Hier hebben we weer een prima Blue Note album dat eerder opgenomen werd, op 17 april 1961, maar pas eind jaren '70 - begin jaren '80 werd uitgegeven, in dit geval in 1979. En ook hier is het lastig te volgen waarom Chant niet gelijk is uitgebracht door Blue Note, want deze plaat mag er meer dan wezen. Met natuurlijk op trompet Donald Byrd, op piano een jonge Herbie Hancock, bariton saxofoon: Pepper Adams, bas door Doug Watkins en de onbekende Eddy Robinson op drums. Achterop mijn LP staat dat dit mogelijk de eerste opname sessie is met Herbie Hancock. De rest is geschiedenis.

Dit quintet speelt voortreffelijk en geïnspireerd op dit album. Uitblinkers zijn Pepper Adams, Herbie Hancock en Donals Byrd. Alle nummers zijn minstens goed, maar zeker de titelsong Chant en That's All, met geweldige solo's, klinken wel erg lekker. Zelf heb ik hier de originele LP uit 1979 van, maar inmiddels is er ook een Tone Poet versie met een mooiere hoes. Een aanrader dit!

Dit is inderdaad een fraaie jazz plaat. Naast hardbop en postbop hoor ik er ook wat soul-jazz invloeden in. Er staan mooie songs op die uitstekend gespeeld worden door flink wat bekende namen. Donald Byrd natuurlijk op trompet, een uitblinkende McCoy Tyner op piano, Sonny Red op alt- & Hank Mobley op tenor saxofoon, Walter Booker op bas en Freddie Waits op drums. Zeer zeker de moeite waard dit Mustang!

Wat een heerlijke muziek op dit Slow Drag. Een fraaie mix van hard bop, soul jazz en vleugjes latin. Donald Byrd blinkt uit op trompet en ook Sonny Red op alt saxofoon en op piano Cedar Walton spelen prima hier. Prijsnummers zijn titelsong Slow Drag en Book's Bossa, maar de rest van de songs is ook geslaagd. Lekker album!

Donald Byrd gebruikt net als op A New Perspective (ook uit 1964) soms een koortje op deze plaat. Het is even wennen, maar is toch heel aardig gedaan. Daarbij komt dat Donald Byrd, Herbie Hancock en Kenny Burrell werkelijk uitstekend spelen. Ook de tenor saxofoon van Stanley Turrentine is niet te versmaden. De solo's van Byrd zijn om van te smullen, net als de geweldige kraakheldere productie.

Ik zie dat deels dezelfde muzikanten aan beide albums hebben gewerkt. Het gekke is dat de ene sessie bij Blue Note is uitgebracht en deze bij Verve.

Aardig zijn de covers uit andere genres, zoals Boom Boom en See See Rider. Goed klinkt al House of the Rising Sun en jazz song Cantaloupe Island met dus ook Hancock op de piano. Fraai zijn Bossa en de gospel-jazz van Sometimes I Feel Like a Motherless Child, wat niet had misstaan op A New Perspective. Des te vaker ik dit album draai, des te beter het wordt.

Ik blijf die titelsong toch zo briljant vinden. Ik heb 'm inmiddels minstens 200x gedraaid, in de single- album- of live-versie. Het maakt niet uit: het blijft zo mooi. Nu ik er ook nog naar kan luisteren op de Rhino High Quality Mastering, word ik helemaal blij. Het nummer is alles tegelijk: funky, swingend, soulful, jazzy, heel erg mooi, toch ook weer een tikje ruig: fantastisch!
Het staat ook voor dit album, wat in totaal ook aan die beschrijvingen voldoet. En het staat ook voor Donny Hathaway zelf, alleen dan mag je er nog geniaal bijzetten en zeer begaafd, zowel als toetsenist, 'orkestleider' als zanger. Wat een fantastisch talent!

En wat jammer dat Donny tijdens zijn leven zo moest lijden, begrijp ik ook uit bovenstaande review van Angelo. De openingssong die ik wel heel erg goed en intens vind, komt zo in een wrang licht te staan: Voices Inside. Je leven is regelmatig een hel en dan bezorg je anderen de hemel op aarde. Heel veel respect voor Donny Hathaway.

Ik hoor bij de 4.000 gelukkigen wereldwijd die deze dubbel LP vandaag gekocht hebben op Record Store Day. Ik heb nummer 0754. Hoe fantastisch zijn andere beroemde 'Live' LP ook is, dit is - echt waar! - nog beter. Donny Hathaway is in absolute topvorm, net als de band. Zijn 2 onvolprezen live nummers The Ghetto & Voices Inside worden hier subliem neergezet en ook nog eens lekker lang. Voices Inside (Everything Is Everything) beslaat heel Side 2 en duurt maar liefst 21:31 fantastische minuten. Op Side 4 duurt the Ghetto 14:29 overheerlijke minuten.

Maar laat ik de sublieme Side 3 niet vergeten, met een versie van He Ain't Heavy, He's My Brother die het origineel ver in de schaduw zet, een prachtig Jealous Guy van John Lennon die ik beter vind dan op die andere 'Live' LP en tot slot het wonderschone I Love You More Than You'll Ever Know.
En dat allemaal speciaal gemasterd door Rhino op 180 gram vinyl, aangeprezen als '11 Smokin' Live Tracks'.

Rhino does it again! Wat een geweldige boxset is dit. Niet alleen is 'ie vrijwel compleet, bovenal is het geluid van een ongekend geremastered niveau. Nu hebben de limited boxsets van Rhino al zo'n goed geluid, deze heeft - staat achterop - ook nog High Quality Mastering. Ik vraag mij werkelijk af of dit de allerbeste remaster is, die ik heb. Zou zomaar kunnen, zo goed is het gedaan.

Zet bijvoorbeeld dat geweldige 'Live' 'ns aan: je bent er echt bij. Oftewel: het geluid klinkt nog origineel, maar nu ook nog kraak- en kraakhelder. Als je dan Disc 1 erin gooit en het album Everything Is Everything begint, val je van je stoel. Wat een fantastische muziek en wat klinkt het mooi!

De box is vrijwel compleet, want er ontbreekt een enkel live nummer van Performance. Daar is een nog niet eerder uitgegeven andere (betere?) versie voor in de plaats gekomen. Er staan aan het einde van disc 2, na de drie studioalbums, 5 nog niet eerder uitgegeven nummers. De eerste daarvan is de prachtige studioversie (hij is er dus wel) van Jealous Guy, wel al live te horen op 'Live'. Gevolgd door 4 demo's uit 1974, die mogelijk de opmaat vormden voor een vierde album, waar het door de tragische dood van Donny nooit meer van kwam.

Aan het begin van Disc 3 vind je allerlei (albums-) bonustracks en een rarity: een A- en B-side van een kerstsingle uitgegeven in ... Nederland. Vanaf nummer 8 volgt 'Live'. Op Disc 4 staan nog 13 verschillende livenummers van 2 verschillende live-albums en dus 2 nog nooit uitgegeven tracks.

Het bijgaande boekje is (helaas?) in het Frans, vrij dun, maar wel met fraaie foto's en overzichtelijk: met een mooi overzicht van de inhoud van de 4 cd'tjes. Die zijn in mini-lp vorm, geplaatst in een fraai digiboek (dvd-format) met achter die cd's afbeeldingen van de originele lp's. Mooi gedaan!

Als je dan ook nog weet dat de muziek van Donny Hathaway (kijk ook bij de respectievelijke albums) echt heel mooi tot bijzonder fraai is, dan is deze Rhino box Someday We'll All Be Free een echte aanrader.

Het L.A. label Double Shot bracht grotendeels Soul uit. Het producers- en schrijversteam van het label zorgde voor een continue hoge kwaliteit in de uitgebrachte muziek, dat best tot succes had kunnen leiden, maar dat haast niet had buiten L.A. Daarom is het overgrote deel van de nummers van dit album nog nooit eerder op cd uitgebracht. Gelukkig heeft label Kent dit wel gedaan! Want wat zou het ontzettend jammer zijn geweest om de muziek van artiesten als Bobby Freeman, The Bagdads, the Real Thing, Maurice Rodgers & the Georgia Prophets te missen. Het is namelijk heerlijk rauwe pure soulmuziek. En vaak lekker funky, gemaakt eind jaren '60. Er staan zoveel goede nummers op, dat favorieten noemen eigenlijk onmogelijk is.

Dit is echt heel erg goed, echt verrrukkkkkelijke Soul: mis het niet!

En wat voor soort van verzamelaar? Een grootste hits verzameling van hun 4 studio albums 'Lost Souls', 'The Last Broadcast', 'Some Cities' & 'Kingdom Of Rust'. Nu kun je die albums allemaal stuk voor stuk rustig kopen, want die zijn alle vier erg goed. Je begrijpt dan ook dat deze verzamelaar geweldig goed is. Hier staan alleen maar steengoede vaak erg mooie nummers op. Sfeervolle indierock, enigzins vergelijkbaar met de Coldplay van de eerste twee albums. Alleen ging Doves door met het maken van prachtige muziek.

Er is ook een limited edition met een tweede cd met daarop b-sides, rarities & alternative versions. Die lijkt voor al diegenen die de 4 albums al hebben interessant, behalve weer als je de cd Lost Sides van Doves hebt: daar staan al zeven tracks van deze bonus cd op. Hoewel hierop dan dus weer 12 nummers staan die niet op Lost Sides staan. Samen met de nieuwe single Andalucia zijn dat 13 tracks die niet op de 5 cd's van Doves staan.

Wel krijg je bij de limited edition ook nog eens een bonus DVD met videoclips van de band. De tracklist daarvan is:

The Cedar Room
Sea Song
Here It Comes
Catch The Sun
Man Who Told Everything
There Goes The Fear
Pounding
Caught By The River
Black and White Town (Directors Cut)
Snowden (Live Edit)
Sky Starts falling
Kingdom Of Rust
Winter Hill

Kan je nu zelf bedenken welke versie je wel of niet wilt hebben.

Er staan op dit te lange album - want met te veel mindere songs en soms te simpele teksten - maar 5 echt goede nummers:
- Still D.R.E.
- Forgot About Dre
- Tha Next Episode
- What's the Difference
- The Watcher

Dat was makkelijk aanvinken. En kijk nou eens: dat zijn ook de bovenste vijf bij favoriete songs (onder 'statistieken'). De rest volgt letterlijk en figuurlijk heel ver daarachter. Sommigen nummers bevinden zich below zero, vol met bitches en bling bling met bijbehorende clips uit die tijd. Je zou verwachten dat de meesten toch 9 jaar ouder geworden waren (sinds the Chronic) en dus....

Gemiddeld scoort 2001 niet al te hoog, maar de uitschieters mogen er wezen.

Ik snap niet echt dat deze echte plaat The Chronic uit 1992 net zo hoog gewaardeerd wordt, als het goedkope vervolg van negen jaar later: 2001. Deze plaat vind ik in vele opzichten beter: de flow, de teksten, de onderwerpen, de beats, de muziek: puur en echt. We horen een Snoop Doggy Dogg die nog in de 'kinderschoenen' staat, maar wat is 'ie goed. Ik mag die lekkere flow van hem wel. De productie en de beats kun je wel aan Dre overlaten.

Opvallend goed vind ik Nuttin' but A G Thang, Lil Ghetto Boy, A Nigga With A Gun, Let Me Ride, Rat-Tat-Tat-Tat & Deez Nutz. Nog niet zo goed als de beste East Coast hiphop, maar zeker de moeite waard.

Terwijl the Alabama Shakes de wereld indenderen met hun Southern bluesrock debuut en ook Jack White terug is in vaak deze stijl, komt good old Dr. John ook met zo'n sterke bluesrock plaat. En inderdaad met een vet productiestempel van Dan Auerbach. Je hoort the Black Keys er zeker in terug. Maar ik moet soms bij vlagen ook aan heel iemand anders denken: Herman Brood (over good old gesproken). Bijvoorbeeld op het uitstekende nummer Kingdom of Izzness. En bij My Children, My Angels hoor ik weer vlagen Pink Floyd en Supertramp terug.

Voor mij is het meesterwerk van dit album: Getaway. Wat een dijk van een nummer zeg! Er staat trouwens geen minder nummer op dit prima album, wat dus ook nog eens lekker afwisselend is, maar wel weer een eigen geluid heeft, zeker door de genoemde herkenbare productie.
De soms zuigende stem van Dr. John, de smerige gitaren en blazers, het heerlijke koortje en de vuige productie van Dan Auerbach maken van Locked Down een erg sterke bluesrock plaat.
Wat een Southern soulful bluesrock de laatste maanden: God's Sure Good! (hallelujah!)

Ik vind dit zijn beste plaat tot nu toe. Eerst schrok ik van alweer zoveel nummers, maar het grootste deel is (meer dan) de moeite waard. En hebben ook een mooie samenhang, terwijl er ook genoeg afwisseling in zit. De sfeer is wat donker, de beats zijn vaak lekker droog net als de raps. De productie vind ik echt fantastisch, vooral de diepe bassen. Hoogtepunten zijn ondermeer Fake Love, Gyalchester, KMT, Can't Have Everything & Do Not Disturb. En zelfs de Interludes zijn erg goed.

Na het goede Southern Rock Opera is Decoration Day de eerste echt hele goede plaat van Drive-By Truckers. Het album is gevuld met (snellere) southern rock en wat langzamer country/blues-rock. Dat levert een mooie afwisseling op, ook van de gebruikte muziekstijlen. Van de gierende gitaren op Careless tot de gedragen solo op het fantastische Your Daddy Hates Me. De uitvoering is natuurlijk top bij DBT en op dit album is het songniveau erg hoog. Om een paar favorieten te noemen: Sink Hole, Hell No I Ain't Happy, Marry Me, My Sweet Annette, Outfit, Your Daddy Hates Me dus, When the Pin Hits the Shell & titelsong Decoration Day. Een overheerlijk album van DBT met pure, rauwe en eerlijke muziek.

En zo is het Meneer Joost. Je zal trouwens een album maar zo sterk beginnen als the Drive-By Truckers dit keer doen. Je kan toch wel stellen dat de heren en dame bij de eerste vier nummers direct op het niveau zitten van Bruce Springsteen in zijn goede tijd. Wat een fantastische muziek! Drag the Lake Charlie zou in de jaren '70 en '80 een wereldhit zijn geweest.

Het wordt gevolgd door het intrieste The Wig He Made Her Wear. Wat een verhaal, dat knalt even binnen zeg. Het wordt als verhaal op gitaarmuziek gebracht: direct en raak.
You Got Another waarop de bassiste als zangeres fungeert samen met de piano in de hoofdrol, vind ik wel degelijk mooi. Het tweede deel waar de gitaar erbij komt janken is zelfs erg fraai.

En dan knalt This Fucking Job erin. Daar is dan toch dat wat rauwere vuigere geluid van eerdere albums van the Drive-By Truckers weer terug. Hoewel het refrein mij weer doet denken aan oudere R.E.M. nummers.

Op het tweede gedeelte van het album hoor je wat meer southern country rock ('n roll) en / of wordt er wat gas terug genomen. Maar ook die stijlenmix is de moeite waard. Al helemaal als je ooit met een R.V. of auto rondgetrokken bent door the USA.
Een eervolle vermelding nog voor After the Scene Dies: wat een lekkere zeurende zuigende song is dit met dito gitaar. Ik zit rechtop in mijn stoel: dit is ouderwets goede rockmuziek!

De smeltkroes van the South is te horen in de muziek en teksten van the Drive-By Truckers. Zeker op dit the Dirty South. Met maatschappij kritische teksten en teksten over het (zware) leven daar. En een mengsel van rock, country, roots en een vleugje soul in de muziek. Dubbele gitaren, verschillende zangers en een hoog niveau van spelen en songwriting en je hebt een dijk van een plaat. Laat je meevoeren door the Dirty South aan de hand van the Drive-By Truckers en verwonder je en geniet tegelijk. Bijvoorbeeld op prachtsongs als When The Devil Don't Stay, Carl Perkins' Cadillac, The Sands of Iwo Jima, Danko / Manuel, Cottonseed, Lookout Mountain en Goddamn Lonely Love. Wat een plaat!

Wat een teksten staan erop dit The Unraveling van the Drive-By Truckers. Zij ontrafelen hier 21st Century USA. En niet bepaald op een positieve manier, zoals ook op dat nummer zelf te horen is en bijvoorbeeld op Babies in Cages. Die laatste songtitel zegt eigenlijk al genoeg.
Bij dit soort teksten hoort intense muziek en dat weten ze wederom fraai neer te zetten, op hun eigen southern- bluesrock, country, world, roots manier. Er zit ook flink wat afwisseling in dit album en er staan eigenlijk alleen maar sterke songs op. Normaal pik ik er toch een paar uit, maar dat lukt me hier niet. Over de gehele linie is dit een ijzersterk album, met echt confronterende teksten. Wake Up Everybody zongen Harold Melvin & the Blue Notes al. 45 jaar later horen we The Drive-By Truckers dit op hun manier doen op The Unraveling.

Eindelijk heb ik deze Anthology van Duane Allman op originele 2LP met boek. In dat boek gave zwart-wit foto's en inside teksten. En wat te zeggen van de hoes: Duane vissend in de swamp, geweldig! Nog beter speelde Duane Allman gitaar. 5 jaar lang tot zijn vroegtijdige dood door een motorongeluk werden er studio opnames gemaakt van hem. Natuurlijk met the Allman Brothers, die je op het einde van deze Anthology aantreft, maar hij speelde met veel meer musici mee. En hoe!

Mijn persoonlijke favorieten hier zijn de B.B. King Medley van Hour Glass, een voorloper van the Allman Brothers, de allerbeste Hey Jude ever door Wilson Pickett, zeker ook door de gitaar van Duane met gegil van Wilson Pickett, samen met een andere soulster from the South Clarence Carter die gedragen wordt op the Road of Love door Duane's gitaar en zijn eigen solo nummer Goin' Down Slow.

Verder natuurlijk the Queen of Soul herself Aretha, het geweldige lange Loan Me a Dime van Bozz Scaggs met een uitblinkende Duane en voor mij blijft Layla van Derek and the Dominos heel fraai. In die band speelt Duane natuurlijk ook even een heel album vol samen met Clapton. Tot slot alle nummers van the Allman Brothers. Dit is een juweel van een verzameling van en voor Duane Allman. Niet te missen voor elke bluesrock, southern rock en gitaar liefhebber.

Bijeengeraapt album? Hoe kom je daar toch op? Dit album heeft inderdaad wat meer popinvloeden dan het soulfulle debuut Rockferry. Maar dat zorgt juist wel weer voor een mooi geheel juist gebaseerd op die mix van soul en pop.
Rockferry was natuurlijk een fantastisch debuut en ik vind het al heel wat dat ze enigzins in de buurt komt. Dit Endlessly zal niet in mijn top 10 van het jaar eindigen, zoals Rockferry wel deed, maar dat hoeft toch ook niet steeds
Ook vind ik het sterk om ook wat andere invloeden in de muziek toe te laten en niet met een Rockferry 2 te komen. Bij de popinvloeden moet ik soms denken aan de heeeele oude Madonna debuutplaten. En dat bedoel ik niet negatief.

Er staan trouwens genoeg goede songs op dit Endlessly, met als hoogtepunt Hard For The Heart. Ook heel aardig is trouwens de acoustische versie van Well, Well, Well: die staat op de maxisingle van dat nummer.
Haar stem blijft prachtig, echt bijzonder hoor. En ik zeg zoiets niet snel hier, maar wat een prachtfoto op de cover, wat een uitstraling. En die uitstraling hoor je ook in haar eigen muziek door.

De titelsong is waar ik op hoopte bij een samenwerking tussen Duke Pearson en Bobby Hutcherson. The Phantom heeft een geweldig ritme en fraai spel van beide heren. De rest van het album valt mij echter een klein beetje tegen, hoewel vooral de rustige nummers toch heel aardig zijn, zoals Say You're Mine. Verder vind ik het jammer dat Jerry Dodgion iets teveel solo's op de fluit speelt. Ik zet het lange openingsnummer maar weer eens op repeat.

Vandaag luisterde ik eerst naar het nieuwe 'synth' album van the White Lies, in jaren '80 sfeer, wat me toch iets tegenviel. Tegelijkertijd las ik de enthousiaste reacties op dit album van Duran Duran. Ik keek daar toch wel vreemd van op en heb 'm gelijk 'gescoord'. En krijg nou wat? Dit is echt een goed album geworden.

In de jaren '80 waren het voor mij vooral de hits die het 'm deden voor Duran Duran. Hoewel ze natuurlijk met ondermeer Rio ook al een goed album maakten. Dit echter is echt een prima album, met weinig mindere songs (lees: Leave A Light On). Juist met steengoede electropop (richting the Pet Shop Boys zelfs), lekkere dancepop en mooie rustige popmuziek. Lekker afwisselend dus. De productie van Mike Ronson is echt erg goed. Het maakt dit album nog net wat beter dan het al is. Kortom: een aanrader dit All You Need Is Now.
Mijn favoriete songs zijn toch die twee electropop kanjers aan het begin: Blame The Machines en Being Followed. Safe met Ana Mantrovic van Scissor Sisters mag er ook zijn, net als The Man Who Stole A Leopard met Kelis en Girl Panic.

Wat een lage score voor dit goede 'live' / best of album van Duran Duran, net na hun New Wave tijd. Zoveel goede nummers staan hierop, waar ik er ook een flink aantal op single had. Favorieten genoeg dus, ik noem opener: Is There Something I Should Know , het prima Hungry Like the Wolf, het fraaie New Religion, het mooie Save a Prayer, het sterke The Chauffeur, het lekkere Union of the Snake, het fijne Planet Earth en uit de studio mega hit Wild Boys. Luisteren dus!

Wat een vette jaren zeventig retro soul plaat hebben Durand Jones & The Indications gemaakt met dit Flowers. De eerste keer klinkt het al goed, maar bij vaker draaien wordt het alleen maar beter en beter. De zang is natuurlijk weer uiterst fraai, maar ook de instrumentatie klinkt prima. Ook is de productie om door een ringetje te halen.

Kant B van dit album is erg mooi, met Been So Long & Rust and Steel, maar kant A is echt geweldig. Nummers als Paradise, Lovers' Holiday en Flowers zijn fantastisch. Dit is een hele mooie plaat zeg!

Durand Jones & The Indications blijken een uitstekende live band te zijn. Durand Jones zelf zingt mooi, krachtig en met veel vuur & passie. Hij doet live zelfs soms denken aan the one and only James Brown, dat is nog eens een compliment. Hij wordt daarbij begeleid door een prima band. Ook de productie van dit live album is om door een ringetje te halen. Leuk is het artwork van de hoes, dat lijkt op een oude bootleg.

Echt geweldige funky soul en funk verzamelaar van de belangrijkste Independent Labels in New York eind jaren '60, begin jaren '70: Scepter, Wand, Dynamo en Musicor. Dean Rudland, die al zoveel mooie soulverzamelaar op zijn naam heeft staan, heeft hier ook weer de selectie gedaan. Ook schrijft hij een uitgebreide toelichting in het fraaie boekje bij de cd van 12 pagina's.

Deze jaren waren toch de hoogtijdagen voor de soul & funk en als je dan de muziek uit New York bij de kladden grijpt dan krijg je een heel lekker, afwisselend en vaak (erg) goed geheel. Een paar favoriete nummers: Het swingende en geweldig gezongen It's My Thing van Betty Moorer, het semi-instrumentale funky Machine Shop Pt2, de fraaie soul van Ain't That Peculiar door George Tindley, Count the Days door Inez & Charlie Foxx die met een mooie foto in het boekje staan en slottrack Expo '83 van The Backyard Heavies (mooie naam!). Male & Female, Soul & Funk, Vocal & (Semi-) Instrumental: het staat hier allemaal op. Wel is het dus allemaal mid- en up-tempo: we hebben het hier over Dynamic Grooves!