The Black Keys geven hun kijk op blues songs uit Mississippi. En dat doen ze op deze dubbel LP met een uiterst fraaie hoes weer op hun eigen onnavolgbare wijze. Ze hadden de tijd tijdens de lockdown en dat is te horen. De plaat is live opgenomen in de studio in Nashville samen met Eric Deaton op bas en Kenny Brown op gitaar. En Dan Auerbach op vocals en gitaar en Patrick Carney percussie en drums natuurlijk. Zeer verzorgd en ijzersterk gespeeld, met een productie die om door een ringetje te halen is.

Vijf covers zijn van de (logischerwijs) door the Black Keys aanbeden Junior Kimbrough. Verder covers van John Lee Hooker, Mississippi Fred McDowell, twee van R.L. Burnside, Ranie Burnette en Big Joe Williams. Wat een geweldige bluesrock plaat is dit geworden. Echt alle songs zijn echt goed tot steengoed, met dus Mississippi als leidend thema. Ik pak er maar een biertje bij, terwijl ik luister naar mijn smokey grey vinyl. Het leven kan goed zijn.

Daar waar voorganger Brothers mij maar deels overtuigde, staat dit El Camino wel vol met errug lekkere (bluesy) rock 'n roll. Je hoort zeker de blues inslag nog terug (gelukkig): luister bijvoorbeeld eens naar het briljante Gold on the Ceiling. Maar de muziek van the Black Keys loopt op dit album net wat lekkerder dan op eerdere albums. Dat heeft zeker ook te maken met de producer, de geweldige Danger Mouse. Je hoort wat meer electronica die regelmatig de heerlijk riffs en bassen ondersteunen en op het hele album 'loopt de muziek echt lekker'. Daar zou je het woord 'catchy' voor kunnen gebruiken, maar dat past niet bij alle nummers.

Wel blijft het onmiskenbaar een Black Keys album, juist hun sterke punten komen goed naar voren. En niet onbelangrijk: het album staat echt vol met (erg) goede soms heerlijke songs die ook nog eens een fraai geheel vormen. Er is desondanks genoeg afwisseling, ook binnen de nummers. Bijvoorbeeld op Little Black Submarines, wat eerst rustig begint en vervolgens knalt op van die heerlijke Black Keys riffs. Dit is nou echt goede muziek zeg!

Zo, dat was even wennen. Reken je op een nieuw bluesrock album van the Black Keys, blijkt Ohio Players veel meer stijlen te bevatten. Dit is vaker poprock, met vleugjes blues en wat soul & hiphop. Het stukje hiphop op Candy And Her Friends vind ik het minst passend op dit album. De combinatie rock/hiphop hebben ze wel eens beter gedaan op het album Blakroc en op het nummer Paper Crown op dit album. Verder echter staat deze plaat toch weer vol met heel wat lekkere, pakkende en soms weer sterke liedjes. Zeker als je de plaat een paar keer draait: ik vind 'm nu beter dan tijdens mijn eerste kennismaking.

Fijne nummers vind ik opener This Is Nowhere, het sterke Beautiful People (Stay High), On the Game, Only Love Matters, cover I Forgot to Be Your Lover, You'll Pay, het psychedelische Live 'Till I Die, het Quentin Tarantino-achtige Read Em and Weep & het geweldige Fever Tree. Dat de heren kunnen spelen weten we en dat is weer goed te horen. Verder is het artwork van de LP geinig gedaan, vooral de fraaie poster met foto, tekeningen en songteksten. Is de nieuwe Black Keys toch weer meer dan leuk.

Daadwerkelijk opgenomen in een verlate lege voormalige Rubber Factory, wat voor een nog ongepolijster geluid zorgde, dan al gehoord van the Black Keys. Een album vol met heerlijke bluesrock, waar nu ook soms vleugjes soul en country te horen zijn. 10 AM Automatic met de gierende gitaar van Dan Auerbach spat je boxen uit, net als op All Hands Against His Own: een nummer ook met een mooie rustig / hard tegenstelling.

The Desperate Man, de titel zegt het al, is een werkelijk prachtig bluesnummer. Girl Is On My Mind speelden ze met z'n 2-en ook nog bij het concert van afgelopen maandag in Amsterdam: een fraai nummer! Stack Shot Billy hoor je gewoon gebeuren: sterk rauw nummer is dat.
En zo staat dit album vol met echte pure rauwe eerlijke (blues-)rock met dat voor deze plaat unieke productiegeluid wat dat allemaal nog eens benadrukt. Wat een album!

Fantastisch debuut van the Black Keys. Niet alleen spelen ze uit de losse pols pure vuige rauwe rock 'n blues, maar er zit ook een heerlijke groove in veel nummers. Je hoort regelmatig een funk- en/of soulsound. Wat een gevoel zit er in deze heerlijke muziek!

Ook staan er veel (erg) goede songs op. Het begint al geweldig met Busted, Do the Rump & I'll Be Your Man. Funky as hell wordt het logischerwijs op het fantastische The Breaks. Verderop krijgen we het logische vervolg met Heavy Soul. En laat ik Yearnin', No Fun (vinyl only) & Leavin' Trunk niet vergeten. Dus en een bonustrack op vinyl en 240 Years Before Your Time duurt maar 2:27. Oh ja, over de kwaliteit van de muzikanten hoeven we het dacht ik niet meer te hebben.

Het nieuwe langverwachte album van The Black Keys begint monumentaal met het fantastische Weight of Love. Een rustige zeer fraaie instrumentale opbouw - met zelfs wat hints in de richting van Air's All I Need - wordt gevolgd door een typisch mooi Black Keys nummer, waarop ook een heerlijk orgeltje te horen is. Tot slot volgt ook nog een fenomenale gitaarsolo.

Het is overall toch al een wat rustiger plaat geworden, vergeleken met El Camino. Het is soms buitengewoon fraai, wat ons wordt voorgeschoteld en minder catchy vergeleken bij die geweldige voorganger. Uitzondering is de lekkere single Turn Blue.
Een mooi voorbeeld is Bullet in the Brain. Je hoort de gitaren wel degelijk, maar de productie is voller geworden dan op eerdere platen. Dat klinkt inderdaad wat anders, maar ook dit klinkt weer prima. De productie van de plaat is trouwens weer erg sterk, net als de uitvoering natuurlijk.

Er staat trouwens geen minder nummer op Turn Blue. Andere erg sterke nummers zijn de titelsong zelf, It's Up To You Now (dit klinkt trouwens wel bluesy) & het waanzinnige In Our Prime met lekker orgeltje en heerlijke gitaar. Het is knap dat de heren 'gewoon' weer een sterk album weten te maken. Alweer iets voor het jaarlijstje 2014.

Het mooie van de muziek van the Boxer Rebellion is dat het niet alleen soms gruwelijk mooi en prachtig is, maar dat het ook regelmatig loopt als een trein. Het wordt nog afwisselender door de fraaie electrische gitaren die te horen zijn, tot complete gitaarmuren aan toe.

Deze B-Sides and Rarities komen uit hun beginperiode (2003/2004), voor de albums die zo geweldig zijn. En wat zijn deze vroege nummers erg goed zeg: rauwe, pure, echte muziek. Het meeste is zeer de moeite waard en had makkelijk op de albums mee gekund. Nu is er in 2003 alleen hun gelijknamige EP verschenen, waarvan vier van de vijf nummers op dit album staan (in een net andere versie). Als je naar dit album luistert, dan hadden ze toen makkelijk een complete CD kunnen uitgeven. Gelukkig doen ze dit alsnog.

Want ook hier is het echt moeilijk om favorieten te kiezen, het is te goed allemaal. Alleen al de drie werkelijk briljante openers Palisade, You & I en Empty zijn ijzersterk. Watermelon blijft een heerlijk nummer, net als Code Red. Erg goed is ook Don't Drag Your Dirty Feet, net als In Pursuit. Maar wat te denken van de lange fraaie afsluiter In The Empire? Een geweldenaar, net als dit hele album. Niet te missen dus!

Het mooie van de muziek van the Boxer Rebellion is dat het niet alleen soms echt mooi en prachtig is, maar dat het ook regelmatig lekker loopt. Het wordt nog afwisselender door de fraaie electrische gitaren die te horen zijn. Op dit volume 2 van de B-Sides and Rarities zijn die wat minder prominent aanwezig dan op volume 1. Dat sluit aan bij de ontwikkeling van de band, want er staan maar 2 nummers op uit 2005 (van rond hun debuut Exits).
Verder komt alles uit 2006 en later, met de nadruk op de periode 2006/2007, inderdaad de periode dat er geen nieuw album verscheen. Ook hier kan je stellen, dat dit deels materiaal betreft van een toen niet uitgebracht album, wat we nu gelukkig alsnog te horen krijgen.
Het zijn - omdat het hun muziek na Exits betreft - vooral erg mooie liedje die je hoort op dit album, uitgezonderd de sterke songs From the Liars (2005) & Red Tape (2007), waar de gitaren wat prominenter meedoen. Vrijwel alle nummers halen een hoog niveau en hadden allemaal meegekund op de diverse albums. Zeker de moeite waard dus dit album, maar net wat minder bijzonder dan volume 1.

Het enige waarin ze op Arcade Fire lijken, is de toon van het orgel van the Organ Song. (Bijna?) precies hetzelfde als op Intervention, van Neon Bible. De vergelijking met the Editors kan wat beter, wat mij betreft. Ik zou die mengen met de 'oude' Coldplay en dan kom je richting het album The Cold(play) Still.

Ik volg deze band al vanaf hun debuut Exits en opvolger Union vind ik een buitengewoon goed album. Dit album vind ik wat minder, maar nog altijd heel aardig. Er staan een paar mooie nummers op, maar ook een paar 'dipjes': Cause For Alarm & Doubt. Step Out of the Car, Memo & Both Sides Are Even zijn mijn favorieten.

Wat ik mis van de eerdere albums, hoor je wel op Memo: shoegaze achtige gitaren. Dit album is daardoor net wat 'braver' dan de voorgangers en mist daardoor soms wat pit.
Wat blijft zijn toch vele mooie composities, een sterke uitvoering met vooral mooie gitaren (dit keer) en de soms betoverende zang van Nathan Nicholson. Dat zorgt ook voor een over-all mooie sfeer. Daarom is ook dit album van The Boxer Rebellion de moeite waard.

Bijna ieder nummer is raak. De stem is inderdaad heel mooi. Naast de goede zang valt mij ook het sterke drummen op. Deze muziek zou ik willen betitelen als melodieuze mooie lichte shoegaze rock. Een soort van the Big Pink meets (de oude) Coldplay & the Cranberries. Het geeft deze cd een hele fraaie sound.

Opvallend wat een grote hoeveelheid sterke tot hele goede songs op dit echt goede album staan. Mijn favorieten zijn Flashing Read Light Means Go, Move On, Misplaced (een fraai lang nummer), The Gospel of Goro Adachi (ineens een erg lekker electronica nummertje er tussen door), These Walls Are Thin & Semi-Automatic.

Een absolute aanrader: één van de beste albums van 2009.

Nou ik dan maar. De opbrengsten zijn voor het goede doel: dus als je twijfelt, kopen.

Op Amazon las ik veel enthousiaste verhalen, maar als je het helemaal luistert zit er (eigenlijk best logisch) nogal wat kwaliteitsverschil in. Eerst in hooflijnen: Disc 1 is beter dan Disc 2. Op Disc 1 zijn eigenlijk alleen No Doubt, Jack Johnson en Nils Lofgren niet echt bijzonder. Ze spelen wel aardig. Kijk je naar de artiesten op die eerste disc, dan begrijp je dat de rest wel een (semi-)akoestisch nummer kan vertolken.
Op Disc 2 daarentegen is het eigenlijk omgedraaid. Meer wel aardige optredens dan echt goede. Sarah McLachlan heeft een prachtige stem, Crosby Stills Nash & Young knallen lekker door en Norah Jones zet een mooie versie neer van Wilco's Jesus etc. en tot slot laten the Who horen who the f*** they are.
Alles bij elkaar heel aardig, pik je de hightlights eruit (en dat zijn er best wat) de moeite zeker waard.

Hierboven geeft gaucho al aan dat de muziek van dit Light Up The Night in de buurt komt van the Jacksons. Als ik verder inzoom dan gaat zeker een vergelijking op met het album Off The Wall van Michael Jackson. Deze plaat werd een jaar later in 1980 gemaakt met dezelfde producer, Quincy Jones. Ook schrijven en werken aan dit Light Up The Night deels dezelfde mensen mee: met name Rod Temperton, Greg Phillinganes en ook ene Michael Jackson. Die laatste is zelfs te horen op dit album als achtergrondzanger bij This Had To Be.

De uitblinker op deze plaat is natuurlijk Stomp! in de lange versie en ook Light Up the Night mag er wezen. Naast goede funk is er fijne soul te horen, zoals bijvoorbeeld op de ballad Treasure. Instrumentaal staan the Brothers Johnson ook hun mannetje, zoals goed te horen is op het instrumentale Smilin' On Ya. Een lekkere afsluiter is Celebrations, iets wat je zeker kan doen met deze muziek. Ik vind dit Light Up the Night een erg lekkere en goede funky soulplaat met een licht jazzy vibe.

Fraaie harmonieuze zang, heerlijke goed 'lopende' songs en van die fijne gitaartjes: dat is het debuutalbum van the Byrds, Mr. Tambourine Man. Het begint gelijk goed met de legendarische titelsong en hun eerste grote hit. Deze versie overtreft ook die van schrijver Bob Dylan.
Er staat eigenlijk geen minder nummer op deze plaat. Naast de titelsong springen I'll Feel A Lot Better, Here Without You, All I Really Want To Do, I Knew I'd Want You & Chimes of Freedom er voor mij uit. Zelf heb ik de geremasterde heruitgave Mono Vinyl, dat klinkt erg goed en fijn retro (zoals het ooit bedoeld was). Achterop staat een foto van Bob Dylan die the Byrds bezoekt. Kwam hij even kijken of het goed ging?

Dat valt me dan toch tegen zeg. Ik had the Byrds al even niet meer gehoord. Zo uniek is dit toch niet. Ze klinken als de Amerikaans Beatles, maar dan wel die van voor 1967. En dan niet op dat niveau. Het betreft vrij simpele folkrock, later ook countryrock, wel goed uitgevoerd en herkenbaar. Ik vind hun samenzang 27 nummers lang echt te veel van het goede. Positief is dat er een aantal echt goede songs op staan, dan gaat het meestal om de heel bekende nummers.

Pithecanthropus Erectus & Love Chant zijn geweldig fraaie lange songs met mooie solo's erin. A Foggy Day van Gershwin is grappig met de toeters en tekent goed de mistige dag. Profile of Jackie is een mooie opener van kant 2 van de LP. De muzikanten spelen stuk voor stuk uitstekend en het plezier spat van het album af.

Wat een goede plaat is dit zeg. Met 3,94 zelfs wat laag gewaardeerd hier op Musicmeter.

Ik zag dat The Civil Wars bovenaan de albumlijsten stonden in the USA, UK & Canada. Boven al die commerciële platen van dit moment, staat een folk/country plaat. Reden genoeg om 'm op te zetten. En binnen de kortste keren word je de plaat binnengetrokken. Want wat is dit een betoverend mooie plaat zeg!

De werkelijk schitterende zang de vele fraaie tot echt hele hele mooie songs en dat allemaal prachtig uitgevoerd en ijzersterk geproduceerd. Hierboven lees je dat er strubbelingen zijn en dat is ook in de teksten terug te horen. En zoals vaker: strubbelingen, problemen en emoties leiden tot de mooiste platen. Dit is er één.

Alleen de laatste 2 nummers vind ik wat minder, ook wat te zoet. Verder is het kwaliteitsniveau van de songs zo hoog, dat het erg moeilijk is om 3 vinkjes neer te zetten. Uiteindelijk noem ik de ijzersterke openingsnummers en het oh zo mooie Eavesdrop. Luister 'm bij voorkeur op de koptelefoon op een rustig moment, dat is genieten geblazen.

En zo hoor je een paar keer het songfestivalliedje waar ze gisteren maar liefst tweede mee zijn geworden en vind ik het steeds aardiger worden. Dan blijkt er een album te zijn en volgt er na dat nummer nog veel meer moois. Hungry Hands is echt een heerlijke country song met Ilse DeLange haar mooie stem in een hoofdrol. Waylon zingt Arms of Salvation, een wat vrolijker en simpeler liedje. Samen komen ze erg goed uit de verf op het mooie Still Loving After You, net als op het korte maar krachtige Sung Song.

Lovers and Liars is instrumentaal ook sterk. Er zitten mooie wendingen in dit nummer. Ineens zijn daar een piano en een fraaie steel-guitar op Broken But Home, een meer ingetogen nummer wat ook weer mooi wordt gezongen. Before Complete Surrender is net wat te lief, te zoet, maar Where Do I Go With Me, weer met steel-guitar, is een mooi nummer van Waylon.

Time Has No Mercy heeft een lekkere southern inslag. Give Me a Reason is een sterk nummer met Ilse in the lead en een lekkere gitaar. When Love Was King nu met Waylon in the lead is heel fraai, met eerst steel-guitar wat overgaat in een wat 'steviger' nummer. Love Goes On is een mooie afsluiter van deze mooie country plaat.

The Common Linnets hebben niet alleen succesvol meegedaan aan het songfestival, ze hebben ook een prima countryplaat gemaakt. Dat de plaat in Nashville is opgenomen en geproduceerd is dan ook goed te horen. Er staan voornamelijk hele aardige tot echt goede nummers op deze plaat en de uitvoering van Ilse en Waylon en hun muzikanten is werkelijk prima.

De door thelion genoemde The Fame Studios Story box vind ik geweldig. Die is zorgvuldig samengesteld en bevat zeer veel goede nummers. Deze Complete Singles Volume 1 1964-67 bevat echter chronologisch alle singles en b-sides. Om daar mee te beginnen: nu zijn er heel wat b-sides (heel) aardig, maar sommigen zijn toch minder. En ook niet alle single a-sides zijn allemaal even goed. Daardoor is er sprake van wat wisselende kwaliteit. Eigenlijk valt het me zowaar een beetje tegen.

Maar omdat deze dubbelaar gevuld is met veel nummers, valt er natuurlijk nog genoeg te genieten, bijvoorbeeld op CD 1 met: Try Me en Midnight Affair van Jimmy Hughes, Spooner & the Spoons, James Barnett, Slippin' Around With You van Art Freeman.
Op CD 2 vinden we meer moois, o.a.: In the Same Old Way van Arthur Conley, I Stayed Away to Long / Tell Daddy, Thread the Needle en She Ain't Gonna Do Right / The Road of Love van Clarence Carter en weer Jummy Hughes met I'm a Man of Action & Don't Lose Your Good Thing / You Can't Believe Everything.

Zoals je hier al ziet betreft het met name nummers van (de tweede helft) van de tweede cd. Des te verder we opschuiven in de tijd, des te meer de songs echt fraaie (deep) Southern Soul zijn en des te hoger de kwaliteit wordt. Ook ligt het natuurlijk aan uitvoerende artiesten die erbij komen als Clarence Carter en Arthur Conley. Vandaar dat ik de eerste cd waardeer met nauwelijks een voldoende, de tweede echter is minimaal ruim voldoende. Vandaar dat ik zeker geïnteresseerd ben in Volume 2.

Zoals thelion hierboven al aangeeft bracht label Goldwax zowel Southern als Northern Soul uit. Ik heb echt een voorkeur voor de rauwere puurdere Southern Soul, gelukkig heeft dat wel de overhand. Verder bracht Goldwax ook wat country en blues uit. Op deze verzamelaar hoor je ondermeer de prachtige countrysong Now And Then van Eddie Bond (b-side?!) en de dijk van een bluessingle van Big Lucky Carter (mooie naam!). Er staat ook nog wat aardige rock 'n roll op dit vroege overzicht, zoals het heel aardige The Greasy Frog van Jeb Stewart & Every Woman I Know Is Crazy About An Automobile ( ) van Al Vance. B-side Have You Seen Jean is trouwens erg fraai. Verder valt op dat er een aantal uitstekende funky instrumentals op deze 2cd staan.

Eén van mijn favoriete soulnummers hier is The Well's Gone Dry van ene Dorothy Williams. Wat een stem, wat een lekker nummer! Verder natuurlijk de prachtige stem van James Carr, hoewel ik bij zijn vroegere werk meer de voorkeur heb voor de b-sides (die hier ook op staan), uitgezonderd het prachtige She's Better Than You.
Ook Spencer Wiggins zingt de sterren van de hemel - Love Works That Way is briljant - op disc 2. Die 2e disc heeft ook mijn voorkeur: de kwaliteit daarop ligt gemiddeld hoger. Je ziet toch dat het echt oudere werk - zeker uit de begintijd van het label - hier soms wat minder van kwaliteit is of wat meer gedateerd klinkt. Vandaar 'maar' 3,5* voor de hele verzamelaar. Maar als je er voor jezelf 1 cd van maakt, dan heb je wel wat hoor.

Zoals al bij deel 1 aan gegeven bracht label Goldwax zowel Southern als Northern Soul uit. Ik heb echt een voorkeur voor de rauwere puurdere Southern Soul, gelukkig heeft dat wel de overhand. Verder bracht Goldwax ook wat country en blues uit. De country op dit album vind ik niet bepaald sterk. Gelukkig staat er wel veel mooie soul op, maar niet alles is even goed.

Je zit bijna altijd goed met de schitterende stem van James Carr: hij staat hier maar liefst 10x op, dus dat is mooi. Aan de andere kant kan je ook gaan voor de fantastische verzamelaar The Complete Goldwax Singles (van) James Carr.
Verder komt gelukkig uitgebreid de prima zingende Spencer Wiggings aan bod: 6x staat hij er met een fraaie song op. Absolute kraker voor mij is het nummer wat ook op de box Take Me To The River staat: Uptight Good Woman. De single van Percy Milem is ook het vermelden waard, net als die van zangeres Barbara Perry.
Er staat nog meer moois op, maar ook echt mindere tracks. Vandaar gemiddeld 3,5*, maar met een best of van deze 2 cd's op 1 cd scoor ik veel hoger. Er staat kortom genoeg materiaal op om het meer dan de moeite waard te laten zijn.

Zoals al bij deel 1 & 2 aangegeven bracht label Goldwax zowel Southern als Northern Soul uit. Ik heb echt een voorkeur voor de rauwere puurdere Southern Soul, gelukkig heeft dat wel de overhand. Verder bracht Goldwax ook wat country en blues uit. De country op dit album vind ik alweer niet bepaald sterk. Gelukkig staat er wel veel mooie soul op.

Je zit bijna altijd goed met de schitterende stem van James Carr die hier 10x aan bod komt, behalve dan met Row, Row, Row Your Boat: een absoluut niet passend slot van zijn mooie carriere bij Goldwax.. Aan de andere kant kan je ook gaan voor de fantastische verzamelaar The Complete Goldwax Singles (van) James Carr.
Verder komt gelukkig uitgebreid (6x) de uitstekend zingende Spencer Wiggings aan bod. Zijn versie van I Never Loved A Woman is werkelijk erg fraai. Ook (Wee) Willie Walker is 6x te horen en dat is ook prettig. De laatste single is van een andere fraai zingende zanger: Percy Milem. De b-side en het laatste Goldwax Single nummer I'm Crying Over You is echt mooie soul.

Tegenover al dit moois, staan ook weer een aantal mindere tracks. Zo ben ik zelf meestal niet zo gecharmeerd van The Ovations, een bekende groep van dit label. Maar alles bij elkaar vind ik de gemiddelde kwaliteit hier net nog wat hoger liggen dan op deel 1 & 2. Toch zou ik weer voor die éne best of cd gaan van deze 2cd's, die is pas echt goed!

Wat mij opviel toen ik deze hele boxset luisterde die een periode van 10 jaar beslaat en 244 singles bevat, was dat het overall kwaliteitsniveau zo hoog lag. Je moest echt van goede huize komen, wilde je een single bij Stax / Volt mogen uitbrengen. Dan moest de compositie of 'hitgevoelig' zijn en/of erg goed zijn. Vaak gaat dat samen natuurlijk. Toch ligt het echt anders dan bijvoorbeeld bij Motown: daar stond 'hitgevoelig' voorop en dan ook nog gemaakt volgens een strakke formule. Bij Stax in Memphis hadden de artiesten veel meer de ruimte.

Toch was er ook sprake van een Stax sound, natuurlijk door de ritmesectie van het label, maar ook door een aantal vaste producers en schrijvers. Ook door de ligging in het zuiden van the USA: dit is veelal (deep) Southern Soul. En natuurlijk door een aantal belangrijke artiesten met hun herkenbare geluid, voorop Otis Redding, maar wat mij bij deze box opvalt: zeker ook Carla Thomas. Wat heeft die veel mooie muziek gemaakt zeg. Ook solo veel meer nog dan ik wist en heel vaak (erg) goed. Haar solosingle Gee Whiz was dan ook de start van het succes van het label.

Vlak daarna kwamen the Mar-Keys met het instrumentale Last Night, Juni 1961 uitgebracht Stax 107 en Highest Chart Position R&B 2 Pop 3. Wat een succes! En hoe weet ik dat zo precies: het uitgebreide boekje wat bij de boxset zit eindigt met een prachtig overzicht van alle singles met al deze gegevens in volgorde van uitkomst, wat ook de volgorde van de cd's is. Dit wordt voorafgegaan door 48 pagina's toelichting met fraaie foto's. Dames en heren: dit is een mooie boxset!

Een andere belangrijke instrumentale band zijn Booker T & the MG's, die ook op heel veel werk van andere artiesten spelen van het label als begeleidingsband. Maar daarnaast hadden zij ook zelf heel wat hits. Wat een goede muziek staat er op van deze band. Trouwens, de afwisseling van vocale en soms instrumentale hits zorgt voor een prettige afwisseling op deze lange box. Ook de tijdloosheid van die muziek - ook van the Bar-Kays - valt op.

Iets anders wat prettig is, is de bijzondere 'gems' die hierop staan. Artiesten en/of nummers waar ik nog nooit of nauwelijks van had gehoord. En oh oh: wat staan er flink wat mooie tot fantastiche van die onbekende pareltjes op deze box. De female act the Charmels bijvoorbeeld hebben een paar mooi liedjes hierop, net als Mable John. Ze stonden in 1991 voor het eerst op cd en sommigen staan dat nog steeds: alleen hier op deze boxset te vinden.
Een artiest die veel langs komt en veel echt goed werk aflevert is William Bell. Daarnaast vind je op deze box natuurlijk heel veel werk van sterren als Otis Redding, Sam & Dave, Rufus en Carla Thomas, Eddie Floyd en blueszanger Albert King.

Gelukkig staan er ook nog wat acts op die ik minder vind, zoals The Astors & The Mad Lads. Hun muziek klinkt nou juist wel gedateerd. Ook staan er wat minder hoogtepunten op de eerste 3 Discs, de periode 1960-1964. Er staan juist daar meer gedateerde nummers op. Ook wel logisch omdat juist in die jaren the Southern Soul zich nog volop aan het ontwikkelen was. En dan nog zijn die eerste 3 discs zeker ook de moeite waard, omdat er nog genoeg fraais op staat en je ook het pionierswerk chronologisch kan volgen.

Maar als je ook maar een beetje van Soul houdt dan is deze box The Complete Stax-Volt Singles 1959-1968 de moeite meer dan waard. Het is een prachtig, vaak tijdloos en erg goed, historisch muzikaal document.

Deze boxset is de opvolger van het fantastische eerste deel die een periode van 10 jaar besloeg en 244 singles bevatte, met een overall erg hoog kwaliteitsniveau. Ook dit Volume 2 bevat 9 CD's, maar dan over een periode van een kleine 4 jaar (1968-1971) met 216 singles. De nummers werden gemiddeld dus langer. Het belangrijkste: het hoge niveau van het eerste volume wordt grotendeels vastgehouden, ook dit mag er weer wezen zeg. Ook bij deze boxset weer een fraai uitgebreid boekwerk met een prachtig overzicht van alle singles en vele pagina's toelichting met fraaie foto's.

Vanaf 1968 belandt Stax / Volt in het post-Atlantic tijdperk en brengt het flink meer singles uit. Want hierna is er ook nog een Volume 3 voor de periode 1972-1975. Voor dit Volume 2 blijft gelden dat voor een Stax / Volt single de compositie of 'hitgevoelig' en/of erg goed moest zijn. Vaak gaat dat samen natuurlijk.
Er bleef sprake van een Stax sound, natuurlijk door de ritmesectie van het label, maar ook door een aantal vaste producers en schrijvers. Ook door de ligging in het zuiden van the USA: dit is veelal Southern Soul. En nog steeds door een aantal belangrijke artiesten met hun herkenbare geluid. Helaas dus niet meer met Otis Redding, maar op dit Volume 2 staan dan wel weer de beste singles van Isaac Hayes, die ook als producer niet bepaald onbelangrijk was.

Een andere belangrijke instrumentale band zijn Booker T & the MG's, die ook op heel veel werk van andere artiesten spelen van het label als begeleidingsband, net als de Bar-Keys. Maar daarnaast hadden zij ook zelf heel wat hits. Veel van hun beste singles staan op dit Volume 2. Trouwens, de afwisseling van vocale en soms instrumentale hits zorgt voor een prettige afwisseling op deze lange box. Ook de tijdloosheid van die muziek - ook van the Bar-Kays - valt op.

Iets anders wat prettig blijft, zijn de bijzondere 'gems' die hierop staan. Artiesten en/of nummers waar ik nog nooit of nauwelijks van had gehoord. Er staan flink wat mooie tot fantastische van die onbekende pareltjes op deze box.
Een artiest die veel langs komt en veel echt goed werk aflevert is William Bell. Persoonlijke favorieten die vanaf dit Volume 2 te horen zijn, zijn The Soul Children & Little Milton. Daarnaast vind je op deze box natuurlijk heel veel werk van sterren als Isaac Hayes, Rufus en Carla Thomas, Eddie Floyd en blueszanger Albert King. En hierop zijn nu ook The Staple Singers te horen.

Er staat maar weinig op wat ik minder vind, eigenlijk verbazingwekkend met zoveel nummer. Maar als je ook maar een beetje van Soul houdt dan is deze box The Complete Stax-Volt Soul Singles Volume 2 1968-1971 de moeite meer dan waard. Het is een prachtig, vaak tijdloos en erg goed, historisch muzikaal document.

Deze boxset is de opvolger van de fantastische delen 1 en 2. Dit Volume 3 bevat 10 CD's over een periode van een kleine 4 jaar (1972-1975) met 213 singles. Helaas wordt vanaf hier het hoge overall niveau van volume 1&2 niet vastgehouden. Vanaf 1968 belandt Stax / Volt in het post-Atlantic tijdperk en brengt het flink meer singles uit. Waar dat voor de kwaliteit van volume 2 nauwelijks effect heeft, begint zich dat hier wat te wreken. Er staat naast veel uitstekende muziek, ook flink wat muziek op die hooguit aardig te noemen is.

Positief zijn de bijzondere 'gems' die hierop staan. Artiesten en/of nummers waar ik nog nooit of nauwelijks van had gehoord. Er staan flink wat mooie tot fantastische van die onbekende pareltjes op deze box. Persoonlijke favorieten die ook op dit Volume 3 te horen zijn, zijn The Soul Children & Little Milton. Daarnaast vind je op deze box natuurlijk heel veel werk van sterren als Isaac Hayes, Rufus en Carla Thomas, the Bar-Keys, Eddie Floyd, blueszanger Albert King en The Staple Singers. Wel daarbij de aantekening dat van de singles van bijvoorbeeld iemand als Isaac Hayes de beste singles op Volume 2 staan.

Toch mag ook deze boxset er weer wezen. Er staat nog steeds weinig op wat ik echt minder vind, hoewel dus het aantal wel aardige nummers is toegenomen vergeleken met de eerdere delen. Ruim de helft van de singles vind ik goed tot uitstekend, wat toch nog heel wat nummers zijn. Vandaar dat ik mijn score wat naar boven heb afgerond naar 4*.
Dus als je ook maar een beetje van Soul houdt dan is deze box The Complete Stax-Volt Soul Singles Volume 3 1972-1975 de moeite waard. Het is een mooi, vaak tijdloos en goed, historisch muzikaal document.

The Cranberries hadden in de jaren '90 veel succes - zeker ook in the USA (7x platinum voor 1 album) - met meer dan 30 miljoen verkochte platen. Kwalitatief waren Everybody Else Is Doin' It... & No Need To Argue echte topplaten, de rest was een stuk minder op een aantal singles na. Hierna maakte zangeres Dolores O'Riordan - na een persoonlijke crisis - ook nog 2 prima soloalbums, Are You Listening? en No Baggage. Bij deze comeback plaat in 2012 was ik benieuwd of ze weer het niveau zouden halen van die eerste 2 Cranberries en solo albums en wat mij betreft komen ze aardig in de buurt.

Opener Conduct is een ijzersterk nummer, waarin Dolores O'Riordan gelijk het voortouw neemt met haar prachtige stem. Tomorrow is zo'n Cranberries nummer wat echt lekker loopt. Een lekker nummer voor een zonnige dag als deze. Fire & Soul en Raining In My Heart zijn rustiger mooie semi-akoestische liedjes.
Op Losing My Mind horen we tussen de rustige klanken wat van die donkere Cranberries uithalen terug, zoals in het refrein. Past ook bij de tekst natuurlijk. En zeker bij Schizophrenic Playboys, waar dit nog meer te horen is. En die strijkers dan, een klassiek Cranberries nummer, erg fraai!

Over strijkers gesproken, samen met de bas vormen ze de prima backbone van het oh zo mooie Waiting In Walthamstow. De violen openen Show Me, gevolgd door een donkere gitaar. Op dit nummer gaat het tempo weer omhoog en is er weer een klassiek Cranberries refrein met uithalen en al. Maar wat zijn die violen toch mooi!
Astral Projections is weer wat relaxter. De opening van So Good is zo goed. Een mooi nummer, fraai gearrangeerd en gezongen. It makes you feel So Good. Roses is het rustige en fraaie einde van het album.

Dit is een heel aardig album geworden en wat je noemt een sterke comebackplaat die soms in de buurt komt van hun beste werk. En dat is in het geval van the Cranberries best knap.

Gelukkig ben je niet de enige die enthousiast is, inmiddels staat deze live dubbel cd van één concert in 1x opgenomen terecht op bijna 4,0* gemiddeld.
Allereerst is daar de voortreffelijke setlist met veel sterk vooral ouder materiaal. Ook ruim aandacht voor de wat donkerder kant van the Cure, wat weer mooi wordt afgewisseld met die zo aardige vrolijker popsongs. Het levert een fraaie overall sfeer op, die ik heel erg prettig vind. Op de eerste cd is die wat donkerder en op de tweede cd iets lichter.

Dit is trouwens na al die jaren voor het eerst dat een compleet concert van the Cure officieel is uitgebracht. Je had al wel de 2 aanvullende cd's Show en Paris uit 1993, maar echt een compleet concert was er nog niet op cd. En eigenlijk heb je met deze dubbelaar ook nog eens een hele goede alternatieve 'best of' cd in handen.

Robert Smith mag er dan meer als een karikatuur van zichzelf uitzien, op dit album horen we hem zingen en dat doet hij werkelijk voortreffelijk. Wat een mooie live stem heeft hij nog. De band speelt (natuurlijk) uitstekend en alles is ook prima afgesteld. Alle instrumenten komen zo vol tot hun recht. Verder is de productie werkelijk voortreffelijk: wat een helder geluid waarop veel details terug te horen zijn. Het publiek is iets naar achteren gemixt, wat wel zo prettig is vind ik.

The Cure in topvorm in 2011 heeft een fraai live document uitgebracht. De opbrengsten gaan (dus) ook nog eens naar het goede doel, jeugdprojecten op het Isle of Wight. Kopen dus en dan de tekst achterop het boekje opvolgen: "This show was mixed loud, and played even louder...so turn it up!"

Het geheim van een goede 12" is dat het eigenlijke nummer in ere moet worden gelaten. Vanuit daar bouw je het uit tot iets (net) anders of nog mooier: iets beters. Met name in de jaren '80 was men hier aardig in bedreven, vooral bepaalde bands en producers, en ik heb (toen) ook heel wat 12-inches gekocht. Ik heb er ook op gedanst, in de alternatieve discotheek in Utrecht bijvoorbeeld op The Cure. Want die hoorden bij de bands met goede tot uitstekende 12-inches. En dat is ook op dit Mixed Up terug te horen.

Heel prettig bij de muziek van The Cure vind ik de bas. En die hoor je soms extra goed op deze 12" versies. Verder staat hier een deel van hun erg goede singles uit de jaren '80 op, prima muziek dus. En als je de 2018 remaster hebt, dan klinkt het ook nog eens fantastisch. Dit is echt goed gedaan, ook door Robert Smith. En de tweede CD bevat ook nog eens een ander deel van die jaren '80 singles en zo is het ook nog een aardig compleet overzicht. Genieten geblazen!

Voor diegene die misschien denkt of er meer is dan Time Out, jazeker: Time Further Out (Miro reflections). Dit is twee jaar later gemaakt en is ook al zo'n goed album. Het heeft een fraaie bluesy sfeer, wat geïnspireerd schijnt te zijn op het mooie artwork van de hoes van Joan Miro. In de notes achterop wordt de muziek A blues suite by Dave Brubeck genoemd.

Ik heb hier een originele mono lp van uit 1961 en wat mij opvalt is de kraakheldere productie, die is echt uitstekend gedaan. Ook wordt er prima gemusiceerd door Dave Brubeck (piano), Joe Morello (drums), Eugene Wright (bas) en Paul Desmond (saxofoon). Er staat werkelijk geen minder nummer op deze plaat. Favorieten van mij zijn It's a Raggy Waltz, Bluette, Far More Blue, het pakkende Unsquare Dance en het fraaie slotnummer Blue Shadows in the Street. Wat een mooie plaat is dit!

Time Out is veel meer dan een lichtvoetig en sfeervol jazzalbum met een grote hit en bekend nummer (Take Five natuurlijk). Het is ook een bijzonder sfeervol album, waar uitstekend op gemusiceerd wordt. En inderdaad valt mij ook de piano op: die is werkelijk buitengewoon goed. Maar ja, alle musici zetten hier hun beste beentje voor en het plezier spat van de LP af.
Naast het fijne Take Five is ook Blue Rondo A La Turk, de openingssong enigszins bekend en ook erg goed. Maar dat gaat ook op voor het derde nummer van Side One Strange Meadowlark. Zo heb je een wel erg goede LP-kant. Side Two is ook bepaald niet slecht. Hoogtepunten daar zijn de echt prachtige Kathy's Waltz & het prettige Everybody's Jumpin'. Slotnummer Pick Up Sticks 'loopt heel lekker', ook vanwege een prima swingende bas. Dit Time Out is zo voor mij wel een meesterwerk uit de Jazz historie.

Ik hoor alles van Jack White graag, solo of in een groep. Tot nu toe vond ik the Dead Weather daarvan net de minste uiting, al waren de eerste 2 platen natuurlijk ook gewoon (erg) goed. Maar ook daar is met de komst van Dodge And Burn verandering in gekomen. Deze plaat hoort tot het beste uit het werk van White. En daarmee wil ik de andere muzikanten geen tekort doen, want wat zingt Alison Mosshart de rauwe sterren van de hemel, dondert de bas van Jack Lawrence door je hoofd en is de gitaar van Dean Fertita vlijmscherp. De pure drums van White klinken geweldig.

En dan staat dit album ook nog eens vol met erg goede tot geweldige songs. Op het laatste nummer na komen ze uit de categorie vuige rauwe pure eerlijke rock 'n roll met vlammende solo's, maar wel met mooie melodielijnen. Er staat geen misser op en het is zelfs lastig om favorieten aan te wijzen. Laat ik opener I Feel Love (Every Million Miles), Let Me Through, Three Dollar Hat gezongen door White & Mosshart, Open Up & de fraaie wat rustiger afsluiter - inclusief strijkers - Impossible Winner noemen.
The Dead Weather heeft minstens één van de platen van het jaar afgeleverd.