Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Laufey - Bewitched - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Laufey - Bewitched
De Chinees-IJslandse muzikante Laufey is pas 24 jaar oud, maar maakt op haar tweede album Bewitched diepe indruk met een stem die een album lang goed is voor kippenvel en songs die bol staan van het talent

Het debuutalbum van Laufey is pas een jaar oud, maar deze week keert de muzikante uit Los Angeles alweer terug met haar tweede album. Bewitched ligt grotendeels in het verlengde van het vorig jaar verschenen Everything I Know About Love, maar de nog altijd piepjonge Laufey zet ook een aantal reuzenstappen. Bewitched klinkt op het eerste gehoor wat zoet en zwijmelend, maar er is veel aandacht besteed aan de instrumentatie op en productie van het album. Laufey is op Bewitched ook gegroeid als songwriter, maar het is de zang die op haar tweede album de meeste indruk maakt. De jonge muzikante zingt met veel precisie, maar ook met veel gevoel, waardoor Bewitched niet alleen het oor streelt, maar ook onder de huid kruipt.

Laufey (Lin Jónsdóttir) kreeg de muziek thuis met de paplepel ingegoten. Haar Chinese moeder is een klassiek geschoold violiste, terwijl haar IJslandse vader een groot jazzliefhebber is. Via Reykjavik, Washington D.C. en Boston, waar Laufey studeerde aan het roemruchte Berklee College of Music, is Laufey neergestreken in Los Angeles, waar ze vorig jaar haar debuutalbum Everything I Know About Love uitbracht.

Op dit zeer goed ontvangen debuutalbum liet Laufey horen dat ze haar ambitie om in de voetsporen van haar moeder te treden achter zich had gelaten en vol koos voor de grote liefde van haar vader, de jazz. Laufey was pas 23 toen ze haar debuutalbum opnam, wat je terug zag in de teksten die vooral gingen over volwassen worden en de zoektocht naar liefde. In muzikaal en vocaal opzicht klonk de jonge Chinees-IJslandse muzikante echter verrassend volwassen.

Everything I Know About Love klonk op het eerste gehoor misschien wat zoetsappig, maar wanneer je eenmaal vatbaar werd voor de vocale verleidingen van Laufey was deze verleiding ook genadeloos. Laufey herinnerde met haar debuutalbum aan de eerste stappen in de muziek van Norah Jones en Katie Melua, maar het album liet ook echo’s horen van grootheden als Billie Holiday, Ella Fitzgerald en Sarah Vaughan. Everything I Know About Love heeft Laufey zeker geen windeieren gelegd, want de jonge muzikante behoort inmiddels tot de grote sterren van de jazzy popmuziek.

Ik vond het debuutalbum van Laufey bij eerste beluistering wel erg zoetsappig en dat was ook mijn eerste gevoel bij beluistering van het deze week verschenen Bewitched. Zeker wanneer de violen aanzwellen klinkt het nieuwe album van Laufey behoorlijk gepolijst en zit ze dichter tegen de vertolkers van The Great American Songbook aan dan tegen de gevierde popprinsessen van het moment aan. De jonge Chinees-IJslandse muzikante heeft echter ook een TikTok hit op haar naam staan, waarin ze de pop en de bossa nova wat steviger omarmt.

De wat zoetsappige en dromerige klanken op Bewitched strijken op het eerste gehoor misschien wat tegen de haren in, maar ze doen het geweldig op een luie zondagochtend of op de warme nazomeravonden van het moment. Eenmaal gewend aan het wat zoete en gepolijste geluid van Laufey kan de aandacht volledig worden gericht op haar zang en die is van een bijna onwerkelijke schoonheid.

Laufey maakte op haar debuutalbum al veel indruk met haar prachtige stem en verrassend trefzekere voordracht, maar op Bewitched is haar zang nog veel mooier. Laufey zingt op haar nieuwe album prachtig, maar ook met veel gevoel, waardoor ieder woord dat ze zingt binnen komt. Wanneer je wordt gegrepen door de prachtige zang op Bewitched, worden ook de instrumentatie en productie van het album aansprekender, want deze passen perfect bij de prachtige stem van de Chinees-IJslandse muzikante.

Als de jonge muzikante zich aan het einde van het album ook nog eens waagt aan het compleet dood gecoverde Misty maar toch zorgt voor kippenvel weet je zeker dat Laufey een hele grote gaat worden. Ik ben op zich wel benieuwd hoe Laufey klinkt als ze wat meer opschuift richting eigentijdse pop, maar ook als ze doorgaat op de ingeslagen weg ben ik heel benieuwd naar haar volgende verrichtingen, want de pas 24 jaar oude muzikante kan alleen maar beter worden. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Laufey - Everything I Know About Love - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Laufey - Everything I Know About Love
De IJslands-Chinese muzikante Laufey maakt op haar debuutalbum Everything I Know About Love indruk met wat nostalgisch aandoende songs en klanken en imponeert met een werkelijk prachtige stem

Laufey wordt momenteel gezien als een enorme belofte voor de toekomst en wanneer je naar haar debuutalbum Everything I Know About Love luistert, begrijp je direct waarom. De in Reykjavik geboren maar momenteel vanuit Los Angeles opererende muzikante verleidt op haar debuutalbum meedogenloos met wat nostalgisch aandoende songs met invloeden uit de jazz, pop, bossa nova en klassieke muziek. De ontspannende klanken op het debuutalbum van Laufey zijn prachtig, maar ze maakt pas echt indruk met haar fantastische stem, die voller, rijker en emotievoller klinkt dan je van iemand van haar leeftijd verwacht. Het levert een razendknap album op dat bij iedere keer horen aangenamer en interessanter wordt.

Everything I Know About Love is het debuutalbum van de IJslands-Chinese muzikante Laufey. Laufey Lín Jónsdóttir werd geboren in het IJslandse Reykjavik en kreeg de muziek thuis met de paplepel ingegoten. Haar Chinese moeder is een klassiek geschoold violiste, terwijl haar IJslandse vader een fervent jazzliefhebber is. Laufey, die opgroeide in Reykjavik en Washington D.C., leek in eerste instantie voor de klassieke muziek te kiezen, maar via talentenjachten als Iceland Got Talent en The Voice Iceland schoof ze langzaam maar zeker op richting pop en jazz.

Na haar studie aan het prestigieuze Berklee College of Music in Boston kreeg de muzikale carrière van Laufey een vliegende start met haar debuut EP, die nu wordt gevolgd door haar debuutalbum. De tegenwoordig in Los Angeles woonachtige muzikante wordt een grote toekomst voorspeld en ik begrijp wel waarom. Laufey maakt op Everything I Know About Love immers muziek die een heel breed publiek aan moet kunnen spreken. Het debuutalbum van de IJslands-Chinese muzikante is bovendien een album van hoog niveau.

Laufey beschikt over een prachtige en veelzijdige stem. Everything I Know About Love bevat vooral stemmige popmuziek met invloeden uit de jazz en de pop, die flink wordt opgeteld door de fluisterzachte zang van Laufey, die het ook goed doet met een vleugje bossa nova. Het is loepzuivere zang, die laat horen dat Laufey een flink bereik heeft, maar de muzikante uit Los Angeles raakt haar noten ook met veel gevoel.

Everything I Know About Love roept associaties op met de muziek van met name Norah Jones en Katie Melua, maar het debuutalbum van Laufey roept ook herinneringen op aan grote jazzzangeressen uit het verleden, zeker wanneer de instrumentatie wat traditioneler en jazzier klinkt.

Ik moet eerlijk toegeven dat ik Everything I Know About Love bij eerste beluistering wat te glad en zoetsappig vond, al voldeed het album direct op lome zondagochtenden of late avonden. Uiteindelijk bleek ik echter toch vatbaar voor de prachtige stem van Laufey, die steeds vaker goed is voor kippenvel.

In muzikaal opzicht schakelt de IJslands-Chinese muzikante tussen jazz en pop, met hier en daar een klassiek uitstapje. Het is muziek die vaker in het verre verleden vertoeft dan in het heden, maar er wordt knap gemusiceerd en Everything I Know About Love klinkt prachtig. Laufey is pas 23, maar klinkt in muzikaal en vocaal opzicht vele jaren ouder. Dat ze 23 is blijkt misschien nog het duidelijkst uit de teksten, die van het debuut van Laufey een typisch ‘coming of age’ album over een zoektocht naar liefde maakt.

Het is een wat nostalgisch aandoend album, maar Everything I Know About Love kleurt zoals gezegd een lome zondagochtend prachtig in en is bovendien een album dat zorgt voor complete onthaasting. Het is een album dat veel raakvlakken heeft met Come Away With Me van Norah Jones en Call Of The Search van Katie Melua, maar Laufey legt ook duidelijk haar eigen accenten en blijft ook dichter bij de vocale jazz die ze van haar vader met de paplepel kreeg ingegoten.

Het is bij de eerste kennismaking misschien net wat te gepolijst en te zoet, maar Everything I Know About Love kruipt na een paar keer horen makkelijk onder de huid en maakte vervolgens meer en meer indruk met pure klanken en vocalen. Ik denk dat het niet lang meer zal duren voor de wereld aan de voeten van Laufey ligt. Ik ben inmiddels om. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Launder - Happening - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Launder - Happening
Launder, de band van de Amerikaanse muzikant John Cudlip, overtuigt een uur lang met een dromerige en melodieuze gitaarplaat met invloeden uit de shoegaze, dreampop en nog flink wat omliggende genres

Bij de temperaturen van de afgelopen dagen trek ik over het algemeen geen shoegaze album uit de kast, maar Happening van Launder doet het verrassend goed bij zomerse temperaturen. De band rond de Amerikaanse muzikant John Cudlip blijft ook niet steken in de shoegaze van weleer, maar kan ook overweg met invloeden uit diverse omliggende genres, waardoor het debuut van Launder niet alleen zwaar en gruizig klinkt, maar ook dromerig en melodieus. Het levert een mooi gemaakte en geïnspireerd klinkende gitaarplaat op, die ondanks de speelduur van net iets meer dan een uur de aandacht verrassend makkelijk vast weet te houden en vooralsnog niet verslapt.

De Californische muzikant John Cudlip heeft de tijd genomen voor het debuutalbum van zijn band Launder. De afgelopen jaren maakte hij naar verluidt zo’n 60 demo’s, voor hij voldoende tevreden was om te starten met het opnemen van Happening. De muzikant uit Los Angeles deed dit in de New Monkey Studio in Van Nuys, California, waar een aantal bevriende muzikanten aanschoven.

De studio, die ooit eigendom was van de Amerikaanse muzikant Elliott Smith, beschikt over analoge en digitale apparatuur, waardoor John Cudlip naar hartenlust kon sleutelen aan het geluid van Launder en vooral aan het perfectioneren van zijn gitaargeluid. Hij deed dit samen met producer en technicus Sonny DiPerri, die werkte met onder andere DIIV en Nine Inch Naills, maar ook met My Bloody Valentine. Van de muzikanten die aanschoven zijn Jackson Phillips (Day Wave), Zachary Cole Smith (DIIV) en de Franse muzikante Soko de bekendste namen.

Happening van Launder beweegt zich vooral in genres die je hartje zomer niet verwacht. John Cudlip heeft een voorkeur voor invloeden uit de shoegaze en dreampop en heeft het debuutalbum van Launder vervolgens verrijkt met invloeden uit onder andere de lo-fi, postpunk, indierock, noiserock en grunge. Het zijn genres die tot leven komen wanneer de zon onder is, maar omdat de muziek van Launder over het algemeen kiest voor een laag tempo en heerlijk melodieus is, doet Happening het verrassend goed op warme zomerse dagen.

John Cudlip nam zoals gezegd heel veel demo’s op voor hij begon aan het opnemen van het debuutalbum van Launder, waardoor hij zeker geen gebrek had aan materiaal. Uiteindelijk vond hij dertien songs goed genoeg voor het album, waardoor Happening met een speelduur van een uur en een minuut aan de lange kant is. Het zit me op een of andere manier niet in de weg, want wanneer je eenmaal bent begonnen aan beluistering van het album, luistert het lekker weg en ben je ook na ruim een uur nog niet verveeld.

Happening van Launder is vooral een gitaaralbum. John Cudlip heeft flink geëxperimenteerd met gitaren en met de in de studio aanwezige apparatuur, wat een rijk en veelkleurig gitaargeluid oplevert. De muzikant uit Los Angeles kan uit de voeten met gruizige gitaarmuren, maar speelt ook verrassend zonnig klinkende akkoorden en kan ook nog eens fraai melodieus soleren.

Het geweldige gitaargeluid op het album wordt gecombineerd met een prima spelende ritmesectie en met de lome stem van John Cudlip, die het dromerige karakter van de muziek van Launder nog wat versterkt. Het is muziek die het ook uitstekend doet met een zwoele vrouwenstem, wat wordt bewezen wanneer de Franse muzikante Soko aanschuift in het broeierige Become. Soko had van mij nog veel vaker mogen opduiken, maar ook zonder de Française blijft John Cudlip makkelijk overeind.

Happening bevat een aantal ruwe en wat stevigere songs, maar persoonlijk vind ik de muziek van Launder het mooist wanneer het tempo wat lager ligt en het gitaarwerk wat minder expressief en lekker melodieus is. Happening is een album dat het fantastisch gaat doen wanneer de dagen korter en kouder worden, maar ook midden in de zomer is het een uur lang genieten. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Laura Cahen - De l'Autre Côté - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Laura Cahen - De l'Autre Côté
In de schaduw van de grote Franse zangeressen heeft Laura Cahen met De l'Autre Côté een album gemaakt dat de schoonheid en intimiteit van de Laurel Canyon folk verbindt met een fraai Frans tintje

In tegenstelling tot de meeste Franse zangeressen van het moment heeft Laura Cahen geen voorkeur voor zwaar aangezette elektronische popmuziek. De Franse muzikante maakt geen geheim van haar liefde voor folk en dan vooral de folk zoals deze in de jaren 60 en 70 in de Verenigde Staten werd gemaakt. Invloeden uit deze folk zijn duidelijk hoorbaar, maar Laura Cahen geeft absoluut een Frans tintje in de muziek. Dat hoor je natuurlijk in de teksten, maar ook de stem van de Franse muzikante en de bijzonder mooie maar ook avontuurlijke muziek op De l'Autre Côté voorzien het album van een geheel eigen karakter. Het levert een bijzonder mooi album op.

Vorige week besprak ik het uitstekende Franstalige album Journal d'un Loup-Garou van de Canadese muzikante Lou-Adriane Cassidy en de komende week ga ik ongetwijfeld stil staan bij het nieuwe Engelstalige album van de Française Oklou. In de tussentijd kwam ik ook De l'Autre Côté van de Franse muzikante Laura Cahen nog tegen. Het is zo te zien al haar vierde album, maar het is mijn eerste kennismaking met haar muziek. Het is een kennismaking die me uitstekend is bevallen.

Laura Cahen verrast op De l'Autre Côté met bijzonder mooi ingekleurde popsongs en met een bijzondere maar zeer aangename stem. Op basis van de zang kan het nieuwe album van Laura Cahen bij vluchtige beluistering zomaar in het hokje Franse zuchtmeisjes worden geduwd, maar hiermee doe je haar muziek te kort. De zang van de Franse muzikante heeft een wat bedwelmend karakter, maar heeft niet het zwoele en lichtvoetige van de zuchtmeisjes (ook een vreselijke term trouwens).

Zeker als je vaker naar De l'Autre Côté luistert hoor je dat Laura Cahen zich flink heeft laten beïnvloeden door de folk zoals die aan het eind van de jaren 60 en het begin van de jaren 70 in de Verenigde Staten heeft gemaakt. De l'Autre Côté bevat een aantal ingrediënten die ook een voorname rol speelden in de Laurel Canyon folk uit de genoemde periode, maar Laura Cahen geeft ook een duidelijk Frans tintje aan haar muziek en combineert de invloeden uit het verre verleden bovendien met invloeden van latere datum. Naast folkies uit de jaren 60 en 70 hoor ik daarom ook wel wat van een aantal albums van Beth Orton en van de betere Franse zangeressen van de afgelopen jaren.

De Franse muzikante heeft de songs op haar nieuwe album op het eerste gehoor betrekkelijk sober ingekleurd, maar als je De l'Autre Côté met de koptelefoon beluistert hoor je ook de talloze details in de muziek. Het is muziek die aan de ene kant authentiek en organisch klinkt, maar Laura Cahen voegt ook op zeer subtiele wijze elektronische impulsen toe aan haar songs en een keer gaat ze los met deze elektronica. De muziek op het album is echt prachtig en vult de ruimte met zeer sfeervolle en soms zelfs wat sprookjesachtige klanken.

Het combineert prachtig met de bijzondere stem van Laura Cahen. Het is een stem die bij eerste beluistering vooral bijzonder klinkt, maar als je eenmaal bent gevallen voor de vocale charmes van de Franse muzikante wordt de zang op De l'Autre Côté alleen maar mooier.

Heel veel aandacht heeft het album niet gekregen vooralsnog en dat is zonde, want de songs van Laura Cahen zijn zowel in muzikaal als in vocaal opzicht kunstwerkjes en het zijn ook nog eens songs die zijn volgestopt met bijzondere dingen. Het ene moment luister je naar een vergeten folkalbum van vele decennia geleden, het volgende moment naar een eigentijds klinkend Frans folkalbum, maar het grootste deel van de tijd beweegt De l'Autre Côté zich tussen deze twee uitersten in.

Ik heb de Franse popmuziek in 2024 maar in beperkte mate gevolgd en was pas bij de les toen het einde van het jaar bijna daar was. Dit jaar hou ik de Franse en Franstalige popmuziek veel beter in de gaten en dat heeft al meerdere hele mooie albums opgeleverd. De l'Autre Côté van Laura Cahen dringt zich van deze albums waarschijnlijk het minst op, maar het is uiteindelijk de mooiste van het stel. Echt een aanrader. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Laura Cantrell - Just Like A Rose: The Anniversary Sessions - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Laura Cantrell - Just Like A Rose: The Anniversary Sessions
Het is heel lang stil geweest rond de Amerikaanse muzikante Laura Cantrell, maar op Just Like A Rose: The Anniversary Sessions laat ze horen dat ze het maken van hele goede albums zeker niet verleerd is

Liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek gingen in 2000 genadeloos voor de bijl toen Laura Cantrell haar debuutalbum Not The Tremblin’ Kind uitbracht. De muzikante uit New York maakte indruk met een prachtige stem, maar ook met nostalgisch klinkende countrymuziek. Na een aantal hele mooie albums werd het stil rond Laura Cantrell, maar deze week is ze terug. Just Like A Rose: The Anniversary Sessions was bedoeld om de twintigste verjaardag van haar debuutalbum te vieren, maar door de coronapandemie duurde het allemaal wat langer. Het was het wachten waard, want Laura Cantrell heeft nog altijd een geweldige stem en maakt countrymuziek met een bijzonder eigen geluid.

Het is al bijna tien jaar stil rond de Amerikaanse singer-songwriter Laura Cantrell, die het huidige millennium zo mooi liet beginnen met haar debuutalbum Not The Tremblin' Kind uit 2000. Het album werd gevolgd door het minstens even mooie When The Roses Bloom Again uit 2002, waarna het in 2005 verschenen Humming By The Flowered Vine misschien nog wel indrukwekkender was dan de eerste twee albums.

Het mij laatst bekende wapenfeit van Laura Cantrell was tot voor kort haar fraaie eerbetoon aan countryzangeres Kitty Wells (Kitty Wells Dresses: Songs Of The Queen of Country Music) uit 2011, maar op Spotify kwam ik ook nog een album uit 2014 tegen ( No Way There from Here) waarvan de cover me bekend voor komt, maar dat ik in ieder geval niet heb besproken op de krenten uit de pop.

Gelukkig wordt de stilte nu doorbroken met een nieuw album, Just Like A Rose: The Anniversary Sessions. Laura Cantrell baarde in 2000 opzien door haar bestaan als muzikante te combineren met een succesvolle carrière in de financiële sector en dit doet ze nog steeds. Ze heeft inmiddels ook een gezin, waardoor er helaas weinig tijd over bleef voor het maken van muziek, wat de lange stilte verklaart. Aanleiding voor het nieuwe album was oorspronkelijk de twintigste verjaardag van het debuutalbum van Laura Cantrell, maar mede door de coronapandemie verschijnt het album pas 23 jaar na het destijds terecht geprezen debuut.

Het is misschien tien jaar stil geweest rond Laura Cantrell, maar Just Like A Rose: The Anniversary Sessions klinkt direct vertrouwd. De muzikante uit New York maakt nog altijd heerlijk authentiek klinkende Americana met vooral invloeden uit de country en ook haar mooie en heldere stem heeft nog niet aan schoonheid ingeboet.

Die stem was voor mij in 2000 de belangrijkste reden om te vallen voor de muzikale charmes van Laura Cantrell en die stem is ook op Just Like A Rose: The Anniversary Sessions weer het sterkste wapen van de Amerikaanse muzikante. Het is een stem die misschien iets doorleefder klinkt dan 23 jaar geleden, maar dat maakt de zang van Laura Cantrell alleen maar mooier.

Ook in muzikaal opzicht valt er overigens veel te genieten op het nieuwe album, want de Amerikaanse muzikante heeft een aantal prima muzikanten om zich heen verzameld en wist bovendien een flink aantal gastmuzikanten te strikken, onder wie grootheden als Steve Earle, Buddy Miller en Lambchop lid Paul Burch, die het album samen met Don Fleming, David Mansfield, Rosie Flores en Ed Stasium produceerde.

Ondanks de hele batterij aan producers klinkt het nieuwe album van Laura Cantrell puur en authentiek, precies zoals we dit in het verleden van haar gewend waren. Ook de mix van eigen songs en een aantal songs van anderen pakt weer goed uit. When The Roses Bloom Again kennen we natuurlijk van haar tweede album, maar het duet met Steve Earle klinkt als een nieuwe track.

Dat laatste geldt eigenlijk voor het hele album, want Just Like A Rose: The Anniversary Sessions klinkt aan de ene kant als een album dat Laura Cantrell ook twintig jaar geleden had kunnen maken, maar het is aan de andere kant ook een album dat in het hier en nu met de beste albums in het genre mee kan, al is het maar vanwege die prachtige stem. Mooi dat ze terug is en hopelijk blijft het niet bij dit album. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Laura Fell - Safe From Me - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Laura Fell - Safe From Me
De Britse singer-songwriter Laura Fell komt op de proppen met een knap debuutalbum dat een fraai evenwicht weet te vinden tussen tijdloze songs en een avontuurlijk eigen geluid

Het is al een tijd dringen in het land van de vrouwelijke singer-songwriters, maar de Britse Laura Fell weet direct op te vallen. Ze doet dat met een warm en loom stemgeluid, met een vol klinkende instrumentatie waarin ruimte is voor avontuur en met songs die kwaliteit ademen. Safe From Me is aan de ene kant een tijdloos klinkend album, maar aan de andere kant ook een album met een duidelijk eigen geluid, dat zich niet zo makkelijk in een hokje laat duwen. Laura Fell is nog werkzaam als psychotherapeut, maar als ze wil kiezen voor een bestaan als fulltime professioneel muzikant lijkt me dat op basis van dit fraaie debuut absoluut kansrijk.

Laura Fell komt uit Londen en heeft overdag een drukke baan als psychotherapeut. In de avonduren maakt ze muziek en dat levert nu een bijzonder fraai debuutalbum op. We worden de afgelopen jaren overspoeld met uitstekende albums van eigenzinnige vrouwelijke singer-songwriters, maar direct bij beluistering van de openingstrack van Safe From Me is duidelijk dat ook Laura Fell haar plekje in de spotlights verdient.

Zowel de bijzondere stem van de Britse muzikante als de inkleuring van de openingstrack van haar debuut laten direct iets bijzonders horen. De inkleuring begint sober met vooral een akoestische gitaar, maar naarmate de track vordert wordt deze steeds wat voller ingekleurd met zwaar aangezette klanken en repeterende gitaarlijnen, om uiteindelijk weer net zo ingetogen te eindigen als de track begon.

Laura Fell durft hierin opvallende keuzes te maken, waardoor een song die begint als folky uiteindelijk meerdere kleuren van kleur verschiet en een fraai evenwicht vindt tussen avontuur en fraaie klanken. Ook de zang van Laura Fell valt op. De Britse muzikante beschikt over een warm, loom en karakteristiek stemgeluid dat haar songs voorziet van nog wat extra onderscheidingskracht.

Safe From Me bevat slechts acht tracks en ruim een half uur muziek, maar het is een half uur van hoog niveau en het is een half uur dat doet uitzien naar de volgende verrichtingen van Laura Fell.

Het debuut van de Britse muzikante zoekt continu naar bijzondere wegen in de instrumentatie, onder andere door de inzet van blazers, elektronische en bijzondere percussie, maar Laura Fell schrijft ook lekker in het gehoor liggende popliedjes. Deze popliedjes worden met veel gevoel en toewijding vertolkt. De zang van Laura Fell is meestal warm en zacht, maar ze kan ook gepassioneerd en gedreven klinken.

Safe From Me is gemaakt met flink wat muzikanten en dat hoor je. De instrumenten buitelen hier en daar bijna over elkaar heen, wat het debuut van Laura Fell voorziet van een bijzonder eigen geluid, waarin gitaren en synths steeds fraai samensmelten.

Laura Fell zoekt op haar debuut hier en daar het avontuur, maar Safe From Me is ook een album dat het hart verwarmt op een koude winteravond. Het is ook een album dat veel beter wordt wanneer je er met volledige aandacht naar luistert. Bij oppervlakkige beluistering klinkt het allemaal bijzonder aangenaam, maar zeker bij beluistering met de koptelefoon hoor je hoe mooi en bijzonder de instrumentatie is, hoe Laura Fell durft te experimenteren en hoe warm en bedwelmend haar stem is.

Het is niet makkelijk om in 2020 muziek te maken die niet hoorbaar is beïnvloedt door een aantal decennia popmuziek, maar Laura Fell slaagt er wat mij betreft in door met grote regelmaat buiten de gebaande paden te treden, maar ook songs te schrijven die vrijwel nooit tegen de haren in strijken en op een of andere manier tijdloos klinken.

Zeker wanneer het tempo wat omhoog gaat verrast de muzikante uit Londen met bijzondere accenten, maar ook in een behoorlijk ingetogen folksong blijft ze makkelijk overeind. Ik had tot een paar dagen geleden nog nooit van Laura Fell gehoord, maar na herhaalde beluistering van haar debuutalbum schrijf ik de naam van de Britse muzikante toch op als naam om in de gaten te houden de komende jaren. Haar debuut zou ik in de tussentijd zeker niet laten liggen. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Laura Gibson - Empire Builder - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Laura Gibson kwam een jaar of tien geleden aandrijven op de golven van de destijds zeer populaire alternatieve folk.

Op haar eerste twee platen liet de destijds vanuit Portland, Oregon, opererende singer-songwriter vooral traditioneel aandoende en uiterst ingetogen folk horen. Het leverde twee prima platen op, maar het in 2012 verschenen La Grande was wat mij betreft een paar klassen beter.

Voor La Grande verruilde Laura Gibson het hippe Portland voor het platteland van Oregon, waar ze een voller klinkende plaat vol bijzondere songs maakte.

Het platteland werd vervolgens verruild voor metropool New York, waar het Laura Gibson in eerste instantie niet echt mee zat. Eerst brak ze haar voet en hierna verwoeste een gasexplosie het gebouw waarin Laura Gibson een appartement huurde, waarbij al haar instrumenten, maar ook de nodige songs en flarden van songs verloren gingen.

Tussen La Grande en het vorige week verschenen Empire Builder zit, mede hierdoor, een periode van vier jaar, maar gelukkig is de terugkeer van Laura Gibson een glorieuze terugkeer.

Vergeleken met haar vorige platen laat Empire Builder een moderner en avontuurlijker geluid horen. Het is een geluid waarin absoluut ruimte is voor de folk die Laura Gibson op haar vorige platen omarmde, maar de Amerikaanse treedt ook nadrukkelijk buiten de gebaande paden.

Zo doet de openingstrack wel wat aan Portishead denken met bijzondere ritmes en een donkere en stemmige instrumentatie. Deze bijzondere ritmes spelen een belangrijke rol in de songs waarin de instrumentatie wat zwaarder wordt aangezet en er muziek wordt gemaakt die af en toe wel wat doet denken aan die het invloedrijke Nine Objects of Desire van Suzanne Vega.

Tegenover de wat meer avontuurlijke songs staan ook nog de nodige intieme en ingetogen folksongs. Het zijn songs die worden gedragen door de bijzondere stem van Laura Gibson. Het is zeker geen makkelijke stem, maar de vaak opduikende vergelijking met Joanna Newsom gaat me toch wat te ver.

Samen met onder andere drummer Dan Hunt (Neko Case), violist Peter Broderick en Death Cab for Cutie gitarist Dave Depper heeft Laura Gibson een plaat gemaakt die flink boven het maaiveld uitsteekt en vooralsnog alleen maar beter wordt. Op basis van La Grande werd haar een mooie toekomst voorspeld. Daar moet het na het geweldige Empire Builder maar eens van gaan komen. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Laura Gibson - Goners - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Laura Gibson betovert met fraaie herfstachtige arrangementen op een intieme plaat over verlies en verdriet
Laura Gibson dook alweer twaalf jaar geleden op als ingetogen folkie, maar heeft haar songs in de loop der jaren voorzien van steeds rijkere arrangementen. De arrangementen op haar nieuwe plaat Goners zijn prachtig, maar staan volledig in dienst van de songs, die thema’s als verlies en verdriet bezingen. Het levert een aantal aanstekelijk klinkende songs op, die voorzichtig opschuiven richting pop, maar Laura Gibson is ook haar folkroots niet vergeten of kan opschuiven richting ambient. De schoonheid in de instrumentatie contrasteert hier en daar wat met de bijzondere stem van de Amerikaanse, maar ik heb er wel wat mee. Mooie plaat.


De herfst is er eindelijk in geslaagd om de bijna eindeloze zomer te verdrijven. Dat zie je niet alleen als je naar buiten kijkt, maar hoor je ook op flink wat van de nieuwe albums die deze week zijn verschenen. Luister bijvoorbeeld maar eens naar Goners van Laura Gibson.

Goners is alweer de vijfde plaat van de singer-songwriter uit Portland, Oregon, die in 2006 voor het eerst opdook met If You Come To Greet Me. Op haar debuut maakte Laura Gibson muziek die aan de ene kant klonk als traditionele Amerikaanse folk, maar het was wel folk met een twist, waardoor de plaat ook werd omarmd door de liefhebbers van de alt-folk die in eerste instantie door Devendra Banhart op de kaart werd gezet.

Op de platen die volgden voorzag Laura Gibson haar songs van steeds rijkere arrangementen, al schuwde ze de intieme folksong ook nog steeds niet. Goners is de opvolger van Empire Builder, dat werd gemaakt nadat een gasexplosie het huizenblok in New York waar Laura Gibson woonde verwoeste en ze al haar persoonlijke spullen en de nodige instrumenten, teksten en muziek verloren zag gaan.

Goners werd opgenomen in Portland, Oregon, waar Laura Gibson opnieuw samenwerkte met producer John Askew, die ook bij de vorige plaat achter de knoppen zat. Samen met een aantal bevriende muzikanten, onder wie Death Cab For Cutie gitarist Dave Depper, werden de ruwe schetsen van songs voorzien van bijzonder fraaie arrangementen.

Goners is een plaat die zoals gezegd fraai kleurt bij de herfst. De plaat is voorzien van atmosferische klanken, waarin met name de piano en vleugel van Laura Gibson worden verrijkt met flink wat synths, percussie en hele mooie bijdragen van strijkers en blazers. Zeker wanneer de arrangementen stevig worden aangezet vult de ruimte zich met donkere en atmosferische of zelfs zweverige klanken, wat goed aansluit op de bijzonder mooie teksten van de songs, die verlies en verdriet als centraal thema hebben.

In de rijk ingekleurde songs drijft Laura Gibson flink af van de traditionele folk waarmee ze ooit doorbrak en dat doet ze ook in de wat moderner klinkende songs, waarin avontuurlijke percussie de songs van de Amerikaanse singer-songwriter een aanstekelijke of zelfs hitgevoelige twist geeft. Laura Gibson is de folk echter niet helemaal vergeten en gooit er af en toe ook nog een uiterst ingetogen song doorheen. Het zijn songs waarin ze vrijwel volledig moet vertrouwen op haar stem. Het is een stem die in het verleden is vergeleken met die van Karen Dalton en Joanna Newsom, maar ik vind de stem van Laura Gibson toch een stuk aangenamer en meestal gewoon mooi.

Laura Gibson is er wederom in geslaagd om een plaat te maken die net wat anders klinkt dan zijn voorgangers en ik vind hem weer net wat beter, zeker als de regen met bakken naar beneden komt, zoals tijdens het intypen van deze recensie. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Laura Groves - Radio Red - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Laura Groves - Radio Red
Laura Groves draait inmiddels al flink wat jaren mee, maar debuteert fraai onder haar eigen naam met een zwoel en soulvol album dat opvalt door een aangename jaren 70 vibe, maar dat ook eigentijds klinkt

De naam Laura Groves deed bij mij niet direct een belletje rinkelen, terwijl ik in 2009 toch heel enthousiast was over het album dat ze maakte onder de naam Blue Roses. Ik ben de Britse muzikante hierna uit het oog verloren, maar deze week duikt ze weer op met Radio Red, het eerste album onder haar eigen naam. Het is een album dat je makkelijk op het verkeerde been zet, want zeker bij eerste beluistering klinkt de soulvolle pop van Laura Groves wel erg gepolijst. De dromerige popsongs van de Britse muzikante blijken echter knap in elkaar te zitten en zowel de muziek als de zang op het album worden alleen maar mooier als je vatbaar bent voor de zwoele verleiding van Laura Groves.

In de eerste maanden van de krenten uit de pop (in het voorjaar van 2009) besprak ik het titelloze debuutalbum van Blue Roses, wat het alter ego bleek van de Britse muzikante Laura Groves. Het is een album dat volgens mij maar weinig deed en dat ik zelf ook al lang weer was vergeten, maar toen ik mijn recensie nog eens doorlas was ik wel weer nieuwsgierig naar het album, dat ik destijds vergeleek met albums van Joni Mitchell en met name Kate Bush.

De hernieuwde kennismaking is me uitstekend bevallen, want het debuutalbum en de zwanenzang van Blue Roses is een buitengewoon fascinerend album, dat destijds terecht werd geprezen door de critici. De aanleiding om het inmiddels veertien jaar oude album weer eens op te zoeken is de release van Radio Red, het eerste volwaardige album dat Laura Groves onder haar eigen naam uitbrengt.

Het is een album dat me opviel zonder het verleden van de Britse muzikante te kennen en eerlijk gezegd hoor ik ook niet zo heel veel raakvlakken met het vergeten debuutalbum van Blue Roses. Laura Groves zocht in 2009 flink het experiment en zong met heel veel expressie, maar op Radio Red grossiert de Britse muzikante in lekker zwoele popsongs die lekker laidback worden gezongen.

De songs op Radio Red hebben een aangename jaren 70 vibe en passen prima in het hokje soulpop. Bij eerste beluistering van het album had ik vooral associaties met de muziek van Laura Nyro en dat is vergelijkingsmateriaal waarop Laura Groves trots mag zijn. Radio Red verleidt makkelijk met bijzonder aangenaam en warmbloedige popsongs en mooie en heldere zang, maar wanneer je het album wat vaker hoort valt op dat Laura Groves dieper graaft dan je bij eerste beluistering opmerkte.

Ik kom in veel recensies nog steeds de naam van Kate Bush tegen als vergelijkingsmateriaal. Daar hoorde ik in eerste instantie zelf helemaal niets van terug, maar nu ik de songs op Radio Red vaker heb gehoord begrijp ik de vergelijking wel. Laura Groves heeft haar songs met veel smaak en gevoel gearrangeerd en beschikt over het vermogen om lekker in het gehoor liggende popsongs te combineren met popsongs die vol zitten met interessante details, net als Kate Bush dat deed op haar albums.

De Britse muzikante heeft de pech dat we momenteel worden overspoeld met albums van vrouwelijke singer-songwriters en met albums waarop de jaren 70 inspiratiemateriaal aandragen, maar Laura Graves is absoluut een geval apart. Radio Red is een album met een wat nostalgische sfeer, maar als je goed luistert naar het album hoor je dat de meeste klanken en zeker de elektronische klanken alleen maar uit het heden kunnen komen. Wanneer je wat dieper in het album duikt worden de klanken op het album alleen maar mooier en dat geldt ook voor de zang van Laura Groves, die beschikt over een mooie stem die je niet snel met soul zult associëren, terwijl Radio Red toch een behoorlijk soulvol album is.

Radio Red is een album waarover je zeker niet te snel moet oordelen. Bij eerste beluistering kan het album misschien wat gepolijst of zelfs glad klinken, maar hoe vaker ik naar het album luister, hoe minder ik dit ervaar. Ik ben blij dat ik het album van Blue Roses heb herontdekt, maar ook over het debuutalbum van Laura Groves onder haar eigen naam word ik steeds enthousiaster. Erwin Zijleman

Volledige recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Laura Jansen - We Saw A Light - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Laura Jansen liet de muziek een paar jaar geleden achter zich om de kwetsbaren op deze aarde te helpen, maar keert nu terug met een even tijdloos als eigentijds popalbum dat alleen maar imponeert

Elba, het tweede album van de Nederlands/Amerikaanse muzikante Laura Jansen, is bijna acht jaar oud, maar de afgelopen jaren waren andere dingen belangrijker dan de muziek. Na tweeënhalf jaar vluchtelingenwerk en het verwerken van alle ervaringen, is Laura Jansen echter weer klaar voor het maken van muziek en slaagt ze er in om het torenhoge niveau van Elba nog eens te overtreffen. We Saw A Light is een geweldig popalbum, maar het is ook een album met teksten die ergens over gaan en het is boven alles een album waarop Laura Jansen excelleert als zangeres. De door piano gedragen songs zijn soms relatief sober en soms uitbundig, maar altijd van een bijzondere schoonheid.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Laura Marling - Patterns In Repeat - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Laura Marling - Patterns In Repeat
Laura Marling werd vorig jaar moeder en verpakt haar eerste ervaringen met het moederschap in uiterst ingetogen maar zeer smaakvol gearrangeerde songs, waarin de stem van de Britse muzikante betoverend mooi is

Laura Marling is pas 34 jaar oud, maar brengt met Patterns In Repeat alweer haar achtste album uit. Het is net als voorganger Songs For Our Daughter, dat volgde op een aantal net wat uitbundiger klinkende albums, weer een behoorlijk sober klinkend album. Patterns In Repeat bevat vooral spaarzaam ingekleurde folksongs, waarin de akoestische gitaar en de bijzonder mooie stem van Laura Marling centraal staan. Laura Marling werd vorig jaar moeder, wat heeft gezorgd voor een serie persoonlijke en intieme songs, die bijzonder fraai zijn versierd met de gewilde strijkersarrangementen van Rob Moose en prachtig vastgelegd door Laura Marling en co-producer Dom Monks.


Laura Marling maakte in 2021 samen met Mike Lindsay (Tunng) nog een album onder de naam LUMP, maar het in 2020 verschenen Song For Our Daughter was tot deze week het laatste soloalbum van de Britse singer-songwriter. Het was een album dat volgde op een zware periode waarin Laura Marling Los Angeles weer verruilde voor Londen en zonder platencontract kwam te zitten.

Song For Our Daughter was een prachtig ingetogen folkalbum met zowel invloeden uit de Amerikaanse Laurel Canyon folk en de Britse folk uit de jaren 70 en dat bovendien invloeden van de grote singer-songwriters uit de jaren 70 liet horen (ik noemde zelf Paul McCartney in mijn recensie van het album).

Laura Marling had toen ze Song For Our Daughter maakte nog geen kinderen, maar begin vorig jaar beviel ze van een dochter, die direct wordt geëerd in de openingstrack van haar nieuwe album Patterns In Repeat. De Britse muzikante nam haar nieuwe album op in haar thuisstudio in Londen, waar ze gezelschap kreeg van de Britse producer Dom Monks, die ook meewerkte aan Song For Our Daughter en onlangs nog een belangrijke rol speelde op het album van Porridge Radio.

Net als het vorige album van Laura Marling is ook Patterns In Repeat een behoorlijk ingetogen album geworden. De songs op het album hebben in de basis genoeg aan de akoestische gitaar (en een keer de piano) en de stem van Laura Marling. Dat vraagt wat van de zang en die is bij Laura Marling in goede handen. De Britse muzikante maakte op haar inmiddels alweer zestien jaar oude debuutalbum al indruk als zangeres, maar haar stem is in de loop der jaren alleen maar mooier, rijper en doorleefder geworden.

Laura Marling beperkt zich op Patterns In Repeat overigens niet tot de combinatie van akoestische gitaar en zang, want op de achtergrond vallen met name de prachtige strijkerspartijen op. Hiervoor deed de Britse muzikante een beroep op Rob Moose, de oprichter van het bijzondere New Yorkse strijkkwartet yMusic, maar ook een van de meest gevraagde arrangeurs van strijkers van het moment, die een breed assortiment aan strijkers uit de kast heeft getrokken. De strijkers voorzien de songs op Patterns In Repeat van een wat melancholische sfeer en het is een sfeer die goed past bij de intieme folksongs van Laura Marling op Patterns In Repeat.

Net als op haar vorige album laat de Britse muzikante zich in haar nieuwe songs flink beïnvloeden door muziek uit het verleden. Het zijn ook dit keer invloeden uit de Laurel Canyon folk en de Britse folk, maar het fraaie Caroline had ook zomaar op een vroeg album van Leonard Cohen kunnen staan.

Het moederschap stond in fictieve vorm centraal op het vorige album van Laura Marling en keert nu vanuit haar dagelijkse realiteit terug, zoals in de openingstrack en in het lieve slaapliedje Lullaby. De geboorte van haar dochter speelt een voorname rol in de songs op het album, maar Laura Marling kijkt ook naar zichzelf en naar het belang van familiebanden en -tradities.

De persoonlijke thematiek maakt van Patterns In Repeat een intiem album en die intimiteit wordt verstrekt door de prachtige zang en de zeer smaakvolle klanken. Laura Marling mikte een paar jaar geleden nog op een groter publiek en een voller geluid, maar op haar nieuwe album brengt ze haar songs weer terug tot de essentie. Of een groter publiek hiermee uit de voeten kan durf ik niet te zeggen, maar ik vind Patterns In Repeat echt prachtig. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Laura Marling - Semper Femina - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Het lijkt nog niet eens zo heel lang geleden Laura Marling op 18-jarige debuteerde met Alas I Cannot Swim, maar het debuut van de Britse singer-songwriter was vorige maand echt al weer negen jaar oud.

Twee jaar na het fraaie Short Movie komt Laura Marling op de proppen met haar zesde plaat, Semper Femina.

Ik had de credits bij eerste beluistering van de plaat nog niet bestudeerd, maar dat is ook niet nodig om er achter te komen wie de nieuwe plaat van Laura Marling heeft geproduceerd.

In de openingstrack domineren immers de sobere maar o zo doeltreffende gitaarklanken van Blake Mills. Deze Blake Mills duikt de laatste tijd wel heel vaak op als producer, maar voor Laura Marling is het een geweldige keuze. De hier en daar sobere, maar altijd bijzonder stemmige en donkere klanken, passen immers uitstekend bij de songs van Laura Marling en haar mooie stem.

Voor ik aan beluistering van Semper Femina begon las ik een aantal vrij negatieve recensies over de nieuwe plaat van Laura Marling. Laura Marling zou op haar nieuwe plaat hebben gekozen voor een aantal wat pretentieuze thema’s (vrouwelijkheid en feminisme, filosofie en kunst) en zou het dit keer vooral als songwriter af hebben laten weten.

Ik kan me er persoonlijk niet in vinden, want ik vind Semper Femina een bijzonder mooie plaat met songs die niet alleen wat te vertellen hebben, maar ook nog heel lang aan kracht winnen.

Dat laatste is voor een deel de verdienste van producer Blake Mills, die de nieuwe plaat van Laura Marling heeft voorzien van een bijzonder stemmig, smaakvol en subtiel geluid. De donkere en soms bijna dreigende instrumentatie met een hoofdrol voor het bijna minimalistische gitaarwerk van Blake Mills voorzien de songs op Semper Femina van flink wat onderhuidse spanning en bovendien van heel veel ruimte.

Deze ruimte wordt deels opgevuld met fraaie strijkers, maar de meeste ruimte wordt benut door Laura Marling zelf. De Britse is nog altijd jong, maar klinkt inmiddels een stuk doorleefder dan op haar debuut. Van haar soms bijna gesproken zang is lang niet iedereen gecharmeerd, maar ik vind het op Semper Femina echt prachtig.

Muziek en vocalen versterken elkaar op de nieuwe plaat van Laura Marling op bijzondere wijze en bij mij dringt de plaat zich steeds meer op. Het doet me qua sfeer af en toe wel wat denken aan de platen van Fiona Apple en dat is een associatie die ik nog niet eerder had bij beluistering van de muziek van Laura Marling.

Semper Femina is nog wat verder verwijderd van de Britse folk en klinkt behoorlijk Amerikaans. Hier en daar duiken wat invloeden van Joni Mitchell op, maar Laura Marling laat toch vooral een eigen geluid horen. Het is een geluid dat door de bijzonder fraaie productie en instrumentatie naar een hoger plan wordt getild.

Het levert zoals gezegd niet alleen maar jubelrecensies op, maar persoonlijk vind ik Semper Femina de mooiste plaat van Laura Marling tot dusver en dat zegt wat. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
Service Unavailable - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Laura Marling leek een paar jaar geleden nog de zoveelste Britse folkie die streed om de aandacht van een breed publiek, maar inmiddels weten we wel beter.

De Britse singer-songwriter is pas 25, maar heeft inmiddels een aantal bijzonder indrukwekkende platen op haar naam staan, met het twee jaar geleden verschenen Once I Was An Eagle als meest ambitieuze en wat mij betreft ook beste plaat.

De lat voor de vijfde plaat van de inmiddels al een tijdje vanuit Los Angeles opererende singer-songwriter lag dus bijzonder hoog, maar Short Movie laat horen dat Laura Marling haar top nog lang niet heeft bereikt.

Op Once I Was An Eagle liet Laura Marling al horen dat ze precies de muziek maakt die ze zelf wil maken en dat doet ze nog net wat overtuigender op haar nieuwe plaat.

Short Movie opent met een donkere en duistere song. De basis van de song wordt gevormd door het bijzondere akoestische gitaarspel en de al even bijzondere stem van Laura Marling, maar door de psychedelische geluiden op de achtergrond is het veel meer dan zomaar een folksong. Het doet af en toe wel wat denken aan de muziek die een al even jonge Joni Mitchell in Los Angeles maakte, maar de vergelijking houdt niet lang stand.

In de tweede track horen we Laura Marling rauwer dan we haar ooit gehoord hebben. De vergelijking met PJ Harvey dringt zich op en dat is een vergelijking die nog een aantal keren terugkomt bij beluistering van Short Movie.

Welke richting Laura Marling op Short Movie ook kiest, de songs van de Britse singer-songwriter zijn altijd opvallend intens. Short Movie is ook een pure en eerlijke plaat met songs die variëren van ontspannen en ingetogen tot beklemmend en gejaagd.

Short Movie laat goed horen hoe uniek het gitaarspel van Laura Marling is en hoe mooi en emotievol haar stem de afgelopen is geworden. Het akoestische gitaarspel en de recht uit het hart komende vocalen van Laura Marling bepalen voor en belangrijk deel het geluid van Short Movie, maar het belang van de extra inkleuring van de songs moet niet worden onderschat. Deze extra inkleuring doet soms wat psychedelisch aan en hiernaast zijn er de strijkers die de al wat weemoedige songs van Laura Marling voorzien van extra drama en melancholie.

Short Movie doet verslag van het leven dat Laura Marling in Los Angeles heeft opgebouwd en het is een leven dat we lang niet altijd hoeven te benijden. Short Movie is een plaat vol eenzaamheid en onzekerheid. Laura Marling weet deze eenzaamheid en onzekerheid zo indrukwekkend in haar vocalen te leggen dat Short Movie geen plaat is om heel vrolijk van te worden en soms zelfs bijna pijn doet, maar wat is het mooi en indrukwekkend.

De eenzaamheid en onzekerheid hebben overigens zeker geen nadelige invloed gehad op de artistieke ontwikkeling van Laura Marling. In vrijwel iedere track op Short Movie kiest de Britse singer-songwriter weer voor een net wat andere invalshoek en verkent ze nieuwe terreinen. Soms wat rauwer dan we gewend zijn, soms wat meer in zichzelf gekeerd, dan weer uitbundig met ‘spoken word’ vocalen.

Short Movie bevat 13 songs en duurt 50 minuten. Het zijn 50 minuten van een bijna ongekende intensiteit en schoonheid. Na afloop is één ding direct duidelijk: Laura Marling heeft wederom een flinke stap gezet en levert haar beste plaat tot dusver af. Een prestatie van formaat. Waar het eindigt? Ik durf het niet te voorspellen. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Laura Marling - Song For Our Daughter - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Laura Marling - Song For Our Daughter
Laura Marling komt bijna uit het niets met een nieuw album en het is een sober en uiterst intiem album dat tien songs lang een onuitwisbare indruk maakt

Laura Marling heeft een aantal prachtige albums op haar naam staan, maar baart desondanks opzien met de ruwe schoonheid en intimiteit van Song For Our Daughter. Het is een album zonder al teveel opsmuk dat de invloeden uit de Laurel Canyon uit de jaren 70 nog niet achter zich heeft gelaten, maar ook andere invloeden uit het decennium omarmt. Ondanks veel invloeden uit het verleden is het ook een album dat met beide benen in het heden staat en troost biedt in onzekere tijden. De instrumentatie is sober, maar Laura Marling zingt de sterren van de hemel en grijpt je tien songs lang bij de strot.

Het nieuwe album van Laura Marling zou eigenlijk pas in augustus verschijnen, maar de Britse singer-songwriter zag in deze bijzondere tijd geen reden om de digitale release langer op te houden, waardoor we nu al kunnen genieten van Song For Our Daughter (vooralsnog dus alleen via de streaming muziekdiensten).

Het is een album over moederschap (niet van Laura Marling zelf overigens) en misschien nog wel meer over verbondenheid en geborgenheid. Het zijn dingen die Laura Marling heeft gemist tijdens haar jarenlange verblijf in Los Angeles. Voor haar een van de redenen om terug te keren naar het vertrouwde Londen, al zal het verlies van haar platencontract ook meegespeeld hebben.

In muzikaal opzicht staat Song For Our Daughter nog wel met minstens één been in de Verenigde Staten en in het bijzonder in de Laurel Canyon bij Los Angeles. De rijke muzikale traditie van de heuvels rond Los Angeles klinkt in flink wat songs op het album nadrukkelijk door, waardoor Song For Our Daughter een groot deel van de tijd klinkt als een verloren singer-songwriter album uit de jaren 70.

Laura Marling verloochent haar Britse roots echter zeker niet en lijkt op haar nieuwe album niet alleen beïnvloed door de muziek van Joni Mitchell, maar ook zeker door het jaren 70 werk van Paul McCartney, terwijl in een aantal songs ook haar liefde voor Britse folk weer op laait en aan het eind van het album ook nog een beetje country, compleet met pedal steel, opduikt.

Laura Marling heeft Song For Our Daughter in eigen beheer uitgebracht en heeft gekozen voor een betrekkelijk sober geluid, waarin de basis wordt gevormd door akoestische gitaar of piano en strijkers en hier en daar achtergrondvocalen de schaarse extra versiering aanbrengen.

Ze tekende deels zelf voor de productie van het album, maar kon ook nog deels een beroep doen op vertrouwde kompanen als Ethan Johns en Dom Monks. Song For Our Daughter klinkt prachtig, maar vooral intiem. De keuze voor een instrumentatie zonder opsmuk heeft er voor gezorgd dat de stem van Laura Marling centraal staat en haar stem verricht op haar nieuwe album wonderen.

Ik vond de stem van de Britse singer-songwriter altijd al prachtig, maar op haar nieuwe album is het een stem die van alles met je doet. De emotie in de stem van Laura Marling is op Song For Our Daughter bijna tastbaar en voorziet het album van een bijzonder intieme sfeer. Laura Marling lijkt je persoonlijk troost te bieden in deze onzekere tijden en staat met grote regelmaat garant voor kippenvel.

Ook de songs op het nieuwe album van de singer-songwriter uit Londen zijn van een bijzonder hoog niveau. Laura Marling heeft een tijdloos album gemaakt, dat het in de jaren 70 ongetwijfeld geweldig had gedaan, maar dat ook in 2020 essentieel en urgent klinkt. De instrumentatie is misschien sober, maar met name het akoestische gitaarwerk op het album is bijzonder mooi en ondersteunt de bijzondere stem van Laura Marling op fraaie wijze.

Het in eigen beheer uitgebrachte Song For Our Daughter is ongetwijfeld met een beperkter budget gemaakt dan de vorige albums van Laura Marling, maar ook in dit geval is less weer more. Laura Marling heeft een aantal geweldige albums op haar naam staan, maar dit is wat mij betreft de meest indrukwekkende. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Laura Nyro - Eli And The Thirteenth Confession (1968) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Laura Nyro - Eli And The Thirteenth Confession (1968)
Laura Nyro maakte haar beste albums aan het eind van de jaren 60 en het begin van de jaren 70 en is inmiddels helaas wat vergeten, maar wat maakte de Amerikaanse singer-songwriter op jonge leeftijd bijzondere muziek

De New Yorkse muzikante Laura Nyro was pas 20 jaar oud toen ze het prachtige Eli And The Thirteenth Confession maakte. Een jaar eerder had ze ook al een prachtig album afgeleverd en er zouden nog drie klassiekers volgen. Het zijn albums die door de muziek en arrangementen en zeker ook door de expressieve zang anders klinken dan singer-songwriter albums van nu, maar als je gewend bent aan de muziek van Laura Nyro kun je alleen maar concluderen dat de Amerikaanse muzikante behoort tot de grote singer-songwriters van haar generatie. En ondanks het feit dat de muziek van Laura Nyro zo anders klinkt, heeft ze tot op de dag van vandaag invloed.

In mijn recensies van nieuwe albums van vrouwelijke singer-songwriters noem ik met enige regelmaat Laura Nyro als vergelijkingsmateriaal. De naam van de Amerikaanse singer-songwriter kom ik verder niet al te vaak meer tegen en dat is ook niet zo gek. Laura Nyro overleed in 1997 op slechts 49-jarige leeftijd en hiernaast maakte ze haar beste albums tussen 1967 en 1971, wat inmiddels even geleden is.

Zelf ontdekte ik het werk van Laura Nyro pas enkele jaren na haar dood, maar ik had al snel een enorm zwak voor met name haar eerste paar albums, die gelukkig nog allemaal verkrijgbaar zijn en ook zijn te vinden op de streaming media diensten. De muzikante uit New York leverde met haar eerste vijf albums een indrukwekkende serie prachtplaten af, die inmiddels best als klassiekers mogen worden gezien.

Tussen More Than A New Discovery uit 1967, Eli And The Thirteenth Confession uit 1968, New York Tendaberry uit 1969, Christmas And The Beads Of Sweat uit 1970 en Gonna Take A Miracle uit 1971 is het wat mij betreft lastig kiezen, maar ik luister zelf het meest naar Eli And The Thirteenth Confession uit 1968, dat niet haar meest succesvolle album is, maar wat mij betreft wel haar beste.

Het album is inmiddels ruim 55 jaar oud en dat hoor je ook wel, want albums als Eli And The Thirteenth Confession worden tegenwoordig niet meer gemaakt. Zowel in muzikaal als in vocaal opzicht is de muziek van Laura Nyro niet vergelijkbaar met de muziek van vrouwelijke singer-songwriters van het moment, maar desondanks hebben de albums van Laura Nyro grote invloed gehad.

Laat ik beginnen bij de zang van de muzikante uit New York. Laura Nyro beschikt over een soulvolle stem, maar het is vooral een zeer expressieve stem. Het is een stem die meerdere kanten op kan en die de songs op Eli And The Thirteenth Confession met heel veel energie vertolkt. Bij mijn eerste kennismaking met de muziek van Laura Nyro vond ik haar zang wat vermoeiend, maar na enige gewenning was ik behoorlijk onder de indruk van haar bijzondere stem en van de energie in haar zang.

Ook in muzikaal opzicht wijkt de muziek van Laura Nyro af van wat momenteel gangbaar is in het singer-songwriter genre. De songs van Laura Nyro worden deels gedreven door haar pianospel, maar de muziek op Eli And The Thirteenth Confession zit ook vol invloeden uit de jazz en de soul, zeker wanneer blazers worden ingezet. In een aantal songs doet Eli And The Thirteenth Confession wel wat denken aan de muziek die Carole King drie jaar later op Tapestry zou maken, maar de meeste songs op het album van Laura Nyro zijn soulvoller en theatraler dan die van Carole King.

Laura Nyro produceerde het album samen met Charlie Calello, die in de jaren 60 en 70 een indrukwekkend cv zou opbouwen als producer en arrangeur. Hij leeft zich hier en daar flink uit in de arrangementen die zijn volgestopt met details en vervolgens nog wat voller klinken door de rijke vocalen van Laura Nyro.

Eli And The Thirteenth Confession is een fascinerend en razendknap album, vol hoogstaande songs die ook door anderen zouden worden vertolkt, en het wordt nog wat indrukwekkender wanneer je je bedenkt dat Laura Nyro pas twintig jaar oud was toen het album verscheen in 1968.

Ze zou na dit album nog drie onbetwiste klassiekers afleveren, waarna een wat mindere periode volgde en een periode waarin ze koos voor haar gezin. Halverwege de jaren 90 leek het weer de goede kant op te gaan met Laura Nyro, tot ze ten prooi viel aan een dodelijke ziekte. Haar muzikale erfenis krijgt tegenwoordig helaas niet veel aandacht meer (al verschijnt volgende maand een lijvige box-set met al haar werk) maar is echt prachtig. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Laura Stevenson - Late Great - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Laura Stevenson - Late Great
De Amerikaanse singer-songwriter Laura Stevenson heeft al een aantal prima albums op haar naam staan en laat ook op het deze week verschenen en echt uitstekende Late Great weer horen dat ze van meerdere markten thuis is

Ik kom tot dusver slechts een handjevol recensies tegen van het vorige week verschenen nieuwe album van Laura Stevenson en dat is echt te weinig voor een singer-songwriter van haar niveau. De vorige albums van de muzikante uit New York waren erg goed en ook Late Great valt zeker niet tegen. Veelzijdigheid blijft een sterk wapen van Laura Stevenson, die ook op haar nieuwe album weer meerdere kanten op kan, al domineren dit keer invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek. De songs, de muziek, de productie en de zang ademen allemaal kwaliteit, waardoor ook Late Great weer een erg sterk album is. Nu alleen nog wat meer aandacht voor de muziek van Laura Stevenson.

De Amerikaanse singer-songwriter Laura Stevenson debuteerde zo’n vijftien jaar geleden met het album A Record. Het onder de naam Laura Stevenson & The Cans uitgebrachte album viel me niet op en dat geldt ook voor het een jaar later verschenen Sit Resist. In 2013 bracht de muzikante uit New York haar eerste soloalbum uit en Wheel viel me zeker wel op, al was er wel een tip van een lezer van de krenten uit de pop voor nodig.

Op Wheel laat Laura Stevenson horen dat ze in meerdere genres uit de voeten kan. Het album bevat een aantal zeer ingetogen en folky tracks, maar de Amerikaanse muzikante is op haar debuutalbum ook zeker niet vies van pop en kan bovendien stevig uitpakken in een aantal songs met flink wat rockinvloeden, die wat mij betreft klinken alsof Neil Youngs’s Crazy Horse is aangeschoven in de studio. Het combineert allemaal opvallend mooi met de stem van Laura Stevenson, die net als de muziek alle kanten op kan.

Ik was in 2013 dan ook heel positief over het solodebuut van de singer-songwriter uit New York, maar vergat vervolgens haar in 2015 verschenen tweede soloalbum (Cocksure). Sindsdien ben ik gelukkig wel bij de les, want ik was zeer enthousiast over het in 2019 verschenen The Big Freeze, dat in muzikaal opzicht in het verlengde ligt van Wheel, en ook het in de zomer van 2021 verschenen titelloze album beviel me uitstekend. Het laatstgenoemde album staat stil bij een aantal pieken en dalen in het leven van Laura Stevenson, die wederom laat horen dat ze niet kijkt op een genre meer of minder.

De muzikante uit New York keert deze week terug met haar vijfde soloalbum en ook Late Great is een uitstekend album. Het is wederom een zeer persoonlijk album, want er gebeurde van alles in het leven van de Amerikaanse muzikante. Ze werd moeder, zag haar relatie op de klippen lopen, vond een nieuwe liefde en keerde terug naar de collegebanken en dat deels in de voor muzikanten zo zwarte periode van de coronapandemie.

Het heeft allemaal invloed gehad op de songs op Late Great, dat nog wat persoonlijker is dan haar vorige albums. Op haar titelloze album profiteerde Laura Stevenson van de kwaliteiten van topproducer John Angello, die onder andere werkte met Dinosaur Jr., Waxahatchee, Drive-By Truckers, Madrugada en The Dream Syndicate, om maar een paar namen te noemen, en die ook op Late Great weer vakwerk levert.

Laura Stevenson had in het verleden geen zin om te kiezen tussen folk, rock en indiepop en dat doet ze ook weer niet op haar nieuwe album, dat indruk maakt met veelzijdige songs, waaraan in een aantal tracks ook nog een vleugje country is toegevoegd. Invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek hebben het dit keer overigens wel duidelijk gewonnen van invloeden uit de pop en rock en persoonlijk vind ik dit een verstandige keuze, al is het maar omdat het in alle genres momenteel erg druk is.

De productie van John Angello klinkt lekker vol en dat geldt ook voor de muziek, waaraan onder andere wordt bijgedragen door Jeff Rosenstock, die ook op de vorige albums was te horen. Ook op Late Great schakelt Laura Stevenson weer makkelijk tussen ingetogen en uitbundiger ingekleurde songs en in alle songs maakt ze, en wat mij betreft nog meer dan in het verleden, indruk met haar stem. De muzikante uit New York is nog altijd niet heel bekend, maar verdient haar plekje in de spotlights absoluut. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Laura Stevenson - Laura Stevenson - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Laura Stevenson - Laura Stevenson
Laura Stevenson levert een fraai titelloos album af, dat nog maar eens laat horen dat de Amerikaanse muzikante in meerdere genres uit de voeten kan en uitstekende songs schrijft

Met Wheel uit 2013 en The Big Freeze uit 2019 maakte Laura Stevenson wat mij betreft voldoende indruk om met hoge verwachtingen uit te kijken naar haar nieuwe album. Dat album is er nu en bestrijkt in muzikaal opzicht wederom een breed palet. De ingetogen en meer folky songs domineren op het titelloze album, maar de muzikante uit New York schuift ook makkelijk op richting indiepop en indierock. Vergeleken met haar vorige albums klinkt het allemaal wat gemoedelijker, maar de teksten zijn nog altijd zeer persoonlijk. Laura Stevenson is nog niet heel bekend, maar laat ook met haar nieuwe album weer horen dat ze behoort tot de getalenteerdere singer-songwriters van haar generatie.

De Amerikaanse muzikante Laura Stevenson bracht deze week een nieuw en titelloos album uit. Het is de opvolger van het uit 2019 stammende The Big Freeze, dat wat mij betreft indruk maakte met een sterke serie songs, die zowel de kant van de folk als de kant van de indiepop of indierock op konden.

Voor The Big Freeze maakte de muzikante uit New York ook al indruk met het in 2013 verschenen Wheel en dan zijn er ook nog een aantal andere albums, die ze al dan niet samen met haar band The Cans maakte. Laura Stevenson heeft haar sporen in de muziek inmiddels dan ook ruimschoots verdiend en levert ook met haar nieuwe album weer indrukwekkend werk af.

Het uitbrengen van een titelloos album wijst vaak op een nieuwe start. Het nieuwe album van Laura Stevenson wijkt in muzikaal opzicht echter niet fundamenteel af van haar vorige albums, maar in persoonlijk opzicht is er wel iets veranderd. De Amerikaanse muzikante kreeg haar eerste kind en maakte bovendien van dichtbij een traumatische en levensbedreigende ervaring van een vriend of vriendin mee. Over het laatste blijft Laura Stevenson vrij vaag, maar dat het flinke impact heeft gehad is duidelijk.

Veel tracks op haar nieuwe album klinken wat melancholisch, maar het zijn zeker niet alleen donkere wolken die overdrijven, want het album klinkt vriendelijker en optimistischer dan zijn voorgangers.

In muzikaal opzicht doet de muzikante wat ze ook deed op haar vorige twee albums. Ze kan uit de voeten met indierock en pop, maar grijpt ook met grote regelmaat naar wat meer folky songs. Zeker in de net wat stevigere songs op het album, die overigens flink in de minderheid zijn, hoor je flarden van de zwoele indierock zoals die in de jaren 90 werd gemaakt.

Het is vast mede de verdienste van producer John Angello, die we natuurlijk kennen van een aantal albums van Dinosaur Jr., maar die ook mooie dingen deed voor onder andere Waxahatchee, Drive-By Truckers, Madrugada en The Dream Syndicate. Ook het nieuwe album van Laura Stevenson is prachtig ingekleurd en dat geldt zowel voor de vol ingekleurde als voor de sober klinkende songs op het album.

Bij veel muzikanten die net als Laura Stevenson een breed palet qua stijlen bestrijken, zou ik er persoonlijk een voorkeur voor hebben als ze zouden kiezen tussen de uiteenlopende stijlen op hun albums, maar bij Laura Stevenson is het lastig kiezen tussen de tracks die meer richting folk en de tracks die meer de kant van pop en rock op gaan. De uitersten vloeien op het titelloze album van de muzikante uit New York prachtig in elkaar over en weten elkaar wat mij betreft te versterken.

In commercieel opzicht zou het voor Laura Stevenson interessant zijn om aan te sluiten bij de muziek van Phoebe Bridgers en al haar soortgenoten, maar in muzikaal opzicht ligt haar nieuwe album toch wat dichter bij de vrouwelijke singer-songwriters die een jaar of twintig geleden de lakens uitdeelden, van wie ik in ieder geval Aimee Mann wil noemen. Waar de stem van Aimee Mann niet iedereen weet te verleiden, ligt de mooie stem van Laura Stevenson aangenaam in het gehoor.

Het valt, zeker in de zomermaanden, niet mee om als vrouwelijke singer-songwriter aandacht te trekken, want de concurrentie is moordend. Het in kwalitatief opzicht uitstekende nieuwe album van Laura Stevenson springt er voor mij echter zeker uit. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Laura Stevenson - The Big Freeze - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Laura Stevenson - The Big Freeze
Laura Stevenson maakte zes jaar geleden al eens flink wat indruk, maar levert nu een nog veel sterker album af met songs die meerdere kanten op kunnen

Ik raakte zes jaar geleden behoorlijk verslingerd aan het fraaie Wheel van Laura Stevenson, maar verloor de singer-songwriter uit New York net zo snel weer uit het oog. Met The Big Freeze duikt Laura Stevenson nu opnieuw op en maakt ze nog wat meer indruk dan zes jaar geleden. The Big Freeze kan pastoraal en folky klinken, maar ook rauw en stekelig of juist schaamteloos poppy. In alle genres kan Laura Stevenson uitstekend uit de voeten en maakt ze indruk met intense songs die het oor lieflijk kunnen strelen of ruw uit kunnen halen. Wheel sneeuwde uiteindelijk onder, maar The Big Freeze verdient echt alle aandacht.

Een jaar of zes geleden maakte ik bij toeval kennis met de muziek van Laura Stevenson. Het in 2013 verschenen Wheel maakte flink wat indruk met folky songs, die zomaar konden ontsporen en zowel de kant van de pop als de kant van de rock op konden schieten. Wheel viel op door bijzondere zang, een fraaie instrumentatie met geweldig gitaarwerk en wonderschone vioolpartijen en opvallend pure en rauwe klanken.

Ik was er na beluistering van Wheel van overtuigd dat ik Laura Stevenson vanaf dat moment nauwlettend in de gaten zou gaan houden en ik was er bovendien van overtuigd dat ik me zou gaan verdiepen in de platen die ze voor Wheel had gemaakt met haar band The Cans.

Zes jaar later moet ik concluderen dat ik Laura Stevenson helemaal vergeten was, waardoor ik het in 2015 verschenen Cocksure heb gemist, net als de platen met The Cans. Ik begon aan de beluistering van haar nieuwe plaat The Big Freeze zonder enige herinnering aan Wheel, maar na verloop van tijd kwamen er toch echo’s uit het verleden naar boven en bleek het toch niet de eerste keer dat ik onder de indruk was van de muziek van de singer-songwriter uit New York.

Ook op The Big Freeze kan Laura Stevenson weer aangenaam folky klinken. De openingstrack valt op door een stemmige instrumentatie met hier en daar prachtige accenten. De track wordt echter gedragen door de mooie heldere stem van Laura Stevenson, die wat vaster zingt dan op haar vorige plaat, maar nog altijd kies voor expressieve vocalen. Wanneer aan het eind van de project fraaie vioolklanken door de song heen snijden, missen we alleen de ruwe gitaaruithalen van Wheel nog.

Deze komen uit de speakers in de tweede track, die laat horen dat Laura Stevenson niet alleen intiem en folky kan klinken, maar ook ruw en direct. Waar je The Big Freeze op basis van de openingstrack nog in het hokje folk zou duwen, schaart Laura Stevenson zich met de tweede en derde track onder de jonge vrouwelijke singer-songwriters in het indie segment (denk aan Julien Baker en Phoebe Bridgers).

Wheel schoot zes jaar geleden alle kanten op en ook de nieuwe plaat van Laura Stevenson laat zich niet in een hokje duwen. Na folk en indie-rock krijgen we in de vierde track heerlijk zonnige gitaarpop en ook in dit genre kan Laura Stevenson verrassend goed uit de voeten.

De singer-songwriter uit New York nam haar nieuwe plaat op in haar ouderlijk huis terwijl de barre winter buiten huis hield. Op Wheel liet ze al horen dat ze uitstekende songs kan schrijven, maar The Big Freeze legt de lat nog wat hoger en zou Laura Stevenson onder de aandacht van een groter publiek moeten brengen.

Zeker de intieme en wat meer ingetogen songs op de plaat zijn van een bijzondere schoonheid en stralen kracht en urgentie uit, maar ook wanneer Laura Stevenson het tempo wat opvoert overtuigt ze bijzonder makkelijk met een album vol ijzersterke songs, een fraaie en doordachte instrumentatie en een stem die alle songs op gloedvolle wijze tot leven brengt. Verrassend sterk album dat nog wat meer indruk maakt dan het wat vergeten Wheel. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Laura Veirs - Found Light - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Laura Veirs - Found Light
Laura Veirs heeft na een donkere periode het licht weer gezien en levert zonder Tucker Martine een sprankelend en avontuurlijk album af, dat met vertrouwen doet uitzien naar haar tweede muzikale leven

Op het twee jaar geleden verschenen No Echo namen Laura Veirs en Tucker Martine gezamenlijk afscheid van hun huwelijk. Op Found Light moet de Amerikaanse muzikante het voor het eerst zonder haar echtgenoot en vaste producer doen en dat gaat haar verrassend goed af. Laura Veirs pakt op Found Light ook in muzikaal opzicht haar vrijheid en levert een wat losser klinkend album af. Het is een album dat ruimte biedt aan net wat gruizigere of experimentelere tracks, maar op Found Light domineren de bijzonder ingekleurde folksongs, die hier en daar een wat psychedelisch karakter hebben. Een prachtige start van het tweede muzikale leven van Laura Veirs.

Een paar weken geleden trok ik het fantastische The Triumphs And Travails Of Orphan Mae van Laura Veirs weer eens uit de kast. Het is het album waarmee de muzikante die werd geboren in Colorado Springs, Colorado, eenentwintig jaar geleden voor het eerst de aandacht trok en het is een album waarmee Laura Veirs zichzelf direct op de kaart zette als enorm talent.

Op The Triumphs And Travails Of Orphan Mae, overigens haar tweede album na een nauwelijks opgemerkt titelloos debuut, werkte Laura Veirs voor het eerst samen met topproducer Tucker Martine, die later ook haar echtgenoot werd. De samenwerking tussen Laura Veirs en Tucker Martine leverde uiteindelijk negen uitstekende albums op, waarvan het in 2020 verschenen My Echo tot voor kort de laatste was.

My Echo was een echt breakup album, waarop Laura Veirs de scherven van haar huwelijk bij elkaar raapte, maar Tucker Martine was ondanks de onafwendbare echtscheiding nog altijd van de partij als producer. Op het deze week verschenen Found Light moet Laura Veirs het voor het eerst in hele lange tijd doen zonder de hulp van Tucker Martine en dat hoor je.

Found Light werd gemaakt met multi-instrumentalist en producer Shahzad Ismaily, die een beduidend minder indrukwekkend cv heeft dan Tucker Martine, maar ook een wat eigenzinnigere stijl. Found Light klinkt hierdoor net wat anders dan de albums die Laura Veirs maakte met haar voormalige echtgenoot.

De muzikante uit Portland, Oregon, zoekt op Found Light naar een nieuw geluid en laat horen dat dit meerdere kanten op kan. Op haar nieuwe album laat de Amerikaanse muzikante vooral wat traditioneel aandoende folksongs horen, maar Found Light kan ook gruiziger klinken of experimenteren met bijzondere ritmes en elektronica en ook wanneer de muzikante uit Portland kiest voor de vertrouwde folk, verlegt ze op Found Light haar grenzen.

Wanneer Laura Veirs het experiment zoekt, zoals bijvoorbeeld in het spannende Eucalyptus, doet ze me, nog meer dan in het verleden, denken aan Suzanne Vega, maar in de meeste songs op het album klinkt ze toch vooral als zichzelf. De twee wat stevigere songs op het album bevallen met uitstekend, maar Laura Veirs blijft toch vooral een meester in het vertolken van ingetogen folky songs.

Het zijn songs die op het nieuwe album subtiel maar bijzonder fraai zijn ingekleurd met vaak aparte klanken en het zijn songs die op al even subtiele wijze iets aangenaam zweverigs toevoegen aan de muziek van Laura Veirs. Tucker Martine drukte de afgelopen twintig jaar nadrukkelijk zijn stempel op de muziek van Laura Veirs, die absoluut raad weet met de nieuw verworven artistieke vrijheid.

Found Light zoekt niet alleen wat vaker het experiment dan de andere albums van de Amerikaanse muzikante, maar klinkt ook complexer en psychedelischer dan de vorige albums. Het is overigens nog altijd een behoorlijk toegankelijk album, met songs die makkelijk overtuigen, maar ook nieuwsgierig maken.

Het is een album waar ik heel even aan moest wennen, maar het vernieuwde geluid van Laura Veirs overtuigde me uiteindelijk toch behoorlijk snel en makkelijk. Laura Veirs staat, misschien wel voor het eerst in haar carrière, op eigen benen, maar Found Light laat horen dat we dit haar kunnen toevertrouwen. Found Light kan zich wat mij betreft meten met de beste albums van Laura Veirs en dat is een knappe prestatie. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Laura Veirs - My Echo - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Laura Veirs - My Echo
Laura Veirs staat garant voor mooie albums en levert er met My Echo wederom een af die er in vocaal, muzikaal, productioneel, compositorisch en tekstueel opzicht uitspringt

Laura Veirs schreef voor My Echo een serie songs die het einde van haar huwelijk met Tucker Martine voorspelden. In muzikaal opzicht is de chemie tussen de twee gelukkig nop optimaal, want Laura Veirs vertrouwt voor haar albums al heel wat jaren op de vaardigheden van de topproducer. Die levert ook op My Echo weer vakwerk af, want het album klinkt fantastisch. In combinatie met de sterke songs, de persoonlijke teksten en de mooie stem van Laura Veirs levert het wederom een album op dat laat horen dat Laura Veirs als singer-songwriter met de allerbesten mee kan, iets dat de Amerikaanse muzikante inmiddels al zo’n 20 jaar doet.

Laura Veirs dook op toen het huidige millennium begon en levert daarom inmiddels al zo’n 20 jaar albums af. Als ik kijk naar het stapeltje albums dat de Amerikaanse singer-songwriter inmiddels op haar naam heeft staan, zie ik een heel mooi en zelfs indrukwekkend mooi stapeltje. Ik tel zo zeven albums die ik de afgelopen twintig jaar onder mijn favorieten heb geschaard en dat is een zeer respectabel aantal.

Het zijn albums die Laura Veirs voor een belangrijk deel maakte met topproducer en echtgenoot Tucker Martine. Deze Tucker Martine is ook op My Echo weer van de partij, maar waar de muzikale samenwerking tussen Laura Veirs en Tucker Martine nog steeds bloeit, liep hun huwelijk de afgelopen jaren scheurtjes op. Toen Laura Veirs de songs voor My Echo schreef, wist ze zelf al dat haar huwelijk ten einde liep. Ze noemt My Echo daarom zelf geen breakup album, maar een “disintegration album”.

Het huwelijk sneuvelde uiteindelijk voor het nieuwe album was afgerond, wat hier en daar wordt beschreven als een unieke situatie, een breakup album waarop beide partijen aan meewerken. Dat is natuurlijk helemaal niet nieuw, de leden van ABBA en Fleetwood Mac weten er alles van, maar gewoon is het zeker niet.

Naast Tucker Martine kon Laura Veirs ook een aantal muzikanten van naam en faam naar de studio halen, onder wie topkrachten als Bill Frisell, M. Ward en Jim James. My Echo, dat overigens voor de coronapandemie werd opgenomen, is buiten de nieuwe thematiek een echt Laura Veirs album geworden. De Amerikaanse muzikante schrijft lekker in het gehoor liggende songs en beschikt over een aangenaam en aansprekend stemgeluid.

De huwelijkse chemie tussen Laura Veirs en Tucker Martine is misschien uitgewerkt, maar met de muzikale chemie zit het op My Echo nog helemaal goed. Ook het nieuwe album van Laura Veirs is weer prachtig ingekleurd en geproduceerd, wat voor een belangrijk deel de verdienste is van Tucker Martine, die niet alleen een vakkundig producer is, maar ook een begenadigd multi-instrumentalist.

Alles komt prachtig uit de speakers en ook dit keer staat de mooie stem van Laura Veirs centraal. De instrumentatie is er in de basis een zonder al teveel tierelantijntjes, maar uiteindelijk zijn de meeste songs op My Echo toch rijkelijk versierd, onder andere door de inzet van strijkers en blazers.

My Echo is zoals gezegd een typisch Laura Veirs album. De Amerikaanse muzikante opereert inmiddels al zo’n 20 jaar in een overvolle vijver, maar ook My Echo springt er in alle opzichten weer uit binnen het enorme aanbod in het genre. Waar Laura Veirs op haar vorige album wat meer de kant van de pop op leek te gaan, keert ze met My Echo toch weer terug naar haar eerdere albums, al bevat ook My Echo een enkel uitstapje richting pop of rock.

Het is niet eens zo makkelijk om te beschrijven wat een album van Laura Veirs zo goed en bijzonder maakt, maar ondertussen blijft het album hier maar uit de speakers komen en ben ik steeds meer onder de indruk van de sterke songs, de aansprekende zang en de bijzonder fraaie instrumentatie en productie. Het huwelijk van Laura Veirs is inmiddels definitief gestrand, maar ik hoop Tucker Martine toch weer terug te horen op het volgende album van de Amerikaanse muzikante, dat ongetwijfeld weer van hoog niveau zal zijn. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Laura Veirs - The Lookout - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Laura Veirs dook in 2001 voor het eerst op met het fascinerende The Triumphs And Travails Of Orphan Mae, waarop de Amerikaanse singer-songwriter nog avontuurlijk buiten de lijnen van de Americana kleurde.

Sindsdien heeft de vanuit Portland, Oregon, opererende singer-songwriter een mooi, maar eerlijk gezegd ook oerdegelijk oeuvre opgebouwd.

De laatste jaren was het wat stil rond Laura Veirs. Voor haar laatste soloplaat, Warp & Weft, moeten we bijna vijf jaar terug in de tijd, waarna het moederschap een tijd lang centraal stond, al bracht Laura Veirs in 2016 nog wel een plaat uit met Neko Case en k.d. lang (case/lang/veirs).

Vorige week verscheen dan eindelijk een nieuwe soloplaat van Laura Veirs en The Lookout valt me zeker niet tegen. Ook voor The Lookout schoof echtgenoot Tucker Martine weer aan als producer, maar de nieuwe plaat van Laura Veirs is toch minder een herhalingsoefening dan ik op voorhand had verwacht.

Laura Veirs is inmiddels de 40 gepasseerd en dat is een leeftijd waarop je je gaat afvragen of je wel de juiste dingen aan het doen bent om ook in de tweede helft een leuk leven te kunnen leiden. Dat heet in het ergste geval een midlife crisis, maar het kan natuurlijk ook gewoon twijfel zijn.

Het is twijfel die doorklinkt in de teksten van The Lookout, maar in muzikaal en vocaal opzicht klinkt Laura Veirs nog zeer gedecideerd. The Lookout bevat voornamelijk ingetogen songs met een akoestische basis en invloeden uit de folk en de country, al slaat Laura Veirs ook altijd haar vleugels uit richting pop en rock.

Ook op haar nieuwe plaat maakt Laura Veirs weer geen doorsnee deuntjes. Haar songs steken knap in elkaar, zijn niet altijd even makkelijk te doorgronden, maar maken je wel steeds nieuwsgierig naar hetgeen dat komen gaat.

Echtgenoot Tucker Martine kun je het kunstje van het inkleuren van een plaat inmiddels wel toevertrouwen en ook op The Lookout levert hij een kunststukje af met bijzondere geluiden, buitengewoon stemmige klanken, verrassende uitstapjes en meerdere lagen die elkaar versterken. Laura Veirs maakt het af met mooie heldere vocalen (die soms wat lijken op die van Suzanne Vega), die de songs op de plaat net dat beetje extra geven dat nodig is om op te vallen.

Ik moet toegeven dat ik The Lookout in eerste instantie geen hele verrassende plaat vond, zeker niet na een periode van stilte van bijna vijf jaar, maar het blijkt een groeiplaat vol hele mooie en hele intieme songs, waarin Laura Veirs vertelt over het leven van een moeder van 40. Het zijn songs die steeds aangenamer gaan klinken, maar het zijn ook songs die steeds meer moois laten horen, waardoor ik steeds nadrukkelijker moet concluderen dat Laura Veirs weer een prachtplaat heeft afgeleverd. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Lauren Jenkins - No Saint - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Lauren Jenkins - No Saint
De vijver met jonge vrouwelijke singer-songwriters in het countrypop segment zit momenteel overvol, maar Lauren Jenkins zou ik er zeker uitvissen

Rootspuristen halen hun neus er voor op, maar persoonlijk hou ik wel van veel albums die in het hokje countrypop passen. In dit hokje behoort nieuwkomer Lauren Jenkins direct tot de uitblinkers met prima songs, een aanstekelijk geluid met voldoende twang en vooral met een heerlijke stem, die goed uit de voeten kan in de country, maar ook zwoel en jazzy kan klinken. Gelouterde producers en topmuzikanten zorgen voor het mooie geluid, maar het is Lauren Jenkins zelf die deze plaat een flink stuk de hoogte in stuwt met een stem die van ieder popliedjes een goed popliedje kan maken en ook nog eens de rootsmuziek trouw blijft.

Ik werd vorige week toch wel wat teleurgesteld door Girl, het nieuwe album van Maren Morris. Na het geweldige Hero uit 2016 stelde Maren Morris vorige week teleur met nogal zouteloze countrypop, die net wat te vaak flirtte met eendimensionale pop.

Heel lang hoeven we er gelukkig niet over te treuren, want de vijver met jonge countrypop zangeressen zit momenteel overvol. Het grootste nieuwe talent dat we er op het moment uit kunnen vissen is zonder enige twijfel Lauren Jenkins.

De jonge singer-songwriter, die ruim 27 jaar werd geboren in Arlington, Texas, verkent net als onder andere Maren Moris de grens tussen Amerikaanse rootsmuziek en radiovriendelijke popmuziek, maar blijft op haar debuut No Saint constant aan de goede kant van de streep.

Luister naar No Saint en je hoort vrijwel onmiddellijk wat het sterkste wapen van Lauren Jenkins is. De jonge Amerikaanse zangeres beschikt over een warme en licht hese stem, die is gemaakt voor zwoele countrypop. Het wordt nog wat zwoeler door het heerlijke Zuidelijke accent van Lauren Jenkins, die geen geheim maakt van haar afkomst (al groeide ze op in North Carolina).

De stem van Lauren Jenkins, die haar tijd momenteel verdeelt tussen Nashville, New York en North Carolina, kan klinken als die van een typische countryzangeres, maar ze kan ook opschuiven richting een meer jazzy geluid, dat ook in vocaal opzicht wel wat doet denken aan Norah Jones.

Het zorgt voor een in vocaal opzicht veelkleurig debuut en dat is het ook in muzikaal opzicht. Lauren Jenkins kan uit de voeten in meer traditionele countrysongs met hier en daar wat stevigere gitaren, maar ze kan ook opschuiven richting zich langzaam voortslepende ballads, waarin haar stem zwoeler en gevoeliger klinkt.

Vrijwel alles dat Lauren Jenkins op No Saint doet is goed, wat knap is voor een debuterend singer-songwriter. Toeval is het niet, want er is flink geïnvesteerd in het debuut van Lauren Jenkins. Voor No Saint kon een beroep worden gedaan op een leger aan gastmuzikanten en op meerdere gelouterde producers uit Nashville. Dat is te horen, want de plaat klinkt geweldig en overtuigt makkelijk, welke kant Lauren Jenkins ook opschiet op haar debuut.

Het is uiteindelijk vooral de verdienste van de jonge Amerikaanse zelf, want ze schreef mee aan alle songs op de plaat en drukt met haar bijzondere stem een stempel op alle songs. Rootspuristen zullen het waarschijnlijk wat te glad en te poppy vinden, maar voor rootsliefhebbers die niet bang zijn voor een beetje pop is het smullen. No Saint is ook nog eens een groeiplaat, want de aangename countrypop songs met hier en daar flink wat twang, worden bij herhaalde beluistering alleen maar lekkerder en onweerstaanbaarder.

Een plaat van het niveau van No Saint had ik vorige week verwacht van de in 2016 de hemel in geprezen Maren Morris, maar de debuterende Lauren Jenkins heeft hem gemaakt. Zeker in de gaten houden deze dame, want met een debuut als No Saint op zak en een stem die alles doet smelten, kan Lauren Jenkins wel eens heel groot gaan worden. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Lauren Mayberry - Vicious Creature - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Lauren Mayberry - Vicious Creature
De Schotse zangeres Lauren Mayberry vond het na vier albums met Chvrches wel genoeg en komt op de proppen met haar eerste soloalbum, waarop ze duidelijk kiest voor de hitgevoelige popmuziek van het moment

Bij eerste beluistering van Vicious Creature was ik zeer gecharmeerd van het eerste soloalbum van voormalig Chvrches zangeres Lauren Mayberry. De Schotse zangeres wist met Greg Kurstin een producer van naam en faam te strikken en liet al eerder horen dat ze beschikt over een stem waarmee ze zich kan onderscheiden. Op Vicious Creature verkent de muzikante uit Glasgow meerdere genres en die kan ze op zich allemaal aan. Het levert wel een wat wispelturig popalbum op en bovendien een album dat niet altijd een hoog niveau weet vast te houden. Lauren Mayberry scoort wat mij betreft een voldoende met haar eerste soloalbum, maar ik weet zeker dat er meer in zit.

Ik ben geen heel groot liefhebber van synthpop, maar zo op zijn tijd kan ik het genre wel waarderen, met af en toe een flinke uitschieter naar boven. De albums van de Schotse band Chvrches hebben weliswaar geen van allen mijn jaarlijstje gehaald, maar ik vond ze wel bijna allemaal goed genoeg voor een plekje op de krenten uit de pop.

Sterkste wapen van de band vond ik zangeres Lauren Mayberry en die heeft deze week haar eerste soloalbum uitgebracht. Op Vicious Creature werkt de Schotse zangeres samen met de ervaren producer Greg Kurstin. Het is een producer met een prachtig cv in de pop, want alleen de afgelopen jaren werkte hij samen met onder andere Miley Cyrus, Sia, Halsey, Tate McRae en Ellie Goulding.

Greg Kurstin produceerde ook Love Is Dead, het derde album van Chvrches, en op dat album duwde hij de Schotse band wat de kant van de pop op. Lauren Mayberry krijgt op haar solodebuut een nog wat harder zetje in deze richting, want Vicious Creature is een 100% popalbum.

Daar hou ik over het algemeen wel van, al is er het afgelopen jaar al zoveel verschenen in het genre dat verzadiging wat mij betreft nadrukkelijk op de loer ligt. De zangeres uit Glasgow heeft het geluk dat er deze week niet heel veel nieuws is verschenen, waardoor Vicious Creature in het aanbod van deze week makkelijk opvalt.

Lauren Mayberry was naar eigen zeggen uitgekeken op Chvrches, maar dat betekent niet dat invloeden van haar voormalige band geen enkele rol spelen op Vicious Creature. Zeker wanneer de synths een voorname rol spelen kruipt de Schotse zangeres dicht tegen haar voormalige werkgever aan.

Vicious Creature is wat mij betreft vooral een album van een muzikante die zoekende is. De ene keer vindt ze de inspiratie in door synthpop beïnvloede muziek, de volgende keer flirt ze voorzichtig met rock, maar het debuutalbum van Lauren Mayberry biedt ook ruimte aan een aantal songs die genoeg hebben aan piano en zang. De laatste is van de wegen die op Vicious Creature worden bewandeld de weg die mij het best bevalt, terwijl de songs die dicht tegen de muziek van Chvrches aan kruipen wat mij betreft niet veel toevoegen aan alles dat de Schotse band al gemaakt heeft.

Vicious Creature laat in de meeste songs op het album horen dat Lauren Mayberry alles heeft dat nodig is om uit te groeien tot een popster. Ze beschikt over een karakteristiek stemgeluid, schrijft aansprekende songs en weet topproducers te verleiden tot samenwerking. Met deze middelen had er wat mij betreft ook wel wat meer in gezeten, want Vicious Creature is nog redelijk ver verwijderd van de beste popalbums van 2024.

Lauren Mayberry zit niet te wachten op mijn advies, maar als ik haar zou mogen adviseren zou ik haar aanraden om de synthpop te vergeten en te gaan voor de door piano gedomineerde singer-songwriter pop of voor de pure pop van het moment, maar dan wel de wat eigenzinnigere variant van het genre.

Die laatste weg bewandelt de muzikante uit Glasgow een enkele keer op haar eerste soloalbum en dat zijn samen met de naar singer-songwriter neigende songs op het album de momenten waarop ik Vicious Creature een bovengemiddeld goed album vind, een niveau dat Lauren Mayberry echter niet over de hele linie haalt. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Lauren Watkins - The Heartbroken Record - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Lauren Watkins - The Heartbroken Record
Liefhebbers van de betere Nashville countrypop worden de afgelopen jaren enorm verwend en krijgen ook met The Heartbroken Record van Lauren Watkins weer een topalbum in het genre in handen

Bij beluistering van het debuutalbum van Lauren Watkins hoef je niet lang te twijfelen om welk genre het gaat, want alles op The Heartbroken Record ademt countrypop. De jonge muzikante uit Nashville beschikt om te beginnen over de perfecte stem voor een countrypop album en het is een stem met een onweerstaanbaar ruw randje. Het is een stem die wordt begeleid door een authentiek klinkend countrygeluid met lekker veel pedal steel en alles komt samen in zeer aansprekende songs die flink wat invloeden uit de countrymuziek combineert met een vleugje pop. Het niveau ligt de laatste tijd erg hoog binnen de countrypop, maar The Heartbroken Record van Lauren Watkins kan met de allerbesten mee.

Er was een tijd dat ik er helemaal niets van moest hebben, maar sinds een jaar of wat heb ik een enorm zwak voor Nashville countrypop. Het is een genre waarin de laatste jaren flink wat interessante albums zijn verschenen, met 2023 als onbetwist topjaar met onder andere Lucky van Megan Moroney, voor mij een van de allerbeste albums in het genre.

Zo indrukwekkend als de oogst vorig jaar was, is de oogst in de eerste helft van 2024 nog niet, maar ook de eerste zes maanden van het huidige jaar hebben me al een aantal uitstekende albums opgeleverd. Na de albums van Hannah Ellis, Brittney Spence, MacKenzie Porter, Tenille Arts en vooral Carley Pearce en Laci Kaye Booth (de nieuwe albums van Kacey Musgraves en Sarah Jarosz zou ik zelf niet als countrypop typeren) komt deze week Lauren Watkins op de proppen met een uitstekend countrypop album.

Helemaal uit de lucht vallen komt deze Lauren Watkins niet, want ze trok vorig jaar al de aandacht met de uitstekende EP Introducing: Lauren Watkins. Dat deze EP de voorbode was van nog veel meer moois laat de Amerikaanse muzikante horen op haar debuutalbum The Heartbroken Record, dat de nodige groei laat horen.

In tegenstelling tot de meeste van haar collega’s werd Lauren Watkins geboren in Nashville en stond ze al op jonge leeftijd op de vele podia van de Amerikaanse muziekhoofdstad. Ze werd uiteindelijk ontdekt door Nicolle Galyon, die er voor zorgde dat Lauren Watkins nu in bredere kring aan de weg kan timmeren.

Het levert met The Heartbroken Record een album op dat in alle opzichten countrypop ademt. Het is countrypop die voor het grootste deel bestaat uit traditionele countrymuziek, die vervolgens is voorzien van een popinjectie. Dat is precies het soort Nashville countrypop waar ik een zwak voor heb, waardoor The Heartbroken Record direct bij eerste beluistering zeer in de smaak viel. In muzikaal opzicht klinkt het debuutalbum van Lauren Watkins oerdegelijk, maar ook warm en mooi verzorgd. Het is een geluid met lekker veel gitaren en een grote rol voor de pedal steel en dat is aan mij wel besteed.

Ook in vocaal opzicht is The Heartbroken Record een echt countrypop album. Lauren Watkins heeft een stem die is gemaakt voor het genre, maar vergeleken met de meeste andere countrypop zangeressen heeft ze net wat meer gruis op haar stembanden, wat haar debuutalbum voorziet van een aangenaam ruw randje.

In tekstueel opzicht kleurt Lauren Watkins vooral binnen de lijntjes, wat betekent dat er de nodige foute mannen, trailer parken en flessen whiskey voorbij komen. Deze teksten zijn echter wel verstopt in uitstekende songs. Het zijn van die typische countrypop songs waarvoor je genadeloos voor de bijl gaat of die je verafschuwt. Ik hoor bij beluistering van het debuutalbum van Lauren Watkins absoluut in de eerste groep.

Als ik The Heartbroken Record van Lauren Watkins moet vergelijken met een ander recent countrypop album kom ik direct uit bij Lucky van Megan Moroney en laat dit nu net mijn favoriete countrypop van 2023 en misschien wel van de afgelopen twintig jaar zijn. Of The Heartbroken Record van Lauren Watkins uiteindelijk net zo memorabel is als het debuutalbum van Megan Moroney zal de tijd moeten leren, maar de voortekenen zijn zeker goed. Zeer warm aanbevolen dit uitstekende album. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Laurie Styvers - Gemini Girl: The Complete Hush Recordings - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Laurie Styvers - Gemini Girl: The Complete Hush Recordings
De Amerikaanse muzikante Laurie Styvers maakte aan het begin van de jaren 70 twee miskende albums, die dankzij de fraaie reissue Gemini Girl vijftig jaar na dato laten horen wat deze jong overleden muzikante in huis had

Ik had nog nooit van Laurie Styvers gehoord, maar dankzij een fraai uitgevoerde reissue ken ik inmiddels al haar songs. Gemini Girl bevat de twee albums die Laurie Styvers aan het begin van de jaren 70 opnam en ook nog eens al het restmateriaal. Het levert ruim twee uur muziek op, die laat horen dat de in de VS geboren maar vooral vanuit Engeland opererende muzikante een uitstekende zangeres en een zeer getalenteerd songwriter was. Dat geldt zeker voor de wat meer folk georiënteerde songs op haar debuutalbum, maar ook de wat meer tegen de softpop aanleunende songs van haar tweede album mogen er zijn. De in 1998 overleden muzikante heeft er zelf helaas niets meer aan, maar dat haar muziek voortleeft is volkomen terecht.

De zondagavond reserveer ik op de krenten uit de pop de laatste tijd voor albums uit de oude doos en dan vooral voor albums die me nog steeds zeer dierbaar zijn. Deze week wijk ik hier van af, want Gemini Girl van Laurie Styvers is pas deze week verschenen en het is bovendien mijn eerste kennismaking met de muziek van de Amerikaanse muzikante. Het is wel muziek uit de oude doos, want Laurie Styvers maakte haar muziek aan het begin van de jaren 70. Gemini Girl heeft als ondertitel The Complete Hush Recordings en bevat alles dat Laurie Styvers gedurende haar muzikale leven opnam.

Laurie Styvers werd geboren in Texas, maar groeide op in Engeland, waar ze aan het eind van de jaren 60 de psychedelische folkband Justine formeerde. Deze band kwam tot één album, waarna Laurie Styvers aan het begin van de jaren 70 twee soloalbums uitbracht, Spilt Milk uit 1972 en Colorado Kid uit 1973. Deze albums kregen met name in Engeland redelijk wat aandacht, maar een echte doorbraak bleef helaas uit, waarna Laurie Styvers de muziek achter zich liet. Aan het eind van de jaren 90 overleed ze op slechts 46-jarige leeftijd en raakte haar muziek definitief in de vergetelheid.

De fraaie compilatie Gemini Girl moet daar verandering in brengen en persoonlijk ben ik blij met deze release, want Laurie Styvers maakte muziek die mij uitstekend bevalt. Gemini Girl bevat alle tracks van Spilt Milk en Colorado Kid en wat restmateriaal en het zijn tracks die aan het begin van de jaren 70 een beter lot hadden verdiend.

Gemini Girl neemt je direct vanaf de eerste noten mee terug naar de vroege jaren 70. Laurie Styvers maakt op haar debuutalbum muziek met invloeden uit de Britse en Amerikaanse (Laurel Canyon) folk van dat moment en sluit bovendien aan bij de op dat moment opkomende singer-songwriters, van wie Carole King de bekendste zou worden. Laurie Styvers laat op haar debuutalbum horen dat ze als zangeres en als songwriter niet onder deed voor collega singer-songwriters die er wel in slaagden om hun carrière van de grond te krijgen.

De songs van Spilt Milk klinken met name door de stevig aangezette arrangementen van strijkers en blazers misschien wel enigszins gedateerd, maar wat mij betreft klinken de songs van de jonge Amerikaanse muzikante behoorlijk tijdloos en voelt het jaren 70 geluid aan als een warm bad. Zeker Spilt Milk is een uitstekend album, dat in 1972 met de besten mee had moeten kunnen, al is het maar vanwege de uitstekende zang van de Amerikaanse muzikante.

Ook over Colorado Kid ben ik best te spreken, al is het even wennen aan de arrangementen van David Whitaker, die de songs van Laurie Styvers af en toe in de richting van de soft pop van The Carpenters duwt, wat overigens wel wat vraagt van de zang, die ook op het tweede album prima is. Na enige gewenning vind ik ook Colorado Kid een album dat het verder had moeten schoppen dan het deed. Laurie Styvers sluit op dit album immers niet alleen aan bij de muziek van het bij leven zeer onderschatte duo The Carpenters, maar maakt bovendien geen geheim van haar bewondering voor Harry Nilsson.

Ik had echt nog nooit gehoord van Laurie Styvers en al helemaal niet van haar albums, maar de ruim twee uur muziek die is verzameld op Gemini Girl is wat mij betreft een zeer waardevolle aanvulling op de muziek in het genre die het wel schopte tot de klassiekers. Een mooie ontdekking deze Amerikaanse muzikante en wat een mooi verzorgde uitgave. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Lauryn Hill - The Miseducation Of Lauryn Hill (1998) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Lauryn Hill - The Miseducation Of Lauryn Hill (1998)
Na het wereldwijde succes van The Score van Fugees begon Lauryn Hill aan een solocarrière, die al heel snel strandde, maar met The Miseducation Of Lauryn Hill uit 1998 wel een zeer invloedrijke klassieker opleverde

De Amerikaanse muzikante Lauryn Hill is inmiddels al weer bijna vergeten, maar aan het eind van de jaren 90 behoorde ze tot de belangrijkste muzikanten binnen de zwarte muziek. Haar carrière is sinds 2002 een tranendal, maar het in 1998 verschenen The Miseducation Of Lauryn Hill neemt niemand haar meer af. Het is een album met een bonte mix aan stijlen, een veelzijdig geluid, uitstekende zang en een serie songs die tot op de dag van vandaag invloed hebben. Lauryn Hill beweegt zich op haar debuutalbums deels in genres waar ik weinig mee heb, maar The Miseducation Of Lauryn Hill is ook voor mij een onbetwiste klassieker en een van de belangrijkste albums van de jaren 90.

De Amerikaanse band Fugees scoorde in 1996 een wereldhit met haar versie van Roberta Flack's Killing Me Softly With His Song, waarna ook het album The Score als de spreekwoordelijke warme broodjes over de toonbank ging. Op The Score kwamen de talenten van Lauryn Hill, Pras en Wyclef Jean samen in een bonte mix van stijlen, die een breed publiek wist aan te spreken. Het was een flinke stap vergeleken met het voornamelijk met rap gevulde debuutalbum van Fugees, maar The Score zou helaas ook direct de zwanenzang van de band zijn.

Lauryn Hill begon na het uit elkaar vallen van Fugees, net als Wyclef Jean, aan een solocarrière. Het is een solocarrière waar ontzettend veel van werd verwacht, maar wanneer we terugkijken op de afgelopen vijfentwintig jaar moeten we helaas concluderen dat de carrière van Lauryn Hill niet is geworden wat er destijds van werd verwacht. Ondanks het feit dat Lauryn Hill uiteindelijk slechts twee albums heeft uitgebracht heeft ze echter wel degelijk veel invloed gehad op een hele generatie jonge muzikanten en die invloed heeft ze nog steeds.

Dat is niet direct de verdienste van het uitstekende maar zwaar geflopte MTV Unplugged No. 2.0 uit 2002, want iedereen die aan Lauryn Hill denkt, denkt aan The Score van Fugees en vooral aan haar debuutalbum The Miseducation Of Lauryn Hill uit 1998. Het is een album dat zich deels ver buiten mijn comfort zone bevond en bevindt, maar ik vond en vind The Miseducation Of Lauryn Hill echt een geweldig album.

Het is met zestien tracks en ruim vijf kwartier muziek een behoorlijk ambitieus album. Dat is het niet alleen vanwege de speelduur, maar zeker ook vanwege de bonte mix aan stijlen, de hoogstaande songs en de veelzijdige zang en rap van de Amerikaanse muzikante. The Miseducation Of Lauryn Hill ligt deels in het verlengde van The Score van Fugees, maar is nog een stuk veelzijdiger.

Lauryn Hill gaat op haar solodebuut aan de haal met soul, R&B, hiphop, rap, folk, gospel, reggae, funk en pop en smeedt al deze stijlen op knappe wijze aan elkaar. The Miseducation Of Lauryn Hill werd gemaakt met een enorme waslijst aan muzikanten en heeft ook nog gastbijdragen van grote namen als Carlos Santana, Mary J. Blige en D’Angelo.

Het door Lauryn Hill zelf geproduceerde album klinkt 25 jaar na dato nog altijd fantastisch, deels omdat Lauryn Hill haar tijd in 1998 ver vooruit was en deels omdat de muziek op The Miseducation Of Lauryn Hill verrassend tijdloos in. De Amerikaanse muzikante laat op haar debuutalbum ook nog eens horen dat ze een uitstekend zangeres is en ondanks het feit dat ik helemaal niet van rap houd, vind ik de raps van Lauryn Hill prima.

Mede door een serie ijzersterke songs heeft het debuutalbum van de Amerikaanse muzikante na al die jaren nog niets van zijn kracht verloren. Lauryn Hill sleepte destijds maar liefst elf Grammy nominaties binnen en won er uiteindelijk vijf. Er valt niets op af te dingen, wat het alleen maar extra schrijnend maakt dat Lauryn Hill is blijven steken op slechts twee albums en de afgelopen twintig jaar nauwelijks meer met haar muziek in het nieuws komt. We zullen het daarom waarschijnlijk moeten doen met haar muzikale erfenis. Die is klein, maar wel van een bijzonder hoog niveau. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: LAVALU - Earthbound - dekrentenuitdepop.blogspot.com

LAVALU - Earthbound
Earthbound van LAVALU valt op door een prachtige klassieke instrumentatie, maar door de aantrekkelijke songs en de mooie stem van de Nederlandse muzikante neigt het album ook naar pop

Ik besprak in het verleden al eens een album van LAVALU, maar was de Nederlandse muzikante eerlijk gezegd alweer vergeten. Haar nieuwe album Earthbound ga ik niet snel vergeten, want wat is het een prachtig album. Het is een album met een hoofdrol voor klassiek pianospel en de mooie stem van LAVALU en een onmisbare bijrol voor de muzikanten die strijkers en extra vocalen bijdragen. De klanken zijn sprookjesachtig mooi en beeldend, maar LAVALU maakt ook popsongs met een kop en een staart. De Nederlandse muzikante vertolkt ze met veel gevoel, waardoor het wonderschone album zich bij iedere keer horen nog net wat nadrukkelijker opdringt.

LAVALU, het alter ego van de Nederlandse muzikante Marielle Woltring, voltooit deze week met Earthbound een heuse trilogie. Earthbound is een vervolg op Solitary High uit 2017 en Midair uit 2019. Ik ging er in eerste instantie van uit dat het nieuwe album van LAVALU mijn eerste kennismaking was met haar muziek, maar over Solitary High schreef ik aan het eind van 2017 wel degelijk een recensie en de cd bleek inderdaad in de kast te staan.

De eerste twee albums van LAVALU uit 2009 en 2013, de muziek die ze maakte voor de succesvolle musical Het Pauperparadijs en het in 2019 verschenen Midair ken ik echter niet, waardoor Earthbound pas mijn tweede kennismaking is met de muzikante die werd geboren in Cleveland, Ohio, maar opgroeide in Eindhoven en inmiddels vanuit Arnhem opereert.

De Nederlandse muzikante kreeg al op 4-jarige leeftijd haar eerste pianolessen en is klassiek geschoold. In haar pubertijd raakte ze ook geïnteresseerd in popmuziek en begon ze met het schrijven van eigen songs en muziek. De wereld van de klassieke muziek en de wereld van de popmuziek vloeien prachtig samen op Earthbound dat op knappe wijze een brug slaat tussen deze twee vaak gescheiden werelden.

LAVALU doet dit samen met Roosmarijn Tuenter en Paul Rittel, die respectievelijk altviool en cello bijdragen aan het bijzondere geluid van LAVALU en bovendien extra vocalen toevoegen. Marielle Woltring nam haar pianospel en de zang voor Earthbound in haar eigen huis op, wat zorgt voor een intieme en ontspannen sfeer. Het levert een persoonlijk album op, dat in tekstueel opzicht in het teken staat van het omarmen van teleurstellingen en de zoektocht naar de vrouwelijke toon.

Ik was Solitary High uit 2017 eerlijk gezegd al lang weer vergeten, maar ik ben zeer onder de indruk van het prachtige Earthbound. De klassieke instrumentatie op het album is van een bijzondere schoonheid. Het pianospel van LAVALU is zacht en teder, terwijl de toegevoegde strijkers op subtiele maar trefzekere wijze de opengelaten ruimte inkleuren. Het is muziek die het zonder vocalen prima zou doen als soundtrack bij een film en die goed is voor fraaie beelden, zeker wanneer LAVALU fraaie spanningsbogen toevoegt aan haar songs.

Door het toevoegen van zang zorgt LAVALU er voor dat Earthbound niet alleen een klassiek album is, maar ook een popalbum. De Nederlandse muzikante laat pianospel horen dat ik hierboven beschreef als zacht en teder en dat is een omschrijving die ook van toepassing is op haar zang. De zang op Earthbound is prachtig en geeft het album hier en daar een sprookjesachtige sfeer. De twee andere muzikanten op het album voegen hier en daar vocalen toe, wat de songs op het album nog wat meer body geeft.

Een album met vooral ingetogen klanken, een beperkt aantal instrumenten en wat zachte zang, wordt over het algemeen snel wat saai, maar Earthbound van LAVALU is een album dat tien tracks lang boeit en ook blijft boeien, hoe vaak je het album ook hoort. Ingetogen en beeldende klanken domineren op Earthbound, maar met Velvet laat LAVALU horen dat ze ook jazzy en poppy kan klinken. Het derde album van de Nederlandse muzikante is bovendien een album dat zich steeds meer opdringt en groeit tot grote hoogten. Prachtig. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: LAVALU - Solitary High - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Achter LAVALU gaat de in Cleveland, Ohio, geboren maar in Nederland opgegroeide Marielle Woltring schuil.

LAVALU maakte de afgelopen jaren al een aantal platen, maar deze zijn me eerlijk gezegd ontgaan. Het zijn platen waarop een toegankelijk popgeluid wordt gecombineerd met een experimenteel randje en waarop LAVALU aan de haal gaat met flink wat invloeden.

Zeker interessant om nog eens te beluisteren, maar de volgende stap die Marielle Woltring, die ook al tekende voor de muziek bij het zo succesvolle theaterstuk Het Pauperparadijs, heeft gezet is wat mij betreft een stuk interessanter.

Voor Solitary High, naar verluidt het eerste deel van een trilogie, koos Marielle Woltring niet voor het bandgeluid van de vorige platen van LAVALU, maar voor de combinatie van haar stem en haar pianospel.

Met deze combinatie gingen vele grote vrouwelijke singer-songwriters haar voor, maar Marielle Woltring treedt met Solitary High buiten de gebaande paden. Het pianospel op de plaat verraadt een klassieke opleiding en een voorkeur voor de moderne pianisten binnen de klassieke muziek. Het levert warme en klassiek aandoende klanken op, die worden gecombineerd met de mooie stem van Marielle Woltring.

De klassieke klanken van de vleugel zorgen ervoor dat LAVALU op Solitary High in eerste instantie ver verwijderd is van de pop, maar door de mooie zang schuift de plaat toch steeds iets meer op richting pop, al ontstijgt de muzikante uit Arnhem het doorsnee popliedje met speels gemak. Hier en daar raakt LAVALU aan de muziek van Tori Amos, maar dan gelukkig zonder het hysterische. De zang op Solitary High is vooral ingetogen en past prachtig bij het zo verzorgde pianospel op de plaat, maar ondanks het ingetogen karakter van de zang heeft de muziek van LAVALU de intensiteit die de platen van de door mij zeer bewonderde Fiona Apple kenmerkt.

Nu heb ik wel meer platen in huis waarop een zangeres genoeg heeft aan een piano, maar meestal gaan deze platen me na een aantal songs vervelen. Bij beluistering van Solitary High van LAVALU gebeurt het tegenovergestelde. Ik vond de plaat in eerste instantie wat te pretentieus en wat te klassiek, maar toen ik eenmaal gegrepen werd door de mooie songs van LAVALU liet de plaat me niet meer los.

Zeker wanneer je de volumeknop wat verder open draait vullen de pianoklanken op Solitary High op bijzonder fraaie wijze de ruimte, maar valt ook op hoeveel ruimte Marielle Woltring leeg laat. Deze lege ruimte wordt gevuld met haar stem en het is een stem om van te houden. De vocalen op Solitary High zijn fluisterzacht en warm en contrasteren prachtig met het klassieke pianospel op de plaat. Piano en zang draaien op de nieuwe plaat van LAVALU prachtig om elkaar heen en stuwen de plaat steeds weer net iets verder omhoog.

Er zijn niet veel zangeressen die overeind zouden blijven bij de instrumentatie op Solitary High, maar LAVALU doet het op indrukwekkende wijze. Dat doet Marielle Woltring overigens ook wanneer ze in de slottrack ook de piano nog eens laat zwijgen en nog wat dieper onder de huid kruipt.

Solitary High maakt natuurlijk nieuwsgierig naar de volgende twee delen van de trilogie, maar is op zichzelf beschouwd een gewaagde, buitengewoon knappe en uiteindelijk zeer geslaagde plaat, die zich vrij makkelijk weet te onderscheiden van vrijwel alles dat recent is verschenen. Solitary High zal in het begin misschien ongemakkelijk voelen, maar zet door en je krijgt al snel een plaat van een bijna onwerkelijke schoonheid in handen. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Le Ren - Leftovers - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Le Ren - Leftovers
Het is niet zo makkelijk om de aandacht vast te houden met uiterst sobere folksongs, maar Le Ren doet het met speels gemak dankzij wonderschone accenten en een verrassend doorleefde en veelzijdige stem

Na de uitstekende EP Morning & Melancholia levert Le Ren, het alter ego van de uit het Canadese Montreal afkomstige Lauren Spear, met Leftovers een prachtig debuutalbum af, dat zeker niet moet worden gezien als een verzameling restjes. Le Ren roept met haar muziek associaties op met vergeten Amerikaanse folkzangeressen van heel lang geleden, maar ze vindt ook aansluiting bij een aantal talentvolle folkies van het moment. Leftovers is uiterst sober, maar ook zeer smaakvol ingekleurd door flink wat muzikanten, die zich geen moment op de voorgrond dringen. Deze plek is immers gereserveerd voor de geweldige stem van Lauren Spear, die garant staat voor een half uur kippenvel.

Le Ren is het alter ego van de Canadese muzikante Lauren Spear, die deze week debuteert met het album Leftovers. Het is een opvallende titel voor een debuutalbum, maar in het geval van Le Ren is de titel niet eens zo gek.

De singer-songwriter uit Montreal debuteerde vorig jaar met de EP Morning & Melancholia, waarop Lauren Spear het verongelukken van een ex-partner twee jaar eerder een plek gaf en probeerde te dealen met het besef dat zij de enige was met herinneringen aan het geluk van de twee. Op Leftovers ontbreken de songs van de EP, maar staan wel flink wat songs die Lauren Spear eerder schreef, wat de titel van het album rechtvaardigt.

Voor mij voelt het debuutalbum van Le Ren echter zeker niet als een verzameling restjes, maar als een echt debuutalbum en ook nog eens een heel goed debuutalbum. Lauren Spear is nog een jonge twintiger, maar ze klinkt op Leftovers verrassend doorleefd of zelfs als een oude ziel. Dat laatste heeft ook te maken met de muziek die de Canadese muzikante maakt. Veel songs op Leftovers zijn zeer spaarzaam ingekleurd met vooral een akoestische gitaar en de doorleefde stem van Lauren Spear.

Het klinkt een stuk soberder dan de EP van vorig jaar en het herinnert meer dan eens aan folkzangeressen die decennia geleden aan de weg timmerden in de Verenigde Staten als Karen Dalton, Judee Sill en Linda Perhacs. Leftovers doet hiernaast wel wat denken aan de meer folk georiënteerde muziek van Joni Mitchell of aan singer-songwriters uit het heden als Jessica Pratt en Haley Heynderickx.

Le Ren heeft met haar bijzondere stem genoeg aan een uiterst sobere instrumentatie, maar haar muziek wordt mooier wanneer de akoestische gitaar gezelschap krijgt van de piano of liever nog de pedal steel of de viool of cello. Ook wanneer het geluid op Leftovers net wat voller is ingekleurd is de muziek van Le Ren overigens uiterst ingetogen.

Le Ren opereert in een genre waarin de concurrentie momenteel moordend is, maar Leftovers is een album dat zich makkelijk weet te onderscheiden, enerzijds door het sobere geluid en de hang naar het verleden en anderzijds door de bijzondere stem van Lauren Spear, die een veelkleurig stemgeluid heeft, dat zowel doorleefd als engelachtig kan klinken.

Leftovers is een album zonder al te veel opsmuk, of helemaal geen opsmuk, want de accenten van de extra instrumenten die worden ingezet zijn te subtiel om onder de noemer opsmuk te vallen. Ondanks het sober klinkende instrumentarium zijn er overigens flink wat muzikanten te horen op het album, maar producer Chris Cohen, onder andere bekend van Weyes Blood, Ohmme en onze eigen Amber Arcades, is er in geslaagd om alle instrumenten te vangen in een geluid dat soms zelfs wat Spartaans aandoet.

Het is niet zo makkelijk om de aandacht vast te houden met sober klinkende songs als die op het debuut van Le Ren, maar de muzikante uit Montreal slaagt er in en houdt je ruim dertig minuten aan de speakers of de koptelefoon gekluisterd. Ik was vorig jaar best onder de indruk van het melancholische Morning & Melancholia, maar het soberdere maar ook authentieker klinkende Leftovers is nog veel mooier. De folkscene van het moment heeft er met Lauren Spear AKA Le Ren weer een groot talent bij. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Lea Kliphuis - The World Owes Me Nothing - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Ik laat me het laatste jaar vrijwel nooit meer inspireren door de ene minuut popmuziek uit De Wereld Draait Door. De reden hiervoor is simpel: ik zit DWDD vrijwel nooit meer uit tot het moment dat een artiest zijn of haar kunstje in die ene minuut mag vertonen is aangebroken.

Gisteren werd ik echter blij verrast door het korte optreden van Lea Kliphuis en heb ik haar recent verschenen plaat er maar eens bij gepakt.

The World Owes Me Nothing bleek vervolgens een verrassend sterke plaat en Lea Kliphuis bleek bovendien een oude bekende. Ruim vijf jaar geleden was ik immers zeer positief over Can I Come By? van ene Lea en deze Lea blijkt niemand anders dan Lea Kliphuis.

The World Owes Me Nothing volgt op een langdurige writer’s block en werd uiteindelijk gemaakt met leden van Moss en de Staat. In DWDD vertelde Lea Kliphuis dat ze na haar writer’s block heeft geleerd dat je ook vrolijke popliedjes kunt schrijven en dit beheerst ze inmiddels tot in de perfectie.

The World Owes Me Nothing is immers een plaat waarvan je alleen maar heel vrolijk kunt worden. Het is zo’n plaat die alle donkere wolken verdrijft en je laat genieten van de eerste lentezon. Het is in het geval van Lea Kliphuis een Amerikaans lentezonnetje, want in muzikaal opzicht laat Lea Kliphuis zich vooral inspireren door Amerikaanse rootsmuziek en de Amerikaanse singer-songwriter muziek uit de jaren 70.

The World Owes Me Nothing is voorzien van een warmbloedig klankentapijt dat de zon uitbundig doet schijnen. De instrumentatie op de plaat is vaak relatief sober, waardoor de stem van Lea Kliphuis alle ruimte krijgt. Dat is niet onverstandig, want de zang op deze plaat is echt geweldig.

Lea Kliphuis heeft haar eigen stijl en het is een stijl die flink wat emotie en doorleving koppelt aan het vermogen om een grote glimlach op je gezicht te toveren. De stem van Lea Kliphuis brengt de mooie popliedjes met een snufje country tot leven en maakt er popliedjes van die je wilt koesteren.

Op basis van Can I Come By? van Lea concludeerde ik een paar jaar geleden al dat we te maken hebben met een grote belofte, maar de belofte is Lea Kliphuis met haar nieuwe plaat al ver voorbij.

The World Owes Me Nothing is een echte feel good plaat, maar het is ook een emotievolle plaat om zielsveel van te houden. Dat hoorde ik al in dat ene minuutje DWDD, maar de resterende 38 minuten moeten ook absoluut gehoord worden. Erwin Zijleman