Serene,bijna sprookjesachtige plaat die best mooi is maar muzikaal toch beduidend minder interessant dan zijn voorganger Treasure.Liz Fraser zingt weliswaar weer de sterren van de hemel maar verder gebeurt er niet zoveel op Victorialand.Toch nog een ruime voldoende maar van een band als de Cocteau twins mag je meer verwachten.

Na het fantastische Lifers is Cody Jinks ruim een jaar later alweer terug met twee opvolgers terwijl ondertussen het toeren door de VS ook gestaag doorging.
11 Oktober verscheen met After the Fire het eerste resultaat en een week later volgde the Wanting.
Om met After the fire te beginnen,dat album ligt qua geluid en teksten in het verlengde van zijn voorganger,al klinkt hij in zijn geheel net wat meer ingetogen en muzikaal misschien iets breder.Dat komt bijvoorbeeld aardig naar voren in de prachtige ballads William and Wanda en Someone to You.
Samen met Ain't a Train en het titelnummer zijn dat voor mij toch wel de hoogtepunten van After the fire,al zit de rest daar niet ver achter.
Verder een prima en passende productie en ook vocaal lijkt Cody Jinks nog steeds te groeien,dus zijn nieuwe/aankomende status als topper in het outlaw country genre wordt met After the fire nog maar eens bevestigd.
Een dikke vier sterren.

Zonder twijfel één van mijn favoriete albums van dit jaar,deze Lifers,de nieuwe plaat van de uit Texas afkomstige country artiest Cody Jinks.Met zijn vorige,I'm not the Devil maakte hij ook al indruk (tussendoor nam hij nog een verrassend sterke versie op van Pink Floyd's Wish you were here) en dat hoge niveau trekt hij hier vrij moeiteloos door.Het beste vind ik hem nog te vergelijken met Jamey Johnson en Chris Stapleton,ook beide gezegend met een prachtige stem,als basis vrij traditionele country en toevalligerwijs ook in het bezit van een fikse baard.
Lifers valt vooral op door de bekende (qua onderwerpen), maar o zo goed verwoorde teksten,de best afwisselende,brede muzikale invulling en elf songs waar het vakmanschap vanaf druipt.En dat dit alles gezongen wordt door een krachtige,doorleefde en erg mooie stem helpt natuurlijk ook erg mee.
De prima single Must Be the Whiskey kende we al en daarnaast mag je ook Can’t Quit Enough,Holy Water en het titelnummer toevoegen als hoogtepunten van dit album.Het best heeft Cody Jinks echter tot het laatst bewaard met het briljante Head case.
Iets wat ook bijna voor de hele plaat geldt.

Over After the fire was ik al behoorlijk enthousiast maar,inderdaad het een week later verschenen the Wanting gaat daar nog overheen.Dat betekent dit jaar twee voltreffers voor Country zanger Cody Jinks en dat terwijl hij vorig jaar ook al met Lifers een klein meesterwerkje afleverde.
De uit Haltom city (voorstad Forth Worth) afkomstige Texaan is inmiddels al ruim tien jaar actief in de Outlaw country stijl (voorheen Trashmetal) en met het album I'm not the devil (2016) kwam uiteindelijk ook het succes en behoort hij ondertussen ook tot mijn favoriete zangers in het genre.
En gezien de kwaliteit van the Wanting zal dat voorlopig ook wel zo blijven.De plaat is enorm consistent wat betreft de songs,heeft een prima productie en met zijn teksten gaat de,weer erg sterk zingende Cody Jinks dieper dan ooit tevoren het persoonlijke gevoelsleven in,al dan niet autobiografisch.
Een ander positief kenmerk van the Wanting is dat hoewel het album eigenlijk een vrij conservatieve sound heeft het allemaal toch erg eigentijds klinkt.
Door de gelijkwaardigheid van de tracks is het bijna ondoenlijk uitschieters te noemen maar,voornamelijk op basis van hun teksten ga ik voorlopig voor Never Alone Always Lonely,A Bite of Something Sweet en Same Kind of Crazy as Me.
Fenomenaal album en zover ik het nu kan overzien mijn plaat van 2019.

Ik had deze al een hele tijd op de plank liggen maar Coil is echt zo'n band waar ik zin in moet hebben.Komt nog bij dat ik altijd weer teruggreep naar Horse rotorvator,het tweede album van het duo Peter Christopherson en John Balance (er zijn in het verleden overigens wel meer leden bij Coil betrokken geweest) wat ik destijds bij de release heb aangeschaft en op gezette tijden de laatste 33 jaar altijd ben blijven draaien.Tja de (meeste) albums van Coil hebben nu éénmaal de prettige bijkomstigheid dat ze vrijwel nooit gaan vervelen.Daarvoor is hun experimentele mix van industrial,electronic en psychedelica onder de noemer avant-garde gewoonweg te boeiend en intrigerend.
Nu is echter de tijd gekomen dan ik me onderhand eens aan de albums ga wagen waar ik niet of nauwelijks bekend mee ben en zonder speciale redenen is The Ape of Naples (toevalligerwijze ook nog hun laatste studio album) het eerst aan de beurt.
Na een week luisteren kan ik niets anders dan concluderen dat The Ape of Naples een waardig slotakkoord is voor het Londense tweetal.De elf songs zijn gevarieerd,erg sfeervol,getuigen van origineel muzikaal vakmanschap en als John Balance zijn vocalen inzet,wat niet elk nummer het geval is gaan die werkelijk door merg en been.Zoals in het manische I Don't Get It,ruim vijf minuten die me nog het meeste doen herinneren aan het werk uit hun begintijd.
Andere voorlopige hoogtepunten zijn de opener Fire of the Mind,het uiteindelijk briljante Tattooed Man,de fascinerende nachtmerrie It's in My Blood en de twee wonderschone tracks op het einde Amber rain en Going up.
Maar goed de platen van Coil kennende zullen de voorkeuren in de toekomst nogal ééns verschuiven en de waardering stijgen.
Een zowel ontzagwekkend als onheilspellend knap album,erg jammer dat het hun laatste was.

En met A Head full of dreams sluit ik mijn Coldplay periode definitief af.De combinatie van mierzoete ballades waarbij de spiegels van de muren vallen en de overgeproduceerde stadion rock is er mij te veel aan.Alleen Everglow,Adventure of a lifetime en Amazing day doen in de verte nog aan de acceptabele Coldplay tijd denken.Verder een zeer matig album dat je rustig aan je voorbij kan laten gaan.

Zeker geen Coldplay fan maar dat ze aantal erg mooie nummers hebben gemaakt kan ik niet ontkennen.Zo ook op hun derde album X & Y waarvan ik Talk (weliswaar met hulp van Kraftwerk),Speed of sound en White shadows zeker kan waarderen.Een probleem is echter dat ik meestal na zo'n klein half uur genoeg krijg van de stem van Chris Martin,klinkt me te zoetsappig en gelikt.Vooral in het overschot van ballades op deze plaat,en dat is uiteindelijk ook het gene wat voor mij dit album nekt.Een goed voorbeeld daarvan is de sentimentele draak Fix you,al kan ik aan de andere kant ook wel begrijpen dat sommige mensen weglopen met dit nummer.Blijft over,redelijke popmuziek met af en toe een uitschieter maar eigenlijk lijkt X & Y beter dan dat ie ten langen leste is.

Behoorlijk aangename Roots Rock waarbij variatie en degelijkheid na een aantal luisterbeurten de meest opvallende kenmerken lijken te zijn. De band, afkomstig uit Amarillo, Texas, werd in 2013 opgericht door het duo Chandler Sidwell en Mark Erickson en debuteerde al in 2018 met het album Country Music Deathstar.
En nu vier jaar later is er dus de opvolger Last Golden Rays, een elf nummers tellend album dat het, naast de al eerder genoemde variatie moet hebben van een prima productie en de fijne, ongedwongen vocalen.
Deden me overigens in de verte wel wat denken aan Jay Farrar van Son Volt.
Met de songs is ook weinig mis, al klinkt het soms net iets te gladjes voor mijn smaak, zodat we hier zonder al te veel problemen kunnen spreken van een geslaagd en erg genietbaar tweede album.

De andere band van Oblivians leden Greg Cartwright en Jack Yarber de Compulsive gamblers.
Dit is het album dat ze maakten na de split van die eerste groep en dat levert een aardige plaat op in het garage rock genre.
Vooral de eerste helft is vrij sterk met Pepper spray boogie en One eyed girl als hoogtepunten.Op het tweede gedeelte neemt de band behoorlijk gas terug en krijgen we voornamelijk ballads te horen.Niet slecht,vooral Don't Come Looking for Me Now is goed maar ik heb ze wel eens beter gehoord.
Bluff city is in zijn totaliteit dan ook niet meer dan een goede middenmoter in het genre.

Redelijk tot matig Conflict album dat qua kwaliteit,produktie en eigenlijk alles mijlenver achterblijft bij zijn sublieme voorganger The Ungovernable Force.

Met de agressiviteit zit het altijd wel goed bij Conlict maar het niveau van de songs blijft zowel tekstueel als muzikaal toch wat achter bij hun eerdere platen.Daarnaast klinkt het allemaal wat rommelig,dat hoeft dat bij punk niet altijd een probleem te zijn maar bij the Final conlict werkt dat op een gegeven wat vermoeiend.En dat is voor een album dat maar een half uur duurt geen goed teken.Krappe voldoende als punkplaat maar voor Conflict begrippen toch wat matig.

Via John Peel die Custom rock altijd draaide kwam ik bij dit album terecht.Superieure anarcho-punk waarbij vooral de geweldige zanglijnen opvallen.Mooi intro en daarna gaat het volledig los.Force or service is zowel briljant als hilarisch.Een verdiende 4,5

Hun laatste wapenfeit op plaat stamt uit 2003 met het redelijk sterke There's No Power Without Control maar deze singles verzamelaar is van twee jaar daarvoor en laat de anarcho-punkers van Conlict op zijn allerbest horen,de periode rondom de platen Increase The Pressure uit 1984 en the Ungovernable force uit 1986.Veel nummers op There Must Be Another Way stammen uit dat tijdvak en verschenen vaak niet of in andere uitvoeringen op de eerder genoemde albums.
De opener Custom rock geldt hier al jaren als een punkklassieker,werd destijds veel door John Peel gedraaid en is tevens één van hun meest toegankelijke nummers.Het uitstekende The Serenade Is Dead is met wat goede wil een beetje een vergelijkbaar nummer maar de rest is met uitzondering van het reggae achtige Climbing the Stairs harder en sneller.
Het niveau wat de Londenaren daarop laten horen blijft evenwel hoog met prima songs als Mighty and Superior,To Whom It May Concern,The Positive Junk,Whichever Way You Want It en This Is Not Enough,om er maar een aantal te noemen.
Het enige minpuntje van There Must Be Another Way is dat de nummers op het einde vaak maar matig geproduceerd zijn en zo niet volledig uit de verf te komen.
Ondanks dat is dit album,samen met Increase the pressure en the Ungovernable force verplichte kost voor liefhebbers van Anarcho punk en die van Conflict in het bijzonder.
De soms onnavolgbare teksten zijn overigens ook zeer de moeite waard.
Indrukwekkende plaat.

Een wat onopgemerkt gebleven release in 2020 en dat terwijl het meest vooraanstaande lid van Coriky Ian MacKaye in het verleden zijn muzikale sporen toch wel verdiend heeft en passant behoorlijk invloedrijk was.
Zo was zijn eerste band Minor Threat begin jaren tachtig één van de meest gerenommeerde Hardcore/Punkgroepen, richtte hij het vermaarde Dischord label op en was hij (ongewild) instigator van de Straight edge beweging. Vervolgens verwierf hij vanaf 1989 veel waardering en succes met Fugazi.
Zijn nieuwste project Coriky, waarnaast MacKaye ook ex-Fugazi lid Joe Lally en Amy Farina (voorheen the Evens) deel vanuit maken is daar min of meer een logisch vervolg op. Wederom een sound die een mixture vormt van Post Hardcore en experimentele Rock met veel aandacht voor ritme en dynamiek, alleen is het nu allemaal een stuk ingetogener.
Wat wel weer aanwezig is is de hoge kwaliteit die het werk van Ian MacKaye over het algemeen kenmerkt. Het titelloze debuut opent met het ijzersterke Clean Kill en verder vallen me voorlopig vooral Hard to Explain, Too Many Husbands (waar Amy Farina de vocalen voor haar rekening neemt), Last Thing en Shedileebop in positieve zin op. Lijkt me wel een echt groeiplaatje dus de rating zal in de toekomst nog wel wat omhoog gaan.
Mooi en goed (luister)album.

Op het eerste gehoor een wat tamme Corrosion of Conformity,bij deze opvolger van het sterke Wiseblood uit 1996 zijn vrijwel alle metal ingrediënten verdwenen,om van hun oude hardcore/punk uitspattingen maar helemaal te zwijgen,en krijgen we nu een combinatie van grunge en stoner voorgeschoteld die (inderdaad) nogal eens richting de Southern rock gaat.Maar ach,aangezien zanger/gitarist Pepper Keenan ook bij Down actief is,komt dat nu ook weer niet als een echte grote verrassing.
De sound waarmee de band uit Raleigh,Carolina hier mee voor de dag komt bevalt me wel.America's Volume Dealer heeft een fijne,wat ruimtelijke productie die een fraai,ietwat organisch geluid oplevert en waarvan het merendeel van de nummers een heerlijk groovend geluid heeft.Jammer genoeg lukt het Corrosion of Conformity niet altijd om daar gelijkwaardige songs aan te koppelen.Onder meer Congratulations Song,Zippo,Diablo Blvd,Sleeping Martyr en 13 Angels zijn hier de spreekwoordelijke uitzonderingen,stuk voor stuk sterke songs die gelijkwaardig zijn aan het beste wat Corrosion of Conformity hiervoor te bieden had.De rest op America's Volume Dealer is aardig maar voegt niet al te veel toe aan het oeuvre van de band.
Dat alles verschaft ons uiteindelijk nog best een goed album,maar in het repertoire van Corrosion of Conformity is dit niet meer dan een aardige middenmotor.

Heb sinds Wiseblood al geen album meer van ze gehoord,heel het heen en terug van zanger/gitarist Pepper Keenan is me dan ook volledig ontgaan,maar dit bevalt me prima.No Cross No Crown bevat een fijne en zompige combinatie van Southern,Stoner,metal en Doom en bevat daarnaast een flink aantal ijzersterke nummers.
Cast the First Stone,The Luddite,E.L.M. en Wolf Named Crow,om er maar een aantal te noemen hebben allemaal een lekkere groove (en goede productie) en hun grootste kracht is verder dat ze hun klasse niet te snel prijsgeven.
Ook de zang van,ik neem aan Pepper Keenan kan me erg bekoren dus deze plaat past precies in mijn straatje,al moet ik er wel bij zeggen dat ie wel een (flink) aantal draaibeurten nodig heeft.
No Cross No Crown heeft misschien een licht gebrek aan afwisseling maar gezien het materiaal waarmee Corrosion of Conformity hier mee voor de dag komt vind ik het goed zo.
Dit album zal bij mij heel wat uren gaan maken de komende tijd en ik beloon het (voorlopig) met vier sterren.

Heerlijke sound,deze combinatie van Stoner,hardrock en metal,en wat nog beter is er staan gewoon erg veel sterke songs op Wiseblood.Ik vind het ook een stuk beter klinken dan in mijn herinnering,mede door de stuwende productie en de fijne zang van Pepper Keenan.Lekker veel afwisseling ook.
Wat niet veranderd is is Long Whip Big America,nog steeds mijn favoriete nummer op dit album,al komen the Door,The Snake Has No Head en Fuel steeds dichter in de buurt.
Eigenlijk verdient het meeste werk van Corrosion of Conformity wel een opwaardering maar dit is alvast een goed begin.
Vette en jammer genoeg ook nog steeds wat ondergewaardeerde band.

Klinkt als een briljante kruising tussen Mötorhead,G.B.H. en de Ramones mmhh niet helemaal.Als een op hol geslagen bulldozer die door de geluidsbarrière gaat,dat komt dit al dichter in de buurt.Hoe het ook zij het debuut van de Cosmic psychos is een onvervalste punkrock klassieker die in een kleine 40 minuten als een orkaan voorbij raast.Ongelooflijk vet gitaarwerk,Stuwende bas en knalharde drums maken van dit album een geweldige luisterervaring.Hoogtepunten Lead me astray,74 seconds en Tell me that you love me al doet de rest daar weinig voor onder.Unieke band.

Nier meer van het wel erg hoge niveau van hun eerste drie albums maar toch zit er nog verrassend weinig sleet op de sound van deze beukers uit Australië.Het tempo ligt over het algemeen wat lager dan vroeger en ook de productie had wat helderder gekund maar verder is er weinig mis met Cum the raw prawn.Come and get some,Toothbrush en Ack ack zijn weer erg fijne toevoegingen op hun live set voor de komende jaren (mag ik hopen).Prima album.

Opnieuw een uitstekende plaat van deze 'gezellige' Australiers,het niveau van hun eerste drie albums wordt (net) niet meer gehaald maar hij is wel stukken beter als bijvoorbeeld Oh what a lovely pie uit 1997.De humor en scheurende solo's zijn weer volop aanwezig alleen ligt het tempo net een stukje lager dan vroeger.Verder is en blijft dit gewoon een van de beste punkrockbands die mij ooit ter ore is gekomen XXXX

Een combinatie van Mötorhead en de Ramones dekt inderdaad behoorlijk de lading,al vind ik dat de Cosmic psychos nog wel wat extra's hebben ten opzichte van die twee bands.Tenminste op dit album dan.
Zo is er de variatie in vocalen op Go the hack,volgens mij neemt ieder wel minstens één nummer voor zijn rekening.En nog belangrijker,de heerlijk uitwaaiende wah wah gitaarsolo's van Peter "Dirty" Jones (dit was ook meteen zijn laatste album bij de Psychos) die toch net het verschil maken (voor mij dan) met gelijksoortige genre genoten.
Daarnaast is de sound/productie lekker stompend en komt het trio uit Melbourne,Australië op de proppen met elf scheurende en uitstekende punkrock songs.
Lost cause is inmiddels wel een punk klassieker te noemen en Pub en Rip 'N' Dig zitten daar kwalitatief niet ver achter.En ach de overige tracks zijn zonder uitzondering ook allemaal prima songs zodat Go the hack in zijn totaliteit nog steeds een magnifiek album is en een onbetwist hoogtepunt in de punkrock geschiedenis.En dat vind ik.

Dit vierde album van de Australische Punkrockers Cosmic psychos was,na het album Blokes you can trust (geweldige album titel overigens) hun tweede release op het noise-rock label Amphetamine Reptile en op één of andere manier hoor ik er dat toch wel een beetje aan af.De productie is wat minder gepolijst dan voorheen,iets wat op Self Totalled vooral tot uiting komt door het grovere en ronkende bas geluid.
Aan het eindresultaat doet dat gelukkig weinig af want het is ook deze keer weer een prima album geworden.Alleen over het wat flauwe Whip me ben ik wat minder enthousiast maar voor de rest beukt het weer als vanouds.Alleen het tempo ligt zo nu en dan wat lager.
En hoewel ik de lange uitgestrekte solo's van voormalig gitarist Peter "Dirty" Jones hier nog steeds wel een beetje mis laat zijn vervanger Robbie Watts hier horen dat hij de Psychos sound inmiddels ook voortreffelijk onder de knie heeft.Vooral op Psycho Sheila en Almost home excelleert hij middels twee geweldige gitaarpartijen/solo's.
En omdat de overige songs daar qua niveau nauwelijks onder zitten en ook alle andere componenten van het trio uit Melbourne hier weer aanwezig zijn; de vuige vocalen van bassist Ross Knight en het stampende drumwerk van Bill Walsh gaat ook Self Totalled weer op voor minimaal vier sterren.

Opnieuw een uitstekend album van Creedence Clearwater Revival al vind ik hem net een fractie minder dan Bayou Country (de twee albums daartussen Green River en Willy and the poor boys ken ik in zijn geheel nog niet goed genoeg).Daarvoor zijn de nummers Ooby Dooby en My baby left me voor verantwoordelijk,twee songs die schril afsteken bij de rest.
Het overige materiaal op Cosmo's Factory is wel van topklasse,mede door het prachtige gitaargeluid en de geweldige stem van John Fogerty.Vooral de krachtige opener Ramble Tamble,de hits Up Around the Bend (de overgang in de solo zo gruwelijk mooi) en Who'll stop the rain plus de prachtige oneindige versie van Marvin Gaye's (maar al eerder een hit voor Gladys Knight & the Pips) I Heard It Through the Grapevine springen eruit.
Vind het sowieso verbazingwekkend knap dat de band rondom John Fogerty binnen een tijdsbestek van nog geen twee en een half jaar met maar liefst zes albums op de proppen komen,tegenwoordig moet je al blij zijn met één plaat in de twee jaar.
En dan moet je nog maar afwachten of het qua kwaliteit een beetje in de buurt komt van het fantastische Cosmo's Factory.

Porterville en Gloomy vind ik eigenlijk de enige,wat mindere nummers maar voor het overige is dit toch een erg goed debuut.De stem van Fogerty en het geweldige,effectieve gitaarspel gaan regelmatig door merg en been en de jongens van Creedence clearwater revival wisten natuurlijk wel de goede covers uit te kiezen.Daarnaast zijn van hun eigen songs vooral the Working man en Walking on the water erg sterk,alhoewel ze die laatste ook al met de the Golliwogs speelden.Prima album en een opmaat naar nog veel meer moois.

Zoals Edwynn hierboven al eerder opmerkte meer (Trash)Metal dan hardcore maar de puzzelstukjes vallen wat mij betreft perfect op z'n plaats.Flanagan doet het verrassend goed op zang en Best wishes klinkt echt als een eenheid.Naar mijn mening hun beste album.

Near death experience is niet slecht maar toch ook niet meer van het niveau van de voorafgaande albums.Zo heb ik zo nu en dan mijn twijfels over de productie en ben ik ook niet overenthousiast over de zangkwaliteiten van meneer Flanagan.Overigens meer metal dan punk en daarom opvallend dat de drie korte nummers (War on the streets,Death in the womb en het titelnummer) die in die laatste categorie vallen het best zijn.

Me onderhand (wel 30 jaar te laat) toch maar eens aan deze hardcore klassieker gewaagd.Was wel bekend met de opvolger Best wishes maar die was veel meer metal gericht.Age of quarrel is een onvervalste hardcore/punk uitbarsting die door de krachtige zang van John Joseph gepaard gaat met veel woede en agressie.
Een ander pluspunt van dit album is dat het een vrij unieke sound bezit,ik ken weinig andere platen uit die tijd die zo klinken.Dat komt overigens mede door de productie,die niet top is maar wel goed past bij het geluid van de band.
De nummers zijn redelijk gelijkmatig maar toch afwisselend genoeg om over de hele lengte te kunnen blijven boeien.Maar als ik toch hoogtepunten zou moeten uitkiezen kom ik uit bij Street justice,We gotta know en Hard times.
Hoe dan ook prima debuut van de Cro-mags dat ze nooit meer geëvenaard hebben al kan ik de opvolger op een iets andere manier ook prima waarderen.

Omdat ik ooit eens de verzamelaar CSN (1991) aangeschaft heb en ook het live album 4-Way street veel gedraaid heb kwam ik er vandaag toevallig achter dat ik het bekendste album van Crosby, Stills, Nash & Young nooit met een cijfer gewaardeerd heb.Simpelweg omdat vrijwel alle nummers (en zeker de beste) van Déjà Vu ook op die twee platen voorbij komen.
Maar dit album was natuurlijk het grote succes van het viertal,en de hoes vind ik toch ook wel een klassieker.Déjà Vu is in zijn geheel mij net iets te zoet/folky/akoestisch maar ik kan natuurlijk niet ontkennen dat we het hier over artiesten hebben die muziekgeschiedenis hebben geschreven.
Vooral het eerste gedeelte is van zeer hoog niveau en het is natuurlijk niet vreemd dat ik Almost Cut My Hair en Woodstock als mijn favorieten heb aangevinkt,dat zijn namelijk de nummers waar de (rock)gitaar het meest op de voorgrond treedt.Maar ook Helpless (ooit eens heel mooi door Nick Cave opgenomen),Teach Your Children en Carry on zijn erg de moeite waard,al prefereer van de laatste de heel lange live versie die op 4-Way street staat.
Het laatste gedeelte van de plaat vind doet me iets minder,met het titelnummer en 4 + 20 als de wat zwakkere nummers maar de laatste twee nummers zijn weer een schot in de roos.
Déjà Vu is dan ook een mijlpaal op de grenzen van Rock,folk en iets wat later Roots of Americana genoemd zou worden..
Erg goed.

Prima hardcore plaat met flink wat metal invloeden.Kregen niet het succes wat ze verdienden (luister in dit verband naar het krachtige Bullshit society).Gingen later gedeeltelijk verder als Pro-Pain.

Hun minste en zo te zien (voorlopig) ook hun laatste album.B-Real en Sen dog blijven aardige/leuke rappers,al zijn ze ook wel eens beter in vorm geweest maar de beats op Rise up op zijn wel erg matig.Een paar nummers die er mee door kunnen (het al eerder genoemde Carry me away,Trouble seeker) maar in zijn totaliteit is dit toch een teleurstellend album.En daar kunnen de gastbijdragen van onder meer the Alchemist,Tom Morello en Everlast ook niet veel meer aan veranderen.

Na III Temples of boom heeft Cypress hill nooit meer een topplaat afgeleverd en ook Stoned raiders is weer een teleurstelling.Er staan wel een paar aardige nummers op ; zo is er een prima samenwerking met MC Ren in Southland killers,het aan Rage against the machine refererende Amplified mag er wezen (er staan sowieso veel rockgitaren op dit album) en de drie songs aan het slot zijn ook best aardig.
Ook de bijdrage van Method man is ook prima alleen is het nummer waar ie op komt draven niet veel soeps,iets wat voor de meeste songs geldt.
De beats (inclusief productie) zijn in vergelijking met hun eerste albums toch al vrij ondermaats en op geen enkele manier meer vernieuwend.
Middelmatige plaat

Ik luister de laatste tijd niet al te veel meer naar Hiphop (en al zeker niet naar nieuwe) maar dit bevalt me wel.Lekkere,niet al te uitgekauwde beats,een wat duister sfeertje en een aantal overtuigende rappers,niet echt wereldschokkend of vernieuwend maar wel gewoon goed.
Van de éne kant misschien net iets te veel van hetzelfde maar zo vormen de twaalf (tien) nummers op CZARFACE meets Ghostface wel een eenheid en eigenlijk vind ik dat nog net iets fijner.
De kwaliteit van de songs is vrij constant maar als ik er dan toch een aantal uit moet pikken kom ik uit bij Iron Claw,Powers and Stuff en Listen to the Color,maar de rest is nauwelijks minder hoor.
Prima album en na een aantal draaibeurten vind ik hem alleen maar leuker worden,dus een verhoging qua waardering is in de nabije toekomst zeker niet uitgesloten.