Ik kan mij hier in het geheel niet in vinden. Ik ben juist aangenaam verrast door dit album. Ik kende de Snow Patrol sound van Gary Lightbody nou wel. Juist hun laatste album A Hundred Million Suns voldoet deels aan de hierboven gegeven omschrijving. Hier op The Place We Ran From geeft Gary die sound een verfrissende Country- / Roots- / Rock- switch. Hij doet dat samen met absolute vakmensen en ook dat hoor je.

Peter Buck speelt erg sterk en klinkt juist wel weer geïnspireerd. De automatische piloot die je soms bij hem terughoorde in R.E.M. is ver weg. Verfrissend kan je de muziek op dit album noemen. Oude rotten die lekker hun gang kunnen gaan, 'jonge rotten' die zichzelf opnieuw uitvinden. Alles klinkt goed en zeer verzorgd, van elke viool tot elke gitaarsnaar die aangeraakt wordt. De composities zijn vrijwel allemaal echt goed tot zeer sterk. De melodieën zijn vaak prachtig.

Ook de gastmuzikanten dragen hun steentje meer dan bij, met voorop natuurlijk Tom Smith van the Editors. Wat een prachtig briljantje is the Good Book. Het wordt gevolgd door de echt fantastische gedragen rocktrack Pieces, met een waanzinnige solo van Peter Buck als finale. Alleen al om die 2 nummers zou dit hele mooie en stemmige The Place We Ran From verplichte kost moeten zijn voor de echte muziekliefhebber. Het is ook de ideale herfstplaat. Dat komt dus goed uit.

Prachtige verzamelaar met remixen van R&B / Soul & Disco nummers uit eind jaren '70 / begin jaren '80. Bijzonder is dat er ook een aantal niet eerder uitgebrachte en promo only versies op staan. Voor het eerst te horen dus en je vraagt je af waarom. Want wat zijn ze goed!

Geniaal is Keep on Truckin van Eddie Kendricks: een betere 12 Inch krijg je niet. Ook sterk is Free Man van the South Shore Commission. Wel in andere versies te vinden, maar hier in de 12" Promo Only versie: More, More, More: een pracht van een discohit van the Andrea True Connection en La Vie En Rose, een dijk van een nummer van Grace Jones.
En er staat nog veel meer moois op dit album, wat inmiddels zelf een collector's item is geworden.

Deze sterke LP van Tom Petty & The Heartbreakers staat vol met aanstekelijke rocknummers. Daarvan horen er maar liefst vijf van de negen tot mijn favoriete Petty songs (hoewel ik er daar veel van heb ).
Natuurlijk om te beginnen de klassieke opener Refugee. Daarna volgen het mooie Here Comes My Girl en het sterke Even The Losers. Erg lekker vind ik ook Don't Do Me Like That en prachtig is afsluiter Lousiana Rain. Eigenlijk wil ik ook nog You Tell Me noemen, want er staat geen filler op deze plaat, waar The Heartbreakers natuurlijk weer prima spelen en Tom Petty's zang fraai is.

Op deze voortreffelijke funk/rock/soul compilatie staan songs die classic samples bevatten die de basis vormden van hip hop songs. Het mooie is dat de breaks extended zijn op veel tracks door DJ Jazzy Jay. Dat klinkt echt geweldig en geeft het album en de songs nog meer drive en ritme. De versie van Give It Up Or Turnit a Loose van James Brown is zelfs de album remix including de extended "clap your hands, stomp your feet" break van grondlegger DJ Kool Herc. Goede tot fantastische muziek in prachtversies.

Op de serie Choice uit de jaren '00 komen een aantal (zeer) bekende DJ's met de platen die hen geïnspireerd hebben, in hun jeugd en ook later. Het leuke is dat je zo een 'mixed bag' krijgt van muziek. Nadeel is dat het een rommelige verzamelaar kan worden, maar dat is aan de DJ om dat te voorkomen. Dat is Tony Humphries heel aardig gelukt, ondanks dat hij komt met disco, jaren '80 dance en electro en jaren '90 house muziek. Dit heeft ook te maken met de kwaliteit van de nummers die toch grotendeels goed tot erg goed zijn. Daarnaast is de house niet heel zwaar en gebaseerd op lekkere ritmes.
Je vindt op dit album ook een paar 'gems': opener Mass Production, Massimo Barsotti - als je van italo disco houdt - Deodato met een uitstekende Camille als zangeres en een geweldig nummer van Stephanie Mills in een prachtmix. Ook vind ik het altijd prettig om The Jimmy Castor Bunch terug te vinden net als Archie Bell en zijn Drells. Check it out!

Wat een tegenvaller zeg. Wat een bakken ellende, wat een overdosis ongezonde agressie. Op zich jammer, want dat met wat flinke agressie en andere (bijbehorende) emoties goede rock te maken is, laten ze tussen de bedrijven door zelf horen. Dat is het vreemde aan dit album: er zitten stukken echt goede muziek tussen, zoals de twee openingsnummers bijvoorbeeld en het nummer Pushit. Jammer dus alleen van sommige wel erg trieste teksten: je kan het overdrijven. Overigens vind ik dit album zeker niet vol staan met keiharde nummers. Wel met keiharde teksten, maar dat is wat anders.

Dit album zit vol met tegenstellingen, want naast de echt goede muziek hoor je soms ook echt hele matige mislukte semi experimenten. Ook de progrock elementen die je soms hoort terugkomen, vallen bij mij niet altijd goed. En dan die stomme intermezzo's waar hierboven over gediscusieerd wordt. Gewoon irritant zijn ze en grappig kan ik een doodsbedreiging en het dreigen met de ziekte kanker toch echt niet vinden. Als je dan ook nog Italiaans verstaat, zakt je broek er helemaal vanaf. In reactie gaat Tool erop en erover: ja, zo kan je ook reageren... het komt de muziek niet ten goede.

Zonde dat Tool niet eerst een paar sessies bij de therapeut heeft gehad, voordat ze Aenima opnamen. Als ze de helft van het album gebruikt hadden (tracks 1-5 Pushit & Aenema) en iets minder extreem gedaan hadden, dan had je echt wat goeds gehad.

Na lang aarzelen heb ik ook The 00's gekocht, nadat ik gelijk al de 60's t/m 90's had aangeschaft. Uiteindelijk toch gedaan omdat ik deze in de sale vond. Ik heb er bepaald geen spijt van, want naast een aantal nummers die ik gelijk al erg goed vond, blijken er toch maar weinig fillers tussen te staan. Het gemiddelde niveau ligt ook op deze Top 2000: The 00's behoorlijk hoog blijkt.

Gelijk goed vond ik bijvoorbeeld 2x Amy Winehouse, QOTSA, Within Temptation, Alicia Keys, Pearl Jam, Keane, Outkast & Elvis Presley. Maar toch ook wel erg leuk om terug te horen zijn bijvoorbeeld Duffy, Elbow, White Lies, Amy Macdonald, Stereophonics, Justin Timberlake en Anastacia. Alles bij elkaar een leuke verzamelaar dit Top 2000: The 00's.

Eind november / begin december 2020 komt er een leuke en goede serie uit van de Top 2000 per decennium op gekleurd dubbel vinyl. Voor mij zijn die van de jaren '60 en deze van de jaren '70 favoriet. Daar staan echt veel (erg) goede nummers op. Aan de binnenkant van de gatefoldhoes staan alle single hoezen afgebeeld en het is geperst op zwaar vinyl en klinkt prima.

Mijn favoriete songs van Top 2000: The 70's zijn die van Queen, Steve Miller Band, Lou Reed, Free, Blondie, Santana (heel kant A dus!), Cat Stevens, Ike & Tina Turner, Golden Earring, Dolly Parton, Aerosmith, The Police, The Clash en Earth, Wind & Fire. Maar ook veel van die andere songs zijn de moeite meer dan waard. Erg leuke en goede uitgave dit!

Eind 2020, met een re-release eind 2021, kwam er een leuke en goede serie uit van de Top 2000 per decennium op 2LP. Voor mij zijn die van de jaren '60 en jaren '70 favoriet. Daar staan echt veel (erg) goede nummers op. Leuk voor de singleliefhebber is dat aan de binnenkant van de gatefoldhoes alle single hoezen afgebeeld staan. De LP's zijn geperst op zwaar vinyl en klinken prima.

Die fijne jaren '60 en '70 uitgave worden doorgezet op kanten A, B en C van deze jaren '80 2LP. Kant D is echter niet meer van dat niveau, met een paar wat mindere en ook minder logische keuzes. Alles bij elkaar kom ik zo op een 3,75* voor de jaren '80 uitgave.

Mijn favoriete songs van Top 2000: The 80's zijn die van Soft Cell, Black, Split Enz, OMD, Simple Minds, Propaganda, The Clash, Men at Work, The Human League en Run D.M.C. Maar ook andere songs zijn de moeite zeker waard. Toch een leuke en redelijk goede vinyl uitgave dit!

Eind november / begin december 2020 is er een leuke en goede serie uitgekomen van de Top 2000 per decennium op gekleurd dubbel vinyl. Voor mij zijn die van de jaren '60 en deze van de jaren '70 favoriet. Daar staan echt veel (erg) goede nummers op. Daarna komt deze uit de jaren '90. Aan de binnenkant van de gatefoldhoes staan alle single hoezen afgebeeld en het is geperst op zwaar vinyl en klinkt prima.

Mijn favoriete songs van Top 2000: The 90's zijn die van Iggy Pop, Crowded House, Manic Street Preachers, Lenny Kravitz, The Cranberries, Portishead, Oasis, Nick Cave, K's Choice, Soundgarden, Paul Weller, Faithless en R.E.M. Flink wat echt goede nummers dus en de rest varieert van best aardig tot goed. Daarmee vind ik ook deze 90's editie de moeite zeker waard.

Een werkelijk prachtige score heeft Trevor Morris gemaakt voor de tweede serie van Vikings. Vol met traditionele verwijzingen uit die vroege donkere middeleeuwen of beter gezegd uit de Viking cultuur. Hij heeft hiervoor samengewerkt met de Noorse componist en muzikant Einar Selvik, die ook bepaalde Noorse instrumenten bespeelt.
De muziek is vol met (hele) fraaie melodieën, vaak afgewisseld met (meer) dreigende stukken (oorlogs-)muziek. Voorbeeld van dat laatste zijn War Is Coming, Battle of Brothers, Vikings Attacked & Battle of Kattegat. Duidelijke taal dus.
Dit alles levert een uiterst origineel donker muzikaal werkstuk op, wat de toch al sterke serie nog beter heeft gemaakt. Dit ook doordat Morris regelmatig contact had met de acteurs over de invulling van hun rollen en de muziek die daarbij zou passen. En op limited gemengd donkerblauw/zwart vinyl ziet het er ook nog eens schitterend uit.

Er wordt hier op Musicmeter wel erg kritisch naar dit album van Turin Brakes gekeken. Er worden een paar electrische gitaren uit de kast getrokken en de schoenmaker moet gelijk bij de leest blijven. Het is soms wat 'te stevig'. Nou ja zeg, te stevig? En volgens mij mogen ze toch echt zelf weten wat ze weglaten en toevoegen aan hun muziek.

Ook op Dark on Fire staan de mooie luisterliedjes centraal, gezongen door de prachtige stem van Olly Knights. De electrische gitaren die af en toe opduiken zorgen voor iets meer pit en afwisseling, maar doen helemaal geen afbreuk mijns inziens aan de mooie muziek die Turin Brakes maakt. Het doet mij nu denken aan de muziek van Doves, een andere favoriete band van mij.
Van de songs is Timewaster inderdaad wat minder, maar mag het zeg: 1 of 2 mindere nummers? De rest van dit album bevat mooie tot hele mooie tracks. Absoluut een aanrader!

Nou, volgens mij kan jij jezelf geen grote fan noemen als je deze oh zo mooie plaat van Turin Brakes maar 3,0* geeft, maar net voldoende...

En dat terwijl echt alle nummers van een hoog niveau zijn. Een aantal nummers zijn nog beter, echt ijzersterk: de eerste 4 tracks (!), Pain Killer, Panic Attack & Little Brother. Zoveel nummers op zo'n hoog niveau dat zie je maar zelden. Dat maakt dit een subliem goed album, wat echt onder je huid kan kruipen en wat je kan blijven draaien. Echt prachtige pop/rock uit the UK.

Als ik dan toch vergelijkingen maak, dan denk ik eerder aan Doves en Starsailor. Dit heeft weinig met Coldplay van doen (gelukkig).

Het is inderdaad muzikaal een wat te zoetsappig album geworden, dit Outbursts. Wel vind ik het niet altijd vlak en hoor ik toch wel degelijk een paar hoogtepuntjes. Vooral de eerste en laatste tracks zijn wel goed. Hier hoor je waar Turin Brakes altijd zo goed in was: net even die twist, net even dat hele mooie melodietje, dat leuke accentje. Dit zette hun muziek altijd op een wat hoger niveau en op die nummers hoor ik dat terug.

Dat mis ik dus in het middenstuk van dit album. Aardige popmuziek is dat, meer niet. Toch kan je dit album niet als echt minder beschouwen, als 6 van de 12 nummers wel hun gebruikelijke niveau halen. Wat ook wel goed zit, zijn heel wat teksten. Het lijkt wel een therapeutische cd voor de heren, de thema's zijn best heftig. Dat alles is mooi neergezet in het bijgaande boekje, waarin ze er een aantal cruciale teksten uitpikken en die illustreren met een paar fraaie foto's, waarin de elementen centraal staan. Dat vind ik allemaal wel goed gedaan.

Een beetje dubbel gevoel dus bij dit Outbursts. Het is wel hun minste album vind ik, maar dan heb je altijd nog wel wat om naar te luisteren. Bijvoorbeeld naar mijn favoriete tracks: Sea Change, Rocket Song & het geweldige Radio Silence. Daar hoor je met name zo'n sterke Turin Brakes twist in het nummer. Deze drie nummers staan trouwens ook ruim bovenaan in de favorietenlijst hier op Musicmeter.

Deze soundtrack met alle rockmuziek uit de film Twilight staat hoog genoteerd in the UK en wordt nog hoger gewaardeerd. Op bijvoorbeeld Amazon UK krijgt dit album na 40 waarderingen maar liefst 5,0*

Dus dacht ik, ik ga ervoor. En ik moet zeggen: dit is inderdaad een geweldige cd. 5,0* gaat mij wat ver, maar goed is dit wel. De meeste artiesten kende ik niet eens, maar ik ben echt aangenaam verrast.

Muse spreekt voor zich, maar de 2 tracks van Paramore zijn echt goed. Mooie stem van de zangeres, prima gitaren.
The Black Ghost maakt ook gebruik van violen: het is een origineel en erg mooi nummer. Mutemath met Spotlight is erg lekkere catchy rockmuziek.
Parry Farrell levert een sterk electronica rock nummer. Ik had nog nooit gehoord van the Blue Foundation, maar goedemorgen: wat een mooie stem heeft die zangeres en wat een prima nummer.
De 2 laatste rock nummers zijn rustiger, maar mooi. Ik vind vooral
dat het nummer van Iron & Wine (.... wat een naam!) zich fraai ontwikkelt.
Tot slot een mooie track van de score.

Wat minder zijn de nummers van Linkin Park en Collective Soul, maar echt slecht kan je het ook niet noemen.

Alles bij elkaar dus zeer de moeite waard, een goed rockalbum met logischerwijs de nodige variatie, maar toch ook een samenhang: een soort donker waas over de nummers, een soort van Twilight.

Toch een heel aardig popalbum, zeker als debuut. Energiek en catchy, maar soms wel wat te braafjes en het valt inderdaad wat te veel in herhalingen. De albummix is iets te poppy, met wat meer electronica zouden de nummers spannender kunnen worden. Sterkste deel is vanaf Something Good Can Work via I Can Talk (erg goed!) & Undercover Martyn naar What You Know, mijn andere favoriet.

Op de DeLuxe Edition staan daarentegen remixen die juist een stuk spannender zijn. En ook langer en juist van die vier sterke songs. Mooie voorbeelden zijn de Moulinex Remix van I Can Talk en de Remixen van Something Good Can Work. Veel meer interessante electronica is toegevoegd en zo ontstaat een minder poppier sound. Eerder jaren '80 electro, gemengd met italo disco (Undercover Martyn Whatever / Whatever Remix) & milde house. De enige mindere mixen zijn de Jupiter Remix van Undercover Martyn & de Myd Remix van Comeback Home. Zeker een aanrader dus deze Deluxe Editie.

Het recept van deze plaat: gewoon een paar keer draaien en dan heeft Ty Segall je toch weer te grazen. De geweldige riffs en catchy momenten zijn er weer hoor, maar ze zijn dit keer ingepakt in een candy cream psychedelisch gordijn. Het geeft deze plaat een originele sound, waar je dus even doorheen moet bijten. Af en toe wordt het zelfs een beetje maf, zoals bijvoorbeeld op W.U.O.T.W.S. Favorieten aanwijzen is lastig, want elke song heeft wat en de plaat vormt ook weer een mooi geheel, maar laat ik openingssongs Squealer & Californian Hills, het geweldige Diversion, Mandy Cream met fantastische gitaarsolo op het einde en het catchy Candy Sam, wat met een kinderkoortje eindigt, noemen. Hij doet het dus 'gewoon' weer, Ty Segall.

Na een paar keer luisteren vind ik dit toch wel een heel geslaagd cover album. Wat minstens in de buurt komt van de zeer geslaagde cover Every's a Winner van Hot Chocalate (op Freedom's Goblin) zijn I'm a Man van the Spencer Davis Group, Isolation van John Lennon, Hit It And Quit It van Funkadelic en Neil Young's The Loner. Ty Segall speelt het weer op zijn geheel eigen wijze, vol met power, klasse, maar als het moet ook met veel gevoel. Een erg fijne plaat dit Fudge Sandwich.

Via het album hierna, Slaughterhouse, belandde ik bij dit Goodbye Bread. Vergeleken met dat album is dit album in het begin nog een stuk rustiger. Het doet me regelmatig denken aan een soort van kruising tussen de psychedelische Beatles met de vroege David Bowie. Verderop duiken we meer de echte rauwe garagerock in, zoals van Slaughterhouse. En dat kan je wel aan Ty Segall overlaten.

De titelsong Goodbye Bread is echt prachtig mooi. Ty Segall heeft een fraaie stem, die inderdaad wat op John Lennon lijkt. California Commercial is wat steviger, met een lekkere gitaar erop, alleen duurt te kort. Comfortable Home lijkt wat saai, tot de gitaarsolo volgt.
You Make the Sun Fry begint ijzersterk en dat zet zich heel aardig door. Mooie melodie en alweer zo'n prima gitaarsolo.

I Can't Feel It is tegendraads gezongen. Zo klinkt het tegen het valse aan, in plaats van dat het een lief popliedje is. Het ritme is erg sterk, goed te horen op het tweede deel als er geen zang meer is. My Head Explodes zou zo op een jaren '70 Bowie album kunnen staan, de gitaar van Major Tom hoor je erin terug.
Het refrein is geweldig: dat - inderdaad - explodeert. Dit nummer zou ook op Slaughterhouse kunnen staan. The Floor is in dezelfde sfeer als de voorganger. Het is iets minder explosief. Op het einde schieten the Arctic Monkeys door mijn hoofd. Prima einde dus!

Op Where Your Head Goes schuiven we steeds verder op richting Slaughterhouse. Hier dringt zich de vergelijking met the Black Angels op. Melodieuze psychedelische rock. Wat een mooi nummer! Maar dan volgt nog I Am With You: dat is precies wat het nummer met je doet. Een heerlijk slepend, zuigend en zeurend nummer wat je niet meer loslaat. Slotnummer Fine is weer wat meer melodieus en relaxed, zoals in het begin van het album. Met ja hoor: weer zo'n fijne gitaarsolo.

En zo leer ik in korte tijd twee geweldige albums kennen van Ty Segall. Niet verkeerd!

De rauwe rechtdoor garagerock met wel eens een surftwinkeling van Ty Segall uit California staat ook op het podium als een huis. Prima liedjes, vet gespeeld met die geweldige gitaar van Ty en zijn pracht van een stem. Het klinkt zelfs soms nog wat chaotischer als op de plaat.
Dit is echte, eerlijke, pure rock 'n roll, neergezet door een groot talent dat ook nog eens waanzinnig veel muziek heeft uitgebracht de afgelopen jaren. Deze 13 nummers zijn dan ook maar een dwarsdoorsnede van zijn werk en niet meer dan dat. Ze komen uit optredens rond het album Goodbye Bread, waarvan een aantal nummers wordt gespeeld. Als je overigens van deze muziek houdt, dan zijn al zijn albums aan te raden.

Ik kan niets anders dan met de deur in huis vallen: Ty Segall heeft (voorlopig?) zijn meesterwerk gemaakt. Wat een geniale plaat is dit! Alle sterke punten uit zijn eerdere al zo goede tot geweldige werk komen hier samen op 2 LP's. Op Manipulator staan ijzersterke melodieën, prachtige psychedelische stukken, waanzinnige gitaarsolo's, hele mooie rustige songs met een 'bite' en overheerlijke garage-achtige rock. De hele band overtuigt als nooit tevoren. De diepe bas van Mikal Cronin, het katachtige drumwerk van Emily Epstein, de sterke gitaar van Charles Moothart en natuurlijk de distortion fuzzende gitaar van Ty. Zijn stem klinkt ook overtuigend als nooit tevoren.

Wat een album vol erg goede tot fantastische songs! En ook nog eens afwisselend: van Beatles-achtige prachtnummers via de meer psychedelische insteek naar de harde garage rock. Je kan bijna alle nummers als toppers noemen, maar laat ik er een paar uitpikken. Tall Mann Skinny Lady, het rustiger The Singer, het hardere It's Over, het nog hardere briljante Feel, het ijzersterke The Faker, het uitstekende The Hand met dat fraaie intro en outro, het fantastische Susie Thumb / Don't You Want To Know? (Sue) & het intrigerende The Crawler. Sorry dat ik de rest niet heb genoemd. Inderdaad: Hallelujah! Is dit het White Album van Ty Segall of misschien zelfs van the 10's?

Op Melted treffen we een Ty Segall aan, die eerst vooral met (licht) chaotische liedjes komt. De productie klinkt ook wat minder 'heavy', voorzover je hiervan kan spreken bij garage rock. Het is soms wat minder zwaar dan de albums erna, met name door het enigzins ontbreken van de zwaardere gitaar(solo). Hoewel... de basis van de titelsong is natuurlijk wel weer zo'n heerlijke gitaarriff. Dat is dan ook gelijk een sterk nummer, net als voorganger Sad Fuzz trouwens. En verderop My Sunshine, want daar is 'ie dan: Ty met zijn ijzersterke gitaardriven songs, inclusief erg fijne gitaarsolo. Bees erna is een erg leuk liedje, net als Alone trouwens. Die hele side B is leuk.

Alles bij elkaar is dit album net wat minder dan de sterke opvolgers, maar zeker wel de moeite van het luisteren waard.

Ty Segall klinkt zowaar wat 'ingetogener' op deze hele fraaie Singles Collection 2007-2010. Heel fraai, want ook deze soms wat meer surf- garagerock mag er wezen. Het ligt dus soms wat makkelijker in het gehoor, wat ook wel logisch is bij een singles verzameling. Het fijne is dat je in tegenstelling tot zijn albums maar liefst 25 nummers krijgt. En wat je al gewend bent bij Ty, bijna alles is goed tot geweldig. Hoe krijgt 'ie het toch steeds weer voor elkaar? Om er maar een paar te noemen: opener Where We Go, Sweets, Lovely One en het hardere Big Mouth. Ook dit album is weer een absolute aanrader.

Vorig jaar stonden 2 van de 3 platen van Ty Segall in mijn eindejaarslijstje, waarvan één op 1. Zijn pure garage punk met surf en psychedelische invloeden vond ik fantastisch. Ik hoorde dat deze plaat meer ingetogen zou zijn. Dat had te maken met het overlijden van zijn pleegvader en de ruzie daarna met zijn pleegmoeder. Zeer vervelend voor hem, alleen, tja, dat zijn wel de omstandigheden om een mooie plaat te maken. En dat is dit Sleeper.

Het bloemetjeskleed op de cover geeft al aan dat er een psychedelische insteek in deze plaat zit. Verder zijn de elektrische gitaren voornamelijk in de kast gelaten en speelt hij akoestisch. En laat ik eigenlijk niet zo'n liefhebber daarvan zijn. En toch: de intense songs met de prachtig bijpassende stem van Ty snijden soms dwars door je heen. En af en toe knalt die elektrische gitaar er zo lekker doorheen, te horen op het fantastische The Man Man. Of wordt er fraai gebruik gemaakt van strijkers (She Don't Care), bijzondere percussie (Come Outside) of synthesizers (Queen Lullabye).

Terwijl op eerdere platen vergelijkingen met bijvoorbeeld Nirvana te maken waren, hoor je hier eerder John Lennon erin terug. Of anders the Black Angels, ook uit California, maar dan wel ook akoestisch. Weer een goede plaat dus van Ty Segall, maar ook anders dan eerst: gedurfd en met lef. Pluspunt is natuurlijk ook de titel van de laatste song: the west...

Inderdaad opent Twins, opgenomen in de 2012 jaarlijst van OOR, met een nummer dat aan, laten we zeggen, de wat rauwere psychedelische Beatles doet denken. Door Thank God for Sinners zit je gelijk rechtop in je stoel. You're the Doctor is nog wat rauwere garagerock: gewoon recht in your face. Inside Your Heart begint wat slapjes, maar herstelt zich halverwege met geweldig gitaarwerk van Ty Segall, wat je ook weer terug hoort op the Hill. Would You Be My Love is een leuk tussendoortje. Ghost daarentegen is het langste en één van de betere nummers. Sterke psychedelische garagerock met een heerlijke gitaar.

Over sterke gitaren gesproken, die op They Told Me Too zijn zo lekker rauw. Wat een nummer! Wat meer rust volgt met 'the lovesong' Love Fuzz: mooi, zeker met de fraaie gitaarsolo richting einde. Het tempo gaat echt terug op Handglams. Een prachtnummer wat 'onderbroken' en afgerond wordt door heftige gitaren: mooi contrast levert dat op binnen één nummer. Who Are You is lekkere catchy vuige rock 'n roll. Gold on the Shore is... akoestisch, jawel. Wel een mooi liedje.

Gelukkig is daar het vrolijke einde met There Is No Tomorrow. Zou Ty Segall in het einde van de wereld geloven (het schijnt bijna zover te zijn) en daarom maar liefst 3 platen in één jaar hebben gemaakt? In ieder geval presteert hij het om met dit Twins en Slaughterhouse met uitstekende rauwe garagerock platen te komen. En ook Hair, samen met White Fence, mag er zijn. Een absolute topprestatie van dit jonge talent.

Eind 2015 kwam er een uitgebreide versie van dit Ty Rex uit als verzamel LP. Een LP dus vol met covers van Ty Segall. Op kant 1 staat ook het lekkere 20th Century Boy. En kant 2 wordt aangevuld met het leuke akoestische Cat Black & The Motivator, vol met prettige gitaren.
Alleen al voor het echt briljante Elemental Child moet je deze hebben. Een psychedelische garagerock trip van ruim 6 minuten die er zijn mag zeg. Eén van allerbeste nummers van Ty Segall. Deze plaat ademt in al zijn vezels rauwe pure rock 'n roll en de klasse van Segall. Ook heel lekker is de opener Fist Heart Mighty Dawn Dart. Maar er staat geen minder nummer op. Verrassend lage waardering dus momenteel (3,5*).

Daar is Ty Segall alweer! Na 3 albums in 2012, waarvan 2 voortreffelijke (Slaughterhouse & Twins) en 1 echt goede (samen met White Fence) volgt nu een heruitgave van een eerdere samenwerking met Mikal Cronin. Eigenlijk had ik het kunnen weten, met een albumtitel als Reverse Shark Attack en (prima) nummers met titels als I Wear Black en Drop Dead Baby. Dit is af en toe heftig! Rock and Roll baby!
Omdat Ty Segall hierop samenwerkt met Mikal Cronin had ik toch meer een liedjesalbum verwacht, zeker als je luistert naar het sterke debuutalbum van Mikal.

Die melodieën komen af en toe zeker wel door, zoals bijvoorbeeld op de ruim 10 minuten durende titelsong. Simpelweg het meesterwerk van dit korte (nog geen half uur durende) album. Die lengte heeft overigens ook te maken met het feit dat alles van Ty Segall op LP wordt uitgebracht.
Maar naast die melodie wordt er dus ook volop geragd: rauwe garagerock dendert door je speakers en blaast je omver. De heren zijn even uit hun pan gegaan. Maar ja, dat kan je wel aan ze overlaten.

Slaughterhouse van Ty Segall staat in mijn top 10 van 2012 en dit Hair staat weer in de top 10 van magazine Uncut. Hoogste tijd om 'm te beluisteren dus. Openingssong Time is lekker loom en I'm Not a Game heeft een lekker 60's orgeltje afgewisseld met sterke gitaren: fijn nummer. Easy is Easy Rider, wel aardig dus. The Black Glove - Rag doet wel behoorlijk aan the Beatles denken, maar eerst wel in de vorm van een (te) rustig tussendoor albumnummertje. Gelukkig barst het geweld uiteindelijk prettig los.

Cry Baby is lekkere rock 'n roll. I Can't Get Around You is een licht psychedelische song, met een fijne gitaar van Segall. Typische rauwere garagerock hoor je op het lekkere Scissor People. Wat een geweldige gitaar speelt Segall op dit nummer! Voor mij het hoogtepunt van het album, samen met I'm Not a Game. Slotsong Tongues heeft wel een lekker ritme en aan het einde weer een goede gitaar.
Hair van Ty Segall & White Fence bevat lekkere afwisselende garagerock. Alleen de songkwaliteit is niet altijd van het niveau als dat op Slaughterhouse.

Flink wat nummers van Slaughterhouse speelt the Ty Segall Band hier, met Mikal Cronin op bas & vocals. En laat dat nou net mijn album van het jaar zijn geweest. En spelen, dat kunnen ze natuurlijk ook. Ik had dan ook torenhoge verwachtingen, die grotendeels waar gemaakt worden. Maar ik moet wel zeggen dat ik het bij vlagen net te rommelig vind, te chaotisch vind klinken. Bij vlagen ook helemaal niet: dan is het echt geweldige rauwe live muziek. Het is natuurlijk ook zo dat Ty Segall zijn albums, op zijn laatste na dan, razendsnel opneemt. Die garagesound heeft al 'a sort of' live uitwerking. Maar goed, dan nog: het blijven geweldige nummers en een sterke live band, dus er is bepaald niet veel mis aan dit live-geweld in San Francisco.

Bij Uncut hadden ze het geweldige idee om the Ty Segall Band op hun augustus cd'tje te zetten met de single I Bought My Eyes. Ja zeg, dat is echt een geweldig nummer! Pracht van een melodie, pakkende gitaren, een ruige garage sound en dat allemaal samen in de mix. Op naar het album Slaughterhouse: daar staat de opener met de vrolijke titel Death ervoor. Een ijzersterke rauwe opener. Doet me wat denken aan the Black Angels.
Titelsong Slaughterhouse ragt gillend verder, maar wel met een aanstekelijk gitaarloopje.
The Tongue is een volgend hoogtepunt. Het is raggen, maar wel doordacht op één of andere manier, waardoor het toch een pakkende song is. Tell Me What's Inside Your Heart vind ik briljante rock 'n roll. Oeehh oeehh oeehh! Wat een geweldige gitaarsolo trouwens!

Wave Goodbye is zeker het eerste deel zwaar aangezet, zowel bas als gitaar. Je hoort hier wel wat Black Sabbath en Deep Purple in terug. Net anders, maar alweer een geweldig nummer. Muscle Man is weer veel meer rock 'n roll. The Bag I'm In is een vrolijke titel, dus heeft het ook een vrolijke baslijn... Daarbovenop is het eerste klas garagerock. Die leuke tegenstelling zorgt voor een geinig nummer.
Diddy Wah Diddy: "here we go extra fast". Gierende garagerock volgt. Oh Mary vind ik een geweldig gitaarnummer, jammer alleen dat het zo kort duurt. Daar laten ze een kans liggen. En dat terwijl de gitaarklanken van Fuzz War wat overdreven ruim 10 minuten duren...

Die aparte combinaties van geweldig gitaargeweld, toch ook melodieuze songs en raggende garagerock levert Slaughterhouse een heel eigen geluid op, zeker ook door de zang van Ty Segall. De energie spat ervan af, uitstekende plaat.

Tussen de kritische geluiden door wil ik even een deels ander geluid laten horen. Dit Lichthuis is een afwisselend album geworden met heel wat (echt) goede songs en een enkel mindere nummer. De stijl van het album ligt in het verlengde van Lobi da Basi, maar klinkt wat poppier en regelmatig hoor je ook vleugjes jazz. Typhoon zingt soms ook en doet dat best aardig, maar zijn raps blijven natuurlijk de voorkeur hebben. De productie is goed en het artwork is fraai gedaan.

Hele goede nummers vind ik single Ogen Dicht, Botoman met die fijne beat, De Stad met Wende en het lange fraaie Niemand Kan Blijven. Goede songs zijn single Alles Is Gezegend met Freez en slotnummer Aanzoek met Michelle David. Aardig vind ik Voor het Eerst en Alles Ok. Er staat maar 1 mispeer op en dat is Walnootboom met Paskal Jakobsen, die niet op een Typhoon album thuis hoort. Alles bij elkaar heb je het dan volgens mij over een goede hip hop / pop plaat van Typhoon. Een andere plaat trouwens weer dan zijn voorgangers, maar nog steeds van een prima niveau.