Dit 'Hours...' staat vol met rustige mooie rockmuziek. Alle songs zijn goed, sommige erg sterk. Instrumentaal zit het erg goed in elkaar en de productie is om door een ringetje te halen. Als dan ook nog eens David Bowie de songs (mede) componeert en zingt met zijn fraaie stem, dan heb je een echt aangename plaat.

Deze nummers vind ik allemaal erg sterk: de mooie opener Thursday's Child, rocksong Something in the Air, het prachtige If I'm Dreaming My Life, Seven en de gitaarnummers What's Really Happening? en The Pretty Things Are Going to Hell. Dan is ook nog eens het artwork erg mooi van het vinyl (wat van mij mintgroen is). Een boek van 20 pagina's met handgeschreven teksten en foto's. Kortom, ik vind dit (alweer) een heel goed album van David Bowie.

Toen ik voor het eerst de videoclip zag van Blackstar zat ik met open mond te kijken. Wat een bizarre film met intrigerende, prachtige muziek vol met mooie wendingen. Dit smaakte natuurlijk naar meer en ik kon niet wachten tot ik de hele plaat kon horen. Een (meer) experimentele plaat dus, opgenomen in New York samen met een jazz-band. Typisch Bowie om hiermee te komen na de prima rockplaat The Next Day. De muzikanten zijn geen onbekenden in 'het circuit' en je hoort hun vakmanschap, zeker dat van de drummer Mark Guiliana en de bandleider en saxofonist Donny McCaslin. Maar de ster is natuurlijk Bowie die de sterren van de hemel zingt op zijn bijna 70e jaar.

En wat een mooie tot fantastische nummers staan er verder op Blackstar. De drum die fraai inzet op het opnieuw gearrangeerde Tis a Pity She Was a Whore met een uitmuntende sax. De prachtige lome traagheid, opbouwend naar een finale, met de sterke gitaar, synthesizer en sax, op het meesterlijke Lazarus. Sue (Or in a Season of Crime) is heftiger geworden, donkerder en wat mij betreft beter. Bas en gitaar op het einde zijn zelfs behoorlijk heavy. Girl Loves Me is weer wat langzamer en heeft ook weer dat repeterende wat we eerder hoorden op Lazarus. En dan volgt er muzikaal (niet tekstueel) wat lichtere muziek met Dollar Days. Eigenlijk een heel mooi popliedje, met een sublieme saxofoon. En dan blijkt op het einde het slotnummer I Can't Give Everything Away een geweldig Bowie nummer te zijn, met een prachtig repeterend refrein.

Na een glansrijke carriere en een mooie overzichtstentoonstelling (David Bowie Is) komt Bowie 'gewoon' met nog maar eens een meesterwerk op de proppen. Wat een klasse!

David Bowie At the Kit Kat Klub, Live New York '99, is de laatste release uit de serie Brilliant Live Adventures [1995-1999]. Dit is een serie van zes limited edition live albums, die allemaal erg goed tot geweldig zijn. En deze At the Kit Kat Klub is geweldig.

De energie die in die club heeft gehangen spat uit je boxen. De energie komt van Bowie en zijn band en van het publiek. Wat hadden ze er allemaal zin in die avond. De uitvoeringen van de songs zijn dan ook erg goed. De band speelt ijzersterk en Bowie is uitstekend bij stem. Ook de arrangementen van de songs zijn geweldig gedaan en het geheel heeft een warme sound. Dat alles doet me denken aan het ook zo sterke concert van deze zelfde band met Bowie in het BBC Radio Theatre in 2000. Maar de power, energie en de productie van dit concert zijn zelfs nog wat beter.

En wat een setlist heeft dit concert, met songs uit zijn complete oeuvre. Het hele concert is top, uitschieters voor mij zijn Life On Mars, met schitterende klassieke piano begeleiding, Something in the Air, Always Crashing in the Same Car, Stay, Changes & de beste uitvoering ooit van I’m Afraid of Americans. Veel beter dan dit krijgen we David Bowie live niet te horen.

Afgelopen zaterdag kwam ChangesNowBowie uit op de verplaatste RSD. Ik had gezien dat het een akoestische opname uit November 1996 in New York was en was daarom geïnteresseerd in de versies die gespeeld werden. De titel ChangesNow begrijp ik inmiddels een stuk beter, want alle nummers worden in deels andere arrangementen en soms met extra instrumentale solo's gespeeld. Zo zijn er prachtige toetsen te horen op Aladdin Sane en is er een uiterst energieke niet akoestische White Light / White Heat, de beste versie die ik ken van dit nummer. Opener The Man Who Sold The World zet al fraai de toon van dit schitterende document. Erg leuk is ook om Shopping For Girls uit zijn Tin Machine tijd als Bowie versie te horen. Elk nummer is zo de moeite waard, waarbij ik zeker ook nog de oh zo mooie uitvoering van Quicksand wil vermelden. De LP is op zwaar vinyl geperst en heeft haast een audiophile sound. Zeer aan te raden dus dit ChangesNowBowie.

Ik had deze plaat altijd vermeden, vanwege de lage waardering hier op MM, maar toen ik 'm in Mono/Stereo LP tegenkwam ging ik toch eens luisteren. En wat blijkt: dit is een hele aardige popplaat uit 1967. Een soort British hippie muziek met flink wat kwinkslagen van de clown Bowie. In de tijd na deze plaat ging hij aarzelen of hij als acteur / cabaretier verder wilde of in de muziek, ook gezien het geringe succes van deze plaat. O.a. ene Tony Visconti haalde hem over om voor de muziek te gaan, gelukkig. En het succes van een bepaalde single in 1969.

Toch waren de kritieken helemaal niet zo slecht voor dit debuutalbum. Hij had wel de pech dat het dezelfde releasedatum had als ene Sgt. Pepper's. Los van wat niemendalletjes staan er een aantal hele aardige songs op. Persoonlijk kan ik Love You Til Tuesday, There Is a Happy Land , When I Live My Dream, Silly Boy Blue, Come and Buy My Toys en Maids of Bond Street waarderen. Bowie heeft alle nummers zelf geschreven. Zo is ook de debuutplaat van David Bowie, hoewel hij wat gedateerd klinkt, toch de moeite waard. Zeker voor Bowie liefhebbers.

Wat klinkt Bowie compleet op David live: je hoort de rocker en de soulman ineen op deze prachtige live uitvoeringen. Een prima begeleidingsband met vooral een uitstekende pianist. Absoluut briljant is het soulfulle Sweet Thing te noemen. Hoe mooi kan muziek zijn? Geweldige rock 'n roll is juist weer te horen op een nummer als Suffragette City en het drieluik op het einde van disc 1: Cracked Actor, Rock 'N' Roll With Me & Watch That Man. En alles ineen hoor je op het heerlijke The Width of a Circle.

En wat is het geluid op de geremasterde versie inderdaad fantastisch: echt super gedaan. Hierboven geven een aantal users nog een wat lagere stem vanwege de originele geluidsmix: nou, luister dan snel naar de remaster. Ook te krijgen trouwens in een schitterende dubbel digipak versie met mooi boekje met veel foto's en een overzicht van alle data van de Amerikaanse tour in 1974.

David Bowie heeft op dit iSelect zelf een verrassende greep gedaan uit zijn grote oeuvre. Het resultaat is een cd met veelal minder bekende albumnummers (behalve voor de Bowie fans natuurlijk), die samen wel een gezamenlijke wat donkere indie sound hebben. Daardoor lijkt het wel alsof je naar een 'nieuw album' zit te luisteren, terwijl feitelijk de songs uit zijn hele carriere komen. Die samenhang tilt deze cd naar een hoger niveau, dan 'zomaar' wat losse songs die Bowie zelf erg goed vindt. Het maakt het wel erg aangenaam luisteren.

Als je nou wat van Bowie wilt en je kijkt op Musicmeter, dan zou je niet dit album nemen, gezien de lage score. Echter: hier op MM wordt vooral geredeneerd vanuit Bowie's muziek uit de jaren '70. Dit album was iets nieuws voor Bowie: minder rock, meer pop en vooral meer... je begrijpt het al? (dance)

Ik was 16 toen dit album uitkwam en wij waren daar toen en ik nu nog steeds erg enthousiast over. Als je Bowie's voorgeschiedenis vergeet en dit album op zich bekijkt, dan zit het gewoonweg erg goed in elkaar. Het klinkt heerlijk weg en er staan ook nog eens een paar ijzersterke tracks op dit album. Voorop natuurlijk het absoluut briljante Let's Dance, maar ook Modern Girl, China Girl en Cat People zijn erg goed.

Kortom: vooral doen dit album, lekker opzetten en let's dance!

Elke tentoonstelling had zijn eigen vinyl en in New York had de "David Bowie Is" exhibition at the Brooklyn Museum (in 2018) zelfs zijn eigen LP. Dit David Bowie Live in Berlin [1978] werd dus 40 jaar later uitgegeven en staat vol met nummers uit die tijd, die ook grotendeels in Berlijn zijn opgenomen. Dat is op zich al een leuk gegeven, maar echt fijn is dat dit eerder klinkt als een clubconcert. Een stuk intiemer, puurder en rauwer dan andere live platen. Het is net alsof je 40 jaar geleden aanwezig bent bij het concert. Bowie heeft er overduidelijk zin in, net als zijn band. Het publiek klinkt wat ver weg, maar je hoort dat ze erg enthousiast reageren. En terecht! Een bijzonder historisch document deze Live in Berlin [1978] LP, met een mooie hoes en op fraai zwaar oranje vinyl.

Ik blijf dit Live Santa Monica '72 maar draaien. Wat een geweldig concert is dit zeg! Bowie en band zijn in absolute topvorm. Het klinkt lekker rauw ook allemaal, bepaald niet te glad. De setlist is om je vingers bij af te likken. Het leuke is dat er ook een paar fijne albumtracks op staan. Ziggy Stardust is het eerst nummer waar een heel hoog niveau gehaald wordt. Life on Mars? is prachtig, Five Years is ijzersterk. Het akoestische Space Oddity is indrukwekkend, een mooie bijrol daar voor Mick Ronson. My Death is intens, Moonage Daydream is één van de beste songs van het concert. Waiting For the Man van the Velvet Underground vind ik echt geweldig. En het concert krijgt een waardige afsluiter met een erg fijne Rock 'N' Roll Suicide. Subliem!

Op wat zijn 70e verjaardag zou zijn geweest, worden de 3 extra songs uit de Blackstar sessies officieel als EP uitgebracht. En dat is meer dan terecht, want ze hadden zo op het album gekund. Alsof dat bewezen moet worden, wordt eerst geopend met Blackstar zelf. Daarna volgt het prachtige ingetogen No Plan, wat iets heeft van This Is Not America. De saxofoon van Donny McCaslin is wonderful.

Ook op de EP een nummer met een steviger insteek: het heel fraai in elkaar gestoken Killing A Little Time. Geweldige zang van David Bowie, een jagende saxofoon, rammende drums en een mooie piano. When I Met You heeft een prettige beat en gitaar. Een hele fijne popsong tot slot. Pure klasse weer van David Bowie en zijn Jazz musici. Fantastisch!

De eerste cd met muziek vanaf (rond) de jaren '90 is juist subliem! Als je dit zo op een rij hoort, heb je eigenlijk 'a sort of' nieuw Bowie album te pakken. Fantastische volgorde, geweldige mixen gebruikt, super muziek! Bowie blijkt nogmaals volkomen tijdloos te zijn.
Op de tweede cd gaan we terug in de tijd door de door sommige (enigszins) verfoeide jaren '80. Dat was echter ook de singletjes tijd en vanaf Absolute Beginners t/m Under Pressure heb ik ze hier nog liggen. Erg leuk om dat achter elkaar te horen, gevolgd door Heroes, Golden Years & Wild Is The Wind.
Op de derde cd de eind jaren '60/jaren '70 periode dat Bowie heel veel moois uitbracht op LP en single en een absolute grootheid was. Het moge duidelijk zijn de muziek hierop fantastisch is. Dus ik ontkom er niet aan om dit ijzersterke en geremasterde overzicht van zijn prachtige carriere de volle 5,0* te geven.

Dit is het eerste van zes concerten uit de serie Brilliant Live Adventures. Van die zes concerten vind ik dit het minste concert. Maar omdat het om David Bowie live gaat, blijft het de moeite zeker waard. Dit optreden uit Dallas komt uit zijn Amerikaanse tour in 1995 samen met Nine Inch Nails. In de nummers voorafgaand aan dit album speelden ze ook samen. Dit is wel te horen op het wat betere concert vlak voor Dallas in Maryland Heights, St. Louis. Vooral Hurt is erg goed. Dit concert is makkelijk als bootleg te vinden.

In Dallas wisselen sterke live uitvoeringen zich af met ietwat rommeliger nummers, zoals Under Pressure. Ook vind ik de setlist een stukje minder dan bijvoorbeeld dat andere concert uit 1995 van deze reeks uit Birmingham: No Trendy Réchauffé. Om wat hoogtepunten te noemen van Dallas: The Hearts Filthy Lesson, The Man Who Sold the World & I'm Deranged.

Ik heb allerlei verhalen en meningen hier over deze plaat gelezen. Als ik puur naar de muziek kijk, dan hoor ik een plaat die nogal wisselvallig is. Er staan sterke nummers op als Ashes to Ashes, Fashion & It's No Game Pt. 2, maar ook echt slechte als de openingssong It's No Game Pt. 1 of matige als Scream Like a Baby & Kingdom Come. Ook zingt Bowie zowaar wisselvallig: dan weer goed, dan tot lichtelijk irritant. Sterk aan het album zijn weer de gitaren en de toetsen van Roy Bittan.
Kortom, je kunt er hele beschouwingen over houden, maar dit is overall een minder sterke en bijzondere plaat van Bowie die gered wordt door een aantal (erg) goede songs. Zonder Ashes to Ashes & Fashion zou ik 'm niet naar boven afronden.

Ik heb mij even verdiept in deze recent verschenen 3CD Deluxe uitgave van dit album. Wat blijkt? Op de eerste cd vind je alleen het geremasterde album van ruim 38 minuten: niets meer en niets minder. Echter: de 24bits remaster uit 1999 is ook al prima. Daarvoor hoef ik dit niet te kopen.
Op het album zelf staan vier goede tot zeer goede nummers. Ik vind alleen Word On A Wing & TVC15 wat minder. Vooral de geweldige gitaren op Station To Station & Stay vind ik geweldig.

Dan het concert: dit is verdeeld over 2 extra cd's. Dit slaat eigenlijk nergens op: als je bijvoorbeeld het deels mislukte Changes weg haalt, dan past het hele concert op 1 cd. Of je zet Station To Station Live eventueel met nog wat live tracks op disc 1. Drie cd's zijn dus helemaal niet nodig, alleen het verkoopt natuurlijk wel wat makkelijker.

Kwalitatief is dit een goed concert van David Bowie. Het geluid is nu prima verzorgd. Het is ook een mooie aanvulling op de fraaie cd David Live, met zijn concert uit 1974 in Philadelphia. Van de 15 nummers staan er 10 niet op David Live. Daar moet je trouwens vooral wel de remaster van hebben: er zit nogal een kwaliteitsverschil tussen de oude en de geremasterde cd.

Dan de verpakking: dat is mooi gedaan, maar ook het boekje bij de 1999 remaster mag er wezen, met ondermeer veel fraaie foto's. Mijn conclusie: ik download het concert op 1 cd en doe die bij mijn originele 1999 cd. Naar mijn mening is de platenmaatschappij wel heel erg op zoek geweest naar uw euro's.

Wat is dit eigenlijk een ijzersterke verzamelaar van Bowie's werk uit de jaren '70. Natuurlijk niet compleet, want het is 1 LP, maar wel met 16 songs. Belangrijkste omissies zijn Changes & Rebel Rebel. De songs staan niet helemaal in tijdsvolgorde, maar veel scheelt het niet. Ok, de hoes is niet top, hoewel de kleine foto's met Bowie in allerlei 'gedaantes' wel weer leuk gedaan is. Maar de muziek is dat overduidelijk wel. En het klinkt ook nog eens goed, wat juist vaak tegenvalt bij verzamelaars uit die tijd met zoveel nummers. Kortom: als je deze LP tegenkomt, gelijk meenemen.

Ik ben juist zeer teleurgesteld in het artwork van deze verzameling. De witte hoes kan ik niet echt waarderen. Maar nog veel erger vind ik het flutpapiertje wat je als artwork krijgt. Er staat nauwelijks enige info op, een halve foto en de kwaliteit van het papier is ook letterlijk flut. Tegenwoordig krijg je dit soort verzamelingen in fraaie digipacks met een echt boekje erbij met veel relevante info en mooie foto's. En die is er toch wel te geven over David Bowie. Bij de nummers staat bijvoorbeeld niet eens vermeld van welk album ze komen. Dit is uit de categorie goedkoop, goedkoper, goedkoopst. Waardeloos gedaan zeg!

Gelukkig gaat het vooral om de muziek en de muziekkeuze voor die periode in de carriere van Bowie is sterk. Ook is alles geremastered. Natuurlijk staan hier een paar echt geweldige tracks op, maar ik vind niet alle nummers even sterk. Er staat tussendoor wel eens een minder nummertje op en soms klinkt het toch wat gedateerd. Ook vanwege het artwork kom ik daarom niet verder dan 3,5*.

Wat een heerlijk plaat heeft David Bowie op zijn 66e gemaakt zeg! Gebruik makend van al zijn eigen onuitputtelijke ervaringen, komt hij met een soort van 'best of' maar dan met nieuw materiaal. Het geeft ons een album vol met prachtige, soms donkere, soms trieste, soms rockende muziek.

Het niveau van het songmateriaal is hoog: de nummers zijn goed tot erg sterk. De gitaar komt regelmatig tevoorschijn (luister naar het ijzersterke Love Is Lost), maar ook strijkers zoals op het fantastische The Stars (Are Out Tonight), blazers (het fraaie Boss of Me), orgeltjes, synthesizers, piano (het mooie Where Are We Now?) verzin het maar. Bovenal zingt deze grote kleine man nog steeds prima.
Al die invloeden en instrumenten zorgen ook voor veel variatie. Ook 'loopt' de plaat lekker: al vanaf de prima opener titelsong The Next Day. Dit album is zo een typische Bowie plaat geworden met wel weer zijn eigentijdse sound. Alles komt trouwens richting einde samen in één mooi triest liedje: You Feel So Lonely You Could Die.

Over de veel besproken hoes: aan de binnenzijde van het digipak vind je de foto van Bowie nu, zonder wit vlak. Op het uitvouwbare boekje nogmaals de hoes, maar dan groter in paars / blauw. Dit album is trouwens opgenomen in New York en mede geproduceerd door David Bowie.
Het voelde weer ouderwets, nadat ik 'm had beluisterd in de binnenstad, kon ik niet wachten om 'm thuis op te zetten. Deze plaat kan zich dan ook meten met het beste materiaal van Bowie, ja ook dat uit de jaren '70. En dat wil wat zeggen. Het is 2013 en David Bowie heeft (nu al) één van de betere platen van het jaar gemaakt.

Ooit heb ik de DVD van dit VH1 Storytellers gezien. Dat was zeker leuk, met al die verhalen van Bowie en het contact met het publek tussen de songs door. Maar door dit ook op het dubbel vinyl en de cd te zetten moet je daar ook iedere keer weer naar luisteren. Het is jammer dat ze met name aan het begin niet een flink deel van het gepraat eruit hebben gehaald. Want de muziek is (natuurlijk) uitstekend.

Zoals de fraaie pianoversie van Life On Mars, een erg goede China Girl en het sterke Thursday's Child & het mooie Seven van het album 'Hours' wat toen verscheen, maar zeker ook Word on a Wing. Het is op zich een originele setlist, zeker met de bonustracks (alleen muziek) van het vinyl erbij. Deze live versie van Always Crashing In The Same Car is heel geslaagd, net als de gitaarsolo op If I'm Dreaming My Life. Het maakt het allemaal bij elkaar zeker de moeite waard.

In de documentaire 5 Years zie je dat Bowie als hij in Amerika woont, graag de Soul wil omarmen op zijn volgende album. De muziek in de clubs waar hij naartoe gaat. Hij vraagt waar hij naartoe moet gaan voor de beste muzikanten en wordt doorverwezen naar the Apollo in New York. Daar pikt hij o.a. de jonge Luther Vandross op en gitarist Carlos Alomar. Die laatste blijkt helemaal een schot in de roos en Bowie zal nog veel langer met hem werken. Maar ook de andere achtergrondzangeressen, naast zanger Vandross, Ava Cherry en Robin Clark dragen bij aan dit soulvolle Bowie geluid wat onstaat tijdens de opnames. En natuurlijk werkte ook ene John Lennon nog mee aan twee songs...

Een album vol met fraaie soulrock, met regelmatig een scheut funk erin. De bekenste tracks en hits: de titelsong en Fame vind ik geweldig, maar al die andere soulsongs zijn goed tot erg fraai. Heel moeilijk op te nemen, ook zangtechnisch was het nummer Right, een andere favoriet van mij. Kortom, toen een schokkende wending voor de fans, nu een prachtige en originele plaat in het oeuvre van David Bowie.

Ach die stomme plastic doosjes, ook wel jewel cases geheten: goedkoper kan toch niet? Het is toch leuk en origineel gedaan dit artwork, de fraaie fotokaarten en de letters van de songs op het doorschijnende beschermhoesje. Neemt ook (milieutechnisch) minder plek in.

Oh ja, het album... ook dat is leuk en origineel gedaan. Oldfart heeft zeker een punt dat er al een funky inslag in de oudere muziek van David Byrne / the Talking Heads zat. Eindelijk hoor ik die weer eens op een goede wijze bij 'm terug, de laatste jaren viel het niet altijd mee. Behalve dan op de bonustrack van the Suburbs van the Arcade Fire. Dit keer samen met St. Vincent: en die twee gaan prima samen.

Pop / funk staat er bovenaan de pagina en dat krijg je, met allerlei varianten daarop en zijwegen erbij. En ja: ik vind het vrijwel altijd (heel) geslaagd. Wat een hoeveelheid fijne en/of lekkere songs staan er op dit Love This Giant. Een paar favorieten: Who, Weekend in the Dust, Ice Age, I Am An Ape & The Forest Awakes. Side A vind ik songtechnisch wat sterker dan side B, alleen is de sfeer daarop weer erg fraai. Bijzondere hulde trouwens voor de (tegendraadse) blazers en voor de (wisselende) drum(beats) en ritmes.

Gevarieerd, melodieus, origineel, funky, leuk: dit album kan nog steeds in mijn top 10 van 2012 terecht komen.

Dit is een geniaal album. Mogelijk het beste dance album ooit samengesteld. Het is gedaan door David Mancuso die als één van de eerste dansfeesten begon in New York eind jaren '60. Dat was en is op zaterdagavond in zijn loft. Op dit album en het nog moeilijker te krijgen Volume 1 krijg je de sfeer mee van zulke avonden: op the Early CD & the Late CD.

De Early CD is wat meer gericht op Funk / Soul & Disco, maar altijd met een prachtbas. Op de Late CD vind je ook housemuziek, maar altijd met melodie en ritme. 2 cd's vol met de beste ritmes uit 3 decennia en met muziek waarvan het soms onmogelijk is om eraan te komen.
Ook staan er heel wat verrassingen op. Hier is de grootste (ook letterlijk) toch wel de zanger van een meer dan 10 minuten durende soul/disco plaat met een heerlijke groove: Demis Roussos. Echt, u leest het goed!

Fantastische nummers zijn van: Fred Wesley, Geraldine Hunt, Eddie Kendricks, the Salsoul Orchestra & the Steve Miller Band met inderdaad de ruim 16 minuten durende versie van Macho City. Maar door deze namen hier neer te zetten, doe ik de andere artiesten eigenlijk te kort. En ook het fraaie geheel - wat er wel degelijk is ondanks alle verschillen - mede door de mooie volgorde.

Momenteel is dit album soms te pindakazen: gauw doen! Of kopen op de amazon market place vanaf 40 pond (used).

De Alternatieve titel: "Het Beste van Nu Tot Toen" is belangrijk voor deze verzamelaar 40 Jaar De Dijk. Uit die hele periode komt de muziek van nu tot 40 jaar geleden. Daardoor staan er ook heel wat nummers uit recentere tijden op, naast die uit die goede ouwe tijd in de jaren '80. En dit alles moest ook nog eens op 2 LP's passen (zo'n 10 jaar per kant), waardoor er een paar klassiekers uit die begintijd ontbreken. Zelf mis ik vooral Onderuit en Niemand In De Stad. Gelukkig zijn er wel weer twee geweldige live versies van deze songs te vinden op de Live 3LP die bij deze jubileumeditie hoort:

De Dijk - De Dijk in Paradiso (2021) - MusicMeter.nl

Dit 40 Jaar De Dijk is ook op fraai paars vinyl uitgegeven en klinkt in ieder geval als een klok (speciaal voor vinyl gemasterd). Het is wel een mooi overzicht geworden van wat de band uit Amsterdam allemaal in die periode heeft gemaakt. Compleet kan het inmiddels ook haast niet meer zijn, zeker niet op een dubbel lp. ****

Vrijdag haalde ik bij Plato mijn al even geleden bestelde wijnrood gekleurde 3LP van dit Paradiso concert van de Dijk uit 2019. Om precies te zijn opgenomen op vrijdag de 13e december 2019. Zelf heb ik de Dijk heel wat keren live gezien, het meest in Tivoli aan de Oudegracht in Utrecht, maar zeker ook in Paradiso Amsterdam. Ik heb trouwens kaartjes voor Paradiso december 2021 wat 2022 is geworden.

De Dijk is natuurlijk één van de beste Nederlandse live bands met heel wat fraaie songs uit inmiddels een carriere van 40 (!) jaar. Ze hebben dan ook het vaakst opgetreden in Paradiso van alle artiesten in die poptempel. Huub van der Lubbe zegt aan het einde van een prachtige Niemand In De Stad dat het toen hun 78e (!) keer in Paradiso was. Ook op deze 3 LP's laten ze het weer horen en maken ze het weer waar. Om nog één nummer te noemen: deze live versie van Onderuit is ronduit geniaal! Verder zit er ook mooi artwork bij o.a. met unieke live foto’s uit het privé archief van De Dijk. Zeer de moeite waard!

Er staat pop als categorie bij dit album, maar rock zou niet misstaan en zelfs blues niet. Want dit is regelmatig Nederlandstalige blues. Niet alleen vanwege de muziek, ook vanwege de teksten. Zanger en schrijver Huub van der Lubbe heeft een sombere inslag en dat hoor je terug. Ook zijn omgeving, de stad (Amsterdam) en de liefde vormen een basis voor de songs. Dat zijn emoties die komen uit het hart en zo bezingt hij ze ook. Prima ondersteund door de band met blazers en al, krijg je dan de ene na de andere fraaie song te horen, als je het hebt over Het Beste van de Dijk. Nog beter is het om ze live te zien.

Deze woorden die ook de anderen hierboven bezigden deden mij toch maar weer snel doen luisteren naar de nieuwe De Dijk. Ook omdat ik Brussel erg goed vond en hun concert van die tour.

Tja, wat zal ik zeggen. Dit is naar mijn idee voor de Dijk een aardig album. Met sommige nummers is niks mis mee, maar anderen zijn niet echt bijzonder. Veel muziek komt mij toch wel heel bekend voor en het album vind ik in zijn geheel wat minder gevarieerd en kwalitatief minder dan voorganger Brussel.

De eerste 3 nummers zijn van die bekende de Dijk nummers, waarbij de up-tempo opener vooral heel aardig is: Ik Jou en Jij Mij, ook een leuke titel. Titelsong De Zeis heeft dan wel mooie originele teksten op fraaie gevarieerde tonen. Dat klinkt echt goed!

Helaas volgt dan een voorbeeld van een matig de Dijk liedje, de Blues Verlaat Je Niet: te vaak heb ik dit soort muziek en teksten van de band gehoord. Een aardig b-kantje is het, meer niet. Huub heeft toch echt veel betere teksten en muziek geschreven over dit onderwerp, bijvoorbeeld Niemand in de Stad. Dat is toch van een heel ander niveau.
De honkytonky piano en toeters van De Weg klinken prettig, de tekst past er mooi bij. Laat het Niet Over Zijn gaat over de depressie die Huub heeft (gehad?). Het is een mooie en trieste tekst op rustige dragende muziek: dit is wel weer een fraai nummer. Voor mij onbegrijpelijk wordt dat nummer gevolgd door het in alle opzichten uiterst matige Altijd Bij Mij.

Wil Je Winnen gooit de prettige versnelling erin, maar is helaas wel erg snel afgelopen. Waarom? Mooier Dan Een Vrouw is toch echt wel een afgezaagd nummer voor De Dijk. Dat hebben ze trouwens wel eens beter gedaan, hoewel het einde met orgel en piano wel mooi is. Zwerver klinkt ook zo bekend en hebben ze in een andere vorm beter gedaan. Gelukkig is er tot slot Anders Dan Je Dacht, een mooi rock nummer, met een lekkere gitaar en mooi orgeltje.

Alles bij elkaar een deels geslaagd album van De Dijk. Een paar nummers zijn zeker de moeite waard, maar een aantal valt ook tegen. Toch ook teveel van hetzelfde, teveel van wat we gewend zijn: een overdosis De Dijk dreigt.

De eerste live cd van De Dijk uit 1990 was rauwer en ongepolijster dan deze live CD uit 1998. De band klinkt op Voor de Tover wat subtieler met meer oog voor detail. Regelmatig hoor je naast de bluesrock ook vleugjes funk of klinkt een song meer als een Frans chanson. Veel nummers hebben een ander arrangement gekregen in deze tour en dat is leuk om te horen. Een enkele keer klinkt het aardig, maar vaak juist echt prima.

Hoogtepunten zijn Binnen Zonder Kloppen, Onderuit, Wat Heb Ik Al Die Tijd Gedaan, Als Ze Er Niet Is, Voor de Tover, Vroeger Laat, Niemand in de Stad, Groot Hart en Ik Kan het Niet Alleen. De songs zijn o.a. opgenomen in Paradiso, De Oosterpoort, Noorderlicht en openluchttheaters. Fijn live album van De Dijk.

Wakker in een Vreemde Wereld was in 1987 de doorbraak van De Dijk. En als een dijk doorbreekt, dan moet je oppassen!
Dat moet je zeker op de werkelijk briljant kant 1 van de LP. Wat mij betreft de beste Nederlandstalige LP kant die er ooit gemaakt is. Met achter elkaar: de fraaie titelsong, het ijzersterke Blanke Man, het wonderschone Onderuit, het ultieme live nummer Dansen op de Vulkaan en tot slot het prachtige Mag Het Licht Uit?

Deze nummers hebben ook nog eens mooie teksten, en soms ook nog eens een duidelijke boodschap, geschreven door Huub van der Lubbe. De hier nog relatief jonge Huub zingt het vol passie en de band speelt uitstekend. Kant 2 van de LP moet wel iets minder zijn, maar is ook nog heel aardig. Zeker songs als Wat Heb Ik Al Die Tijd Gedaan, Pure Liefde Echte Liefde en Gratis Diamanten. Alles bij elkaar is dit een niet te missen Nederlandse rockalbum.

Naast die paar geweldige singles, staan er nog een paar sterke nummers op 3 Feet High and Rising. Change in Speak, Ghetto Thing, Tread Water & This Is a Recording 4 (L.I.V.E.). En op de bonusdisc van de reissue uit 2003 staan de 12" versies van Jenifa Thought Me & Potholes In My Lawn, die ik wel echt goed vind, beter dan de albumversies. Daar staan ook leuke remixen van de singles op en nog wat sterke tracks, zoals Freedom of Speak & Double Huey Skit. Kortom: veel (erg) goede nummers als je het allemaal bij elkaar optelt.
Als je dan ook nog bedenkt dat dit hun debuutplaat is en dat ze een veel meer relaxte stijl neerzetten, die effect had op het hip hop wereldje, dan is dit toch een opvallend, origineel en sterk album. 4,0* voor het gewone album, 4,5* voor de reissue met bonustracks en 12"- en remixen.

Twaalf (!) jaar na hun laatste album is De La Soul terug en wel gelijk met een dubbel LP. En ondanks het grote aantal diverse gasten heeft het de echte relaxte De La Soul sound, maar ook dooor al die verschillende gasten meer dan voldoende afwisseling. Het leidt tot meer klassieke lekkere rapsongs als Pain, met Snoop & Memory Of ... (US), met Pete Rock, tot aan een nummer met een lange waanzinnige gitaarsolo: Lord Intended met Justin Hawkins. Daarna staat trouwens weer een uitstekende samenwerking met David Byrne van the Talking Heads, Snoopies is ook eigenzinnig fijn. Verderop valt op Here In After de gastrol van Damon Albarn op: ook dat pakt niet verkeerd uit. Daarvoor staan ook nog prettige songs als Sexy Bitch & Trainwreck. Kortom: een moderne afwisselende hiphop plaat met trouwens ook nog een dijk van een productie. Het klinkt als een klok vanaf mijn platenspeler. Bedankt heren!