De band The Roots - want dat is het natuurlijk ook - speelt hier ijzersterk. Instrumentaal is alles zo goed: de beats van Ahmir ?estlove Thompson zijn fantastisch, maar de keyboards bijvoorbeeld klinken ook opvallend goed. Een uitstekende uitvoering van vooral erg sterke nummers, de plaat staat er vol mee. Ook zit er een mooi variatie tussen en binnen de songs, waardoor de plaat allesbehalve saai genoemd kan worden.

Toch vormt het juist ook een heel mooi geheel met een soms adembenemend mooie - soms melancholieke - sfeer. Dat wordt nog eens versterkt doordat dit een conceptplaat is. Daardoor is het ook moeilijk om favoriete nummers te kiezen. Alles vanaf Sleep tot en met Tip the Scale is zeer de moeite waard. Dat zie je ook terug onder 'favoriete tracks' bij 'statistieken': al die songs krijgen flink wat stemmen. De laatse vier korte nummers zijn een verhaal apart, want die vormen samen de fraaie 'Redford Suite'.

De beats zijn dit keer wat langzamer, de bassen lekker laag en je hoort allerlei invloeden terug, van funk tot jazz tot soul en zelfs folk & klassiek. De raps zijn top, de meeste gasten doen het ook prima en de productie is kristalhelder. Maar bovenal is dit 'gewoon' een heeeele mooie prachtplaat geworden. Dit is met gemak één van de beste albums van 2011. En één van de beste hiphop platen ooit.

Klinkt meer als een mix tussen the Earring, Nirvana en Oasis. Daar is dus niks mis mee, al helemaal niet als je bedenkt dat dit het debuutalbum van een Nederlandse band is. Eindelijk eens een band die voor echte rock muziek gaat en niet voor de meer bravere Nederlandse pop rock, zoals zoveel andere bands uit dit kikkerlandje al jaren doen. Helemaal lukken doet het nog niet: echt gruizige rockmuziek spelen. Bij vlagen klinkt het echt goed, maar tussendoor hoor je toch nog wel wat bravere stukjes, zoals bijvoorbeeld op Leaving Open Doors. Hopelijk gaan ze in de toekomst nog meer op zoek naar gruizige grunge experimenten en geven ze vooral een vervolg aan dat soort nummers op dit album.

Gelukkig wordt regelmatig het gaspedaal wat ingetrapt en zijn er heel wat aardige gitaarsolo's te horen. Ook de backbone van de band zit goed in elkaar: een goede drummer en een prima bassist. De zanger zingt goed en de 'Nirvana wendingen' zijn gewaagd, maar geslaagd (lang leve Kurt Cobain!). Hoogtepunt hiervan is te horen in het slotnummer, het erg sterke The Walls, met ook een uitstekende gitaarsolo tot slot. Andere aanraders zijn de sterke opener en titelsong Streets of Glass, het relaxte Christal, Rail Road Track, Silver Times, Sing It Bring It Ring It, Lady, Never the Never, Pancakes & (Nirvana's ) Uncle Tom.

Weet je wat: dat is toch flink wat goede muziek voor een debuutalbum, ik noem maar liefst 10 nummers van de 14... ik zet zo maar eens een Nirvana cd aan en rond het voor deze Katwijkers naar boven af: 4,0*

On The Rise is toch wel één van de albums met de mooiste hoezen die er is. En ook met de muziek is helemaal niets mis. De plaat bestaat eigenlijk uit twee delen, die keurig op side A en side B staan.
Op die eerste kant treffen we de lange versies van de fraaie soul / R&B ballad Tell Me If You Still Care & één van de beste dance-songs van het decennium, het briljante Just Be Good To Me. Het lange For Your Love mag er ook meer dan wezen, zodat we een werkelijk uitstekende LP-kant hebben.
Side B is daarentegen wat meer funk georiënteerd en hoe! Er staan flink wat dijken van funk nummers op, zoals bijvoorbeeld I'm Not Runnin' & Steppin' the Stones. Dit is een erg lekkere LP-kant. Samen heb je een prima Soul / R&B / Funk plaat, waarvan ik niet begrijp dat 'ie lager wordt gewaardeerd hier, dan de opvolgers.

Dit is weer een heel aardige plaat van the Salsoul Orchestra, gemiddeld genomen dan. Want tussen de (erg) goede nummers staan dit keer ook een aantal mindere songs, zoals misser Shorts Shorts & Guantanamera. Gelukkig vinden we ook (één van) hun beste nummer(s) op deze Magic Journey: het overheerlijke Run Away met Loleatta Holloway in de hoofdrol. Het meer klassieke orchestrale Theme from the Montreal Olympics mag er best wezen. Ook vind ik Magic Bird of Fire erg fijn klink, net als de heerlijke Earth Wind & Fire cover Getaway. Kant B is dan ook beter dan kant A. Zonder die paar fillers was de score hoger uitgevallen voor het album Magic Journey met wel een hele fraaie hoes.

Ik heb de albumtitel gewijzigd naar "The Secret Sisters'', met als alternatieve titel "Silver Threads and Golden Needles''. Ik heb beide versies van (vrijwel) hetzelfde album. Die laatste is een oudere productie, waarbij er wel degelijk ook wat kleine muzikale verschillen zitten. Zoals bij het intro van de nummers. De song House of Gold heet dan nog Silver and Gold. Ook ontbreekt de track: ''The One I Love Is Gone'' en dat is nou net zo'n mooi nummer. Ik heb het idee dat bij de oudere productie die ik ook heb nog meer gebruik is gemaakt van de opname-apparatuur uit die periode, zoals Snooker beschrijft.

Het belangrijkste blijven natuurlijk de zeldzaam mooie stemmen van de twee geheime zusjes. Ook ik heb ze live gehoord bij en met Ray Lamontagne. Indrukwekkend was dat. De jaren '50 sfeer die zij en hun album uitstralen is erg prettig. Niet elk liedje is even indrukwekkend, maar het geheel van dit album staat als een huis.
Ook in 2011 blijkt kwaliteit zich niet te verloochenen, want met deze ''klassieke'' country muziek staan the Secret Sisters inmiddels in de top 20 van de albumlijst van the UK. Als je van heel mooie rustige country of folk muziek houdt, dan is dit album een must.

De albums hiervoor waren geweldig tot briljant. Toch kozen the Pumpkins best moedig voor een wat andere weg op Adore, lees wat meer rustige muziek met een grotere rol voor de electronica. Toch bepaalt deze keuze niet geheel dat dit wat minder is dan de eerdere platen. Belangrijk is ook dat er een aantal mindere songs op staan, in tegenstelling tot eerst. Dat geeft dit album een soms wisselvalliger gevoel.

Maar toch, er is nog meer dan genoeg om van te genieten, er staat genoeg moois op. Om te beginnen de echt mooie openingsssong To Sheila. Direct daarna het voor mij beste nummer van de plaat Ava Adore. Ook Perfect, direct daarna is een prachtsong. Daphne Descends is wat steviger, maar alweer goed. Zo heeft deze plaat in ieder geval een sterke start.
En zo staan er nog meerdere nummers op die echt de moeite waard zijn (Tear & Pug bijvoorbeeld), maar op het eind staat nog zo'n echt mooi liedje: For Martha. Tussendoor zakt het soms wat in, klinkt het allemaal wat tam. Uiteindelijk zorgt toch teveel moois ervoor dat ook Adore een goede plaat van the Smashing Pumpkins is.

Uitgaande van bovenstaande originele LP indeling luistert Mellon Collie and the Infinite Sadness net weer anders. Het wordt zo meer en meer een conceptplaat. Te beginnen met the Dawn. Een verzameling rustige nummers onder die kop is logisch en klinkt alles bij elkaar erg mooi. Hoogtepunt is Tonight, Tonight. Wat verder op de dag is het Tea Time, wat gelijk een compleet andere insteek biedt, namelijk de rauwe grunge rock van Jellybelly en Bodies: iedereen wakker! Here Is No Way heeft een fijne gitaar(-basis). Dan een volgend hoogtepunt: Porcelina of the Vast Oceans, een prachtig nummer waar het mooie en melodieuze van deze plaat op samenkomen.

The Dusk begint logischerwijs met vampires op het harde en erg goede Bullet With Butterfly Wings. Toch wordt de ondergaande zon van de mooie achterhoes hierna begeleidt door fraaie melodieën in de volgende songs. Uiteindelijk eindigt the Dusk toch chaotisch met Tales of a Scorched Earth.
Daarna komt the Twilight met gelijk dat geweldige nummer 1979. De rest van de muziek is rustig en speels, soms even saai, maar eindigt wel met de tekst: We Only Come Out At Night. Tijdens Midnight worden wij verwend met een trio van fantastische rocksongs: Where Boys Fear To Tread, Zero en An Ode to No One (Fuck You). Dit Midnight is het absoluut briljantste stuk van deze plaat: rauw, goor en steengoed. Hierna sluit de plaat fraai af met Starlight, terug te zien op de hoes van de plaat. De 2 bonustracks voegen zeker wat toe aan de drie mooie laatste nummers van het album.

Mellon Collie and the Infinite Sadness is een prachtplaat. Er staat hele mooie muziek op, intense muziek, harde rock of alles door- en in elkaar. Tussen de grote hoeveelheid erg goede tot geweldige songs staat af en toe een 'aardig' nummer, maar 'overall' lukt het de band hier op 2 CD's of 3LP's regelmatig het hele hoge niveau van de voorgangers vast te houden. Een prestatie op zich.

The Smile zakt langzaam onderuit in niveau en klinkt soms wat gezapig en saai. Gelukkig had ik bij de eerste twee nummers sterke koffie bij de hand, anders was ik zo weer in slaap gevallen. Daarna volgt gelukkig soms wat meer originaliteit, dynamiek en/of schoonheid. Maar het hoge niveau van hun debuutalbum wordt zelden gehaald. Ik vind Cutouts zelfs wat minder dan Wall of Eyes, wat mij over het geheel genomen ook al enigszins tegenviel. Helaas.

Na verloop van tijd en flink wat luisterbeurten is mijn waardering voor dit tweede album van The Smile wat gezakt. Het klinkt mooi, heeft een fraaie wat filmische sfeer, maar is soms ook wat saai en wat teveel van hetzelfde. Uitzondering hierop is Bending Hectic wat ik echt een geweldig goed afwisselend en dynamisch nummer vind. Was het hele album maar met nummers van dit niveau gevuld.

De sound of Philadelphia na 1973, die van Gamble & Huff, vind ik soms wat te glad en eenvormig. En daar is juist op deze Sound of Philadelphia veel minder sprake van. Hier hoor je de soul, funk (jawel!) en discoroots van 1965 tot en met 1973. Veelal zijn het wat minder bekende namen, soms minder bekende nummers van bekende acts, zoals natuurlijk the Three Degrees. Leuk is trouwens de instrumentale versie aan het einde van de plaat van hun nummer.

Philadelphia Roots 2 is juist vol afwisseling. Soms zitten er al wat gladdere meer smoothie songs tussen, maar meestal is het pure eerlijke soul, funk & pré-disco die we te horen krijgen. Er staat maar een enkele filler op, die dan toch best aardig is. De meeste songs zijn goed tot sterk. Interessant en goed deze verzamelaar van Soul Jazz Records.

Dit 'The Sound of the South 1961-1976' is een geweldige verzamelaar, die vol staat met prachtige Southern Soul & Country. Het is op dvd formaat, met in het midden het boekwerk, heel mooi geïllustreerd, waarbij de oude kaart van 'the Southern States', de foto van Nashville en de afbeelding van de reclamezuil van restaurant The Southland ('breakfast & lunch, dinner daily') met daarop ook Candi Staton voor mij het mooist zijn. Eerst staat er een (muzikale en maatschappelijke) toelichting en een reisverslag in en daarna een toelichting per nummer / artiest. Dit is allemaal netjes verzorgd, maar duikt niet echt de diepte in. Hoofdlijn is 'de fusie tussen country en soul: country-soul'. Je vindt hier dus de door soul beïnvloedde country en door country beïnvloedde soul. Echter: dat klopt lang niet altijd. Vaak staat er ook 'gewone' pure rauwe Southern Soul op en ook echte Country.

Nu is de aanwezigheid van de echte Country voor mij een reden om deze box net wat lager te waarderen. Hoewel wel gezegd moet worden dat er hier echt goede Country opstaat. Een geweldig voorbeeld van soulful country vind ik Down in Texas van soulzanger Don Varner.
Ook is er om volgens mij commerciële redenen voor gekozen om er een paar wereldsterren op te zetten, zodat ze deels ook op de voorkant vermeld konden worden. Je vindt ze vooral op Disc 2: Dusty Springfield, Bob Dylan, Elvis Presley & Cher, verder ook Tina Turner. Alleen Elvis hoort hier echt op thuis en van Son of a Preacher Man heb je veel mooiere Southern Soul versies, zoals van de zus van Aretha: Erma Franklin. En Bob Dylan is eigenlijk een grap, die hoort hier niet thuis.

Maar goed, niet te veel geklaagd. Dat gaat maar om een paar nummers, leuk is inderdaad dat er ook veel onbekendere gems op staan. En er staan wel zoveel nummers (bij elkaar 97!) en artiesten op die de moeite meer dan waard zijn, dat deze box voor Soul & Country liefhebbers toch een must is.
Hij haalt niet het niveau van de briljante boxset Take Me To The River, the Story of Southern Soul, maar heeft dus ook een net wat andere insteek. Er staan veel favoriete Soul artiesten van mij op, om er een paar te noemen: Jimmy Hughes (de klassieker Steal Away), Otis Redding (het prachtige You Left the Water Running), James Carr (Deep Southern Soul met The Dark End of the Street), Aretha Franklin, Don Varner, Arthur Conley, Bill Brandon (kippevel nummer Rainbow Road), Kip Anderson, Wilson Pickett (het absoluut briljante: Wish I Was Back In Your Arms!), Bobbie Gentry (het fantastische Fancy), Spencer Wiggins, Clarence Carter, Candi Staton (die andere Queen of Soul...), Al Green, Ann Peebles, The Staple Singers & Bobby Womack.
Echt mooie Nederlandse uitgave!

Ik zag deze LP bij de Plaatboef en alleen al door de hoes, de artiesten en het jaar van release moest het haast goed zijn. En dat is het ook!

De songs en productie van Curtis Mayfield op zijn hoogtepunt, the Staple Singers die dat prima uitvoeren en ook nog tot slot wat van die heerlijke instrumentale jaren '70 filmmuziek. Wat wil je nog meer als funk en/of soulliefhebber?

Een paar hoogtepunten: titelsong Let's Do It Again, het inderdaad erg funky Funky Love, I Want to Thank You (mooie gospel!) & Chase (instrumental).

Het verschil met de Stax 50th Anniversary Box is dat je bij The Stax Story 3 cd's met 79 nummers krijgt ipv 2cd's met 50 tracks + een live cd. Dat laatste maakt deze box echt interessant, want flink wat materiaal van de eerste 3 cd's vind je ook op die van Stax 50th Anniversary.
Een andere reden om voor deze box te gaan is het mooie boekwerk met uitgebreide informatie en foto's wat erbij zit en dat alles op Longbox formaat (, dus niet van die verschrikkelijke kleine lettertjes). Het is geschreven door 4 prominente schrijvers, allen betrokken bij Stax en/of R&B geschiedenis.

Er staan heel wat grootste hits op deze box, met name (wel zo overzichtelijk) op de eerste cd. Maar daarnaast staan er ook heel wat 'rarities' en dus ook live materiaal (cd 4) op, waarvan een deel nog nooit is uitgegeven. En dit maakt de box ook weer interessant voor verzamelaars.
Als je iets meer dan de grootste hits in huis wil halen van Stax dan is deze fraaie box zeker een aanrader!

The Strokes kiezen weer eigenzinnig een andere richting. Dit keer wordt de 80's synthesizer gebruikt en krijgen we een soort van new wave rockpop voorgeschoteld. Rockpop, want regelmatig komt de gitaar wel degelijk en vaak erg lekker om de hoek kijken.
Ik moest er aan wennen, ook omdat je wat anders verwacht. Maar inmiddels wordt ik steeds vrolijker van dit lekkere plaatje. De composities zijn bepaald niet slecht en het zit soms behoorlijk ingenieus in elkaar. Eigenlijk hebben the Strokes 40 jaar later een prima 80's album gemaakt. Ook heerlijk voor in de zomer.

Dit album klinkt inderdaad een stukje minder dan het debuut en dat ligt veelal aan de wat lagere songkwaliteit. Het begint wel goed met Whatever Happened en Reptilia met even later 12:51. Het eindigt ook aardig met The End Has No End want dat wordt nog gevolgd door het lekker klinkende I Can't Win.
Echter daar tussenin is de muziek soms wat minder, soms aardig, maar nou niet bepaald bijzonder. Maar goed, minstens half geslaagd dit Room on Fire en bij elkaar toch zeker de moeite waard.

Ik vind dit EP'tje wel aardig, maar niet heel bijzonder. Apart dat de grote zaal van Paradiso half september voor deze jonge gasten staat gepland, zonder dat hun album al uit is. Hun muziek wordt beschreven als hard en meedogenloos, maar dat is volgens mij een grap. Het klinkt eerder als ouderwetse rock 'n roll met flinke blues invloeden. Best leuk dus.

Bij hun EP'tje Blue Collar Jane, ook op dit album samen met het ook goede What The People Don't See, schreef ik nog: best leuk dus. Nu blijkt dat ze op het album gewoon erop en erover gaan. Het is meer dan leuk geworden, het is gewoon een erg lekker plaatje. De sound klinkt als ouderwetse rock 'n roll met duidelijk flinke blues invloeden. Ik las overigens dat de singles voor het album opnieuw en wat sneller en rauwer zijn opgenomen. Dat verklaart ook weer een beetje dat erop en erover.

Technisch spelen deze jonge gastjes prima, de zang vind ik erg goed, en ook de productie staat als een huis. Belangrijkste is dat het eigenlijk allemaal (erg) lekkere songs zijn op dit Snapshot. Eén van de hoogtepunten is de gitaarsolo op Angel Eyes, zowaar een bluesballad. Ook aangenaam is de harmonica die soms te horen is, zoals op Perfect Storm. Ook zijn de oude Stones regelmatig terug te horen, en dat is iets wat ik niet erg kan vinden. Beste nummer is What A Shame met ook hier geweldige gitaren.
Kortom: een prima debuut van deze jonge Ierse band.

Ik kan me voorstellen dat the Strypes live goed overkomen, daar is rock 'n roll zeker ook geschikt voor. Maar hun nummers op deze EP zijn toch niet bepaald bijzonder en origineel te noemen. Het is ook weer geen slechte muziek en wordt wel goed uitgevoerd. De andere kant is dat het nu nog een kwestie van tijd is voor de eerste gillende meisjes zich aandienen.

Gelukkig heb dit album als originele 1980 UK LP, want daar staat wel de ultralange en ultragoede ruim een kwartier durende versie op van Rappers Delight. De Chic groove van dit nummer is geweldig en deze DJ's uit New York kwamen hier toen ineens rappend de hitparade mee indonderen. Wat was dit?! Ik was blij dat ik de single van 7 minuten te pakken kreeg, maar deze allerlangste versie is nog beter. Ook Sugarhill Groove van bijna 10 minuten heeft een erg fijne beat en bas. Maar op dit album staan ook prima (gezongen) soulnummers, zoals Bad News (Don't Bother Me) en Passion Play met een lekkere groove. Ik heb ze een tijd terug ook live gezien in Tivoli aan de Oudegracht in Utrecht en ook dat was erg leuk om mee te maken.

Dit is een verzamelaar van de jaren 1964 tot en met 1967 uit dat laatste jaar. In deze periode heette de groep ook echt The Supremes. Hierna veranderde de naam in Diana Ross & The Supremes. Op de fraaie hoes zijn Diana Ross, Florence Ballard en Mary Wilson te zien. Deze laatste is helaas vandaag overleden.

De plaat begint met hun eerste nummer 1 hit Where Did Our Love Go uit 1964 en is verder gevuld met overheerlijke Motown soul hits van het trio. Andere zeer bekende nummers zijn Baby Love, Come See About Me, het prachtige I Hear a Symphony, natuurlijk You Can't Hurry Love, You Keep Me Hangin' On & Stop! In the Name of Love. Fijne plaat is dit!

Begin jaren '70 gingen the Temptations meer de funky soulkant op. Het leverde een paar prima albums op, waaronder dit All Directions. Om maar met de deur in huis te vallen, hierop staat toch HET nummer van de band, het geweldige Papa Was A Rolling Stone in de ultralange overheerlijke albumversie van bijna 12 minuten. Wat fantastisch gespeeld ook door de Motown band, let vooral op de heerlijke 'wah wah guitar' en de prachtige strijkers. Funky Music Sho Nuff Turns Me On, doet precies wat het zegt. Een heerlijke funky opener van de plaat. En samen met Run Charlie Run, heb je zo de funky kant van de plaat.

Op side B gaat het er namelijk meestal wat rustiger aan toe, maar er wordt fraaie soul voorgeschoteld, natuurlijk ook mooi gezongen door de verschillende stemmen van the Temptations. Alleen cover The First Time (I Ever Saw Your Face) zit net wat onder het hoge niveau. Genieten geblazen dus op deze plaat waarop the Temptations en producer Norman Whitfield alle registers open trekken.

Deze overgangsplaat van The Temptations naar meer psychedelische funky soul wordt hier momenteel toch wat ondergewaardeerd (3,6*). Een ander album van The Temptations heet Milestone, maar dit was 'm eigenlijk. Hier werd een sound voor the 70's gevormd.

Het hoogtepunt is het fantastische bijna 10 minuten durende Runaway Child, Running Wild. Ook de succesvolle titelsong Cloud Nine mag er wezen. Op kant A van de LP staat verder nog de cover I Heard It Through the Grapevine, die anders en leuk neergezet wordt. De andere zeven songs staan op kant B en zijn ook helemaal niet onaardig. Cloud Nine is soms erg goed, soms erg lekker om naar te luisteren.

Het eerste nummer van dit album Masterpiece, Hey Girl, is er één uit de categorie schijn bedriegt. Want het is een Motown ballad. Wel is het minder zoet als in de jaren '60 en eigenlijk is het best een mooi nummer. Maar alles wat daarna komt: wow! Geweldige funky soul, echt uit 1973. Op Side A staat nog het lange Masterpiece: het the Ghetto van the Temptations, een erg fraai mooi uitgesponnen instrumentale track.

Maar dan volgt side B van de plaat. Dit benadert toch wel het allerbeste wat er op funk en soul gebied is gemaakt. Alle vier de nummers zijn geweldige mooie prachtige funky soulsongs. Gezongen door de fraaie stemmen van de Temptations, en een zangeres op het oh zo mooie Hurry Tomorrow, die uitstekend begeleidt worden door een uitgebreide Motown band. Opvallend mooi zijn de strijkers, de piano, de 'wah wah guitar' en de percussie. En wat een heerlijke wat donkere spannende sfeer hangt er. Dit is een fantastische jaren '70 plaat van the Temptations.

Ik hou van rock en van (old school) funk. En dat is wat je krijgt bij de Ting Tings: een aanstekelijke mix hiervan. Dansbare catchy rock, maar wel reuzeknap gemaakt.
Ik vind ze een soort kruising tussen de White Stripes en de Tom Tom Club. De zangeres heet niet voor niets Katie White. Wat een geweldig coole stem heeft zij zeg. Toch hebben ze een lekker eigen geluid. Ze bleken dit live ook te hebben: wat een supercool en reuzeknap optreden op Pinkpop! Nadat ik ze op tv had gezien ben ik gelijk naar boven gelopen en heb dit album besteld.

Bijna alle tracks zijn (steen-)goed, met als uitschieters: Great DJ, That's Not My Name, Fruit Machine, Shut Up and Let Me Go (Chic hoor!), Keep Your Head, We Walk & We Started Nothing (wat een waanzinnig lekker funky einde zeg!). Ik vind het echt geweldig aanstekelijke en lekkere muziek, het is ook nog eens hun debuutalbum: hard draaien en meezingen graag!

Fraaie zang, mooie begeleiding en lekkere soulful funky liedjes. Dat zijn The Trammps en Where the Happy People Go staat er vol mee. En waar gaan die happy people dan heen: naar de disco natuurlijk, want That's Where the Happy People Go! Zij komen daar voor the Disco Party en doen aan Soul Searchin' Time. En als je daar eenmaal bent geweest, dan ben je Hooked for Life en weet je: Love Is a Funky Thing.
Een prachtplaat van The Trammps!

The Undisputed Truth was dat andere grote project van producer Norman Whitfield, naast - jawel - the Temptations. Ze zijn nooit op die wijze doorgebroken en dat was onterecht. Zeker als je naar de briljante funky soul kant 1 luistert van deze plaat. Opener You Make Your Own Heaven and Hell Right Here on Earth is echt buitengewoon prachtig, What It Is is funky as hell & Ungena Za Ulimwengu (Unite the World) Friendship Train is een juweel van een nummer en echt het prijsnummer van deze plaat.

Kant 2 begint ook sterk met Superstar, kort en krachtig klinkt het in het verlengde van Sly & The Family Stone. De fade is alleen net iets te snel, de Motown 3 minuten. Daarna volgt ineens een minder nummer: ballad Take Me in Your Arms and Love Me komt niet in de buurt van het voorgaande. Midtempo nummer Don't Let Him Take Your Love from Me daarna is weer beter. Cover What's Going On is mooi, maar niet van het hoge niveau van Marvin. Hoewel het tweede instrumentale gedeelte is wel weer erg fraai. Kortom: tracks 1-4 zitten richting 5*, de rest zorgt voor (enige) afronding naar beneden. Dan nog is deze plaat niet te missen!

Dit keer vooral flink wat vette funk van the Undisputed Truth. Het psychedelische van hun eerdere albums hoor je er nog soms tussendoor, zoals op het geweldige I Saw You When You Met Her en op het inderdaad fantastische Ma. Die hele kant B mag er trouwens zijn, zeker ook Help Yourself. Poontang is trouwens een P-Funk nummer, ook heel geslaagd. Typisch producer Whitfield is het ook sterke Life Ain't So Easy. Oftewel: een echt goed funkalbum!

Dit album wordt mooier en mooier als je het vaker draait. The Veils hebben weer vele fraaie nummers geschreven en gespeeld. Deze plaat heeft iets minder dynamiek dan sommige voorgangers, maar er zit nog meer dan genoeg variatie in de muziek. En ook op dit ...And Out of the Void Came Love halen The Veils hun hoogste niveau van eerdere albums als Nux Vomica en The Runaway Found. Dat doen ze met name op kant A (nummers 1-4) en C (9-12) van de LP. Wat zijn al die nummers ijzersterk. Kant C is echt zo mooi: die kan ik blijven draaien. Maar ook op die andere LP kanten staan meer dan genoeg fijne nummers. Het maakt dit album van the Veils weer erg de moeite waard. Vanaf wit vinyl klinken ze bovendien erg goed en het bijbehorende artwork ziet er fraai uit.

Deze plaat lijkt gelijk vrij toegankelijk, maar toch werkte het uiteindelijk zo uit dat pas na meerdere draaibeurten alle nummers op hun plek vielen. In eerste instantie springen geweldige nummers als Through the Deep Dark Woods, Out From the Valley and into the Stars & Sign of Your Love eruit. Maar inmiddels is vrijwel de gehele plaat aangesloten bij deze kopgroep van prachtige songs. Train With No Name, Candy Apple Red, Dancing With the Tornado, The Pearl: wat een mooie muziek zo achter elkaar. Eerst vond ik het vaak net wat te ingetogen gespeeld, nu komt juist dat zo mooi over en doet dat de fraaie stem van Finn Andrews juist recht.
Kortom, the Veils zijn weer terug op het hoge niveau van de eerste twee albums, maar de uitvoering is dit keer net anders. En dat is alleen maar prima als een band zich verder ontwikkelt.

The Veils zijn terug in absolute topvorm op deze donkere plaat met fraai bijpassend artwork. Donker in de zin van wat heftigere muziek en teksten over the devil and the dead. Maar ook donker in de zin van melancholisch mooie muziek zoals zij die zo goed kunnen maken. Het levert zo alles bij elkaar een afwisselende plaat met een duidelijke donkere draad op. Finn Andrews zingt weer onnavolgbaar goed en instrumentaal zit het weer ouderwets sterk in elkaar, inclusief de toevoeging van wat elektronica dit keer.

Na meerdere keren draaien valt op dat er werkelijk geen minder nummer op staat. Favorieten vind ik toch wel te benoemen. Het haast catchy A Bit on the Side, het sterke Low Lays the Devil, het juweel Iodine and Iron, het mooie House of Spirits, titelsong Total Depravity en bonus LP track 1 Big 1. Kortom, een fantastische plaat, die bij vaker draaien steeds meer zijn mooie geheimen prijs geeft.