Dit is nog echt een Radio 2 album. Anders inderdaad dan de Top 2000 verzamelaars van de jaren erna. Een oubollig randje vind ik wat voorzichtig uitgedrukt, voor mij staat dit toch vol met oubollige muziek. En de nummers die ik wel goed vind, heb ik meestal weer te vaak gehoord. Uitzonderingen daargelaten, zoals de (al genoemde) Duncan Brown, Flash & the Pan, the Buoys & Stevie Wonder en Ellen Foley, the Commodores, Steve Winwood & the Korgis. Het is wel tamelijk origineel en mocht je dit soort Radio 2 retro muziek leuk vinden, dan is dit wel iets interessants natuurlijk.

Wat een heerlijke georganiseerde chaos op het derde album I_Con van De Staat. Hoewel, soms valt die chaos ook wel weer mee, want er staan een aantal lekkere rocknummers op, naast sommige wat meer experimenteel klinkende songs.

Ze beginnen er gelijk mee, door het geweldige All Is Dull weet je direct dat dit album alles behalve dull is. Het aardige Build That Buy That heeft zelfs wat Madness geluiden, gemengd met... zigeunermuziek. Een leuk ratjetoe is het!
De single Devil's Blood heeft een goede synthesizerbasis. Daar kabbelt het heel aardig op voort. Mocht je even wegzakken, dan ben je gelijk bij de les door het fantastische knallende raggende Witch Docter, simpelweg één van de beste punknummers ooit gemaakt door een Nederlandse band.

Never Gonna Get It Together zingen de heren en dat is ook de trend die de hele plaat terug keert in tekst en muziek. Dit sterke nummer heeft wat van de Red Hot Chili Peppers. Op Refugee horen we vast niet toevallig Afrikaanse klanken. Dan volgt de supersingle Make Way For the Passenger. Wat loopt dat nummer waanzinnig lekker, net als de bijbehorende videoclip (tot een bepaald punt...).

Input Source Select met trommels, citar en nog veel meer, maakt het de luisteraar niet makkelijk, maar is toch geinig. I'll Take You begint met een zware piano, waarop een mooi rustig nummer volgt. Hoewel ook hier halverwege wat duisterder klanken klinken. Hoogste tijd dus voor gitaren en een hogere versnelling op Down Town: weer zo'n erg lekker jumpnummer. Ook met fluitketel trouwens.

Wanderer begint wat catchy, maar draait in the brug van het nummer richting een duisterder sound. Daar horen we dan toch even wat QOTSA, net als op The Inevitable End. Toch weer een titel met ook een donkerder kant en dat is goed terug te horen in de muziek.

De rechterhand van Jack White heeft meegewerkt aan dit album en dat hoor je bijvoorbeeld terug in de dynamiek van deze plaat. En wat een variatie zit er in, wat een experiment, wat een lef ook. Dat alles heeft geleid tot een verrassende en ijzersterke plaat van Hollandse bodem.

Het gebeurt niet snel dat je bij de luisterpaal staat, een cd aanzet en weggeblazen wordt, met een grote grijns op je smoel. Dat is precies wat deze 2 vrouwen voor elkaar kregen. Wat een vette fijne heavy garagerock zeg. Puur en ruig, waarbij ik gelijk moest denken aan Ty Segall. Alleen worden zij op sommige nummers duidelijk beïnvloed door the Black Keys, Jack White solo & the White Stripes. Ook hoor je vleugjes rock 'n roll terug.

Bijzonder is ook nog eens dat ze met een debuutplaat komen, waarop alle - echt alle - nummers goed tot geweldig zijn. De uitvoering is vanuit de kleine teen gedaan en dat hoor je: intens gebracht en met klasse. Heb ik nog wat negatiefs te melden? Nee, eigenlijk niet. Zoals the Black Keys al bij hun vorige album zeiden: Play It Loud!

Terug in de tijd met Deep Purple op 3 LP's met 27 songs is bepaald niet verkeerd. De eerste LP heeft de betere nummers uit de periode 2013-1984. Van de prima nummers Hell To Pay & Vincent Price van Now What?! tot aan Perfect Strangers van het gelijknamige album. Niks mis met deze negen nummers.

Op de tweede LP staan de beste songs uit 1975 t/m 1971, van de albums Fireball, Machine Head, Who Do We Think We Are, Burn, Stormbringer & Come Taste the Band. Een niet onaardig rijtje, met (dus) sterke muziek. Nadeeltje is de single edit van Woman From Tokyo, voordeel: achter elkaar Highway Star, Smoke on the Water & Demon's Eye.

Tot slot op de derde LP de periode 1970-1968 met Hush & Mandrake Root van Shades of Deep Purple en klassieke songs van The Book of Taliesyn, Deep Purple & In Rock. Ook op LP trouwens de complete versie van Child In Time. Een complete LP dus voor de eerste 3 jaar, maar dan krijg je ook wel wat bij Deep Purple. Wat een band toch! Bijna alle 27 nummers vind ik (steen-)goed. Het artwork van de tri-fold cover ziet er van binnen beter uit dan de cover en de persing is uitstekend.

Dit doet inderdaad niet onder voor In Rock en al die andere topalbums van Deep Purple. Het is een heerlijke en gevarieerde bluesrock plaat. Het album staat werkelijk vol met goede nummers, er staat geen misser tussen. Vijf nummers zijn ronduit geweldig: Burn, Lay Down Stay Down, Sail Away, You Fool No One & Mistreated. Might Just Take Your Life is ook heel erg lekker hoor.

De gitaren worden (natuurlijk) echt fantastisch bespeeld. Maar ook de zang is sterk en beheerst. De sfeer in het album is ook een goed punt. Een pittig bluesy sfeertje hangt er rond en het album vormt mede daardoor een fraai geheel. Tot slot vliegen de gitaarsolo's nog even om je oren in het instrumentale "A'' 200: ik ben tevreden. En als je dat al bent, volgt op de Remaster nog zo'n lekker instrumentaal nummer: Coronarias Redig. Lekker funky klinkt dat!

De vinyl remaster van de originele 1972 analoge stereo mastertapes ("cut at Abbey Road Studios") staat op en klinkt werkelijk geweldig. Het doet volledig recht aan het origineel, alleen hoor je nu alle details (heel) duidelijk. Het artwork is precies gedaan als het origineel, inclusief toevoegingen als '2 record set stereo' en de fraaie fold out met de zon binnenin.

Het concert is legendarisch, de muziek wordt fantastisch vertolkt en is meestal erg goed, vooral de drie klassiekers Highway Star, Child in Time & Smoke On the Water. Overigens vind ik de live versie van Child in Time niet beter, maar anders klinken. En dat is juist erg leuk. The Mule is minder met die veel te lange drumsolo. Strange Kind of Woman is ook weer erg lekker. De gitaarsolo's van Blackmore zijn om je vingers bij af te likken, maar ik hoor ook graag het orgeltje van Paice.

42 jaar geleden was het al weer en om het dan nu zo terug te kunnen horen is echt geweldig!

Now What?! vind ik een goed album van Deep Purple. All the Time in the World & Weirdistan vind ik net wat minder. Body Line & Après Vous zijn heel aardig en de rest van de nummers vind ik goed tot erg goed. Mijn favoriete nummers hier zijn Out of Hand, Hell to Pay, Above and Beyond, Blood from a Stone & Uncommon Man. Er worden ook een flink aantal sterke solo's gespeeld, zoals op Vincent Price. Knap dat deze grote band ook in deze eeuw nog steeds goede nieuwe muziek maakt.

Even voordat dit album werd opgenomen en uitgebracht werd ik geboren. Ik leerde Deep Purple dan ook kennen via Child in Time en later het In Rock album. Machine Head, Burn & Fireball volgden en natuurlijk Live in Japan. Wat een geweldige sound en muziek vond ik het. Veel later hoorde ik Kentucky Woman, wat ik gelijk een fantastisch nummer vond. Maar het klonk anders, de sound was verschillend van hun jaren '70 sound. Ook bleek het een uitstekende cover van notabene Neil Diamond te zijn.

Via dat nummer belandde ik bij deze plaat The Book of Taliesyn. Ik vind de sfeer van dit album werkelijk prachtig. De songs zijn erg fraai en de uitvoering mag er wezen. Nu ben ik toch al gek van een orgeltje tussendoor, dus dan zit je hier wel goed. Ook de vele instrumentale stukken mogen er zo meer dan wezen. Openingsnummer Listen, Learn, Read on (The Book of Taliesyn) is erg fraai, het instrumentale Wring That Neck vind ik fantastisch klinken, wat dus gevolgd wordt door Kentucky Woman en ook de combi van het instrumentale Exposition en We Can Work It Out mag er wezen. Shield is erg sterk en Anthem klinkt prachtig. Fantastische plaat dit en momenteel nogal ondergewaardeerd hier op Musicmeter (met 3,5*).

Inmiddels ben ik zover dat ik dit album tot mijn favoriete albums van 2010 reken en de score verhoog naar de ultieme 5,0*. Wat een plaat! Origineel, toch herkenbaar, afwisselend, soms erg mooi, soms erg lekker, soms ontroerend, heel mooi gezongen en uitgevoerd. Zelfs het artwork is prima: dan doel ik op de uitvouwbare poster met aan één prachtige kant teksten en foto's. En een detail als deze: Basement Scene was recorded at The Basement live to 4-Track cassette.

Desire Lines is één van DE nummers van 2010, de gitaarsolo is alleen maar f***ing brilliant te noemen. Maar er staat nog zoveel meer moois op deze cd. Om maar wat te noemen: Memory Boy, Helicopter, Coronado & He Would Have Laughed. Zo maak je een plaat in 2010: helemaal af!

Omdat ik ze morgen live ga zien in Tivoli heb ik dit live album uit 2011, het jaar na Halcyon Digest, geluisterd. Daar spelen ze dan ook de meeste nummers van: 6 van de 8 nummers. Zanger Bradford Cox zingt wat iel, maar verder speelt de band behoorlijk strak. Ze openen met het fantastische Desire Lines, met die oneindige gitaarsolo die ook live zo heerlijk klinkt. Hazel Street sluit hier mooi op aan.
Wat vooral opvalt bij dit concert is de fraaie stemming, de mooie sfeer die ze (ook) live op het podium weten neer te zetten. Bij vlagen klinkt het wel wat 'kaler' als op de plaat, maar een live plaat moet natuurlijk geen kopie zijn van het origineel. Andere uitblinkers van dit concert zijn Helicopter en He Would Have Laughed.

Dit is een hele mooie plaat. Dit is een bijzondere plaat. Een plaat die je bij de strot kan grijpen. Met als ingrediënten ambient klanken, indie gitaren, shoegaze wanden, rustige pop en dat alles in een mix die leidt tot een soort prettige trip in een sprookjesachtige sfeer. Ik vind het buitengewoon knap gedaan.
Deze plaat kan zo op je gemoed werken, dat ik een verzoek kreeg om een ander album op te zetten, de muziek hakte teveel op het gemoed in. Dat is anders als met opvolgers Halcyon Digest en Monomania: daar staan meer fraaie losse liedjes op, dit is bovenal een schitterend 'klankenpalet'.

Voorganger Halcyon Digest vond ik een prachtplaat. Dit Monomania is wat meer catchy, wat minder dromerig. Sommige nummers neigen zelfs naar poppy, zoals op de lekkere nummers Dream Captain & Sleepwalking. Dit terwijl regelmatig ook weer hun bekende noiserock door de boxen schalt. Zoals bijvoorbeeld op de geweldige nummers Leather Jacket II & titelsong Monomania. Soms neigt het zo ineens naar garagerock. Oftewel: er wordt gebruik gemaakt van een veelvoud aan stijlen.

Hoewel deze plaat op het eerste gehoor redelijk makkelijk te beluisteren lijkt, is het toch een groeiplaat. Na meerdere luisterbeurten hoor je de vele wendingen en stijlen beter, terwijl je toch naar een mooi geheel blijft luisteren. Daarbij blijft de kwaliteit van de songs (vrij) hoog. Dat is dus knap gedaan door Deerhunter. Ze zijn 18 mei a.s. te zien in Tivoli Utrecht.

Def Leppard is een band met een wel heel nadrukkelijke eigen sound. Omdat dit live dubbel album zo hoog gewaardeerd wordt en een aardig overzicht van hun werk geeft, ben ik er voor gegaan. Dan vallen de eerste 7 nummers niet altijd even mee: het klinkt toch te vaak behoorlijk hetzelfde. Het is vaak van die gladde hard rock waar de titel Mirror Ball goed bij past, opgepoetst en wel.

Gelukkig ontwikkelt zich daarna een afwisselender en gevarieerder concert, met ook regelmatig prettige gitaarriffs. Aan de andere kant zitten er wel weer van die zoete ballads tussen. Gelukkig klinken o.a. nummers als Nine Lives, Switch 625, Hysteria, Armageddon It, Pour Some Sugar On Me & het sneller gespeelde Let's Get Rocked wel prettig. Kortom: het tweede deel is beter. Ook omdat het vaak net wat rauwer gespeeld wordt.

Zo heb ik wat dubbele gevoelens bij deze dubbelaar, die eigenlijk ook goedkoper als enkele live cd uitgegeven had kunnen worden, immers dit is niet 1 concert, maar zijn opnames van diverse recente concerten. En op de Dvd staan maar 4 live songs en 2 clips, best karig. Maar goed, de productie is wel goed: het klinkt prima allemaal.

De gitaarriffs knallen je inderdaad om de oren. Technisch wordt er knap gezongen. De sfeer is heavy, vaak dreigend, zwaar. Er galmt een metalen klank door deze rockplaat. Toch zeker ook een plaat voor mij, zou je denken. Ik heb echter wel een probleem met de monotone sound die regelmatig terug keert op dit album. Soms is het teveel een eenheidsworst. Natuurlijk hoor ik ook de onderlinge verschillen tussen de songs wel, maar een aantal daarvan willen maar niet beklijven bij mij. Nummers als Romantic Dreams & Poltergeist, waar wel meer dynamiek in de songs zit, doen dat wel. Ook is het rustige nummer Entombed is erg fraai, net als Rosemary en Goon Squad. Toch staan er ook een aantal minder bijzondere tracks op. Voorlopig heb ik nog wat mixed feelings bij dit Koi No Yokan.

De kritiek hierboven en ook op andere websites gaat met name over artiesten die hier missen. Maar pretendeert Soul Jazz Records dan om compleet te zijn? Volgens mij willen zij, zoals altijd, een mooi overzicht geven van in dit geval de "Delta Swamp Rock", waarbij de ondertitel natuurlijk heel belangrijk is: 'Sounds from the South: At the Crossroads of Rock, Country and Soul'. Je vindt het allemaal terug op deze cd dubbelaar, samen met een uitgebreid boekwerk.

Er staan zoals altijd bij SJR bekendere en minder bekende artiesten op met mooie weinig gehoorde muzikale 'gems'. Er is niet gekozen voor de overbekende hits, kijk maar naar de nummers van wel bekende artiesten als Lynyrd Skynyrd en Johnny Cash. En wat als je de cd's in de speler gooit? Nou, dan is het meestal puur genieten. Want wat een goede muziek staat erop. Ik heb maar een paar skipmomentjes op 25 tracks en dan nog zijn dat geen echt slechte nummers. Daar hoort vreemd genoeg wel de opener van Lynyrd Skynyrd bij, normaal opent een album met een echt sterk nummer, hier niet.

Alles bij elkaar is dit een mooi samengestelde evenwichtige verzamelaar (ondanks de verschillende genres) die zeker de moeite waard is.

In 2011 kwam Soul Jazz Records met "Delta Swamp Rock": 'Sounds from the South: At the Crossroads of Rock, Country and Soul'. Al deze stijlen, met wat minder soul en ook wat blues vind je allemaal terug op deze opvolger Volume 2, weer samen met een uitgebreid boekwerk. Toch is er één verschil, dit keer beslaat het alleen de gouden periode 1968-75. Dat komt de coherentie en de kwaliteit ten goede.

Er staan veel dezelfde artiesten op, bekendere en minder bekende. Ook hier is gekozen voor minder gehoorde muzikale 'gems' en niet voor de overbekende hits. Uitzondering is natuurlijk Free Bird van Lynyrd Skynyrd, maar dat is dan wel weer de fraaie Muscle Shoals Original Version. Het is weer meestal puur genieten, want wat staat er weer een goede muziek op. Sterker nog: ik vind dit tweede deel dus iets beter, dan het al geslaagde deel één.

Opvallend feit bij de muziek van Den Harrow (Stefano Zandri) is dat hij alleen het fotomodel is en de playback zanger in de clips en bij optredens. De echte zanger op dit Overpower is Thomas Beecher alias Tom Hooker. De singleversie van Mad Desire is weer ingezongen door Silvio Pozzoli. Zo leverden velen hun bijdrage aan de artiest Den Harrow.

Dit Overpower is een hele prettige electronische Italo disco LP, gevuld met flink wat goede songs. Favorieten voor mij zijn Bad Boy, Overpower, Future Brain, Mad Desire & Charleston. Daarvan was alleen titelsong Overpower geen single (behalve in Spanje) en dus geen hit, de rest van deze nummers allemaal wel tussen 1984 en 1986. Verder zijn ook Make Ends Meet en Feedback prima songs en instrumentaal sterk is Broken Radio. Sterke Italo disco plaat dit Overpower.

Afgezien van het wat slappe Spirit of Summer is dit Prelude of Deodato 2001 een lekkere jazz-funk plaat van de Braziliaanse Eumir Deodato De Almeida, oftewel Deodato. Zijn grote hit Also Sprach Zarathustra is de fijne opening van deze plaat. Opvallend lekker zijn ook Baubles, Bangles and Beads, Prelude to the Afternoon of a Faun & September 13. Daarop zijn ook een geweldige bas en gitaar en heerlijke ritmes te horen. Also sprach West: prima plaatje!

Een schitterende donkere plaat, dit Delta Machine van Depeche Mode. Vol met prachtige nummers die gelijk 'raak' zijn en nummers die langzaam steeds verder onder je huid kruipen. Ze passen in de wereld die op dit album gecreëerd wordt en waar je in het eerste fantastische nummer verwelkomd wordt:
Welcome to my world
Step right through the door
Leave your tranquilisers at home
You don't need them anymore

Op track 3 belanden we al in Heaven, wat dan ook een oh zo mooie song is met ook een fraaie piano. Een ander mooi voorbeeld van een nummer waar de muziek met bijna creepy synthesizers mooi aansluit op de - hier - donkere tekst is My Little Universe:
Here I am King
I decide everything
I let no-one in

Nog een paar favorieten zijn Broken, Soft Touch/ Raw Nerve, Should Be Higher, South My Soul & de geweldige afsluiter Goodbye. Hoewel, afsluiter? De vier bonustracks zijn de moeite ook meer dan waard. Zo komen we tot 17 nummers die de moeite waard tot echt geweldig zijn. En dat allemaal met boeiende teksten in een mooie samenhang gebracht. Kortom: een dijk van een album!

Eigenlijk vind ik dat ik voor dit Live at the Fillmore East van Clapton met zijn Derek & the Dominos alleen maar 5* mag geven, alleen al vanwege de sublieme start van het concert met Why Does Love Got to Be So Sad & Got to Get Better in a Little While. Daar horen we Eric Clapton op zijn allerbest met een uitstekende begeleidingsband in een beroemde concertzaal in New York. Alleen al de gitaar solo's op deze nummers zijn genieten geblazen.

Echter, dat hele hoge niveau houdt hij niet heel het concert vast. Tell the Truth, Bottle of Red Wine & Roll It Over zijn goed tot heel goed. Gelukkig zijn ook echt geweldig Blind Faith's nummer Presence of the Lord (wat een solo weer!) & afsluiter Blues Power/ Have You Ever Loved a Woman. In de buurt komt Let It Rain, maar daar zit zo'n lange drumsolo in. Hoewel ik moet zeggen dat dit wel een prima solo is van Jim Gordon. Derek and The Dominos In Concert is een niet te missen dubbel LP voor (blues-)rock liefhebbers.

Afgelopen vrijdag nam ik op het vliegveld van Edinburgh het nieuwe Q Magazine mee. En wie vind ik met extra foto prominent bij de top50 aangeraden tracks: dEUS. Vervolgens bij de reviews speciaal uitgelicht: Keep You Close, met een zeer positieve recensie. Het lijkt erop dat ze met hun nieuwe album the UK ook gaan veroveren en dat is niet voor niets. Want wat is het een goed album geworden. Een soort van intieme rock - met niet voor niets Keep You Close als titel - is regelmatig te horen. Gelukkig horen we ook de gitaren af en toe lekker door de speakers heen kraken en piepen!

Het titel- en openingsnummer is één van hun beste songs. En ze hebben al veel moois gemaakt. Hier op het begin van het album hoor je ook die prachtige violen, die op het einde weer terugkomen in Easy: de circel wordt daar rond gemaakt.
De rustige pakkende rock van de song Keep You Close hoor je ook terug in het fraaie The Final Blast. Logischerwijs gaan de gitaren wat meer gieren bij de titel Dark Sets In. Een typisch dEUS nummer wat er meer dan wezen mag. De rust keert enigzins terug op Twice We Survive, hoewel het refrein doorspekt is met emoties.

Ghosts daarentegen loopt als een trein aan de hand van een oh zo lekkere piano en het zingen en praten van Tom Barman. In de finale gaat de gitaar ook nog lekker te keer. Wat een heerlijk nummer zeg, fantastisch! De single Constant Now loopt ook zo lekker en heeft van die lekkere blazers erin zitten. De bridge in dat nummer vind ik ijzersterk.

The End of Romance (Oh Stephanie...) is instrumentaal sterk neergezet en mooi geproduceerd. Opvallend goede bas, piano en gitaar dragen samen met praat- en zangstem dit mooie nummer. Een warme synthesizer vormt de basis van Second Nature, waarbij eerst de piano naar voren komt en verderop de gitaar. De finale van het nummer is erg goed.
Easy is de finale van het hele album en de finale van dat sluitstuk is weer echt prachtig, sterker nog: één van de mooiste stukjes muziek van dit jaar. Wat een echt schitterende explosie van violen en gitaren zorgt voor een passend einde aan dit fraaie album!

Keep You Close heeft een ijzersterke productie en is uitstekend uitgevoerd met naast de bekende sterke zang en gitaren ook een opvallend goede piano. Er staat geen minder nummer op, sterker nog: elk nummer is de moeite (meer) dan waard. Eén van de beste albums van 2011 is made in Belgium (douze points).

Ik vind het juist extra knap dat ze al zo jong zo'n prima retro-rock debuut afleveren. Psychedelische bluesrock met vleugjes Led Zeppelin, Deep Purple en the Doors erin. Toen al lekker strak gespeeld als jonge band. Het leverde een EP op gevuld met goede tot zeer goede songs. Echt uitstekend vind ik Gold and Seaweed, wat een nummer is dat! Het donkere Yellow Rat Magic Blues vind ik ook erg fijn, net als het nummer met de lekker lange titel The Thrills That Come Along with the Landing of a Flying Saucer.

Grand Southern Electric is één van mijn favoriete platen van DeWolff. Zij vlogen van the South of the Netherlands to the South of the U.S.A.. Naar Valdosta in Georgia om precies te zijn, waar producer van dit album Mark Neill woont en werkt. Daar namen ze dit uitstekende album op, waar meer de nadruk op Southern Rock en Blues Rock ligt. Hoe kan het ook anders? Maar de eigen sound raakt de band hierop zeker niet kwijt.

Verwijzingen naar het verleden blijven terug te horen in hun muziek, maar nu denk ik eerder aan the Black Crowes i.p.v. aan Led Zeppelin, maar nog steeds wel aan Deep Purple. Er staat geen minder nummer op deze plaat. Mijn favorieten zijn Stand Up Tall, Evil Mothergrabber, Wealthy Friend, Satilla No. 3, Dance of the Buffalo en het geweldige (Ain't Nothing Wrong with) a Little Bit of Loving. Top plaat van deze Nederlandse band met ook nog eens een hele fraaie hoes.

Deze geweldige bluesrock band uit Atlanta, pardon: Geleen, DeWolff komt alweer met zijn derde Live & Outta Sight plaat. Dat kan makelijk, omdat de band al 9 albums en een EP heeft uitgebracht, grotendeels gevuld met hele fijne muziek. En ze zijn bovenal een uitstekende liveband. Dat is op alle drie de live albums te horen, maar persoonlijk vind ik deze 3e nog wat beter. De heren zijn in topvorm, worden bijgestaan door blazers en zangeressen en het geluid is ook nog eens prima. Ze spelen hier vol overtuiging nummers van hun laatste 3 albums: Tascam Tapes, Wolffpack en Love, Death & In Between. Geweldige uitsmijter is Rosita van maar liefst 23 minuten.

De coloured 3LP editie is ook een aanrader. Het artwork is zo gedaan, dat je door de 6 kanten van de 3 binnenhoezen te gebruiken, steeds een andere hoes kan hebben. Het vinyl in 3 verschillende kleuren ziet er fraai uit en klinkt ook zo. Er zijn er 1000 van gemaakt, dus haast u!

Wolffpack blijkt na een paar keer draaien een mooie mix te zijn van blues- psychedelische funk- en poprock. Het is gewoon een heel erg lekker pakkend plaatje. En verdraaid slim en knap gemaakt door deze Nederlandse band. En dat ze inmiddels al een tijdje aan de weg timmeren is ook te horen: het is een uitstekend geproduceerd album en natuurlijk prima gespeeld. Wat is trouwens dat orgeltje toch lekker.

Single en opener Yes You Do is een erg fijn nummer, net als bluesrock song Treasure City Moonchild. Do Me heeft een rustig tempo, maar is stiekem echt mooi. Het is ook mooi gezongen. Andere goede nummers zijn Half Of Your Love, Lady J, Roll Up the Rise & R U My Savior? Maar een minder nummer staat hier niet op. Een echt fijne plaat dit Wolffpack, waar je ook vrolijk van wordt als je het draait. Prima vitaminen in deze tijd.

Ik heb in deze corona tijd extra genoten van dit optreden recent op tv en vond toen pas uit dat het op vinyl was uitgegeven. Ik draai nu 'the last copy' die Suburban records nog had van de 2LP. Tijdens het sterke Sugar Moon heeft Pablo van de Poel het nog over de maatregelen tijdens het concert: 'jullie mogen niet meezingen, maar wel klappen.... als je je handen hebt gewassen'. Maar dat beperkte publiek kijkt wel aan tegen een compleet Metropool Orkest en natuurlijk de band DeWolff.

Het samenspel van deze twee werkt wonderwel. De geschreven arrangementen kloppen en het spel van het orkest geeft de nummers die DeWolff een fraaie twist. Daarnaast is DeWolff ook nog eens een uitstekende live band en dat is goed te horen. Mijn favoriete songs zijn naast Sugar Moon, het briljante Medicine, Freeway Flight, Tired of Loving You en Deceit & Woo. Maar voor alle duidelijkheid: het hele concert is de moeite waard. En ook het artwork van de 2LP is wederom erg mooi gedaan.

Fraai album dit Clubhouse van Dexter Gordon uit 1965, maar pas uitgegeven door Blue Note in 1979, wat weer niet te begrijpen is. Uitblinkers hier zijn Dexter Gordon himself op de tenor saxofoon en Freddie Hubbard op trompet.

De nummers zijn goed tot geweldig en worden uitstekend uitgevoerd. Ook de productie is om door een ringetje te halen en vanaf de Tone Poet LP klinkt het allemaal als een klok. Voor mij is dit Clubhouse één van de betere albums van Dexter Gordon en dat wil toch wat zeggen.

Aan de Chic legacy kan je nog eens je handen branden, zou je zeggen. Zeker in het geval van remixen, want de originele 12-inch mixen en remixen uit de jaren '80 van het creatieve duo van the Chic Organisation Bernard Edwards & Nile Rodgers mochten er al meer dan zijn. Ik heb van bijvoorbeeld de band Chic al een mooie boxset met de originele 12-inches. Gelukkig gaat het hier om de ervaren disco remixer en dj Dimitri From Paris, die al heel wat mooie mixen en edits heeft geleverd. Bovendien werkt hij samen met Rodgers & Edwards zelf aan dit project: zij produceerden deze remixen. Die productie is trouwens echt fantastisch.

En ja, zo blijkt het dus echt te kunnen: alle tien de remixen zijn geslaagd tot zeer geslaagd. De (instrumentale) breaks in de songs zijn geweldig. Daarom is het ook te waarderen dat er een instrumentale tweede CD bij zit. Mijn favoriete remixen zijn die van Norma Jean Wright met Saturday, My Forbidden Lover van Chic, Sister Sledge met Got to Love Somebody en Your Love Is Good van Sheila & B. Devotion. En het leuke is dat je door deze remixen toch weer anders naar deze fantastische muziek kan luisteren, waarbij genoeg recht wordt gedaan aan de originelen. Doen zou ik zeggen!

De keuzes voor de nummers op deze Anthology zijn erg goed. Als je bij de DIO albums kijkt, zie je dat ze vaak precies de favoriete tracks hier op Musicmeter hebben genomen. Dat zie je niet vaak. Er staat zo een dijk van een verzameling.

Toch kan er altijd nog wat verbeterd worden. Daarom heb ik de nummers van Elf vervangen door Stargazer en Catch the Rainbow van Rainbow. Dan wordt het pas echt een goede eerste cd!

Op de tweede cd (DIO solo) heb ik het matige Hungry for Heaven vervangen door Magica Theme - Lord of the Last Day / Reprise. Heb je een prachtig einde van die cd en ook muziek van het album Magica. Wat een waanzinnig goede muziek zo bij elkaar. Een mooie carriere van DIO bij Rainbow, Black Sabbath & als solo artiest. Zeer de moeite waard!

Ik weet wel een heeeeele goede reden om de net nieuw uitgebrachte dvd versie heeeeel snel te kopen: de fantastische geluidsmix. De 5.1 DTS mix is werkelijk subliem. Ik wist niet wat ik hoorde!

In de jaren '80 was ik helemaal lijp van dit geweldige concert en van het Paris concert van Supertramp. Wat een intense muziek, alle echt geweldige nummers van Dire Straits en dat allemaal met veel passie en vakmanschap uitgevoerd en neergezet. Absoluut hoogtepunt voor mij is Telegraph Road, hoewel Romeo & Julliet, Tunnel of Love en Once Upon the Time in the West ook briljant zijn. Gelukkig hebben ze niet iets nieuwers uitgebracht: dit is Dire Straits op zijn absolute hoogtepunt.
Ik vind deze anno 2010 geremasterde geluidsmix in Stereo en DTS dan ook echt heel bijzonder. Je weet toch niet wat je hoort? En dan bedoel ik natuurlijk de geluidskwaliteit, want van dit concert ken ik vrijwel elk toontje, elke gil, elke switch.

En dan de beeldkwaliteit: dat is die van een concert opgenomen in de jaren '80. Gek he? Wat verwacht je dan? Overigens vind ik het juist prima: je zit naar een tijdsdocument te kijken en vooral dus te luisteren. En dat luisteren is nog nooit zo prettig geweest.