Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Corinne Bailey Rae - Black Rainbows - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Corinne Bailey Rae - Black Rainbows
Corinne Bailey Rae ontworstelt zich op het buitengewoon fascinerende Black Rainbows definitief aan het keurslijf van de hitgevoelige neo-soul en R&B en levert een verrassend en imponerend album af

Bij beluistering van Black Rainbows zal je jezelf meerdere keren afvragen of dit echt Corinne Bailey Rae is, want het nieuwe album van de Britse muzikante schiet echt alle kanten op. Ook haar vorige albums waren bovengemiddeld goed, maar Black Rainbows is sensationeel goed. Iedere track zet je wereld weer op zijn kop en doet je zo nu en dan naar adem happen. Corinne Bailey Rae doet op haar nieuwe album precies waar ze zelf zin in heeft en levert een album af dat laat horen dat ze in 2005 niet voor niets werd geschaard onder de grootste talenten van de Britse popmuziek. Dat maakte ze al meerdere keren waar, maar Black Rainbows is een echt meesterwerk.

De carrière van de Britse muzikante Corinne Bailey Rae is tot dusver een hele bijzondere. Het is een carrière waarin torenhoge pieken worden afgewisseld met angstaanjagend diepe dalen en waarin het steeds maar weer de vraag is of ze nog opduikt met een nieuw album. Het begon in 2005 allemaal nog zo mooi en onbezorgd. Corinne Bailey Rae werd onder andere door Jools Holland onthaald als de nieuwe Britse soulsensatie en maakte dit vervolgens meer dan waar met haar titelloze debuutalbum, dat aan het begin van 2006 verscheen.

Het album was zowel in commercieel als in artistiek opzicht een groot succes en leverde Corinne Bailey Rae een aantal prestigieuze prijzen op. Er leek geen vuiltje aan de lucht, maar de drugs gerelateerde dood van haar echtgenoot hakte er stevig in bij de Britse muzikante. Toen het overigens uitstekende The Sea in 2010 verscheen was Corinne Bailey Rae links en rechts ingehaald door nieuwe Britse soulsensaties, onder wie Amy Winehouse. Het duurde vervolgens tot 2016 voordat het derde studioalbum van Corinne Bailey Rae verscheen. Ook The Heart Speaks In Whispers was een uitstekend album, waarop de neo-soul hier en daar werd verruild voor R&B en folk, maar met name de critici waren wat uitgekeken op Corinne Bailey Rae.

We zijn inmiddels weer zeven jaar verder en uit het niets ligt er een nieuw album van de Britse muzikante. Het is een album dat ik inmiddels flink wat keren heb beluisterd, maar ik blijf me nog steeds verbazen over de bijzondere keuzes die Corinne Bailey Rae heeft gemaakt op haar nieuwe album. Black Rainbows opent bijzonder met het voorzichtig experimenteel aandoende en wat tegen triphop aanleunende A Spell, A Prayer, dat een veelheid aan invloeden verwerkt en weer een hele andere Corinne Bailey Rae laat horen dan we tot dusver kenden.

Het is zeker niet de enige verassende track op het album, want in de titeltrack schuift de Britse muzikante op richting jazz, die ze combineert met zwaar aangezette ritmes. Met Erasure schuift Corinne Bailey Rae de niets vermoedende luisteraar vervolgens ook nog eens een rauwe en bijna punky track voor, met stevige gitaren en ruwe en vervormde vocalen. Black Rainbows is dan pas drie tracks oud, maar je bent als luisteraar al een paar keer van je stoel gevallen en zit tegelijkertijd op het puntje van deze stoel.

Ook als de Britse muzikante kiest voor de R&B en de neo-soul die we van haar kennen wordt het spannend door bijzondere wendingen die variëren van gruizige gitaren tot bijzondere elektronica, die de songs steeds weer voorzien van bijzondere twits. In muzikaal opzicht gebeurt er werkelijk van alles op Black Rainbows en ook in vocaal opzicht kan het meerdere kanten op.

Corinne Bailey Rae is nog altijd een uitstekende soulzangeres, wat je hoort in een gloedvolle ballad als Red Horse, maar in de track die volgt (New York Transit Queen) hoor je weer de punky rockchick die eerder op het album was te horen, waarna net zo makkelijk een jazzy soultrack volgt, tot Corinne Bailey Rae de track weer een hele kant op sleurt, waarna ze in de pianoballad Peach Velvet Sky de veters uit je schoenen zingt om je met het jazzy en experimentele Before The Throne Of The Invisible God toch weer in verwarring achter te laten.

Corinne Bailey Rae slingert je tien tracks lang alle kanten op en zal een aantal fans van het eerste uur verliezen met dit buitengewoon moedige album, dat als je er voor open staat echter ook verschrikkelijk goed is en zomaar kan uitgroeien tot de meest bijzondere albums van 2023. Ik ben nog altijd aan het wennen, maar ik ben ook diep onder de indruk van dit fantastische album. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Corinne Bailey Rae - The Heart Speaks In Whispers - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Toen Corinne Bailey Rae in 2006 haar titelloze debuutplaat uitbracht, was de vijver met neo-soul zangeressen overvol, maar desondanks wist de Britse zangeres indruk te maken met een plaat die net wat verder buiten de lijntjes durfde te kleuren dan de platen van haar collega zangeressen en bovendien in vocaal opzicht meer overtuigde.

Het leek de start van een mooie carrière, maar het liep anders. De onverwachte dood van haar partner in 2008 hakte er stevig in bij Corinne Bailey Rae.

In 2010 verscheen weliswaar haar tweede plaat The Sea, maar het verlies van haar partner was op dat moment nog lang niet verwerkt en bovendien was Corinne Bailey Rae ingehaald door een heel contingent nieuwe soulzangeressen, onder wie bijvoorbeeld Amy Winehouse.

Na het bijzonder emotionele en wat mij betreft ijzersterke The Sea is het zes jaar stil geweest rond Corinne Bailey Rae, maar eindelijk is ze terug. De Britse zangeres heeft haar leven inmiddels weer op de rails en heeft weer zin in het leven.

The Heart Speaks In Whispers is dan ook een totaal andere plaat dan de emotionele voorganger. De nieuwe plaat van de Britse zangeres sprankelt en verwarmt en ligt bijzonder lekker in het gehoor. Het lijkt even het soort muziek dat het ene oor in en het andere oor weer uit gaat maar ondertussen wel je hoofd vol zonnestralen heeft gestopt, maar net als op haar vorige platen laat Corinne Bailey Rae horen dat ze net wat meer kan dan haar talloze concurrenten.

Ze beschikt over een heerlijk stemgeluid dat in meerdere genres uit de voeten kan en die genres worden geen van allen geschuwd. Soul vormt de basis voor The Heart Speaks In Whispers, maar ook op deze nieuwe plaat maakt Corinne Bailey Rae uitstapjes richting jazz, folk en R&B.

The Heart Speaks In Whispers is niet alleen in vocaal opzicht beter dan de meeste andere platen in dit genre, want ook de productie en instrumentatie zijn net wat avontuurlijker, veelzijdiger en warmer dan gebruikelijk.

De muziek van Corinne Bailey Rae is toegankelijk en hitgevoelig genoeg om een groot publiek aan te spreken, maar biedt ook voldoende verrassing om liefhebbers van omliggende genres te interesseren, zeker wanneer de beats gas terug nemen en de emotie het wint. Derde prima plaat van deze zeer talentvolle Britse zangeres. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Cornelia Murr - Lake Tear Of The Clouds - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Paste Magazine tipte Lake Tear Of The Clouds van ene Cornelia Murr vorige maand als één van de platen om naar uit te kijken in juli. Eind vorige week verscheen de plaat en nieuwsgierig geworden door de lovende woorden van Paste begon ik zonder al te veel voorkennis aan de muziek van de mij onbekende muzikante.

Inmiddels weet ik iets meer over Cornelia Murr, al loopt het Internet nog niet over van informatie. Ik weet inmiddels dat ze uit Los Angeles komt en dat Lake Tear Of The Clouds haar debuut is. Het is een debuut dat is geproduceerd door Jim James, die we kennen van My Morning Jacket, een aantal bijzondere samenwerkingsverbanden en van een aantal soloplaten (waarvan de laatste een week of twee geleden verscheen).

Het is alle informatie die ik heb, dus de muziek zal moeten spreken. Dat doet de muziek van Cornelia Murr op bijzondere wijze. Het eerste dat opvalt bij beluistering van Lake Tear Of The Clouds is de bijzondere instrumentatie op de plaat. De meeste songs op de plaat worden gedragen door een bijzonder klinkend elektronisch geluid.

Het is een geluid dat een geheel eigen kleur krijgt door het gebruik van bijzondere instrumenten als de mellotron en de omnichord. Het is een wat zweverig of psychedelisch geluid dat hier en daar wel wat doet denken aan het geluid van Beach House, maar dat ook zomaar om kan slaan in aardsere klanken met een prachtrol voor de piano.

Cornelia Murr combineert de bijzondere klanken op haar debuut met warme en soepele vocalen, die op hetzelfde moment aangenaam en bijzonder klinken en best als soulvol getypeerd mogen worden. De combinatie van het bijzondere instrumentarium en de mooie stem van Cornelia Murr is wat mij betreft een zeer geslaagde combinatie. De geschoolde stem van de muzikante uit Los Angeles beweegt zich vloeiend langs de bijzondere klanken en tilt alle songs op de plaat een stukje omhoog.

Het zijn songs die zich verrassend soepel bewegen langs de scheidingslijn tussen avontuurlijke popmuziek en hitgevoelige popmuziek. Lake Tear Of The Clouds is een plaat die bijzonder lekker in het gehoor ligt, maar het is ook een plaat die steeds bijzondere dingen laat horen. De ene keer zweven de elektronische klanken mijlenver weg, de andere keer verleidt Cornelia Murr met een zwoel ritme.

Het zorgt ervoor dat het debuut van de Amerikaanse muzikante de aandacht bijzonder makkelijk vast houdt en dat de waardering voor de plaat snel groeit. Lake Tear Of The Clouds van Cornelia Murr is een plaat die anders klinkt dan de meeste andere platen van het moment, maar toch is de muziek van de Amerikaanse singer-songwriter geen moment ontoegankelijk.

De singer-songwriter uit Los Angeles schrijft songs die de fantasie prikkelen en ook haar versie van Yoko Ono’s I Have A Woman Inside My Soul, waarin voor de afwisseling de gitaar domineert, fascineert meedogenloos. Ik kan me lang niet altijd vinden in de voorspellingen van Paste Magazine, maar met het debuut van Cornelia Murr slaat het de spijker stevig op de kop. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Cornelia Murr - Run To The Center - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Cornelia Murr - Run To The Center
Het debuutalbum van Cornelia Murr werd in 2018 helaas slechts in kleine kring opgemerkt, maar dat dit album zeker geen toevalstreffer was laat de muzikante uit Los Angeles horen op het nog betere Run To The Center

Het is veel te lang stil geweest rond de Amerikaanse muzikante Cornelia Murr. Gelukkig was ik haar naam niet vergeten, want dan had ik het deze week verschenen Run To The Center zomaar kunnen missen. Ook het tweede album van Cornelia Murr is zeer de moeite waard. Het is een album dat wat voller en minder elektronisch klinkt dan haar debuutalbum, maar gebleven zijn de bijzondere mix van invloeden uit het verleden en het heden en vooral de prachtige stem van de Amerikaanse muzikante. Cornelia Murr maakte op mij behoorlijk wat indruk met haar opvallende debuutalbum en doet dat opnieuw met haar nieuwe album, dat ik nog net wat hoger inschat.

In de zomer van 2018 verscheen Lake Tear Of The Clouds van de Amerikaanse muzikante Cornelia Murr. Het album bevatte slechts acht tracks en duurde maar net iets meer dan een half uur, maar het is een debuutalbum dat mij altijd is bij gebleven.

De muzikante uit Los Angeles verraste op haar debuutalbum met fascinerende elektronische klanken en bijdragen van onder andere de mellotron en de omnichord, die het album voorzagen van een bijzonder geluid. Het door My Morning Jacket zanger Jim James geproduceerde album viel misschien nog wel meer op door de geschoolde stem van Cornelia Murr, die het album zowel een tijdloos als eigentijds karakter gaf.

De afgelopen jaren was het helaas stil rond Cornelia Murr, maar deze week verscheen dan eindelijk de opvolger van Lake Tear Of The Clouds. Het duurde even voordat Cornelia Murr weer de middelen had om een nieuw album te maken, maar het proces kwam in een stroomversnelling toen ze in contact kwam met muzikant en producer Luke Temple, onder andere bekend van Adrianne Lenker, die ook de nodige muzikanten aandroeg voor het tweede album van Cornelia Murr.

Sinds Run To The Center een paar weken geleden werd aangekondigd, was ik weer aardig in de ban van het debuutalbum van de muzikante uit Los Angeles. Het tweede album van Cornelia Murr klinkt anders dan het bijna zeven jaar oude Lake Tear Of The Clouds, maar toch voelde Run To The Center ook direct vertrouwd.

Dat heeft vooral te maken met de stem van Cornelia Murr, die ook dit keer prachtig zingt. De Amerikaanse muzikante beschikt zoals gezegd over een geschoolde stem, die vooral zacht klinkt, maar ook zeker soulvol is. Het was de stem van Cornelia Murr die in 2018 mijn liefde voor haar debuutalbum aanwakkerde en ook op Run To The Center vind ik de zang echt geweldig.

De stem van de Amerikaanse muzikante is niet het enige dat herinnert aan haar debuutalbum. Ook qua sfeer is het deze week verschenen album niet heel verschillend van zijn voorganger. De muziek van Cornelia Murr klinkt soms wat nostalgisch, met duidelijke echo’s uit de singer-songwriter muziek die in de jaren 70 werd gemaakt, maar Run To The Center is ook een eigentijds klinkend album.

Het grootste verschil tussen Lake Tear Of The Clouds en Run To The Center hoor je in de muziek op het album. Op het debuutalbum van Cornelia Murr hoorde je vooral elektronica, maar op het nieuwe album klinkt haar muziek voller en ook organischer, al is de rol van elektronica zeker niet uitgespeeld. Het is een zwoel en wat psychedelisch aandoend geluid dat de ruimte prachtig vult.Het is allemaal vaardig geproduceerd door Luke Temple die het album heeft voorzien van een warm en sfeervol geluid. Het is een geluid met een bijna rustgevende uitwerking en het is een geluid dat prachtig past bij de bijzondere stem van Cornelia Murr.

Ik had na al die jaren stilte bijna de hoop opgegeven dat we nog iets zouden horen van de Amerikaanse muzikante, maar gelukkig heeft ze de middelen gevonden om dit tweede album te maken. Lake Tear Of The Clouds moest het in 2018 helaas doen met bescheiden aandacht en ook over het nieuwe album lees ik helaas niet veel, maar Run To The Center is echt veel te mooi om onder te sneeuwen, al is het maar omdat het album het ook fantastisch doet in de lentezon van het moment. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Corridor - Junior - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Corridor - Junior
De Canadese band Corridor slaat op bijzondere wijze een brug tussen post-punk, jangle pop en indie-rock en vermaakt en intrigeert een album lang

De Canadese band Corridor werd vorig jaar ingelijfd door het aansprekende Sub Pop label en ik begrijp wel waarom. De band uit Montreal doet op Junior haar eigen ding met invloeden uit met name de postpunk, jangle pop en indie-rock en maakt indruk met even eigenzinnige als aangename songs. De ritmesectie vormt steeds een prachtige basis waarop het veelkleurige gitaarwerk alle kanten op mag springen en de wat onderkoelde Franstalige vocalen en atmosferische synths het cement vormen. Zeker de repeterende gitaarlijnen herinneren aan avontuurlijke bands uit de late jaren 70, maar de muziek van Corridor staat ook met minstens één been in het heden. Knappe plaat.

Corridor is een Canadese band die tot dusver vooral in het hokje postpunk wordt geduwd. Het leverde twee in eigen beheer uitgebrachte albums op die in kleine kring werden opgepikt en waarmee de band uit Montreal ook de aandacht trok van het fameuze Sub Pop label.

Op dit label is deze week het derde album van Corridor verschenen. Junior laat een wat minder op postpunk gericht geluid horen, al zijn invloeden uit het genre nog altijd aanwezig in het geluid van de band.

Er zijn momenteel nogal wat bands die invloeden uit een aantal decennia eigenzinnige rockmuziek, waaronder de postpunk, verwerken in hun geluid, maar Corridor weet zich wat mij betreft makkelijk te onderscheiden van de concurrentie.

Een ‘unique selling point’ van de band zijn de Franstalige teksten, die wat onderkoeld worden gezongen. Het geeft de band direct een bijzonder geluid, wat wordt versterkt door de bonte mix van invloeden op Junior. Met name de bas- en drumpartijen doen met grote regelmaat denken aan de pioniers van de postpunk uit de late jaren 70 en vroege jaren 80, maar Corridor combineert deze invloeden met een aantal eigenzinnige elementen.

De Franstalige teksten en de wat onderkoelde zang, die vaak is verpakt in harmonieën, heb ik al genoemd, maar bij beluistering van het derde album van de Canadese band valt vooral het gitaarwerk op. Het is veelkleurig gitaarwerk dat vaak stekelig en repeterend van aard is, maar Corridor is ook niet vies van breed uitwaaiende gitaarlijnen, die de muziek van de band weer wat dichter bij de postpunk brengen.

Zeker wanneer de gitaarlijnen snel en repeterend zijn, dringt de vergelijking met The Feelies zich op, maar de muziek van Corridor klinkt altijd niet altijd zo gejaagd als de muziek van de Amerikaanse cultband. Het jengelende gitaarwerk wordt afgewisseld met net wat meer ingetogen momenten, waardoor Corridor haar muziek spannend houdt.

In de meer ingetogen momenten nemen synths hier en daar de rol van de gitaren over en klinkt de muziek van Corridor opeens zweverig in plaats van stekelig. Ook de Franstalige teksten geven de muziek van de band uit Montreal iets ongrijpbaars, waardoor Junior zich steeds genadelozer opdringt.

Bij herhaalde beluistering vormen de songs op het album ook steeds meer een eenheid en hoor je steeds meer moois in de muziek van Corridor. Het gitaarwerk verkent op Junior op fascinerende wijze de ruimte, maar ook de ritmesectie, die alles aan elkaar smeedt, dwingt op Junior respect af. In de 39 minuten die Junior duurt gebeurt er van alles, maar hoe vaker ik naar het album luister, hoe meer er op zijn plek valt en hoe fascinerender de luistertrip is.

Corridor slaagt er op haar nieuwe album in om meerdere invloeden aan elkaar te smeden en om muziek te maken die de fantasie eindeloos prikkelt. Aan de andere kant staat Junior vol uitstekende songs, die steeds weer net wat andere accenten leggen, maar die ook aangenaam en tijdloos klinken. Junior laat zich beluisteren als een heerlijke gitaarplaat, maar het is ook een gitaarplaat die grenzen verlegt. Het Sub Pop label hoorde kennelijk iets bijzonders op de vorige albums van de band uit Montreal en had het absoluut bij het juiste eind. In het aanbod van deze week springt het eigenzinnige Junior er immers zeker uit. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Cory Hanson - I Love People - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Cory Hanson - I Love People
De Amerikaanse muzikant Cory Hanson blijft maar verrassen met soloalbums die iedere keer weer anders klinken en levert nu een album met tijdloos klinkende singer-songwriter muziek met een jaren 70 vibe af

Ik was ruim vier jaar geleden zeer gecharmeerd van Pale Horse Rider van Cory Hanson. Op dit album maakte de Amerikaanse muzikant countryrock die zo leek weggelopen uit de jaren 70 en dat klonk echt fantastisch. Na een wat steviger en complexer album (Western Cum) goot Cory Hanson het dit keer weer over een andere boeg. De muzikant uit Los Angeles vindt de inspiratie dit keer in de jaren 70 en vooral bij de grote singer-songwriters uit dit decennium, al is het werk van Frank Sinatra volgens Cory Hanson ook een belangrijke invloed. Het levert een album op dat weer totaal anders klinkt dan zijn voorgangers, maar wat mij betreft minstens net zo makkelijk vermaakt.

In het voorjaar van 2021 maakte ik voor het eerst kennis met de muziek van de Amerikaanse muzikant Cory Hanson. Zijn eerste soloalbum, The Unborn Capitalist From Limbo uit 2016, kende ik niet en ook het werk van zijn band Wand was mij eerlijk gezegd niet bekend, maar met zijn tweede soloalbum, Pale Horse Rider, maakte Cory Hanson op mij een onuitwisbare indruk.

Op het album vermaakte de Amerikaanse muzikant meedogenloos met countryrock die zo leek weggelopen uit de jaren 70. Het was countryrock met dromerige vocalen, heerlijk gitaarwerk en uiteraard een prominente rol voor de pedal steel, maar Cory Hanson verrijkte zijn countryrock ook nog eens met uitstapjes richting 60s psychedelica en 70s singer-songwriter muziek, waardoor het album van de eerste tot en met de laatste noot onweerstaanbaar klonk.

Pale Horse Rider werd in 2023 gevolgd door het album Western Cum. Het is een album dat af en toe herinnerde aan de terecht zo warm onthaalde voorganger, maar Cory Hanson koos op Western Cum ook met enige regelmaat voor veel steviger gitaarwerk, voor invloeden uit de rock en voor complex werk met een vleugje progrock. Het was absoluut even wennen, maar uiteindelijk vond ik ook Western Cum weer een indrukwekkend album.

Het is een album dat deze week wordt gevolgd door I Love People. Het is een album dat een stuk minder steviger opent dan Western Cum twee jaar geleden. Cory Hanson laat direct vanaf de eerste noten een loom en warm geluid horen, dat mij direct aansprak. Het is een geluid dat je direct mee terugneemt naar de jaren 70, waar ook Pale Horse Rider zo vaak uit kwam.

Invloeden uit de countryrock zijn nog altijd hoorbaar in de muziek van Cory Hanson, maar I Love People verwerkt vooral andere invloeden. Ik hoor zeker wat Westcoast pop en ook wat 70s softrock, maar de belangrijkste invloeden komen dit keer van de grote singer-songwriters uit de jaren 70 en uit de Laurel Canyon folk uit deze periode, met hier en daar een hint naar The Great American Songbook.

Het klinkt allemaal opvallend warm en verzorgd met veel instrumenten, af en toe een heerlijke saxofoon en nog wat extra strijkers en blazers om het geluid op I Love People nog wat voller te laten klinken. Het nieuwe album van Cory Hanson laat zich hier en daar bijna beluisteren als een vergeten Harry Nilsson album, maar de meeste grote singer-songwriters uit de jaren 70 zouden zich niet hebben hoeven schamen voor een album als I Love People.

Cory Hanson had van mij best nog een paar albums als Pale Horse Rider mogen maken, maar het is knap hoe de Amerikaanse muzikant steeds weer andere wegen in weet te slaan. Het siert de muzikant uit Los Angeles bovendien. Ik vond het stevige materiaal op Western Cum uiteindelijk toch net wat minder dan de countryrock op Pale Horse Rider en ook het tijdloze singer-songwriter materiaal op I Love People bevalt me net wat beter.

Zeker wanneer de strijkers aanzwellen is het aan de zoete kant, maar Cory Hanson blijft wat mij betreft aan de goede kant van de streep en overtuigt mij meer dan Father John Misty, die op zijn laatste albums vergelijkbare muziek maakt. Voor liefhebbers van geweldig gitaarwerk is I Love People niet het meest logische album, maar voor fans van dromerige en wat weemoedige songs met een 70s vibe is I Love People elf songs lang smullen. Erwin Zijleman

Volledige recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Cory Hanson - Pale Horse Rider - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Cory Hanson heeft een album gemaakt vol lome en vaak licht psychedelische Americana, die herinnert aan de hoogtijdagen van de 70s countryrock, maar die ook zeker eigentijds klinkt

Ik was niet bekend met het solowerk van Cory Hanson en nauwelijks bekend met het werk van zijn band Wand, maar het tweede soloalbum van de Amerikaanse muzikant is een album dat ik vanaf de eerste keer horen koester. De muzikant uit Los Angeles citeert uit de countryrock uit de jaren 70, maar sluit ook aan bij de singer-songwriter muziek uit dezelfde periode en is bovendien niet vies van psychedelica of andere accenten. Het levert een album op dat afwisselend nostalgisch en eigentijds klinkt en dat wat mij betreft mooier en mooier wordt. De instrumentatie is bijzonder fraai, de songs aansprekend, de zang op een of andere manier bijzonder. Prachtig album.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Cory Hanson - Western Cum - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Cory Hanson - Western Cum
Cory Hanson betoverde in het voorjaar van 2021 met bedwelmende psychedelische countryrock, maar gooit het nu over een andere boeg met behoorlijk stevig gitaarwerk op het bijzondere Western Cum

Ik heb op zijn minst moeten wennen aan het nieuwe album van Cory Hanson. De Amerikaanse muzikant maakte op zijn vorige album ingetogen en bedwelmend mooie muziek, maar laat de gitaren op zijn nieuwe album Western Cum flink janken. Het nieuwe album van Cory Hanson lijkt op het eerste gehoor in niets op de terecht bejubelde voorganger, maar als je wat vaker naar Western Cum luistert hoor je steeds meer overeenkomsten. Belangrijkste overeenkomst tussen de twee albums is dat Cory Hanson bijzondere muziek maakt. Het is muziek die flink put uit het verleden, maar ook met minstens één been in het heden staat. Western Cum is wat zwaardere kost dan zijn voorganger, maar uiteindelijk maakt Cory Hanson wederom indruk.

De Amerikaanse muzikant Cory Hanson haalde mijn jaarlijstje over 2021 met het werkelijk prachtige Pale Horse Rider, dat aan het eind van 2021 in heel veel jaarlijstjes opdook. En terecht, want Pale Horse Rider was een wonderschoon album, waarop de muzikant uit Los Angeles op prachtige wijze invloeden uit de 70s countryrock en psychedelica vermengde met een veelheid aan andere invloeden. Het album klonk meer dan eens als een vergeten countryrock of singer-songwriter klassieker uit de jaren 70, maar ik omschreef het album ook als een album dat Radiohead zou kunnen maken wanneer het een album opneemt in de Californische woestijn of aan de oevers van de Mississippi.

Pale Horse Rider werd na 2021 alleen maar mooier, sfeervoller en beeldender, waardoor ik een paar weken geleden met torenhoge verwachtingen begon aan het nieuwe album van de Amerikaanse muzikant. Western Cum viel me bij eerste beluistering helaas vies tegen en ik las op het Internet veel meer teleurgestelde reacties. Op zijn nieuwe album is Cory Hanson in flink wat tracks afgestapt van het sfeervolle, beeldende en betoverend mooie geluid van Pale Horse Rider en kiest hij voor een veel steviger geluid.

Ik had het album na vluchtige beluistering eerlijk gezegd al afgeschreven, maar na het lezen van een aantal zeer positieve recensies van muziekcritici die ik hoog heb zitten, heb ik Western Cum de afgelopen week meerdere keren beluisterd. Ik ben inmiddels een stuk positiever over het nieuwe album van Cory Hanson, maar dit kon alleen nadat ik mezelf had beloofd dat ik Western Cum niet zou vergelijken met Pale Horse Rider. Dat ga ik ook in deze recensie niet meer doen, want het zijn twee totaal verschillende albums.

Western Cum opent direct stevig met Wings dat begint met gitaarriffs waarvoor een Southern Rock band zich niet zou schamen. Wanneer de stem van Cory Hanson invalt krijgt zijn muziek een psychedelisch tintje, maar nu ik wat vaker naar de openingstrack heb geluisterd, keren ook de Radiohead associaties die ik eerder had bij beluistering van de muziek van Cory Hanson terug. De gitaren gaan flink los in de openingstrack en het is fraai gitaarwerk, dat aan het eind van de track voorzichtig de grenzen van de progrock benadert of zelfs overschrijdt.

Het stevige en vaak aan Southern Rock herinnerende gitaarwerk keert terug in veel tracks op Western Cum, dat bij vlagen behoorlijk ruw klinkt, maar door de meer ingetogen zang van Cory Hanson ook opvalt door veel dynamiek. De muziek van Cory Hanson heeft nog steeds een hoog jaren 70 gehalte, maar van retro is geen sprake, want ik ken geen enkel ander albums als Western Cum.

Wanneer de gitaren vervormen of zelfs compleet uit de bocht vliegen komt het nieuwe album van Cory Hanson bijna in het vizier van de garagerock, maar juist in de stevigste tracks kan de Amerikaanse muzikant schakelen naar de prachtig bedwelmende klanken die we kennen van zijn vorige album en is er opeens weer de betovering die dit album zo mooi en bijzonder maakte.

Ik heb, mede door mijn liefde voor Pale Horse Rider, flink moeten wennen aan Western Cum, maar inmiddels begrijp ik de recensies waarin ook het nieuwe album van Cory Hanson een meesterwerk wordt genoemd. Ik heb nog altijd veel momenten waarop ik zonder enige twijfel kies voor Pale Horse Rider, maar er zijn ook zeker momenten waarop Western Cum het fantastisch doet en dit worden er steeds meer. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Cotton Mather - Death Of The Cool - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De uit Austin, Texas, afkomstige band Cotton Mather maakte tussen 1994 en 2001 drie platen. De eerste en de derde maakten niet heel veel indruk, maar het in 1997 uitgebrachte Kontiki is een ware klassieker.

Bij de release van de reissue van Kontiki in 2012 schreef ik er het volgende over en daar sta ik nog steeds voor de volle 100% achter: “Op Kontiki maakt Cotton Mather muziek die kan worden omschreven als de perfecte mix van Big Star, Guided By Voices en vooral The Beatles. Het knappe van Kontiki is echter dat het de Beatles plaat is die de Fab Four nooit hebben gemaakt. Beatlesque popsongs worden op Kontiki vermengd met invloeden uit de American Underground, de powerpop en de lo-fi; invloeden die nog niet bestonden toen The Beatles aan het begin van de jaren 70 uit elkaar vielen”.

Vanwege alle aandacht voor de reissue van Kontiki blies Robert Harrison Cotton Mather in 2012 nieuw leven in en nu is de band dan terug met Death Of The Cool. In de openingstrack hoor je direct dat de band er nog steeds toe doet en hoor je bovendien dat Robert Harrison in de jaren 60 niet alleen hield van The Beatles, maar ook van The Kinks en The Who.

Vergeleken met Kontiki klinkt Death Of The Cool net wat minder gepolijst en vooralsnog maakt de plaat ook niet de onuitwisbare indruk die Kontiki direct bij eerste beluistering maakte, maar Cotton Mather maakt ook op haar comeback plaat zeker muziek die er toe doet.

Er zijn momenteel nogal wat bands die de psychedelische pop uit de jaren 60 doen herleven, maar hoeveel van deze bands slagen er in om met een serie onweerstaanbare en volstrekt tijdloze popliedjes op de proppen te komen?

Cotton Mather doet het en Death Of The Cool blijkt bovendien een verzameling ruwe diamanten. Waar de songs op Kontiki stuk voor stuk prachtig geslepen waren, mag je dit met de wat ruwere songs op de nieuwe plaat van Cotton Mather zelf doen.

Death Of The Cool verscheen een maand of twee geleden en draait hier inmiddels een maand zijn rondjes en zo langzamerhand is vrijwel alles op de plaat me dierbaar. Natuurlijk is Death Of The Cool niet zo goed of essentieel als Kontiki, maar dat is ook een plaat die in mijn lijstje met de beste platen van de afgelopen decennia staat.

In de vloedgolf aan nieuwe releases van het moment houdt de plaat zich echter vrij makkelijk staande. Heel veel aandacht zal de comeback van Cotton Mather niet gaan krijgen vrees ik, maar iedereen die Kontiki koestert moet hier zeker naar luisteren. Iedereen die Kontiki niet kent moet maar eens heel snel gaan luisteren (via de onderstaande player, rechtsonder) en vervolgens de nieuwe er bij pakken. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Cotton Mather - Wild Kingdom / Young Life E.P. - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Ik heb in 2017 zomaar twee releases van Cotton Mather gemist.

Dat is op zich niet zo gek, want de band uit Austin, Texas, is vooral bekend van een waar meesterwerk dat in 1997 zomaar uit de lucht kwam vallen.

Kontiki was in 1997 zo’n zeldzame plaat die je hele wereld op zijn kop zet. Hij zit nog altijd in het koffertje met de tien platen die mee mogen naar een onbewoond eiland en dat gaat niet zomaar veranderen.

Na Kontiki volgde in 2001 een wat minder sensationele plaat, waarna het maar liefst 15 jaar stil bleef rond de band.

In 2016 dook Cotton Mather weer op met een hele aardige plaat (Death Of The Cool) en in 2017 verschenen dus maar liefst twee releases; een volwaardig album (Wild Kingdom) en een EP (Young Life E.P.). Ze zijn me allebei ontgaan vorig jaar, maar gelukkig bieden de eerste weken van 2018 me nog voldoende tijd om te speuren naar de vergeten parels uit het jaar dat achter ons ligt.

Ook Wild Kingdom en Young Life E.P. kunnen de concurrentie met het briljante Kontiki niet aan, maar vergeleken met het merendeel van de rest van het aanbod in 2017 maakt Cotton Mather nog altijd muziek die er toe doet en die flink boven het maaiveld uit steekt.

Allereerst Wild Kingdom. Het is zoals gezegd de opvolger van het in 2016 verschenen Death Of The Cool, waarop Cotton Mather voorman Robert Harrison begon met het schrijven van 64 songs over de 64 hexagrammen uit de I Tjing, het Chinese boek der veranderingen. Wild Kingdom voegt hier nog een elftal songs aan toe en het zijn songs die net als al het andere werk van Cotton Mather klinken als de spreekwoordelijke omgevallen platenkast.

Waar Kontiki klonk als de plaat die The Beatles nooit hebben gemaakt, schiet Wild Kingdom verder door in de tijd. De plaat opent met een track die The Cars aan het eind van de jaren 70 gemaakt zouden kunnen hebben en zo roept iedere track op de plaat herinneringen op aan het rijke verleden van de popmuziek. Invloeden van de Fab Four duiken ook dit keer met grote regelmaat op, maar net als op haar vorige platen is Cotton Mather veel meer dan een Beatles tribute band. Robert Harrison verwerkt hier en daar bijna letterlijke citaten uit de jaren 60 en 70 in zijn muziek, maar slaat ook andere wegen in, waaronder flink wat wegen richting de new wave uit de latere jaren 70.

Het levert gitaarmuziek op die niet alleen goed is voor allerlei associaties, maar ook voor heel veel genot. Cotton Mather schudt de geniale popliedjes uit de hoge hoed alsof het niets is, maar wat is het knap wat de band op Wild Kingdom doet. Natuurlijk vergeleek ik de plaat in eerste instantie met Kontiki en dat blijft een lastige vergelijking. Op zichzelf staand beoordeeld is ook Wild Kingdom echter weer een fantastische plaat vol popsongs waarvan je alleen maar kunt houden.

Na de 11 songs van Wild Kingdom was de inspiratie van Robert Harrison kennelijk nog niet op, want later in 2017 kwam Cotton Mather ook nog eens met een EP met zes songs op de proppen.

Ook op deze EP laat Cotton Mather zich beïnvloeden door powerpop, new wave en hier en daar wat 80s pop (in de openingstrack duiken referenties naar The Cult en Icehouse op), maar uiteraard worden ook de groten uit de jaren 60 en 70 niet vergeten.

In 2017 heb ik al met al 17 popsongs van Cotton Mather gemist en er zitten flink wat memorabele popsongs tussen.

Wild Kingdom en Young Life E.P. zijn bovendien een goede aanleiding om Kontiki weer eens uit de kast te pakken en wat is dat nog steeds een meesterwerk. Wereldberoemd is Robert Harrison er helaas niet mee geworden, maar wat heeft hij nu al een indrukwekkend oeuvre op zijn naam staan. En hij heeft nog flink wat hexagrammen uit de I Tjing op zijn todo lijst staan. Hopelijk levert het in 2018 een nieuw Cotton Mather album op en hopelijk let ik dit jaar wat beter op. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Cotton Mather - Wild Kingdom / Young Life E.P. - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Ik heb in 2017 zomaar twee releases van Cotton Mather gemist.

Dat is op zich niet zo gek, want de band uit Austin, Texas, is vooral bekend van een waar meesterwerk dat in 1997 zomaar uit de lucht kwam vallen.

Kontiki was in 1997 zo’n zeldzame plaat die je hele wereld op zijn kop zet. Hij zit nog altijd in het koffertje met de tien platen die mee mogen naar een onbewoond eiland en dat gaat niet zomaar veranderen.

Na Kontiki volgde in 2001 een wat minder sensationele plaat, waarna het maar liefst 15 jaar stil bleef rond de band.

In 2016 dook Cotton Mather weer op met een hele aardige plaat (Death Of The Cool) en in 2017 verschenen dus maar liefst twee releases; een volwaardig album (Wild Kingdom) en een EP (Young Life E.P.). Ze zijn me allebei ontgaan vorig jaar, maar gelukkig bieden de eerste weken van 2018 me nog voldoende tijd om te speuren naar de vergeten parels uit het jaar dat achter ons ligt.

Ook Wild Kingdom en Young Life E.P. kunnen de concurrentie met het briljante Kontiki niet aan, maar vergeleken met het merendeel van de rest van het aanbod in 2017 maakt Cotton Mather nog altijd muziek die er toe doet en die flink boven het maaiveld uit steekt.

Allereerst Wild Kingdom. Het is zoals gezegd de opvolger van het in 2016 verschenen Death Of The Cool, waarop Cotton Mather voorman Robert Harrison begon met het schrijven van 64 songs over de 64 hexagrammen uit de I Tjing, het Chinese boek der veranderingen. Wild Kingdom voegt hier nog een elftal songs aan toe en het zijn songs die net als al het andere werk van Cotton Mather klinken als de spreekwoordelijke omgevallen platenkast.

Waar Kontiki klonk als de plaat die The Beatles nooit hebben gemaakt, schiet Wild Kingdom verder door in de tijd. De plaat opent met een track die The Cars aan het eind van de jaren 70 gemaakt zouden kunnen hebben en zo roept iedere track op de plaat herinneringen op aan het rijke verleden van de popmuziek. Invloeden van de Fab Four duiken ook dit keer met grote regelmaat op, maar net als op haar vorige platen is Cotton Mather veel meer dan een Beatles tribute band. Robert Harrison verwerkt hier en daar bijna letterlijke citaten uit de jaren 60 en 70 in zijn muziek, maar slaat ook andere wegen in, waaronder flink wat wegen richting de new wave uit de latere jaren 70.

Het levert gitaarmuziek op die niet alleen goed is voor allerlei associaties, maar ook voor heel veel genot. Cotton Mather schudt de geniale popliedjes uit de hoge hoed alsof het niets is, maar wat is het knap wat de band op Wild Kingdom doet. Natuurlijk vergeleek ik de plaat in eerste instantie met Kontiki en dat blijft een lastige vergelijking. Op zichzelf staand beoordeeld is ook Wild Kingdom echter weer een fantastische plaat vol popsongs waarvan je alleen maar kunt houden.

Na de 11 songs van Wild Kingdom was de inspiratie van Robert Harrison kennelijk nog niet op, want later in 2017 kwam Cotton Mather ook nog eens met een EP met zes songs op de proppen.

Ook op deze EP laat Cotton Mather zich beïnvloeden door powerpop, new wave en hier en daar wat 80s pop (in de openingstrack duiken referenties naar The Cult en Icehouse op), maar uiteraard worden ook de groten uit de jaren 60 en 70 niet vergeten.

In 2017 heb ik al met al 17 popsongs van Cotton Mather gemist en er zitten flink wat memorabele popsongs tussen.

Wild Kingdom en Young Life E.P. zijn bovendien een goede aanleiding om Kontiki weer eens uit de kast te pakken en wat is dat nog steeds een meesterwerk. Wereldberoemd is Robert Harrison er helaas niet mee geworden, maar wat heeft hij nu al een indrukwekkend oeuvre op zijn naam staan. En hij heeft nog flink wat hexagrammen uit de I Tjing op zijn todo lijst staan. Hopelijk levert het in 2018 een nieuw Cotton Mather album op en hopelijk let ik dit jaar wat beter op. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Courtney Barnett - Sometimes I Sit And Think, And Sometimes I Just Sit - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Moet ik Sometimes I Sit And Think, And Sometimes I Just Sit nu echt gaan bespreken als het debuut van Courtney Barnett? Feitelijk is het misschien juist, maar het uit twee EP’s samengestelde en in 2013 verschenen The Double EP: A Sea Of Split Peas was zowel qua aantal songs als qua speelduur een meer dan volwaardig debuut en heeft Courtney Barnett bovendien al lang op de kaart gezet als één van de smaakmakers van de huidige indie-scene.

The Double EP: A Sea Of Split Peas deed mij afwisselend denken aan Patti Smith, Liz Phair en PJ Harvey en maakte indruk met zowel ingetogen als wat meer uptempo popsongs, die stuk voor stuk een opvallend en eigenzinnig geluid lieten horen.

Persoonlijk was ik bang dat Sometimes I Sit And Think, And Sometimes I Just Sit een net wat meer platgeslagen geluid zou laten horen, terwijl de stekeligheid en dynamiek nu juist de sterke punten waren van de EP’s waarmee Courtney Barnett debuteerde. Na beluistering van Sometimes I Sit And Think, And Sometimes I Just Sit kan ik concluderen dat deze angst ongegrond was.

Op haar nieuwe plaat kiest Courtney Barnett immers voor net wat meer scherpe randjes en liggen de uitersten van haar EP’s juist nog wat verder uit elkaar. Sometimes I Sit And Think, And Sometimes I Just Sit bevat een aantal verrassend rauwe tracks, maar biedt ook ruimte aan meer tot zelfs uiterst ingetogen tracks. Welke richting Courtney Barnett ook kiest, haar songs zijn altijd eigenzinnig en avontuurlijk, maar liggen op hetzelfde moment ook goed in het gehoor.

Vergeleken met de inmiddels al meer dan twee jaar oude EP’s laat Courtney Barnett op haar nieuwe plaat groei horen. In muzikaal opzicht is Sometimes I Sit And Think, And Sometimes I Just Sit net wat overtuigender en ook de vocalen klinken net wat zelfverzekerder, zeker wanneer Courtney Barnett afstapt van de ‘spoken word’ voordracht. Gelukkig heeft Courtney Barnett vastgehouden aan het evenwicht tussen stevigere en juist vrij ingetogen songs. Omdat een aantal van de tracks wat rauwer is dan we van haar gewend zijn, neemt ze in de meer ingetogen songs juist wat extra gas terug.

Waar The Double EP: A Sea Of Split Peas nog nadrukkelijk de vergelijking met de muziek van anderen opriep, blijft dat dit keer vrijwel uit. Sometimes I Sit And Think, And Sometimes I Just Sit bevat de Courtney Barnett songs die we van haar verwacht hadden of beter gezegd, waarop we stiekem gehoopt hadden.

Na een aantal redelijk stekelige tracks verrast Courtney Barnett met een song met wat meer rootsinvloeden en ook hierin kan ze uitstekend uit de voeten, al is het maar omdat de Australische singer-songwriter de afgelopen twee jaar zoals gezegd beter is gaan zingen. Zowel de stekelige uptempo songs als de wat meer roots-georiënteerde songs vallen op door prachtig gitaarwerk, dat zo af en toe lekker los mag gaan. En alsof het nog niet genoeg is, verrast Courtney Barnett ook nog eens met geweldige teksten vol messcherpe observaties.

Na herhaalde beluistering van Sometimes I Sit And Think, And Sometimes I Just Sit weet ik dat de liefhebbers van eigenzinnige indie-rock Courtney Barnett vorig jaar terecht hebben omarmd. Sometimes I Sit And Think, And Sometimes I Just Sit is immers een plaat die voldoet aan alle verwachtingen en deze zelfs met enige regelmaat overtreft. Noem het een droomdebuut, maar wat mij betreft is Courtney Barnett deze fase al lang voorbij en heeft ze haar eerste meesterwerk afgeleverd. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Courtney Barnett - Tell Me How You Really Feel - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Er komt momenteel zoveel uit dat iedere plaat die bij eerste beluistering maar wat tegenvalt direct uit beeld is. Dat is jammer, want sommige platen hebben net wat meer tijd nodig dan andere of moet je niet vergelijken met zijn voorgangers. Het gaat allebei op voor Tell Me How You Really Feel van Courtney Barnett.

De eerste twee platen van de Australische singer-songwriter heb ik heel hoog zitten. Zowel The Double EP: A Sea Of Split Peas uit 2013 en Sometimes I Sit And Think, And Sometimes I Just Sit uit 2015 waren voor mij onbetwiste jaarlijstjesplaten en horen zelfs tot het beste dat het afgelopen decennium heeft voortgebracht.

De plaat die Courtney Barnett vorig jaar uitbracht met Kurt Vile deed me echter niet zoveel en het vorige maand verschenen Tell Me How You Really Feel deed me bij eerste beluistering zelfs helemaal niets. Ik heb het echt geprobeerd, maar de meeste songs op de nieuwe plaat van Courtney Barnett vond ik vorige maand saai en ongeïnspireerd. Omdat flink wat recensies mijn oordeel bevestigden verdween de nieuwe Courtnet Barnett op de stapel, maar vanwege mijn enorme zwak en bewondering voor haar eerste twee platen, heb ik het een paar dagen geleden toch nog maar eens geprobeerd met Tell Me How You Really Feel.

Het gekke is dat het kwartje nu vrij makkelijk viel. De songs die ik eerder saai en wat sloom vond, waren nu opeens broeierig en bezwerend, terwijl de songs die ik eerder vlak en ongeïnspireerd vond nu opeens binnen kwamen als rauw en oorspronkelijk. Het is een opvallende twist, die bewijst dat je een plaat altijd nog eens terug moet laten komen als je gemoedstoestand of het weer anders is.

De nieuwe van Courtney Barnett blijft echter een bijzonder geval. Waar haar vorige platen juist werden getypeerd door eigenzinnige en uitvoerig buiten de lijntjes kleurende songs, die je absoluut meerdere keren moest horen, kiest ze op Tell Me How You Really Feel voor een wat toegankelijker geluid. De singer-songwriter uit Melbourne strooit driftig met lekker in het gehoor liggende rocksongs en laat hierin horen dat ze als gitarist enorm is gegroeid.

Op hetzelfde moment is Tell Me How You Really Feel een persoonlijkere en bij vlagen dieper gravende plaat dan zijn voorgangers. Het tempo op de plaat ligt soms laag, maar de songs van Courtney Barnett zijn dit keer ook behoorlijk explosief en ontsporen vaak in heerlijk gitaarwerk.

De songs die me een paar weken geleden weinig tot niets deden, dringen zich inmiddels steeds aangenamer op en wat een paar weken geleden nog vlak klonk, klinkt nu heerlijk melodieus. Ik heb ook nog eens het idee dat Tell Me How You Really Feel nog wel even door kan groeien, want ik blijf maar dingen horen waar ik heel blij van word.

Ik begrijp nog steeds niet hoe ik in een paar weken zo van mening kan veranderen, al zijn er natuurlijk ook zat platen die ik bejubel, maar waar ik een paar weken later op ben uitgekeken. Iedereen die Courtney Barnett vorige maand in ieder geval tijdelijk afschreef adviseer ik om haar nieuwe plaat er nog eens bij te pakken, want volgens mij heeft de Australische het toch weer geflikt. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Courtney Barnett - Things Take Time, Take Time - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Courtney Barnett - Things Take Time, Take Time
Courtney Barnett kiest ook op album nummer drie voor een geluid dat afwijkt van haar bejubelde debuutalbum, wat haar niet in dank wordt afgenomen, maar dit is echt een prima album

In eerste instantie viel Things Take Time, Take Time van Courtney Barnett ook mij wat tegen. De Australische muzikante klinkt misschien niet meer zo fel en stekelig als op haar debuutalbum, maar nu ik het album veel vaker heb beluisterd, valt er steeds meer op zijn plek en vind ik de derde van Courtney Barnett mooier en mooier. De soms echt nog wel stekelige songs van de Australische muzikante klinken wat meer ingetogen en netter, maar het zijn stuk voor stuk songs die veel te bieden hebben. Zeker bij beluistering met de koptelefoon dringt ook Things Take Time, Take Time zich weer makkelijk en bij mij ook steeds genadelozer op. En volgens mij groeit dit album nog wel even door.

Onlangs verscheen Things Take Time, Take Time, het derde album van Courtney Barnett. De Australische muzikante schaarde zich met haar debuutalbum Sometimes I Sit And Think, And Sometimes I Just Sit, dat volgde op twee geweldige EP’s, direct onder de lievelingen van de muziekcritici en de liefhebbers van puntige indierock. Daar viel niets op af te dingen. Het debuut van Courtney Barnett was en is een geweldig debuut vol stekelige rocksongs zonder opsmuk en hier en daar een vleugje roots.

Op het in de lente van 2018 verschenen Tell Me How You Really Feel koos Courtney Barnett voor een wat meer ingetogen en een zich wat langzamer voortslepend en soms wat broeierig geluid, dat bij de critici en een deel van de fans veel minder in de smaak viel. Ik was in eerste instantie zelf ook niet onder de indruk van het album, maar na herhaalde beluistering begon ik steeds meer moois te horen op Tell Me How You Really Feel en heb ik het album toch omarmd.

Een deel van de critici en fans is ook niet mals over het onlangs verschenen Things Take Time, Take Time, dat veilig, mainstream of zelfs bloedeloos en saai wordt genoemd. Helemaal eens zijn de critici het dit keer overigens niet, want het derde album van de Australische muzikante wordt hier en daar ook uitvoerig bejubeld en ik ben het album ook al in wat vroege jaarlijstjes tegengekomen.

Mijn eerste indruk van het album was ook zeker niet positief, maar net als het tweede album van Courtney Barnett is ook album nummer drie er een die meerdere kansen verdient. Things Take Time, Take Time borduurt deels voort op het tweede album van de Australische muzikante, maar laat een minder broeierig geluid horen.

Courtney Barnett nam de ruwe versies van de songs voor het album op met gitaar en een ritmebox en die twee instrumenten vormen ook de basis voor de instrumentatie op de definitieve versie van Things Take Time, Take Time. Het klinkt allemaal een stuk minder ruw en stekelig en ook een stuk minder energiek dan de songs op het debuut album, maar hoe vaker ik naar de songs op het derde album van de Australische muzikante luister, hoe meer er op zijn plek valt.

De wat laidback songs op het album ademen de sfeer van de lockdowns die ons het afgelopen anderhalf jaar troffen en dat is ook precies de periode waarin Courtney Barnett haar album opnam. Songs die in het begin misschien wat lusteloos of gewoontjes klinken, komen bij herhaalde beluistering steeds meer tot leven en hoewel Things Take Time, Take Time geen typisch koptelefoon album lijkt, komt het album bij wat aandachtigere beluistering wel makkelijker tot leven.

Hoe vaker ik naar Things Take Time, Take Time luister, hoe mooier de songs worden en hoe beter de bijzondere sfeer op het album me bevalt. Alle muziek die Courtney Barnett sinds haar debuutalbum heeft gemaakt wordt langs de maatlat van dit debuut gelegd en dat is misschien niet verstandig, al zijn de verschillen met dit debuut ook weer niet zo groot als op veel plekken wordt gesuggereerd, want ik hoor toch ook een aantal songs die best stekelig genoemd mogen worden.

Things Take Time, Take Time staat vol met mooie en intieme gitaarsongs, die misschien de scherpe randjes hier en daar wat missen, maar die nog steeds het unieke stempel van Courtney Barnett bevatten. Ik moest er zelf ook even aan wennen, maar ik ben inmiddels echt helemaal om. Prachtplaat. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Courtney Hale-Revia - Growing Pains - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Courtney Hale-Revia - Growing Pains
Vanuit het diepe zuiden van Texas maakt Courtney Hale-Revia op Growing Pains indruk met een gloedvol ingekleurd rootsalbum, mooie persoonlijke songs en een zeer aansprekende stem vol gevoel

Rootsalbums zijn er momenteel in overvloed, waardoor er wel eens een uitstekend album buiten de boot valt. Growing Pains van Courtney Hale-Revia had makkelijk zo’n album kunnen zijn, maar gelukkig wees een jaarlijstje me op dit uitstekende album, dat eind vorig jaar verscheen. Growing Pains is een wat traditioneel aandoend rootsalbum met vooral invloeden uit de folk en de country, maar de fraaie instrumentatie met een hoofdrol voor gitaren spreekt al snel tot de verbeelding, net als de persoonlijke songs. De meeste overtuiging komt echter van de mooie en karakteristieke stem van de Texaanse muzikante, die het album van Courtney Hale-Revia optilt tot grote hoogten.

In een wat obscuur country jaarlijstje kwam ik Growing Pains van Courtney Hale-Revia tegen. Het is zo te zien al het derde album van de Amerikaanse muzikante, maar ik ben haar naam volgens mij nog niet eerder tegen gekomen, waardoor ik ook haar vorig jaar verschenen album Growing Pains heb gemist.

Courtney Hale-Revia woont in Beaumont in het diepe zuiden van Texas, vlak bij de Golf van Mexico. Het is een plek die met enige regelmaat overstroomt, waardoor het leven er zwaar en ingewikkeld is. Het is daarom een plek die Courtney Hale-Revia in haar dromen al vele malen is ontvlucht, zeker toen ze nog niet volwassen was, maar ze woont er, ook tot haar eigen verbazing, nog steeds. In Beaumont combineert Courtney Hale-Revia het moederschap en een baan als lerares met het muzikantenbestaan. Ze runt er een podium voor muzikanten uit de regio en maakt zelf albums.

Growing Pains is een album dat ik bij eerste beluistering wat aan de traditionele kant vond, maar het is ook een album dat iets heeft, waardoor ik toch ben blijven luisteren naar de muziek van de Texaanse muzikante. Inmiddels heeft Growing Pains wat mij betreft meer dan iets, waardoor ik behoorlijk enthousiast ben geworden over het album.

Om te beginnen beschikt Courtney Hale-Revia over een prachtige stem. Het is een stem die gemaakt is voor het soort Amerikaanse rootsmuziek dat ze maakt, maar het is ook een stem met een karakteristiek eigen geluid. Het is een warme stem, maar het is ook een stem vol gevoel en melancholie. De zang op Growing Pains doet me af en toe denken aan Natalie Merchant en laat dit nu net een van mijn favoriete stemmen zijn. Het is een vergelijking die overigens maar heel af en toe op gaat, maar het was genoeg om me over de streep te trekken.

De emotie in de stem van de Texaanse muzikante is er niet voor niets, want naast dagelijkse beslommeringen worden ook het ingewikkelde leven in het diepe zuiden van Texas en de dood van haar vader bezongen. De vader van Courtney Hale-Revia, overigens zelf ook een singer-songwriter, overleed aan corona, dat de gemeenschap van Beaumont zwaar trof.

Het voorziet de songs op Growing Pains van een stevige emotionele lading. Het is naast de zang een van de sterkste punten van het album, maar Courtney Hale-Revia heeft meer te bieden. Growing Pains klinkt op het eerste gehoor zoals gezegd wat traditioneel, maar het album is zeer smaakvol ingekleurd, met flink wat prima gitaarwerk en de violen die het zo goed doen in de genres die de Amerikaanse muzikante bestrijkt.

Dat zijn er overigens heel wat, want Courtney Hale-Revia kan uit de voeten met country en folk, maar sleept er af en toe ook nog wat omliggende genres bij, als rootsrock en honky tonk, met name in de wat stevigere en uptempo songs. Het mooist vind ik echter de tranentrekkende ballads waarin de viool jankt en je de melancholie met bakken van Growing Pains kunt af scheppen.

Hoe vaker ik naar Growing Pains luister, hoe meer ik gecharmeerd raak van de zang, de authentiek klinkende instrumentatie en de persoonlijke songs. Courtney Hale-Revia heeft, ver van Nashville, een sterk en verrassend veelzijdig rootsalbum gemaakt, waar flink wat zangeressen in Nashville een puntje aan kunnen zeggen. Alle reden om deze Texaanse muzikante in de gaten te gaan houden. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Courtney Hartman - With You - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Courtney Hartman - With You
De Amerikaanse muzikante Courtney Hartman heeft met With You een wonderschoon album gemaakt, dat helaas wat tussen wal en schip is gevallen, maar de donkere maanden van het jaar echt prachtig kan verlichten

Zelden heb ik een album gehoord waaraan door zoveel muzikanten is meegewerkt maar dat desondanks zo sober en subtiel klinkt. De stem van Courtney Hartman is op With You vooral zacht, maar wordt fraai gecombineerd met flink wat andere vrouwenstemmen. Ook de muziek op het album is behoorlijk sober, maar het is ook wonderschone muziek vol subtiele details. De songs van Courtney Hartman vragen absoluut om gewenning, maar als je eenmaal gewend bent aan haar stem en de bijzondere muzikale setting, worden de songs op het derde album van de muzikante uit Eau Claire, Wisconsin, heel snel mooier en indrukwekkender. Echt een bijzonder album.

With You van Courtney Hartman verscheen twee weken geleden, maar kwam met enige vertraging op de streaming media platforms terecht. Dat lijkt een klein dingetje, maar het heeft er ongetwijfeld aan bijgedragen dat er tot dusver weinig aandacht was voor het album van de Amerikaanse muzikante. Zelf had ik het album eerlijk gezegd ook alweer doorgestreept toen ik niet aantrof op de streaming media platforms in de week van de release, maar bij toeval kwam ik het album toch nog tegen op Spotify.

De naam Courtney Hartman kwam als eens voor op de krenten uit de pop, want in 2023 was haar stem prominent aanwezig op het album Stranger To The Feeling van Taylor Ashton (nog steeds een aanrader overigens). Courtney Hartman maakte ook een album met deze Taylor Ashton en bracht voor With You ook al twee soloalbums uit. With You is mijn eerste kennismaking met de solomuzikante Courtney Hartman en het is wat mij betreft een bijzonder album.

Het is ook een ambitieus album, want de muzikante uit Eau Claire, Wisconsin, heeft flink wat muzikanten en studiotechnici uitgenodigd voor haar derde album. Zo wist ze een aantal aansprekende gastvocalisten te strikken, onder wie Tift Merritt, Michaela Anne, Emily Frantz , Phoebe Hunt, Watchhouse en Rachel Sermanni. Het zijn zangeressen van naam en faam, die de stem van Courtney Hartman prachtig ondersteunen, wat met grotere regelmaat fraaie harmonieën oplevert.

De gastzangeressen doen dit ondersteunen overigens op zeer subtiele wijze, want de stem van Courtney Hartman, die zelf in alle songs het voortouw neemt, is zacht en gevoelig. Ik was niet direct gecharmeerd van de zang op With You, maar naarmate ik het album vaker hoor komt de zachte zang van de Amerikaanse muzikante makkelijker binnen.

With You is in vocaal opzicht een subtiel album en dat is het ook in muzikaal opzicht. De songs op het derde album van Courtney Hartman zijn voorzien van een voornamelijk ingetogen en zeer subtiel geluid. Dat betekent zeker niet dat With You een Spartaans klinkend album is, want de muziek op het album is zeer smaakvol en rijk in detail. Net als de stem van Courtney Hartman dringt de instrumentatie op With You zich niet nadrukkelijk op, maar de sfeervolle en wat stemmige klanken op het album komen beter tot zijn recht wanneer je de songs van Courtney Hartman vaker hoort.

With You is een album dat gemaakt is voor de vroege ochtend en de late avond en het is bovendien een album dat het goed doet in het huidige seizoen, maar het is ook een album dat het verdient om met aandacht te worden beluisterd. Bij aandachtige beluistering komt de muziek op With You makkelijker tot leven en hoor je goed hoe mooi de stem van Courtney Hartman is.

With You kwam er naar verluidt niet zonder slag of stoot, maar het resultaat mag er zijn. Naast de zang en de muziek zijn ook de songs op het album van hoog niveau. Courtney Hartman deed hiervoor onder andere een beroep als geweldige songwriters als Saran Siskind, Tift Merritt, Ana Egge, Emily Frantz en Dawn Landes, maar ook bij het schrijven van de songs had ze zelf de meeste touwtjes in handen.

Het levert een album op dat past in het hokje Amerikaanse rootsmuziek, maar dat anders klinkt dan de meeste andere albums in dit genre. Het zou echt doodzonde zijn als dit mooie en bijzondere album zou ondersneeuwen. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Courtney Jaye - Hymns And Hallelucinations - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Courtney Jaye - Hymns And Hallelucinations
De Amerikaanse muzikante Courtney Jaye heeft met Hymns And Hallelucinations een album gemaakt dat past in het hokje Amerikaanse rootsmuziek, maar dat toch totaal anders klinkt dan andere albums in het genre

Bij eerste beluistering wist ik niet wat ik aan moest met Hymns And Hallelucinations van de Amerikaanse muzikante Courtney Jaye. Het album dat ze zelf omschrijft als “spiritual music for weirdos” liet absoluut mooie dingen horen, maar klonk ook atypisch. Inmiddels ben ik helemaal gewend aan de spirituele muziek van Courtney Jay en vind ik haar nieuwe album alleen maar mooier worden. Hymns And Hallelucinations is gemaakt met een aantal muzikale zwaargewichten, die iedere song op het album weer net wat anders inkleuren. Courtney Jay zingt verder prachtig en laat ook nog eens horen dat ze in meerdere genres uit de voeten kan. Het levert een bijzonder maar echt prachtig rootsalbum op.

Ook de afgelopen week verschenen er weer flink wat albums waarop het label ‘Amerikaanse rootsmuziek’ geplakt kan worden, maar albums in dit genre zijn er in vele soorten en maten. Ik had ook de afgelopen week weer twee albums in handen die precies passen bij mijn smaak, maar er waren ook albums in het genre die ik wat of veel te traditioneel vond of die ik juist teveel tegen de pop aan vond leunen.

En ik had Hymns And Hallelucinations van Courtney Jaye. Het is een album dat in het hokje Amerikaanse rootsmuziek past, maar het is ook zweveriger en bij vlagen bombastischer dan het gemiddelde album in het genre. Mijn worsteling met de muziek van Courtney Jaye is overigens niet nieuw, want ik probeerde het ook met een aantal van haar vorige albums, zonder een heel positief resultaat. Ook Hymns And Hallelucinations is een album dat ik meerdere keren terzijde heb geschoven, maar het nieuwe album van de muzikante, die haar tijd verdeeld tussen Kauai, Hawaï, en Los Angeles, California, wist me uiteindelijk toch vrij makkelijk te overtuigen.

Hymns And Hallelucinations werd opgenomen in Nashville, Tennessee, met een aantal uitstekende muzikanten, maar het album klinkt anders dan de meeste andere rootsalbums die in Nashville worden gemaakt. Het is ook niet de typische Nashville crew die de Amerikaanse muzikante verzamelde voor haar nieuwe album en dat hoor je in de knappe mix van de gerenommeerde producer Tucker Martine.

Courtney Jaye heeft op haar nieuwe album een voorkeur voor folk en country, maar ze schakelt makkelijk naar omliggende genres, waaronder gospel, en maakt bovendien muziek die vaak een wat psychedelisch tintje heeft of op kan schuiven richting pop en rock. Afgaande op de titels van de tracks op het album lijkt Hymns And Hallelucinations een religieus album, maar Courtney Jaye omschrijft haar album zelf als “spiritual music for weirdos”.

Omdat het een album is dat niet lijkt op het gemiddelde album in het genre en ook meer dan eens niet van deze tijd lijkt, maar uit een ver verleden lijkt te komen, duurde het even voor ik gewend was aan Hymns And Hallelucinations, maar inmiddels ben ik onder de indruk van de muziek van Courtney Jaye.

De Amerikaanse muzikante heeft een album gemaakt dat gevarieerd en vaak op bijzondere wijze is ingekleurd, waarbij invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek fraai worden gecombineerd met klanken die je normaal gesproken niet tegen komt in het genre. Courtney Jaye beschikt bovendien over een hele mooie stem en zingt met veel gevoel, waardoor ze je makkelijk haar muziek in sleurt.

Van de spirituele teksten op het album kan ik nog niet altijd chocola maken, maar ze zijn zeker interessant en voorzien de songs op het album van een bijzondere extra dimensie. Ik heb voor de zekerheid de vorige albums van Courtney Jaye er nog eens (digitaal) bij gepakt, en deze vallen me zeker niet tegen, maar doen een stuk minder met me dan het knappe Hymns And Hallelucinations, dat zich na een wat aarzelende start steeds meer opdringt. Het was Isaiah "Ikey" Owens, toetsenist van The Mars Volta en de band van Jack White, die Courtney Jaye ooit inspireerde tot het maken van dit album. Bijna acht jaar na zijn dood is dit bijzondere album inderdaad verschenen. Erwin Zijleman

Recensie op: De krenten uit de pop: Courtney Marie Andrews - Honest Life - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Courtney Marie Andrews is een uit Phoenix, Arizona, afkomstige singer-songwriter, die sinds haar 13e songs schrijft en vanaf haar 15e op het podium staat.

Ze is inmiddels 26, heeft al zes platen op haar naam staan en is, via België (!), in Seattle, Washington, terecht gekomen.

Heel veel aandacht heeft Courtney Marie Andrews nog niet getrokken met haar muziek, mede omdat ze haar platen tot vorig jaar niet beschikbaar maakte via streaming diensten als Spotify en Apple Music.

Dat is aan de ene kant begrijpelijk, maar aan de andere kant loop je als muzikant hopeloos achter de feiten aan en bereik je niet de doelgroep die je wilt bereiken, waarna de obscuriteit lonkt.

Dat heeft Courtney Marie Andrews kennelijk ook ingezien, want het vorig jaar al in de Verenigde Staten verschenen en hier nauwelijks opgemerkte Honest Life, krijgt nu niet alleen een Nederlandse release, maar is gelukkig ook via de streaming diensten te beluisteren.

Hopelijk levert het de Amerikaanse singer-songwriter de aandacht op die ze verdient, want Honest Life is echt een prachtplaat.

Op Honest Life maakt Courtney Marie Andrews vooral indruk met haar stem. Het is een krachtige stem vol emotie en doorleving en dus geknipt voor de genres waarin ze opereert; folk en country. Het is een stem die af en toe lijkt op die van Emmylou Harris, maar het doet me nog het meest denken aan Maria McKee, die helaas maar één geweldige countryplaat maakte en daarna uitweek naar andere genres, maar vooral onzichtbaar werd.

In muzikaal opzicht hoor ik ook wel wat raakvlakken met de muziek die Joni Mitchell in haar jonge jaren maakte in de Laurel Canyon, maar de songs van Courtney Marie Andrews zijn over het algemeen wel wat toegankelijker.

Het zijn songs die opvallen door een prachtig stemmige en voornamelijk ingetogen instrumentatie, waarin gitaren en piano rustig voortkabbelen, maar de gitaren ook wel eens voorzichtig uit mogen halen en strijkers en pedal steel bijzonder fraaie en doeltreffende accenten zetten.

Wat verder opvalt is dat de songs van Courtney Marie Andrews zeer persoonlijk zijn en mede hierdoor met hart en ziel worden vertolkt. Het geeft Honest Life een bijzondere lading en het is deze emotionele lading die platen in dit genre zo bijzonder maakt. De songs zelf zijn tenslotte ook nog eens van een bijzonder hoog niveau en volstrekt tijdloos.

De cover van de plaat herinnert aan de jaren 70 en ook in muzikaal opzicht neemt Courtney Marie Andrews je op deze mooie en indringende plaat mee terug naar het verleden. Ze doet dit wat mij betreft op zeer imponerende wijze en steekt met Honest Life een aantal grootheden naar de kroon. Dat we nog veel van haar gaan horen lijkt me zeker. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Courtney Marie Andrews - Loose Future - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Courtney Marie Andrews - Loose Future
Courtney Marie Andrews leverde de afgelopen jaren een aantal fantastische albums af, maar op het weergaloze Loose Future overtreft de jonge Amerikaanse singer-songwriter zichzelf echt op alle fronten

Het duurde even voordat Courtney Marie Andrews doorbrak naar een groter publiek, maar vervolgens was er ook geen houden aan. Loose Future, al het negende album van de pas 31 jaar oude muzikante, is nog veel beter dan zijn voorgangers. De net wat lichtvoetiger klinkende songs op het album zijn ijzersterk, de muziek van Courtney Andrews is dit keer echt prachtig ingekleurd en de muzikante uit Phoenix, Arizona, zingt niet alleen de sterren van de hemel, maar zingt ook nog eens met veel emotie. In een paar jaar tijd is Courtney Marie Andrews van een obscuur talent uitgegroeid tot een grote belofte voor de toekomst, maar met het onbetwiste jaarlijstjesalbum Loose Future hoort ze echt bij de allerbesten in het genre.

De Amerikaanse singer-songwriter Courtney Marie Andrews had al vijf albums op haar naam staan toen ze in 2016 dan eindelijk doorbrak met het uitstekende Honest Life. Het zesde album van de muzikante uit Phoenix, Arizona, schaarde Courtney Marie Andrews onder de grote beloften van de Amerikaanse rootsmuziek en die status bevestigde ze met het in 2018 uitgebrachte May Your Kindness Remain en het in 2020 verschenen Old Flowers.

Deze week keert Courtney Marie Andrews terug met alweer haar negende album, wat een knappe prestatie is voor een pas 31 jaar oude muzikante. Met de kwantiteit zit het dus wel goed bij de singer-songwriter uit Arizona, maar ook in kwalitatief opzicht baart de Amerikaanse muzikante opzien. Courtney Marie Andrews schaarde zich met haar vorige albums zoals gezegd onder de grote beloften binnen de Amerikaanse rootsmuziek, maar met het deze week verschenen Loose Future is ze de belofte ver voorbij.

Zeker de vorige drie albums waren prachtig, maar Loose Future is echt op alle fronten beter en laat een muzikante horen die binnen de Amerikaanse rootsmuziek moet worden gerekend tot het allerbeste dat momenteel beschikbaar is. Ik heb het nieuwe album van Courtney Marie Andrews al een tijdje in mijn bezit en ben inmiddels hopeloos verliefd op iedere seconde van de 32 minuten en 36 seconden muziek op het album. De toch wat beperkte speelduur is echt het enige negatieve dat ik kan zeggen over Loose Future.

Ook op haar nieuwe album laat Courtney Marie Andrews weer horen dat ze moet worden gerekend tot de allerbeste rootszangeressen van het moment. De Amerikaanse muzikante beschikt niet alleen over een prachtige stem, maar ze zingt op Loose Future ook met veel emotie en precisie, waardoor de prachtige vocalen je keer op keer in het hart raken en herinneringen oproepen aan de grootheden in het genre.

De zang op het nieuwe album van Courtney Marie Andrews is wonderschoon, maar ook in muzikaal en productioneel opzicht maakt het album makkelijk indruk. Loose Future werd gemaakt met producer en multi-instrumentalist Sam Evian en muzikanten Josh Kaufman (Bonny Light Horseman) en Chris Bear (Grizzly Bear) en klinkt een stuk minder traditioneel dan de vorige albums van Courtney Marie Andrews. Het net wat lichtvoetigere geluid zal echter zeker in de smaak vallen bij liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek.

Courtney Marie Andrews nam net wat meer tijd voor het opnemen van haar nieuwe album en dat hoor je in het ontspannen geluid, dat continu het oor streelt. Waar haar vorige album nog in het teken stond van het einde van een relatie, lachen het leven en de liefde Courtney Marie Andrews weer toe op haar nieuwe album, dat hierdoor net wat luchtiger klinkt, al is een wolkje melancholie nooit ver weg.

Loose Future staat ook nog eens vol met songs die stuk voor stuk direct zorgen voor vlinders in de buik, maar het zijn ook songs waar je vervolgens alleen maar intenser van gaat houden. Loose Future is bovendien een veelzijdig album. Het zorgt er voor dat Loose Future nog wat beter is dan de vorige drie of eigenlijk acht albums van de Amerikaanse muzikante.

Het is een album dat absoluut behoort tot de beste albums in het genre dit jaar en bij mij is Loose Future echt nog lang niet uitgegroeid. Het is een bijna onwaarschijnlijk knappe prestatie van een muzikante die de dertig nog maar net gepasseerd is en nog vele decennia mee kan. Ik vraag me alleen wel af hoe Courtney Marie Andrews het fantastische Loose Future nog kan overtreffen, maar dat zien we later wel. Voor mij voorlopig het beste album van 2022. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Courtney Marie Andrews - May Your Kindness Remain - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Courtney Marie Andrews had al een aantal platen op haar naam staan, toen ze vorig jaar dan eindelijk doorbrak met Honest Life.

De uit Phoenix, Arizona, afkomstige, maar via vele omzwervingen (die haar zelfs in België brachten) in Seattle, Washington, terecht gekomen Amerikaanse singer-songwriter, liet op Honest Life een country geluid horen, dat zo leek weggelopen uit de jaren 70, iets wat overigens ook gold voor de hoes waarin de plaat was verpakt.

Omdat Honest Life al een tijd uit was toen de plaat in Nederland eindelijk werd opgepikt, is er nu al een opvolger verschenen. May Your Kindness Remain werd ‘on the road’ geschreven en is net als Honest Life een plaat die overloopt van melancholie.

Courtney Marie Andrews vertelt in haar songs vooral over de donkere kanten van het leven, waarbij eenzaamheid een centraal thema is, maar ze vertelt in haar nieuwe songs ook mooie verhalen over haar vaderland dat met name op het platteland flink in verval is geraakt.

Ook de nieuwe plaat van de Amerikaanse singer-songwriter is in een hoes gestoken die herinnert aan de jaren 70 en hetzelfde geldt voor de muziek. De singer-songwriter uit Seattle blijft ook dit keer dicht bij de countrymuziek uit dit decennium en komt in muzikaal opzicht ergens tussen Emmylou Harris en Linda Ronstadt uit, waarbij ik dit keer meer invloeden van de laatste dan van de eerste hoor.

Toch is May Your Kindness Remain een andere plaat van Honest Life. Invloeden uit de soul en met name de gospel hebben een belangrijkere rol gekregen dan op de vorige plaat en het geluid op de plaat is, zeker wanneer de gitaren de vrijheid krijgen, net wat steviger dan dat op de vorige plaat van Courtney Marie Andrews.

Het is een geluid dat prachtig is vastgelegd door de gelouterde producer Mark Howard, die met zijn werk voor onder andere Bob Dylan, Tom Waits, Lucinda Williams, Emmylou Harris en Neil Young een bijzonder indrukwekkend cv heeft.

Met name de gitaren op Mat Your Kindness Remain klinken geweldig en voorzien de plaat van een donkere sfeer, maar de hoofdrol wordt ook dit keer opgeëist door de stem van Courtney Marie Andrews. De Amerikaanse singer-songwriter laat de songs ook dit keer uit haar tenen komen, wat niet iedereen zal waarderen, maar ik vind haar uithalen met snik ook dit keer meer dan prachtig. Het doet me nog steeds denken aan de zang van Maria McKee, maar ook de al eerder genoemde groten uit de jaren 70 komen dichtbij.

Honest Life zorgde vorig jaar voor de terechte doorbraak van Courtney Marie Andrews, maar haar nieuwe plaat vind ik nog een stuk mooier en indrukwekkender. Kippenvelplaat als je het mij vraagt. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Courtney Marie Andrews - Old Flowers - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Courtney Marie Andrews - Old Flowers
Courtney Marie Andrews maakt indruk met een relatief sober ingekleurd breakup album met indringende songs en vocalen die overlopen van gevoel en melancholie

Sinds Honest Life staat Courtney Marie Andrews op het netvlies van een grote groep liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek en net als zijn twee voorgangers maakt ook Old Flowers weer indruk met de prachtige stem van de Amerikaanse singer-songwriter en haar van melancholie overlopende songs. Op Old Flowers doet Courtney Marie Andrews er nog een schepje bovenop, want ze levert een breakup album vol weemoed af. Het is een album dat in vocaal opzicht imponeert, maar ook de sobere en wat eigentijdsere instrumentatie zorgt er voor dat Old Flowers me nog net wat beter bevalt dan de twee uitstekende voorgangers.

De Amerikaanse singer-songwriter Courtney Marie Andrews maakte flink wat jaren zonder al te veel succes muziek, maar sinds het in 2016 verschenen Honest Life stevig werd bewierookt door zowel de critici als door liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek, wordt ze gerekend tot de groten in het genre.

Zowel Honest Life als de in 2018 verschenen opvolger May Your Kindness Remain leverden de singer-songwriter uit Phoenix, Arizona, de vergelijking op met grootheden als Emmylou Harris, Linda Ronstadt, Joni Mitchell en Carole King. Dat is misschien net wat teveel eer, zelf dacht ik vooral aan Maria McKee, maar de vorige twee albums van Courtney Marie Andrews waren absoluut indrukwekkend te noemen.

Na het vooral door folk en country beïnvloedde Honest Life, schoof de Amerikaanse singer-songwriter op May Your Kindness Remain voorzichtig op richting soul en gospel, maar wat bleef was haar geweldige stem en een flinke dosis weemoed en melancholie. De fraaie stem van Courtney Marie Andrews en flink wat melancholie zijn ook sfeerbepalend op Old Flowers. Waar Honest Life vier jaar geleden nog wat gedreven door heimwee, is Old Flowers een echt breakup album en het is er een die door de ziel snijdt. Courtney Marie Andrews verwerkt op haar nieuwe album het op de klippen lopen van een lange relatie en doet dit op indringende wijze.

Ook in muzikaal opzicht is Old Flowers een bijzonder album. Waar op haar vorige album nog flink wat muzikanten aanschoven, werd Old Flowers gemaakt met slechts twee muzikanten en een producer. De van Bon Iver en Big Thief bekende Andrew Sarlo tekende voor de productie, terwijl Matthew Davidson (Twain) en James Krivchenia (Big Thief) de meeste instrumenten voor hun rekening namen.

Het levert een geluid op dat afwijkt van de vorige twee albums, al hoor je dat nog niet direct in de vol ingekleurde openingstrack. In veel tracks op het album kiest Courtney Marie Andrews voor vooral met piano ingekleurde songs, al zijn er meestal ook wel accenten van drums en bas en duiken afwisselend onder andere een pedal steel, een pomporgel, een mellotron en een akoestische gitaar op. Het relatief sobere geluid past goed bij de met melancholie doordrenkte songs op het breakup album Old Flowers en het is bovendien een geluid dat de stem van de singer-songwriter uit Phoenix alle ruimte geeft.

Door het wat meer door piano en zang gedomineerde geluid schuift Old Flowers wat op van country en folk naar 70s singer-songwriter muziek, al zijn invloeden uit de country en folk zeker niet verdwenen uit de muziek van Courtney Marie Andrews.

De keuze voor producer Andrew Sarlo heeft ook absoluut invloed gehad op het geluid op Old Flowers. Zeker wanneer synths worden ingezet, zoals in het wonderschone Together Or Alone, klinkt het album moderner dan de vorige albums, die nog wat meer in de jaren 70 bleven hangen. Hier en daar schuurt het wat en hier en daar klinkt het zelfs wat lo-fi, met hier en daar een vleugje Big Thief, maar het past verrassend goed bij de stem van Courtney Marie Andrews.

Het is deze stem die Old Flowers uiteindelijk weer ver boven het maaiveld uit tilt en die er voor zorgt dat ook het nieuwe album van Courtney Marie Andrews niet alleen van hoog niveau is, maar ook nog eens keihard binnen komt. Bijzonder indrukwekkend. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Courtney Marie Andrews - Valentine - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Courtney Marie Andrews - Valentine
De Amerikaanse muzikante Courtney Marie Andrews beschikt over een van de mooiste stemmen uit de Amerikaanse rootsmuziek en heeft ook met Valentine weer een indrukwekkend mooi album afgeleverd

Met het eind 2022 verschenen Loose Future had Courtney Marie Andrews de lat wel erg hoog gelegd voor zichzelf. Ze heeft daarom de tijd genomen voor Valentine, dat deze week is verschenen. Het is een album dat wederom werd gemaakt met een klein team en dat, net als zijn voorgangers, indruk maakt met mooie en bijzondere klanken en een vakkundige productie. Ook de songs van de Amerikaanse muzikante zijn weer van hoog niveau en het zijn ook dit keer zeer persoonlijke songs. Het mooist van alles blijft echter de stem van Courtney Marie Andrews, die ook op Valentine weer prachtig zingt. Loose Future blijft een werkelijk fantastisch album, maar Valentine komt zeker in de buurt.

Courtney Marie Andrews had al meer dan een handvol albums op haar naam staan toen ik tien jaar geleden voor het eerst een album van haar hoorde. Met Honest Life trok de Amerikaanse muzikante overigens niet alleen mijn aandacht, want het album kon zowel in de Verenigde Staten als in Europa rekenen op zeer positieve recensies en werd in rootskringen liefdevol omarmd.

Sindsdien mag Courtney Marie Andrews worden gerekend tot de smaakmakers binnen de Amerikaanse rootsmuziek. Die status dankt ze aan haar vermogen om zeer aansprekende songs te schrijven, maar vooral aan haar bijzondere mooie en gevoelige stem en aan haar zeer persoonlijke teksten.

Na Honest Life kon ik ook May Your Kindness Remain uit 2018 en Old Flowers uit 2020 zeer waarderen, maar mijn favoriete album van Courtney Marie Andrews is het in de herfst van 2022 verschenen Loose Future. Op Loose Future werkte de muzikante uit Phoenix, Arizona, samen met producer en multi-instrumentalist Sam Evian en met muzikanten Josh Kaufman (Bonny Light Horseman) en Chris Bear (Grizzly Bear), wat een verrassend origineel klinkend rootsalbum opleverde.

Loose Future haalde in 2022 de top 10 van mijn jaarlijstje, maar inmiddels schat ik het album nog wat hoger in. Ik was dan ook al maanden benieuwd naar het afgelopen herfst aangekondigde nieuwe album van Courtney Marie Andrews, dat deze week is verschenen.

Op Valentine werkt de Amerikaanse muzikante samen met producer Jerry Bernhardt en dat is een naam die bij mij geen belletje deed rinkelen. Ik had na het zo succesvolle Loose Future en de twee albums die er aan vooraf gingen eigenlijk weer een producer van naam en faam verwacht, maar Jerry Bernhardt heeft prima werk geleverd. Ook Valentine is een album dat anders klinkt dan de meeste andere rootsalbums van het moment. Net als op Loose Future varieert Courtney Marie Andrews er ook op haar nieuwe album flink op los.

De muzikante uit Phoenix, Arizona, had op haar vorige albums vaak een zwak voor folk, country en pop uit de jaren 70 en dat zijn invloeden die ook op Valentine een belangrijke rol spelen. Dat kon in het verleden nog wel eens een album opleveren dat zo was weggelopen uit de Laurel Canyon Scene van de late jaren 60 en vroege jaren 70, maar op haar nieuwe album wandelt Courtney Marie Andrews met zevenmijlslaarzen door de tijd.

Ik ben echt zeer gecharmeerd van het geluid op Loose Future, maar ook Valentine klinkt prachtig. De songs van Courtney Marie Andrews zijn ook dit keer zeer persoonlijk en vaak behoorlijk melancholisch, maar het is geen album om somber van te worden. Valentine is over het algemeen niet zo heel ver verwijderd van zijn voorganger, al is het maar omdat de stem van de Amerikaanse muzikante de meeste aandacht trekt bij beluistering van het album.

Courtney Marie Andrews beschikt over een uit duizenden herkenbare stem en het is een stem die ook op Valentine weer met grote regelmaat goed is voor kippenvel. Het doet me af en toe wel wat denken aan de stem van Maria McKee, maar Courtney Marie Andrews heeft absoluut een eigen geluid. Ik begon met onwaarschijnlijk hoge verwachtingen aan Valentine, maar ze zijn verrassend makkelijk waargemaakt. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Covenhoven - IV - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Covenhoven - IV
IV van Covenhoven heeft in Nederland nog niet veel aandacht gekregen, maar de muziek van het alter ego van de Amerikaanse muzikant Joel Van Horne is twaalf songs lang spannend en wonderschoon
IV van Covenhoven werd me aangeraden op het muziekplatform musicmeter, dat voor mij een belangrijke bron van nieuwe muziek is. Het vierde album van het alter ego van de Amerikaanse muzikante Joel Van Horne blijkt een tip in de buitencategorie, want was is IV een mooi album. Covenhoven overtuigt op IV met folky songs en het zijn songs die zowel uiterst sober als vol en beeldend kunnen zijn ingekleurd. De muziek van Covenhoven is hierdoor de ene keer klein en intiem, maar de volgende keer groots en meeslepend, waarbij meerdere genres worden aangetikt. De instrumentatie is prachtig, de zang overtuigend en trefzeker en de songs zeer aansprekend. Prachtig album.

Het muziekplatform musicmeter bracht me een week of twee geleden op het spoor van de muziek van de Amerikaanse band Covenhoven, die op dit platform in ieder geval twee fans heeft. IV is het vierde album van Covenhoven, feitelijk het alter ego van Joel Van Horne. De Amerikaanse muzikant heeft Nederlandse roots en heeft in zijn thuisstaat Colorado inmiddels flink wat fans, maar verder weet ik eigenlijk niets over Covenhoven, buiten het feit dat IV een wonderschoon album is en bovendien een album dat vooralsnog alleen maar mooier wordt.

Covenhoven maakt op IV muziek die als folk is te typeren. Het is stemmige en zeer sfeervolle folk, die soms uiterst ingetogen is, maar Covenhoven heeft zijn muziek hier en daar ook voorzien van prachtige arrangementen. Door het toevoegen van vooral atmosferische en dromerige klanken is de muziek van Covenhoven ruimtelijk en beeldend, al heeft de muziek door de akoestische gitaar en de piano en door de mooie stem van Joel Van Horne ook altijd iets aards en organisch.

De instrumentatie op IV is over het algemeen genomen subtiel, maar door de fraaie orkestraties klinkt de muziek van Covenhoven ook vol en warm. IV is direct vanaf de eerste noten een zeer sfeervol album en zeker wanneer de muziek van Covenhoven voller en steviger wordt ingekleurd worden de songs van de Amerikaanse muzikant alleen maar mooier en indringender.

Het is knap hoe Covenhoven kan schakelen tussen bijna verstilde akoestische folksongs en grootser klinkende songs vol stuwende ritmes en breed uitwaaiende klankentapijten, waarin ook de strijkers hier en daar aan mogen zwellen. Het is een combinatie die ik de laatste tijd veel vaker tegen kom en misschien zelfs wel te vaak, maar IV van Covenhoven stijgt er in het genre makkelijk bovenuit.

De songs van de Amerikaanse muzikant hebben iets intiems, maar het zijn ook songs die urgentie uitstralen. Die intimiteit wordt versterkt door de vaak fluisterzachte zang en de betrekkelijk sobere of in ieder geval subtiele instrumentatie, maar Joel Van Horne vertolkt zijn teksten ook vol gevoel en snijdt uiteenlopende persoonlijke thema’s aan. Hierbij valt op dat de stem van Joel Van Horne steeds anders klinkt en ook in de hogere regionen uit de voeten kan.

Waar ik albums in dit genre na verloop van tijd vaak wat eenvormig vind worden, is IV van Covenhoven juist een zeer veelzijdig album, waarop wordt gevarieerd met zowel het tempo als met de uitbundigheid van de arrangementen. De Amerikaanse muzikant heeft met zijn vierde album een indrukwekkend singer-songwriter album afgeleverd, met de bijzondere sfeer en het beeldende karakter als bonus.

Ook qua genres is IV overigens een gevarieerd album. Ik duwde het album hierboven vrij makkelijk in het hokje folk, maar de Amerikaanse muzikant kan ook goed uit de voeten met chamber pop en tovert ook nog een aantal songs die meer tegen rock aanleunen uit de hoge hoed. Wanneer de gitaren steviger klinken is de zang van Joel Van Horne nog wat expressiever en horen we weer een totaal andere kant van de Amerikaanse muzikant.

IV van Covenhoven overtuigde me direct bij eerste beluistering, maar het is een album dat nog een flinke tijd door kan groeien en me hierdoor in korte tijd zeer dierbaar is geworden. Het is een album dat door al het releasegeweld in 2021 vrijwel volledig is ondergesneeuwd, maar ik denk dat er ook in Nederland een breed publiek moet zijn te vinden voor de muzikale pracht van Covenhoven. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Cowboy Junkies - All That Reckoning - dekrentenuitdepop.blogspot.com

De Canadese band Cowboy Junkies was aan het begin van het huidige decennium nog zeer productief met maar liefst vier platen in twee jaar tijd, maar sindsdien volgde alleen nog de box-set Notes Falling Slow, wat niet meer dan een reissue van een aantal minder bekende platen van de band was.

Cowboy Junkies had haar eerste creatieve piek in haar beginjaren, wat prachtplaten als The Trinity Session (1988), The Caution Horses (1990) en Pale Sun, Crescent Moon (1993) opleverde. De tweede creatieve piek volgde wat mij betreft met de vier platen die tussen 2010 en 2012 onder de noemer The Nomad Series werden uitgebracht. Op Renmin Park (2010), Demons (2011), Sing In My Meadow (2011) en The Wilderness (2012) borduurde de band uit Toronto voort op de genoemde klassiekers uit haar beginjaren, maar sloeg het ook verschillende andere wegen in.

Inmiddels zijn we al weer zes jaar verder en ik was uiteraard heel benieuwd of Cowboy Junkies de goede vorm van The Nomad Series platen heeft weten vast te houden op haar nieuwe plaat. All That Reckoning gaf me verrassend snel het antwoord op deze vraag. Direct in de openingstrack herleeft het geluid dat de band in haar openingsjaren produceerde. De ritmesectie zorgt voor een aardedonkere basis, waar de gitaarlijnen van Michael Timmins afwisselend subtiel en verrassend ruw doorheen snijden. Het is een muzikaal landschap waarin de fluisterzachte vocalen van Margo Timmins uitstekend gedijen.

Het geluid van Cowboy Junkies is na al die jaren een beproefd recept, maar het is een recept dat voor mij niet altijd even effectief is geweest. Op All That Reckoning pakt het echter weer prachtig uit. De songs op de plaat overtuigen dit keer makkelijk en zitten vol onderhuidse spanning. De nieuwe plaat van Cowboy Junkies is ook nog een plaat die vooralsnog bij iedere beluistering beter wordt.

Het geluid van de Canadese band was in het verleden wel eens wat gepolijst, maar All That Reckoning zit vol scherpe randjes. Deze komen voor een belangrijk deel van het fantastische gitaarwerk van Michael Timmins, die iedere song op de laat van net wat andere accenten voorziet, maar ook de zang van Margo Timmins is minder steriel dan in het verleden, wat de plaat voorziet van doorleving. Het geluid van de band is zoals altijd donker en loom, maar als je goed luistert naar de plaat hoor je dat de productie is voorzien van mooie en subtiele extra’s.

De eerdere platen van Cowboy Junkies grepen me bij de strot of kabbelden aangenaam maar redelijk fantasieloos voort. All That Reckoning valt absoluut in de eerste categorie. De band uit Toronto heeft de goede vorm van de platen uit The Nomad Series niet alleen behouden, maar zet ook nog een volgende stap. De nieuwe plaat van de band heeft diezelfde bijna mystieke uitwerking die het briljante The Trinity Session precies 30 jaar geleden had, maar laat ook een band horen die jeugdige onbevangenheid heeft verruild voor levenservaring en intensiteit.

Ik had onrealistisch hoge verwachtingen rond de nieuwe plaat van Cowboy Junkies, maar de band heeft de verwachtingen ruimschoots overtroffen. Gezien mijn grote liefde voor het werk van de band zegt dat nogal wat. Echt een wonderschone plaat van een band die nog steeds presteert op de toppen van haar kunnen. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Cowboy Junkies - Ghosts - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Cowboy Junkies - Ghosts
Zomaar uit het niets een nieuw album van de Canadese band Cowboy Junkies en het is net als al zijn directe voorgangers een hele mooie en bijzonder indrukwekkende

Cowboy Junkies maakte met All That Reckoning in 2018 een van de mooiste albums van de band. Vlak na de release van het album en na het overlijden van de moeder van de Timmins telgen in de band werd Ghosts opgenomen. Oorspronkelijk bedoeld als extraatje bij een luxe vinyl uitgave van All That Reckoning, maar nu dan verschenen als volwaardig album. En wat is het weer een mooi en indrukwekkend album. Soms rauw en stevig, soms intiem en ingetogen, soms zweverig, soms aards, maar altijd intens en van de hoge kwaliteit die we de laatste jaren van Cowboy Junkies gewend zijn. Nu al een van mijn favoriete albums van de laatste maanden en Ghosts groeit nog wel even door.

Op de website van de Canadese band was er helemaal niets over te vinden en in de releaselijsten van de afgelopen week kwam het album ook niet voor, maar opeens stond er op Spotify een nieuw album van Cowboy Junkies.

Uit een interview met gitarist Michael Timmins weten we inmiddels dat Ghosts nieuw materiaal bevat. Het is materiaal dat de band na de release van het prachtige All That Reckoning uit 2018 en vlak na de dood van de moeder van Margo, Michael en Peter Timmins opnam.

Ghosts was oorspronkelijk niet bedoeld als nieuw album, maar als bonus bij een nieuwe vinyl uitgave van All That Reckoning. Deze vinyl uitgave is uitgesteld tot het einde van het jaar, maar inmiddels kunnen we gelukkig wel genieten van de digitale versie van Ghosts.

De band uit Toronto begon met de vier albums in The Nomad Series tien jaar geleden aan haar tweede jeugd en bevestigde de goede vorm met het in 2018 verschenen All That Reckoning dat ik niet alleen reken tot de beste albums van Cowboy Junkies, maar ook tot de beste albums van 2018.

Ghosts gaat verder waar All That Reckoning bijna twee jaar geleden ophield en biedt een ruim een half uur durend vervolg. All That Reckoning was bij vlagen al een donker album, maar Ghosts klinkt nog wat donkerder, wat gezien de aanleiding voor het album ook niet zo gek is. Cowboy Junkies verwerkt op Ghosts het verlies van een ouder en doet dit met intense en ook dit keer wonderschone songs.

Net als All That Reckoning klinkt ook Ghosts weer minder gepolijst dan het oudere werk van de band en vergeleken met zijn voorganger klinkt het nieuwe album van Cowboy Junkies nog net wat ruwer. Ghosts is ook net wat experimenteler en neemt hier en daar de tijd om wat breder uit te waaien, wat het album voorziet van een bijzondere sfeer. Het is een sfeer die wordt gedomineerd door melancholie, maar er gloort ook hoop op het album.

Cowboy Junkies leek lange tijd verstilling als wapen te kiezen, maar ook Ghosts bevat weer een aantal behoorlijke stevige songs, met geweldig gitaarwerk van Michael Timmins. Het is een geluid waarin de fluisterzachte stem van Margo Timmins in het verleden nog wel eens verzoop, maar de stem van de Canadese zangeres heeft de afgelopen jaren aan kracht en diepte gewonnen en blijft makkelijk overeind.

Omdat Ghosts net wat experimenteler klinkt dan de terecht zo bejubelde voorganger, maakt het album niet de overrompelende indruk die All That Reckoning direct bij eerste beluistering maakte, maar Ghosts blijkt een groeiplaat. De songs op het album winnen bij herhaalde beluistering flink aan kracht en ook de instrumentatie spreekt steeds meer tot de verbeelding, met de mooie stem van Margo Timmins als cement.

Ghosts is bij vlagen een rauw en stevig album, maar het bevat ook een aantal uiterst ingetogen songs, waarin de instrumentatie zich beperkt tot piano of ukelele en alles aankomt op de stem van Margo Timmins, die wel raad weet met dit soort songs. Het levert een album vol dynamiek, onderhuidse spanning, emotie en schoonheid op.

Ik grijp nog regelmatig naar de muziek van Cowboy Junkies met de laatste jaren een voorkeur voor The Nomad Series en All That Reckoning. Het uit het niets verschenen Ghosts sluit hier perfect op aan en ik verwacht dat het album me snel minstens net zo dierbaar zal zijn. De aanleiding voor het album was triest, maar het resultaat is ook dit keer indrukwekkend mooi. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Cowboy Junkies - Notes Falling Slow - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De Canadese band Cowboy Junkies bestaat dit jaar al weer 30 jaar. In die 30 jaar heeft de band een prachtig oeuvre opgebouwd, waarbinnen de hoogtepunten niet alleen zijn te vinden in de beginperiode (The Trinity Session, The Caution Horses en Pale Sun, Crescent Moon), maar zeker ook in de afgelopen jaren (de vier delen uit The Nomad Series).

In het eerste decennium van het huidige millennium was de band wat minder op dreef. Diverse leden van de band kregen kinderen en twijfelden nadrukkelijk over de muziek en toekomst van de band.

Platen als Open (2004), One Soul Now (2007) en At The Ends Of Paths Taken (2007) staan daarom zeker niet bekend als hoogtepunten in het oeuvre van Cowboy Junkies, maar het zijn juist deze drie albums die centraal staan op het onlangs verschenen Notes Falling Slow.

Deze uit vier cd’s bestaande verzamelaar bevat de drie genoemde albums integraal en biedt hiernaast een bonus-disc met overgebleven materiaal uit deze periode. Ik heb de genoemde platen wel in huis, maar grijp er eerlijk gezegd nooit naar. Ten onrechte naar nu blijkt, want de genoemde drie platen zijn veel beter dan de critici (en de fans van de band) destijds deden vermoeden.

Zo valt Open op door een heerlijk broeierig en psychedelisch geluid waarin ook ruimte is voor stevig en gruizig gitaarwerk. Dat gruizige gitaarwerk hoor je ook op One Soul Now, al zijn de songs op deze plaat weer wat directer en melodieuzer. At The Ends Of Paths Taken laat zowel de rauwe als de ingetogen kant van Cowboy Junkies horen en grijpt je op bijzondere wijze bij de strot.

Op alle platen is er natuurlijk een hoofdrol voor de fantastische vocalen van Margo Timmins, maar ook in muzikaal opzicht valt er heel veel te genieten op deze wat onderschatte platen, waarbij vooral het bijzondere gitaarspel van Michael Timmins en de heerlijk ingetogen spelende ritmesectie opvallen.

De hoge kwaliteit wordt overigens doorgetrokken op de prima bonus-disc, zodat ik het idee heb dat ik er in één keer vier hele goede Cowboy Junkies platen heb bijgekregen. Het wachten is natuurlijk op nieuw werk van de band, maar ook met deze bijna vergeten platen uit het verleden kom ik de tijd voorlopig wel door. Wat een bijzondere band is dit toch. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Cowboy Junkies - Songs Of The Recollection - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Cowboy Junkies - Songs Of The Recollection
Albums met alleen maar covers zijn meestal niet meer dan een tussendoortje, maar Songs Of The Recollection van Cowboy Junkies is wel een heel mooi tussendoortje met een aantal opvallend rauwe songs

Albums met covers sla ik meestal over, maar voor Songs Of The Recollection van Cowboy Junkies maak ik natuurlijk een uitzondering. De Canadese band is immers al bijna 35 jaar zeer bedreven in het vertolken van songs van anderen en slaagt er met grote regelmatig in om van songs van anderen Cowboy Junkies songs te maken. Dat lukt de band ook weer op het deze week verschenen album dat een aantal covers bevat die je verwacht van Cowboy Junkies, maar ook een aantal verrassingen als songs van David Bowie en The Cure. Het gitaarwerk op Songs Of The Recollection is verrassend ruw en Margo Timmins zingt zoals gewoonlijk de sterren van de hemel. Prima dus.

Ik word lang niet altijd blij van albums met uitsluitend covers, maar er zijn bands die het kunstje van het vertolken van songs van anderen zo goed beheersen dat het toch interessant wordt. De Canadese band Cowboy Junkies is wat mij betreft zo’n band. Dat was al duidelijk op het in 1988 verschenen The Trinity Sessions, waarop prachtige versies staan van klassiekers als Sweet Jane (The Velvet Underground), I’m So Lonesome I Could Cry (Hank Williams) en Blue Moon (onder andere Elvis Presley).

Op opvolger The Caution Horses uit 1990 staan al even mooie versies van Powerderfinger (Neil Young) en You’ll Be Loved Again (Mary Margaret O’Hara) en zo kan ik er nog wel wat noemen (op Black Eyed Man uit 1992 staan bijvoorbeeld twee zeer fraaie Townes van Zandt covers). Verder trok de band op Demons: The Nomad Series, Vol. 2 uit 2011 een heel album uit voor de songs van Vic Chesnutt en ook dat was prachtig.

De Canadese band weet dus wel hoe je van de song van iemand anders je eigen song kunt maken, maar desondanks had ik liever een regulier Cowboy Junkies album gezien dan het deze week verschenen Songs Of The Recollection. Zoveel albums heeft de band de afgelopen tien jaar immers niet gemaakt en de albums die wel verschenen, waaronder het geweldige All That Reckoning uit 2018, smaakten absoluut naar meer.

Goed, we zullen het moeten doen met een nieuw Cowboy Junkies met alleen maar covers en dat is nog altijd veel beter dan helemaal geen Cowboy Junkies album. Songs Of The Recollection opent wat mij betreft opvallend met Five Years van David Bowie. Het is een keuze die ik niet direct van de band had verwacht en het is er bovendien een waaraan je je heel makkelijk vertilt. Ik vind de Cowboy Junkies van Five Years echter best geslaagd, al is het maar vanwege het heerlijk gruizige gitaarwerk en de emotievolle vocalen van Margo Timmins.

Ooh Las Vegas van Gram Parsons zou op papier beter moeten passen bij het geluid van Cowboy Junkies, maar de versie op Songs Of The Recollection doet me minder, al is het gitaarwerk wederom fantastisch. No Expectations van The Rolling Stones had ik weer minder snel bedacht voor de Canadese band, maar de Cowboy Junkies versie is echt prachtig en laat maar weer eens horen hoe Margo Timmins een eigen song kan maken van de song van iemand anders.

Songs Of The Recollection vervolgt met twee songs van Neil Young en die zijn bij Cowboy Junkies altijd in goede handen. De band uit Toronto speelt op haar nieuwe album lekker losjes en ook de zang van Margo Timmins klinkt ontspannen. Het past wel bij een tussendoortje dat een album met louter covers meestal is, al laat Songs Of The Recollection ook horen dat Cowboy Junkies op het moment in een uitstekende vorm steekt en tot veel meer in staat moet worden geacht.

Het album vervolgt met songs van Gordon Lightfoot en Bob Dylan, die makkelijk overeind blijven door de prachtstem van Margo Timmins en wederom door fantastisch gitaarspel, waarna de band er met Marathon nog maar eens een Vic Chesnutt song tegenaan gooit. We zijn dan al bij de slottrack beland en ook die is opvallend, want wie verwacht Seventeen Seconds van The Cure bij Cowboy Junkies. Dankzij prachtig ruw gitaarwerk en de altijd goede zang, is ook deze cover geslaagd en hebben we al met al een heel fraai tussenalbum van Cowboy Junkies in handen. En nu graag weer een regulier album! Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Cowboy Junkies - Such Ferocious Beauty - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Cowboy Junkies - Such Ferocious Beauty
De Canadese band Cowboy Junkies scoort al decennia hoog op het lijstje met mijn favoriete bands en steekt ook op het deze week verschenen en wat donker getinte Such Ferocious Beauty weer in een blakende vorm

Bij Cowboy Junkies weet ik inmiddels al meer dan 35 jaar wat ik krijg, maar toch weet de band uit Toronto me met ieder nieuw album weer te verrassen. Such Ferocious Beauty laat het inmiddels uit duizenden herkenbare Cowboy Junkies geluid horen, met uiteraard hoofdrollen voor de zang van Margo Timmins en het fantastische gitaarwerk van haar broer Michael. De band presteert de afgelopen jaren op de toppen van haar kunnen en doet dat ook weer op haar nieuwe album, dat binnen het oeuvre van de band met de beste albums mee kan. Such Ferocious Beauty is getekend door de dood, verlies en sterfelijkheid, maar omarmt uiteindelijk nadrukkelijk het leven en doet dit op wonderschone wijze.

Het is een ontstellend mooi oeuvre dat de Canadese band Cowboy Junkies inmiddels op haar naam heeft staan. Ik kreeg het album The Trinity Session, het tweede album van de band, in 1988 in mijn handen gedrukt in de lokale platenzaak en liet me bijna op het verkeerde been zetten door de bijzondere naam van de band. The Trinity Session bleek echter al snel het mooiste album van het betreffende jaar en de start van een lange liefde voor het werk van de band uit Toronto.

Ik heb inmiddels meer dan twintig Cowboy Junkies albums in de kast staan en ze zijn me bijna allemaal zeer dierbaar. Tussen deze albums zitten er ook een aantal die ik schaar onder mijn persoonlijke favorieten aller tijden en deze stammen zowel uit de beginjaren van de band als uit het recente verleden. Sinds 2010 bouwt de band aan een serie ijzersterke albums, wat in 2018 het geweldige All That Reckoning opleverde, misschien wel het beste album van de band tot dusver.

Vorig jaar moesten we het doen met de overigens prima verzameling covers op Songs Of The Recollection, maar deze week is het weer tijd voor een nieuw album van de Canadese band, Such Ferocious Beauty. Ook het nieuwe album werd weer gemaakt met wat inmiddels de ultieme bezetting van de band genoemd mag worden. Margo Timmins, Michael Timmins, Peter Timmins en Alan Anton lieten zich voor hun nieuwe album inspireren door zware thema’s als ziekte en verval, ouder worden, sterfelijkheid en de dood. Dit centrale thema werd deels ingegeven door het verlies van ouders, maar de leden van de band, die inmiddels 38 jaar bestaat, worden zelf ook een jaartje ouder.

Het staat het maken van goede muziek gelukkig niet in de weg, want net als op de vorige albums steekt de band uit Toronto in een blakende vorm en bovendien schijnt de zon achter alle wolken en is het album net zo goed een ode aan het leven. Such Ferocious Beauty ligt in het verlengde van zijn voorgangers en laat het geluid horen dat eigenlijk al meer dan 35 jaar het typische Cowboy Junkies geluid is.

Het is een geluid dat wordt gedomineerd door de prachtige stem van Margo Timmins. Het is een stem die misschien niet meer zo engelachtig klinkt als op de vroege albums van de band, maar het is nog steeds een geweldige zangeres, die de songs van Cowboy Junkies voorziet van een uniek en uit duizenden herkenbaar geluid. Ik hoor af en toe iets breekbaars in de zang op Such Ferocious Beauty, wat de impact van de zang van Margo Timmins alleen maar vergroot.

Ook gitarist Michael Timmins, die ook dit keer tekende voor de songs, draagt overigens stevig bij aan het zo bijzondere Cowboy Junkies geluid. Het ruimtelijke gitaarwerk van Michael Timmins is ook dit keer wonderschoon en kleurt prachtig bij de bijzondere stem van zijn zus Margo. De ritmesectie van de band speelt ook dit keer vooral ondersteunend, maar levert ondertussen wel vakwerk af.

Such Ferocious Beauty is in tekstueel opzicht een wat donker album, maar in muzikaal opzicht is het weer smullen. De band schakelt moeiteloos tussen uiterst ingetogen en wat gruizigere songs en bestrijkt op haar nieuwe album wederom haar complete oeuvre. Such Ferocious Beauty doet wat mij betreft niet onder voor de vorige albums van de band en behoort binnen het inmiddels imposante oeuvre van Cowboy Junkies tot de betere albums. Dat is een ongelooflijk knappe prestatie, maar het vat lijkt gelukkig nog lang niet leeg bij de band uit Toronto. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Cracker - Berkeley To Bakersfield - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De Amerikaanse band Cracker werd geformeerd in 1990, debuteerde in 1992 en bracht inmiddels een stuk of tien platen uit. Het zijn platen die zich bewegen in genres die ik over het algemeen wel kan waarderen, maar desondanks ontbreekt Cracker tot dusver in mijn platenkast. Opmerkelijk, zeker omdat de vorige band van Cracker voorman David Lowery, Camper Van Beethoven, wel goed vertegenwoordigd is in diezelfde platenkast.

Het onlangs verschenen Berkeley To Bakersfield is daarom mijn eerste kennismaking met de muziek van Cracker en het is een kennismaking die zeker naar meer smaakt. Berkeley To Bakersfield is een heus conceptalbum en bestaat uit twee cd’s, die samen goed zijn voor maar liefst 70 minuten muziek.

Een conceptalbum heeft uiteraard een centraal thema en dat is op de nieuwe plaat van Cracker de Amerikaanse staat California; de staat van waaruit Cracker al sinds haar oprichting opereert.

De eerste schijf van Berkeley To Bakersfield heeft als titel Berkeley meegekregen en bevat vooral typisch Amerikaanse rockmuziek. Het is rockmuziek die rijkelijk put uit een aantal decennia Amerikaanse muziekcultuur. Het is hierdoor rockmuziek die heel veel associaties oproept; zoveel dat ik deze recensie volledig zou kunnen vullen met namen die opkwamen bij beluistering van de muziek op de eerste schijf van Berkeley To Bakersfield.

In eerste instantie vond ik het allemaal niet zo opzienbarend, maar moest ik wel concluderen dat het allemaal verschrikkelijk lekker klinkt. Ik hoor nog altijd invloeden die variëren van Little Feat tot Tom Petty, van Grateful Dead tot The Replacements en op één of andere manier ook heel veel Bowie, maar hoor inmiddels toch vooral de muzikaliteit en de eigenzinnigheid van Cracker. Bovendien hoor ik inmiddels dat de songs stuk voor stuk knap in elkaar steken en dat diezelfde songs heerlijk blijven hangen, waardoor Berkeley To Bakersfield inmiddels een feest van herkenning is. Ook voor de oude Cracker fans waarschijnlijk, want de band speelt op deze schijf voor het eerst in 20 jaar in de originele samenstelling.

De tweede schijf van Berkeley To Bakersfield, getiteld Bakersfield, laat een heel ander geluid horen. Op deze tweede schijf domineert traditionele country(-rock) en ook dat gaat Cracker goed af, al mag niet onvermeld blijven dat de band voor dit country-gelied een aantal gelouterde gastmuzikanten heeft ingeschakeld.

Ook de tweede schijf van Berkeley To Bakersfield bevat songs die uitnodigen tot associëren, maar ook dit keer is er uiteindelijk respect voor de vakkundige maar ook integere wijze waarop Cracker muziek maakt en de knappe wijze waarop het de songs in elkaar steekt.

Of Berkeley To Bakersfield representatief is voor het werk van Cracker weet ik (nog) niet, maar deze aangename en veelzijdige nieuwe plaat zal nog wel de nodige keren voorbij komen. Echt verrassend goed deze plaat van Cracker. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Craig Finn - A Legacy Of Rentals - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Craig Finn - A Legacy Of Rentals
The Hold Steady voorman Craig Finn laat ook op het uitstekende A Legacy Of Rentals weer horen dat hij moet worden gerekend tot de meest getalenteerde songwriters van het moment

Ik kende het solowerk van Craig Finn eigenlijk niet, tot ik in 2019 I Need A War hoorde. Opvolger A Legacy Of Rentals bevalt me misschien nog wel beter. Craig Finn is een bijzonder zanger en heeft zijn nieuwe album bijzonder fraai laten inkleuren door producer Josh Kaufman, een van de meest gevraagde producers van het moment. Het klinkt allemaal prachtig en zeer overtuigend, maar het is de kwaliteit van de songs die van A Legacy Of Rentals zo’n bijzonder album maakt. Het is niet zo eenvoudig om tijdloze popsongs te schrijven die je na een keer horen wilt koesteren en die ook nog eens mooie en bijzondere verhalen vertellen, maar Craig Finn tovert de ene na de andere prachtsong tevoorschijn. Geweldig album.

De Amerikaanse muzikant Craig Finn heeft zijn sporen in de muziek inmiddels ruimschoots verdiend. In de jaren 90 voerde hij de cultband Lifter Puller aan, maar het succes kwam met zijn volgende band The Hold Steady, die in 2004 debuteerde, maar in 2005 doorbrak met het prachtige Separation Sunday.

Het stevig door het geluid van Springsteen’s E-Street Band geïnspireerde album zette de band uit Brooklyn, New York, op de kaart, waarna een handvol uitstekende albums volgde. Het vorig jaar verschenen Open Door Policy haalde weer heel wat jaarlijstjes en daar valt wat mij betreft niets op af te dingen.

Voorman Craig Finn maakte tien jaar geleden al zijn eerste soloalbum, maar ik ontdekte het solowerk van de Amerikaanse muzikant pas in 2019, toen het prachtige I Need A War verscheen. Het album liet zich beluisteren als een masterclass songwriting en ook het deze week verschenen A Legacy Of Rentals laat zich beschrijven als een les goede songs schrijven. Ook op zijn nieuwe album tovert Craig Finn immers de ene na de andere memorabele popsong uit de hoge hoed.

Op A Legacy Of Rentals werkt de muzikant uit Brooklyn samen met producer Josh Kaufman (Bonny Light Horseman), die ook het laatste album van The Hold Steady produceerde. Josh Kaufman, die ook in muzikaal opzicht stevig bijdroeg aan het album, heeft A Legacy Of Rentals voorzien van een mooi en over het algemeen sfeervol geluid. Het is een gevarieerd en tijdloos geluid dat hier en daar extra is versierd met strijkers.

Het volle geluid vormt een mooie aanvulling op de karakteristieke stem van Craig Finn, die zijn teksten soms uitspreekt, maar ook een uitstekend zanger is. De zang van Craig Finn wordt op A Legacy Of Rentals aangevuld met mooie vrouwenstemmen, waaronder die van Cassandra Jenkins, die met An Overview On Phenomenal Nature een van de mooiste albums van 2021 afleverde. Het pakt fraai uit, want de wat nasale zang van Craig Finn, die me afwisselend aan Bob Dylan en Van Morrison doet denken, leent zich uitstekend voor begeleiding door vrouwenstemmen.

A Legacy Of Rentals bevalt me zowel in muzikaal als in vocaal opzicht uitstekend, maar het zijn wederom de songs van Craig Finn die de meeste indruk maken. De Amerikaanse muzikant is niet alleen bedreven in het schrijven van lekker in het gehoor liggende popsongs, maar vertelt ook op zijn nieuwe soloalbum weer prachtige verhalen die zowel persoonlijk als maatschappijkritisch kunnen zijn. Het zijn verhalen over vergeten personen die stuk voor stuk zouden kunnen uitgroeien tot een roman. Het verhalende karakter van zijn songs wordt versterkt door de soms deels gesproken teksten, waar ik normaal gesproken niet gek op ben, maar op A Legacy Of Rentals zijn ze zeer functioneel.

The Hold Steady liet zich, zeker in haar jongere jaren, stevig beïnvloeden door het werk van Bruce Springsteen en zijn band en ook in de songs op het nieuwe soloalbum hoor ik de invloed van Bruce Springsteen. Craig Finn heeft zich inmiddels echter ook ontworsteld aan de vergelijking met The Boss en combineert invloeden van meerdere grote songwriters uit de geschiedenis van de popmuziek met een karakteristiek eigen geluid. A Legacy Of Rentals is een album dat zich direct bij eerste beluistering makkelijk opdringt, maar luister net wat aandachtiger naar de songs op het album en je hoort wat een groot songwriter Craig Finn is. Erwin Zijleman