Victims Of The Modern Earth is geschreven in dezelfde tijd als On This Perfect Day van Guilt Machine. Waar het laatstgenoemde album een wat lichter geluid meekreeg, kan het contrast met Victims Of The Modern Age haast niet groter zijn. Dit is veruit het meest heavy dat een album van Lucassen heeft geklonken tot nu toe. De 7-snarige gitaar is hier ondermeer debet aan en Lucassen weet een staalhard en vet gitaar gitaargeluid neer te zetten op dit album.

Dezelfde vier zangers die op Space Metal meededen zingen ook dit album naar grote hoogte. Helaas is niet alle songmateriaal even sterk als op het debuut. Het album begint sterk met Digital Rain en Earth That Was, maar kakt een beetje in met het titelnummer. De Rainbow-adoratie van Arjen klinkt door in het lekkere Human See, Human Do en Cassandra Complex. Daartussen zit nog hét hoogtepunt van deze plaat, 24 Hours. Wat leveren Russell Allen en Damian Wilson hier een geweldige zangpartijen! De laatste twee nummers halen het niveau helaas weer een betje naar beneden. Victims… is echt wel een vet album geworden maar haalt het qua niveau niet bij het eerste deel.

1. Ayreon - Into The Electric Castle
2. Ayreon - The Human Equation
3. Star One - Space Metal
4. Ayreon -The Dream Sequencer
5. Ayreon - 01011001
6. Ayreon -Flight Of The Migrator
7. Guilt Machine - On This Perfect Day
8. Star One - Victims Of The Modern Age
9. Ayreon - Actual Fantasy
10. Ayreon - The Final Experiment
11. Ambeon - Fate Of A Dreamer
12. Stream Of Passion - Embrace The Storm

Fijne rockplaat die me erg aan de vroege KISS doet denken, met dat verschil dat Starz in de studio wat beter overkomt dan KISS. Het dubbele gitaarwerk, zoals bijvoorbeeld in Monkey Business, doet dan weer meer aan Thin Lizzy denken en qua zang komt Styx als referentie naar boven. Ik ben deze plaat met enige regelmaat tegengekomen in de bakken bij de platenboer. Volgende keer toch maar meenemen.

Ook het tweede album van Starz bevalt me prima. De muziek klinkt iets 'gelikter', maar de invloed van KISS ligt er nog dik bovenop. De relatief korte speelduur is prima, want naar het einde weet het album met moeite mijn aandacht vast te houden. Al met al een lekker plaatje voor in de auto.

Passion & Warfare is voor velen de lat waarlangs alle overige output van Vai wordt gelegd. En ja, dat is een vrij briljant album.

Toch luister ik deze EP vaker dan zijn magnum opus. Alien Love Secrets heeft iets onstuimigs en een spontaniteit die ik op veel ander werk van de beste man mis. Vooral op Kill The Guy With The Ball komt die onstuimigheid heerlijk naar voren.
Ook het ingetogener werk mag er zijn, met het fenomenale Tender Surrender als hoogtepunt van deze EP.

Mij review op Zware Metalen:

Het is al meer dan veertig jaar geleden dat Steve Vai door Frank Zappa werd geïntroduceerd als ‘stunt guitar player’ in Zappa’s begeleidingsband. In de jaren die volgden heeft Steve Vai de grenzen van de mogelijkheden van de gitaar en zijn gitaarspel diverse malen verlegd. Met zijn solo-album Passion And Warfare uit 1990 gaf hij de gitaarshredder uit de jaren tachtig het nakijken als het aankwam op techniek, inventiviteit en compositie. Van het album werden meer dan een half miljoen exemplaren verkocht en dit is tot op heden zijn meest succesvolle solo-album. Sindsdien heeft hij vele gitaristen geïnspireerd en uitgedaagd om vanuit de door hem gebaande paden weer nieuwe wegen in te slaan.

Met Inviolate is Vai toe aan zijn tiende album en laat hij horen zichzelf ook nog steeds uit te dagen om nieuwe technieken en geluiden op zijn gitaar te ontwikkelen. Het album begint met Teeth Of The Hydra. Hierop introduceert hij een nieuwe gitaar in samenwerking met de ontwerpers van Hoshino (eigenaar van o.a. Ibanez), gedoopt de Hydra. Deze mogelijkheden van deze gitaar met zeven- en twaalfsnarige gitaar, half-fretloze viersnarige basgitaar en harp wordt op de openingstrack ten volle benut. Desondanks klinkt het op latin-motieven geïnspireerde nummer niet als een curiositeit, maar zit het nummer ook gewoon goed in elkaar.

Het zware Zeus In Chains en opgewekte Little Prey zijn voor Vai-begrippen wat meer conventionele nummer waarin de verhalende gitaarlijn als het ware de rol van een zanger inneemt. Op het lichtvoetige en funky Candle Power introduceert hij een nieuwe techniek die hij ‘Joint Shifting‘ (zie ook de clip hieronder) noemt en laat hij horen nog steeds innovator te zijn en zichzelf uit te dagen. Het levert een heerlijk nummer op met verrassende klanken die in de verte doen denken aan het effect van de B-bender.

Over uitdaging gesproken: Steve Vai onderging vorig jaar een schouderoperatie waarna hij zijn rechterarm tijdelijk in een mitella (door zijn arts dr. Knapp de Knappsack genoemd) moest houden. In die periode componeerde hij Knappsack, een volledig linkshandig ingespeeld nummer waarin hij laat horen met slechts één hand nog steeds beter uit de voeten kan dan het gros van zijn collega’s.

Inviolate is, zoals veel van zijn werk, een album geworden dat wellicht vooral in de smaak valt bij (wannabe)gitaristen. Maar ook als niet-gitarist valt er genoeg te beleven aangezien veel van de nummers ook als compositie goed in elkaar zitten en een breed spectrum aan muzikale stijlen bestrijken. Met Greenish Blues weet hij zelfs een oerconservatief bluesschema interessant te houden. Alleen bij Apollo In Color en Sandman Cloud Mist haak ik als luisteraar af. Hier heeft de instrumentale krachtpatserij wat teveel de overhand en bieden de nummers als geheel weinig interessants.

Wat een geweldige liveregistratie van dit concert van SW. Tja, je kan kniesoren over het feit dan niet de juiste drummer achter de kit zit en ook ik had misschien liever Guthrie Govan op gitaar gehoord. Desalniettemin wordt er door deze muzikanten fantastisch gemusiceerd. Ik heb zowel de prachtige LP-box als de CD/DVD aangeschaft. De DVD brengt het concert mooi in beeld, maar een afknapper vind ik wel de wat pathetisch aandoende podiumpresentatie van Steven Wilson zelf. Om mezelf de ergernis te besparen zet ik daarom liever de LP of CD op.

Alleen al voor de vermakelijke commentaren op dit forum is het mooi dat Steven Wilson op gezette tijden een nieuw album uitbrengt. Ik snap dat SW er na Hand.Cannot.Erase voor kiest om een andere koers te varen. Zo'n meesterwerk is moeilijk te overtreffen en een koersverandering brengt nieuwe mogelijkheden.

Helaas brengt dit voor mij mee dat ik op To The Bone en The Future Bites wel elementen mis die voor mij het vroegere werk zo aantrekkelijk maken. En zijn falsetto kan ik missen als kiespijn. Toch staan er ook wel een aantal interessante nummers (Personal Shopper bijvoorbeeld) op dit album en kan ik genieten van de productie van dit album. Als geheel boeit de plaat me alleen te weinig om ervoor naar de platenzaak te rennen, als deze al open was....

SW lijk met zijn laatste twee albums een groot deel van de fans in twee kampen te delen: één deel vindt het allemaal geweldig want het is Steven Wilson. En een ander deel vindt het allemaal k*t want het is Steven Wilson.

'Don’t Lose Hope…' zingt Steven in Rock Bottom. Nou, na het beluisteren van The Harmony Codex ben ik in ieder geval hoopvol dat hij met The Future Bites rock bottom heeft geraakt. Dit nieuwe album klinkt weliswaar onevenwichtig, maar bevalt weer een aantal nummers waarop Steven Wilson laat horen een een uitstekend liedjesschrijver te zijn, zoals What Life Brings, Beautiful Scarecrow en Rock Bottom. Ook mijn proghart klopt weer bij het prima Impossible Tightrope.

Helaas staat er ook een boel geneuzel op dit album, waar het vooral draait om synthgeluiden, effecten en soundscapes. Op Time Is Running Out kan ik dat nog wel waarderen omdat het in basis ook een goed nummer is, maar Inclination, Economy Of Scale en het titelnummer had Steven best achterwege mogen laten. Dan had dit album bij mij een solide 4 sterren gekregen. Nu blijf ik steken bij een krappe 3,5 sterren.

Gisteren mocht ik samen met een kleine honderd man het album met de bijbehorende film beluisteren in EYE. Een mooie ervaring om zo voor het eerst in volle concentratie voor het eerst een album tot me te nemen. Zeker als het album ook nog eens een van de betere werken van Steven Wilson sinds HCE blijkt. Vooral Objects Outlive Us laat een diepe indruk achter op me na de eerste luisterbeurt. Een sfeervol nummer dat klein begint en uitgroeit tot een geweldig gelaagd prognummer dat afsluit met een fenomenale gitaarsolo.

Het titelnummer heeft nog wat meer tijd nodig om te landen. Het komt wat moeizaam op gang in het deel Perspective met veel gesproken woord, maar daarna ontvouwt zich een nummer dat mij regelmatig terug doet denken aan Porcupine Tree's album Lightbulb Sun.

Waar ik door het voorgaande album van SW vanaf minuut 1 werd gegrepen door de muziek is dit op To The Bone voor mij nog zeker niet het geval. Deze plaat heeft bij mij de nodige luisterbeurten nodig gehad om te landen, om uiteindelijk tot de conclusie te komen dat ook op ITB weer fantastische muziek staat.

De pop-invloeden zijn helaas wel minder aan mij besteed. Permanating had van mij achterwege mogen blijven en The Same Asylum... komt ook pas in het tweede deel goed op gang en zo zijn er nog wat momenten waarop de pop-invloeden zich teveel laten gelden naar mijn smaak. Desondanks blijft er genoeg te genieten over.

Vooralsnog een 3,5* die neigt naar een 4*.

Omdat ik dit album In diverse jaarlijsten voorbij zie komen heb ik deze ook maar eens een paar luisterbeurten gegeven.

Epische black metal met Bathoriaanse sfeer, daar kan ik doorgaans wel wat mee. Stormkeep weet wat dat betreft een overtuigend geluid neer te zetten.

De lange nummers missen wat mij betreft wel de afwisseling om gedurende de hele speeltijd te boeien. De afwisseling zit hem vooral in het in verschillende tempo’s herhalen van de thema’s.

Als ik één woord zou moeten gebruiken om Embrace The Storm te omschrijven, dan is het ‘degelijk'. De nummers zitten prima in elkaar, Marcella Bovio zingt prima en ook de instrumentalisten kwijten zich prima van hun taak.

Helaas zijn de nummers niet zo heel spannend en dat maakt dit album best wel een lange zit, ondanks dat dit het kortste album is tot nu toe. Tijdens Deceiver, delen van Haunted, Wherever You Are en het titelnummer veert het album een beetje op. Verder is dit album niet slecht, maar weinig bijzonder.

1. Ayreon - Into The Electric Castle
2. Ayreon - The Human Equation
3. Star One - Space Metal
4. Ayreon -The Dream Sequencer
5. Ayreon -Flight Of The Migrator
6. Ayreon - Actual Fantasy
7. Ayreon - The Final Experiment
8. Ambeon - Fate Of A Dreamer
9. Stream Of Passion - Embrace The Storm

Klassieke epic doom metal naar het recept van Candlemass, dat is wat Stygian Crown laat horen op Funeral For A King. Wel voert de band andere stijlelementen om een eigen twist aan het geluid te geven. Het riffwerk is zwaarder en gelardeerd met riffs die bij een deathmetalband als Autopsy niet zouden misstaan. De harmonieën in de zang doen me in de verte denken aan Uriah Heep.

Zangeres Melissa Pinion galmt er lustig op los. Haar stem klinkt krachtig, maar soms een beetje onvast in toonhoogte. Dat is overigens niet heel storend en heeft mijn voorkeur boven digitaal strak getrokken zangpartijen.

Circling From Above is na het uitstekende The Mission en het al even sterke Crash of the Crown het derde album sinds de herstart van Styx. En voor de derde keer op rij leveren de heren een bijzonder overtuigende plaat af.

De opening is luchtig en bijna Floydiaans van sfeer, met het titelnummer en het daaropvolgende Build and Destroy, die beide subtiel refereren aan de progressieve kant van de band. Tegelijk blijft het onmiskenbaar Styx: melodieus, rijk gearrangeerd en gedragen door de kenmerkende samenzang. Waar de vorige albums nog enkele stevige uitschieters kenden (Radio Silence, Save Us From Ourselves), kiest Circling From Above vaker voor een lichtvoetiger, poppier benadering. Toch wordt er her en der nog flink gerockt, zoals op King of Love en It’s Clear, al blijft het allemaal net wat ingetogener.

Dat klinkt misschien als kritiek, maar het is vooral een compliment: Styx laat horen ook in deze fase van hun carrière nog te willen evolueren. Circling From Above is opnieuw een sterk album, waarop de band niet teert op oude glorie, maar blijft zoeken naar nieuwe invalshoeken binnen hun vertrouwde geluid.

Op 'The Mission' liet Styx horen haar topvorm weer gevonden te hebben. 'Crash Of The Crown' laat horen dat ze deze vorm heeft weten vast te houden. Het album staat weer boordevol mooie melodieën en zanglijnen die nergens uitgemolken worden. Geen overbodige herhalingen waardoor de nummers kort en bondig blijven. Dat zorgt er mede voor dat je dit album wilt blijven draaien. Het album mist een absolute knaller zoals 'Radio Silence' op het voorgaande album, maar kan zich in de breedte zeker meten met 'The Mission'.

De afgelopen dagen heb ik dit album na lange tijd een aantal malen gedraaid en kom tot de conclusie dat mijn score van 3,5 sterren toch vooral representatief is voor kant A, dat met nummers als Lorerei en Mother Dear toch een beetje flets afsteekt bij kant B. Midnight Ride begint al lekker, maar het zijn Born For Adventure en het magistrale Suite Madame Blue dat tot het beste werk van de band horen. Overigens opvallend hoeveel gelijkenis de akoestische gitaarpartij gelijkenis vertoont met Since I've Been Loving You van Led Zeppelin.

Het debuut van Suicidal Tendencies was weliswaar prima, maar met de komst van Rocky George kreeg het geluid van ST een flinke upgrade. Daarom kan ik dit album beter waarderen dan het debuut. Enige missers op dit album zijn A Little Each Day (zang opgenomen in de badkamer?) en de bonustrack Human Guinea Pig. Verder is het een heerlijke energieke plaat!

Sullen – Nodus Tollens – Act 1: Oblivion | Zware Metalen - zwaremetalen.com

Het gebeurt helaas niet zo vaak meer dat een promo van een voor mij onbekende band mij weet te verrassen. Meestal betreft de muziek een variatie op een thema dat al zo vaak gespeeld is. Het Portugese Sullen is hier een uitzondering op. Niet dat de band iets compleet anders laat horen, maar de groep gooit niet de meest voor de hand liggende invloeden bij elkaar om tot een toch redelijk eigenzinnig geluid te komen.

Openingsnummer The Prodigal Son geeft direct bloot wat dit album te bieden heeft. Na een sterk gezongen meerstemmig a capella intro dendert een logge dissonante riff door de speakers. Het duurt vervolgens niet lang voordat zanger David Pais zijn cleane stem verruilt voor een raspende grunt. Het nummer kent geen typische structuur maar blijft gebaseerd op één riff die continu van patroon verandert en de spanning van dit nummer opbouwt, om opeens plaats te maken voor cleane gitaren die de zalvende stem van Pais naar het einde van het nummer begeleiden.

Sullen laat op dit album invloeden van bands als Alice In Chains, Periphery en Opeth moeiteloos samenvloeien in hun progressieve metal. Daarbij weet de band de nummers continu interessant te houden doordat de songstructuren zelden in herhaling vallen, riffs continu lijken te evolueren en van patroon veranderen. Dit maakt dat Nodus Tollens – Act 1: Oblivion geen album is dat je op de achtergrond draait, maar het liefst aandachtig met de hoofdtelefoon op tot je neemt.
Een van de hoogtepunten van dit album is Acheronta Movebo, een nummer dat opvalt door de wat meer conventionele opbouw en de overduidelijke Alice In Chains-invloeden. Daar tegenover staat het brute Memento, dat bol staat van de zware riffs en met imposante drumpartijen naar een hoger plan wordt gemept door Marcelo Aries.

Ten slotte een punt van kritiek. Met 33 minuten is Nodus Tollens – Act 1: Oblivion geen bijzonder lang album. Met Soul Interrupted en The After gaan meer dan vier minuten verloren aan instrumentale niemendalletjes. Als dan de laatste twee minuten van afsluiter Fail-Safe ook nog eens bestaan uit oninteressante soundscapes blijft er effectief maar een klein halfuur aan muziek over. Een verrassend goed halfuur, dat dan weer wel!

Score: 81/100

Het Grieks Sunburst speelt progressieve power metal die dankzij de gitaarriffs bij tijden erg doet denken aan Symphony X. In de opbouw van de nummers kiest de band echter een directere, meer songgerichte benadering. Wat dat betreft zit de band muzikaal meer in het straatje van Evergrey en Kamelot. De stem van zanger Vasilis Georgiou klinkt in bereik en klankkleur enorm op Roy Khan, wat de referentie met Kamelot nog eens versterkt.

Ondanks dat het geluid van de band zoveel bekende invloeden kent, heeft geeft de band er op Manifesto wel een eigen draai aan. Sterke composities met veel melodie en een vlekkeloze uitvoering.

Bernt Fjellestad, tegenwoordig vocalist bij In The Woods..., zingt op deze plaat van Susperia. En omdat ik erg enthousiast ben over zijn kunsten bij zijn huidige band, ben ik in zijn verleden gaan duiken. En dat levert met The Lyricist een uitermate geslaagde kennismaking op. Susperia speelt een strak afgemeten mix van thrash, black en death metal waarover Fjellestad zijn arsenaal aan keelgeluiden laat horen. De muziek ligt lekker in het gehoor, is weliswaar iets te plat geproduceerd, maar biedt veel variatie.

Na het magnifieke The Morning Never Came weet Swallow The Sun met de opvolger niet datzelfde niveau te halen op Ghosts Of Loss. Dat zegt vooral iets over het niveau van het debuut, want deze tweede plaat klinkt uitstekend. Ghost Of Laura Palmer is mijn absolute favoriet maar ook het meeslepende The Giant en Fragile behoren tot het beste dat deze band heeft uitgebracht. De rest van de plaat is overigens ook zeer de moeite waard.

Score: 84/100

Voor de derde keer op rij weet Swallow The Sun een topplaat te uit te brengen. Stukje bij beetje wordt er aan het geluid van de band geschaafd en worden er nieuwe elementen aan de sound toegevoegd, met name op gebied van de zang. Op sommige nummers wordt het gaspedaal wat verder ingetrapt, wat de afwisseling ten goede komt. Waar voorganger Ghost Of Loss net niet kon tippen aan het niveau van de weergaloze debuutplaat, weet de band die plaat met Hope zelfs te overtreffen.

Score: 90/100

Ik keek erg uit naar dit album van Swallow The Sun en op voorhand had ik al een plaatsje gereserveerd voor dit album in mijn jaarlijstje. Na twee luisterbeurten kan ik wel redelijk stellig zeggen dat er dit jaar genoeg albums zijn uitgekomen die meer aanspraak maken op dat plaatsje.

Moonflowers is geenszins een slechte plaat, maar binnen de magistrale discografie van de band is dit misschien toch wel het minste album dat de band uitbracht. Dat is vooral te danken aan het tweede deel van dit album, dat teveel voortkabbelt. Zelfs de geweldige zang van Cammie Gilbert kan het matige All Hallow's Grief niet redden, The Void is ronduit saai en de sterke momenten in The Fight Of Your Life wegen bij lange na niet op tegen de zwakke passages. Afsluiter This House Has No Home zorgt nog voor wat opschudding op het einde.

Gelukkig staan er op het eerste deel ook nog een aantal prima nummers. Met name de openingstrack en Woven In Sorrow zijn krakers van jewelste, maar eigenlijk zijn alle nummers van de eerste plak vinyl prima te noemen en voorkomen ze dat dit een zesjesplaat wordt.

Score 70/100

Ik hoop het wel…. Want al moet ik bekennen dat het eindresultaat me nog best meevalt, hoop ik dat de band inziet dat Shining niet de beste kant van de band laat horen. Het poppy geluid van dit album doet me denken aan de laatste worp van Katatonia, maar dan minder sterk in uitvoering.

Tegelijk heb ik waardering voor het feit dat de band probeert andere paden te bewandelen. De nummers van Shining zijn wat compacter, opgewekter en pakkender dan we van de band gewend zijn. Het is helaas de te gelikte productie die de ziel uit de nummers haalt en alles gladstrijkt. Jammer, want dit album heeft best potentie.

Ik heb Swallow The Sun leren kennen via het drieluik Songs From The North. De opvolger When A Shadow…. blijkt wederom een voltreffer te zijn en is voor mij het startsein om de rest van de discografie ook op vinyl in hij te halen.

Inmiddels heeft het debuut van Swallow The Sun diverse rondjes gedraaid in huize Namsaap. Wat een fenomenaal album is dit zeg! Intense grunts, zware riffs en epische melodieën. Deadly Nightshade en Silence of the Womb zijn op dit album iets mindere nummers maar op de overige zes nummers is het niveau ongekend hoog, met het afsluitende titelnummer als favoriet.

Score: 88/100

Wederom een heerlijk album van Swallow The Sun, met name op het titelnummer en Stone Wings stjigt het niveau weer naar grote hoogten. Het niveau van Songs Of The North wordt niet altijd gehaald. Daarvoor mist de plaat af en toe net de scherpte van de voorganger. Dat gemis komt voor mijn gevoel vooral doordat de gitaren te ver achterin de mix staan.

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.



In tegenstelling tot de rest hier, geniet ik nog steeds erg van dit album.

Score: 81/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl

Naar aanleiding van diverse positieve recensies van dit album en het feit dat dit album her en der in jaarlijsten opduikt heb ik dit album toch maar eens opgezocht.

De progressieve death-/post-/psychedelic metal doet denken aan een band als Tribulation, maar weet me minder te raken dan die band. Sweven brengt interessante en goed klinkende ideeën, maar de uitwerking kan soms nog wat beter en mist focus waardoor de lange nummers niet altijd blijven boeien. Toch heeft het album een zekere aantrekkingskracht waardoor ik het zeker vaker zal luisteren. Misschien stel ik dan mijn score wel bij. Voor nu blijf ik hangen op 3,5 sterren.

Het is zo langzamerhand tijd om de eindejaarslijst op te maken. Daarom luister ik alle 2022-releases die ik in huis heb gehaald nog eens om het gehoor op te frissen en te zien óf en waar ze op mijn jaarlijst eindigen.

Dit album is een aangename kennismaking geweest met Sylvaine, al moet ik een half jaar na aanschaf bekennen dat het album niet echt wil beklijven. Uitzondering is ‘ Nowhere, Still Somewhere’ met een schitterend refrein.

Score: 70/100

1. Wilderun - Epigone (96)
2. Elder - Innate Passage (91)
3. Disillusion - Ayam (90)
4. Star One - Revel In Time (88)
5. Allegaeon - Damnum (87)
7. Persefone - Metanoia (86)
7. Lalu - Paint The Sky (85)
7. Cult Of Luna - The Long Road North (85)
9. 40 Watt Sun - Perfect Light (84)
9. Watain - The Agony & Ecstasy of Watain (84)
9. Arð - Take Up My Bones (84)
12. Dark Funeral - We Are The Apocalypse (83)
13. Voivod - Synchro Anarchy (82)
13. Darkest Era - Wither On The Vine (82)
14. Guild Of Others - Guild Of Others (80)
16. Amorphis - Halo (78)
16. Jethro Tull - The Zealot Gene (78)
16. Shape Of Despair - Return To The Void (78)
19. Toundra - Hex (77)
20. Jonas Lindberg & The Other Side - Miles From Nowhere (74)
20. Eight Bells - Legacy Of Ruin (74)
---. Big Big Train - Welcome To The Planet (73)
---. Sarcasm - Stellar Stream Obscured (70)
—-. Sylvaine - Nova (70)
---. The Offering - Seeing The Elephant (64)

Ik heb Iconoclast lange tijd een mindere plaat in het oeuvre van Symphony X gevonden. Het bandgeluid transformeerde na V: The New Mythologie Suite naar een meer powermetalgeluid, indertijd niet bepaald een favoriet genre van mij. Ook ging Russell Allen wat anders zingen, iets wat zijn geluid niet ten goede kwam. De transformatie kwam in mijn beleving tot een dieptepunt met Iconoclast.

Ik merk dat ik 12 jaar later dit album een stuk beter kan waarderen, iets wat ongetwijfeld ook heeft te maken met mijn veranderende attitude jegens het powermetal-genre. Ondanks de afwisseling in de nummers is het wel een hele zit om deze tour-de-force ineens tot je te nemen.

Vandaag heb ik mijn platencollectie verrijkt met een eerste persing van dit album om deze vervolgens de rest van de dag helemaal grijs te draaien (of roze in dit geval). Dit was voordat Underworld uitkwam altijd mijn favoriete SX-album.

Die status heeft het vooral te danken aan de zang van Russell Allen op dit album, die zijn stem enorm veelzijdig gebruikt en nog niet zo 'gritty' zingt als op Iconoclast. Mooie voorbeelden daarvan zijn het titelnummer en The Walls Of Babylon.

The Odyssey was (samen met Iconoclast) een van de mindere albums van deze band uit mijn collectie (heb de eerste drie niet). Het zijn dan ook twee albums waarop de band een wat hardere lijn aanhoudt en waarop Russel Allen wat agressiever zingt.

Nu ik dit album vandaag na lange tijd weer eens opleg moet ik bekennen dat het album me toch prima bevalt. Weliswaar is Wicked een erg matig nummer, maar voor de rest haalt de band een uitstekend niveau. Hoogtepunten zijn wat mij betreft Inferno, King Of Terrors en het magistrale titelnummer, dat mijn score flink omhoog trekt.

score: 83/100