fluisterzachte stem van de Amerikaanse muzikant klinkt vooral dromerig. Als je er vatbaar voor bent is het gitaarwerk ook dit keer bijzonder mooi en valt er ook in de rest van de muziek van de band voldoende moois te ontdekken. Je moet tegen de stem en de teksten van Greg Gonzales kunnen, maar als dat zo is, is ook X’s weer een bijzonder mooi en aangenaam album om heerlijk bij weg te dromen.

Zeker als de avonden kouder en donkerder worden pak ik de eerste twee albums van de Amerikaanse band Cigarettes After Sex er nog wel eens bij. Cigarettes After Sex uit 2017 en Cry uit 2019 doen het immers extra goed in de donkerdere seizoenen van het jaar. De albums van de band rond de van oorsprong Texaanse, maar vanuit Brooklyn, New York, opererende muzikant Greg Gonzales verwarmden en benevelden met melodieuze klanken, lome songs en dromerige vocalen.

Ik omschreef Cry alweer bijna vijf jaar geleden als ‘Beach House met een zanger en een flinke dosis valium’ en dat vind ik nog altijd een treffende beschrijving. Door het lome karakter van de muziek van Cigarettes After Sex werden de albums van de Amerikaanse band ook geregeld dodelijk saai genoemd, maar zelf kon ik geen genoeg krijgen van de albums, die bij beluistering met de koptelefoon interessanter en rijker bleken te zijn dan bij oppervlakkige beluistering.

X’s het nieuwe album van Cigarettes After Sex is midden in de zomer verschenen en dat lijkt wat ongelukkig getimed. Ondanks het feit dat er bijna vijf jaren zijn verstreken sinds Cry is er immers bijna niets veranderd in de muziek van de Amerikaanse band, die ik daarom nog altijd het best vind passen bij herfstavonden en winteravonden. Gelukkige omstandigheid is dat ik X’s voor het eerst heb beluisterd op IJsland, waar de zomeravonden aan de koele kant zijn. Het donker worden wilde echter niet goed lukken, maar desondanks was ik direct weer gecharmeerd van de muziek van de band van Greg Gonzales.

Ik ben zeker niet de enige, want tot mijn grote verbazing weet de band de Ziggo Dome inmiddels uit te verkopen, wat gezien de tijd die is verstreken sinds Cry een extra knappe prestatie is. Ook X’s roept overigens weer gemengde reacties op, want niet iedereen is gecharmeerd van de dromerige klanken van Cigarettes After Sex en de vaak wat zoete teksten van Greg Gonzales. Ook het feit dat X’s verder gaat waar de vorige twee albums eindigden kan niet iedereen waarderen.

Ik vind het zelf niet zo’n probleem, want ik was na vijf jaar wachten wel weer toe aan de bedwelmende klanken van de band uit Brooklyn. In die klanken waren in het verleden nog wel wat subtiele scherpe randjes verstopt, maar op X’s is de muziek van Cigarettes After Sex zonder uitzondering dromerig en melodieus.

Het kabbelt allemaal bijzonder aangenaam voort, maar ook dit keer komt de muziek van de band tot leven bij beluistering met de koptelefoon. Door de koptelefoon zijn de gitaarakkoorden op het album net wat mooier en ook de lome zang van Greg Gonzales komt ook wat makkelijker binnen. Ook ik zou overigens niet graag eindeloos moeten luisteren naar de muziek van Cigarettes After Sex, want na een uur of wat wordt het allemaal wel wat weeïg en gezapig, maar de tien songs op X’s zijn wat mij betreft de perfecte dosis voor totale ontspanning.

Iedereen die niets had met de vorige twee albums van de band hoeven ook niet te beginnen aan X’s,. dat als nog minder spannend zal worden ervaren, maar als Cigarettes After Sex uit 2017 en Cry uit 2019 wel de juiste snaar raakten, zal ook X’s waarschijnlijk wel weer zijn werk doen. Mits juist gedoseerd natuurlijk. Het concert in de Ziggo Dome eind oktober laat ik aan me voorbij gaan, maar tegen die tijd komt het bij vlagen toch ook echt wonderschone X’s waarschijnlijk nog veel beter tot zijn recht dan op het moment. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Cinder Well - Cadence - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Cinder Well - Cadence
Cinder Well, het alter ego van de Amerikaanse muzikante Amelia Baker, slaat op Cadence een brug tussen Amerikaanse en Ierse folk, betovert en benevelt met bijzondere klanken en zingt ook nog eens prachtig

Ik had Cadence van Cinder Well niet onmiddellijk op het stapeltje met deze week te bespreken albums gelegd. Haar vorige album No Summer was ik weliswaar meer gaan waarderen, maar de concurrentie was stevig de afgelopen week. Die concurrentie kan Cinder Well, oftewel Amelia Baker, met haar nieuwe album echter makkelijk aan. Het album klinkt, mede door de strijkersarrangementen van Lankum’s Cormac MacDiarmada prachtig, maar Amelia Baker zingt op het nieuwe album van Cinder Well echt geweldig, terwijl ook haar songs een flinke kwaliteitsimpuls hebben gekregen. Het levert een album dat er in deze overvolle week meer dan voldoende uitspringt en Cadence groeit nog wel even door ook.

Cadence is het vierde album van Cinder Well, maar het is het eerste album van het alter ego van de Amerikaanse muzikante Amelia Baker dat ik direct selecteerde voor een plekje op de krenten uit de pop. Amelia Baker verdeelt haar tijd tussen de Californische kust en Ierland, waar ze een paar jaar geleden verliefd op werd. Dat hoor je in haar muziek, die zowel elementen uit de Californische folk van heel lang geleden als uit de traditionele Ierse folk bevat. Op haar vorige albums was de Amerikaanse muzikante ook niet vies van invloeden uit de Appalachen folk, maar die invloeden hoor ik minder op Cadence, wat ik persoonlijk niet zo erg vind.

Net als op haar vorige album, het in 2020 verschenen No Summer, dat ik inmiddels overigens een stuk mooier vind dan destijds, kiest Amelia Baker op het vierde album van Cinder Well voor een behoorlijk sober geluid. Het is een geluid dat voor een belangrijk deel wordt bepaald door de akoestische gitaar van Amelia Baker zelf en door een aantal strijkers, die werkelijk prachtig zijn gearrangeerd door Cormac MacDiarmada, die we ook kennen van de band Lankum.

De combinatie van de solide basis die wordt gelegd door de akoestische gitaar en bas en drums en de fraaie en bijzondere accenten van de strijkers werkt verrassend goed. De muziek van Cinder Well klinkt op Cadence niet alleen zeer sfeervol en stemmig, maar ook spannend en indringend. Ik vond de songs van Cinder Well een paar jaar geleden op No Summer nog net wat te donker en weemoedig, maar op Cadence valt echt alles op zijn plek. Ondanks het feit dat de Amerikaanse muzikante op haar nieuwe album voor een belangrijk deel vertrouwd op de organische basis van met name de akoestische gitaar en de avontuurlijke uitstapjes van de prachtig gearrangeerde strijkers, is Cadence een album dat voldoende varieert en hierdoor zeker niet snel gaat vervelen.

Het is deels de verdienste van de mooie en warme klanken op het album, maar ook de zang van Amelia Baker draagt zeer nadrukkelijk bij aan het bijzonder fraaie eindresultaat. De Amerikaanse muzikante zingt ingetogen maar toch krachtig en maakt optimaal gebruik van alle ruimte die wordt geboden in de betrekkelijk sobere instrumentatie. Ik was drie jaar nog niet heel erg onder de indruk van de zang op No Summer, maar de zang op Cadence trok me onmiddellijk over de streep, al is het maar omdat de emotievolle voordracht van de Amerikaanse muzikante de luisteraar makkelijk raakt.

Er valt nog veel meer te genieten op het vierde album van Cinder Well, want, meer dan op de vorige albums, slaagt de Amerikaanse muzikante er in om invloeden uit verschillende winstreken en tijden te incorporeren in een consistent klinkend eigen geluid. Het is een geluid dat wat traditioneel aan kan doen, maar de songs van Amelia Baker zijn zeker niet blijven steken in het verleden. Wanneer de gitaarakkoorden wat steviger worden aangezet, de strijkers donker en melancholisch klinken en de Amerikaanse muzikante betrekkelijk ingetogen zingt, zijn de songs op Cadence wonderschoon en zit je als luisteraar op het puntje van de stoel. Ik was drie jaar geleden nog net niet overtuigd van de kwaliteiten van Cinder Well, maar Cadence is echt imponerend goed. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Cindy - 1: 2 - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Cindy - 1: 2
Het derde album van Cindy rammelt flink en klinkt niet direct bijzonder, maar als de songs van de Amerikaanse band zich op beginnen te dringen fascineert 1: 2 me enorm en wordt het album steeds beter

Karina Gill, de frontvrouw van de Amerikaanse band Cindy, pakte pas een paar jaar geleden de gitaar op en begon toen ook met het schrijven van songs. Dat hoor je af en toe wel in het geluid van Cindy, dat behoorlijk elementair klinkt. Ook de songs van de band klinken ruw en elementair, maar de muziek van Cindy heeft absoluut wat. 1: 2 heeft zich flink laten inspireren door de muziek van The Velvet Underground, maar ik hoor ook iets van Mazzy Star en Low. Het zijn songs die flink rammelen, maar hoe vaker ik naar de songs van Cindy luister hoe meer het album zich opdringt. Bijvoorbeeld door de prima zang, maar ook door de 'less is more' aanpak van de Amerikaanse band.

1: 2 is alweer het derde album van de Amerikaanse band Cindy. Ik moet eerlijk toegeven dat ik de vorige twee albums van de band uit San Francisco niet heb opgemerkt en ook 1: 2 leek in eerste instantie op de stapel te blijven liggen. Inmiddels heb ik me echter toch verdiept in het oeuvre van de Amerikaanse band en op een of andere manier fascineert dit oeuvre me enorm.

In de muziek van Cindy draaide oorspronkelijk alles om het gitaarwerk en de zang van frontvrouw Karina Gill, die pas een paar jaar geleden voor het eerst een gitaar oppakte en haar eerste songs schreef. Voor muzikaal vuurwerk ben je bij Cindy aan het verkeerde adres en ook liefhebbers van prachtig klinkende albums zullen niet veel hebben met 1: 2, dat overigens veel beter klinkt dan de eerste twee albums van de band.

Ook op het derde album van Cindy hoor je redelijk elementaire gitaarlijnen, die meer dan eens associaties oproepen met de muziek van The Velvet Underground. De rest van de band bestaat uit een bassist, een drummer en een toetsenist met een voorliefde voor orgeltjes en oude synthesizers en allen sluiten goed aan op het gitaarspel en de zang van Karina Gill.

In muzikaal opzicht klinkt het allemaal betrekkelijk eenvoudig en de geluidskwaliteit is niet geweldig, maar het lo-fi karakter van de muziek van Cindy heeft ook wel wat. Bovendien is Karina Gill inmiddels bedreven in het schrijven van aangename en ook gevarieerde songs en beschikt ze over een stem die absoluut wat heeft.

Luister naar 1: 2 en het is niet heel moeilijk om met vergelijkingsmateriaal op de proppen te komen. Cindy heeft zich absoluut laten beïnvloeden door de muziek van The Velvet Underground, maar ik hoor af en toe ook wel wat van Mazzy Star, wat nog altijd een van mijn favoriete bands aller tijden is.

Karina Gill klinkt met haar zang misschien niet zo zwoel en verleidelijk als Mazzy Star zangeres Hope Sandoval, maar de aangename zang op 1: 2 zorgt er steeds weer voor dat ik blijf luisteren naar de muziek van Cindy. Wanneer je blijft luisteren dringen de songs van de Amerikaanse band zich steeds wat meer op en krijgt de band het bezwerende wat bijvoorbeeld ook Low in haar jonge jaren had. Het zijn minimale middelen die Cindy gebruikt, maar het effect is groot en wordt, wanneer je eenmaal gewend bent aan het geluid van de band, alleen maar groter.

Ik heb me zoals gezegd verdiept in het complete oeuvre van de band, wat met drie albums en iets meer dan 100 minuten muziek geen hele grote opgave is, en ik hoor de band flink groeien. De eerste twee albums verdienen wat mij betreft het predicaat krent uit de pop nog niet, maar 1: 2 heeft iets bijzonders en valt absoluut op in het aanbod van deze week.

Wat op het eerste gehoor nog erg eenvoudig klinkt en alle kanten rammelt, grijpt na een aantal keer horen fraai in elkaar en combineert prachtig met de mooie, maar ook zeker niet perfecte zang van Karina Gill. Het is soms behoorlijk donker en melancholisch, maar net als het wat te somber wordt, verrast de band met een gitaarsong vol zonnestralen.

Vanwege het rammelende karakter van de songs en de muziek is 1: 2 van Cindy zeker niet geschikt voor iedereen, maar doe zeker een poging of liever nog meerdere pogingen. Ik heb het album in eerste instantie zelf ook terzijde geschoven, maar ik heb er nu absoluut wat mee. Erwin Zijleman

Heeft er een tijdje op gestaan, maar is inderdaad weer verdwenen.

Why was Diamond Jubilee removed from Spotify?
Unauthorized Uploads. The reason for the removal was quickly clarified. The uploads to Spotify were not official releases authorized by Superior Viaduct, Cindy Lee's label. They were likely unauthorized uploads that were taken down due to copyright infringement.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Cindy Lee Berryhill - The Adventurist - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Cindy Lee Berryhill dook halverwege de jaren 80 op als een van de belangrijkste exponenten van de Amerikaanse folk beweging die in de geschiedenisboeken is terecht gekomen als de anti-folk beweging (Cindy Lee Berryhill noemde het zelf overigens “new folk”).

De folk van de in Los Angeles opgegroeide, maar op haar twintigste naar New York vertrokken singer-songwriter liet zich aan de ene kant beïnvloeden door de folk zoals die in de jaren 60 in New York en in Los Angeles opbloeide, maar stond aan de andere kant open voor invloeden uit de punk die halverwege de jaren 70 in New York ontstond.

Het vloeide prachtig samen op de eerste twee platen van Cindy Lee Berryhill. Who's Gonna Save The World? Uit 1987 en Naked Movie Star zijn vergeten klassiekers uit een periode waarin folk op weinig sympathie van de critici kon rekenen. Ik was de platen eerlijk gezegd zelf ook al lang vergeten, maar tot mijn vreugde staan ze inmiddels wel op Spotify en Apple Music.

Aan het begin van de jaren 90 keerde Cindy Lee Berryhill terug naar California en halverwege dat decennium ging ze ook weer platen maken. Het zijn platen die maar heel weinig aandacht trokken en nog steeds niet te vinden zijn op de streaming media.

Cindy Lee Berryhill trok de afgelopen twee decennia vooral aandacht als schrijfster en werd verder in beslag genomen door de zorg voor haar zieke echtgenoot. De afgelopen jaren was het volledig stil rond de vergeten muzikanten, maar bijna uit het niets is Cindy Lee Berryhill terug.

The Adventurist is Cindy Lee Berryhill’s eerste plaat in tien jaar tijd en het is een verrassend sterke plaat. De jarenlange zorg voor haar inmiddels overleden echtgenoot speelt absoluut een rol in een aantal songs op de plaat, maar The Adventurist is vooral een plaat over het leven.

Cindy Lee Berryhill laat zich nog altijd beïnvloeden door folk uit de jaren 60 en en de muziek van met name Patti Smith uit de jaren 70, maar de Amerikaanse singer-songwriter heeft ook meer eigentijdse invloeden in haar muziek verwerkt en is bovendien niet vies van invloeden uit de psychedelica en de lo-fi.

Het levert een plaat op die anders klinkt dan de meeste andere platen van het moment. The Adventurist bevat flink wat invloeden uit de rootsmuziek, maar klinkt ook rauwer en steviger dan de meeste andere platen in het genre, wat weer contrasteert met het bijzondere gebruik van strijkers op de plaat.

Het zorgt ervoor dat Cindy Lee Berryhill de aandacht opvallend makkelijk vast houdt en vervolgens steeds meer indruk maakt met haar bijzondere songs en intense voordracht. Ik vond het in eerste instantie vooral bijzonder, maar wat ben ik inmiddels gehecht aan deze intense en emotievolle plaat van Cindy Lee Berryhill. Ga dat horen ! Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: City And Colour - If I Should Go Before You - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

City And Colour heeft inmiddels een aardig stapeltje platen op haar naam staan, maar tot dusver kwam ik nog niet in aanraking met de muziek van het project van de Canadees Dallas Green.

Dat is gek, want bij beluistering van de nieuwe plaat van City And Colour was ik eigenlijk direct overtuigd van de kwaliteiten van de Canadees.

Nu is de 9 minuten durende openingstrack Woman ook ijzersterk. In de donkere en psychedelisch aandoende instrumentatie wordt langzaam naar een climax toegewerkt waarin de gitaren mogen gieren, terwijl Dallas Green indruk maakt met zijn bijzondere, wat hoge stem.

If I Should Go Before You bevat een beperkt aantal tracks die in het verlengde liggen van de zo imponerende openingstrack, maar City And Colour laat op haar nieuwe plaat ook een veel lichtvoetiger geluid horen.

Het is een geluid dat net wat minder indrukwekkend is dan het zware en donkere geluid van de andere tracks, maar de wat lichtvoetigere kant van Dallas Green klinkt wel bijzonder aanstekelijk en beschikt nog altijd over diepgang.

Dallas Green nam zijn nieuwe plaat op met zijn vaste live-band en dat hoor je. If I Should Go Before You klinkt hecht en geïnspireerd en sluit in muzikaal opzicht prachtig aan bij de bijzondere stem van Dallas Green.

Met name de toegankelijke en voorzichtige zonnige tracks doen wel wat denken aan muziek uit de jaren 80 (variërend van Level 42 tot Climie Fisher) al is City And Colour (gelukkig) minder gericht op het perfecte popliedje en bevat de stem van Dallas Green veel meer soul. Het mooist zijn echter de donkere tracks vol stemmige gitaarlijnen, weemoedige soundscapes en vocalen die de muziek van City And Colour een geheel eigen geluid geven.

If I Should Go Before You is zoals gezegd mijn eerste kennismaking met de muziek van de band, maar het is een kennismaking die naar veel meer smaakt. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Claire Cronin - Bloodless - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Claire Cronin - Bloodless
Bloodless van Claire Cronin is een album waar je even aan moet wennen, maar al heel snel blijkt de vocale en muzikale bezwerende kracht van het album nauwelijks of helemaal niet te weerstaan

Hoe vaak heb ik Bloodless van Claire Cronin niet vluchtig beluisterd de afgelopen maanden? Heel vaak, maar dit is een album dat je geen recht doet met oppervlakkige beluistering. Bloodless van Claire Cronin is een album dat je moet ondergaan. Het is een album dat zich langzaam maar steeds nadrukkelijker opdringt en dat al snel van een onwaarschijnlijke schoonheid blijkt. De muziek van de Amerikaanse singer-songwriter bezweert met elementaire gitaarlijnen, bijzondere klankentapijten en indringende vocalen. Toen ik het album voor het eerst helemaal had beluisterd was ik om en sindsdien is de bezwerende kracht van Claire Cronin alleen maar toegenomen. Een vergeten jaarlijstjesalbum!

Ik maak op deze BLOG geen geheim van mijn liefde voor vrouwelijke singer-songwriters, maar zelfs voor mij was het aanbod in het genre het afgelopen jaar met enige regelmaat veel te groot. Week na week moest ik daarom een aantal albums van veelbelovende vrouwelijke singer-songwriters doorstrepen, soms met pijn in het hart. Tussen deze albums zaten er ook een paar die ondanks de eerste afwijzing toch steeds weer terug bleven keren en de mooiste van het stel komt van de Amerikaanse singer-songwriter Claire Cronin, die in deze weken zonder nieuwe releases toch nog van de reservebank af komt met het bijzonder fraaie Bloodless, dat veel meer had verdiend.

Over Bloodless is de afgelopen maanden helaas maar weinig geschreven, maar er is wel heel mooi geschreven over het album, waarbij de recensie van de Amerikaanse muzieksite PopMatters er wat mij betreft uit springt. PopMatters opent haar recensie van het tweede album van Claire Cronin met de volgende zinnen en daar kom ik met geen mogelijkheid overheen.

"Claire Cronin’s music plays like the ghostly sounds someone lost in the woods in winter, hungry, beyond tired, and bordering on frostbite might make. Her guitar chords, slow trudges that she seems to lean on for dear life, take listeners through a rural North America where reality meets lore. Her voice, disembodied but certain and sometimes in harmony with husband and multi-instrumentalist Ezra Buchla, finds itself somewhere between Brigid Mae Power and Neil Young. And often, her only other accompaniment is Buchla’s synth or violin, which lurk in the background, hazy, just out of reach, but integral to what Cronin is conjuring. To use a perhaps all-too-obvious but no less appropriate term, her music is haunted".

Hiermee heeft PopMatters de essentie van het album gevangen in een paar zinnen. Bloodless valt inderdaad op door elementaire gitaarlijnen op de voorgrond en bezwerende klanken op de achtergrond. Het zijn klanken die het album voorzien van een hele bijzondere sfeer en het is een sfeer die niet in de smaak zal vallen bij muziekliefhebbers die bang zijn in het donker. Bloodless klinkt vaak wat duister en beklemmend, waarna het indringende karakter van de muziek van Claire Cronin nog wat verder wordt versterkt door haar bezwerende vocalen.

Zeker bij beluistering met de koptelefoon dringt het album zich genadeloos op. De gitaarlijnen zijn rauw en elementair maar zeer trefzeker, de subtiele accenten van keyboards en viool die op de achtergrond worden toegevoegd zijn steeds weer sfeerbepalend en de stem van Claire Cronin zorgt hoe dan ook voor kippenvel. Ik kan me voorstellen dat niet iedereen haar stem mooi zal vinden, maar ik vind haar bij beklemmende voordracht zeer indrukwekkend en alleen maar mooier worden.

Bij vluchtige beluistering vond ik het een paar keer net niet goed genoeg, maar Bloodless is zoals gezegd geen album voor vluchtige beluistering. Claire Cronin heeft een album gemaakt waar je jezelf volledig in moet onderdompelen. Als je dit hebt gedaan wordt Bloodless alleen maar mooier en indrukwekkender en kruipt de bijzondere muziek van de muzikante uit Los Angeles onder de huid.

Uiteindelijk kan ik alleen maar concluderen dat het album van Claire Cronin een van de obscure diamanten van 2021 is. Het is een diamant die zichzelf nog wat moet slijpen, maar al snel van een oogverblindende schoonheid is. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Clairo - Charm - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Clairo - Charm
Clairo koos op haar vorige album voor een geluid dat je direct mee terug nam naar de jaren 70 en heeft dit geluid geperfectioneerd op het geweldige Charm, dat zowel in muzikaal als in vocaal opzicht excelleert

Claire Cottrill dook een paar jaar geleden op in het kielzog van Phoebe Bridgers en al haar volgelingen, maar liet op haar debuutalbum al horen dat ze eigenzinniger was dan de meeste van haar collega’s in de indiepop. Die eigenzinnigheid was nog veel duidelijker te horen op het fraaie Sling, waarop Clairo de liefde verklaarde aan de singer-songwriter muziek uit de jaren 70. Sling was een geweldig album, maar het deze week verschenen Charm is nog veel beter. Ook Charm haalt de inspiratie deels uit het verleden, maar Clairo doet ook nadrukkelijk haar eigen ding. De sterke songs op het album zijn ook nog eens voorzien van prachtige klanken en mooie zang, wat zorgt voor een album dat met geen mogelijkheid is te weerstaan.

Claire Cottrill is pas 25 jaar oud, maar levert deze week met Charm alweer haar derde album onder de naam Clairo af. Ik was zeer gecharmeerd van de eerste twee albums van de Amerikaanse muzikante, die ik allebei bovengemiddeld goed en onderscheidend vond. Op haar debuutalbum Immunity uit 2019 kon Clairo wat mij betreft mee met de smaakmakers binnen de indiepop en verraste ze met popliedjes die niet zouden hebben misstaan op de albums van Phoebe Bridgers, maar die ook invloeden uit onder andere de R&B, de bedroom pop en de postpunk verwerkten.

Met Immunity legde Clairo een stevige basis voor een carrière binnen de indiepop, maar op het in 2021 verschenen Sling sloeg Claire Cottrill een totaal andere weg in. Het tweede album van Clairo, dat werd geproduceerd door niemand minder dan Jack Antonoff, liet zich immers beluisteren als een singer-songwriter album uit de jaren 70. Het was een verrassende en gewaagde keuze, maar het pakte wat mij betreft geweldig uit.

De liefde voor popmuziek uit de jaren 70 wordt doorgetrokken op het deze week verschenen Charm, dat net als Sling een zeer aangename jaren 70 vibe heeft. Clairo heeft Jack Antonoff verruild voor Leon Michels, die eerder werkte met onder Norah Jones en Sharon Jones & The Dap Kings en die invloeden uit de soul en de jazz toevoegt aan het geluid van Clairo.

Charm werd opgenomen in Woodstock en New York, waarbij gebruik werd gemaakt van analoge apparatuur. Het versterkt het tijdloze karakter van de muziek van Clairo, die zich nog altijd laat inspireren door de tijdloze singer-songwriter muziek uit de jaren 70, de Laurel Canyon folk uit dezelfde periode en flirt met soft rock uit het verleden, maar die haar songs ook voorziet van eigentijdse ingrediënten uit de pop en de R&B.

Ik was zeer gecharmeerd van de productie van Sling door Jack Antonoff, maar Leon Michels heeft de aangename jaren 70 vibe in de muziek van Clairo verder geperfectioneerd. Charm heeft een bijzonder lekker en warm klinkend geluid, dat fraai is versierd met flink wat verschillende blazers, bijzonder fraai pianospel en een weergaloos spelende ritmesectie. Net als Sling lijkt Charm af en toe zo weggelopen uit de jaren 70, maar de muziek van Clairo klinkt op hetzelfde moment eigentijds, wat bijzonder knap is.

De Amerikaanse muzikante heeft zich de afgelopen jaren ontwikkeld tot een uitstekend songwriter en ook de zang op Charm is bijzonder mooi. De ontwikkeling van Clairo komt ook terug in haar teksten, die de worstelingen van het volwassen worden inmiddels ontgroeid zijn. Charm is een album dat meedogenloos verleidt wanneer je het op de achtergrond laat voortkabbelen en dat nog wat meer indruk maakt wanneer de zon schijnt, maar luister net wat beter en je hoort alle muzikale en productionele hoogstandjes op het album, de precisie en het gevoel waarmee Claire Cottrill zingt en de fraaie wijze waarop haar songs zijn opgebouwd.

Ik was direct bij eerste beluistering van Charm verliefd op de lome songs, de warme klanken en de bijzonder aangename stem van Claire Cottrill, maar het nieuwe album van Clairo is een album dat nog lang door groeit en dat steeds weer nieuwe dingen laat horen. Het ene moment waan je je in de jaren 60 of 70, maar de songs op Charm bevatten ook ingrediënten die alleen maar uit deze tijd kunnen stammen. Clairo had goede papieren om uit te groeien tot een van de sterren van de indiepop, maar heeft gekozen voor een totaal ander geluid dat wat mij betreft veel mooier en interessanter is. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Clairo - Immunity - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Clairo - Immunity
De jonge Amerikaanse singer-songwriter Clairo verrast met een debuut vol even aanstekelijke als avontuurlijke popliedjes vol bijzondere accenten

De vijver met jonge vrouwelijke singer-songwriters is al een tijdje overvol, maar met enige regelmaat komt er een talent bovendrijven dat niet gemist mag worden. De uit Boston afkomstige Clairo is zo’n talent. De jonge Amerikaanse singer-songwriter imponeert op haar debuut met even knap als eigenzinnig in elkaar stekende popliedjes die alleen maar beter worden. Na een aantal op haar slaapkamer opgenomen lo-fi popliedjes maakt Clairo dit keer indruk met een volle productie die vol bijzondere accenten en vol opvallende wendingen zit. Haar aangename maar ook bijzonder fraaie fluistervocalen maken de verleiding compleet. Voor liefhebbers van dit genre is Clairo er een om op te schrijven voor de jaarlijstjes.

Aan jonge vrouwelijke singer-songwriters in het indie-segment hebben we al een tijdje geen gebrek meer, maar toch blijven ze opduiken.

Clairo is het alter ego van de uit Boston, Massachusetts, afkomstige Claire Cottrill, die over een paar dagen haar 21e verjaardag viert. Immunity is de titel van haar onlangs verschenen debuut en het is een debuut dat me uitstekend bevalt.

Immunity opent geweldig met het fraaie Alewife, dat ingehouden pianoklanken en akoestische gitaar akkoorden combineert met bijzondere percussie, ijle synths en de fluisterzachte stem van Clairo. Alewife is zo’n popliedje dat je na één keer horen dierbaar is en dat bij herhaalde beluistering alleen maar mooier wordt. Het is een popliedje dat aansluit bij de popliedjes van Frankie Cosmos, Phoebe Bridgers, Snail Mail, Lucy Dacus en noem ze allemaal maar op. Immunity bevat flink wat van dit soort popliedjes.

Clairo bracht voor haar officiële debuut al een aantal fraaie lo-fi popliedjes uit die ze op haar slaapkamer opnam en op cassette verkocht via bandcamp. Vergeleken met deze eenvoudige popliedjes klinkt Immunity een stuk voller. Er is flink gesleuteld aan de productie van het debuutalbum van Clairo, die hier en daar stevig flirt met pop, maar ook eigenzinnig genoeg blijft om in het hokje indie te passen.

Door het gebruik van opvallende en vaak triphop achtige ritmes doet Immunity me niet alleen denken aan de genoemde soortgenoten, maar ook aan een band als London Grammar. Wanneer Clairo opschuift richting pop winnen invloeden uit de R&B aan terrein in haar muziek, maar alle popliedjes van de jonge Amerikaanse singer-songwriter zijn zeer smaakvol en zitten vol avontuur.

Clairo kiest op haar debuut vaak voor lome en dromerige popliedjes en dat zijn popliedjes die uitstekend passen bij haar fluisterzachte, maar erg mooie stem. Het is zoals gezegd overvol in dit genre, maar Clairo heeft genoeg te bieden om de concurrentie met al haar soortgenoten aan te kunnen.

In alle songs op Immunity duiken bijzondere invloeden op en het zijn invloeden die meerdere genres bestrijken. Het maakt de songs van Clairo bijzonder en spannend, maar het zijn ook songs vol verleiding, die zich bijna zonder uitzondering genadeloos opdringen. Het zijn ook songs die opvallen door een bijzondere sfeer, die afwisselend beklemmend, melancholisch of juist loom en dromerig is.

Het is razendknap hoe Clairo haar songs steeds weer een net wat andere kant op weet te sturen, waarbij ze net zo makkelijk put uit de archieven van de pop en R&B als uit de archieven van de indie-rock en de postpunk, waarvoor de singer-songwriter uit Boston een stiekem zwak lijkt te hebben.

Ik krijg sowieso niet snel genoeg van jonge en eigenzinnige vrouwelijke singer-songwriters met een voorkeur voor even verleidelijke als stekelige gitaarsongs, maar binnen deze groep kan Clairo met de allerbesten mee. Immunity doet me wel wat denken aan het prachtdebuut van Phoebe Bridgers en dat is een album dat ik schaar onder de beste albums van de afgelopen jaren.

Zeker wanneer ik Immunity beluister met de kloptelefoon blijf ik nieuwe dingen horen op het bijzonder knap geproduceerde debuutalbum van Clairo, waarvoor ene Rostam Batmanglij tekende, en smelt ik steeds weer voor haar mooie stem. Midden in de zomer een album uitbrengen is meestal niet heel handig, maar de bijzondere popliedjes van Clairo mogen wat mij betreft niet gemist worden. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Clairo - Sling - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Clairo - Sling
Clairo’s debuut Immunity was twee jaar geleden veelbelovend, maar het door 70s singer-songwriter pop geïnspireerde en aangename maar ook fascinerende Sling had ik toch niet van haar verwacht

Immunity, het debuut van de Amerikaanse Claire Cottrill, beter bekend als Clairo, was wel wat wisselvallig, maar ik vond het album toch ook goed genoeg voor mijn jaarlijstje over 2019. Ik was dan ook nieuwsgierig naar Sling, maar het door topproducer Jack Antonoff geproduceerde album overtreft zelfs mijn stoutste verwachtingen. Clairo sloot met haar debuut aan bij de popmuziek van dit moment, maar met Sling staat ze opeens met minstens anderhalf been in de jaren 70. In productioneel en muzikaal opzicht is Sling superieur aan Immunity, maar ook met haar songs en met haar zang zet Clairo een reuzenstap. Sling is een bijzonder knap album waarmee Clairo de belofte ver voorbij is. Geweldig album.

Ik was bijna twee jaar geleden zeer gecharmeerd van Immunity, het debuutalbum van de Amerikaanse muzikante Clairo. Het alter ego van de in Carlisle, Massachusetts, opgegroeide Claire Cottrill verscheen toen ze bijna eenentwintig was, maar veel songs schreef ze in haar tienerjaren, waarin ze al vanaf haar dertiende muziek uitbracht via bandcamp.

Op Immunity maakte Clairo indruk met lekker in het gehoor liggende maar ook voorzichtig eigenzinnige popliedjes, die fraai waren geproduceerd door Vampire Weekend’s Rostam Batmanglij. Het knappe van Immunity vond ik dat het album zowel flirtte met mainstream pop als met de indiepop van bijvoorbeeld Phoebe Bridgers. De sound van Immunity werd overigens geperfectioneerd op het vorig jaar verschenen album van Claud, die bevriend is met Clairo.

Deze week verscheen, een maand voor de drieëntwintigste verjaardag van Claire Cottrill, het tweede album van Clairo, Sling. Ik ging er van uit dat het van belofte overlopende Immunity twee jaar geleden slechts in bescheiden mate was opgepikt, maar de credits die horen bij het nieuwe album doen anders vermoeden. Zo is er een gastrol voor soort- en tijdgenoot Lorde, maar nog veel aansprekender is de naam van topproducer Jack Antonoff, die na recente klussen voor Taylor Swift en Lana Del Rey, nu aan de slag gaat met Clairo.

Jack Antonoff leverde vakwerk af voor de genoemde wereldsterren en dat heeft hij ook gedaan voor Clairo. Haar debuutalbum Immunity liep wat mij betreft over van de belofte en op Sling maakt de Amerikaanse muzikante de belofte meer dan waar. Waar haar debuutalbum nog echo’s uit haar tienerjaren liet horen, is Sling een volwassen album, dat een duidelijk ander geluid laat horen.

In de openingstrack verlaat Clairo de eigentijdse pop van Immunity voor muziek vol invloeden uit de 70s singer-songwriter muziek en dat zijn invloeden die ook op de rest van het album en belangrijke rol spelen. Zeker wanneer Jack Antonoff het album inkleurt met vooral organische klanken, de piano een hoofdrol geeft en fraaie koortjes toevoegt aan de stem van Clairo, doet het album wat nostalgisch aan en dit geldt voor vrijwel alle tracks op het album.

Wat onmiddellijk opvalt is dat Claire Cottrill in vocaal opzicht haar eigen geluid heeft behouden, maar echt veel beter is gaan zingen. Omdat Sling ook in muzikaal opzicht veel interessanter is dan het debuut van Clairo zet de Amerikaanse muzikante op Sling een flinke stap. Het is hier en daar een reuzenstap, want ook de songs op het album zijn veel beter en vooral van een consistenter niveau dan die op Immunity, dat een aantal uitschieters, maar ook wel wat mindere tracks bevatte.

Het is grappig hoe Clairo, die toch een kind van deze tijd is, aan de haal gaat met vaak lekker zwoele 70s pop en singer-songwriter muziek en aan het eind van het album ook nog eens een flinke dosis Beatles, maar het pakt geweldig uit.

De jonge Amerikaanse muzikante sloot met haar debuut nog aan bij flink wat soortgenoten, maar met Sling slaat ze een opvallende nieuwe en eigen weg in. Het klinkt niet alleen bijzonder aangenaam, maar ook verrassend avontuurlijk, want Clairo doet een zeer smaakvolle greep uit de invloeden uit de jaren 70 en slaagt er bovendien in om ondanks deze invloeden eigentijds te klinken. Sling is een verrassend album, waarmee Clairo zich mogelijk vervreemd van een deel van haar fanbase, maar ik ben zeer onder de indruk van dit razend knappe album. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Clara Engel - A New Skin - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Clara Engel - A New Skin
Clara Engel maakt in eigen beheer al een jaar of vijftien muziek van een bijzondere schoonheid en ook het deze week verschenen A New Skin is weer een album dat betovert en imponeert

De uit Toronto afkomstige Clara Engel heeft niet veel nodig om muziek te maken die keer op keer diepe indruk maakt. Ook A New Skin is weer gemaakt met minimale middelen, maar het effect is ook dit keer maximaal. De instrumentatie op het album is sober maar wonderschoon. De afwisselend zweverige en aardse klanken krijgen ook dit keer gezelschap van de even mooie als indringende stem van Clara Engel, die je meeneemt naar donkere en mysterieuze landschappen. Alles is zoals gezegd opgenomen met eenvoudige middelen, maar wat komt het allemaal weer prachtig uit de speakers. Clara Engel is een unieke en eigenzinnige muzikante, die aan de lopende band prachtalbums maakt. Ook A New Skin is er weer een.

De Canadese muzikante Clara Engel brengt inmiddels al meer dan 15 jaar muziek uit via haar bandcamp pagina. De ene keer een losse song, de volgende keer een EP, maar ook met enige regelmaat een volledig album. Het zijn albums die in kleine kring gekoesterd worden, maar die in bredere kring helaas onbekend zijn.

Eerder dit jaar verscheen het bijzonder fraaie Hatching Under The Stars dat eind 2019 werd opgenomen, maar fraai kleurde bij de eerste lockdown. Het is een album dat zomaar had kunnen of misschien wel had moeten opduiken in mijn jaarlijstje, maar zoals zo vaak was ik de muziek van Clara Engel weer even vergeten.

Een paar dagen voor kerst verscheen nog een album van Clara Angel, A New Skin. Ook A New Skin maakte de muzikante uit Toronto weer volledig in haar uppie en ook dit keer tekende Clara Engel niet alleen voor de instrumenten en de zang, maar ook voor de cover art, die wederom fraai is. A New Skin werd thuis opgenomen en dit keer had Clara Engel niet meer nodig dan haar stem, een elektrische gitaar, een melodica, een harmonica en een “cigar box” gitaar.

Clara Engel maakt altijd intieme, zich langzaam voortslepende en over het algemeen donker gekleurde muziek, maar ook haar nieuwe album is zeker niet meer van hetzelfde. De meeste songs op A New Skin hebben sobere gitaarlijnen en de krachtige stem van Clara Engel als basis ingrediënten, maar bijzondere accenten zijn nooit ver weg, waardoor A New Skin een album vol diepte is.

Iedereen die de muziek van de Canadese muzikante kent weet dat ze prachtig bezwerend kan zingen en dat doet ze ook weer op A New Skin. De instrumentatie is sober en bijna rustgevend, maar met haar indringende zang, eist Clara Engel de aandacht nadrukkelijk op en is kippenvel nooit ver weg.

Het eerder dit jaar verschenen Hatching Under The Stars kleurde zoals gezegd prachtig bij de eerste lockdown. A New Skin kleurt minstens even fraai bij de lockdown waar we momenteel in zitten. De muziek van Clara Engel is ook dit keer donker getint, maar het is zeker geen deprimerende muziek. A New Skin straalt ondanks de donkere dagen van het moment hoop uit.

Het is wederom een behoorlijk sober album, maar zoals zo vaak weet Clara Engel met minimale middelen maximaal effect te sorteren en houdt ze de aandacht ook in de wat langere tracks op het album moeiteloos vast.

De gitaarlijnen en de zang vullen elkaar uitstekend aan, terwijl de subtiele accenten van de andere instrumenten de bijzondere sfeer in de muziek van Clara Engel versterken of juist een verrassende wending geven. Het levert een serie songs vol mysterie op, maar het zijn ook beeldende songs die, met name wanneer de zon onder is, de ruimte fraai inkleuren.

Clara Engel maakte ook haar nieuwe album weer in haar eentje, maar ook A New Skin is geen lo-fi knutselalbum. De Canadese muzikante heeft ook haar nieuwe album weer prachtig opgenomen en stapelt de lagen in de instrumentatie en de zang hier en daar weer prachtig op elkaar.

Clara Engel maakt geen muziek die een heel groot publiek aan zal spreken, maar ik weet zeker dat er ook onder de lezers van deze BLOG heel wat muziekliefhebbers zijn die de muziek van de muzikante uit Toronto zeer kunnen waarderen. Persoonlijk vind ik A New Skin minstens net zo mooi als het eerder dit jaar verschenen Hatching Under The Stars en ook het nieuwe album van Clara Engel is een album dat nog lang aan kracht en schoonheid blijft winnen. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Clara Engel - Ashes & Tangerines - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Clara Engel is een Canadese singer-songwriter, die inmiddels al een jaar of negen respect afdwingt door op totaal onafhankelijke wijze muziek te maken.

De uit Toronto afkomstige muzikante brengt haar eigen platen uit en promoot deze ook zelf. Het heeft inmiddels een handvol platen opgeleverd, die allemaal zeer de moeite waard zijn, maar die helaas niet de aandacht kregen die ze verdienden en nog altijd verdienen.

De laatste jaren profiteert Clara Engel van de kracht en flexibiliteit van het bandcamp platform en het is ook op bandcamp waar ik twee jaar geleden voor het eerst kennis maakte met haar muziek. The Lovebird’s Throat EP smaakte twee jaar geleden naar veel meer en dat meer is er nu in de vorm van Ashes & Tangerines.

Clara Engel kiest in logistiek opzicht haar eigen weg, maar ook haar muziek is eigenzinnig. Dat hoor je direct in de openingstrack Raven. De instrumentatie bestaat in eerste instantie uit één eenvoudig en donker gitaarakkoord, waarna de indringende stem van Clara Engel zorgt voor de betovering. Clara Engel maakt intense muziek die wel wat doet denken aan PJ Harvey in haar meest indringende dagen en misschien nog wel meer aan Patti Smith. Net als Patti Smith kan Clara Engel haar teksten voordragen als gedichten en ze op hetzelfde moment uitspuwen als politieke pamfletten.

Ashes & Tangerines werd met bescheiden middelen en in nog geen twee dagen opgenomen, maar dat hoor je er absoluut niet aan af. Clara Engel kiest op deze plaat voor een sobere en tegelijkertijd overweldigende instrumentatie. Naast gitaar en piano spelen blazers een belangrijke rol in deze instrumentatie, maar het zijn blazers die op geheel eigen wijze worden ingezet. In de meeste gevallen creëren deze blazers een donkere onderlaag, waarop de krachtige en veelzijdige stem van Clara Engel uitstekend gedijt.

Door de donkere onderlaag heeft de muziek van Clara Engel een bijna beklemmend effect, maar de songs van de Canadese singer-songwriter zijn ook van grote schoonheid. Clara Engel kan in vocaal opzicht klinken als PJ Harvey en Patti Smith, maar ze kan nog veel meer. Door haar grote bereik en haar veelkleurige stem, klinkt Ashes & Tangerines steeds weer net iets anders, al blijven haar songs in eerste instantie altijd stemmig, ingetogen, indringend, urgent en indrukwekkend.

Clara Engel heeft op Ashes & Tangerines veel aandacht besteed aan de bijzondere en vaak opvallend mooie instrumentatie, maar uiteindelijk trekken haar stem, de krachtige songs en de mooie teksten nog meer aandacht.

Net als je denkt dat Clara Engel zich concentreert op ingetogen en soms bijna pastorale songs, verrast ze met een meer opzwepende song met mannelijke gastvocalen en wat meer uitgesproken gitaren en dringt de vergelijking met zowel Nick Cave als Tom Waits zich op. Wanneer aan het eind van de plaat ook nog een compleet koor opduikt hoor ik veel van This Mortal Coil en soortgenoten, al houdt de muziek van Clara Engel altijd iets unieks en eigens.

Het is een fraai rijtje namen dat opduikt bij Ashes & Tangerines van Clara Engel en het zal dan ook duidelijk zijn dat deze eigenzinnige muzikante veel meer aandacht verdient dan ze tot dusver krijgt. Snel naar bandcamp dus. Daar krijg je zeker geen spijt van. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Clara Engel - Dressed in Borrowed Light - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Clara Engel - Dressed in Borrowed Light
De eigenzinnige muzikante Clara Engel staat al meer dan 15 jaar garant voor prachtige albums en levert nu met het beklemmende Dressed in Borrowed Light een van haar mooiste albums tot dusver af

Er zijn het afgelopen jaar meerdere albums verschenen die de sfeer van een wereld die in de greep wordt gehouden door een pandemie wisten te vangen, maar geen album doet dat zo goed als Dressed in Borrowed Light van Clara Engel. Het is een beklemmend, maar ook zeer sfeervol album, dat perfect aansluit op het vorig jaar verschenen A New Skin. Vergeleken met dat album is de instrumentatie dit keer wat rijker, maar de muziek van de Canadese muzikante blijft uiterst sober. Ook Dressed in Borrowed Light is weer een album waar je je volledig aan moet overgeven voor het beste resultaat, maar dan heb je wel een album van een ongekende schoonheid in handen.

Een jaar of acht geleden kwam ik voor het eerst in aanraking met de muziek van de Canadese muzikante Clara Engel en sindsdien heb ik een zwak voor haar bijzondere werk. Het is werk dat in brede kring helaas niet erg bekend is, wat alles te maken heeft met de wijze waarop de muzikante uit Toronto opereert.

Clara Engel heeft inmiddels al een jaar of vijftien alle touwtjes in handen. Ze maakt haar albums vaak in haar eentje en brengt haar muziek vrijwel uitsluitend uit via bandcamp met incidenteel een in eigen beheer uitgebrachte en altijd prachtig verpakte cd. De productiviteit lijkt van Clara Engel lijkt zo nu en dan ook nog eens geen grenzen te kennen, waardoor er inmiddels een imposant stapeltje albums op haar bandcamp pagina is te vinden.

Het deze week uitgebrachte Dressed In Borrowed Light is het tweede album dat de Canadese muzikante maakte tijdens de coronapandemie. Eind vorig jaar verscheen immers het wonderschone A New Skin, dat de sfeer van de pandemie fraai wist te vangen. Ook het eind vorig jaar en begin dit jaar opgenomen Dressed in Borrowed Light vangt op treffende wijze de sfeer van de bijzondere tijd waarin we leven.

Clara Engel maakt nog altijd zich buitengewoon langzaam voortslepende muziek, die wordt gedragen door sobere gitaarlijnen en wordt versterkt door atmosferische klanken. Het combineert prachtig met de stem van Clara Engel, die haar teksten op bezwerende wijze voordraagt.

Dressed in Borrowed Light is direct vanaf de eerste noten een typisch Clara Engel album, maar vergeleken met A New Skin is er ook wel wat veranderd. Op A New Skin hoorden we alleen de muzikante uit Toronto zelf en bestond de instrumentatie slechts uit gitaren, de melodica en een mondharmonica. Ook Dressed in Borrowed Light nam Clara Engel thuis op, maar dit keer voegde ze bijdragen van andere muzikanten toe aan haar geluid.

Ze tekent dit keer zelf voor gitaren, een handvol exotisch klinkende instrumenten als de ‘shruti box’, de chromonica en gusli en zorgt bovendien voor bijzondere percussie accenten. Het had ongetwijfeld een mooi geluid opgeleverd, maar door de toegevoegde bijdragen van onder andere cello, lap steel, bas , drums en nog wat exotische instrumenten, klinkt het nieuwe album van Clara Engel werkelijk prachtig.

Het gebruik van meer instrumenten betekent overigens niet dat de muziek van Clara Engel opeens vol klinkt. Dressed in Borrowed Light is, net als zijn voorgangers, een zich langzaam voortslepend album, waarop de gitaarakkoorden en de stem van Clara Engel altijd de basis vormen. Het is muziek die het verdient om met volledige aandacht beluisterd te worden, want dan is het effect van de bijzondere klanken maximaal.

De wat sobere basis wordt dit keer werkelijk prachtig versterkt door alle accenten op de achtergrond en de trefzekere achtergrondzang in een aantal tracks. Het bijna continu aanwezige atmosferische klankentapijt versterkt het bezwerende karakter van de muziek van de Canadese muzikante, terwijl de fraaie accenten het album voorzien van extra schoonheid.

Wereldberoemd gaat Clara Engel nooit worden met deze bijzondere muziek, maar ik roep inmiddels al jaren dat haar unieke oeuvre wel wat meer aandacht verdient. Het prachtig ingekleurde, uiterst sfeervolle en beklemmende Dressed in Borrowed Light is wat mij betreft een mooi instapalbum, maar grote kans dat je vervolgens voor nog geen 100 dollar haar hele oeuvre van inmiddels 29 titels aanschaft. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Clara Engel - Hatching Under The Stars - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Clara Engel - Hatching Under The Stars
Clara Engel maakt inmiddels al flink wat jaren op eigenzinnige wijze muziek en levert nu een album af dat moet worden gerekend tot haar mooiste albums tot dusver

Ik heb al flink wat jaren een zwak voor de muziek van Clara Engel. De Canadese muzikante dwingt respect af met de eigenzinnige wijze waarop ze zich staande houdt als muzikant, maar maakt ook indruk met hele mooie muziek. Op Hatching The Stars legt ze de lat nog wat hoger dan we al van haar gewend zijn. Enerzijds door bijdragen van flink wat gastmuzikanten op te nemen in haar muziek en anderzijds door uit te pakken met bijna een uur muziek. Het is muziek van een bijzondere schoonheid en intensiteit. Hatching The Stars is een subtiel album dat zich langzaam voortsleept en iedere keer hoor je weer meer in de bijzondere muziek van Clara Engel.

Clara Engel maakt inmiddels al flink wat jaren indruk met de eigenzinnige wijze waarop ze muziek maakt en de al even eigenzinnige wijze waarop ze deze muziek vervolgens aan de man brengt.

De bandcamp pagina van de muzikante uit het Canadese Toronto is de laatste jaren goed voor een bijna constante stroom aan nieuwe muziek en het is zonder uitzondering muziek van een opvallend hoog niveau en een bijzondere schoonheid.

Clara Engel brengt met enige regelmaat albums uit, maar via bandcamp verschijnen ook EP’s en losse songs. Alles is voorzien van bijzonder fraai en door haar zelf geschilderd artwork en ook in muzikaal opzicht stelt Clara Angel me eigenlijk nooit teleur. Deze week verscheen weer een nieuw album van Clara Engel en het is een album dat wat mij betreft behoort tot het mooiste dat ze tot dusver heeft gemaakt. En dat betekent wat.

De basis van Hatching Under The Stars werd in het najaar van 2019 live opgenomen tijdens twee sessies in Toronto. Clara Engel tekende tijdens deze sessies voor gitaar en zang, terwijl Paul Kolinski de drums en de techniek voor zijn rekening nam. Het had ongetwijfeld een mooi en bijzonder album opgeleverd, maar waar Clara Engel normaal gesproken kiest voor de eenvoud, besloot ze haar geluid dit keer wat verder op te tuigen. Zoals we inmiddels van Clara Engel kunnen verwachten, deed ze dit op bijzondere wijze.

Een flink aantal muzikanten werd uitgenodigd om zelf aanvullende partijen te schrijven voor de songs op het album en deze vervolgens ook zelf op te nemen. Uiteindelijk werd alles samengevoegd en horen we in de songs op Hatching Under The Stars naast gitaar, zang en drums ook bijdragen van onder andere accordeon, harp, klarinet, bas, lap steel, klokkenspel, (speelgoed) piano, viool en synths.

Dit wekt misschien de indruk dat het nieuwe album van Clara Engel een vol klinkend album is, maar dat is zeker niet het geval. De bijdragen van de gastmuzikanten zijn keurig verdeeld over de songs en zijn, zonder uitzondering, uiterst subtiel. Het levert een prachtig album op.

Clara Engel kiest op Hatching Under The Stars vooral voor zich langzaam voortslepende songs met een bijna bezwerend karakter. Haar gitaarwerk is ingetogen, bijzonder subtiel en ruimtelijk, maar iedere aanslag van de snaren is raak. Hetzelfde geldt voor de bijdragen van de gastmuzikanten, die de songs op het album steeds weer voorzien van een net wat andere klankkleur en stuk voor stuk indruk maken met bijzonder fraaie accenten.

Het kleurt allemaal prachtig bij de zang van Clara Engel. Het is zang die zich al even langzaam voortsleept en die minstens net zo bezwerend klinkt als de muziek op het album. Het levert een album op met een hele bijzondere sfeer, die net zo goed sereen als dreigend is.

De albums van Clara Engel zijn over het algemeen niet zo lang, maar dit keer pakt de Canadese muzikante uit met bijna een uur muziek. Het is muziek die je in een wurggreep houdt, waardoor je niet de kans krijgt om de aandacht te verliezen, ook niet wanneer Clara Engel kiest voor songs van meer dan 8 minuten. Dat zou ik ook zeker niet aanraden, want ondanks het lage tempo en de uiterst subtiele klanken, gebeurt er van alles in de muziek van de Canadese muzikante. Het valt in deze tijd vast niet mee om aandacht te trekken met haar muziek, maar Hatching Under The Stars verdient deze aandacht absoluut. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Clara Engel - Where A City Once Drowned: The Bethlehem Tapes Vol. II / Little Blue Fox - dekrentenuitdepop.blogspot.com

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Clara Engel - Where A City Once Drowned: The Bethlehem Tapes Vol. II / Little Blue Fox - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Clara Engel - Where A City Once Drowned: The Bethlehem Tapes Vol. II / Little Blue Fox
Clara Engels is een eigenzinnige Canadese muzikante die aan de lopende band hele interessante muziek maakt, zoals op haar twee gloednieuwe albums, die behoren tot haar beste werk

Ik kwam de muziek van Clara Engel een jaar of tien geleden bij toeval tegen en sindsdien hou ik haar bandcamp pagina in de gaten. Het levert met grote regelmaat interessante nieuwe muziek op en ook recent verschenen weer twee nieuwe albums die zeer de moeite waard zijn. De een nam Clara Engel op in de studio en valt op door een wonderschoon klankentapijt. De ander nam ze thuis op en is rauw en direct. De impact en urgentie zijn in beide gevallen groot. Clara Engel schrijft bijzondere songs, zingt ze op intense wijze en weet altijd precies welke instrumentatie haar songs nodig hebben. Twee interessante toevoegingen aan een heel bijzonder oeuvre.

Clara Engel is een onafhankelijke Canadese muzikante, die inmiddels al flink wat jaren hele interessante muziek maakt. De muzikante uit Toronto brengt al haar muziek uit via haar bandcamp pagina en maakt hierbij geen onderscheid tussen albums, EP’s en losse tracks.

Het heeft de afgelopen jaren zoals gezegd heel veel interessante muziek opgeleverd, met de albums Ashes & Tangerines uit 2014 en Visitors Are Allowed One Kiss uit 2016 als mijn persoonlijke favorieten.

Alle muziek van Clara Engel is digitaal verkrijgbaar (haar inmiddels 28 titels tellende oeuvre is via bandcamp verkrijgbaar voor het luttele bedrag van 68 dollar), maar zo nu en dan brengt de Canadese muzikante haar muziek ook fysiek uit, meestal in de vorm van ware kunstwerken.

Onlangs werden weer twee nieuwe titels toegevoegd aan het rijke oeuvre van Clara Engel en ook deze zijn weer de moeite waard. Clara Engel maakt haar muziek vaak alleen, maar voor Where A City Once Drowned: The Bethlehem Tapes Vol. II (deel 1 verscheen in 2010) haalde ze een aantal gastmuzikanten naar de studio, waar alles in één take werd opgenomen.

Where A City Once Drowned bevat een aantal zestal bijzonder fraai ingekleurde songs, die alles bij elkaar bijna 35 minuten beslaan. Het tempo ligt laag, de instrumentatie is even sprookjesachtig als beklemmend en Clara Engel zingt prachtig en intens.

De muziek van de singer-songwriter uit Toronto schuwt het experiment over het algemeen niet, maar op dit album hoor je betrekkelijk toegankelijke songs. Het zijn songs waarin de spanning op bijzondere fraaie wijze wordt opgebouwd en steeds accenten van andere instrumenten worden toegevoegd.

Clara Engel heeft nooit muziek gemaakt die je op de achtergrond moet laten voortkabbelen en dat doet ze ook op Where A City Once Drowned niet. De songs op het album zijn intens en bezwerend en houden de aandacht moeiteloos vast, ook wanneer ze tot zes minuten duren.

Het zijn songs die het herkenbare stempel van Clara Engel bevatten, maar ook Where A City Once Drowned is weer een waardevolle aanvulling op haar zo bijzondere oeuvre. De stemmige songs op het nieuwe album van Clara Engel doen het wat mij betreft overigens het best bij beluistering op hoog volume of bij beluistering met de koptelefoon. Dan hoor je het duidelijkst hoe mooi en bijzondere de instrumentatie is, hoe knap de songs in elkaar steken en hoe mooi Clara Engel zingt. Where A City Once Drowned gaat zich absoluut scharen onder mijn favoriete Clara Engel albums en is een album dat in veel bredere kring gehoor moet worden.

Clara Engel is zoals gezegd bijzonder productief, waardoor het geen verbazing wekt dat naast Where A City Once Drowned nog een album is verschenen.

Little Blue Fox bevat ruim 20 minuten muziek en werd met bescheiden middelen opgenomen bij Clara Engel thuis.

De songs op het album klinken wat minder mooi dan de ruimtelijke songs op Where A City Once Drowned, maar het is knap hoe Clara Engel ook met bescheiden middelen een impactrijk geluid weet te creëren.

Little Blue Fox laat zich beluisteren als een lo-fi versie van Where A City Once Drowned en heeft meestal genoeg aan een akoestische of elektrische gitaar, zang en wat bijzondere accenten, die een atmosferisch tintje toe voegen aan de verder wat rauwere en directere songs.

Het zijn songs die misschien nog wel meer bezweren dan de songs op het rijker georkestreerde album. Op Little Blue Fox wordt geen noot te veel gespeeld, maar iedere noot snijdt door de ziel en maakt een onuitwisbare indruk.

Het onderstreept nog maar eens het enorme talent van Clara Engel, die ook in Nederland alle aandacht verdient. Al haar albums zijn te beluisteren via bandcamp, maar pas in de hoge kwaliteit geluidsbestanden hoor je hoe mooi en uniek haar muziek is. Doe er je voordeel mee. Erwin Zijleman

Alle muziek van Clara Engel is verkrijgbaar via haar bandcamp pagina: Music | Clara Engel - claraengel.bandcamp.com.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Clara Engel - Sanguinaria - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Clara Engel - Sanguinaria
De Canadese muzikant Clara Engel bouwt inmiddels al bijna twintig jaar aan een eigenzinnig en fascinerend oeuvre, waaraan ze deze week met Sanguinaria een van haar beste albums tot dusver toevoegt
De naam Clara Engel zal niet bij iedereen een belletje doen rinkelen, maar iedereen die het werk van de muzikant uit Toronto volgt via bandcamp heeft inmiddels een stapeltje bijzondere albums in handen.
Clara Engel doet ook op het deze week verschenen Sanguinaria weer bijna alles zelf, maar het album klinkt toch weer anders dan zijn voorgangers. Albums van Clara Engel klinken door het gebruik van een aantal exotische instrumenten altijd bijzonder en het zijn ook altijd bezwerende albums, maar de Canadese muzikant weet wederom te verrassen met zich langzaam voortslepende en wonderschone songs die steeds weer nieuwe dingen laten horen. Aanrader dit bijzondere album.

Ik besteed op de krenten uit de pop met enige regelmaat aandacht aan de muziek van Clara Engel. De muzikant uit het Canadese Toronto, die zichzelf ziet als een non-binair persoon, brengt inmiddels al een kleine twintig jaar in eigen beheer albums uit en weet steeds weer te verrassen met interessante nieuwe muziek.

Als onafhankelijke muzikant moet Clara Engel steeds weer geld bij elkaar zien te sprokkelen voor het maken van nieuwe albums en dat is de afgelopen jaren zeker niet eenvoudiger geworden. Ook het deze week verschenen Sanguinaria is gemaakt met een bescheiden budget, maar Clara Angel is er ook deze keer in geslaagd om een fraai album op te nemen.

De Canadese muzikant bespeelt een flink aantal instrumenten en is gezegend met een mooie stem, waardoor de basis altijd dik in orde is. Het deze week verschenen Sanguinaria klinkt wat voller dan veel van zijn voorgangers en dat klopt ook wel, want Clara Engel tekende dit keer voor een hele waslijst aan instrumenten, waaronder de redelijk gangbare akoestische gitaar en een groot aantal exotische instrumenten als de ‘electric cigar box guitar’, de talharpa, de gudok, de cajón, de ‘wooden trunk with soft mallets’, de handpan en de melodica.

Clara Engel stond er op veel van de vorige albums alleen voor, maar voor Sanguinaria schoven een drietal gastmuzikanten aan, die tekenen voor fraaie bijdragen van elektrische gitaar, lap steel, kalimba, banjo en percussie. Sanguinaria klinkt door alle instrumenten wat voller, maar ook wat veelzijdiger dan een aantal van de vorige albums, die het vooral moesten hebben van de ruwe eenvoud.

Die ruwe eenvoud is er ook nog wel op het nieuwe album, want Clara Engel zet alle instrumenten die zijn te horen op het album op subtiele wijze in. De Canadese muzikant experimenteert er ook dit keer flink op los, want het klankenpalet op Sanguinaria is verre van alledaags. Het voorziet de songs op het nieuwe album van een uniek eigen geluid, dat varieert van sprookjesachtig mooi tot bezwerend en beklemmend. Clara Engel gaat inmiddels flink wat jaren mee in de muziek en dat hoor je in de zang, die wat ruwer en doorleefder klinkt dan op de vroege albums, maar persoonlijk vind ik de stem van Clara Engel alleen maar mooier worden.

De muzikant uit Toronto kiest ook op Sanguinaria voor een geheel eigen benadering, want een album oplevert dat niet zomaar in een hokje is te duwen en dat bovendien anders klinkt dan alle andere albums van het moment. Toch is ook Sanguinaria zeker geen ontoegankelijk album. Clara Engel kiest ook op het nieuwe album weer bij voorkeur voor redelijk lange songs, waarvan er drie boven de zes minuten klokken, maar het zijn ondanks het lage tempo, het bezwerende karakter en het unieke instrumentarium absoluut songs met een kop en een staart.

Veel van de vorige albums van Clara Engel vond ik mooi, maar niet heel geschikt voor een breed publiek, maar Sanguinaria moet toch een redelijke groep muziekliefhebbers aan kunnen spreken. Deze muziekliefhebbers kunnen voor een bescheiden bedrag het hele oeuvre van Clara Engel digitaal in huis halen en krijgen in dat geval heel veel moois. Beginnen met Sanguinaria is ook een goede keuze, want ik vind dit een van de betere albums van deze unieke Canadese muzikant. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Clara Engel - Stars, Reptiles, Microorganisms / Songs For Leonora Carrington / Vigils - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Op deze BLOG besteed ik zo nu en dan aandacht aan het werk van de Canadese muzikante Clara Engel.

De muzikante uit Toronto, Ontario, brengt al haar muziek in eigen beheer uit en doet dit wanneer ze daar zin in heeft. Het levert soms een compleet album op, soms een enkele song en soms iets dat er tussen in zit.

Ook in muzikaal opzicht gaat het inmiddels behoorlijk omvangrijke oeuvre van Clara Engel alle kanten op en heeft ze met bijvoorbeeld Ashes & Tangerines uit 2014 en Visitors Are Allowed One Kiss uit 2016 platen afgeleverd die kunnen worden gekarakteriseerd als singer-songwriter platen. Het zijn singer-songwriter platen die ver boven het maaiveld uitsteken.

Het aan het begin van 2018 verschenen Stars, Reptiles, Microorganisms is zeker geen singer-songwriter plaat. Op de eerste plaat van Clara Engel in het nieuwe jaar trakteert de muzikante uit Toronto de luisteraar op improvisaties op de elektrische gitaar. Verwacht geen scheurende solo’s, maar ruimtelijk klinkende gitaarlijnen, die met enige fantasie in het hokje ambient kunnen worden geduwd. Stars, Reptiles, Microorganisms hoort hiernaast thuis in het hokje minimal music, want de gitaarlijnen op de plaat blijven zich herhalen, waardoor de muziek een bezwerend effect krijgt.

De heldere en ruimtelijke gitaarlijnen hebben bovendien een rustgevend effect, want de bijzondere muziek van Clara Engel nodigt dit keer zeker uit tot wegdromen, waarbij de flinke variatie op de plaat zorgt voor mooie en afwisselende dromen. Bijzondere muziek.

Het is misschien net wat te zware kost voor de gemiddelde liefhebber van singer-songwriter muziek, maar die komt weer aan zijn of haar trekken bij het beluisteren van het vorig jaar verschenen Songs For Leonora Carrington.

Het ruime half uur aan muziek op deze plaat is geïnspireerd door het werk van de surrealistische Brits-Mexicaanse kunstenares en was in eerste instantie vooral bedoeld als aanvulling op een bijzonder fraai boekje met door haar werk geïnspireerde tekeningen.

Songs For Leonora Carrington is in muzikaal opzicht echter zeer interessant. Clara Engel heeft de songs over de eigenzinnig kunstenares die vanaf de jaren 30 van de vorige eeuw invloedrijk was, voorzien van zich langzaam voortslepende en over het algemeen subtiele klanken.

Het zijn klanken die worden gedomineerd door de bijzondere gitaarlijnen die ook op Stars, Reptiles, Microorganisms te horen zijn, maar dit keer heeft Clara Engel ook een ritmesectie, een dreigend pomporgel, fluit en haar bijzondere stem toegevoegd.

Het levert songs op die onmiddellijk onder de huid kruipen en vervolgens nog lang aan schoonheid, kracht en intensiteit blijven winnen. Clara Engel heeft op Songs For Leonora Carrington het bezwerende van Patti Smith en het mystieke van Cocteau Twins, maar de psychedelische folk van de Canadese muzikante klinkt ook zo anders dat vergelijken zinloos is. Dat Songs For Leonora Carrington behoort tot de vergeten parels van 2017 is voor mij inmiddels zeker.

Eerder in 2017 bracht Clara Engel ook nog het net geen kwartier durende Vigils uit.

De muziek op Vigils maakte ze in de maand tussen de ontdekking van een terminale ziekte bij haar vader en het overlijden van haar vader.

Net als Stars, Reptiles, Microorganisms bevat Vigils vooral improvisaties op de elektrische gitaar, maar dit keer klinken ze een stuk donkerder en weemoediger.

Het is op het eerste gehoor wat zware kost, maar uiteindelijk openbaart de schoonheid zich ook op Vigils redelijk makkelijk.

Dit keer laat Clara Engel de zang overigens niet helemaal achterwege en krijg je als luisteraar een prachtige cover van Angel Of Death van Hank Williams cadeau.

Clara Engel dwingt inmiddels al enkele jaren respect af met haar eigenzinnige wijze van muziek uitbrengen en haar hoge productie, maar alles dat ze maakt is ook nog eens erg mooi. Ik ben vooral erg onder de indruk van Songs For Leonora Carrington, maar ook de twee (grotendeels) instrumentale platen mogen er zijn. Alle reden om het bijzondere werk van deze Canadese muzikante eens te ontdekken. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Clara Engel - Their Invisible Hands - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Clara Engel - Their Invisible Hands
De Canadese muzikant Clara Engel staat inmiddels al bijna twintig jaar garant voor volkomen unieke albums en ook het deze week verschenen en betoverend mooie Their Invisible Hands is er weer een

Clara Engel uit Toronto maakt unieke muziek op unieke albums. Ook Their Invisible Hands laat, onder andere door het gebruik van een aantal bijzondere instrumenten, een eigenzinnig geluid horen. Het is een geluid met invloeden uit de folk, maar de muziek van Clara Engel is dankzij het gebruik van soundscapes ook ruimtelijk en beeldend. Their Invisible Hands is een lang album met ruim 70 minuten muziek, maar Clara Engel houdt de aandacht ook dit keer moeiteloos vast met aansprekende songs vol bezwering. Ook dit album maakte Clara Engel weer helemaal zelf en wederom dwingt de Canadese muzikant heel veel respect af. Wereldberoemd gaat ze er nooit meer worden helaas, maar wat is het oeuvre van Clara Engels inmiddels mooi en bijzonder.

Ik volg de Canadese muzikant Clara Engel, die zichzelf overigens ziet als non-binair persoon, inmiddels al heel wat jaren en wordt keer op keer verrast door bijzondere en uitstekende albums. Het zijn albums die de muzikant uit Toronto in eigen beheer uitbrengt en ook grotendeels alleen opneemt. Het geldt ook weer voor Their Invisible Hands, dat vanaf deze week is te beluisteren op en aan te schaffen via de bandcamp pagina van de Canadese muzikant.

Op Their Invisible Hands tekent Clara Engel voor de songs, de zang en de instrumenten en bovendien voor het thuis opnemen en produceren van het album. De songs op het nieuwe album van Clara Engel werden deels geïmproviseerd en zoals we inmiddels gewend zijn wordt ook dit keer gebruik gemaakt van een zeer bijzonder instrumentarium.

Naast de inmiddels van Clara Engel bekende sigaardoosgitaar, zijn op Their Invisible Hands bijzondere instrumenten als de talharpa, de shruti box, de tankdrum, de melodica en de chromonica te horen, waarna de muzikant uit Toronto uiteenlopende voorwerpen gebruikte als percussieinstrument. Het levert een even fraai als bijzonder klinkend album op, dat vertrouwd zal klinken voor een ieder die de muziek van Clara Engel kent, al slaat de muzikant uit Toronto ook altijd weer nieuwe wegen in.

Op Their Invisible Hands is gekozen voor een vrij subtiele instrumentatie, die hier en daar wordt gecombineerd met meerdere lagen vocalen, maar deze vocalen worden ook in een aantal songs achterwege gelaten. Zoals zo vaak heeft de muziek van Clara Engel, dankzij de bijzondere soundscapes, een bezwerend of zelfs hypnotiserend karakter en net als de vorige albums moet je ook Their Invisible Hands een paar keer horen voor alles op zijn plek valt.

Op Their Invisible Hands houdt Clara Engel het tempo laag en worden meerdere lagen muziek op elkaar gestapeld. Het geeft de muziek een bijzonder ruimtelijk en ook beeldend karakter. De instrumentatie bestaat deels uit repeterende elementen, vaak gitaarlijnen, waarna de wat exotische instrumenten de open ruimte vullen.

Door het bijzondere instrumentarium klinkt ook Their Invisible Hands weer totaal anders dan alle andere albums die recent zijn verschenen. Clara Engel maakt muziek die met enige fantasie in het hokje folk past, maar door de bijzondere klanken is het geen moment folk die je kent van andere muzikanten, al beschikt Clara Engel wel over een stem die goed uit de voeten kan in wat traditioneler aandoende folk.

Het is knap hoe Clara Engel ook er ook dit keer in slaagt om veel wat exotische en ook verschillende instrumenten te combineren in songs die uiteindelijk toch redelijk conventioneel klinken. Omdat de Canadese muzikant het nieuwe album alleen heeft gemaakt, klinkt Their Invisible Hands weer wat meer ingetogen dan een aantal van de voorgangers, maar het is ook dit keer een bont en bijzonder klankentapijt dat uit de speakers komt.

Clara Engel had dit keer over inspiratie niet te klagen, want Their Invisible Hands bevat dertien songs en heeft een speelduur van ruim zeventig minuten. Het album bevat vooral lange tracks (het merendeel van de tracks duurt minimaal vijf minuten), wat het bezwerende karakter van de muziek van de muzikant uit Toronto verder vergroot. Their Invisible Hands is een album waarop je nieuwe dingen blijft ontdekken en is een volgende waardevolle aanvulling op een volkomen uniek oeuvre. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Clara Engel - Visitors Are Allowed One Kiss (and more) - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Een jaar of twee geleden was ik enorm onder de indruk van Ashes & Tangerines van de Canadese singer-songwriter Clara Engel.

Deze muzikante uit Toronto brengt haar muziek uit via haar bandcamp pagina en op deze pagina was het opvallend druk het afgelopen jaar.

Maar liefst vier nieuwe titels werden toegevoegd aan de flinke lijst die er al stond, waarmee het totaal voor Clara Engel inmiddels op 17 platen staat (die wel flink variëren qua speelduur en het aantal tracks).

Het zijn platen die tot dusver niet heel veel aandacht trekken, maar die vrijwel allemaal opvallen door hun schoonheid, intimiteit en intensiteit.

Van de vier platen die het afgelopen jaar zijn verschenen vind ik Visitors Are Allowed One Kiss uit april vooralsnog de mooiste. Het is een plaat die maar vijf tracks bevat, maar deze tracks zijn wel goed voor 30 minuten muziek.

Het zijn stuk voor stuk tracks die zich opvallend langzaam voortslepen. Ashes & Tangerines vergeleek ik ruim twee jaar geleden met de muziek van PJ Harvey en Patti Smith en dat zijn twee namen die ook bij beluistering van Visitors Are Allowed One Kiss regelmatig opduiken.

Met name de wijze waarop Clara Engel zingt of haar teksten voordraagt doet denken aan het werk van Patti Smith, terwijl ik in muzikaal opzicht meer raakvlakken met de muziek van PJ Harvey hoor.

Clara Engel maakt haar muziek vaak alleen, maar voor Visitors Are Allowed One Kiss deed ze een beroep op een groot aantal muzikanten die vanuit meerdere uithoeken van de wereld bijdroegen aan de plaat. De instrumentatie op Visitors Are Allowed One Kiss klinkt op het eerste gehoor uiterst sober, maar blijkt versierd met meerdere prachtige details. Het doet af en toe wel wat denken aan de platen van This Mortal Coil uit de jaren 80 en 90, maar Clara Engel heeft ook een duidelijk eigen geluid.

Alle tracks op Visitors Are Allowed One Kiss volgen in grote lijnen hetzelfde recept, waardoor de plaat een bezwerende uitwerking heeft. Waar het gevaar van verveling bij dit soort platen op de loer ligt, wordt de muziek van Clara Engel alleen maar mooier en intenser.

Hoe veelzijdig Clara Engel is wordt duidelijk wanneer je ook de andere platen die dit jaar zijn verschenen beluistert. Op het fraaie Your Halo Is A Swarm Of Bees is alleen een elektrische gitaar te horen en staan fraaie en indringende soundscapes centraal. De twee lange tracks op What Should We Leave for the Monster Tonight? sluiten weer aan op Visitors Are Allowed One Kiss, terwijl het gisteren uitgebrachte en nog groeiende Remixes elektronische accenten toevoegt aan de muziek van Clara Engel en haar muziek meer richting de ambient en avant garde trekt.

Liefhebbers van singer-songwriters van het bezwerende soort en van muzikanten die buiten de lijntjes durven te kleuren, krijgen op de bandcamp pagina van Clara Engel toegang tot heel veel muziek van een bijzondere schoonheid. Ik zou zeker eens gaan luisteren. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Clara Engel - Where A City Once Drowned: The Bethlehem Tapes Vol. II / Little Blue Fox - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Clara Engel - Where A City Once Drowned: The Bethlehem Tapes Vol. II / Little Blue Fox
Clara Engels is een eigenzinnige Canadese muzikante die aan de lopende band hele interessante muziek maakt, zoals op haar twee gloednieuwe albums, die behoren tot haar beste werk

Ik kwam de muziek van Clara Engel een jaar of tien geleden bij toeval tegen en sindsdien hou ik haar bandcamp pagina in de gaten. Het levert met grote regelmaat interessante nieuwe muziek op en ook recent verschenen weer twee nieuwe albums die zeer de moeite waard zijn. De een nam Clara Engel op in de studio en valt op door een wonderschoon klankentapijt. De ander nam ze thuis op en is rauw en direct. De impact en urgentie zijn in beide gevallen groot. Clara Engel schrijft bijzondere songs, zingt ze op intense wijze en weet altijd precies welke instrumentatie haar songs nodig hebben. Twee interessante toevoegingen aan een heel bijzonder oeuvre.

Clara Engel is een onafhankelijke Canadese muzikante, die inmiddels al flink wat jaren hele interessante muziek maakt. De muzikante uit Toronto brengt al haar muziek uit via haar bandcamp pagina en maakt hierbij geen onderscheid tussen albums, EP’s en losse tracks.

Het heeft de afgelopen jaren zoals gezegd heel veel interessante muziek opgeleverd, met de albums Ashes & Tangerines uit 2014 en Visitors Are Allowed One Kiss uit 2016 als mijn persoonlijke favorieten.

Alle muziek van Clara Engel is digitaal verkrijgbaar (haar inmiddels 28 titels tellende oeuvre is via bandcamp verkrijgbaar voor het luttele bedrag van 68 dollar), maar zo nu en dan brengt de Canadese muzikante haar muziek ook fysiek uit, meestal in de vorm van ware kunstwerken.

Onlangs werden weer twee nieuwe titels toegevoegd aan het rijke oeuvre van Clara Engel en ook deze zijn weer de moeite waard. Clara Engel maakt haar muziek vaak alleen, maar voor Where A City Once Drowned: The Bethlehem Tapes Vol. II (deel 1 verscheen in 2010) haalde ze een aantal gastmuzikanten naar de studio, waar alles in één take werd opgenomen.

Where A City Once Drowned bevat een aantal zestal bijzonder fraai ingekleurde songs, die alles bij elkaar bijna 35 minuten beslaan. Het tempo ligt laag, de instrumentatie is even sprookjesachtig als beklemmend en Clara Engel zingt prachtig en intens.

De muziek van de singer-songwriter uit Toronto schuwt het experiment over het algemeen niet, maar op dit album hoor je betrekkelijk toegankelijke songs. Het zijn songs waarin de spanning op bijzondere fraaie wijze wordt opgebouwd en steeds accenten van andere instrumenten worden toegevoegd.

Clara Engel heeft nooit muziek gemaakt die je op de achtergrond moet laten voortkabbelen en dat doet ze ook op Where A City Once Drowned niet. De songs op het album zijn intens en bezwerend en houden de aandacht moeiteloos vast, ook wanneer ze tot zes minuten duren.

Het zijn songs die het herkenbare stempel van Clara Engel bevatten, maar ook Where A City Once Drowned is weer een waardevolle aanvulling op haar zo bijzondere oeuvre. De stemmige songs op het nieuwe album van Clara Engel doen het wat mij betreft overigens het best bij beluistering op hoog volume of bij beluistering met de koptelefoon. Dan hoor je het duidelijkst hoe mooi en bijzondere de instrumentatie is, hoe knap de songs in elkaar steken en hoe mooi Clara Engel zingt. Where A City Once Drowned gaat zich absoluut scharen onder mijn favoriete Clara Engel albums en is een album dat in veel bredere kring gehoor moet worden.

Clara Engel is zoals gezegd bijzonder productief, waardoor het geen verbazing wekt dat naast Where A City Once Drowned nog een album is verschenen.

Little Blue Fox bevat ruim 20 minuten muziek en werd met bescheiden middelen opgenomen bij Clara Engel thuis.

De songs op het album klinken wat minder mooi dan de ruimtelijke songs op Where A City Once Drowned, maar het is knap hoe Clara Engel ook met bescheiden middelen een impactrijk geluid weet te creëren.

Little Blue Fox laat zich beluisteren als een lo-fi versie van Where A City Once Drowned en heeft meestal genoeg aan een akoestische of elektrische gitaar, zang en wat bijzondere accenten, die een atmosferisch tintje toe voegen aan de verder wat rauwere en directere songs.

Het zijn songs die misschien nog wel meer bezweren dan de songs op het rijker georkestreerde album. Op Little Blue Fox wordt geen noot te veel gespeeld, maar iedere noot snijdt door de ziel en maakt een onuitwisbare indruk.

Het onderstreept nog maar eens het enorme talent van Clara Engel, die ook in Nederland alle aandacht verdient. Al haar albums zijn te beluisteren via bandcamp, maar pas in de hoge kwaliteit geluidsbestanden hoor je hoe mooi en uniek haar muziek is. Doe er je voordeel mee. Erwin Zijleman

Alle muziek van Clara Engel is verkrijgbaar via haar bandcamp pagina: Music | Clara Engel - claraengel.bandcamp.com.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Clara Luciani - Cœur - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Clara Luciani - Cœur
Of een zorgeloze zomer in Frankrijk dit jaar mogelijk is zal de tijd leren, maar het veelzijdige en wat mij betreft onweerstaanbaar lekkere tweede album van Clara Luciani is een goed alternatief

Het debuut van de Franse muzikante Clara Luciani is drie jaar oud. Het is een album dat in eerste instantie vooral zwoel en verleidelijk leek, maar dat steeds interessanter werd. Hetzelfde geldt voor het deze week verschenen Cœur. Clara Luciani verleidt op haar nieuwe album met zwoele en zomerse pop met een flinke scheut 70s disco, maar invloeden van het Franse chanson zijn nooit ver weg. In muzikaal opzicht klinkt het allemaal bijzonder lekker, maar het is de geweldige stem van Clara Luciani die ook haar tweede album ruim boven het maaiveld uit tilt. Laat Cœur van Clara Luciani uit de speakers komen en de zomer is echt begonnen (en houdt voorlopig niet meer op).

Net iets meer dan drie jaar geleden recenseerde ik Sainte Victoire, het debuutalbum van de Franse muzikante Clara Luciani. Het was een debuutalbum dat in eerste instantie vooral heel aangenaam klonk in de lentezon van dat moment. Al snel bleek de verleiding van Clara Luciani echter een stuk meedogenlozer dan die van de meeste van haar soortgenoten, al is het maar omdat ze een veel betere zangeres bleek en bovendien makkelijk kon schakelen tussen genres, waarbij de rijke tradities van het Franse chanson niet werden vergeten.

Clara Luciani, die werd geboren in Marseille, maar in Parijs haar geluk als muzikante zocht, keert deze week terug met een nieuw album en Cœur blijkt net zo verleidelijk en net zo interessant als zijn voorganger. Net als op haar debuutalbum opent de muzikante uit Parijs ook dit keer met warme en aanstekelijke klanken, die het verlangen naar een zorgeloze zomer in Frankrijk nog wat verder aanwakkeren.

Cœur opent met zwoele Franse popmuziek, maar het is zeker geen dertien in een dozijn zwoele Franse popmuziek. Op het eerste deel van het album laat Clara Luciani zich stevig beïnvloeden door popmuziek uit de jaren 80 en misschien nog wel meer de jaren 70, waarbij invloeden uit de disco favoriet lijken. Je moet gevoelig zijn voor Franse popmuziek om het op de juiste waarde te kunnen schatten, maar als deze gevoeligheid er is, laat Cœur de zorgeloze zomer direct beginnen.

Het klinkt allemaal behoorlijk lichtvoetig en bij vluchtige beluistering misschien niet heel bijzonder, maar in muzikaal opzicht zit het allemaal knap in elkaar en Clara Luciani laat ook dit keer horen dat ze een uitstekend zangeres is. Haar wat donker klinkende stem lijkt gemaakt voor het Franse chanson, maar zeker in de openingstracks van haar tweede album zijn de invloeden van dit Franse chanson vooral subtiel.

Erg is het niet, want wat klinken de wat lichtvoetige openingstracks van Cœur lekker. De bassen zijn diep, de strijkers zwoel en de keyboards en gitaren aanstekelijk. Het past allemaal prachtig bij de heerlijke stem van Clara Luciani, die haar concurrenten in het genre makkelijk de baas is.

Het klinkt allemaal zo lekker dat het verlangen naar muziek met wat meer inhoud en emotie niet eens zo groot is, maar als de Franse muzikante na een paar tracks langzaam maar zeker dichter tegen het Franse chanson aankruipt, is er voor het eerst het kippenvel en hoor je weer hoe goed Clara Luciani is.

Cœur kopieert voor een groot deel de opbouw van het debuutalbum van Clara Luciani, dat ook lichtvoetig opende, maar hierna de diepte in ging. Liefhebbers van het Franse chanson zonder liefde voor zwoele Franse pop zullen waarschijnlijk niet uit de voeten kunnen met Cœur, maar iedereen die, net als ik, wel weer eens toe was aan een portie Franse popmuziek in de breedste zin van het woord, kan een zomer lang vooruit met het tweede album van Clara Luciani.

Ook ik vind de songs die wat opschuiven richting de diepgang en emotie van het Franse chanson het meest indrukwekkend, maar de zwoele verleiding en de uitbundige zonnestralen van de songs vol invloeden uit de 70s disco had ik zeker niet willen missen. Is het toeval dat de zon uitbundig is gaan schijnen sinds ik Cœur van Clara Luciani voor het eerst uit de speakers liet komen? Nee, ik denk het niet! Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Clara Luciani - Mon sang - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Clara Luciani - Mon sang
Clara Luciani laat ook op haar derde album horen dat ze alle kanten op kan met zowel hitgevoelige en zorgeloze songs met een beetje disco als wat dieper gravende songs die schatplichtig zijn aan het Franse chanson

Clara Luciani houdt er van om haar albums lekker zonnig en lichtvoetig te beginnen, maar schuift uiteindelijk op richting het wat serieuzere en zwaardere werk. Dat deed ze op haar eerste twee albums en dat doet ze ook weer op haar nieuwe album Mon sang. Het zorgt ervoor dat je een album van Clara Luciani bij alle gemoedstoestanden op kunt zetten, er komt altijd wel de juiste song voor het juiste moment voorbij. Ik heb altijd het idee dat Clara Luciani met haar mooie en wat donkere stem nog veel beter kan, maar ook Mon sang is een prima album, dat in ieder geval van de subtop van de Franse popmuziek makkelijk mee kan. En die wereldplaat maakt ze echt nog wel een keer.

Ik ben sinds een week of twee compleet in de ban van het vorig jaar al verschenen album van Zaho de Sagazan, die wat mij betreft met La symphonie des éclairs een van de allermooiste Franstalige albums van de laatste jaren heeft gemaakt. Op respectabele afstand van dit fenomenale album wordt nog meer mooie muziek gemaakt in Frankrijk, bijvoorbeeld door Clara Luciani.

Deze Franse zangeres groeide op in Marseille en vond op een gegeven moment onderdak in de band La Femme. Ze werkte een tijdje samen met Benjamin Biolay, maar debuteerde in 2018 met het album Sainte-Victoire. Het is een album dat opent met een aantal hitgevoelige songs met een dansvloer vibe en een stevige electropop injectie. Leuk, maar niets bijzonders dacht ik in eerste instantie, maar ik had wel wat met de wat donkere stem van Clara Luciani. Dat was maar goed ook, want Sainte-Victoire bleek een gevarieerd album, dat nadat de dansvloer was verlaten echt steeds beter werd.

Ook op het in 2021 verschenen Cœur maakte de Franse zangeres geen geheim van haar zwak voor jaren 70 disco, wat een aantal aanstekelijke en zorgeloze songs opleverde, die we tijdens de coronapandemie goed konden gebruiken. Net als het debuutalbum van Clara Luciani was ook Cœur een album met meerdere gezichten. Wanneer de disco naar de achtergrond verdween kroop Clara Luciani een stuk dichter tegen het Franse chanson aan en werden haar songs interessanter, intenser en emotievoller.

Met Mon sang leverde Clara Luciani een week of twee geleden haar derde album af. Het recept kennen we inmiddels. Ook Mon sang opent met een aantal lekker in het gehoor liggende songs met een vleugje disco, maar ook een duidelijk Franse touch. Het klinkt heerlijk zwoel en zomers, waardoor het album misschien niet heel goed getimed is, al kunnen we de zonnestralen en zorgeloosheid ook in de winter best gebruiken.

Ook op haar derde album laat Clara Luciani horen dat ze een prima zangeres is, die je volgens mij tot op het bot zou kunnen raken met een doorleefde en melancholische Franse chanson. Net als op haar twee eerdere albums duurt het even voordat Clara Luciani de lichtvoetige klanken met een vleugje dansvloer achter zich laat, en ieder keer als ze dit lijkt te doen duikt er toch weer een beat of een zwaar aangezet geluid op, maar uiteindelijk komen toch ook de songs waarmee Clara Luciani je weet te raken met haar stem en met songs die de zonnestralen verruilen voor de weemoed.

Ook de uitstapjes naar verschillende genres die volgen kennen we van de eerdere albums van de Franse muzikante, waardoor ook Mon sang weer makkelijk een voldoende rapportcijfer haalt. Met de stem van Clara Luciani heb ik ook dit keer het idee dat er een nog veel hoger cijfer in zit, maar aan de andere kant is ook haar derde album er weer een die makkelijk vermaakt en die na een paar keer horen steeds beter wordt.

Zo imponerend als het fascinerende album van Zaho de Sargazan is het natuurlijk niet en in een enkele track vliegt Clara Luciani uit de bocht met wat kitscherige Franse pop, maar er staan een aantal bijzonder mooie songs tegenover. Het zit een beetje in de categorie Louane, voor wie ik een nog net wat groter zwak heb, maar ook Clara Luciani kan ik op zijn tijd niet weerstaan, zeker als aan het eind van het album ook Rufus Wainwright nog eens opduikt. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Clara Luciani - Sainte Victoire - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Beluistering van de nieuwe plaat van oudgediende Françoise Hardy bracht me op het spoor van Sainte Victoire van Clara Luciani.

Deze jonge Française werd geboren in Marseille, maar vertrok op haar 19e naar Parijs, waar ze onderdak vond bij Nouvelle Vague, La Femme en in de scene rond de Parijse muzikant Benjamin Biolay.

Sainte Victoire is zo te zien het debuut van Clara Luciani en het is een plaat die natuurlijk lang niet zoveel indruk maakt als de laatste plaat van Françoise Hardy.

Waar de melancholie van één van de grootheden van de Franse popmuziek op haar laatste plaat door de ziel snijdt, moet Clara Luciani het, zeker in eerste instantie, vooral hebben van de zoete, zwoele en jeugdige verleiding. De jonge Française moet hierbij concurreren met een heel legioen jonge Franse zangeressen, maar ze beschikt over een aantal sterke wapens.

Het meest in het oor springende wapen is haar stem. Het is een vrij donkere stem, die het uitstekend doet in tracks die zwoel verleiden, maar Clara Luciani kan veel meer. Sainte Victoire is immers ook een verrassend veelzijdige plaat. In de eerste paar tracks van haar debuut gaat Clara Luciani achtereenvolgens aan de haal met moderne dance, 70s disco en kille 80s new wave, waarna ze in een broeierige track laat horen dat ze ook uit de voeten kan in een Frans chanson met jazzy invloeden.

Zeker in de tracks waarin de jonge muzikante uit Parijs wat gas terug neemt verrast ze met vocalen die zich heerlijk opdringen, maar ook het nodige talent laten horen. Het schuurt fraai aan tegen de instrumentatie die, zeker naarmate de plaat vordert, overloopt van verrassing. Wat het ene moment nog relatief dicht bij het traditionele Franse chanson ligt, bedwelmt maar iets later met een zwaar aangezet elektronisch geluid, terwijl emotievolle momenten zomaar kunnen worden afgewisseld met zwoele flirts met de dansvloer.

De stem van Clara Luciani kan hierbij zomaar een aantal octaven omhoog of omlaag schieten, waardoor ze binnen een track transformeert van een zwoel zuchtmeisjes in een kille electropopprinses of in een zangeres die het Franse chanson met de paplepel ingegoten heeft gekregen.

Sainte Victoire opent verzadelijk aanstekelijk en lichtvoetig, maar de plaat geeft al snel veel geheimen prijs en onderscheidt zich opeens met speels gemak van die van haar vele jonge concurrenten. Het is zoals gezegd niet te vergelijken met de mokerslag die Françoise Hardy uitdeelt op haar nieuwe plaat, maar dat het debuut van Clara Luciani overloopt van belofte is voor mij zeker.

Naarmate de plaat vordert worden de songs van de jonge Française steeds fascinerender, donkerder en mooier, waardoor het lastig te begrijpen is dat de plaat opent met een aantal betrekkelijk doorsnee stampers. Laat je hierdoor niet op het verkeerde been zetten, want hoe verder je komt op Saint Victoire hoe indrukwekkender het wordt.

Vorig jaar verrasten onder andere Pomme en Louane met geweldige platen. Die van Clara Luciani moet zeker aan dit rijtje worden toegevoegd en legt de lat hoog voor alles wat nog komen gaat uit de hoek van de jeugdige Franse pop. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Clarissa Connelly - World Of Work - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Clarissa Connelly - World Of Work
De Schotse muzikante Clarissa Connelly creëert op het album World Of Work haar eigen muzikale universum en het is een bijzondere plek waarin het na enige gewenning verrassend goed toeven is

Clarissa Connelly heeft met World Of Work een album gemaakt dat anders klinkt dan alle andere albums van het moment. Het is een album waarop invloeden uit de folk, klassieke muziek en new age worden verwerkt in songs die soms ver zijn verwijderd van de standaard popsong, maar er een enkele keer ook aardig bij in de buurt komen. World Of Work neemt je in een aantal tracks eeuwen mee terug in de tijd, maar het album is er net zo goed een van deze tijd. Clarissa Connelly heeft in muzikaal opzicht een opzienbarend album gemaakt en haar stem voegt nog een bijzondere dimensie toe aan de fascinerende klanken op het album. Makkelijk is het zeker niet, maar als het kwartje valt is het prachtig.

World Of Work van Clarissa Connelly verscheen ruim twee maanden geleden en het is een album waar ik maar geen vat op kan krijgen. Soms vind ik het mooi, soms ook alleen maar interessant, maar er zijn ook zeker momenten geweest waarop ik de muziek van de Schotse muzikante maar lastig kon verdragen en al helemaal niet kon doorgronden. Laat ik het er maar op houden dat Clarissa Connelly geen makkelijke muziek maakt, maar als je de tijd neemt voor dit bijzondere album wordt de kans steeds groter dat je alsnog valt voor de bijzondere muzikale charmes van de Schotse muzikante.

Clarissa Connelly, die Schotland overigens heeft verruild voor Denemarken, maakte haar nieuwe album voor het aansprekende Warp label, dat met name een naam heeft hoog te houden wanneer het gaat om elektronische muziek. Dat is vanwege de nadruk op organische klanken zeker niet het hokje waar ik World Of Work in zou stoppen, maar het album is minstens net zo avontuurlijk als de meeste andere releases van het Britse label.

World Of Work opent met stemmige pianoklanken en de stem van Clarissa Connelly. Mijn eerste associatie was Tori Amos, maar als de zanglijnen abstracter worden en de popsong met een kop en een staart langzaam maar zeker uit het zicht verdwijnt, wordt deze associatie al snel minder relevant.

Clarissa Connelly gebruikt haar stem op bijzondere wijze, waardoor het ook een instrument wordt. Het is een instrument dat wordt ingezet in songs die zich door van alles en nog wat hebben beïnvloeden. De Schotse muzikante sleept er een onder andere componisten, schrijvers en denkers van een aantal eeuwen geleden bij, maar als ik het bij de afgelopen decennia hou, kom ik vooral uit bij Kate Bush, al gaat deze vergelijking lang niet altijd op.

In muzikaal opzicht spelen invloeden uit de klassieke muziek en de traditionele folk een voorname rol en daar komen invloeden uit de new age bij. Denk bij new age vooral aan de muziek van Enya en niet aan het muzikale behang dat in dit genre ook zeer gangbaar is. Akoestische instrumenten en stemmige klanken staan centraal op het album, maar Clarissa Connelly maakt ook uitvoerig gebruik van achtergrondgeluiden en de nodige kerkklokken, die het mystieke karakter van haar muziek versterken.

Zowel in de muziek als in de zang maakt de Schotse muzikante gebruik van meerdere lagen, wat haar muziek wat theatraal of zweverig maakt, zonder dat dit overigens storend wordt. In de songs van Clarissa Connelly kan het alle kanten op, waardoor je zeker bij eerste beluisteringen maar weinig houvast vindt op World Of Work. De vanuit Denemarken opererende muzikante kiest nergens voor standaard popsongs, maar als je gewend bent aan de bijzondere klanken en de al even bijzondere zang, zijn de songs van Clarissa Connelly, een enkele uitzondering daargelaten, zeker niet ontoegankelijk.

World Of Work is zeker geen album waar ik altijd voor in de stemming ben, maar ik ben een flink stuk positiever over het album dan ten tijde van de release, toen ik maar zelden chocola kon maken van de muziek van Clarissa Connelly. Oordeel vooral niet te snel over dit album, want het is er een die zomaar kan uitgroeien tot het meesterwerk dat een enkeling er nu al in hoort en dat het misschien ook wel is. Erwin Zijleman