Prettige plaat die een fijne afwisseling vormt op mijn doorgaans metalen muziekdieet. De mooie synthklanken, de productie... het spreekt me zeker aan. Na 42 minuten merk ik echter wel dat ik weer toe ben aan rauwe en minder gepolijste muziek.

Soen zet de lijn van de vorige albums prima voort met Imperial en weet het geluid van de band nog verder te verfijnen. De productie is wat scherper dan het voorgaande werk waardoor met name het gitaargeluid wat dominanter klinkt dan voorheen. Dit gaat een beetje ten koste van de ruimte voor de basgitaar, al zal de stijl van spelen van de (wederom) nieuwe bassist daar ook debet aan zijn.

De hoofdrol is net als bij de vorige albums weggelegd voor zanger Joel Ekelöf. De beste man blinkt niet uit veelzijdigheid en heeft geen enorm bereik. Zijn zeggingskracht en mooie klankkleur zijn zijn sterke troeven en die kaarten speelt hij op Imperial nog vaker uit.

Ik zet met vier sterren de lijn van mijn beoordelingen voort...

Met 'Lykaia' laat Soen alweer het derde werkstuk op de wereld los. Met elke release ontwikkelt de band zich op positieve wijze. Ten opzichte van het vorige album is er één belangrijke wijziging in de line-up. Marcus Jidell is op gitaar de opvolger van Joakim Platbarzdis en is een duidelijk verrijking voor de band met zijn smaakvolle gitaarspel, iets wat hij ook bij Avatarium laat horen en eerder bij o.a. Evergrey.

Op 'Lykaia' neemt Soen weer wat meer afstand van het geluid van Tool, waar men veel mee vergeleken wordt. De invloeden van Opeth, de andere vergelijking die vaak gemaakt wordt, lijken daarentegen soms duidelijker aanwezig. De riffs in Orison lijken zo uit de pen van Akerfeldt te komen (weliswaar ten tijde van Ghost Reveries of Blackwater Park).

Het mag de pret niet drukken. Soen levert het beste album uit hun carrière af en met Lucidity ook hun meest indrukwekkende nummer.

Is dan alles hosanna? Nee, de LP lijkt wat hard gemastered en laat wat dynamiek verloren gaan. Het is een een klein smetje op een prachtig album maar staat wel een maximale score in de weg.

Beoordeling: 4,5

Waar Soen dankzij hun vroege albums nogal eens werd afgeschilderd als een Tool- of Opethkloon, weet de band per album meer een eigen geluid te ontwikkelen en slijgt het niveau van hun albums.

Memorial is het eerste album waarbij deze stijgende lijn wordt onderbroken. Niet dat dit een matig album is -in tegendeel - maar het eigen geluid dat de band heeft ontwikkeld, begint Soen op Memorial een beetje tegen te werken. De songstructuren beginnen een beetje als een herhalingsoefening aan te voelen en sommige ritmepatronen komen wel erg vaak terug.

Tegelijk klinkt de band wel wat agressiever dan op recent werk, waardoor dit album in zekere zin ook weer een eigen gezicht krijgt. De nummers klinken ook wat vlotter. Al met al is Memorial een prima album dat nog wel de nodige rondjes zal draaien hier, maar het is hoorbaar dat het geluid van deze band een nieuwe inpuls kan gebruiken.

Heel herkenbaar.... Ik heb de eerste ronde erop zitten. Het is dat ik weet dat ik het nieuwe album van Soen heb opgelegd, maar dit is wel erg Memorial deel 2. Bij dat album schreef ik al dat de band wel een nieuwe impuls kan gebruiken om de sleur te doorbreken.... Ze hebben het niet gelezen .

Dit album luisterde ik ten tijde van de release op mp3 en ondanks dat ik erg gecharmeerd was van deze band heb ik nooit de moeite genomen deze fysiek in huis te halen. Gisteren kwam ik deze persing tegen in de platenbakken en heb ik dat eindelijk rechtgezet.

Het is een genot om deze melodieuze doom metal weer te horen en vooral om de stem van Rob Lowe weer te horen. Het prijsnummer wat mij betreft is het plechtige Tomorrow's Dead. Wat een pracht!

Het wordt tijd om me eens opnieuw in de discografie van deze band te verdiepen.

Sympathieke plaat van deze Amerikanen. Net als een aantal anderen hier ken ik de band vooral dankzij Rob Lowe, zanger op enkele van de sterkere Candlamass-albums.

Dit debuutalbum zit ook wel een beetje in Candlemass-hoek en dat bevalt me prima. Qua songwriting kan de band nog niet tippen aan het Zweedse voorbeeld en ook qua uitvoering rammelt het soms een beetje. Dan doel ik vooral op de drums. Toch heeft dit album een zeker charme. Rob Lowe laat hier al horen een talentvolle zanger te zijn en het gitaarspel is bij tijden erg genietbaar.

Prijsnummers zijn Destiny Falls To Ruin, Transcending Sentinels en Where Angels Dare to Thread. Op andere nummers hoor je de potentie, maar komt het er soms nog wat magertjes uit. White Ship bijvoorbeeld, begint wijfelend maar vanaf de versnelling transformeert dit nummer naar een erg puik nummer. Tegelijk is deze versnelling wel een treffend voorbeeld van de ‘rammelende’ drumpartijen die af en toe voorbij komen.

Ondanks de tekortkomingen op dit album, kan ik erg genieten van dit album. Waar veel bands in de jaren ‘90 kozen voor een droge productie, klinkt dit album nog typisch jaren ‘80 dankzij de overdaad aan reverb. Alle instrumenten zijn in de mix prima te horen en ondanks dat de drums soms wat wijfelend klinken, prefereer ik dat boven de hedendaagse producties waar de drumpartijen chirurgisch strak getrokken worden.

Als ik dit album in 1991 had leren kennen had ik hier wellicht een hogere score aan gegeven. Nu kom ik op een prima 3,5 sterren.

Solstafir heeft geprobeerd met Hin Helga Kvöl een bondiger album te maken met kortere nummers. Dat is gelukt, maar ik had liever gehad dat ze een beter en gebalanceerder album hadden gemaakt. Na de eerste luisterbeurt was ik erg teleurgesteld en wilde ik dat album al nomineren voor de verkoop.

De soep wordt uiteindelijk niet zo heet gegeten, want na een tijdje met dit album gespendeerd te hebben hoor ik toch genoeg lichtpuntjes. Het is vooral de lappendeken op kant A die me matig geboeid kan houden. Het album begint OK met het new-wave-achtige Hún Andar, vervolgt sterker met het titelnummer dat teruggaat naar Sólstafir oude stijl, om daarna een gedrocht van een nummer te serveren in de vorm van Blakrakki. Sálumessa kan de meubels op kant A niet redden.

De keerzijde lijkt met dezelfde kommer en kwel te beginnen. Vor Ás begint niet sterk, maar als de rock 'n' roll in het tweede deel van het nummer begint, begint ook mijn waardering voor hetgeen de band op de rest van dit album biedt. Daarna is het vooral het postmetalgeluid dat de boventoon voert en daarin is de band mijns inziens het beste.

Score: 69/100

Namsaap's Top 20 van 2024 - MusicMeter.nl

Saaie, lichtvoetige postrock die zich grotendeels op één tempo afspeelt. De hijgerige zang is het grootste struikelblok, maar ook met betere zang beteijfel ik of dit album de moeite waard is.

Met The Sun brengt Somali Yacht Club een aangename mix van post-rock en psychedelica. De Oekraïense band kiest op dit album voor een warm, dromerig geluid waarin trage opbouw, subtiele gitaarlagen centraal staan. Het album heeft een vloeiend karakter en leunt op sfeer in plaats van op spanning of verrassende wendingen. Hoewel het geheel nergens écht uit de bocht vliegt is The Sun wel een plaat die prettig klinkt.

Mijn review op Zware Metalen:

In 2017 debuteerde Sons Of Apollo, de groep rond Mike Portnoy, Derek Sherinian, Billy Sheehan, Ron ‘Bumblefoot’ Thal en Jeff Scott Soto, met het indrukwekkende album Psychotic Symphony. Dat album stond vol met progressief getinte stevige hardrock die bij veel luisteraars direct de vergelijking met Dream Theater deed opkomen. Niet geheel onterecht, aangezien het kenmerkende drumwerk van Portnoy en het uit duizenden herkenbare keyboardgeluid van Sherinian deed terugdenken aan het album Falling Into Infinity. Waar Dream Theater zich echter aan meer progressieve songstructuren waagt, houdt Sons Of Apollo de nummeropbouw toch een stuk eenvoudiger, alle instrumentale krachtpatserij ten spijt.
Zoals de hoes van MMXX qua opzet grote gelijkenissen vertoont met die van het debuut, zo is het album muzikaal ook een voortzetting daarvan. Het bandwapen is wat gepolijst en opgepoetst en dat geldt ook voor het bandgeluid, dat ten opzichte van Psychotic Symphony wat gladder en minder ruw klinkt.
Het album opent sterk met Goodbye Divinity, dat opvalt door het sterke refrein waarin de AOR-invloeden duidelijk aanwezig zijn. Dat geldt ook voor het navolgende Wither To Black, dat qua groove wel een beetje doet denken aan Extreme in betere dagen. Op het ruige, industrieel aandoende Asphyxiation tapt de band uit een wat steviger vaatje. Mede door de sterke instrumentale secties is dit een van de hoogtepunten van de plaat. Een ander hoogtepunt is het aan de in juli 2017 overleden David Z (Adrenaline Mob, Trans-Siberian Orchestra). Op dit gedragen gespeelde nummer draait het niet om instrumentaal geweld, maar is er een glansrol weggelegd voor Jet Scott Soto.

Het vervolg van het album is helaas net van een iets minder niveau. King Of Delusion brengt te weinig om negen minuten lang te boeien, al is de Hammond-solo van Derek Sherinian er eentje om van te smullen. Ook Fall To Ascend en Ressurection Day klinken alleraardigst, maar kunnen niet tippen aan het eerste deel van het album. Afgesloten wordt met het 16 minuten durende New World Today. Hier krijgen alle bandleden nog eens uitgebreid de ruimte om hun kunnen te etaleren. Het is weliswaar indrukwekkend om te horen, maar als compositie schiet het nummer te kort om 16 minuten te rechtvaardigen.
Waar Sons Of Apollo de eerste helft van MMXX als een sterk collectief een gewonnen wedstrijd spelen, richten de muzikanten zich op het tweede deel teveel op de individuele acties, wat ten koste gaat van het resultaat.

Score: 77/100

Ik was al bekend met The Crowning Of The Fire King. Dat album kon mij prima bekoren en deze vind ik misschien zelfs een tandje beter. Wederom epische doom in de stijl van Black Sabbath ten tijde van Headless Cros en TYR. Zanger Anders Engberg, die ik ook nog ken van Section A, zingt fantastisch en heeft een stem die uitstekend aansluit bij deze muziek. Ook instrumentaal staat de band als een huis.

Mijn review op Zware Metalen

De geschiedenis van de Zweedse epische doomband Sorcerer start eind jaren ’80. Na twee prima demo’s in 1989 en 1992 valt de band uiteen. Zanger Anders Engberg duikt in de jaren daarna op in diverse bands waaronder Lion’s Share en Section A. Ook is hij nog even keyboardspeler en achtergrondzanger van de liveband van Tony Martin, wiens stem hij zo goed benadert. Bassist Johnny Hagel gaat aan de slag bij Therion, en drummer Richard Evensand komen we onder andere tegen op de drumkruk bij Therion en Soilwork. Van beide gitaristen wordt niets meer vernomen op muzikaal vlak.

Sinds 2010 zijn Engberg en Hagel, aangevuld met vers bloed, weer actief onder de naam Sorcerer en komt in 2015 eindelijk het machtige debuut In The Shadow Of The Inverted Cross uit, in 2017 gevolgd door het nog sterkere The Crowning Of The Fire King. Op beide albums laat de band doom metal horen die sterk refereert aan Black Sabbath ten tijde van Headless Cross en TYR.

Op Lamenting Of The Innocent verwelkomen we oude bekende Richard Evensand na 28 jaar terug op de drumkruk. Veel invloed op het geluid lijkt het niet te hebben, want na een intro start het album vertrouwd met het, voor Sorcerer-begrippen, uptempo nummer The Hammer Of The Witches waarin alle elementen die de vorige albums zo sterk maakten wederom rijkelijk aanwezig zijn.

Het titelnummer is er weer zo een waarvoor het woord episch is uitgevonden! Het tempo gaat flink terug en in een kleine negen minuten bouwen de heren dit nummer uit van een bescheiden ballad tot een machtig doomepos. Hier horen we ook wat nieuwe nuances in het geluid van de band. Door het bescheiden gebruik van toetsen en warme achtergrondzang in het refrein krijgt het nummer meer gelaagdheid. In het tweede deel van het nummer komen zelfs even grunts voorbij.

Middels de midtempo headbanger Institoris kunnen we even de nek losmaken, waarna de band ons met Where Spirits Die andermaal trakteert op een geweldig epos, vol met krachtige zanglijnen en prachtige melodieuze (twin)solo’s. Het is dit soort nummers waar de band op zijn sterkst is.

We mogen bijkomen op Deliverance, een akoestisch tussendoortje waar Engberg op zang wordt vergezeld door Johan Langqvist (Candlemass). Het is vanaf dit nummer dat het album een beetje inkakt. Age Of The Damned is een degelijk nummer, maar haalt het niveau van het eerste deel van het album niet. Gelukkig is het dipje van korte duur want vanaf Condemned is het weer genieten geblazen. Vooral het tweede deel waarin beide gitaristen excelleren op hun instrument is een lust voor het oor. Dance With The Devil kent in het refrein wat gotisch elementen die in de verte aan Moonspell doen denken en met Path to Perdition, dat vooral een zeer sterk tweede deel kent, wordt het album waardig afgesloten.

Sorcerer levert met Lamenting Of The Innocent voor de derde maal op rij een klapper van jewelste af. Anders Engberg zingt wederom de sterren van de hemel en ook het flitsende gitaarspel van Peter Hallgren en Kristian Niemann, dat regelmatig doet denken aan grootheden als Vinnie Moore en Marty Friedman, geeft dit album het extra’s dat nodig is om boven het maaiveld uit te steken. De strakke en heldere productie maakt het plaatje compleet.

Score: 87/100

Wederom een uitstekend album van Sorcerer dat aardig in het verlengde ligt van de vorige albums. De plaat opent sterk met Morning Star, dankzij een heerlijke opzwepende riff, sterk refrein en een flink portie bombast, inclusief koren en grunts. Na het eveneens sterke titelnummer en Thy Kingdom Will Come zakt de plaat een beetje in. De nummers daarna lijden een beetje teveel onder de toch wel wat formule-achtige songstructuren waardoor het wat eentonig en eenvormig wordt.

Bij The Underworld wordt pas weer een tandje bijgeschakeld en dat is wat mij betreft ook gelijk een van de sterkste nummers van de plaat. Break Of Dawn sluit de plaat waardig af.

Het iets mindere middendeel van dit album zorgt er wat mij betreft voor dat dit album niet kan tippen aan de erg sterke voorganger. Al met al scoort Reign Of The Reaper echter nog steeds een hele dikke voldoende.

Mijn review op Zware Metalen

Toen Richard Lagergren in 2012 de band Portrait verliet startte hij samen met de toenmalige tourdrummer van Portrait – Patrick Dagland – een nieuwe band. Richard had al een drietal nummers klaarliggen voor de band. Het gemis van een geschikte zanger zorgde er echter voor dat het materiaal op de plank bleef liggen. In 2015 werd in Oscar Carlquist (RAM) een zanger gevonden. Met hem werd alsnog een 3-track demo opgenomen die in 2016 uitkwam.

Twee jaar later is er deze demo – aangevuld met The Serpent Is Rising, een cover van Styx – heruitgebracht via High Roller Records. Qua stijl doet de band erg denken aan N.W.O.B.H.-bands als Diamond Head en Satan en ook de invloed van Mercyful Fate is nooit ver weg. Source tapt dus eigenlijk uit hetzelfde vaatje als Portrait en doet dat eveneens erg verdienstelijk. De drie eigen nummers zijn allemaal klassieke uptempo heavymetalnummers met prima gitaarwerk dat erg aan het duo Ramsey en Tippins van Satan doet denken. De cover van Styx is wat minder geslaagd.

Inmiddels is Oscar Carlquist weer vertrokken en werkt de band met een nieuwe zanger, bassist en een extra gitarist aan materiaal voor de eerste langspeler. Aankomende herfst zal de band de studio ingaan voor een 7-inch release, waarmee men de nieuwe zanger wil introduceren. Ik kijk er naar uit, want deze EP doet zeker naar meer smaken.

Tegenwoordig is Hasse Froberg zanger/gitarist bij The Flower Kings en maakt hij daarnaast verdienstelijk albums met HFMC. De muziek die hij tegenwoordig maakt staat ver van de muziek waarmee hij veertig jaar geleden zijn carrière begon.

Met Spellbound maakte hij melodieuze hardrock die aardig in elkaar stak, maar waarmee hij weinig opzien baarde. Het zit een beetje in de hoek van bands als Y&T (luister maar eens naar Crack Up The Sky) en landgenoten Europe. Vocaal klinkt Hasse zeker nog niet op zijn best, al is zijn zangprestatie hier niet slecht. Een aardig album om eens te luisteren, maar niet om vaker te draaien.

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Wat een knaller weet Spidergawd met hun achtste album af te leveren. De vroege periode waarin de band meer psychedelische rock speelde vond ik al erg sterk, maar sinds de band een meer directe rockbenadering kiest - sinds het vertrek van Bent Saether - speelt de band echt in zijn kracht. De toevoeging van Brynjar op gitaar een aantal jaren terug gaf nog eens een extra dimensie aan het indrukwekkende geluid van deze band.

Op From Eight To Infinity laat de band een energieke mix van rock & roll in de traditie van Motörhead en Thin Lizzy samenkomen met de Amerikaanse Arenarock van de jaren '80. Het levert wat mij betreft het beste album van de band tot nu op. Volgend jaar maart speelt de band in Groningen, Nijmegen en Haarlem. Grijp die kans aan, want live is de band nog veel indrukwekkender dan op plaat.

Score: 87/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl

Bij toeval maakte ik onlangs kennis met Spidergawd via de connectie met Motorpsycho. Een kennismaking die behoorlijk indruk maakte, vandaar dat ik via Stickman Records gelijk maar de hele discografie heb besteld op vinyl. Voor in de auto krijg je er dan ook nog een handig CD-tje bij.

Het eerste album van deze noren laat een lekker gruizig stonerrockgeluid horen met her en der wat jazz en proginvloeden.

Het album gaat lekker van start met 'Into Tomorrow'. Dit nummer swingt echt als een dolle, niet in de laatste plaats door de sterke troef van deze band, de baritonsaxofoon! Op het navolgende 'Blauer Jubel' horen we een meer funky feel en veel Hendrix-invloeden. Erg fijn.... Eerste hoogtepunt van kant A is 'Master Of Disguise'. Op dit nummer trappen de heren het gaspedaal wat verder in. Een verslavende rocker, dit nummer. Het nummer 'Southeastern Voodoo Lab' kan me iets minder bekoren en sluit kan A af.

Kant B opent met het ruim 14 minuten durende 'Empty Rooms'. Wat begint met een lang instrumentaal stuk waarin de saxofoon een hoofdrol speelt ontwikkelt zich tot een geweldig nummer dat uitmond in een finale jam. In het afsluitende 'Million $ Somersault' klinkt Spidergawd als een combinatie van The Doors en Rival Sons. Een mooie afsluiter die doet snakken naar meer. Gelukkig heb ik nog 2 LP's te gaan.

Hoogtepunten: 'Master Of Disguise' en 'Million $ Somersault'

Dieptepunten: 'Southeastern Voodoo Lab' is een wat minder nummer maar nog steeds van een prima niveau.

Conclusie: Een fantastisch debuut van deze band. De invloeden van andere bands zijn duidelijk hoorbaar dus de originaliteitsprijs verdient men wellicht niet maar de uitvoering is werkelijk subliem.

4****

Een nieuwe release van Spidergawd aan het begin van het jaar lijkt een zekerheidje te worden. We hebben er een maandje langer op moeten wachten dan gebruikelijk, maar sinds dit weekend draait de nieuwste worp van dit Noorse stoner/hardrock-collectief zijn rondjes op mijn draaitafel.

Ten opzichte van album III is er één personeeswisseling doorgevoerd in de band. Hallvard Gaardløs vervangt Bent Sæther, die de band wegens drukte met zijn andere band Motorpsycho heeft moeten verlaten. Veel invloed op de sound van Spidergawd heeft het niet. IV is het logische vervolg op III en laat wederom een vuige combinatie van stoner, hardrock en rock & roll horen die aangezet met de baritonsaxofoon van Snustad net even wat vetter klinkt. De heavy rock/metal invloeden zijn op sommige nummers iets duidelijker aanwezig dan in het verleden. Zo doet LouCille af en toe denken aan W.A.S.P. ten tijde van The Headless Childeren terwijl Heaven Comes Tomorrow in het eerste deel sterk refereert aan Motörhead en later weer aan Thin Lizzy. Met The Inevitable staat er ook weer een lange psychedelische track op de plaat.

De nieuwe Spidergawd is een feest der herkenning maar bevat genoeg verfrissende ingrediënten ten opzichte van eerdere platen. Ook het artwork is, net als alle eerdere releases, weer prachtig en komt prachtig tot z'n recht op de vinylhoes. Mijn versie is de limited edition op goudkleurig vinyl en het bandlogo op de PVC-beschermhoes in plaats van op de LP-hoes, wat het artwork nog meer echt aan doet.

Beoordeling: ****

Eindelijk heb ik deze parel aan mijn collectie toegevoegd. Ik heb het album al in geen 15 jaar gehoord gok ik, maar bij het het horen van de eerste tonen van deze CD na al die jaren klinkt de muziek nog beter dan ik me kan herinneren.

Wat mij betreft kan dit album zich zeker meten met A Social Grace en Control And Resistance. Technisch en compositorisch erg sterke nummers waarbij vooral het knorrende basgeluid van Nordberg opvalt en een extra dimensie aan het geluid geeft. Zanger Øyvind Hægeland is een 'acquired taste' en zit qua stemgeluid erg in de buurt van Buddy Lackey/Devon Graves.

Sterk album in het tech/progmetalgenre!

Op Progarchives is men erg positief over dit album, maar zoals zo vaak bij albums waar men daar positief is, vind ik het veel te belegen klinken. Degelijk, maar het raakt me niet. Daarbij klinkt het album productioneel ook niet heel goed. De zang staat ver voorin en laat dat nu niet het sterkste punt zijn van Dave Allen, de man achter deze 'band'.

Een ander zwak punt zijn de drums, die weliswaar best goed geprogrammeerd zijn, maar toch afbreuk doen aan het geheel.

Was het debuut van Spirit Adrift nog een een echt doomfeestje, op Curse Of Conception gaat het tempo voorzichtig iets omhoog en komen naast de Sabbath-invloeden ook steeds meer NWOBHM-invloeden naar boven. Het maakt dat dit album wat meer afwisseling kent.

Toch ontbreekt het op dit album aan iets om mij gedurende de hele speelduur van deze plaat geboeid te houden. Dat heeft onder andere met het vrij eentonige en soms wat valse stemgeluid van Nate Garrett te maken. Ook is de opbouw van de nummers nog wat voorspelbaar en tenslotte helpt de vlakke productie niet mee. Desondanks is de potentie van de band hoorbaar.

Daar ben ik deels wel mee eens. Enlightened In Eternity luistert als een bloemlezing uit het ouevre van Black Sabbath, Judas Priest, Iron Maiden en Metallica. Het is allemaal al eens gedaan en soms klinken de nummers wel erg naar hun voorbeelden (de riff van Stronger Than Your Pain doet bijvoorbeeld erg denken aan The Shortest Straw van Metallica).

De wijze waarop de invloeden samenkomen en de energie waarmee het uitgevoerd wordt maakt dat ik toch erg geniet van dit album. Spirit Adrift is wat mij betreft samen met Eternal Champion een van de leukere retro metalacts van dit moment.

Dit album werd door mij altijd gezien als het minste SB-album met Neal Morse, maar ik moet mijn mening toch herzien nu ik het album weer eens opzet. Met name Gibberish, Crack The Big Sky en The Healing Colors Of Sound zijn erg sterke nummers en in tegenstelling tot albums als V en Snow kent dit album eigenlijk geen zwakke broeders. The Distance To The Sun is ook een van de betere ballads die Neal schreef. Halfje erbij.

Na het vertrek van Neal Morse was het aan de andere bandleden, met behulp van songwriters Joe Boegehold en Stan Ausmus, om te laten zien dat Spock’s Beard ook zonder hem bestaansrecht had. Op Feel Euphoria is dat wat mij betreft ten dele gelukt.

Het vertrek van de songwriter Neal Morse zorgt in positieve zing voor een verfrissend geluid. Met name op Snow drukte Morse wel enorm een stempel op de nummers van Spock’s Beard en met zijn vertrek klinkt de band wat meer gefocused en directer en dat past goed bij deze versie van Spock’s Beard. Uitzondering is het epos A Guy Named Sid, waar men nadrukkelijk op zoek is naar een typische Neal Morse-compositie.

Het album start met de aardige, maar niet opzienbarende, rocker Onomatopoeia. Een vrij standaardnummer waar nieuwe frontman D’Virgilio nog niet helemaal uit de verf komt. Dan bevalt het afwisselende The Bottom Line me al een stuk beter. Nick komt echter het beste uit de verf op het meer ballade-achtige werk, zoals het door hemzelf geschreven Shinging Star (een van de beste nummers op deze plaat) en Ghost Of Autumn. Ook op de meer gedragen nummers zoals You Don’t Know komt hij uitstekend uit de verf. Dat Nick geen echter rockzanger is bewijst hij weer op Same Old Story, waar hij vrij krachteloos overkomt. En dat is jammer, want daardoor verliezen de steviger nummers toch een beetje hun glans.

Feel Euphoria is geen slecht album, maar de band is duidelijk nog zoekende. Hierdoor klinkt het album wisselvallig en met het titelnummer zakt de band zelfs flink door de ondergrens. Dankzij The Bottom Line, (delen van) A Guy Named Sid en Shining Star gaat dit album van een 3* naar een krappe 3,5*.

Mijn review op Zware Metalen

Toen Neal Morse in 2002 Spock’s Beard verliet om solo verder te gaan, was dat een fikse aderlating, getuige ook de albums Feel Euphoria en Octane die daarop volgden. Pas op het derde album met Nick D’Virgilio als zanger, leek de band enigszins hersteld. Toen Nick daarop vertrok was het de vraag of de band genoeg veerkracht had om zich opnieuw te herstellen van het vertrek van een frontman. Gelukkig bleek de komt van Ted Leonard een gouden greep en klonk de band weer bevlogen als in vroegere jaren.

Met Noise Floor is de band tot aan album nummer dertien en het derde album met Ted Leonard. Op dit album heeft Spock’s Beard duidelijk gekozen voor een wat directere aanpak in de composities. De prima eerste single, en openingsnummer van het album, To Breathe Another Day is hier al een duidelijk voorbeeld van. Het geluid is onmiskenbaar Spock’s Beard maar tegelijkertijd is dit rocknummer behoorlijk recht-door-zee.

Helaas blijkt het vuur op het navolgende What Becomes Of Me al snel gedoofd. De band klinkt hier behoorlijk gezapig en het nummer mist elke vorm van spanning. Als Somebody Home begint vrees ik even dat de gezapigheid aanblijft. Gelukkig wordt het nummer gered door het sterke refrein en de uitstekende zang van Ted Leonard. Helaas blijft het album daarna ietwat futloos. Niet dat het slecht is wat de heren laten horen, daarvoor heeft de band teveel klasse, maar adel verplicht. De band weet de luisteraar echter veel te weinig op het puntje van de stoel te krijgen. Waar de vorige twee albums vol stonden van sterke hooks en refreinen kabbelt Noise Floor teveel voort.

Als bonus krijgt de luisteraar naast het acht nummers tellende album Noise Floor ook nog een EP met vier nummers onder de titel Cutting Room Floor. Deze nummers liggen in het verlengde van de nummers op het hoofdalbum en hadden daar prima bij gepast.

De veerkracht die Spock’s Beard ten toon spreidt is bewonderenswaardig. Natuurlijk was er na Snow het vertrek van bandleider Neal Morse, waarna de band met Nick D'Virgilio op zang en geholpen door Joe Boegehold, die gaandeweg een grotere rol als schrijver op zich nam in de band, verder ging. Dat leverde een aantal aardige albums op. Met de komst van Ted Leonard en Jimmy Keegan begon de output van de band echt weer interessant te worden, tot het teleurstellende Noise Floor. Daarna werd het rustig rond de band en begonnen een aantal bandleden met Joe Boegehold de spin-off Pattern Seeking Animals.

Na zeven jaar heeft Ryo Okumoto, samen met Michael Whiteman (met wie hij ook zijn laatste solo-album schreef), de handschoen opgepakt en zes nieuwe nummers geschreven voor Spock’s Beard. De kern van de band bestaat, naast Ryo, nog steeds uit Alan Morse en Dave Meros met Ted Leonard op zang. Op de drums vinden we de - voor mij - onbekende Nick Potters.

Hij blijkt een fenomenale drummer te zijn en geeft op het openingsnummer gelijk zijn visitekaartje af. Wat een heerlijke groove en dynamiek! Een verademing na de toch wat meer rock-georienteerde stijl van Jimmy Keegan. Wat dat betreft sluit zijn stijl toch wat meer aan bij die van D’Virgillio.

De nummers zitten stuk voor stuk ook sterk in elkaar en laten de kenmerkende speelse stijl van de band en hun muzikanten weer ouderwets horen. Invisible is een geweldige rocker, Afourthoughts is sterke aanvulling in de ‘Thoughs’-suite en met het titelnummer staat er ook een sterke epic op dit album.

De productie van het album is in handen van Rich Mouser, die het album van een geweldig geluid voorziet. The Archaeoptimist een verrassend sterk album na het teleurstellende Noise Floor en laat horen dat de band nog springlevend is!

Score: 87/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl

Wat was Spock's Beard live toch geweldig vroeger! Deze CD bevat een liveopname uit 1995. De band speelt alle nummers van The Light en twee nummers van het nog te verschijnen Beware Of Darkness.
De heren klinken bevlogen en energiek en zetten geweldige versies van deze nummers neer.

Misschien is het mijn blijdschap omdat ik dit album eindelijk op vinyl heb gevonden en daarmee mijn vinylcollectie van Spock's Beard/Neal Morse compleet heb, maar het opnieuw luisteren van dit album stelt me toch wat milder dan 7 jaar geleden.

All On A Sunday zal nooit mijn favoriet worden en ook Goodbye To Yesterday gooit geen hoge ogen, maar de overige nummers varieren in niveau toch wel van prima tot sterk. Opener At The End Of The Day is een van de beste nummers van SB. The Great Nothing kent fantastische stukken, maar daar staat tegenover dat het door de abrupte overgangen (III - Comu Up Breathing) soms ook een gekunseld plakwerk lijkt. De apotheose van het nummer is wel grandioos!

Al met al een halfje erbij.

Mijn review voor Zware MEtalen

Het laatste Ayreon-album werd door de fans niet met onverdeeld enthousiasme ontvangen en achteraf bekent ook Arjen Lucassen zelf dat er wel wat aan te merken was op Transitus en dat hij wat goed te maken heeft met zijn fans. Het werd in zijn eigen woorden ‘tijd om de gitaar in te pluggen en vette riffs te spelen’. Dat betekent dus ook dat Star One weer van stal werd gehaald. Echter, omdat het niet mogelijk was om de originele cast (Floor Jansen, Dan Swano, Russel Allen, Damian Wilson) in zijn studio op te nemen, koos Arjen voor een andere aanpak. Geen dialoogzang, maar elk nummer werd ingezongen door één vocalist, zoals op Flight Of The Migrator van Ayreon. Net als de eerste twee albums onder de naam Star One, zijn de nummers van Revel In Time gebaseerd op films en series met dit keer het centrale thema tijd en tijdreizen. De albumtitel is een samenvoeging van ‘travel in time’ en ‘revel in your time’, een quote uit één van Arjen’s favoriete films Blade Runner.

Revel In Time mag dus gezien worden als een revanche op Transitus. Om te benadrukken dat het menens is, heeft Arjen Lucassen kosten noch moeite gespaard om een indrukwekkende line-up te verzamelen voor dit album. Doordat zo’n beetje elke hardrockmuzikant thuis duimen zat te draaien de afgelopen twee jaar kreeg hij het voor elkaar om meer dat dertig zangers en instrumentalisten voor dit album te verzamelen.

Brittney Slayes (Unleash The Archers) mag het album openen met Fate Of Man, een heerlijke powermetaltrack waar de voorliefde voor Rainbow vanaf spat. Het nummer is Brittney op het lijf geschreven en ze trekt werkelijk alle registers open om te laten horen waartoe ze in staat is. Michael Romeo (Symphony X) zorgt voor de kers op de taart middels een allesverzengende solo.

Op 28 Days (‘Till The End Of Time) gaat het tempo drastisch naar beneden. Hier doet de muziek eerder denken aan Tony Martin-era Black Sabbath. Tony Martin maakt weliswaar zijn opwachting op dit album, maar het is Russel Allen (Symphony X) die dit nummer verrijkt met zijn geweldige zang. Waar hij bij zijn broodheer de laatste jaren wat rauwer is gaan zingen, krijgen we hier zijn meer melodieuze stem weer te horen. Timo Somers, ex-Delain en zoon van Arjen’s vroegere bandmaatje Jan Somers, neemt een indrukwekkende gitaarsolo voor zijn rekening.

Michael Mills (Toehider, Ayreon) en Ross Jennings (Haken) zingen samen op Presience, het nummer dat qua stijl enigszins afwijkt van de rest en een wat meer progressieve inslag laat horen. Dat geldt zeker niet voor het heerlijke Back From The Past, dat de luisteraar terugvoert naar Rainbow ten tijde van Down To Earth. Het is Jeff Scott Soto die hier zijn fantastische stem aan leent en doet denken aan Graham Bonnet in zijn hoogtijdagen. Zijn bandgenoot bij Sons Of Apollo, Ron ‘Bumblefoot’ Thal doet ook mee en opent zijn indrukwekkende trukendoos tijdens de gitaarsolo.

Op veel van zijn Ayreon– en Star One-albums weet Lucassen wel een gastzanger(es) te presenteren die qua stijl op het eerste gehoor niet aansluit bij de muziek, maar die een verrassende prestatie laat horen. Op dit album is het zonder twijfel Brandon Yeagley (Crobot) die de grote verrassing genoemd mag worden. Het groovy midtemponummer Revel In Time werd op zijn stem geschreven en hij laat een sterke zangprestatie horen. Hij wordt op gitaar vergezeld door Adrian Vandenberg (Vandenberg, ex-Whitesnake), die te midden van alle gitaarshredders met zijn bluesy spel laat horen dat geweldig gitaarspel uit meer bestaat dan veel snelle noten spelen, al is hij zijn kenmerkende snelle legato-runs ook zeker nog niet verleerd. Most excellent!

The Year Of ’41 slaat niet op het geboortejaar van Joe Lynn Turner, al is hij inmiddels toch al een respectabele 70 jaar. Zijn stembanden zijn echter nog steeds vitaal, zoals hij hier laat horen. Qua hoogte heeft hij met de jaren een beetje moeten inleveren, maar op dit nummer wordt hij daarvoor in het sterke tweede gedeelte van het nummer geholpen door Will Shaw (ex- Heir Apparent, DeadRisen). Joel Hoekstra (Whitesnake) en Jens Johansson (oa Rainbow, Stratovarius)

Damian Wilson schittert op Bridge Of Life, een zwaar midtemponummer dat op zijn stembanden geschreven lijkt. Het contrast tussen de zware gitaren en de kristalheldere stem van Damian werkt geweldig en is van een totaal andere orde dan de donkere zang van Dan Swano op het opgewekte Today Is Yesterday.

Het is bijna twintig jaar geleden dat Floor Jansen en Joost van den Broek als jonge muzikanten met Arjen op tour gingen voor de Star One feat. Ayreon-tour. Floor Jansen is inmiddels frontvrouw van het grote Nightwish en Joost van den Broek is een veelgevraagd producer en arrangeur en inmiddels vaste collaborateur voor de liveshows van Ayreon. Op A Hand On The Clock komen beiden weer samen. De krachtige en dynamische zang van Floor tilt dit nummer echt naar een hoger niveau en Joost laat horen hoe je een Hammondorgel écht moet laten grommen en gillen in een voor hem zo kenmerkende orgelsolo.

John Jaycee Cuijpers (Praying Mantis) kwam voor de Ayreon Universe optredens in beeld als reddende engel nadat Russel Allen had afgezegd voor zijn deelname aan de liveshows. Jaycee bleek een waardig vervanger en ook de rol van Barbarian bleek op zijn lijf geschreven bij de Into The Electric Castle liveshows. Het haast logische gevolg is dat hij nu ook als zanger is vereeuwigd op een studioalbum van Lucassen. Hij zingt op het sterke Beyond The Edge Of Eternity.

Hét klapstuk van Revel In Time wordt voor het laatst bewaard. Lost Children Of The Universe is een tien minuten durend nummer van epische proporties en een van de beste nummers door Arjen Lucassen geschreven in de laatste jaren. Het nummer begint ingetogen met stemmige toetsen en Roy Khan (Conception, ex-Kamelot) die met zijn warme stem het nummer inleidt. De relatieve rust wordt abrupt onderbroken als een heavy gitaarriff de speakers uit hun kasten doet trillen. Als vervolgens het Hellscore Choir begint te zingen is de overtreffende trap van episch bereikt! Steve Vai speelt halverwege het nummer een solo van zo’n drie minuten die bijna een compositie op zichzelf is.

Heb je als luisteraar na dik zestig minuten nog niet genoeg gekregen van dit album? Geen probleem, op een tweede CD kun je het album nogmaals met andere zangers beluisteren. Aanvankelijk was het idee om het album met alle guide vocals uit te brengen, maar uiteindelijk heeft Arjen daarnaast nog een aantal zangers, waarvan Tony Martin (ex-Black Sabbath) de meest aansprekende naam is, uitgenodigd om andere versies in te zingen.

Natuurlijk gaat veel aandacht uit naar de indrukwekkende lijst met leadvocalisten en instrumentalisten, maar ook Marcella Bovio en Irene Jansen verdienen een groot compliment. Met hun achtergrondzang leveren zij een belangrijke bijdrage aan dit album en tillen zij menig refrein naar een hoger niveau. Ook Ed Warby is weer van de partij met zijn krachtige drumspel.

Na het beluisteren van Revel In Time durf ik wel te stellen dat Arjen Lucassen geslaagd is in zijn opzet om revanche te nemen voor zijn vorige album. De elf nummers zijn stuk voor stuk een lust voor het oor en zullen de fans van stevige, uit gitaarriffs opgetrokken hardrock zeker bekoren.