Lang vond ik dit populaire Brothers In Arms een net wat mindere plaat van Dire Straits. Over het geheel genomen dan. Een aantal nummers vond ik namelijk of (net) te poppy of (net) te saai. Ik gaf toch de voorkeur aan een echte Dire Straits song als Your Latest Trick. Inmiddels vind ik de poppy nummers toch wel aardig en de wat saaie nummers best wel mooi. Misschien omdat ik een ouwe lul ben geworden?

Er staan natuurlijk flink wat goede nummers op dit album. Zoals Money for Nothing met die fantastische opening en eindelijk weer een rockende Sting. Het prachtige Your Latest Trick, het mooie Why Worry, het fraaie Ride Across the River en de klassieker en titelsong Brothers In Arms. Het wordt allemaal weer fraai gespeeld en mijn LP uit 1985 klinkt als een klok. Dus toch een prima album van Dire Straits concludeer ik nu, heel wat jaartjes later. Ik zie dat ik niet de enige ben: dit album steeg de afgelopen 14 jaar alleen maar in waardering hier op MM.

Ook ik had bijna alle albums van Dire Straits vroeger gedraaid of gehoord, maar op één of andere manier dit Communiqué niet. En toen kwam ik 'm in prachtstaat tegen in de 3 euro bak, dus ja: dan leg je 'm op de draaitafel. En wat je dan hoort is helemaal niet verkeerd.
Natuurlijk kende ik het prachtige Once Upon A Time In The West van de live plaat Alchemy, maar News direct daarna gaat vrolijk op dat niveau door. Where Do You Think You're Going is een juweeltje van een nummer, met een mooi rustig begin met fraaie gitaar en daarna een pracht van een versnelling. De titelsong Communiqué zelf is wat minder bijzonder, maar niet onaardig.
Single Lady Writer loopt als een trein en heeft wat van voorganger Sultans of Swing. Angel of Mercy is echt een lekker nummer, met alweer die pracht van een gitaar. En zo verloopt ook side 2 van de LP aangenaam, met een mooie finale met Follow Me Home. Dit is alles bij elkaar een prima album van Dire Straits met veel goede songs.

Het debuutalbum van Dire Straits heb ik altijd een licht wisselvallig album gevonden. Dat zit 'm in de songkwaliteit: er staan geweldige, goede en wel aardige songs op, door elkaar heen. Dat bevordert ook niet de samenhang. De uitvoering is natuurlijk van hoog niveau, maar slaat soms door naar te klinisch.
Geweldig nummer is logischerwijs (?) Sultans of Swing en enigszins in het verlengde daarvan opener Down To The Waterline. Ook goede nummers zijn Water Of Love & Six Blade Knife. In the Gallery kan nog, maar de rest is echt een stuk minder. Na dit debuutalbum ging het alleen maar vooruit, op naar hun meesterwerk Love Over Gold.

Ik ben geen grote Dire Straits liefhebber, al vind ik wel heel wat nummers van de band goed tot erg goed. Het live album Alchemy, waar juist die nummers worden gespeeld, kan ik ook enorm waarderen. Ook, want boven alles uit stijgt deze fantastische plaat: Love Over Gold. Eigenlijk had deze plaat Telegraph Road moeten heten, want het eerste nummer biedt alles wat rockmuziek te bieden heeft en zelfs nog meer. Er zit een schitterende opbouw en variatie in, er wordt buitengewoon sterk gespeeld en ook het verhaal van de song is fraai en sluit aan bij de muziek (of andersom). De afwisseling tussen rustige haast klassieke stukken en geweldige heftiger gitaarstukken zijn fantastisch. Uiteindelijk explodeert het nummer in een fantastische finale met gitaar, piano en drums: briljant!

Private Investagtions: toen ik het nummer voor het eerst hoorde, was ik al diep onder de indruk. Subliem gespeeld, met een mooie spanningsopbouw, wat alweer explodeert in de inzet van the electric guitar. Het is tegelijkertijd ook een erg mooi nummer.
Industrial Disease is het minst bijzondere nummer, maar toch een lekkere en cynische Dire Straits song. Maar dan titelsong Love Over Gold: een pracht van een nummer, wat in stijl en sound ook mooi aansluit bij de eerste twee nummers. It Never Rains loopt op één of andere manier lekker, de tekst wordt ook mooi neergezet, het orgeltje is erg prettig, net als de piano en natuurlijk de gitaar, zeker de lange eindsolo.

Love Over Gold is een fantastische plaat. Dat vond ik al in 1982 en dat vind ik nu, in 2014, nog steeds. Het is simpelweg een meesterwerk.

Making Movies staat op speciaal van de analoge tapes gemastered en audiophile pressed at Pallas-Germany. Het is een genot voor het oor. En dat ligt natuurlijk niet alleen aan de geluidskwaliteit, maar vooral aan wat je hoort.

Op dit Dire Straits album staan twee favoriete nummers van de band, die ze alleen maar overtroffen op hun live album Alchemy. Met name Tunnel of Love, wat daar maar liefst bijna een kwartier duurt, klinkt nog wat kruidiger als op deze LP. Niettemin blijft de studioversie natuurlijk ook heel fraai, vooral dat rustige tussenstukje. Romeo & Juliet is zo'n mooi nummer. Ook hier een mooie afwisseling tussen rustige en wat 'steviger' stukken, die het nummer en het verhaal de nodige dynamiek geven.
Heel side One van deze plaat is de moeite waard, want Skateaway heeft een heerlijke sound over zich. Alle instrumenten komen hierop prima uit de verf, natuurlijk de gitaar, maar ook de piano en de drums.

Op side B zijn Expresso Love, met die mooie piano en Solid Rock, met die fijne gitaar, hele aardige herkenbare Dire Straits songs. Het zijn nummers die lekker 'lopen' en in het gehoor liggen. Zou Expresso trouwens een taalfout zijn? Het moet Espresso zijn... Hand In Hand is minder bijzonder, wel aardig, en Les Boys hadden ze gewoon weg kunnen laten. Al met al toch een LP die de moeite meer dan waard is, zeker side One.

Er is inderdaad weinig aan te merken op dit best of overzicht. Natuurlijk mis je altijd nummers als je 1 cd hebt, maar je krijgt een prima inzicht in de fraaie muziek die Dire Straits in de jaren heeft gemaakt. Je hoort de langere, meer epische nummers. En je hoort de kortere krachtige singles. Bloedserieuze teksten over het leven tot Twisting by the Pool. De muziek van de albums en de live tracks, want Dire Straits was natuurlijk een uitstekende live band.

Mijn epische favorieten zijn Telegraph Road en Tunnel of Love. Telegraph Road draaide ik echt weken achter elkaar toen het album Love over Gold uitkwam. Ik vind dat één van de mooiste nummers allertijden. Maar ook de singles Sultans of Swing, Private Investigations & Money for Nothing zijn geweldig. En wat is Romeo and Juliet toch een mooi liedje, net als Where Do You Think You're Going.

Naast deze prima verzamelaar, zou ik Alchemy Live willen aanraden en daarna de albums Dire Straits en Love over Gold. Als je 1 cd wilt hebben van Dire Straits, dan moet je deze hebben.

Het best of album Money for Nothing is completer. Het geeft een veel beter overzicht van hun muziek en heeft betere tracks overall en een paar klassiekers die hier missen. Belangrijkste is Telegraph Road, maar ook nummers als Down to the Waterline en het oh zo mooie Where Do You Think You're Going. Daarvoor in de plaats krijg je hier een paar latere mindere singles, zoals Calling Elvis, Heavy Fuel en On Every Street. Tja, ik zou het wel weten en niet gaan voor dit Sultans of Swing.

Country was de muziek van de arme blanke mensen in het zuiden. De soul artiesten coverden flink wat van die country songs op hun eigen - soms heel verrassende - wijze. Dit werd gedaan van onbekende artiesten tot grootheden als Candi Station, Etta James, Bobby Womack, Solomon Burke, James Brown & Curtis Mayfield.

Op deze goede verzamelaar vind je meestal geslaagde uitvoeringen van aardige tot (erg) goede nummers. Mijn favorieten staan vooral aan het begin: Ella Washington met He Called Me Baby, Bobby Powell met Your Cheating Heart, Arthur Alexander's Love's Were Life Begins, het geweldige What Condition My Condition Is In van Bettye Lavette en Etta James met Almost Persuaded. Echt geinig is Fairy Tale van The Pointer Sisters. Leuk.

De titel zegt veel over deze alweer prima verzamelaar van Soul Jazz Records: A Fine Selection of Independent Disco, Modern Soul and Boogie 1978-82. Op vinyl valt het in 2 delen uiteen. Op Record A vind je de nummers 1-9. En laat dat nou grotendeels de betere songs bevatten, daarom 4,5* voor Record A. Een paar favorieten van mij zijn Hooked on Your Love [John Morales Mix] van The Fantastic Aleems, Superfunk, Sweet Lady van Chain Reaction & zeker het hele lange Dance to the Beat Freakout Van Wayne Ford.
Record B bevat een aantal wat mindere en aantal heel aardige tot goede songs. Zoals slotsong Wave van Cordial bijvoorbeeld. Ook Fast Freddie the Roller Disco King is leuk. Daarom 3,5* voor Record B. In totaal kom ik zo op 4*, maar er staat genoeg bijzonders op om hier nog achteraan te gaan.

Uit de prima 2CD serie Disco Discharge komt dit American Hot. Wederom gevuld met lange 12 inch of albumversies voor de liefhebber. Dit keer zijn de CD's weer eens gevuld met funk & soul, van elektronische funk tot aan orkestrale disco . Het is ook hier weer alleraardigst geselecteerd: de nummers en de mixen, waaronder twee Tom Moulton mixen, alles in een goede geluidskwaliteit. Er staat soms wel een (beetje) cheesy nummer tussen, maar i.h.a. vind je flink wat (erg) goede songs van o.a. Cissy Houston met Think It Over, Sylvester & Patrick Cowley, Andrea True Connection, Aretha Franklin & Donald Byrd. Geweldige ontdekkingen hier zijn de 12-inches van Tony Orlando met Don't Let Go en Touch Me on My Hot Spot van Saturday Night Band. Ook dit American Hot is een aanrader.

Uit de leuke 2CD serie Disco Discharge komt dit Cruising The Beats. Wederom gevuld met lange 12 inch of albumversies voor de liefhebber. Dit keer zijn de CD's gevuld met wat disco en met name elektronische muziek: synth-pop, italo-disco en europop. De nummers op deze verzamelaar zijn een beetje een mixed bag: van heel goed tot matig.. De geluidskwaliteit is wel prima. De eerste CD begint met 2 grote hits van the Boys Town Gang en Dan Hartman feat. Loleatta Holloway. Verder vind ik hier Lifeforce, Sleeping Lions, Janet D'Eon, Waterfront Home, People Like Us & Bobby O aanraders. Kortom: een aardige verzamelaar, maar zeker niet de beste uit deze serie.

Uit de fijne 2CD serie Disco Discharge komt dit Euro Beats. Wederom gevuld met lange 12 inch of albumversies voor de liefhebber. Dit keer zijn de CD's gevuld met elektronische muziek: synth-pop, italo-disco en europop. En dat voor een behoorlijk deel (echt) goed geselecteerd: de nummers en de mixen. Ook de geluidskwaliteit is prima. Op een enkel wat minder nummer na (Sabrina met Boys, echt waar?) staan er flink wat (erg) goede songs op deze editie van Disco Discharge.

Favorieten van mij hier zijn Ryan Paris met de goede 12" mix van nummer 1 Dolce Vita, het Duitse The Twins met This Desert Place uit begin jaren '80, Activate My Heart van Meccano, Fun Fun met de originele 12" mix van Baila Bolero, het geweldige Comanchero van Raggio di Luna, het funky Can't Hold Back van Kano al uit 1981, Canadese underground uit 1986 met First Hand Experience In Second Hand Love van the V Project en natuurlijk Feel the Drive van Doctor's Cat in de instrumentale mix. Genieten geblazen!

Uit de sterke 2CD serie Disco Discharge komt dit Euro Disco. Wederom gevuld met lange 12 inch of albumversies voor de liefhebber. Dit keer zijn de CD's gevuld met elektronische muziek: synth-pop, elektronische funk, italo-disco en europop. En dat allemaal werkelijk uitstekend geselecteerd: de nummers en de mixen. Ook de geluidskwaliteit is uitstekend. Op CD1 staan veel (erg) goede songs van o.a. Space, Giorgio Moroder en Sparks.

CD2 is werkelijk subliem te noemen en begint met het geweldige I.C. Love Affair van Gaz Nevada op de scheidslijn van Italiaanse New Wave en Italo Disco. Het Nederlandse Advance staat hierop met de mooie lange versie van Take Me To The Top, klassieker Change of Heart, grote hit Self Control van Laura Branigan, de prima Disco Mix van Eight Wonder's I'm Not Scared, de fantastische Polisch Mix van P:Machinery van Propaganda, natuurlijk in de Scratch Mix Happy Station en tot slot de Nederlandse Time Bandits met Live It Up. Geweldig dit!

Ik heb me even wat verdiept in verzamelaars van veelal funky soul & funk met samples / breaks van veelal hiphop / dance nummers. Zo kwam ik ook deze van Daft Punk tegen en omdat ik niet vies ben van zowel die funk en Daft Punk was ik heel benieuwd.
Opvallend is wel dat er toch een paar bekende nummers gebruikt zijn voor de samples en dat je dat toch niet heb terug gehoord, zoals hierboven ook al werd aangegeven voor Hot Shot van Karen Young. Ik moet zeggen dat dat nummer en Get Down Saturday Night mij in de single versie niet meer echt kunnen boeien door pure overkill. Leuk is juist dat van die nummers de 12" of remix versie hierop staat, waarop je the breaks veel beter kunt horen.
Ook voor andere nummers geldt dat, zoals voor Supernature van Cerrone. Geweldig nummer blijf ik dat vinden! Speciale vermelding ook voor Release the Beast van Breakwater: wat een killer zeg! Zelfs het onbekende nummer van Sister Sledge is heel geinig. En zo vormen de samples van Daft Punk samen een fraai album, wat zeer de moeite waard is, al helemaal als je Karen Young niet zat bent.

Vreemd dat zo'n band dan 2 jaar na Indestructible met dit album Asylum op de proppen komt. Er staan een paar hele goede nummers op, die zo mee zouden kunnen op de voorganger. Ik heb het dan over de titelsong, Warrior, Another Way to Die & The Animal. Maar de rest is van wel aardig tot echt matig. Het is net als na het geweldige the Sickness met het album Believe. De geschiedenis herhaalt zich. Hoe beoordeel je zo'n halfzacht album. Is het glas halfvol of halfleeg. Volgens mij allebei.

Ik heb hier de Deluxe editie van Hip Hop Forever II met een extra Unmixed cd met 18 nummers. Dat is nou niet verkeerd hoor! Jazzy Jeff selecteert de tracks, op de verpakking staat in kleine letters dat Peter Adarkwah (van label Bbe) dat ook heeft gedaan. Een kleine verrassing, maar zijn selecties vind ik ook meestal pretty cool.

Nu weet ik niet wie de 2 openingsnummers van Reakwon & Blahzay Blahzay heeft geselecteerd, maar dat is toch wat heftiger dan ik had verwacht en ik vind het ook gewoon niet goed. Je rekent toch regelmatig op een goede groove, als Jazzy Jeff erbij betrokken is. Gelukkig is dat in het vervolg wel zo. Ook prettig is dat dit niet overdreven wordt: er zit voldoende afwisseling in het album. Je gaat van jazzy hip-hop naar gangsta-rap. Maar wel (bijna) allemaal (echt) goede nummers. En leuk ook dat er artiesten en nummers op staan die ik nog nooit heb gehoord, maar echt de moeite waard zijn.

Label SoulHeaven presenteert deze 'In the House' serie als 'the definitive guide to upfront and classic house'. Het leuke is echter dat verschillende DJ's, waaronder ook Jazzy Jeff, met het begrip classic aan de haal gaan. Daardoor krijg je niet alleen mixen vol met house, maar ook met classic funky soul en funk. Zelf vind ik dat wel zo prettig en het werkt wonderwel op dit deel van 'In The House'.

De meeste classic soul & funk vind je op CD2: bijvoorbeeld van track 1-7. En ja, als je dan aan komt zetten met Booker T & The MG's, Kool & The Gang, Cymande & het nummer Dance To The Drummers Beat: dan doe je toch wel iets goed!
Het leuke is de overgang naar nieuwer werk, wel 'soulful house', een Masters At Work mix van ene Nina Simone is.

CD1 is meer een house cd, ondanks opener Papa Was A Rolling Stone. Kerri Chandler & Kenny Dope vind je twee keer. Favorieten zijn het oh zo mooie Strings of Life van Soul Central & Erro met Rock Wit U en ook Jazztronik's Samuri is heel aardig.

Alles bij elkaar zet DJ Jazzy Jeff een prachtig lesje danshistorie neer, die hij ook nog eens fraai aan elkaar mixt (natuurlijk).

De serie 'The Breaks' bestaat uit 4 albums. Hierop vind je de originele funk / soul platen waarvan een zogenaamde 'break' gebruikt is om een hiphop plaat te maken. DJ Pogo is erg goed in het crate diggin': het duiken in het oude funk / soul vinyl om met mooie voorbeelden hiervan te komen. Het leuke is dat de nummers die model stonden voor die hiphop platen vaak zelf ook erg goed zijn. Je vindt op dit eerste album uit de reeks dan ook veel lekkere funknummers die samen een erg lekkere plaat vormen. Hoogtepunten zijn Funky Drummer in de lange versie, It's Just Begun van the Jimmy Castor Bunch & 24 Carat Black. Zeer aan te bevelen!

Ik was de laatste tijd weer eens de oude funk en soul ingedoken en kwam zo ook weer uit bij ... DJ Shadow. Op Brainfreeze en Product Placement (ook op Musicmeter te vinden: hele grote aanraders!) staan heel wat bijzonder mooie ouwe uptempo nummers.

En ja, dan pak je Endtroducing... er ook maar weer bij. Wat een fantastisch en toen zeker nog origineel album is dit toch, wow! Ik heb 'm gelijk maar weer terug gezet in mijn top 10 waar hij eerder ook stond. Ook als vertegenwoordiger van de pakkende (funky) ritmes, die vliegen je om de oren. Maar nog veel meer natuurlijk, want heel veel muziekstijlen paseren hier de revue. Shadow zelf is de meester van het ritme gecombineerd met de meest mooie sample geluiden. Het eindresultaat is betoverend.

Gebaseerd op met name eind jaren '60 / jaren '70 funk en soul allemaal op 45 inch. In totaal zijn er dus 55 nummers gebruikt voor 52 minuten 'in the mix'. En dan nog blijft de muziek goed ook doordat het mixen geweldig - zeker niet irritant - gedaan wordt en vormt het een prachtig geheel. Dat is natuurlijk ook geen wonder met DJ's Shadow & Cut Chemist. Ik heb veel meer van die laatste en man, wat een geweldige smaak heeft hij toch en evenzo technische vaardigheden.

Het knalt er vanaf het begin gigantisch in en gaat werkelijk zo door tot het einde. Is dat dan niet vermoeiend? Nee, want de gebruikte breaks & samples zijn zo ontzettend goed. En Ik vind het dus ook technisch echt fantastisch gedaan. Dit wordt dan ook gezien als (één van?) de beste breaks-mixen ooit gemaakt en is dan ook zwaar aan te bevelen!

Gebaseerd op met name jaren '70 / '80 funk en funky soul / hip hop nummers allemaal op 45 inch. Mix 1 heeft dus (zie hierboven bij dj maus) 41 stukje (!) tracks en mix 2 25. Normaal gesproken zou ik verwachten dat de mix met minder tracks beter zou zijn, maar hier is dat niet het geval. Ik vind dat op mix 2 er iets te lang wordt stil gestaan bij de 'aanbevolen producten' hoe leuk ook, het haalt de vaart er soms een beetje uit. Maar dan nog blijft de muziek goed en is het mixen geweldig.

Mix 1 echter knalt er vanaf het begin gigantisch in en gaat werkelijk zo door tot het einde. Is dat dan niet vermoeiend? Nee, want de gebruikte breaks & samples zijn zo ontzettend goed. Ik vind het echt fantastisch gedaan. Zwaar aan te bevelen!

Django Unchained vind ik een geweldige film, van het niveau van Pulp Fiction. En weer zorgt Quentin Tarantino ook voor een fraaie soundrack. Een mooie mix van filmmuziek, fragmenten en songs. Een mooie mix van oude nummers en nieuwe. Die oude nummers komen van zijn eigen vinyl en zijn zo, met tikken en al, direct op cd gezet.
Daarnaast staan er opvallend veel goede onbekende, nieuwe of nieuw opgenomen nummers op. Klassieker Freedom maar nu prima vertolkt door Hamilton & Boynton, het schitterende Ancora Qui van Elisa Toffoli, het geweldige Unchained (Payback) door 2 Pac & James Brown, het fraaie Who Did That To You van John Legend & geweldige southern rock van Brother Dege: Too Old to Die Young.
Een prachtige plaat dit!

Als Italo-Disco liefhebber kende ik Feel the Drive al. Wat een lekker nummer is dat, met inderdaad een geweldige drive. Een tijdje terug ben ik ook achter Watch Out aangegaan en dat bleek ook al zo'n fijn nummer. Electronische muziek van de bovenste plank, met op toetsen Aldo Martinelli. Hij bleek op de klassieke piano aan het conservatorium te zijn afgestudeerd en dat is te horen.

De andere mensen achter Doctor's Cat zijn Fabrizio Gatto (Gatto is kat in het Italiaans) & zangeres Simona Zanini. Zij bleken ook achter andere bands te zitten, ondermeer Martinelli & Raggio Di Luna (met het wonderschone Comanchero). Tegenwoordig treden Martinelli & Zanini weer samen op en spelen hun vele hits van al hun bands. En daar horen zeker ook de eerste 5 nummers van dit fijne album bij. Als je de Deluxe Editie uit 2018 koopt, dan heb je gelijk de fraaie 12-inch versie van Feel the Drive erbij als bonustrack, net als een extra versie van Watch Out. Op de cd staan nog meer bonustracks. De enige te missen track is Theme from Rodeo, die hier totaal niet bij past. (Of is het een slechte grap?).

Voor alle Italo-Disco en electronische synth-pop liefhebbers is dit Doctor's Cat niet te missen!

Deze verzamelaar Doing It in Lagos staat vol met jaren '80 boogie, disco & afrobeat uit Lagos, Nigeria. Het nummer wat mij hier naartoe leidde vind ik echt fantastische slow funk: Oby Onyioha met Enjoy Your Life. Veel beter wordt het wat mij betreft hier niet. Verder staan er nog een aantal (hele) goede songs op, zoals Shake Your Body van Mike Umoh, Don't Stop That Music van Sony Enang, Toby Foreh met Ore Mi, Toby Foreh met Ore Mi, de ijzersterke instrumental Colorful Enviroment van Gboyega Adelaja en Only You van Steve Monite. De rest varieert van best leuk tot heel aardig. Alles bij elkaar toch zeker de moeite waard dit Doing It In Lagos.

Dolores O'Riordan had in 2007 met Are You Listening een sterk comeback album na een jarenlange afwezigheid. In die jaren had ze veel mentale problemen en werd ze moeder. Dit resulteerde in een donker en mooi album en een geweldig concert in Paradiso.

Op No Baggage is zij weer een paar stappen verder in haar leven en dat hoor je in de teksten. Het begint heftig met een nummer over Borderline: Switch off the Moment. Gevolgd door een nummer (Skeleton) over haar jeugdtrauma en hoe ze daar mee omgaat. Het album eindigt met het nummer Tranquilizer. Daarin beschrijft ze hoe ze eerst maar door en door ging, zonder iets te willen voelen. En dat ze nu Tranquilizer nodig heeft: I'm not prepared, I'm running scared. Tranquilizer, desensitize her. Heftig allemaal, maar wel eerlijk. Ze zingt ook over positieve dingen in haar leven, zoals in het hele mooie popliedje Apple of my Eye (you bring me love) en in It's You: you know you make me feel better. Alles bij elkaar hoor je de (heftige) pieken en dalen in haar leven.

Dat alles zingt zij zoals altijd ijzersterk, met haar fraaie stem. De muziek is rockmuziek die deels doet denken aan de muziek van the Cranberries, haar (voormalige, inmiddels niet meer voormalige ) band.
Het is een indringend en muzikaal sterk album geworden, zeer de moeite waard.

Dit Preach Brother! is een afwisselend swingend, maar soms ook echt mooi album. De eerste minuut vind ik wat misleidend voor de rest, de plaat begint als haast ouderwetse swing, maar als even later Grant Green op de gitaar erin komt en daarna Sonny Clark op piano is Jeanie-Weenie toch heel aardig. Het fraaie slome bluesnummer Homesick Blues is dan juist erg mooi en rustig gespeeld. Dem Tambourines is een heerlijke mid-tempo song met uitstekende drums van Billy Higgins en tenor saxofoon van Don Wilkerson. De straffe bas wordt door Butch Warren gespeeld. Titelsong Camp Meetin' swingt inderdaad de pan uit, lekker nummer is dat. The Eldorado Shuffle is een heerlijke boogie met uitstekende solo's, Pigeon Peas is een goede aflsuiter. Preach Brother! is zo een echt lekker, fijn en ook mooi album met prima spel.

Na het geweldige Feelin' The Spirit van Grant Green, is dit de tweede jazz plaat die ik luister die is gebaseerd op traditionele gospel. Donald Byrd maakte naast topmuzikanten, dus gebruik van een 8-koppig koortje. En omdat het oorspronkelijke gospelsongs zijn, werkt dat prima. Het is ook zo gearrangeerd dat het niet oubollig klinkt of zo. De instrumenten komen bovendien naast het koortje goed tot hun recht.

De gebruikte nummers zijn goed tot geweldig. Mijn favorieten hier zijn Elijah, Cristo Redentor en Chant. De productie en het spel van de heren is om door een ringetje te halen. Donald Byrd speelt weer geweldig trompet, Herbie Hancock uitstekend piano, Hank Mobley stijlvol tenor saxofoon en Kenny Burrell heerlijk gitaar. Deze toppers worden begeleid door Donald Best op vibes, Butch Warren op bas en Lex Humphries op drums. Het is om je vingers bij af te likken, zo goed.

In 1963 volgde het tweede deel van het uitstekende concert van Donald Byrd en band opgenomen op 11 November 1960, at the Half Note Café in New York City. Naast dat ook hier weer prima songs gespeeld worden is en blijft het spel uitstekend. Donald Byrd op trompet, Pepper Adams op bariton sax, Duke Pearson op piano, Laymon Jackson op bas en Lex Humphries op drums vermaken het publiek en ons.

Het geheel heeft ook een ontzettend lekker relaxed sfeertje en met je ogen dicht lijkt het wel of je erbij bent daar in New York. Voordeel trouwens van de CD die ik hiervan heb, is dat je er nog eens twee nummers bij krijgt van in totaal bijna 21 minuten lengte. Dat op zich lijkt mij al de moeite waard, maar het zijn ook nog eens twee hele fraaie songs en uitvoeringen. Zelf had ik één van deze 2 nummers When Sonny Gets Blue laten vervangen op de LP. Maar nog beter zou een 2LP zijn geweest met alle zes nummers. Want dit is een heerlijk jazz concert, waar je niets van wilt missen.

Dit Byrd in Flight is toch wel één van de betere vroegere hardbop platen van Donald Byrd. Er wordt erg goed gespeeld en er staan heel wat fijne nummers op. Zoals Ghana, Little Boy Blue en Lex.

Naast Donald Byrd op trompet horen we op 3 songs Hank Mobley op tenor saxofoon & Jackie McLean op altsaxofoon, een prima spelende Duke Pearson op piano, Doug Watkins of Reginald Workman op bas en op drums Lex Humphries. Een prima bezetting dus op een prima jazz album.

Dit is een prima en vroeg hard bop album van Donald Byrd uit 1956. Het wordt gespeeld met een mooie bezetting, met naast Donald Byrd op trompet, Hank Mobley op tenor saxofoon, Joe Gorden ook op trompet, Horace Silver op piano, the one and only Art Blakey op drums en de bas wordt gespeeld door Doug Watkins. Die opent samen met Horace Silver op een fraaie wijze deze plaat en gelijk het beste nummer: Doug's Blues. Alleen hiervoor al is dit album de moeite waard. Er staat verder geen minder nummer op en het eindigt relaxed met 2 tunes van Hank Mobley. Recent verschenen hier een goede Japanse remaster op CD van en een Blue Note Tone Poet LP. Ze zijn de moeite van het beluisteren zeker waard.