Ik heb van The Last Waltz de 4CD versie in een fraaie longbox met mooi boek uit 2002 met hierop het complete concert, inclusief twee erg fijne Jams, en de concert repetities met 5 extra nummers, waaronder King Harvest (Has Surely Come). Opvallend zijn dan sommige keuzes die in 1978 gemaakt zijn welke nummers wel en welke niet op het album, de 3LP versie, kwamen. Het is natuurlijk altijd discutabel, maar wat mij betreft is het toch opmerkelijk dat in ieder geval This Wheel's On Fire, Caldonia (met Muddy Waters) en een uiterst fraaie Rag Mama Rag het oorspronkelijke album niet haalden. Eigenlijk zou ik de eerste versie van The Weight (door alleen The Band) ook moeten noemen. Die complete versie van The Last Waltz is dus zeker een aanrader.

Mijn favoriete songs van dit historische concert van The Band en door The Band zijn nummers als Up on Cripple Creek, Stagefright, It Makes No Difference, The Night They Drove Old Dixie Down & The Weight. Natuurlijk staan er ook een paar fantastische uitvoeringen op van de vele grote gastartiesten met The Band. Nummers als Helpless met en van Neil Young, Such a Night met Dr. John, Mannish Boy met Muddy Waters, Further on Up the Road met Eric Clapton, Caravan met Van Morrison en I Shall Be Released met o.a. Bob Dylan & Ronnie Wood. Dit The Last Waltz is zo een niet te missen concert.

Vandaag kwam ik deze LP in de 2e hands bakken tegen en dan ga je 'm toch even luisteren. Wat gelijk opvalt als je voorbij die oh zo lekkere hit Soul Finger bent, dat het regelmatig behoorlijk vette funk is, op 2 langzamer nummers na. Die zijn dan ook gelijk het minst. De rest swingt echter de pan uit, met lekkere breaks, maar meer dan dat. Een aantal nummers is gewoon echt goed, zoals Knucklehead, Bar-Kays Boogaloo, You Can't Sit Down & House Shoes en daarbij spelen the Bar-Kays natuurlijk uitstekend.

Achterop houdt Booker T een nogal arrogant verhaal dat dit de plaat is van de studenten van de MG's en inderdaad werken en schrijven er een aantal leden van die band mee. Maar waar zij mij pas echt overtuigden in 1971 met Melting Pot, doen the Bar-Kays het in 1967 gelijk al met hun debuutplaat.

Nu ik de rode en blauwe verzamelaar in de 2023 versie vanaf LP beluister bestaat er bij mij geen twijfel meer. Als Beatles liefhebber kan je dit toch niet willen missen? Allereerst vanwege de nieuwe mixen die hierop staan, waarvan de meeste mixen goed tot geweldig zijn geworden. Eindelijk zijn al deze fraaie songs in een echte stereo mix te horen. Daarbij valt op hoeveel details er nu meer te horen zijn en dat is regelmatig echt een geweldige ervaring. Zeker ook door het fantastische geluid van deze remaster gedaan in Abbey Road.

Verder viel mij tijdens het afspelen op dat een aantal nummers op de blauwe 3LP wat langer zijn op deze nieuwe versie, iets wat ik niet bepaald vervelend vind. Daarnaast zijn er ook nog eens flink wat extra nummers toegevoegd, waaronder het 'nieuwe' en oh zo mooie Now and Then. Het meest bijzonder qua remixen is nu natuurlijk de rode verzamelaar, omdat de meeste nummers daarvan nog niet in een super deluxe editie waren uitgebracht. Alles bij elkaar ben ik hier erg blij mee, het overtreft mijn verwachtingen.

Ja, dat klopt. Ik heb ze inmiddels binnen en het zijn 'gewoon' de 2009 digitale remasters. Maar toch: het klinkt echt fantastisch zeg! Onvoorstelbaar, wat een verschil met de 1993 editie die ik van dit album had. Wat een details, wat een helderheid: echt prachtig. Dat dit ooit eind jaren '60 opgenomen is, je gelooft het haast niet meer.

Ik begon ooit met the Beatles Gold Lp. Daarop stonden een aantal nummers die ook op the Blue Album staan. Daarna kopieerde ik van de platen bieb een aantal albums op cassette, met name de albums waar de tracks van dit Blue Album af komen. Vervolgens kocht ik op cd een aantal van die albums verpakt als mini lp. Goed geluid met een verpakking net als de originele lp's. Echt mooi gedaan.

Toch komt het niet in de buurt van deze 2009 geremasterde dubbel cd. Het is toch een kleine revolutie op geluidsgebied. Ik vind ook dat hierdoor veel songs nog tijdlozer klinken dan ze al deden. Het heeft dus invloed op de inhoud. Werkelijk ontroerend was het om één van mijn favoriete Beatlesongs geremastered terug te horen: A Day In The Life. Ik begrijp, zonder publieksgeluid. Erg mooi hoor.
Andere favorieten zijn Lucy in the Sky With Diamonds, Penny Lane (één van de beste popsongs ooit), Back In the USSR, Get Back, I Am the Walrus, While My Guitar Genly Weeps, Come Together & Something.

Dit is niet alleen voor diegene die wil kennis maken met the Beatles of de notoire verzamelaar. Ik ben iemand met een paar van hun beste albums. Daarbij is deze geremasterde blauwe samen met de rode absoluut een aanwinst voor mijn collectie. Al is het al voor het geluid, maar natuurlijk ook voor alle nummers die je nog niet hebt. Het is bovendien buitengewoon fraai vorm gegeven, zowel de verpakking, als het boekje met foto's en uitgebreide boeiende toelichting. Voor deze vernieuwde uitgave - ook vanwege het geluid dus - verhoog ik mijn stem naar 5,0*.

Ook het 'opkrikken' van de mastertapes kan niet altijd verhullen, dat dit om echt oude opnames gaat. Af en toe klinkt het nog wat 'gruizig', maar dat heeft zeker z'n charme bij deze lekkere rock 'n roll / popliedjes van Lennon / McCartney. Hoewel het erg mooie And I Love Her juist weer prachtig klinkt in geremastered mono.

De liedjes zijn voor het eerst allemaal door het duo geschreven en zijn minimaal leuk te noemen. Maar vaker mooi, lekker tot echt goed. Naast And I Love Her springen de titelsong, If I Fell, Can't Buy Me Love, Any Time At All & Things We Said Today er bovenuit. Een erg fijne plaat van the Beatles, zeker als je bedenkt dat het 1964 was.

En toen vond ik Abbey Road zomaar 2e hand op vinyl voor een schappelijke prijs... en wat is het toch een briljant album. Vroeger, lang geleden, leende ik de plaat bij de platenbieb en zette 'm op TDK cassettebandje. Favoriet was 'natuurlijk' de briljante B-side met als hoogtepunt het geniale Golden Slumbers / Carry That Weight. Prachtig gedaan, hoe alle nummers gevarieerd en toch samenhangend in elkaar overlopen. Een unieke kant van een plaat.

Echter, op Side A begint de plaat met twee van de allerbeste Beatles nummers: Come Together & Something. Gewoonweg briljant goed en mooi. Dan komt echter nog de fantastische afsluiter: het lange steviger I Want You. Kortom: hoe mooi en goed wil je het hebben? Dit is een absoluut meesterwerk, toen in 1969 en nu nog steeds in 2013.

Eigenlijk is dit zo ongeveer de Rock 'n Roll verzamelaar van the Beatles. Het beste uit de periode 1962-1965, toen de muziek nog heerlijk recht door was. Hoewel je natuurlijk op een aantal songs, zeker hun eigen songs, al duidelijk de aanzet tot wat in de tweede helft van de jaren '60 zou komen hoort.
Vanmiddag draaide ik Sgt. Pepper's weer eens. Dat is erg prettig. Maar al deze lekkere oernummers achter elkaar te horen, daar is ook helemaal niets mis mee. Een prima en goed samengestelde verzamelaar dus van de 'oude' Beatles. Overigens is niet alles stereo, She Loves You & I Feel Fine zijn bijvoorbeeld mono.

In geremastered mono op 180gr. klinkt deze plaat warm en vol, echt een mooi geluid. Dit is nog deels een lekkere rock 'n roll plaat van the Beatles, maar er staan ook echt een paar van die typisch mooie popliedjes op. Voor sommigen klinkt dit meer als een verzamelalbum, maar ik vind toch wel dat er een bepaalde gemeenschappelijke sound en productie overheen hangt.
Ik weet nog steeds dat mijn geschiedenisleraar vertelde dat iedereen in 1965 zo onder de indruk was van de single Help! die op 1 binnenkwam in de hitparade, voor het eerst dat dat gebeurde zei hij. Wow, vonden wij als klas. Nu, veel later, heb je de wikipedia en daar staat op dat Help! op 4 binnenkwam, maar daarna wel 6 weken op 1 en 6 weken op 2 genoteerd stond. Alsnog: wow! Het is ook een erg lekker nummer, hoewel het over Lennon (hij schreef het) ging die depressief was. Eén van zijn favoriete Beatles songs.
Het basisniveau van deze plaat is altijd heel aardig, maar er staan toch een paar (echt) goede nummers op. Naast de titelsong, The Night Before, You've Got to Hide Your Love Away, You're Going To Lose That Girl, het heerlijke Ticket to Ride, I've Just Seen A Face en natuurlijk Yesterday.
Help! was gemeend en is een goede plaat van the Beatles die ik niet zou willen missen. Liefst in mono.

The Magical Mystery Tour is een niet geheel geslaagde poging om voort te borduren op het succes van Sgt. Pepper's. Het is een mixed bag aan liedjes geworden, waarbij het contrast tussen echt sterke nummers en minder werk soms wel erg groot is. Dit bevordert bovendien niet de samenhang, die juist wel te vinden is op Beatles albums uit het tweede deel van de,jaren 60.

Die (erg) goede / mooie nummers zijn de titelsong, vroeger the Fool on the Hill (inmiddels wat te veel gedraaid), I Am the Walrus, Strawberry Fields Forever en het fraaie Penny Lane. Kortom: een plaat met een paar sterke nummers maar ook met een paar fillers. Het gemiddelde hier vind ik dan ook verrassend hoog.

Ik kon vanwege een beschadigde box, goedkoop de complete cd mono boxset kopen. De cd's zijn gemaakt in Japan. Het klinkt als een klok zeg. Ook om te beginnen dit Please Please Me, wat mij eigenlijk alles meeviel. Het was al even geleden dat ik dit album helemaal hoorde en ik moet zeggen dat de meeste songs toch heel aardig tot goed zijn. En er steken er een paar bovenuit: I Saw Her Standing There, Love Me Do, Do You Want To Know A Secret & het lekkere Twist and Shout. Is alles bij elkaar toch een meer dan aanvaardbaar debuut van deze later legendarische band. Ook leuk om ze weer eens zo te horen, op de rock 'n roll tour.

Ik luister momenteel naar de mono geremasterde versie van Revolver. Ik begreep dat mono de voorkeur had van the Beatles en dat de stereo versies pas later door technici gedaan werden. Nu is het lang geleden, maar ik denk dat ik ergens in de jaren '80 de mono versie van deze plaat geleend heb, bij de platenbieb. Want ik heb echt zo'n herkenningsgevoel van oh ja: zo klonken de 'oude' (echte?) Beatles.

Het is nu een mooi vol monogeluid, met veel herkenbare details. Je luistert naar the Beatles uit mijn geboortejaar en deze plaat bevalt mij nu toch weer iets beter als een tijd terug. Er staan toch wel verdraaid veel (erg) mooi, goede songs op, zoals bijvoorbeeld Eleanor Rigby, Here There and Everywhere, For No One, I Want To Tell You & Got to Get You .
Dit is echt een prachtig popalbum, met flink wat rock 'n roll en voorzichtige psychedelica. Maar dat hierna Sgt Peppers komt, verbaast toch weer. Ik ben een stuk positiever dan eerst: Revolver is een prima plaat.

Deze Rock 'n' Roll Music verzamelaars bevatten juist wat steviger rock of meer rock 'n' roll -achtige nummers. Door deze samenstelling en volgorde heeft de plaat een mooie samenhang en klinkt erg lekker. Zelf vind ik dit Volume 2 erg goed. Met name kant 2 van de LP (vanaf Back In the U.S.S.R.) is echt heerlijk. Die heb ik toen grijs gedraaid en draai ik nu soms nog steeds.

Dit is toch wel de overgangsplaat van - om het wat plat te zeggen - de rock 'n roll Beatles, naar de band die in de tweede helft van de jaren '60 een paar bijzondere meesterwerken zou maken. Op dit Rubber Soul staan ze ook wel, die meer rock 'n roll nummers, zoals bijvoorbeeld opener Drive My Car. Een lekker nummer overigens. Maar er staan ook een stapel fraaiere songs op. Dit Rubber Soul was een stap vooruit op het natuurlijk helemaal niet onaardige Help! notabene ook uit 1965.

Die nummers die wat meer hebben zijn Norwegian Wood, You Won't See Me, Nowhere Man, Think For Yourself en I'm Looking Through You. Maar de nummers die nog een stap verder betekenden in de richting van de albums die volgden waren toch echt het oh zo mooie Michelle (ma belle), het fraaie Girl & In My Life. En zo is Rubber Soul niet alleen prettig om naar te luisteren, met een pallet aan stijlen, maar ook een belangrijke mijlpaal voor the Beatles.

Ik lees bij de remaster in het stukje van Paul McCartney dat het zijn idee was om met een alter ego band en alter ego's voor de bandleden te werken. Weg met the Beatles, lang leve Sgt. Peppers Lonely Hearts Club Band! Deze start zorgde ervoor dat ze als bevrijd en met veel plezier aan dit album gewerkt hebben. En verdraaid: juist dat plezier hoor je terug in zowel de songs als de uitvoering.

Hoewel het regelmatig (erg) mooi is en soms zelfs triest, is plezier de leidraad van dit album. Een album wat vol staat met leuke, aparte, mooie en wel hele fraaie liedjes. Toch zijn er een paar uitblinkers: bovenal A Day In The Life, zeker ook Lucy in the Sky With Diamonds, het mooie She's Leaving Home, het 'andere' Within You Without You en toch ook de titelsong. Maar vooral is dit ondanks de tegenstellingen tussen de songs 1 fraai prachtig album.

Once upon a time leende ik achter elkaar bij de platenbieb de grote 3 van the Beatles: Abbey Road, Sgt. Pepper & the White Album en zette ze op cassettebandjes. Zo hoor je nog eens wat... Tot dan draaide ik vaak hun 30 grootste hits, die wij thuis hadden. Die losse hits bleken toch even wat anders, dan de albums.
Ik was vanaf het begin zeer gecharmeerd van dit album. Belangrijkste reden was dat hier veel van mijn favoriete Beatles nummers op staan. En dat zijn ook niet toevallig hun beste rocksongs als Back in the USSR en Helter Skelter, maar zeker ook dat briljante prachtnummer While My Guitar Gently Weeps.

Hoewel de individuele inbreng van de bandleden veel groter is, blijft het voor mij toch echt een afwisselende Beatles plaat, met die typische kenmerken en sound. Luister bijvoorbeeld eens naar de ijzersterke side A van het album. Wat Lennon en McCartney later solo maakten is echt weer wat anders.
De eerste nummers van side B zijn ook gelijk weer zo goed: achter elkaar Martha My Dear, I'm So Tired & het fraaie Blackbird. Hoezo past dit niet bij elkaar? Heel goed zelfs.

Side C bevat voornamelijk sterke tracks, zoals opener Birthday. Maar bovenal 1 van mijn favoriete Beatles nummers: Helter Skelter. Paul laat zien wat 'ie ook in huis heeft: geweldige hardrock! Maar laten we de rest niet vergeten: dit is 1 van mijn favoriete LP kanten van the Beatles.
Side D steekt wat flets af, tegenover die andere LP sides. Dit komt met name door het vreemde en vooral veel te lange geluidsexperiment Revolution 9 van John en... Yoko. Revolution 1 is heel anders en veel beter.

Toch heb ik dit album altijd 5 sterren gegeven. Daarvoor zit het het grootste deel te goed in elkaar. Daarvoor staat er te veel bijzonders op en past het ondanks de verschillen toch juist weer goed bij elkaar. Dit is immers het White Album van the Beatles.

Je hebt verzamel lp's en verzamel lp's. Van die 10 in een dozijn bij elkaar geplempte hits of een mooie verzamelaar die haast een album op zich is. Tot die laatste categorie reken ik dit The Beatles Ballads. Van diverse albums en singles komen al deze mooie liedjes en toch passen ze, zeker ook in de gekozen volgorde, goed bij elkaar. En zo krijgt deze verzamelplaat een soort eigen smoel.

Er staan maar liefst 20 liedjes op, die er allemaal (meer dan) mogen zijn. Rustige fraaie songs, die de plaat een soort melancholische sfeer opleveren. Gevuld met veel hoogtepunten, waaronder Norwegian Wood, For No One, Michelle, Across The Universe, All My Loving, Something, Till There Was You, Here Comes the Sun & Blackbird om er maar eens een paar te noemen. Ook de hoes van John Patrick Byrne is bepaald origineel te noemen. En ik begrijp dus dat de plaat is uitgebracht i.v.m. de dood van John Lennon. De moeite zeker waard dit The Beatles Ballads.

Het tweede Beatles album en ook het tweede in 1963 is net iets minder dan het debuut. Het is ook weer een echte rock 'n roll plaat, gevuld met heel wat aardige en enkele goede songs, maar het pakt me net wat minder. Minder is Hold Me Tight, beter de sterke opener It Won't Be Long, de mooie single All My Loving, het rustiger Don't Bother Me, de sterke cover Roll Over Beethoven en het fraaie You Really Got A Hold On Me. Maar zelfs de minste Beatles plaat is nog altijd zeker leuk om te horen.

Een aardige verzamelaar Italo Disco met een paar mindere nummers en een paar echt leuke. Regelmatig in de extended 12" versie en dat is zoals het hoort. Zoals bij de leuke nummers van Silver Pozolli, Moses, Starlight & Advance. Ook leuk, maar dan als singleversie: Tony Esposito, Gary Low, Miko Mission & Fun Fun.

Er zijn op vinyl een aantal series best of Italo Disco uitgegeven door het label ZYX. Dit was de eerste serie en dit is de beste van allemaal. 3 LP's gevuld met maar liefst 18 12-inches electronische dansmuziek. De meeste songs zijn goed tot zeer goed. Dat komt door de selectie, maar ook omdat dit een uitgave uit 1984 is. Rond die tijd kwam toch de betere Italo Disco uit.

Favorieten van mij zijn hier Scotch met Disco Band & Penguins' Invasion, The Heart of the City van Chris Luis, Tullio De Piscopo: Primavera (Stop Bajon), Polaris van Cyber People, Miko Mission met How Old Are You?, het sfeervolle Don't Cry Tonight van Savage, het lekkere Frogs in Spain van Fake, Valerie Dore met klassieker The Night, Ranko met Happy World en Hey Hey Guy van Ken Laszlo. Een heerlijke verzamelaar dit.

Ik vind dit echt wel meer dan een leuk plaatje. Op een enkel nummer na (Dominos) staan hier (hele) sterke composities op. Er zit ook veel afwisseling tussen en in de nummers. Het is prima uitgevoerd, soms in een 'milde' wall of sound waarbij alle instrumenten goed herkenbaar zijn en goed klinken.
De verwijzing naar the Verve begrijp ik, alleen is dit minder poppy en meer rock. Ik vind dit dan ook beter. Zelf vind ik het ook wat hebben van Kasabian. De gitaren klinken regelmatig erg lekker. Voorlopig favoriete tracks: At War With The Sun, Frisk, Count Backwards from Ten, Chrystal Visions & (niet te vergeten:) Velvet.

Dit is ook nog eens hun debuut. Het komt mogelijk in mijn top 10 voor 2009. Samen met West Ryder Pauper Lunatic Asylum van Kasabian. Ik vind echt dat het wat weg heeft van dat album. En dat is een groot compliment.

IJzersterk hoor: een aanrader!

PS: op 2 november te bewonderen in de Kleine Zaal van Paradiso!

Op geheel eigen wijze spelen The Bintangs op dit sterke debuut album blues covers. Opvallend zijn de kenmerkende fluit van Jan Wijte en de prima zang van Gus Pleinus en Frank Kraaijeveld. Niet de minste artiesten worden gecoverd met songs van o.a. Howlin' Wolf, Muddy Waters en Willie Dixon. Favoriete nummers voor mij zijn Louisiana (Blues) Still a Fool, St. Louis Blues, de titelsong en It's All Over Now.

Wat een waanzinnig goede en lekkere plaat hebben the Black Angels weer geleverd zeg! Alleen al de opening van het album: de eerste vijf nummers zijn echt geweldig goed. Er zit wel degelijk een verschil tussen dit album en de voorgaande. Wat blijft is de psychedelische rock, maar op dit Indigo Meadow is het niet altijd even zwaar. Sterker nog, soms klinkt de band best catchy. Gevolg is dat dit album afwisselender is, als de (overigens uitstekende) voorgangers. Ook grijpen ze naar mijn idee nog wat meer terug naar eind jaren '60, waarbij the Doors toch regelmatig door mijn hoofd spoken. Ook nu weer is deze cd te krijgen in een mooi uitvouwbaar digipak met fraai artwork, net als bij hun eerdere albums. Zo presenteer je in de 21e eeuw een album.

Ik heb the Black Angels in 2010 in de kleine zaal van Paradiso zien optreden. Dat was in alle opzichten indrukwekkend. Bovenal het geluid, wat echt keihard stond. De sound was echt super: met oordoppen in ging de bas dwars door je heen en terug. De gitaren klonken ijzingwekkend en de stem van Alex Maas glashelder. Stephanie Bailey was in alle opzichten indrukwekkend op drums. En dit alles hoor je terug op deze live picture disc, die er ook nog eens heel fraai uitziet. Drie nummers komen van die tour uit 2010, één uit 2011 en twee uit 2012. Mijn favorieten zijn opener Manipulation, het kort maar krachtige Better Off Alone, Empire en de geweldige afsluiter Young Men Dead. Niet te missen voor Black Angels liefhebbers.

Dit nieuwe album van The Black Angels is zeker goed te pruimen. Wat minder zwaar dan de twee voorgangers, waarvan ik een deel van Passover en het gehele Directions To See A Ghost bij vlagen briljant vond. Het is dus net wat anders dan die geweldige albums, maar is het daarom minder geslaagd? Ik vind van niet. Dit is alweer een album vol met sterke nummers, natuurlijk geweldig uitgevoerd door deze talentvolle band.

Het klinkt allemaal minder massief en een stuk helderder. Er wordt met name teruggegrepen op de sixties, waarbij ik regelmatig aan the Doors en the Hollies moet denken. Wat minder donker dus, maar nog steeds erg goed. Ook weer een zeer goed verzorgde productie, het klinkt geweldig.

Er staat geen minder nummer op dit album. Echt allemaal zijn ze de moeite waard. Er staan nu, zoals het hoort in de sixties style, een paar kortere wat meer catchy nummers op, zoals Haunting At 1300 McKinkley & Sunday Afternoon. Maar wat zijn dat lekkere en goede nummers zeg. River of Blood en de titelsong sluiten wat meer aan bij hun vorige werk en zijn erg sterke tracks. De gitaren op The Sniper vind ik geweldig.

Een tijd terug speelden ze al wat van deze nummers op hun concert in de kleine zaal van Paradiso. Dan pas hoor je hoe goed het bij al hun vorige werk past en zorgt voor meer afwisseling in zo'n optreden. Voor mij is dit één van de betere albums van 2010 en een absolute aanrader.

Ik kan mij hier grotendeels in vinden:

Alleen ik durf nog een stap verder te gaan: dit album Before the Frost is weer van het niveau van hun eerste twee albums. (ja, u leest het goed)
In tegenstelling tot anderen vind ik dit album helemaal niet zo relaxed: let bijvoorbeeld eens op de werkelijk fenomenale fantastische nu al legendarische geweldige solo's op Been A Long Time & I Ain't Hiding. It rocks baby!!

De composities zijn iha ouderwets sterk en natuurlijk zijn er ook prachtige southern rock liedjes met een blues en soul sausje (mooi geformuleerd Ronald5150). Maar tegelijkertijd zit die ouderwetse 'swing' er weer in. Het loopt allemaal als een tierelier, de voeten tikken mee op het ritme.
Bovenal zijn the Crowes in topvorm: alles klopt. De gitaren, de zang, de sound, de productie. Man, man: dit is steengoed!

De download cd Until the Freeze is echt pure country. Niet helemaal mijn ding, maar lekker klinkt het wel. Dit zijn overigens bonus MP3 downloadtracks, die ik in mijn beoordeling niet heb meegenomen. Sterker nog: je zou het zelfs als een apart album kunnen zien. Het wordt geleverd met apart artwork en boekje.

Fantastische nieuwe opnames van veel van de mooiste songs van the Black Crowes staan op Croweology. Fraaie andere arrangementen geven de toch al sterke nummers een vaak nog mooier aanzien. De uitvoering is semi-akoestisch en haast semi-live, maar dan zonder publiek. En dan ben je bij deze band aan het goede adres, want een fantastische live band waren / zijn ze. De instrumenten en achtergrondzang klinken uiterst verzorgd en Chris zingt wederom uitstekend. Om er een paar juweeltjes uit te pakken: Jealous Again, Remedy, Hotel Illness, Soul Singing, She Talks To Angels, Thorn In My Pride, Girl from a Pawnshop, Sister Luck en Bad Luck Blue Eyes Goodbye. Croweology is niet te missen voor liefhebbers van the Black Crowes, maar eigenlijk geldt dat voor alle blues- en rockliefhebbers.

Dit is eigenlijk een live album van the Black Crowes, opgehangen aan het nummer Go Faster. Het is een CD die alleen in Japan is uitgegeven en op track 2-7 staan live songs opgenomen in het Fox Theatre, Atlanta, GA on Easter Sunday (April 4th) 1999. Een concert dus in hun home state. Wel is helaas de productie en remix van de originele radio uitzending door Kevin Shirley wat luid gedaan. Dat laat onverlet dat de live muziek goed tot uitstekend is, want the Black Crowes zijn een geweldige live band. Hoogtepunt zijn de niet te missen 14 (!) minuten van My Morning Song, het geweldige No Speak No Slave en natuurlijk Remedy.

Uitgebracht als limited edition op 4 LP's of als digital download, is dit een werkelijk sublieme bloemlezing uit het live werk van één van de beste live rock 'n roll bands in de wereld. Het leuke is ook nog eens dat hier minder de grote hits op staan en meer die bijzondere pareltjes. Gelukkig staan er wel een paar goed uitgekozen bekende nummers op. Zoals het werkelijk subliem uitgevoerde My Morning Song. Ook Sister Luck & Hotel Illness mogen er zijn. Opvallend fraai is de gospel: Oh the Rain en het lange nummer met ook gospel invloeden (Only) Halfway to Everywhere. Over halfway gesproken: de eerste helft van het concert is van semi-akoestisch tot redelijk relaxed gespeeld. Daardoor klinken nummers net anders als op de plaat. De tweede helft, vanaf Exit, gaan alle remmen los en dat betekent bij deze band fantastische live muziek. Ijzersterk gezongen, fraaie gitaren, prima drum, orgels en piano's en mooie achtergrondzang. Dit is goed, nee geweldig: dit zijn the Black Crowes Live in New York City.

Ik begin bij een plaat niet vaak als eerste over de productie, maar die van Attack & Release door Danger Mouse is om door een ringetje te halen. Kraakhelder en tegelijkertijd toch rauw en puur; alle details in de muziek komen mooi naar voren, maar er is wel één duidelijke lijn in de songs en de plaat te horen.

De songs zijn van uitstekende kwaliteit. Het album staat vol met prachtnummers, vol met rock, blues en af en toe vleugjes soul (zoals op het fraaie Lies). Je hoort ook de emoties mooi terug in de stem van Dan Auerbach. Favorieten aanwijzen is lastig, maar Strange Times is erg goed en side A van de plaat is fantastisch.

De heren Auerbach en Carney vormen samen een ijzersterk duo op gitaar en drums, maar ook aanvullende instrumenten, zoals orgeltjes en piano, komen goed uit de verf. Het talent spat in ieder geval ook van dit Attack & Release af. Maar bovenal is dit echt een heerlijk album om naar te luisteren.

Alle puzzelstukjes vallen voor The Black Keys samen op dit sublieme album Brothers. De ijzersterke, snerpende, dreinende gitaar van Dan Auerbach met zijn ook fraaie typische zang en de hitsige, soulfulle, knallende drums van Patrick Carney. En dat allemaal op een album vol met geweldig sterke rock- en bluessongs, met soms een soullaagje eroverheen. Het is niet mogelijk om favorieten te kiezen: daarvoor staan er echt te veel topsongs op.

Het levert ook die typische Black Keys sound op. Natuurlijk hoor je er ook een retrosound in terug en kan je verwijzen naar van alles, maar toch is dit hun eigen geluid.
Ik zag ze begin dit jaar in de Lotto Arena in Antwerpen en was benieuwd of ze die sound ook met z'n 2-en live konden spelen. En ja hoor: het lukte ze volledig, het klinkt ook live super. Af en toe komt er iemand eens helpen op de toetsen of zo, meer ook niet.
Wat een geweldige band vormen deze twee toptalenten. Ze zijn ook puur op hun talent boven komen drijven. In nog geen jaar is de zaal waar ik ze weer ga zien, dan ook 3x zo groot geworden. Maar wees gerust, deze Brothers kunnen ook de Ziggo Dome makkelijk aan.