Het eerste goed geproduceerde album van Sepultura. Ten opzichte van Schizophrenia steken de nummers ook weer eens stuk beter in elkaar, al blijft het soms een beetje een riff salad. Max' stem klinkt wat scheller en agressiever op dit album en daarmee een stuk beter dan op het voorgaande werk. Heel kant A is een klassieker te noemen en ook Lobotomy en Slaves Of Pain zijn sterk.

Dat het niet allemaal goud is dat blink laten nummers als Hungry en Sarcastic Existence horen. Naar mijn mening zijn deze nummer wel erg matig.

Dit album ligt in het verlengde van Against, met het verschil dat de nummers nèt een beetje beter beklijven en iets meer body hebben. Daarom kan ik deze iets beter waarderen dan het debuut met Derrick Green. In sterrenwaarding is het verschil in oordeel te klein. Geen hoogvlieger in de discografie, maar prima verteerbaar en zeker een voldoende waard.

3***

Productioneel laat dit album nog wel wat te wensen over en qua songwriting werd het later nog veel beter, maar de energie spat van dit album af. Een stuk strakker gemusiceerd dan het debuut en met de komst van Andreas Kisser is het qua gitaarwerk er absoluut op vooruit gegaan.

Op kant A staan de sterkste nummers, met Form The Past.... en to The Wall voorop. Op kant B is het vooral Screams Behind The Shadows dat al een glimp laat horen van wat de band voor ons in petto heeft met Beneath The Remains, met kenmerkende riffs begeleid door het melodieuze gitaarwerk van Andreas Kisser.

Qua composities is het soms nog een beetje een riffsalad, oftewel een bijeengeraapt zooitje riffs die de heren wel gaaf vonden. De verbinding tussen de verschillende riffs is soms tevergeefs te zoeken.

+1 trouwens voor het gebruik van de octobans op dit album

mmmm, ik deel het enthousiasme van AMG en andere reviewsites nog niet. Ja, het is prima uitgevoerde modern klinkende metal, maar het raakt me vooralsnog niet. Ik vind de composities niet heel interessant en de zang spreekt me ook niet erg aan. In de stroom van recente releases zijn er andere albums die mijn tijd meer verdienen.

Ik snap overigens niet zo goed waarom deze band in de prog-hoek wordt gedrukt. Zo proggy zijn de nummers toch niet?

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2024 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Comebackplaat La Morsure Du Christ Was een aangename kennismaking met dit Franse orkest en op La France Des Maudets klinkt de band net zo allesverzengend. Aangevoerd door de maniakale en opzwepende screams van Saint Vincent vuurt de band acht intense blackmetaltracks op de luisteraar af. Dankzij de heldere productie zijn de details goed te ontwaren, zonder dat de muziek klinisch klinkt. Heerlijke plaat!

Score: 80/100

Namsaap's Top 20 van 2024 - MusicMeter.nl

Het is zo langzamerhand tijd om de eindejaarslijst op te maken. Daarom luister ik alle 2021- releases die ik in huis heb gehaald nog eens om het gehoor op te frissen en te zien of mijn standpunt ten aanzien van het album is veranderd.

Deze plaat had even tijd nodig om te landen, maar naarmate ik het album vaker hoor groeit de waardering. Stevige, rauwe midtempo blackmetal die af en toe wordt opgeluisterd door blastbeatpassages en ondersteund door luchtige keyboards. De band klinkt niet bijster origineel, maar de nummers zitten gedegen in elkaar en worden overtuigend gebracht. De hoes maakt de aanschaf op vinyl echt een meerwaarde.

Score: 80/100

Jaarlijst 2021:

1. Harakiri For The Sky - Mære (92)
2. Moonspell - Hermitage (91)
3. Soen - Imperial (90)
4. Wheel - Resident Human (89)
5. Witherfall - Curse Of Autumn (88)
6. Dvne - Etemen Ænka (87)
7. Nekromantheon - Visions Of Trismegistos (86)
8. Kauan - Ice Fleet (85)
9. Cult Of Luna - The Raging River (84)
9. Motorpsycho - Kingdom Of Oblivion (84)
11. Epica - Omega (83)
12. Empyrium - Über den Sternen (82)
13. Cryptosis - Bionic Swarm (81)
14. Seth - La Morsure Du Christ (80)
14. Asphyx - Necroceros (80)
14. The Ruins Of Beverast - The Thule Grimoires (80)
17. Tribulation - Where The Gloom Becomes Sound (79)
18. Therion - Leviathan (78)
19. Transatlantic - The Absolute Universe (74)
20. Evergrey - Escape The Phoenix (73)
- - . Wode - Burn In Many Mirrors (72)
- - . White Void - Anti (70)
- - . Decline Of The I - Johannes (69)
- - . Dread Sovereign - Alchemical Warfare (68)
- - . Iotunn - Access All Worlds (64)

Aardig album waarop deze band sludgy post rock laat horen. De zang is doorgaans meerstemmig en doet qua sfeer een beetje denken aan Alice in Chains. Qua sfeer dan hè, want de zangkwalititeiten blijven ver achter, al is het niet slecht.

Soms komen er best goede ideeën voorbij, maar nergens wordt het echt spannend. Daardoor komt dit album niet boven het maaiveld uit.

Seventh Crystal voegt niets toe aan het AOR-genre maar het gebodene op dit album klinkt wel als een klok! Sterk gemusiceerd en zanger Kristian Fyhr beschikt over het juiste soort stembanden voor deze muziek. Liefhebbers van Journey, Foreigner of hedendaagse bands als H.E.A.T. en Inglorious zullen deze plaat zeker waarderen.

Het is zo langzamerhand tijd om de eindejaarslijst op te maken. Daarom luister ik alle 2022-releases die ik in huis heb gehaald nog eens om het gehoor op te frissen en te zien óf en waar ze op mijn jaarlijst eindigen.

In 2018 maakte Seventh Wonder met Tiara een behoorlijk tegenvallende comeback. Gelukkig is The Testament een stuk sterker en doet het niveau weer een beetje denken aan de hoogtijdagen van Mercy Falls en The Great Escape. De sterke melodieën, hooks en meerstemmige zanglijnen zijn weer terug. Het is in dit sterke jaar niet genoeg voor de jaarlijst. Hopelijk is driemaal scheepsrecht.

**Note To Self: geen vinyl meer van Frontiers-releases... wat klinkt deze plaat slecht.... daarom ook op CD gehaald.**

Score 81/100

1. Wilderun - Epigone (96)
2. Elder - Innate Passage (91)
3. Disillusion - Ayam (90)
4. Ghost - Imperia (89)
5. Star One - Revel In Time (88)
6. Allegaeon - Damnum (87)
7. Persefone - Metanoia (86)
7. Satan - Earth Infernal (86)
9. Lalu - Paint The Sky (85)
9. Cult Of Luna - The Long Road North (85)
9. Oceans Of Slumber - Starlight and Ash (85)
12. 40 Watt Sun - Perfect Light (84)
12. Watain - The Agony & Ecstasy of Watain (84)
12. Arð - Take Up My Bones (84)
12. Von Hertzen Brothers - Red Alert In The Blue Forest (84)
16. Dark Funeral - We Are The Apocalypse (83)
16. Sigh - Shiki (83)
16. Michael Romeo - War Of The Worlds // Pt. 2 (83)
16. Dead Dead - Slave Driver (83)
20. Voivod - Synchro Anarchy (82)
20. Darkest Era - Wither On The Vine (82)
—. Seventh Wonder - The Testament (81)
—. Guild Of Others - Guild Of Others (80)
—. The Flower Kings - By Royal Decree (79)
—. Venus Principle - Stand In Your Light (79)
—. Amorphis - Halo (78)
—. Jethro Tull - The Zealot Gene (78)
—. Shape Of Despair - Return To The Void (78)
—. Toundra - Hex (77)
—. Messa - Close (77)
—. Crippled Black Phoenix - Banefyre (77)
—. Jonas Lindberg & The Other Side - Miles From Nowhere (74)
—. Eight Bells - Legacy Of Ruin (74)
—. Marillion - An Hour Before It’s Dark (73)
—. Big Big Train - Welcome To The Planet (73)
—. Sarcasm - Stellar Stream Obscured (70)
—. Sylvaine - Nova (70)
—. Kardashev - Liminal Rite (69)
—. The Offering - Seeing The Elephant (64)
—. Kreator - Hate Über Alles (64)
—. Absent In Body - Plague God (63)

Mijn review op Zware Metalen:

Diverse omstandigheden zorgden ervoor dat de fans van Seventh Wonder bijna acht jaar hebben moeten wachten op nieuw werk van de band. Aanvankelijk stond het nieuwe album gepland voor begin 2017, daarna dit voorjaar, maar omdat het nieuwe album van de andere band van Tommy Karevik (Kamelot) ook voor het voorjaar was gepland, werd deze release nog eens verschoven naar oktober.

Is dit lange wachten de moeite waard geweest? Het toch al gepolijste geluid van de band is nog verder gladgeschuurd en de band neemt verder afstand van het progressieve geluid van hun meesterwerk Mercy Falls, een trend die met The Great Escape al werd ingezet. Natuurlijk laten de heren ook op dit album bij tijden horen hoe virtuoos ze zijn, maar de composities missen de spanning die we van hun eerdere werk kennen.

Op het eerste deel van dit album is dat nog geen probleem en zijn de nummers sterk te noemen. Na Victorious – de eerste single van de band – zakt het album echter behoorlijk in met eerst drie nummers die samen de Farewell-trilogie vormen, en vervolgens de ballad The Truth, waarmee het album zijn dieptepunt bereikt. Gelukkig herpakt men zich daarna weer met het Kamelot-achtige By The Light Of The Funeral Pyres. Met Damnation Below en Exhale zorgt de band voor nog een uitstekende finale. Er valt dus genoeg te beleven, maar het album is ook wat onevenwichtig.

Een compliment moet gemaakt worden voor de zang van Karevik. Wat hij op dit album laat horen is misschien wel zijn beste werk tot nu toe. Ook het spel van de andere bandleden is uitstekend, zoals we van de band gewend zijn en nieuwe drummer Stefan Norgren gaat moeiteloos in het niveau mee. Wel jammer is dat het basspel van Andreas Blomqvist verstopt is in de mix. Daar waar zijn basspel wel boven het maaiveld uitkomt klinkt zijn spel fantastisch. Sowieso is de productie van dit album niet bijzonder sterk.

Om op mijn eerdere vraag terug te komen: Uiteindelijk is een minder geslaagd album van Seventh Wonder nog altijd sterker dan het gros van de releases in het progressieve genre en is zeker de moeite van het luisteren waard. Een lage beoordeling past daarom niet, maar van een band die albums als Mercy Falls en The Great Escape maakte, verwacht ik meer.

Als ik iets van Shadow Gallery wil luisteren, dan zet ik meestal mijn favoriete album Tyranny op. Het zal daarom verscheidene jaren geleden zijn dat ik Legacy voor het laatst heb gehoord. Tot vandaag dan...

Bij herbeluistering van dit album valt me op dat dit album nog beter is dan ik me kan herinneren. Stuk voor stuk zijn de nummers hier erg sterk. Natuurlijk worden er regelmatig technische hoogstandjes ten gehore gebracht maar ook compositorisch zitten de nummers uitstekend in elkaar. En de samenzang is werkelijk subliem.

Enige kleine minpuntje vind ik de wat 'dunne' productie, al kan ik het dan wel weer waarderen dat niet alles tot op de laatste frequentie is dichtgeplamuurd en de instrumenten goed te onderscheiden zijn.

Erg jammer dat deze band niet meer actief is.

Aan de productie is gelijk te horen dat de band van het Shrapnel-label naar InsideOut is verhuisd. Het geluid klinkt veel voller en dieper. In de tijd dat dit album uitkwam beleefde ik Room V weer een stap omhoog na het ietwat tegenvallende Legacy.

Nu ik beide albums teruggeluisterd heb moet ik bekennen dat ik aan Legacy misschien wel meer plezier heb beleeft dan aan dit album. Tuurlijk, dit album klinkt wat volwassener, professioneler, maar qua nummers en arrangementen is er op Legacy toch net wat meer te beleven.

Pete Pardo (Sea Of Tranquillity) babbelt op zijn Youtubekanaal graag een eind weg over muziek. In een van zijn topics kwam dit album voorbij. Ik herinner me nog vaag dat dit album wel goede reviews kreeg ten tijde van de release, dus heb ik deze toch maar eens op Apple Music opgedoken.

En inderdaad is dit een wel erg smakelijk melodieus rockalbum. De sound van Shadow King was denk ik zelfs voor 1991 al een beetje belegen, maar de kwaliteit is onmiskenbaar. Sterke nummers, geweldige zang van Lou Gramm en prima spel van Vivian Campbell. De band kwam er waarschijnllijk alleen een jaar of 4 te laat mee.

Het is zo langzamerhand tijd om de eindejaarslijst op te maken. Daarom luister ik alle 2022-releases die ik in huis heb gehaald nog eens om het gehoor op te frissen en te zien óf en waar ze op mijn jaarlijst eindigen.

Het vriest nog stevig deze ochtend en Return To The Void is dan een prima soundtrack als ik mijn dagelijkse ronde met de hond wandel.

Shape Of Despair schept een donkere, trieste sfeer op dit album waar fragmentarisch een streepje hoop doorschijnt. Heerlijk om bij weg te somberen. In het eerste deel van de plaat wordt ik nog niet helemaal gegrepen. Daarvoor gebeurt er net te weinig in de nummers, vooral als het op de drums aankomt. De wendingen in de nummers worden krachteloos ingezet. Met iets meer dynamisch spel zouden de eerste drie nummers beter tot hun recht komen.

Vanaf Reflection In Slow Time gaat het niveau van dit album echter hoorbaar omhoog. Op dit nummer wordt het tempo iéts opgevoerd, wat de broodnodige afwisseling ten goed komt. Het zijn echter Forfeit en The Inner Desolation die de score de beste kant van de band laten horen.

1. Wilderun - Epigone (96)
2. Elder - Innate Passage (91)
3. Disillusion - Ayam (90)
4. Star One - Revel In Time (88)
5. Persefone - Metanoia (86)
6. Lalu - Paint The Sky (85)
6. Cult Of Luna - The Long Road North (85)
8. 40 Watt Sun - Perfect Light (84)
8. Watain - The Agony & Ecstasy of Watain (84)
8. Arð - Take Up My Bones (84)
11. Dark Funeral - We Are The Apocalypse (83)
12. Voivod - Synchro Anarchy (82)
12. Darkest Era - Wither On The Vine (82)
14. Amorphis - Halo (78)
14. Jethro Tull - The Zealot Gene (78)
14. Shape Of Despair - Return To The Void (78)
17. Toundra - Hex (77)
18. Jonas Lindberg & The Other Side - Miles From Nowhere (74)
18. Eight Bells - Legacy Of Ruin (74)
20. Big Big Train - Welcome To The Planet (73)
20. Sarcasm - Stellar Stream Obscured (70)
__. The Offering - Seeing The Elephant (64)

Ik ben groot liefhebber van het doomgenre en lange uitgesponnen nummer waarin zorgvuldig een spanning wordt opgebouwd. Bij dit album valt vooralsnog het kwartje niet. Niet dat het nu slecht is, maar van spanning in de nummers is wat mij betreft geen sprake. Dan blijven vijf langdradige uitgetrokken nummers over die niet kunnen beklijven. De matige productie is hier ook debet aan, al zal het gemis aan dynamiek ook te maken hebben met de Hammerheart-persing die ik heb. 57 minuten op één enkele LP is geen luxe.... Of misschien is het vandaag gewoon te zonnig en moet ik deze plaat weer eens opzetten als de herfst zich aandient. Vooralsnog een 6+

Score: 63/100

Aardige release van deze formatie. De muziek klinkt als een mix van Amorphis, Borknagar en Alice in Chains. Het gebodene klinkt over de hele linie prima maar ook weinig onderscheidend. Uitzondering is het nummer Tide Against Us dat echt een heerlijk nummer is.

Italiaanse doom/death metal naar Fins recept. Het tweede album van deze band luisterde ik al eens, maar was daar indertijd niet erg van onder de indruk. Het navolgende Beyond The Shores kon mij al een stuk beter bekoren en ook The Loss Of Beauty is een uitstekend album geworden.

In het bandgeluid sijpelen nog steeds de invloeden van Swallow The Sun en Amorphis door, maar daarnaast weet men steeds meer een eigen identiteit te ontwikkelen. Het tempo gaat op dit album ook vaker omhoog, wat de afwisseling ten goede komt. The Loss Of Beauty is duidelijk het beste album van de band tot nu toe.

Ik ken deze band van hun laatste twee albums en had eigenlijk nooit de moeite genomen om het vroege werk een ste verkennen. Tot nu dus..... Life Cycle is wel even andere koek dan de ingetogen progrock van de laatste albums. Dit doet me eerder denken aan de technische metal van Watchtower, zowel muzikaal als qua zang. Weliswaar iets minder fijnzinnig, maar alleraardigst uitgevoerd.

De productie is echt van de jaren tachtig. Ik betwijfel dat de drums getriggerd zijn. Het zijn volgens mij de octoban-achtige drumklanken die uit een doosje komen. De rest lijkt me analoog.

Het is zo langzamerhand tijd om de eindejaarslijst op te maken. Daarom luister ik alle 2022-releases die ik in huis heb gehaald nog eens om het gehoor op te frissen en te zien óf en waar ze op mijn jaarlijst eindigen.

Sigh was nog nooit eerder op mijn pad gekomen, maar deze progressieve black/death/heavy metal gaat er bij mij in als verse sushi. Wat een gekte en wat een variatie! Het album klinkt soms een beetje onevenwichtig, maar is over het geheel genomen erg interessant.

Score: 83/100

1. Wilderun - Epigone (96)
2. Elder - Innate Passage (91)
3. Disillusion - Ayam (90)
4. Ghost - Imperia (89)
5. Star One - Revel In Time (88)
6. Allegaeon - Damnum (87)
7. Persefone - Metanoia (86)
7. Satan - Earth Infernal (86)
9. Lalu - Paint The Sky (85)
9. Cult Of Luna - The Long Road North (85)
11. 40 Watt Sun - Perfect Light (84)
11. Watain - The Agony & Ecstasy of Watain (84)
11. Arð - Take Up My Bones (84)
11. Von Hertzen Brothers - Red Alert In The Blue Forest (84)
15. Dark Funeral - We Are The Apocalypse (83)
15. Sigh - Shiki (83)
17. Voivod - Synchro Anarchy (82)
17. Darkest Era - Wither On The Vine (82)
19. Guild Of Others - Guild Of Others (80)
20. The Flower Kings - By Royal Decree (79)
—. Amorphis - Halo (78)
—. Jethro Tull - The Zealot Gene (78)
—. Shape Of Despair - Return To The Void (78)
—. Toundra - Hex (77)
—. Jonas Lindberg & The Other Side - Miles From Nowhere (74)
—. Eight Bells - Legacy Of Ruin (74)
—. Marillion - An Hour Before It’s Dark (73)
—. Big Big Train - Welcome To The Planet (73)
—. Sarcasm - Stellar Stream Obscured (70)
—. Sylvaine - Nova (70)
—. The Offering - Seeing The Elephant (64)

Silent Force laat hier een lekkere pot - doch weinig originele - Power Metal horen. Sterkste punt van deze band is de zang van D.C. Cooper (o.a. ook Royal Hunt). Zijn warme stemgeluid is wat lager dan gebruikelijk in het genre en hier zingt hij erg sterk. Ook het spetterende gitaarwerk van Alex Beyrodt is een lust voor het oor. Hoogtepunten zijn Live For The Day en New Experiment.

Mijn review op Zware Metalen

Met het succesvolle album Let Love Show The Way (in de top tien van de Billboard Blues Charts) op zak, stond 2016 voor SIMO vooral in het teken van optreden. Er werd maar liefs 215 keer opgetreden, onder andere als support voor Beth Hart en Blackberry Smoke. Ondertussen werd er hard gewerkt aan nummers voor de opvolger Rise & Shine.

Waar het vorige album vooral ruige retro bluesrock bevat, verlegt de band op het nieuwe album het accent duidelijk meer richting de soul en funk, en refereert de muziek aan artiesten als Otis Redding, Prince, Tommy Bolin en Lenny Kravitz. De bluesroots van de band worden daarbij niet uit het oog verloren, echter klinkt de band wat meer ingetogen.

Deze verschuiving levert op Rise & Shine een afwisselende verzameling tracks op, van stevige jamrock (Light The Candle, I Pray) en zwoele funkrock (Return, Meditation, People Say) tot langzame soulballads (I Want Love, Be With You), die ondanks de grote variëteit aan stijlen toch coherent klinkt.

Rise & Shine is een zeer interessant album geworden, dat door de veelvoud aan invloeden meer te bieden heeft dan de gemiddelde retro rockband. Door het veelvoudige optreden klinkt de band ook nog eens enorm goed op elkaar ingespeeld. Daarnaast zingt bandleider JD Simo gepassioneerd als nooit tevoren. Een hoogtepunt in het oeuvre van deze band.

Ik ben groot liefhebber van de muziek van Arjen Lucassen, maar ik merk dat zijn recentere werk (zo’n beetje na The Source) me minder kan boeien. Uitzondering hierop is het laatste album van Star One en ook het album van Plan Nine draai ik nog met plezier. Het toenemende recyclen van muzikale thema’s op recente platen maakt dat ik sneller ben uitgeluisterd. Toch blijf ik benieuwd naar elke plaat waarbij Lucassen betrokken is, zo ook naar deze plaat van Simone Simons waarvoor hij de muziek schreef.

In de composities op Vermillion komen de muzikale verwijzingen naar Lucassens werk met Ayreon en Star One regelmatig terug. Toch komen op deze samenwerking ook nieuwe elementen naar voren waardoor dit album minder voorspelbaar klinkt. Zo komen op diverse nummers, zoals R.E.D. en The Core, flinke industrial-invloeden voor die zorgen voor de nodige afwisseling. Vooralsnog is Vermillion een boeiend album gebleken. De tijd zal leren of dat blijvend is….

Ok, blijkbaar is Skepticism één van de pioniers van het funeral doom-genre in de jaren ‘90. Ik wist toen waarschijnlijk niet eens van het bestaan van het genre . My Dying Bride was vermoedelijk het langzaamste in mijn collectie. Dat is inmiddels wel anders. Albums van o.a. Bell Witch, Ahab, Shape Of Despair en Esoteric verrijken mijn platenkast. En nu dus ook deze LP van Skepticism.

Wat een bruut album is dit! De zware gitaren, de plechtige synths en logge drumpartijen denderen als een stoomwals door mijn speakers. En daarover dan de allesverzengende grunt van Matti. Op Calla en Passage, de nummers die respectievelijk kant A en B openen, gaat het tempo iets omhoog (relatief dan), maar verder sleept het album tergend langzaam voort. Het is prachtig om te horen hoe de band de ogenschijnlijk eenvoudige herhalende patronen interessant te houden door continu accenten te verleggen en de arrangementen te verrijken met breed uitwaaierende synthpartijen, piano en akoestische gitaren.

Ik weet nog hou verbaasd ik was toen ik Monkey Business voor het eerst hoorde. Was dit dezelfde band van Rattlesnake Shake en 18 And Life? Nog steeds ben ik diep onder de indruk als ik dit nummer hoor. De energie! De riff! En wat zingt Sebastian Bach hier fenomenaal!

Zo sterk als het openingsnummer wordt het nergens meer op dit album, maar ook nummers als Living On A Chain Gang, Slave To The Grind, The Threat en Quicksand Jesus zijn heerlijke hardrocknummers. Sebastian Bach zingt en schreeuw de longen uit zijn lijf en het spel van het gitaartandem Sabo en Bolan is erg sterk. Helaas halen Beggars Day (ik heb de US persing), Riot Act en Mudkicker het niveau wat naar beneden. Desondanks kom ik wel op 4,5 sterren voor dit album.

Sterk comebackalbum van Matti en consorten. Deze CD mist de eigenzinnigheid van het debuut, maar de stevige groovende hardrock op dit album klinkt bijzonder aanstekelijk en de nummers zitten sterk in elkaar. Matti Alfonzetti's stem is nog net zo sterk als in zijn jonge jaren.

Deze CD klinkt wat rauwer dan het geweldige debuut en klinkt iets wisselvalliger. Toch staan hier ook erg puike nummers op, zoals Jump To My Fist, Snap Goes Your Mind en Kill Me, die allen opgetrokken worden uit stevige gitaarriffs. Ook een meer ingetogen nummer als Flies, waar in de verte Led Zeppelin-invloeden te ontwaren zijn, doet het bij mij erg goed.

Qua geluid lijkt het alsof de band meer aansluiting zoekt bij de grunge-hype die op dat moment al over zijn hoogtepunt een was. Nummers als Crucify en Silence hadden niet misstaan op een album van Soundgarden bijvoorbeeld.

In retrospect is dit wat mij betreft een wat ondergewaardeerd album (ook door mij) en heeft het teveel in de schaduw van het geweldige debuut gestaan. Daarom een half sterretje erbij!

Wat een heerlijk debuut van deze band! Stevige hardrock/metal met een twist. Grootste kracht van deze band is de geweldige zang van Matti Alfonzetti, maar ook instrumentaal staat deze band als een huis. De band laat op dit album diverse invloeden uit hardrock, AOR, metal en een vleugje rap samengaan.

De clip behorende bij dit album kreeg indertijd best wel airplay op Headbangers Ball. Helaas heeft het niet tot enorms succes geleid. Natuurlijk vierde de grunge zijn hoogtijdagen, maar misschien speelde de diversiteit tussen de nummers ook wel een rol hierin en ontbrak het de band daardoor aan een duidelijke identiteit.

Ik ben doorgaans niet zo’n liefhebber van dit soort blues-coveralbums. Zeker niet als de meeste nummer al zo vaak herkauwd zijn als op dit album. Dat gezegd hebbende moet ik bekennen dat de uitvoeringen op deze plaat toch best genietbaar zijn en dat het spel van Slash wel weer van bijzondere klasse is. Het helpt ook dat Slash een aantal klasbakken bij elkaar heeft verzameld voor de vocale invulling. Geen album om grijs te draaien, maar zo af en toe op een lome zomeravond is dit passende muziek.

Totaal anders dan Reign in Blood maar dit album is voor mij samen met eerstgenoemde wel het beste wat Slayer naar mijn mening heeft uitgebracht.

Op Seasons.... komt Slayer een stuk muzikaler voor de dag. Juist door regelmatig gas terug te nemen winnen de nummers op dit album aan kracht. Voor Slayerbegrippen zijn zelfs de solo's melodieus te noemen. Expendable Youth en Skeletons Of Society zijn twee iets mindere nummers maar de rest rechtvaardigt voor mij een 4,5 sterrenbeoordeling.

Blijkbaar was het resultaat tussen verwachting en beleving zo groot dat ik 7 jaar geleden zelfs een voldoende voor dit album over had toen ik het ging luisteren. Dat cijfer moet ik bij herbeluistering toch rectificeren...... Wat een martelgang.... Punk is niet bepaald mijn favoriete genre en daar kan zelfs Slayer geen verandering in brengen.