Korte nummers op dit Troubles of the Brain met dan ook EP in de titel. En inderdaad, je kan zeggen: kort maar krachtig. Want weer maakt the Veils een sterk stuk(je) muziek, waarbij de nadruk op de omschrijving 'mooi' ligt.

Bloom vind ik een prachtige opener. Wat een 'droog en direct' lied is dit geworden, gedragen door een mooie akoestische gitaar en synthesizers samen. Don't Let the Same Bee Sting You Twice klinkt wel heel vrolijk voor the Veils. Maar ja, mogen ze ook eens. Het voortkabbelende in dit kleine poppy nummer vind ik leuk klinken. Wat dan volgt is een fantastisch nummer in de trend van het beste van Franz Ferdinand. Een verrassende sound dus voor the Veils, maar wat is The Stars Came Out Once the Lights Went Out een heerlijk nummer zeg!

En oh, wat is The Wishbone een mooie song. Op de basis van een fraaie drum en stevige bas, samen met een jankende gitaar gaat Finn Andrews weer ouderwets 'klagend' zingen: 'careful what you wish for'. Vervolgens wandelen we door Grey Lynn Park, het lijkt wel een mooi rustig R.E.M. nummer.
US Godless Teenagers is een 'klein' liedje met akoestische gitaar, mooi gezongen door Finn Andrews. Die zang maakt overigens wel dit nummer. Bonustrack Iodine and Iron ligt in diezelfde lijn als de voorganger. Het klinkt alleen iets donkerder. De EP eindigt met deze twee nummers low profile.

Alles bij elkaar is het alweer iets fraais, waar the Veils mee op de proppen komen. Iedere keer ben ik benieuwd als er wat nieuws uitkomt en iedere keer is het genieten geblazen, ook met deze Troubles of the Brain EP, die ik nog wat beter vind dan hun album hiervoor: Sun Gangs.

Langzamerhand na al die jaren is deze plaat steeds verder onder mijn huid gekropen. Eerst vond ik, net als sommige anderen hier, dat er een paar (erg) goede nummers op staan. Nu vind ik The Velvet Underground & Nico veel meer. Het heeft een vreemde toverachtige soms donkerder, soms vriendelijker sfeer, nee uitstraling. New York 1967, maar dan door de ogen van producer Andy Warhol. Soms tegen het absurde aan, alsof je naar een film van David Lynch zit te kijken, in dit geval luisteren.

En naast de topmuzikanten in topvorm, Lou Reed en John Cale, doet er ook nog ene Nico (uit Keulen) mee. Zij zingt bijvoorbeeld 'tussendoor' ineens een lief liedje: Femme Fatale. Toch blijven de 'grote vier' wel van buitengewoon hoog niveau: de overheerlijke opening Sunday Morning, Venus In Furs met citar en een geweldige Lou Reed, het oerdonkere maar/en fantastische Heroin & het fraaie I'm Waiting For The Man.

Ik luister inmiddels naar de originele Mono LP, zoals de muziek opgenomen is en bedoeld was. Indringend allemaal. Wie weet gaat dit 'muziekwerkstuk' ooit wel naar de maximale score.

Catch a Fire is samen met Exodus mijn favoriete plaat van Bob Marley & the Wailers, hier zeker nog met Peter Tosh. Hoewel de reggae regelmatig zonnig klinkt, zijn er ook somberder tonen te horen die helemaal in de sociaal bewogen teksten te horen zijn. Bob Marley's stem is geweldig en Peter Tosh's gitaar ijzersterk. The Wailers zijn een geweldige band. Peter Tosh componeerde 400 Years & Stop That Train. De rest werd geschreven door Bob Marley. Opvallend is dat echt alle songs op dit album echt goed zijn. Ijzersterk zijn voor mij Concrete Jungle, Slave Driver, 400 Years, Stop That Train, Stir It Up, Kinky Reggae & No More Trouble. Dat is dus bijna de hele LP: een klassieker met recht.

Wat een geweldig en toch tamelijk originele sound zet deze band neer op dit album. Muzikaal is het inderdaad sterk met rijk gelardeerde rockmuziek, soms mooi en langzaam, dan weer sneller en heerlijk. De eerste zeven nummers zijn erg goed. Daarna gaat het nog heel aardig door.

Ik vind overigens de vergelijkingen hierboven met andere bands enigzins onrecht doen aan de eigen sound van deze band. Ik kan Spoon bijvoorbeeld zeer waarderen, maar dit is toch echt wat anders. In ieder geval de moeite van het luisteren meer dan waard, dit Bows + Arrows.

En toen viel een album van the Walkmen mij dan toch wat tegen. Goed dat ze het enigzins over een andere boeg hebben gegooid, door op Heaven wat meer hemelse, rustige muziek neer te zetten. Alleen doen ze dit naar mijn idee met te weinig dynamiek. Dynamiek die hun vorige albums wel zo kenmerkte. Ook zijn mooie aanvullingen, zoals percussie en gitaren, wel aanwezig op eerder werk, minder prominent of niet aanwezig. Daardoor klinken te veel nummers te saai of te eenduidig, of zijn ze simpelweg niet goed genoeg. Een eerste tegenvaller van The Walkmen, hoewel nog altijd best aardig, dit Heaven.

Je kan hier echt voor gaan zitten en genieten van de oh zo mooie muziek. Ik kende the Walkmen al van hun Bows + Arrows: een echt goed album met prima indierock. Op Lisbon laten ze een wat meer gevoelige kant horen van hun muziek. Veel prachtige melodieën, mooi gezongen en - zoals altijd bij deze band - muzikaal mooi uitgevoerd. Ook dit album heeft weer zo'n fraaie eigen sound: de muziek wordt op een originele wijze gelardeerd met allerlei instrumenten en foefjes.

Er staat geen minder nummer op en het album vormt een echte eenheid. Ik wil er wel een aantal hele mooie tracks uitpikken: Blue As Your Blood, Angela Surf City, Stranded, Woe Is Me, Torch Song & While I Shovel The Snow (mogen we binnenkort weer doen...). Je zou dit album enigzins kunnen vergelijken met een ander topalbum uit 2010, die van the National, High Violet. Alleen staat daar nog een enkele mindere track op. Vandaar dat ik dit Lisbon zelfs nog beter vind.

De piano begint heel fraai en start Lost in the Dream. In gedachten rijd ik - net als jaren geleden - met een Van door the U.S.A., langs dromerige graanschuren, prachtige rode rotsformaties en kuddes bizons. In het middenstuk van de eerste song, Under The Pressure, zit een mooie break. Daarna zweven we weer verder. Alleen die titel, die past eigenlijk niet bij deze echt geweldige openingssong.
In vol tempo gaan we door, nu met gitaar en drum & overal synthesizerklanken, op Red Eyes. Het refrein is ijzersterk, dat knalt er tussendoor, waardoor het geheel niet te monotoon wordt. Dan volgt de rust van Suffering, aan de hand van een mooie gitaar en de zang van Adam Granduciel: 'in the romance of suffering'? Opvallend mooi zijn de piano- en gitaarsolo in het midden en aan het slot.

Een snel drumcomputertje zet de toon voor één van de prijsnummers van het album: An Ocean In Between The Waves. Het nummer gaat echt 'lopen' als de echte drum erin komt en even verderop een fraaie gitaarsolo. Alle geluiden gaan verderop in een soort van mix, die erg lekker klinkt.
Disappearing is een typisch voorbeeld van de dromerige rock van deze plaat, met hier een opvallend mooi lang stuk met piano en gitaar.
Eyes to the Wind heeft weer wat meer tempo en, jawel, een steelgitaar. Dat geeft een lichte countryrock klank aan het nummer, ook door de piano en op het einde de saxofoon. Hier komt de vergelijking met Tom Petty het sterkst naar voren.

The Haunting Idle is instrumentaal en klinkt inderdaad wat spooky. Het is de inleiding tot de song met de vrolijke titel: Burning. Bij dit nummer denk ik, vooral aan het begin, juist aan the Boss, Bruce Springsteen. Het is wel goed gedaan en het overvolle slotstuk is sterk. Titelsong Lost In The Dream is een rustig countryrock nummer wat opent met een harmonica. Het 'loopt' heerlijk, is mooi gezongen en heeft een fraaie instrumentale omlijsting. Slotsong In Reverse vind ik één van de beste van deze plaat. Ik luister weer naar de muziek die wij al 'zappend' hoorden toen we door Amerika heen trokken. Erg mooi en met een heerlijk tempo.

De dromerige pracht van dit Lost in the Dream staat eigenlijk in tegenstelling tot de titel van het album en de songtitels. Maar toch ook weer niet: dromerig is wel de klankkleur. De veelal (hele) mooie, prachtige songs zijn ijzersterk neergezet en de productie is kraakhelder. Om er toch nog vier uit te pikken: vrij geniaal vind ik Under the Pressure, Red Eyes, An Ocean In Between The Waves & In Reverse.
Dit Lost in the Dream is echt zeer geslaagd en nu al één van de allerbeste albums van 2014.

Wat een fraaie plaat is dit zeg! Sferische rock of ambient rock 'n roll met allerlei wendingen en details. Je gaat van een Wall of Sound naar gewone rockmuziek. Synthesizers, gitaren, bas, soms piano, cassettes en de fraaie stem van Adam Granduciel doen denken aan sprookjesachtige of spookachtige Springsteen of Tom Petty. Soms hoor ik ook the Dire Straits erin terug.

Wel heel fraai is het drieluik Your Love Is Calling My Name - The Animator - Come To The City. Deze sferische Wall of Sound gevuld met 2 sterke songs en een mooi tussenstuk is bijzonder fraai. Net als de nummers daarvoor: Brothers en het oh zo mooie I Was There met een prachtige piano. Ook vermeldenswaard is Baby Missiles (wat een titel), watt samen met Original Slaves een meer swingend stuk van dit album vormt, begeleidt door goede drums.

Het gevaar bij dit album is dat het heel soms wat eentonig dreigt te worden. Maar dan volgt weer een volgend stuk (erg) goede muziek of toch een andere wending. Vandaar dat dit Slave Ambient in mijn top 10 voor 2011 terecht komt.

Mogelijk heeft deze erg goede EP zo weinig stemmen, omdat hij op cd alleen in the USA is uitgebracht. Als je 'm op cd wilt, kan ik je dan ook de marketplace op Amazon.com aanraden. Daar heb ik 'm tenminste nog voor een fatsoenlijke prijs kunnen kopen.

Het leuke aan dit EP'tje is ook de variatie in nummers. Er worden allerlei stijlen door elkaar gebruikt, meer dan je normaal van the White Stripes hoort. De Mexicaanse/Spaanse stijl van Conquest zie je ook terug op het fraaie artwork. Hoewel stierengevechten natuurlijk zeer omstreden zijn, is dit een mooie afbeelding die past bij het droge Conquest, waar Jack op de tweede versie ondersteunt wordt door een 'echt' Mexicaans koor en extra toeters.

Op de country rock van It's My Fault for Being Famous rijd ik in gedachten weer door het Westen van de USA. Wat een lekkere solo in het midden! Maar waar dit nog een sterke b-side zou kunnen zijn, volgen dan 2 topnummers, zelfs ook nog voor the White Stripes.
Cash Grab Complications On The Matter wordt eerst gedragen door piano, geklap en fraaie zang van Jack. Tot gitaar en drum er heel fraai inknallen. De combinatie van dit alles is verrukkelijk.
Zoals Chronos85 al schrijft is de tekst van Honey, We Can't Afford To Look This Cheap knap ironisch. Alleen die titel al! De muziek doet me denken aan de vroege Stones, begin jaren '60. Dat zegt genoeg.

Pure Rock & Roll, dat is het. En dan ook nog een neergezet door 1 man met gitaar en stem en 1 vrouw op de drum. Wat een onvoorstelbare pure klasse druipt hiervan af! Luister bijvoorbeeld eens naar de gitaarsolo op Ball And Biscuit. Echt hemels. Rauw, hard, lief, triest, heel erg lekker: wat is deze muziek niet?

Vaak loop ik (een aantal) nummers af, maar dat heeft hier weinig zin. Dit album staat helemaal vol met fantastische nummers. Ok, een paar geniale dan: Seven Nation Army, There's No Home For You Here, I Just Don't Know What To Do With Myself, Ball And Biscuit & The Hardest Button To Button.

Voor de zoveelste keer keert Elephant van The White Stripes terug in mijn top 10. Van al hun prachtige albums is dit toch net de allerbeste. Draai 'm hard, keihard!

Dit is een concert van the White Stripes opgenomen op 20 September 2003 at The Joint at the Hard Rock Hotel in Las Vegas, Nevada USA. The White Stripes waren live al erg sterk, maar dit is één van hun beste concerten. Gedaan in het jaar van het album Elephant, spelen ze maar liefst 29 nummers: en hoe! Wat een power, wat een geluid, wat intens, wat een geweldige muziek!

In 2003 werd dit concert eerst strictly limited uitgegeven op vinyl (maar 100 exemplaren). Ik had hier lang een download van op cd gebrand, maar gelukkig is er in 2023 een nieuwe uitgave op 3 LP's uitgebracht op Jack's eigen Third Man Records. Het geluid hiervan is trouwens nog een stuk beter dan de oorspronkelijke uitgave. Sterker nog: het geluid van deze 3LP is fantastisch. Ook zit er allerlei leuk artwork bij, zoals wel vaker bij uitgaves van de Third Man Records Vault.

Praktisch alle songs zijn goed tot geweldig (uitgevoerd). Een paar favorieten hier zijn: Dead Leaves and the Dirty Ground, Black Math, Death Letter, In the Cold, Cold Night, Ball & Biscuit, The Hardest Button to Button, You're Pretty Good Looking & Hello Operator. Deze 3LP is ook limited uitgegeven en nu nog te krijgen via bijvoorbeeld Discogs. Sla je slag, zou ik zeggen!

Achterop de 2LP staat "He who has not been at Aragon knows not what a paradise is". Nu is dat misschien wat overdreven, maar het is wel erg aangenaam om naar dit concert van The White Stripes te luisteren. Opgenomen op 2 juli 2003 in the Aragon Ballroom in Chicago is dit concert meer dan een uitstekende weergave van de pure, rauwe, eerlijke rock 'n roll van Jack & Meg. Want tussendoor zitten er ook fraaie rustmomenten in de setlist, waardoor het ook afwisselender lijkt dan meestal. Hoewel in de tweede helft van het concert alle remmen (gelukkig) meer dan los gaan: fantastisch! Bijna alle nummers worden ook nog eens echt geweldig gespeeld en Jack is niet alleen prima bij stem, maar heeft ook meer contact met het dolenthousiaste publiek dan normaal. Wat is de band waanzinnig op dreef, dit is echt een dijk van een concert!

300 MPH Torrential Outpour Blues is absoluut briljant. Jack en Meg White op hun allerbest. Het staat symbool voor de pure eerlijke ruige vuige rock 'n roll die zij in 2007 in Canada live speelden. Dit album staat er vol mee. Wat een power knalt er uit je boxen zeg!
Het nummer wordt gevolgd door We Are Going To Be Friends: een mooi rustig popliedje. En ook dat is helemaal raak. Jack White zingt dit fraai en toont maar weer eens aan een alleskunner te zijn. Slottrack Seven Nation Army is 'liver' than live: alles komt alive. Je hoort hier ook de ultieme krijsende gitaar.

Het mooie aan dit live album is dat het in eerste instantie soms wat rommelig overkomt. Maar dat is het niet, ze weten precies wat ze doen. Het levert juist die oer-live sound op die ze willen neerzetten. Ik moet dan ook denken aan live albums van Jimi Hendrix en Led Zeppelin. Ik bedoel maar.

Dit is werkelijk gruwelijk briljant. Weg met de muziekevolutie: leve de Rock 'n Roll!

De songs uit de B Shows van de Canada tour van the White Stripes zijn te horen op dit bijzondere live album. Dat waren bijzonders shows, ze komen o.a. van the Eastview Bowling Alley, a 100+ year-old loading dock, a YMCA in downtown Toronto & at Locas Pool Hall in Halifax. De iets meer bekende nummers staan op de 'gewone' release, hierop fraaie ruwe pareltjes in een hoorbaar kleinere setting. De lijst van nummers sluit het beste aan bij de 2e DVD van het concert 'Under Nova Scotian Lights' die alleen verkrijgbaar is in deze boxset: The White Stripes - Under Great White Northern Lights (Vinyl, LP, Album) | Discogs Alleen komen de nummers dus van verschillende kleinere concerten uit deze tour. Ik vind dit echt geweldig!

Samen met hun debuut & Elephant is dit het beste wat the White Stripes heeft gemaakt. Deze plaat is overall net wat minder rauw, door een aantal fraaie songs als I Found It Harder... met mooie toetsen, het akoestische Hotel Yorba is prachtig en the Same Boy mag er wezen.
Maar vergis je niet: er staan weer heel wat lekkere riffs op. Fell in Love With a Girl komt er samen met Expecting bijvoorbeeld even lekker in knallen. Net als trouwens openingssong Dead Leaves.

En zo gaat het de hele plaat maar door. Die staat weer vol met (steen-) goede nummers, teveel om op te noemen. Laat ik Side A van mijn mooie rode vinyl afmaken: the Union Forever heeft een soort van Deep Purple orgeltje als basis: echt erg mooi. Mooi, hard, gruizig, lekker: deze plaat heeft en is het allemaal.

Vaker heb ik mixed feelings als ik naar the Who luister en dat blijkt ook weer bij The Story of the Who. Soms lijkt een nummer niet meer dan aardig, maar neemt het toch een prima wending. Soms blijft een nummer niet meer dan aardig of wat flauw en soms kom je ook echt goede nummers tegen. Voorbeelden daarvan zijn: Baba O'Riley, Won't Get Fooled Again, Behind Blue Eyes, We're Not Gonna Take It, Pinball Wizard, I'm Free, Summertime Blues, Magic Bus, Substitute, The Seeker & Bargain. De rest valt me wat tegen, ook My Generation, want er staat helaas een wat slappe live versie op deze compilatie.

Sterke verzamelaar Italo Disco met zoals het hoort alleen maar extended 12" versies. Ook de geluidskwaliteit is goed. Uitgegeven door ZYX, die dit nog steeds in allerlei vormen doet, is deze op de amazon marktplaatsen voor een redelijk bedrag nog te vinden. Toppers zijn Hipnosis, Fun Fun, Koto, Scotch, Miko Mission, Ken Laszlo & Doctor's Cat. Als je wat verder wil gaan dan de grote hits en van electro-disco houdt, dan is deze zeker aan te raden.

Edit: hij is momenteel ook nog 'gewoon' te koop bij Bol & Cosmox zie ik hierboven.

De titel en subtitel van dit album zeggen eigenlijk alles: the World's Rarest Funk 45s, Sixteen heavy-weight super-tough deep-funk ultra-rarities. En dat is precies wat je krijgt. Met daarbij een boekje met prachtfoto's, covers van de platen, veel informatie en een rarity rating per track!

Weet je zeker dat je klaar bent voor deze heerlijke intense stoere ruwe rauwe funk? Want Larry Ellis brengt gelijk een Funky Thing met orgeltje om je vingers bij af te likken. Hot Funky and Sweaty is de titel en de muziek van The Soul Lifters: een werkelijk briljante funk instrumental.
Mystery of Black is een James Brown - 'Good God' - funknummer. Heavy orgeltjes en blazers op instrumental Something Different en een heerlijk funkgitaartje op Ooh Ah Ee.

Latin Breed met zijn I Turn You On is weer in James Brown stijl en wat een geweldig nummer is dit! De tekst is wat beperkt, maar ik weet haast niet hoe je funkmuziek meer kan laten swingen als op dit nummer. In dezelfde stijl is Herman Hitson's Ain't No Other Way, alleen dan met meer tekst en wat minder swingend.
The Brothers Seven is zowaar een beetje Latin Funk achtig, vermoedelijk omdat het in NYC is opgenomen. In het boekje wordt dit een echte 'funkbomb' genoemd. Het tempo gaat omlaag op 'Daar wordt aan de deur geklopt', oh nee, toch niet: vette funk op Stay Together van Soul Excitement. Wat een kickdrum!

Dan volgen drie nummers zijn goede, lekkere, maar niet heel bijzondere nummers. Het grappige is dat ze dan ook laag scoren op de rarity rating.
Dan weer wat Latin Funk met Sandi & Matues op The World. Er leek maar één 45 van op de wereld te bestaan, in het bezit van DJ Keb Darge die deze plaat regelmatig draaide. Tot er nog één opdook in de USA: die van de zangeres zelf, die trouwens nog steeds succevol optreedt.
Egg Roll is een lekkere vette instrumental met fraaie blazers: rarity 5*. Just Plain Funk krijgt u geleverd van James Polk & the Brothers, maar wel goede langzamer funk, met een uitblinkend orgeltje. Het ook very rare Tra La La van The "Great" Deltas sluit dit geweldige verzamelalbum passend af.

Alle materiaal is geremastered. Ga gauw achter deze cd aan, voordat 'ie verder stijgt op de rarity rating van funk/soul verzamel cd's! En oh ja: check vooral ook volume 2 en de regionale rare funk cd's van label Jazzman.

De titel en subtitel van dit album zeggen eigenlijk alles: the World's Rarest Funk 45s (2), Sixteen heavy-weight super-tough deep-funk ultra-rarities. En dat is precies wat je krijgt. Goedemorgen, of eigenlijk niet: ik zou dit niet in de morgen draaien. Eerst even wakker worden, voordat je deze heerlijke intense stoere ruwe rauwe funk over je heen laat komen.

Het gekke is dat het album niet heel sterk van start gaat met de eerste 2 nummers, normaal is dat anders. Maar daarna is het één groot heavy funkfeest, waarbij er ook voldoende variatie tussen de nummers zit om het boeiend te houden. En man, man: wat zitten er een paar juweeltjes tussen. Bijvoorbeeld op het einde: Baby Don't Cry van The Third Guitar & New Generation van The Universals. Maar afgezien van het begin staat er geen minder nummer op, integendeel. En vergeet niet te luisteren naar de tekst van Walking on the Moon: Reverend Jamel & Bob Johnson willen je een boodschap meegeven.

Ik snap de veel lagere score dan volume 1 niet hier op Musicmeter en zou maar gauw achter dit album aan gaan, want voor je weet is dit album zelf een ultra-rarity.

Aanvankelijk was ik gecharmeerd van het gelijknamige debuut van The XX. Toen ze echter succes kregen, zegde de band een al uitverkocht optreden af in een kleine zaal in Utrecht. Toen was het voor mij even over. Nu 3 jaar later ben ik toch nieuwsgierig hoe ze die moeilijke opvolger maken. Hoe gaan ze dat doen? Eigenlijk heel logisch: door dance- en wat popinvloeden toe te laten tot hun kale spannende sound van het debuut. Ook het gebruik van verschillende beats, ook binnen nummers, is belangrijk op dit Coexist. En dat alles pakt regelmatig heel aardig uit.

Angels is een prachtige mooie rustige opener, schitterend gezongen door Romy. Dit nummer sluit aan bij hun debuutalbum. Chained is een duet van Romy & Oliver, maar daar is een opvallende wijziging in vergelijking met hun debuut: het ritme gaat omhoog. Hier is een lekkere dancemix van te maken. Het klinkt prima. Fiction, een solo van Oliver, is een mix van beide nummers: het begint rustig en gaat dan 'lopen'. Hier zijn in de beats toch fraaie danceinvloeden te horen.

Try is een electropopliedje. Best aardig, maar meer niet. Het is lang niet zo spannend als op hun debuutplaat. Reunion heeft een mooie gitaar en gaat halverwege met een 'sort of' Faithless beat aan de haal. En dat klinkt nou net erg prettig. The beat goes on op Sunset. Alweer een geslaagde semi-dance track. Ik ben inmiddels nieuwsgierig naar het 'remix-album' van dit Coexist wat over een tijdje uitgebracht zou kunnen worden. Overigens heeft dit nummer ook een mooie gitaar en basgitaar.

Missing begint met 'my heart is beating'. En die heartbeat hoor je ook terug. Het is een mooi gedragen gezongen nummer. Tides heeft een popbeat en gitaar die dit nummer zelfs een enigzins catchy sound geven. Goed nummer. Unfold is dan weer een 'kaal' nummer wat juist meer aansluit bij debuutalbum XX, maar het klinkt wat minder 'spannend' als op die plaat. Datzelfde lijkt op te gaan voor Swept Away, hoewel? Nee hoor: daar is me toch een fraaie beat gelardeerd met even fraaie piano. Het levert een erg sterk nummer op. Our Song tot slot is best aardig, maar lijkt mij niet de ideale afsluiter van een verder bepaald niet onaardige plaat. Sterker nog: knappe prestatie van The xx, dit Coexist.

Op I See You weet The XX mooi de middenweg te vinden tussen hun eerdere eigen minimalistische geluid van de eerste 2 albums en de dansbare sound van bandlid Jamie XX. Deze mix van stijlen levert een fraaie en afwisselende plaat op. Dangerous opent bijvoorbeeld met beat en blazers en is een erg lekker nummer. Maar het erg mooie Performance is juist weer die herkenbare kale uitvoering met de prachtige zang van Romy Madley Croft. Verder staan op het album ook veel nummers met juist een mix hiervan. De productie is top en er staan veel goede songs op. Voor mij is I See You een aangename verrassing.

En ook ik heb zojuist de maximale score toegekend aan dit juweel van een plaat. Wat een fraaie oh zo mooie melodieën, wat echt prachtig gezongen, wat ijzersterk en oh zo goed uitgevoerd. Een fantastische sixties plaat vol met mooie, trieste en prachtige songs.
Eigenlijk is heel kant 1 vrij briljant te noemen. Daar staan alleen maar fantastische nummers op. Op kant 2 geldt dat voor mij ook voor This Will Be Our Year, Butcher's Tale en natuurlijk voor het sublieme Time of the Season. Een van de beste platen van het decennium, dit Odessey & Oracle.

Op deze plaat uit mijn geboortejaar 1966 komt de samenwerking tussen Thelonious Monk en saxofonist Charlie Rouse tot (wederom) een hoogtepunt. Straight, No Chaser is een uiterst sfeervol album, met veel verschillende tempo's en melodieën en een fraaie afwisseling tussen solo's van de uitstekende piano van Monk en de sax van Rouse. Hoewel er ook mooie stukken zijn dat ze puur samen spelen, zoals op de briljante titelsong. Daar zit ook nog een hele fraaie bas in. Straight, No Chaser (de song) is echt jazz op z'n best.

Leuk is bijvoorbeeld wel, dat opener Locomotive een wat ander soort nummer is, wat meer complex, maar ook zeer de moeite waard. I Didn't Know About You - Take 4 is vooral een heel mooi nummer. Net als het lange fraaie Japanese Folk Song (Kojo No Tsuki). Hierop is toch echt goed te horen, wat een briljante pianist Monk kon zijn. Between the Devil and the Deep Blue Sea is een uitermate prettig 'tussendoortje' en We See een wat frivool, maar zeker prima einde aan deze lange goede LP. En niet alleen is de kwaliteit van de muziek erg goed, ook de hoes van de plaat vind ik origineel en mooi gedaan. Monk/Straight,No Chaser is een dijk van een jazzplaat.

Het probleem van deze plaat is, dat op één nummer na, het fraaie Everything Happens to Me, alle andere nummers alleen piano zijn. Of zoals op de tram heel juist als onderschrift staat vermeld: solo piano by Thelonious Monk. Nu kan de beste man uitstekend piano spelen, maar een jazzplaat vol met vrijwel alleen maar pianomuziek boeit mij gewoonweg te weinig. Dat heeft ook te maken met de kwaliteit van de songs, die soms wat karig is. Toch staan er een paar mooie nummers op en blijft het natuurlijk wel van hoog niveau wat je te horen krijgt. Lichte mixed feelings alles bij elkaar. Ik heb meer de voorkeur voor een album als Straight, No Chaser (1966).

En zo is het!

Dit is het album waarvan ik hoopte dat the Arctic Monkeys het zouden uitbrengen. Wat een geniale oh zo lekkere helemaal uit je pan van gaande ultieme rockmuziek is dit zeg! Een kruising tussen Led Zeppelin, the Arctic Monkeys & the White Stripes, zo zou ik deze geweldige rock willen beschrijven.
Je hoort het epische en soms het psychedelische van LZ, de direktheid en de sloomheid in de rockmuziek van AM en de overheerlijke chaos van WS.

De uitvoering is fantastisch. Wat een gitaar Josh, wat een zang. En dan de drums van David Grohl: om van te smullen. En die bassist heeft het duidelijk al eens eerder gedaan.
Er staan alleen maar goede tot fantastische tracks op dit album. Om er toch een paar uit te pikken die echt briljant te noemen zijn:
No One Loves Me, Neither Do I
Mind Eraser, No Chaser
Elephant
Bandoliers
Warsaw Or....

Kortom: een meesterwerk, 5,0*

Een kleine kanttekening: zou Josh Homme als producer van the Arctic Monkeys met Humbug hun een wat rustiger kant op hebben geduwd, zodat Them Crooked Vultures alle chaotische rockruimte zou hebben? Je zou het bijna gaan denken.

Het Kent label heeft dit decennium behoorlijk gegraven in de archieven van Southern Soul label Fame. Dat leidde al tot deze geweldige uitgave: The Fame Studios Story 1961-1973 (2011) en bijvoorbeeld ook tot een (voorlopig?) 3-delige serie over minder bekend werk van het label, waarvan dit het eerste deel is: Hall of Fame (2012)

Op deze dubbel LP verzamelt Kent 24 van de beste songs van Fame uit de periode 1964-1968. In die tijd was het label en de studio die erbij hoorde bekend vanwege zijn uitstekende Southern Soul en opnamemogelijkheden. Er staan een aantal bekendere artiesten op en gelukkig ook wat minder bekende pareltjes. Dit is een geslaagde verzameling, maar minder sterk als de eerder genoemde Fame Studios Story. Het had dus nog beter kunnen zijn, met een iets sterker selectie. Op de binnenhoezen staan mooie foto's van artiesten en singles met toelichtende teksten.

Vol verwachting klopte mijn Radiohead hart, na het zien van de score van nu 4,15* na flink wat stemmen hier op Musicmeter. Of zouden de vele fanboys toch weer een beetje overenthousiast zijn? Gelijk bij de eerste twee nummers realiseer ik mij dat het helaas toch meer dat laatste is. Natuurlijk is dit goed verzorgde en doordachte elektronische muziek van Thom York, maar bijvoorbeeld op de eerste twee nummers haalt hij toch echt niet het niveau van zijn band. Gelukkig volgt daarna Twist, wat melodieus mooie lijnen bevat en een fraaie sound heeft. Hierna zijn Dawn Chorus, the Axe & vooral I am a Very Rude Person nog de moeite zeker waard, maar gelukkig verandert niet alles wat Thom York aanraakt in goud.

Thom Yorke heeft met Suspiria een mooie soundtrack afgeleverd. Hij weet een fraaie suspense sfeer op te roepen en voegt daar een paar erg mooie nieuwe Thom Yorke liedjes aan toe, die ook op een Radiohead album niet hadden misstaan. Helaas zijn er naar het einde toe ook mindere stukken te horen, vooral het hele lange 'zoemerige' A Choir For One kan mij niet bekoren. Het album zou een stuk sterker zijn geweest als hij alles vanaf daar had weggelaten, maar er is gekozen voor een complete soundtrack lijkt het.

Gelukkig staat er dus ook veel moois op, allereerst de mooie songs Suspirium, Has Ended, Unmade & Suspirium Finale. Ook staan er goede soundtracknummers op als The Hooks, Sabbath Incantation (met koor), The Conjuring of Anke & Volk. Als je stopt bij A Choir For One is deze soundtrack dus zeer de moeite waard. Anders wordt het naar het einde alsnog een lange zit.

Zo koop je Bobbie Gentry - Ode to Billie Joe (1967) en zit in die hoes deze lp. De sound van Thomas Rhett lijkt wat op de mannelijke Shania Twain, alleen dan moderner en soms wat beter, zoals op het aardige South Side & de mooie songs Die a Happy Man & The Day You Stop Lookin' Back. Catchy is popsong met rap I Feel Good. Best een aardig modern country/pop plaatje dit Tangled Up.

Ik had dit album op singles. Steeds als Tina Turner de hitparade verliet kocht ik die voor een gulden. 5 singles dus voor 5 gulden, geen geld. Ik heb ze toen grijs gedraaid. Later kocht ik daarom het album op cd. En zojuist heb ik bij de kringloopwinkel de LP in zeer goede staat voor 2,00 euro gekocht. Waarom? Omdat ik dit de haast perfecte samensmelting van Soul en Pop vind. De zeer succesvolle soulzangeres Tina Turner die in de jaren '80 terug kwam met dit toen populaire geluid. Ze scoorde hier grote hits mee en de LP deed het wereldwijd fantastisch. Dat was niet omdat het gemakzuchtig en/of te commercieel gemaakt was. Ook hier op deze songs hoorde je de spirit van Tina Turner terug. Intens en uiterst fraai zingt zij de plaat vol. Er staan dan ook nog eens een aantal van nu haar klassiekers op. What's Love Go To Do With It, Private Dancer, Let's Stay Together, Better Be Good To Me en een fantastische versie van Help. En oh ja, natuurlijk zingt Ann Peebles het origineel van I Can't Stand the Rain grandioos, maar deze versie van Tina Turner is op een andere manier ook ijzersterk. Fantastische plaat met een veeeeeeel te lage waardering hier op Musicmeter.