Matig album van de boys uit Texas.Laughin' & Cryin' with the Reverend Horton Heat mist de intensiteit van eerder werk en klinkt wat vlak en flauw.De 'vliegende' Rockabilly sound is ingeruild voor een combinatie van simpele Rock 'n' roll,country en wat Tex-mex invloeden.Dat zou op zich nog niet zo'n probleem zijn als dat gepaard zou zijn gegaan met goede songs maar dat is op enkele nummers na niet echt het geval.Slechts Death Metal Guys,There's a Little Bit of Everything in Texas en
Oh God! Doesn't Work in Vegas zijn,mede door de leuke teksten nog goed te noemen.Verder kan deze plaat niet in de schaduw staan van bijvoorbeeld the Full Custom Gospel Sounds of It's Martini Time.

Goede plaat die destijds werd ondergebracht bij de zogenaamde Neue Deutsche welle.Een beetje onzin want Rheingold heeft vooral goed naar Kraftwerk geluisterd en ook hoor ik in de verte overeenkomsten met het eerste album van the Cure.Dit alles levert mooie Elektronische pop op waarbij de twee singles Fluss en Dreiklangsdimensionen eruit springen en verder vooral International en Rendezvous in positieve zin opvallen.Nog steeds de moeite waard.

Het beste album van deze toch wat ondergewaardeerde band.Choke on this is punk op hoog nivo.Vooral het drumwerk van Kenny Craun is niet minder dan briljant.Luister naar nummers als Bad reactor, Can't change the world en Little brother en je weet wat ik bedoel..........

Maakt toch iets minder indruk dan Tombstone al staat er met het lang uitgesponnen Follow the Luminarios weer een fantastisch nummer op en mag de Patti Smith cover Dancing barefoot er ook best wezen.De rest van het materiaal is soms wat lichtvoetiger en zijn er weer enkele composities van een minder niveau.
Voor de rest toch weer degelijke en lekkere rootsrock al hadden er voor mij nog meer gitaarsolo's op mogen staan.
Binnenkort maar eens hun nieuwe proberen.

Deze vandaag weer eens opgezet en ik moet zeggen het blijft een prima album met een paar geweldige uitschieters en veel heerlijke gitaarsolo's.De toppers zijn het briljante titelnummer,de opener Don't worry,Freeman en het met een prachtige tekst (Wounded knee?) gezegende Private shaw.
De combinatie van Rootsrock en blues doet wel een beetje denken aan de Drive-by-truckers maar dan overgoten met een Sonoran desert sausje.
Wel jammer dat er een aantal zwakkere nummers (onder meer No regrets en Hang on) opstaan en de zang op sommige nummers wat flets is.Zonder die paar minpunten had Tombstone nog hoger gescoord.
Verder complimenten voor de mooie hoes en hopen op meer stemmen/aandacht voor Rich Hopkins,want dat verdient ie zeker.

Best een verrassend aardig nieuw album van deze Australische Rocker die inmiddels al erg lang meegaat.
The Snake King is alweer zijn twintigste studio album en toch wel een opmerkelijke stijlbreuk met het verleden aangezien hij voor de dag komt met een soort van Bluesrock vol met (kritische/satirische) religieus getinte teksten.
De uitkomst luistert lekker weg en is zo nu en dan verrassend sterk,ook omdat Rick Springfield op zijn 68ste nog steeds in het bezit is van een mooi en krachtig stemgeluid.
Ook met de kwaliteit van het songmateriaal is over het algemeen weinig mis getuige stevige en heerlijke (blues)rockers als Judas Tree,The Devil That You Know en God Don't Care.
Zelfs het Rock n roll uitstapje Santa Is an Anagram is erg leuk.
The Snake king is dan ook een vrij geslaagd album te noemen,misschien hier en daar wat onevenwichtig maar met een dikke drie sterren doe ik hem zelfs nog iets te kort.

Van de meeste Nederlandstalige Hiphop ben ik niet zo kapot (al ken ik lang niet alles) maar na Fresku vind ik ook deze van Rico & Sticks alleraardigst.
Beide rappers hebben een lekkere flow,hebben leuke teksten (al wordt er wel erg veel aan 'name dropping' gedaan) en ook muzikaal zit dit goed in elkaar.Over de productie,alhoewel best inventief en origineel ben ik niet onverdeeld enthousiast,soms wat te elektro-achtig met wel erg veel bliepjes en piepjes.
Gelukkig dat Rico en Sticks het allemaal erg relaxt houden zodat wat tegengas biedt aan de soms wat overspannen sound.Nu vloeit het allemaal redelijk mooi in elkaar.
De opener Sneakers Fris is wat dat betreft al meteen al een prima voorbeeld en ook Uggelie,Fokkop en Hoort Erbij zijn goede nummers.
Dat niveau wordt niet heel het album gehaald maar in zijn totaliteit verdient IZM toch wel het predicaat goed.

Verdomd lekker plaatje,maar ja het materiaal van Black flag is natuurlijk onverwoestbaar.De originelen staan natuurlijk,mede door het onnavolgbare gitaarspel van Greg Ginn op zichzelf maar toch is dit prima hardcore waar tal van bekenden de revue passeren.Goed en leuk.

De naam had ik wel eens ergens opgevangen maar het materiaal was me nog nooit eerder ter ore gekomen.Vandaag een aantal draaibeurten en dan kom ik al snel op op Amerikaanse leest geschoeide rock waar eigenlijk niet zoveel mis mee is.
Vooral het gitaarwerk van Vivian Campbell is erg lekker en ook de vocalen van Rob Lamothe mogen er best wezen.Ook het songmateriaal is niet slecht,al vind ik het op het laatste gedeelte van California wat inzakken en had het voor mij wel wat steviger gemogen.Nu rockt het allemaal aangenaam voort op hoofdzakelijk mid-tempo.
Origineel of vernieuwend is het allemaal niet maar als het zo wordt uitgevoerd is dat geen probleem.
In tegenstelling tot sommigen hier bevalt me de single American Dream juist wel omdat ie zo lekker rockt.Andere hoogtepunten zijn You're Too Rock and Roll,Searching for a Signal en The Heart Is a Mindless Bird met inderdaad die fantastische gitaarsolo op het eind.
In zijn totaliteit een redelijk tot goed album en dat laatste geldt vooral voor de sterke en mooie gitaarpartijen.

Fijne country plaat met hier en daar wat blues invloeden.Geen absolute top maar wel ambachtelijk vakwerk en met een,voor deze plaat goede productie.Het schuurt allemaal licht en ook de stem van Rob Baird is daar complementair aan.En dat bevalt toch net wat beter als het wat meer gladde werk uit Nashville.
Ik ontdek na een paar draaibeurten geen echte country knallers maar verder is er gewoon weinig mis met After All.
Goed.

Heb Rob Zombie's muziek toch altijd een beetje gezien als een softere versie van Ministry en dat wordt met the Sinister urge min of meer weer bewaarheid.Niet dat dat heel erg is want zolang Zombie voor de dag komt met sterk songmateriaal (wat hier overigens niet altijd het geval is) en dat vervolgens opleukt met de diverse samples blijft het allemaal heel genietbaar.
Wat dit album betreft valt het allemaal toch weer redelijk de goede kant op,weliswaar iets minder dan Hellbilly Deluxe maar met nummers als Dead Girl Superstar,Feel so numb,Iron head en Scum of the earth blijven er genoeg fijne tracks over.
Echt wereldschokkend is het allemaal niet en het had voor mij ook wel wat dreigender en harder gemogen maar in zijn geheel kan ik hier wel voldoende tot goed opplakken.

Alleraardigst pop album met twee uitstekende singles en nog 6 nummers die daar weinig voor onder doen.Met een goed half uur wel wat kort maar gelukkig wel kwaliteit.Extra vermelding voor I dream of wires wat vol zit met New wave invloeden en me in de verte wel wat aan Gary Numan deed denken.Ook de Talking heads hoor ik regelmatig voorbij komen maar dat is niet zo gek aangezien Chris Frantz op dit album schijnt te drummen.

Rodnet Crowell draait al vanaf eind jaren zeventig mee en nu kom ik pas bij hem uit.Een beetje laat maar ik heb met terugwerkende kracht nog genoeg moois te ontdekken want Close ties is een bijzonder fraaie plaat.
Dit album bevat voor het grootste gedeelte mooie en ingetogen traditionele country/roots waarbij de akoestische gitaar vaak een hoofdrol speelt.Daarnaast bezit Crowell een aangename stem en zijn de prachtige teksten een overduidelijke meerwaarde.
Vooral de opener East Houston Blues,I Don't Care Anymore en Nashville 1972 kunnen me erg bekoren maar de rest is niet veel minder en biedt door de muzikale invulling meer dan genoeg afwisseling.
Zeer goed en ik kan niet wachten om in zijn verleden te duiken.

Ben meestal niet zo'n voorstander van veel gastmuzikanten op een plaat omdat de eigen identiteit van een artiest dan nog wel eens ondergesneeuwd raakt.Op dit vorig jaar verschenen album van Country zanger en Texaan Rodney Crowell pakt het echter best goed uit.Misschien omdat Crowell al ruim veertig jaar in het vak zit en zo onderhand wel weet hoe je zoiets moet aanpakken.Want ondanks het feit dat er enkele goede en mooie bijdragen bijstaan van onder andere Billy F. Gibbons (ZZ Top),Lee Ann Womack,Randy Rogers,Willie Nelson en Steve Earle vind ik nummers als I'll show me,the Border en Texas drought part 1,die hij solo uitvoert toch de beste.
Wel betekent dit dat Texas een zeer afwisselend album is geworden,zo is het fijne popnummer You’re Only Happy When You’re Miserable,dat hij samen met Ringo Starr uitvoert,normaal niet iets wat je van Rodney Crowell hoort/zou verwachten.Net als 56 Fury,waar Billy F Gibbons van ZZ Top niet alleen vocaal aanwezig maar ook zijn overbekende gitaar(geluid) laat scheuren.
Zo is Texas een veelzijdig album geworden wat voor de Country,blues en roots liefhebbers wel voor elk wat wils oplevert.
Goed.

Lekker plaatje,geen meesterwerk of zo maar het luistert allemaal wel erg lekker weg.De hier nog steeds prima stem van Roger McGuinn gekoppeld aan zijn karakteristieke gitaargeluid blijft toch wel erg mooi.
Daarnaast hebben natuurlijk niet de minste aan Back from Rio meegewerkt en vooral Tom Petty heeft toch wel duidelijk hoorbaar een grote invloed op dit album gehad.The Trees Are All Gone en King of the hill behoren dan ook tot de betere songs maar ook de bijdrage van Stan Ridgway mag er wezen.
Wel verschilt het allemaal niet veel van het typische 'Byrds' geluid maar goed Roger McGuinn was tenslotte de zanger daarvan.
Hoe dan ook 'warm' plaatje en misschien wel (Peace on you is ook best sterk) zijn beste solo (!) album.

Inderdaad een erg goed album van onze alien;enkele prachtige ballads (I have always been here before,Sweet honey pie) worden afgewisseld door simpele maar daardoor o zo krachtige rockers als John Lawman,Cold night for alligators en het door Sander genoemde Night of the vampire.Daarnaast is de hele sfeer van het album mede door de teksten leuk 'weird'.Op mijn versie zijn de laatste drie nummers trouwens wel anders,zo ontbreekt bij mij jammer genoeg het geweldige If you have ghost maar krijg ik het ook uitstekende Burn the flames voor terug.

Uitstekend live album waarbij zowel Roky als the Explosives in zeer goede vorm steken.De opener the wind and more rockt er geweldig op los en daarna wordt het alleen nog maar beter.De 13th floor elevators hit You're gonna miss me wordt hier briljant uitgevoerd en ook de rest doet er weinig tot niets voor onder.Topper in het genre

Geen super album maar met de sterke singles en nog wat aardige rocknummers kom ik toch tot drie sterren.Vooral Too much blood,met de typische jaren tachtig sound en controversiële tekst blijft een geweldig nummer.

Het album Summerlong werd onlangs ingedeeld bij de betere Country albums van 2020 op de site van album of the year. Nu ik dit tweede album van de Amerikaanse Rose City band een aantal malen heb beluisterd denk ik niet dat ik hun muziek bij het Country genre zou onderbrengen, meer een lichtvoetige combinatie van AOR en Psychedelische rock waar in de verte ook wat Country invloeden te horen zijn.
Dat doet echter niets af het feit dat Summerlong een sterk, gevarieerd en aangenaam album is. Het eerste nummer Only Lonely deed me nogal veel aan Wasn't born to follow van the Byrds denken maar vervolgens weet de band toch wel een eigen identiteit aan de dag te leggen. Voor het merendeel ontspannend klinkende, bijna hallucinerende rock met de bijpassende, wat lijzige zang van Ripley Johnson, waarvan ook het gitaarspel erg fraai is.
Hoogtepunten zijn voor mij het nog het meest naar Country neigende nummer Real Long Gone, de 'Rocker' Reno Shuffle en de prachtige afsluiter Wildflowers.
Mooie plaat.

Eerste kennismaking met Ross Cooper en ook mij bevalt ie prima.I Rode the Wild Horses bevat twaalf mooie country/folk songs waarbij er geen één uit de toon valt.En in de vorm Old Crow Whiskey and a Cornbread Moon bevat het album zelfs een nummer van de buitencategorie,op gepaste afstand gevolg door onder meer Me Only,Cowboys and Indians en de prachtige afsluiter All She Wrote.
Wel vind ik dat de stem van Ross Cooper nog wat karakter mist maar dat gaat gezien zijn (wel heel sterke) teksten misschien nog wel goed komen.
Zeker een naam om in de gaten te houden want I Rode the Wild Horses maakt een hoop waar en belooft veel voor de toekomst.

Weinig memorabele plaat van Roxy music,alleen Same old scene steekt er bovenuit.De overige nummers zijn verzorgd, mooi geproduceerd maar klinken tegelijkertijd ook wat inspiratieloos.Geen vervelend album maar toch één van hun minste.

Stukken beter dan Flesh & blood terwijl die hier op MM zelfs nog iets hoger gewaardeerd wordt.Veel afwisseling,fijne productie en een paar erg lekkere nummers die qua genre ergens tussen wave,pop en rock inzitten.De onmiskenbare stijl van Roxy music is hier misschien niet meer zo aanwezig als op hun eerdere albums maar hun invloed is hier zeker nog niet verdwenen.
Vooral Stronger Through the Years en het titelnummer zijn voor mij,mede door de fantastische baspartijen ( Alan Spenner/Gary Tibbs?) de prijsnummers.Denk dat Japan en met name Mick Karn hier goed naar geluisterd heeft.
Verder nog een paar aardige hitsingles waarvan Dance away de beste is maar ook Trash mag,zeker door het briljante intro niet vergeten worden.
Goede prestatie hier van Ferry en consorten.

Rock sensatie tja het zal wel,heel mijn kast staat vol met rock sensaties.Royal blood is gewoon een erg aardig rock album,niet meer maar ook niet minder.Ten tonne skeleton is een lekker nummer wat iets aan de White stripes doet denken en in You can be so cruel hoor ik weer de Queens of the stone age terug.Niks origineels dus maar ik moet zeggen de songs zijn over het algemeen van vrij hoog niveau zijn.In dit verband noem ik nog Blood Hands en Little monster.Soms vind ik de zang iets te dun maar verder heb ik eigenlijk weinig te klagen over Royal blood.

Klinkt best aardig, dit derde album van het Britse Royal Blood. Hun eerste twee platen verschilden in sound niet al te veel van elkaar maar nu komt de band toch met een behoorlijke koerswijziging. Het scherpe randje waar de lekker rockende gitaren voornamelijk verantwoordelijk voor waren is grotendeels verdwenen, en in plaats daarvoor krijgen we een fraai geproduceerde groovende sound.
Dit zal waarschijnlijk zowel fans kosten als opleveren maar mijn probleem met de wat kleurloze en gladde zang van Mike Kerr wordt er niet door opgelost, al wordt ie zo te horen op Typhoons wel regelmatig bijgestaan. Vind het ook jammer dat de gitaren op het tweede plan zijn geschoven maar dat wil niet zeggen dat er niks meer te genieten valt op Typhoons.
De vlotte, swingende en wat meer op een groter publiek gerichte aanpak werkt met name bij de eerste drie nummers plus Boilermaker en Hold on best goed maar een heel album lang vond ik op een gegeven moment wat vermoeiend. En dan met name als het album halverwege is, want dat bevat met onder andere Million and One en Limbo wat mindere songs.
Desalniettemin toch een stevige voldoende voor Typhoons want de meerderheid van de nummers op het album luisteren toch wel erg lekker weg.

Las onlangs ergens een artikel dat gedeeltelijk over deze band ging. En hoewel Royal Trux me niet al te veel zei kwamen bij de voorgeschiedenis van zanger/gitarist Neil Hagerty wel wat bekende namen (Pussy Galore, John Spencer) voorbij. Dat leek me wel genoeg aanleiding om me eens wat meer in dit duo uit Washington D.C. te gaan verdiepen.
Thank you komt uit 1995 en is het vijfde album van Royal Trux. Het was ook hun eerste album op een groot label (Virgin), mede dankzij de trend die Nirvana een paar jaar eerder inzette. De sound op Thank you was niet echt wat ik er van verwachte maar tegelijkertijd klonk de plaat lekker veelzijdig, rauw en best origineel. Het geluid van Royal Trux is niet zo gemakkelijk in een hokje te stoppen maar met alternatieve eigenzinnige post rock in de breedste zin van het woord, met hier en daar wat noise invloeden en niet de meest toegankelijke zang, ben je aardig op weg.
Het is wel een album dat wat geduld en tijd van de luisteraar zal vergen, maar dan komen uiteindelijk ook sterke songs als Ray O Vac, Granny Grunt en (Have You Met) Horror James? bovendrijven.
Goed tot zeer goed.

Sterke plaat.Vooral door het briljante drumwerk en de indrukwekkende baspartijen die hier een genot voor het oor zijn.Van het overdadige gebruik van toetsen ben ik normaal gesproken niet zo'n liefhebber maar dat pakt op Signals best goed uit.Aan de zang kan ik nog steeds moeilijk wennen maar per Rush plaat wordt dat beter.Sterkste nummers; the Analog kid en Digital man....wel echt een muzikanten band.

Zoals zovelen in de Country/folk wereld van Nashville is ook Ruston Kelly,naast zijn eigen muzikale loopbaan,songs gaan schrijven voor anderen.En toen vervolgens,de mij ook niet echt bekende Tim McGraw (ondanks twaalf no 1 albums in de Amerikaanse Country charts) met een nummer van hem een hit scoorde verdiende Kelly ook een platen contract.
Dat vertrouwen beschaamd hij niet op zijn (na enkele EP's) debuutalbum Dying star uit 2018.Ingetogen Folk/country waarbij de mooie,warme stem van Ruston Kelly uitstekend excelleert,terwijl hij vaak donkere tekstonderwerpen aansnijdt.Dat resulteert in sterke songs als Paratrooper’s Battlecry,Faceplant,Blackout en Jericho.Muzikaal zit er wel wat weinig variatie in Dying Star en ook had de stemmige productie misschien een rauw randje kunnen gebruiken.Van de andere kant klinkt het album nu wel als een mooi geheel en dat is ook wat waard.
Benieuwd hoe dat zich allemaal gaat ontwikkelen op zijn binnenkort te verschijnen tweede album Shape & Destroy
Dying star is alvast een goed begin voor Ruston Kelly.

Een erg onevenwichtig album met een aantal top tracks maar in zijn geheel toch een gevoel van een soort samenraapsel nalaat.Vind Birth of a prince ook minder sterk dan RZA's twee Bobby Digital platen.
Het album hapert af en toe,iets wat mede te maken heeft met de wisselende kwaliteit van de beats.
Zo opent Birth of a prince matig.De eerste drie nummers zijn voornamelijk flauw,en RZA (toch al niet de allersterkste rapper,al hou ik wel van zijn stem) maakt van zijn flow een zooitje.Pas met Grits komt er een beetje schwung in de plaat.
Zo is Fast cars een erg fijne track,hebben You'll Never Know en the Whistle originele en sterke beats,al blijft het rappen daar wat bij achter.Op het prima A Day to God Is 1, 000 Years laat RZA horen dat ie wel degelijk goed kan rappen.En ook the Birth mag er wezen.
Dat alles levert Birth of a Prince toch nog een ruime voldoende op,al zitten er ook een aantal nummers tussen die nauwelijks de moeite waard zijn.
RZA kan beter.