Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Mipso - Book Of Fools - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Mipso - Book Of Fools
Libby Rodenbough leverde eerder dit jaar een geweldig soloalbum af, maar ook haar band kan er wat van, want ook het nieuwe album van Mipso is absoluut jaarlijstjeswaardig en wordt alleen maar beter

De eerste vier albums van de Amerikaanse band Mipso zijn me ontgaan, maar ik ontdekte de band in 2000, nadat bandlid Libby Rodenbough een geweldig soloalbum had gemaakt. Ook het album van Mipso maakte flink wat indruk, maar ik vind het deze week verschenen nieuwe album van de band nog beter. Mipso neemt op Book Of Fools nog wat meer afstand van de betrekkelijk traditionele rootsmuziek van de eerste albums en verrast met een spannend geluid vol invloeden. Op hetzelfde moment zijn de songs van de Amerikaanse band behoorlijk toegankelijk, al is het maar vanwege de gloedvolle vocalen.

Ik ontdekte de Amerikaanse band Mipso pas nadat ik 2020 behoorlijk onder de indruk was geraakt van het solodebuut van Libby Rodenbough, die ook deel uit maakt van Mipso. Met het in het voorjaar van 2020 verschenen Spectacle Of Love haalde Libby Rodenbough uiteindelijk zelfs mijn jaarlijstje, maar ook het in de herfst van dat jaar verschenen titelloze album van Mipso beviel me uitstekend. Het bleek al het vijfde album van de band uit Chapel Hill, North Carolina, maar op het titelloze album klonk Mipso een stuk moderner en eigenzinniger dan op haar eerdere albums en verrijkte het haar Amerikaanse rootsmuziek met flink wat eigentijdse impulsen uit verschillende genres.

Dit voorjaar keerde Libby Rodenbough terug met haar tweede soloalbum en net als in 2020 volgt Mipso vlak na de zomer met een nieuw album. Ook met Between The Blades leverde Libby Rodenbough weer een album af met jaarlijstjespotentie, maar ook Mipso levert met Book Of Fools een uitstekend album af. Op het vorige album van Mipso moest Libby Rodenbough in vocaal opzicht helaas genoegen nemen met een bijrol, maar direct in de openingstrack van Book Of Fools duikt ze op en vanaf dat moment speelde Mipso voor mij een gewonnen wedstrijd.

Net als op haar vorige album maakt Mipso op Book Of Fools Amerikaanse rootsmuziek met een eigenzinnige twist. De band uit North Carolina sleept er flink wat invloeden uit de pop en de (country)rock en hier en daar een vleugje jazz bij, maar zal ook nog altijd liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek aanspreken.

Met name wanneer Libby Rodenbough de zang voor haar rekening neemt verleidt Mipso wat mij betreft meedogenloos, maar ook de zang van Joseph Terrell mag er zijn en wanneer de twee hun stemmen combineren ontstaat er iets bijzonders. In vocaal opzicht zit het allemaal wel goed op het nieuwe album van Mipso, al is het maar omdat het aandeel van de geweldige stem van Libby Rodenbough is gegroeid, maar ook in muzikaal opzicht is Book Of Fools een interessant album.

Op de vorige albums van Mipso speelde de viool van Libby Rodenbough een belangrijke rol, maar op Book Of Fools blijft de viool vaak in de koffer en zijn het met name de gitaren die de aandacht trekken, al klinken ook de keyboards prachtig. Het gitaargeluid op het album is veelkleurig en varieert van uiterst subtiel tot voorzichtig gruizig.

De songs van Mipso liggen lekker en makkelijk in het gehoor, maar toch is het niet zo makkelijk om een etiket te plakken op de muziek van de band. Dat zorgde drie jaar geleden voor een onderscheidend album, maar ik vind Book Of Fools nog wat beter dan het titelloze album van Mipso. Op haar zesde album laat Mipso horen dat het alles heeft dat nodig is om uit te groeien tot een grote band. De degelijke Amerikaanse rootsmuziek uit het verleden is verrijkt met het nodige muzikale experiment, waardoor Book Of Fools een album is dat de fantasie prikkelt. Hierbij komen de geweldige zang en de zeer aansprekende songs op het album.

Ik had voor het tweede soloalbum van Libby Rodenbough al een plekje gereserveerd in mijn jaarlijstje, maar hoe vaker ik naar het nieuwe album van Mipso luister, hoe meer ik onder de indruk raak van dit bijzondere album dat ook nog eens is gevuld met flink wat groeibriljanten die alleen maar mooier kunnen worden. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Mipso -Mipso - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Mipso -Mipso
Mipso voegt op haar zesde album ook wat modernere invloeden toe aan hun tot dusver behoorlijk traditionele Amerikaanse rootsmuziek en dat pakt verrassend fraai uit

De vorige vijf albums van de Amerikaanse band Mipso zijn me ontgaan, maar ik pikte eerder dit jaar wel het werkelijk geweldige soloalbum van bandlid Libby Rodenbough op. De goede vorm van dat album is meegenomen naar het debuut van Mipso, dat invloeden uit de zeer traditionele Amerikaanse rootsmuziek op vakkundige en speelse wijze combineert met modernere invloeden. In muzikaal opzicht klinkt het geweldig, maar ook de zang op het album is geweldig, zeker wanneer Libby Rodenbough haar plekje in de spotlights opeist. Mipso is voor mij een nieuwe band, maar het is er absoluut een om in de gaten te houden.

Tussen de nieuwe releases van deze week kwam ik de naam Mipso tegen. Op een of andere manier zei de naam van de band me wel wat, al kwamen de vorige albums van de band me niet direct bekend voor. Pas toen ik de credits op de cover bekeek wist ik het. Mipso is de band van onder andere Libby Rodenbough, die in het voorjaar met Spectacle Of Love een buitengewoon aangenaam soloalbum afleverde.

Het is een tijdloos singer-songwriter album dat helaas maar heel weinig aandacht heeft gekregen, maar dat ik nog zeker niet heb afgeschreven voor mijn jaarlijstje. Ook de muziek van Mipso bevalt me wel, al moet Libby Rodenbough als het gaat om de vocalen meestal genoegen nemen met de tweede viool op het album van de band. In muzikaal opzicht is haar rol wat belangrijker, want het vioolspel van de Amerikaanse singer-songwriter is vaak sfeerbepalend in het geluid van Mipso.

Libby Rodenbough moet de leadvocalen in de eerste en uiteindelijk ook in de meeste tracks helaas laten aan Joseph Terrell. Dat is aan de ene kant jammer, maar de band beschikt ook in de persoon van deze Joseph Terrell over een uitstekend zanger. Maat als Libby Rodenbough in de vierde track voor het eerst de leadzang voor haar rekening neemt, weet ik direct weer wat ik zo goed vond aan haar soloalbum, want wat heeft ze een geweldige stem.

Het nieuwe album van Mipso heeft geen titel meegekregen, maar het is al het zesde album van de band uit Chapel Hill, North Carolina. Het uitbrengen van een titelloos album betekent meestal dat een band een nieuwe start wil maken en dat gaat zeker op voor Mipso. De band begon een paar jaar geleden als behoorlijk traditionele bluegrass band, maar klinkt op haar nieuwe album een stuk moderner.

Invloeden uit de traditionele Amerikaanse rootsmuziek hebben absoluut hun weg gevonden naar het nieuwe album van Mipso, maar de band is op haar zesde album ook niet vies van een vleugje pop en rock. Zeker in de wat gloedvoller en ook voorzichtig met elektronica ingekleurde songs, raakt Mispo redelijk ver verwijderd van haar voormalige muzikale basis, maar het album bevat ook een aantal wat traditioneler klinkende songs, waarin de liefde voor stokoude Amerikaanse rootsmuziek toch weer nadrukkelijk doorklinkt. Het doet me af en toe wel wat denken aan de muziek van The Lumineers en dat is een band die ik hoog heb zitten.

Het is maar de vraag of Mipso zich met dit moderner klinkende album niet vervreemd van haar op meer traditionele rootsmuziek gerichte fanbase en het is ook maar de vraag of de band met de voorzichtige modernere invloeden een brug kan slaan naar een nieuw publiek, maar hoe vaker ik naar het nieuwe album van Mipso luister hoe meer ik gecharmeerd raak van het album.

Vooral in muzikaal opzicht steekt het allemaal razendknap in elkaar en met name als Libby Rodenbough de leadzang voor haar rekening mag nemen is de verleiding compleet. Voor die verleiding pak ik haar soloalbum er weer eens bij, maar ook dit mooi gemaakte album van Mipso verdient wat mij betreft de aandacht van liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek met een twist. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Mirah - C'mon Miracle (2004) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Mirah - C'mon Miracle (2004)
De Amerikaanse Mirah heeft inmiddels een behoorlijk stapeltje albums op haar naam staan, maar het in 2004 verschenen en helaas wat obscuur gebleven C'mon Miracle steekt er wat mij betreft flink bovenuit

De afgelopen jaren is het helaas stil rond de Amerikaanse muzikante Mirah. Mirah debuteerde in 2000, maar bracht haar beste album uit in 2004. Op C'mon Miracle klonk ze nog net zo eigenzinnig als op haar eerdere albums, maar het niveau van de songs lag een stuk hoger en dat geldt ook voor de zang. C'mon Miracle had Mirah met een beetje geluk de erkenning door een breed publiek op moeten leveren, maar veel verder dan de cultstatus kwam ze helaas nooit. Dat is zonde, want C'mon Miracle is ook twintig jaar later nog altijd een uitstekend album, dat de fantasie op allerlei manieren prikkelt. Het is een wat vergeten album, maar luister er naar en je wordt aangenaam verrast.

Toen de Amerikaanse muzikante Mirah (volledige naam: Mirah Yom Tov Zeitlyn) een kleine vijfentwintig jaar geleden opdook met haar debuutalbum You Think It's Like This But Really It's Like This maakte ze niet de meest toegankelijke muziek. Het door Phil Elverum van The Microphones geproduceerde album was absoluut charmant te noemen en ik hoorde destijds ook zeker de belofte van Mirah, maar het album was wat mij betreft te wisselvallig en rammelde bovendien wat te veel om een onuitwisbare indruk te maken.

Op de albums die volgden zette de muzikante uit Philadelphia, Pennsylvania, die later naar Brooklyn, New York verhuisde, iedere keer stappen, maar de onuitwisbare indruk maakte Mirah wat mij betreft pas op haar vijfde album, het in 2004 verschenen C'mon Miracle. Het is een album waarop Mirah wederom samenwerkte met Phil Elverum, die het album produceerde.

De voorman van The Microphones koos voor een betrekkelijk sobere productie, waardoor de songs van Mirah op C'mon Miracle nog altijd wat lo-fi klinken. De Amerikaanse muzikante kiest op C'mon Miracle echter wel voor wat conventioneler klinkende songs en dat pakt geweldig uit. Ik zeg bewust wat conventioneler klinkende songs, want de muziek van Mirah op C'mon Miracle is nog altijd eigenzinnig te noemen.

De Amerikaanse muzikante kan op het album uit de voeten met kleine folky popsongs, maar schuwt ook het wat gruizigere werk niet. De kwaliteit van de songs is niet het enige dat opvalt bij beluistering van C'mon Miracle, want waar de zang op de eerdere albums wat onvast klonk, laat Mirah op C'mon Miracle horen dat ze een prima zangeres is.

Mirah was in 2004 nog altijd te eigenzinnig om haar plekje in de spotlights op te eisen, maar wat is C'mon Miracle nog altijd een geweldig album. In muzikaal en productioneel opzicht is het een redelijk ingehouden album en ook de zang op het album is niet heel uitbundig, maar er gebeurt echt van alles op het album. C'mon Miracle kreeg twintig jaar geleden labels als indiefolk, indierock en lo-fi opgeplakt, maar met geen van deze labels doe je het album volledig recht.

Mirah sleept er invloeden uit meerdere genres bij en heeft bovendien songs geschreven die steeds weer van kleur verschieten en die zomaar kunnen omslaan van lieflijk naar ruw en andersom. Het was eerlijk gezegd best lang geleden dat ik voor het laatst naar het album had geluisterd, maar de liefde die ik in 2004 voor C'mon Miracle laaide weer onmiddellijk op.

Dat ik sindsdien niet vaak meer naar het album heb geluisterd heeft ook alles te maken met het vervolg van de carrière van Mirah. Ik was er in 2004 van overtuigd dat C'mon Miracle een springplank zou zijn naar een groot publiek, maar de albums die volgden waren weer wat eigenzinniger en werden nogal donker gekleurd door ziekte en de dood in de omgeving van Mirah, door liefdesbreuken en door het politieke klimaat in de VS na de verkiezing van Donald Trump.

De afgelopen jaren is het behoorlijk stil rond Mirah. Haar laatste soloalbum stamt uit 2018 en ook de samenwerking met de eigenzinnige muzikante Thao bleef steken op één album. Ik heb daarom C'mon Miracle er maar weer eens bij gepakt en heb het album weer omarmd als de obscure parel die het twintig jaar geleden was. Ik kan niet meer achterhalen wat ik 2004 opschreef over het album, maar moet het wel haast een collectie ruwe diamanten hebben genoemd. Hoe vaker je ze hoort, hoe feller ze gaan blinken. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Mirah - Changing Light - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Mirah Yom Tov Zeitlyn, beter bekend als Mirah, verrast inmiddels al een jaar of 15 met platen die steeds weer net wat anders klinken. Het zijn platen die op hoofdlijnen schakelen tussen uiterst ingetogen folksongs en meer uitbundige lo-fi indie-pop, maar de muziek van Mirah is eigenlijk te bijzonder en te divers om op hoofdlijnen te worden bekeken c.q. beluisterd.

Het leverde tot dusver al een aardig stapeltje platen op, met het eclectische Advisory Committee uit 2001 en het juist bijzonder ingetogen C’Mon Miracle uit 2004 als voorlopige hoogtepunten, al ben ik persoonlijk zo gecharmeerd van Mirah dat ik al haar platen als bescheiden meesterwerken ervaar.

Al weer vijf jaar geleden verraste Mirah met het opvallend toegankelijke (A)spera, dat uiteindelijk overigens toch te eigenzinnig bleek om in bredere kring mee te scoren en wat mij betreft ook net wat minder goed houdbaar bleek dan de genoemde hoogtepunten uit haar oeuvre. Na (A)spera volgde in 2011 nog de bijzonder geslaagde samenwerking met de al even eigenzinnige vrouwelijke singer-songwriter Thao, maar sindsdien was het helaas stil rond Mirah.

Het deze week verschenen Changing Light maakt duidelijk dat Mirah de afgelopen jaren haar relatie op de klippen zag lopen en mede daarom flink de tijd heeft genomen voor haar nieuwe plaat, die zich uiteraard laat beluisteren als een breakup-plaat. Op voorhand ging ik bij een breakup-plaat van Mirah uit van een uiterst donkere en sobere plaat met intieme folksongs met een laagje gruis, maar dat is Changing Light zeker niet geworden.

Direct in de openingstrack wordt duidelijk dat Mirah de ambities van haar vorige plaat niet is vergeten. Changing Light opent met een heerlijk toegankelijk, zelfs bijna radiovriendelijk popliedje, en zo bevat Changing Light er meer. Is Mirah, net als haar oorspronkelijke soortgenoot Liz Phair definitief gevallen voor de commercie? Nee, gelukkig blijft de muziek van Mirah heerlijk avontuurlijk, waardoor ieder toegankelijk popliedje kan worden gevolgd door een lastiger te doorgronden track of zo’n toegankelijk popliedjes in één keer om kan slaan, zoals een onweersbui in één klap een einde kan maken aan een mooie zomerdag.

Op Changing Light experimenteert Mirah flink met stevig aangezette elektronica of zelfs met beats, maar de nieuwe plaat van de Amerikaanse singer-songwriter biedt gelukkig ook nog steeds ruimte aan intieme folksongs, die met enige fantasie ook op haar oudere platen hadden kunnen staan.

Wanneer de elektronica stevig aanzwelt kan Mirah hier en daar worden beticht van flinke hitgevoeligheid, maar dit is vaak slechts een kwestie van tijd, waarna stekelige gitaren en verrassende wendingen de muziek van Mirah toch weer de indie-hoek in trekken.

Mirah heeft lang en op meerdere plekken gewerkt aan Changing Light en kreeg hierbij hulp van flink wat gastmuzikanten. Dat hoor je. De instrumentatie is bijzonder gevarieerd en laat naast meeslepende elektronica en tegendraadse gitaren ook smaakvol ingezette strijkers en blazers horen.

Ook de songs van Mirah zijn weer van hoog niveau en laten dit keer een roller coaster ride horen langs verdriet, geluk, woede, liefde, respect en haat. In flink wat tracks speelt de liefdesbreuk van Mirah een voorname rol, maar Changing Light bevat in de vorm van LC ook een prachtig eerbetoon aan de oude meester Leonard Cohen; een song die zomaar vertolkt zou kunnen worden door Cohen en The Webb Sisters of Cohen en Mirah.

Helemaal objectief ben ik nooit wanneer het gaat om Mirah, maar Changing Light is als je het mij vraagt een erg goede plaat vol emotie en lef. Net als alle andere platen van deze bijzondere singer-songwriter overigens. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Mirah - Understanding - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Mirah blijft Mirah en verrast wederom met even aantrekkelijke als stekelige songs
Wereldberoemd gaat Mirah waarschijnlijk nooit meer worden, maar voor de liefhebber blijven haar platen van een bijzondere schoonheid. Ook op Understanding gaat Mirah weer haar eigen weg en opereert ze op het snijvlak van lekker in het gehoor liggende popliedjes en popliedjes die het avontuur opzoeken, rammelen en licht tegen de haren in strijken. Understanding bevat een aantal prachtig ingetogen popliedjes, maar het zijn gelukkig ook popliedjes met het eigenzinnige stempel van de muzikante uit Brooklyn, New York. Misschien net wat te stekelig voor waardering in brede kring, maar ik vind ook Understanding weer prachtig.


De Amerikaanse singer-songwriter Mirah (volledige naam: Mirah Yom Tov Zeitlyn) bracht al weer twintig jaar geleden in eigen beheer haar eerste EP uit en sleutelt sindsdien aan een bijzonder oeuvre. Het heeft inmiddels een ruim dozijn platen opgeleverd en het zijn platen die het vooralsnog moeten doen met bescheiden aandacht.

Ik heb Mirah de afgelopen twintig jaar meerdere keren een grote toekomst voorspeld, maar uiteindelijk is de muziek van de tegenwoordig uit Brooklyn, New York, opererende singer-songwriter kennelijk toch te eigenzinnig.

Op haar nieuwe plaat, Understanding, hebben we lang moeten wachten. Het in de lente van 2014 verschenen Changing Light is al weer ruim vier jaar oud en sindsdien verscheen alleen een aardige EP (Sundial) met veel strijkers. Changing Light was een fascinerende plaat, waarop Mirah aan de ene kant het einde van een liefdesrelatie verwerkte en aan de andere kant probeerde om radiovriendelijke popliedjes te maken. Het leverde een prima plaat op vol aantrekkelijke, maar ook stekelige en rammelende popliedjes.

Het is wat we inmiddels van Mirah kunnen verwachten en ook op haar nieuwe plaat stelt de Amerikaanse muzikante ons weer niet teleur. Mirah heeft de tijd genomen voor haar nieuwe plaat, maar ook voor Understanding vertrouwde ze op het proces dat ze aan het begin van haar carrière omarmde. Mirah begon ook dit keer met betrekkelijk ruwe demo’s waarin emotie en avontuur belangrijker waren dan perfectie.

In de studio werden de lo-fi achtige tracks vervolgens verder uitgewerkt met producers Eli Crews (tUnE-yArDs, Son Lux) en Deerhoof’s Greg Saunier, waarbij onder andere een antieke mellotron en een drummachine uit de voormalige Sovjet Unie werden ingezet en meerdere lagen aan de ruwe demo’s van Mirah werden toegevoegd. Het heeft er voor gezorgd dat ook Understanding weer een plaat is met lekker in het gehoor liggende popliedjes met een ruwe, vervormde en rammelende onderlaag.

Understanding kreeg vorm in een voor Mirah heftige periode. Ze kreeg te maken met ziekte en dood in haar omgeving en dan was er ook nog eens de idiote uitkomst van de presidentsverkiezingen in 2016. Het voegt een donkere onderlaag toe aan de plaat, die de muziek van Mirah nog wat bijzonderder maakt.

Het zal voor een ieder die de muziek van Mirah niet kent even wennen zijn, maar ik was direct weer overtuigd van de kwaliteiten van deze unieke muzikante. Understanding bevat een aantal wonderschone folksongs, maar het zijn ook folksongs vol bijzondere en soms wat tegendraadse accenten. Mirah zet je ook dit keer makkelijk op het verkeerde been met een plaat vol verrassende wendingen, maar haar intieme en eigenzinnige popliedjes zijn ook dit keer van een bijzonder hoog niveau en groeien door alle bijzondere wendingen ook nog wel een tijdje door.

We hebben zoals gezegd lang moeten wachten op een nieuwe plaat van Mirah, maar Understanding valt geen moment tegen. Het is een plaat die een groter publiek verdient, maar als het niet anders kan moeten we de unieke muziek van Mirah maar in kleine kring blijven koesteren. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Miranda Lambert - Palomino - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Miranda Lambert - Palomino
Miranda Lambert wordt in de Verenigde Staten gerekend tot de smaakmakers binnen de Amerikaanse rootsmuziek en het deze week verschenen Palomino laat goed horen waarom dat zo is

Miranda Lambert debuteerde 17 jaar geleden met een countryalbum met lekker veel rock, maar schoof op de albums die volgden langzaam maar zeker iets op richting countrypop, overigens zonder zich te conformeren aan de Nashville variant van de countrypop. Op haar nieuwe album schuift Miranda Lambert juist weer wat op richting Amerikaanse rootsmuziek. Palomino is niet helemaal vrij van invloeden uit de countrypop, maar hier en daar rockt de muziek van de Amerikaanse muzikante weer wat steviger, terwijl een smaakvol rootsgeluid het in de meeste songs heeft gewonnen van de toegankelijke countrypop. Palomino onderstreept nog maar eens hoe goed Miranda Lambert is. Iets dat ze in de VS overigens al lang weten.

De Amerikaanse muzikante Miranda Lambert debuteerde in 2005 met het album Kerosine. Het is een album dat vrijwel naadloos aansloot op het een jaar eerder verschenen Here For The Party van Gretchen Wilson. Net als Gretchen Wilson vond ook Miranda Lambert haar inspiratie zowel in de traditionele countrymuziek als in de modernere countrypop en koos ze voor wat rauwere muziek en teksten, waardoor ze uiteindelijk toch flink anders klonk dan de wat brave countrypop zangeressen uit Nashville.

Van Gretchen Wilson hebben we na een paar prima albums helaas niet veel bijzonders meer vernomen, maar Miranda Lambert levert deze week haar achtste soloalbum af. Feitelijk zelfs haar negende, als we het in eigen beheer uitgebrachte en niet opgemerkte titelloze album uit 2001 mee tellen. De Amerikaanse muzikante is na haar eerste albums wel wat opgeschoven van de rock naar de pop, maar de albums van Miranda Lambert ademen tot dusver kwaliteit en zijn ook voor liefhebbers van de wat meer traditionele en pure Amerikaanse rootsmuziek interessant.

Het geldt ook weer voor het deze week verschenen Palomino, dat zeker niet zo rockt als de eerste albums van Miranda Lambert, maar waarop de gitaren absoluut een voorname rol spelen en het snarenwerk bovendien van hoog niveau is. Palomino is een conceptalbum over het leven ‘on the road’, dat werd opgenomen in een periode waarin het op het podium staan tot stilstand kwam. Palomino bevat maar liefst zestien songs en is goed voor ruim 50 minuten muziek.

Net als op haar vorige albums kiest Miranda Lambert voor een mix van uptempo songs en meer ingetogen tracks, maar waar ze het afgelopen decennium wat opschoof richting countrypop, is Palomino juist weer wat opgeschoven richting Amerikaanse rootsmuziek. Het is hiermee een logisch vervolg op het rootsalbum The Marfa Tapes, dat Miranda Lambert vorig jaar maakte met collega muzikanten Jack Ingram en Jon Randall.

Miranda Lambert wordt, na een aantal albums met meer pop, door rootspuristen met enige argwaan bekeken, zeker nu ze in Las Vegas is neergestreken voor een lange theatertour, maar ook rootspuristen vinden veel van hun gading op het uitstekende Palomino. Zeker de wat meer rock georiënteerde songs herinneren aan de jongere dagen van de Amerikaanse muzikante, maar ook de meer ingetogen songs met hier en daar een vleugje pop zijn toch vooral ondergedompeld in de Amerikaanse rootsmuziek.

Palomino is prachtig geproduceerd door Jon Randall en Luke Dick, die het album hebben voorzien van een warmbloedig rootsgeluid, Het is een geluid waarin de stem van Miranda Lambert uitstekend gedijt. De stem van de Amerikaanse muzikante is geknipt voor de country en kan zowel in meer ingetogen als in de wat stevigere tracks uit de voeten en maakt ook van Mick Jagger’s Wandering Spirit wat moois.

Ik sla Palomino weer net wat hoger aan dan het in 2019 verschenen Wildcard, waarmee het album zich schaart onder de topalbums van de Amerikaanse muzikante. Miranda Lambert behoort in de Verenigde Staten tot de allergrootsten binnen de countrymuziek, maar is in Nederland nog altijd redelijk onbekend en onbemind. Hoogste tijd dat dit gaat veranderen, bijvoorbeeld met het uitstekende Palomini. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Miranda Lambert - Platinum - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Binnen de Amerikaanse ‘contemporary country’ scene is Miranda Lambert inmiddels al enkele jaren een hele grote naam, maar in Nederland moeten we helaas nog altijd niet heel veel of zelfs helemaal niets hebben van de muziek van de singer-songwriter uit Lindale, Texas.

Dat is jammer, want de vier platen die Miranda Lambert tot dusver afleverde waren van bijzonder hoge kwaliteit, met het uit 2007 stammende Crazy Ex-Girlfriend als uitschieter richting de jaarlijstjes.

Het feit dat Miranda Lambert in de Verenigde Staten in het hokje ‘contemporary country’ wordt geduwd helpt haar in Nederland waarschijnlijk niet. Dat ze in dit genre ook nog eens bijzonder succesvol is helpt nog minder, terwijl het feit dat ze in de Verenigde Staten dankzij haar huwelijk met country ster Blake Shelton een graag geziene gast in de boulevardpers is waarschijnlijk de genadeklap geeft.

Ik pikte Miranda Lambert al op met haar eerste plaat Kerosene uit 2005 en stap daarom graag over alle bezwaren heen. In de praktijk past het etiket dat de muziek van Miranda Lambert in de Verenigde Staten krijgt opgeplakt immers maar ten dele en de Amerikaanse boulevardpers volg ik niet.

Miranda Lambert maakt misschien mooi verzorgde country pop, maar het is mooi verzorgde country pop met een rauw randje en het is bovendien mooi verzorgde country pop die niet bang is voor meerdere uitstapjes binnen de Amerikaanse rootsmuziek, waardoor Miranda Lambert in het verleden ook aan de haal ging met blues, honky tonk, bluegrass, rock en folk. De muziek van Miranda Lambert hoort hierdoor, net als die van Gretchen Wilson en in mindere mate Taylor Swift, tot de grensgevallen binnen de ‘contemporary country’ en is net zo goed te omschrijven als radiovriendelijk alt-country, zoals die ook door onder andere de zussen Allison Moorer en Shelby Lynne en misschien zelfs The Dixie Chicks wordt gemaakt.

Platinum is de vijfde plaat van Miranda Lambert in negen jaar tijd en het is net als zijn voorgangers een uitstekende plaat. Miranda Lambert is in de Verenigde Staten zoals gezegd een grote ster en dat hoor je terug op Platinum.

De rauwe randjes die op haar eerste platen nog dominant aanwezig waren zijn inmiddels voor een belangrijk deel weg gepolijst, maar dat betekent gelukkig niet dat Miranda Lambert inmiddels aalgladde Nashville country maakt. Ook op Platinum verwerkt Miranda Lambert weer uiteenlopende invloeden in haar muziek en zoekt ze de samenwerking met muzikanten uit alle uithoeken van de Amerikaanse rootsmuziek, onder wie de vorig jaar wel in Nederland omarmde Ashley Monroe en Brandy Clark.

Miranda Lambert kan door haar status vertrouwen op de beste songwriters, de betere muzikanten en topproducers en dat hoor je. Platinum klinkt geweldig, bevat songs die onmiddellijk blijven hangen en laat een veelkleurig maar altijd prachtig klinkend instrumentarium horen. Platinum zou hierdoor kunnen klinken zoals zoveel platen in dit in de Verenigde Staten zo populaire genre, maar Miranda Lambert blijft een geval apart. Dat is ze door haar geweldige stem, die nog meer imponeert dan op haar vorige platen. En dat is ze door haar achtergrond. Miranda Lambert komt uit Texas en is geen katje om zonder handschoenen aan te pakken.

Het team rond Lambert heeft weliswaar zijn uiterste best gedaan om een commerciële countryplaat af te leveren, maar dat is dankzij de eigenzinnigheid en het talent van Miranda Lambert maar ten dele gelukt. Heel af en toe is het me allemaal net wat te vlak en gelikt, maar het grootste deel van de 16 (!) tracks op deze plaat is geweldig. Platinum gaat ongetwijfeld in grote aantallen over de toonbank in de VS, maar heeft ook de Nederlandse liefhebber van net wat alternatievere countrymuziek wel degelijk flink wat te bieden. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Miranda Lambert - The Weight Of These Wings - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Miranda Lambert hoort in de Verenigde Staten inmiddels al enkele jaren tot de groten binnen de country scene, maar in Nederland wordt haar muziek helaas slechts in zeer kleine kring op de juiste waarde geschat.

Ik reken mezelf zeker tot deze kleine kring, want Kerosene (2005), Crazy Ex-Girlfriend (2007), Revolution (2009) Four The Record (2011) en Platinum (2014) vond ik alle vijf prima platen, waarvan zeker de eerste drie behoren tot het beste uit de alt-country van het afgelopen decennium.

Miranda Lambert is de laatste jaren wel wat opgeschoven van de net wat rauwere alt-country (op haar eerste platen was het de muzikale evenknie van onder andere Gretchen Wilson) naar de wat gepolijstere Nashville country, maar ook de laatste twee platen bleven absoluut aan de goede kant van de streep.

Sinds haar huwelijk met countryzanger Blake Shelton is Miranda Lambert een graag geziene gast in de uitingen van de Amerikaanse roddelpers, die vast gesmuld heeft van de recente scheiding van de twee. The Weight Of These Wings volgt op deze scheiding en is in een aantal opzichten een breakup plaat, al lijkt het liefdesverdriet bij Miranda Lambert vooral te hebben gezorgd voor een enorme productiviteit. The Weight Of These Wings is immers een dubbelalbum en bevat ruim anderhalf uur muziek.

Het is muziek van het niveau dat we van Miranda Lambert gewend zijn, waardoor ze inmiddels zes uitstekende platen op haar naam heeft staan. De in Texas geboren singer-songwriter opereert tegenwoordig vanuit Tennessee, maar is absoluut geen 13 in een dozijn Nashville countryzangeres. Integendeel zelfs, The Weight Of These Wings zal ook zeker door liefhebbers van alternatievere country worden gewaardeerd.

The Weight Of These Wings wijkt ook in productioneel opzicht flink af van de gemiddelde plaat die in Nashville wordt gemaakt. Na eerste beluistering van de plaat was ik er van overtuigd dat Daniel Lanois had getekend voor de productie, maar het blijken wel degelijk Nashville producers die achter de knoppen zaten voor The Weight Of These Wings.

De Daniel Lanois achtige productie (The Weight Of These Wings wordt niet voor niets vergeleken met Wrecking Ball van Emmylou Harris) zorgt voor een wat broeierige sfeer waarin zowel ruimte is voor songs vol donkere wolken als voor songs met de nodige zonnestralen.

Miranda Lambert toont zich op haar nieuwe plaat bijzonder veelzijdig en laat bovendien horen dat ze vrijwel alles aan kan. Je bent bij de Amerikaanse singer-songwriter aan het juiste adres voor een country tearjerker, maar ook in de wat avontuurlijker klinkende songs op de plaat blijft Miranda Lambert, mede door haar geweldige stem, heel makkelijk overeind.

The Weight Of These Wings komt inmiddels voor de zoveelste keer voorbij en de plaat is me inmiddels al dierbaarder dan zijn twee directe voorgangers. Voor het passeren van het onaantastbaar geachte Crazy Ex-Girlfriend moet de plaat nog wel even doorgroeien, maar uitsluiten doe ik het zeker niet, want de broeierige songs op The Weight Of These Wings groeien vooralsnog makkelijk door. Mijn liefde voor de muziek van Miranda Lambert houdt inmiddels elf jaar aan en wederom heeft ze me zeker niet teleurgesteld. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Miranda Lambert - Wildcard - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Miranda Lambert - Wildcard
Na haar melancholische vorige album komt Miranda Lambert nu op de proppen met een zonniger album vol uitstekende songs met een vleugje pop

Ik heb Miranda Lambert al een aantal albums hoog zitten en was zeer onder de indruk van het drie jaar geleden verschenen breakup album The Weight Of These Wings. Wildcard is een stuk opgewekter, maar ook wat minder consistent. Het album schiet meerdere kanten op en laat goed horen in welke hoeken van de rootsmuziek Miranda Lambert uit de voeten kan. Dat varieert van pure roots tot pop met een randje roots. Het maakt misschien minder snel indruk dan het zo ontroerende vorige album, maar iedere keer als je er naar luister valt er meer op zijn plek.

Bij eerste beluistering van Wildcard van Miranda Lambert was het toch wel even schrikken. Het nieuwe album van de Amerikaanse countryzangeres opent wel erg aanstekelijk en lijkt de country volledig te hebben verruild voor de pop. Na enige gewenning valt dat wel mee en wanneer je verder luistert wordt gelukkig snel duidelijk dat angst voor pure pop onterecht is.

Invloeden uit de pop hebben absoluut aan terrein gewonnen op het nieuwe album van Miranda Lambert, die in de Verenigde Staten een ster is, maar ze is haar roots toch een stuk trouwer gebleven dan bijvoorbeeld Taylor Swift, die de country in één keer bij het grofvuil zette een paar jaar geleden.

Dat Miranda Lambert wat opschuift richting countrypop is overigens geen verrassing. De in Texas geboren singer-songwriter dook ooit, samen met de inmiddels wat uit beeld geraakte Gretchen Wilson, op als countryzangeres met een rauw randje. Dat rauwe randje is ze langzaam maar zeker wat kwijtgeraakt, maar ik vond de zes albums die tot dusver van Miranda Lambert verschenen zeer de moeite waard.

Het deze week verschenen Wildcard heeft me minder makkelijk overtuigd dan zijn voorgangers, maar hoe vaker ik naar het album luister, hoe meer moois ik hoor. Wildcard bevat maar liefst 14 songs en heeft hier bijna 50 minuten voor nodig. Allmusic.com vergelijkt het album met een jukebox waarin 14 prima songs zijn gestopt. Ik kan me hier wel in vinden.

Het vorige album van Miranda Lambert, het in 2016 verschenen The Weight Of These Wings, was vergeleken met Wildcard een zeer consistent album. In de 24 songs op het ruim anderhalf uur durende album verwerkte Miranda Lambert haar scheiding van countryster Blake Shelton en overheerste de melancholie. Op The Weight Of These Wings schoof Miranda Lambert wat dichter tegen de traditionele Amerikaanse rootsmuziek aan en dat beviel me wel.

Miranda Lambert heeft inmiddels een nieuwe liefde gevonden en vond bovendien haar thuis op het platteland van Tennessee, niet ver van Nashville. Op Wildcard is er daarom ruimte voor zonnestralen en direct ook voor wat meer invloeden uit de pop. Laat je echter niet op het verkeerde been zetten door de incidentele flirt met radiovriendelijke pop. Wildcard is over het algemeen genomen absoluut een rootsalbum en het is een rootsalbum dat alle kanten van Miranda Lambert laat zien.

Van aanstekelijke countrypop tot de rootsmuziek uit het diepe zuiden van de Verenigde Staten. Van popsongs vol zonnestralen tot songs waarin de donkere wolken het toch weer even winnen en Miranda Lambert ouderwets van leer trekt. Van uptempo songs die je doen opveren tot meer ingetogen songs die aanzetten tot wegdromen of juist bezinning. Iedere song klinkt weer net wat anders, wat de jukebox analogie van Allmusic.com bruikbaar maakt, maar het zijn wel allemaal singles van Miranda Lambert die in het apparaat zijn gestopt en het zijn stuk voor stuk prima singles.

The Weight Of These Wings was drie jaar geleden een album dat je het verdriet van Miranda Lambert in sleurde. Dit keer maakt de Amerikaanse singer-songwriter er een feestje van en het is een feestje waarop je je steeds meer thuis voelt. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Miranda Lee Richards - Existential Beast - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Miranda Lee Richards ken ik vooral van haar tweede album Light Of X uit 1999, dat ik in de begindagen van deze BLOG recenseerde.

De singer-songwriter uit San Francisco maakte destijds psychedelisch aandoende muziek, die meer dan eens deed denken aan de muziek van Mazzy Star en dat is een band die ik hoog heb zitten.

Ook op Existential Beast laat Miranda Lee Richards zich weer nadrukkelijk beïnvloeden door de psychedelische muziek uit de jaren 60, maar associaties met de muziek van Mazzy Star had ik bij beluistering van de vierde plaat van de Californische singer-songwriter veel minder vaak.

Op haar vierde plaat combineert Miranda Lee Richards haar voorkeur voor psychedelische klanken vooral met invloeden uit de folk en de country. Ze keert ook dit keer in muzikaal opzicht ver terug in de tijd, maar blijft in geografisch opzicht vooral in haar thuisstaat hangen.

Veel songs op Existential Beast laten zich beïnvloeden door de muziek die in de late jaren 60 en vroege jaren 70 in de heuvels rond Los Angeles werd gemaakt, maar ook de door psychedelica gedomineerde muziek van voormalig stadgenoten Jefferson Airplane heeft invloed gehad op de songs van Miranda Lee Richards.

Door de vele citaten uit de 60s psychedelica is Existential Beast een lekker zweverige plaat. De breed uitwaaiende klanken vol benevelende gitaarloopjes doen het uitstekend bij de mooie heldere stem van Miranda Lee Richards, die met pastorale klanken terugkeert naar de glorietijd van de Laurel Canyon, maar ook een zwoeler en moderner geluid kan laten horen.

Wanneer Existential Beast iets moderner klinkt hoor ik naast invloeden uit de jaren 60 en 70 ook zeker invloeden uit de 90s dreampop. Wanneer invloeden uit de dreampop hoorbaar zijn, duikt heel af en toe de associatie met Mazzy Star op, maar zeker niet zo duidelijk en nadrukkelijk als in het verleden.

De hierboven genoemde invloeden uit de country spelen minder vaak een rol, maar als ze er zijn moet het vergelijkingsmateriaal wederom in het Californië van de jaren 60 en 70 worden gevonden.

Existential Beast van Miranda Lee Richards is een plaat die uitnodigt tot het noemen van namen uit een ver verleden, maar de vierde plaat van de singer-songwriter uit San Francisco is veel meer dan een serie kliekjes uit vervlogen tijden. Miranda Lee Richards komt op Existential Beast ook met een serie geweldige songs op de proppen.

Het zijn songs die lekker in het gehoor liggen, maar het zijn ook songs die knap in elkaar steken en je maar aangenaam blijven verrassen. Het zijn songs waarbij het, zeker wanneer de lome psychedelische klanken overheersen, heerlijk wegdromen is, maar Existential Beast is ook een plaat die nadrukkelijk de aandacht opeist.

Dan pas hoor je hoe mooi de instrumentatie op de plaat is en hoe mooi Miranda Lee Richards zingt. Existential Beast ontleent een groot deel van zijn kracht aan deze vocalen, maar ook het gitaarwerk op de plaat is van een hoog niveau en hiernaast zijn er nog flink wat andere wonderschone, maar ook zeer functionele accenten.

De vierde plaat van Miranda Lee Richard heeft tot dusver niet al teveel aandacht gekregen, maar hoe vaker ik hem hoor, hoe meer ik er van overtuigd raak dat Miranda Lee Richards een plaat heeft gemaakt die veel meer verdient dan een bestaan in de marge. Die overtuiging is alleen maar gegroeid nu ik weet dat Existential Beast voor een belangrijk deel een aanklacht is tegen de daden van de man die momenteel in het Witte Huis zetelt. Het is een extra reden om deze prachtplaat er eens bij te pakken. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Mirel Wagner - When The Cellar Children See The Light Of Day - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Mirel Wagner werd geboren in Ethiopië, maar groeide op in Finland. Twee jaar geleden bracht ze haar debuut uit, wat lovende recensies en een platencontract bij het roemruchte Sub Pop label opleverde.

Haar tweede plaat, When The Cellar Children See The Light Of Day, zal hierdoor wat meer aandacht krijgen dan het debuut en dit is volkomen terecht. When The Cellar Children See The Light Of Day is immers een bijzonder imponerende plaat, die met minimale middelen een maximaal effect weet te sorteren.

Op basis van de Afrikaanse afkomst van Mirel Wagner en het feit dat ze op haar tweede plaat werkt met de Finse producer Sasu Ripatti (die tot dusver vooral elektronische muziek heeft geproduceerd) had ik een totaal andere plaat verwacht dan When The Cellar Children See The Light Of Day is. Mirel Wagner maakt immers uiterst ingetogen muziek die voor 99% bestaat uit spaarzame gitaarklanken en haar stem. Het gitaarspel is over het algemeen akoestisch en beperkt zich tot een handvol akkoorden. Dit sobere gitaarspel wordt gecombineerd met de bijzondere vocalen van Mirel Wagner die haar teksten meer voordraagt dan zingt.

Deze teksten verdienen overigens ook de nodige aandacht, want ze zijn vrijwel zonder uitzondering gitzwart, maar ook poëtisch. Op basis van de voordracht van Mirel Wagner en het niveau van haar teksten dringt de vergelijking met groten als Patti Smith en Leonard Cohen zich op, maar de donkere klanken van de in Finland opgegroeide Ethiopische zangeres roepen ook associaties op met de muziek van Nick Cave en de minstens even donkere klanken van Chelsea Wolfe (op met name haar akoestische cd).

Incidenteel wordt de muziek van Mirel Wagner net wat meer ingekleurd met cello en piano, maar het blijft altijd bijzonder sober. Het is knap als je als singer-songwriter met zulke bescheiden middelen de aandacht weet vast te houden, maar Mirel Wagner doet nog veel meer dan dat. Als je ervoor in de stemming bent en met aandacht naar When The Cellar Children See The Light Of Day kunt luisteren is het een plaat die je genadeloos bij de strot grijpt.

Mirel Wagner gebruikt maar een paar gitaarakkoorden, maar het is genoeg om haar sobere songs mooi in te kleuren. Haar indringende voordracht, haar mooie donkere stem, de aardedonkere teksten en de wat desolate sfeer op de plaat doen de rest.

Ik moet eerlijk toegeven dat ik het bij eerste beluistering wel erg sober en donker vond, maar als Mirel Wagner je eenmaal te pakken heeft met haar bezwerende muziek laat ze niet meer los. Inmiddels hou ik zielsveel van de eenvoudige maar o zo trefzekere songs op When The Cellar Children See The Light Of Day en hoor ik, hoewel er niet zo gek veel te horen valt, toch steeds weer wat nieuws in de bijzondere songs van Mirel Wagner.

When The Cellar Children See The Light Of Day is geen plaat die je ergens op de achtergrond moet horen, het is evenmin een plaat die je moet beluisteren wanneer je een roze bril op hebt. Zet de plaat op wanneer de zon onder is en het huis stil en When The Cellar Children See The Light Of Day komt keihard aan. Als een mokerslag durf ik wel te zeggen.

Het debuut van Mirel Wagner is me twee jaar geleden ontgaan, maar deze tweede plaat koester ik inmiddels als één van de bijzonderste platen van het moment. Wat een indrukwekkende plaat. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Miriam Moczko - HEIMAT - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Miriam Moczko - HEIMAT
Miriam Moczko levert met HEIMAT een album af dat niet alleen opvalt door een hele bijzondere instrumentatie en een mooie en expressieve stem, maar ook door songs met diepgang en persoonlijke verhalen

De Nederlandse muzikante Miriam Moczko is geen onbekende in de Nederlandse muziekscene, maar tot een soloalbum kwam het tot dusver nog niet. Dat soloalbum is deze week verschenen en het is een zeer indrukwekkend album geworden. HEIMAT is voorzien van een subtiel, maar zeer smaakvol en ook eigenzinnig geluid met invloeden uit zowel de klassieke muziek als de pop. Het is fraai geproduceerd door LAVALU die onlangs ook al verraste met een prachtig album. HEIMAT van Miriam Moczko laat niet alleen een mooi en bijzonder geluid horen, maar ook een uitstekende zangeres, die indringende persoonlijke verhalen vertelt in songs vol diepgang en avontuur. HEIMAT is een droomdebuut.

Twee weken geleden verscheen het prachtige Earthbound van de Nederlandse muzikante LAVALU. Het alter ego van Marielle Woltring duikt deze week opnieuw op, maar nu als producer van het debuutalbum van de eveneens Nederlandse muzikante Miriam Moczko, die in het verleden met LAVALU op het podium stond.

Miriam Moczko is, net als Marielle Woltring, een klassiek geschoold muzikante, die de afgelopen jaren van alles deed binnen de muziek en hierbij niet wilde kiezen tussen pop en klassiek. Voor haar eerste soloalbum nam ze bewust de tijd en dat hoor je op Heimat, dat een bijzonder indrukwekkend album is geworden.

Net als LAVALU maakt Miriam Moczko muziek die zowel invloeden uit de klassieke muziek als uit de popmuziek bevat. De muzikante uit Arnhem is een klassiek geschoold violiste en haar altviool heeft dan ook een belangrijke rol gekregen op haar debuutalbum. Die altviool bespeelt Miriam Moczko op bijzondere wijze, want ze gebruikt het door haar geliefde instrument niet alleen als strijkinstrument, maar tokkelt er ook op, wat HEIMAT voorziet van een heel bijzonder geluid.

Het is een geluid dat is aangevuld met subtiele klanken van uiteenlopende andere instrumenten, waaronder zeer fraaie blazers. De Nederlandse muzikante heeft op HEIMAT een aantal zeer talentvolle muzikanten om zich heen verzameld en het zijn voor een deel dezelfde muzikanten als op het fraaie Earthbound van producer LAVALU.

De instrumentatie doet voor een belangrijk deel klassiek aan, maar HEIMAT is ook onmiskenbaar een album dat het predicaat (folk)pop verdient, al is het maar vanwege de songs met een duidelijke kop en staart. Het geluid is bovendien niet heel zwaar, waardoor het zich goed leent voor genres buiten de klassieke muziek.

HEIMAT is een zeer persoonlijk album, waarop Miriam Moczko haar eigen geschiedenis en die van haar voorouders uitpluist. De familie van de Nederlandse muzikante komt oorspronkelijk uit Opper-Silezië in het huidige Polen en dat is een regio die zwaar werd getroffen door de Tweede wereldoorlog, waarbij de voorouders van Miriam Moczko niet werden ontzien en een het gezin waarin ze opgroeide het ‘thuis’ uit het oog verloor.

Dat ‘thuis’ blijft door de mensen om je heen in je zitten, maar je kunt er ook van vervreemden, bijvoorbeeld omdat normen en waarden van het oorspronkelijke ‘thuis’ conflicteren met de eigen normen en waarden. Het is een zwaar en emotioneel onderwerp, dat zeer actueel is door alle huidige ellende in de wereld, maar in muzikaal opzicht is HEIMAT zeker geen zwaar album.

De akoestische instrumentatie op het album is behoorlijk sober, maar Miriam Moczko is er ook in geslaagd om met bescheiden middelen een uniek eigen geluid te creëren. HEIMAT van Miriam Moczko is een van de mooist ingekleurde albums van het moment, maar de Nederlandse muzikante is ook nog eens voorzien van een hele mooie stem en bovendien een hele expressieve stem. Miriam Moczko zingt redelijk ingetogen, maar ze legt veel gevoel en expressie in haar stem, waardoor haar persoonlijke songs nog wat extra aan zeggingskracht winnen.

Het is allemaal prachtig geproduceerd door LAVALU, die net als op haar eigen album heeft gekozen voor een helder geluid waarin iedere noot fraai aan de oppervlakte komt. Ik was eigenlijk direct verkocht, maar HEIMAT is ook een album dat je langzaam moet ontdekken, waarbij je ontzettend veel moois gaat tegenkomen. Zeer indrukwekkend debuut van deze Nederlandse muzikante. Erwin Zijleman

Volledige recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Mirja Klippel - Slow Coming Alive - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Terwijl de lente langzaam maar zeker zijn intrede doet in Nederland, verrast de Finse muzikante Mirja Klippel met een prachtig ingekleurd album dat de winter nog even omarmt

Slow Coming Alive is mijn eerste kennismaking met de muziek van de Finse muzikante Mirja Klippel en het is een kennismaking die me uitstekend is bevallen. Het is een album dat opvalt door bijzonder mooie vocalen, door een bijzondere sfeer, door eigenzinnige teksten en songs en zeker ook door een hele mooie instrumentatie, die de muziek van Mirja Klippel voorziet van een geheel eigen geluid. Het is een geluid dat zich steeds weer weet te onderscheiden van alles dat er al is en het is een geluid dat beelden van wonderschone winterlandschappen op het netvlies tovert. Het is ook nog eens een geluid dat zich niet makkelijk in een hokje laat duwen en alleen maar mooier wordt. Prachtig album.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Missy Higgins - The Second Act - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Missy Higgins - The Second Act
De Australische singer-songwriter Missy Higgins debuteerde twintig jaar geleden prachtig en bleef vervolgens prima albums maken, maar zet een volgende stap met het intieme en werkelijk prachtige The Second Act

Het is een tijdje stil geweest rond de Australische singer-songwriter Missy Higgins, maar met The Second Act keert de in eigen land zeer populaire muzikante terug met een nieuw album. Het is een persoonlijk album geworden met flink wat emotionele lading. Die lading wordt versterkt door de geweldige zang op het album. Missy Higgins is een uitstekende zangeres, maar zingt op haar nieuwe album ook nog eens met veel gevoel en doorleving. Het wordt allemaal nog net wat mooier door de relatief sobere maar ook bijzonder mooie inkleuring van het album. Missy Higgins maakte de afgelopen twintig jaar een aantal uitstekende albums, maar laat op The Second Act horen dat het nog beter kan.

Bij de naam Missy Higgins moest ik echt heel diep graven in het geheugen. Ik kwam uiteindelijk tot de conclusie dat ik alleen haar in 2004 verschenen debuutalbum The Sound Of White goed ken. Ik heb het album er weer eens bij gepakt en werd direct weer aangenaam verrast door de tijdloze songs, de warme klanken, de persoonlijke teksten en vooral door de prachtige stem van de Australische muzikante.

Dat ik na 2004 niets meer heb vernomen van Missy Higgins ligt alleen aan mij, want ze maakte tussen 2007 en 2018 nog vier albums. On A Clear Night (2007), The Ol' Razzle Dazzle (2012), Oz (2014) en Solastalgia (2018) zijn stuk voor stuk albums die niet onder doen voor het debuutalbum van Missy Higgins en dan ook terecht positief werden ontvangen. Het zijn tijdloos klinkende singer-songwriter albums, die misschien niet heel spannend zijn, maar waar in kwalitatief opzicht echt niets op valt aan te merken.

Waarom ik de vorige vier albums van de Australische muzikante heb gemist of genegeerd weet ik echt niet, maar toen deze week haar naam opdook in de lijst met nieuwe albums had ik kennelijk wel weer herinneringen aan The Sound Of White. The Second Act is verschenen na een stilte van zes jaar en laat horen dat Missy Higgins nog altijd garant staat voor kwaliteit.

De Australische muzikante noemt The Second Act, dat precies twintig jaar na haar debuutalbum is verschenen, een soort vervolg op dit debuutalbum. Net als op The Sound Of White stelt de Australische singer-songwriter zichzelf op The Second Act een aantal elementaire persoonlijke vragen, wat zorgt voor een intiem album, wat nog eens wordt versterkt door een breakup die er in heeft gehakt.

De intimiteit wordt versterkt door de instrumentatie op het nieuwe album van Missy Higgins. The Second Act is voorzien van mooi verzorgde en zeer sfeervolle klanken. In een aantal songs beperkt Missy Higgins zich tot de akoestische gitaar of vooral de piano, terwijl een aantal andere songs, onder andere door het toevoegen van strijkers, net wat voller klinken, maar over het geheel genomen is The Second Act voorzien van een instrumentatie zonder opsmuk.

Het is een geluid dat herinnert aan singer-songwriter albums uit een inmiddels ver verleden, maar het is ook een geluid dat in het heden nog uitstekend werkt. Ik heb de laatste tijd nogal wat albums beluisterd waarop voor de productie alles uit de kast is getrokken, inclusief de elektronische trukendoos, en vind het warme en sfeervolle geluid op The Second Act echt een verademing.

Door het betrekkelijk sobere geluid komt alles aan op de zang van Missy Higgins. De Australische muzikante maakte op haar debuutalbum al indruk met haar stem, maar die heeft in de twintig jaren die sindsdien zijn verstreken alleen maar aan kracht en diepgang gewonnen. Mede door de persoonlijke thema’s zingt de Australische muzikante met veel gevoel en doorleving, waardoor de zang op The Second Act stevig binnenkomt.

De stem van Missy Higgins is mooi en warm, maar door de persoonlijke teksten en de spaarzame instrumentatie heeft het album ook iets rauws, wat extra bijdraagt aan de impact van het album. Missy Higgins is in Australië een grote ster, die met speels gemak forse zalen vult. The Second Act is in eigen land heel positief ontvangen, maar met dit uitstekende album moet Missy Higgins ook hier stevig aan de weg kunnen timmeren. Er verschijnen nogal wat singer-songwriter albums op het moment, maar dit is een hele bijzondere. Erwin Zijleman

Grappig hoe verschillend de reacties zijn op deze plaat. Saai en geen eigen geluid lees ik, maar ik vind deze plaat zelf juist spannend en voorzien van een eigen geluid. Het doet me af en toe wel wat aan Mazzy Star denken, al zijn de vocalen totaal anders. Mooie plaat.

Lees mijn volledige recensie op:
De krenten uit de pop: Mister And Mississippi - Mister And Mississippi - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Erwin

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Mister And Mississippi - We Only Part To Meet Again - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Ik was twee jaar geleden diep onder de indruk, nee stuk, van het debuut van de Nederlandse band Mister And Mississippi. Het titelloze debuut van de band uit Utrecht heb ik zo vaak gedraaid en ik heb er zo intens van genoten dat de tweede plaat eigenlijk alleen maar tegen kon vallen.

Toen ik We Only Part To Meet Again voor het eerst hoorde viel de plaat me inderdaad tegen, maar ik wist ook dat ik de plaat nog geen eerlijke kans had gegeven.

De afgelopen weken heb ik We Only Part To Meet Again beluisterd zonder direct een link te leggen met het zo fraaie debuut en langzaam maar zeker heeft ook de tweede plaat van Mister And Mississippi mijn hart gewonnen.

We Only Part To Meet Again borduurt voort op het debuut van de band, maar is ook een net wat andere plaat geworden. Op de tweede plaat van Mister And Mister Mississippi is er net wat minder ruimte voor folk en psychedelica en hebben invloeden uit de rock aan terrein gewonnen.

Dat laatste hoor je vooral in de gitaarmuren, die vreemd genoeg zo lijken weggelopen uit de postpunk. De mooie intieme gitaarlijnen doen nog altijd denken aan Mazzy Star, maar wanneer de band wat grootser uitpakt doet het gitaarwerk me denken aan bands als Editors en White Lies. Het zijn gitaarmuren die me bij de genoemde bands wel bevallen, maar ook in het geluid van Mister And Mississippi blijken ze uitstekend te passen.

De band uit Utrecht pakt met name met de gitaren wat grootser uit dan we van ze gewend zijn, maar over het algemeen heeft de band haar ingetogen geluid behouden. Het gitaarwerk is slechts één van de terreinen waarop Mister And Mississippi haar geluid heeft geïnnoveerd. De tweede track op de plaat bevat aan de ene kant een mooi 70s folkgeluid, maar naast de postpunk achtige gitaren duiken ook nog eens progrock achtige synths op, wat een heel bijzondere sfeer oplevert. En zo valt er in iedere track op de plaat wel wat bijzonders te horen.

In muzikaal opzicht heeft Mister And Mississippi een stormachtige ontwikkeling doorgemaakt, maar ook de zang op de plaat is veel beter dan op het debuut. Maxime Barlag heeft zich ontwikkeld tot een frontvrouw met internationale allure en ook de zang van Samgar Jacobs klinkt veel beter dan op het debuut.

Dit brengt me bij de songs. Ik ben zoals gezegd hopeloos verliefd op de imperfecte maar zo wonderschone songs op het debuut van de band, maar inmiddels moet ik toch bekennen dat de songs op de tweede plaat veel beter zijn. Mister And Mississippi heeft misschien gekozen voor een iets toegankelijker geluid, maar het is, meer dan op het debuut, een eigen geluid.

De band heeft voor dit geluid inspiratie gevonden in meerdere genres en breidt al deze invloeden op buitengewoon knappe wijze aan elkaar. We Only Part To Meet Again kiest deels voor een grootser en meeslepender geluid, maar bevat ook flink wat buitengewoon ingetogen momenten. Het zijn momenten die aandacht vragen, want alleen met voldoende aandacht hoor je alle fraaie details en spanningsbogen.

Heb ik inmiddels alles verteld over We Only Part To Meet Again. Nee, de plaat is ook nog eens een stuk intenser, donkerder en emotioneler dan het debuut. Ik moest dit debuut loslaten om echt te kunnen genieten van de tweede plaat van Mister And Mississippi, maar inmiddels koester ik beide platen als parels uit de Nederlandse popmuziek. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Mitch Rowland - Come June - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Mitch Rowland - Come June
Mitch Rowland werkte de afgelopen jaren in de schaduw van Harry Styles, maar laat op zijn uitstekende debuutalbum Come June horen dat hij een uitstekende gitarist en een zeer getalenteerd singer-songwriter is

De Amerikaanse muzikant Mitch Rowland was de afgelopen jaren vaak in de nabijheid van popster Harry Styles te vinden, maar ondertussen werkte hij ook aan zijn eerste soloalbum. Op Come June laat de muzikant uit Los Angeles horen dat hij veel te bieden heeft. Het solodebuut van Mitch Rowland staat vol met lekker lome en vooral folky songs met zowel invloeden uit het verleden als het heden. Het zijn songs die zijn voorzien van smaakvol gitaarwerk en van de zachte maar zeer aangenaam klinkende stem van de Amerikaanse muzikant. Come June is een heerlijk nazomer album, maar het is ook een knap gemaakt en interessant klinkend album, met wat echo’s van Elliott Smith als kers op de taart.

Mitch Rowland is een Amerikaanse multi-instrumentalist en singer-songwriter wiens carrière tot dusver nauw verweven is met die van Harry Styles. Mitch Rowland is te horen op alle soloalbums van de Amerikaanse megaster, schreef mee aan een aantal bekende songs van Harry Styles (waaronder Watermelon Sugar en Music For A Sushi Restaurant) en is de gitarist van zijn band. Ik was de naam Mitch Rowland echter nog niet eerder tegengekomen, waardoor ik zijn afgelopen week verschenen soloalbum Come June in eerste instantie liet liggen.

Toen de Amerikaanse muziekwebsite Paste Magazine het album aan de ene kant vergeleek met het werk van Elliott Smith en Sufjan Stevens en aan de andere kant invloeden uit de Laurel Canyon hoorde, werd ik echter toch nieuwsgierig naar Come June van Mitch Rowland. Zoals zo vaak blijkt Paste Magazine het bij het juiste eind te hebben, want het debuutalbum van Mitch Rowland laat horen dat de Amerikaanse muzikant een uitstekende gitarist en een zeer getalenteerd singer-songwriter is.

Bij beluistering van het album hoor ook ik flarden van de muziek van Elliott Smith, vooral in de zang, maar de songs van Mitch Rowland zijn een stuk minder donker. Come June is direct vanaf de eerste noten een bijzonder aangenaam klinkend album. De songs van Mitch Rowland zijn ingetogen en laid-back en zijn smaakvol ingekleurd met een hoofdrol voor fraai gitaarwerk van de muzikant uit Los Angeles.

Invloeden uit de folk staan centraal op Come June, waarbij af en toe echo’s opduiken uit de Laurel Canyon folk van heel lang geleden, maar het debuutalbum van Mitch Rowland is ook een eigentijds klinkend album. Naast invloeden uit de folk duiken hier en daar wat jazzy en psychedelische accenten op, onder andere in de percussie, maar het zijn slechts subtiele accenten.

Ook het gitaarwerk op het album is subtiel, maar wanneer je het album met wat meer aandacht beluistert, hoor je ook de veelzijdigheid van het akoestische en elektrische gitaarwerk. De warme klanken worden gecombineerd met de zachte en hier en daar zelfs fluisterzachte zang van Mitch Rowland, die zoals gezegd associaties oproept met de muziek van Elliott Smith, maar ook een zeer aangename jaren 70 vibe heeft. Harry Styles zingt overigens hier en daar mee op de achtergrond.

In muzikaal en vocaal opzicht maakt Mitch Rowland makkelijk indruk op zijn debuutalbum, maar ook de songs op Come June zijn van hoog niveau. Het zijn bijna zonder uitzondering dromerig klinkende songs met een aangenaam zonnig tintje, maar Mitch Rowland varieert voldoende met de klanken en het tempo om de aandacht twaalf songs lang vast te houden. Het is ook de verdienste van producer Rob Schnapf, die tekent voor een warmbloedig geluid. Het is overigens de producer van een aantal albums van Elliott Smith, wat de echo’s van zijn muziek deels verklaart.

Mitch Rowland had de afgelopen jaren vooral een ondersteunende rol bij Harry Styles, maar met Come June laat de Amerikaanse singer-songwriter horen dat hij ook een eigen plekje in de spotlights verdient. Hij doet dit met een album dat zeker in de smaak moet vallen bij liefhebbers van folky singer-songwriters, maar ook liefhebbers van Americana kunnen hier wel wat mee. Het zijn genres waarin het de afgelopen jaren flink dringen is, maar Come June kan de concurrentie wat mij betreft zeker aan. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Mitch Rowland - Whistling Pie - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Mitch Rowland - Whistling Pie
Mitch Rowland is een muzikale kompaan van wereldster Harry Styles, maar ook op zijn tweede album laat de Amerikaanse muzikant weer horen dat hij ook zelf in staat is om uitstekende en onderscheidende albums te maken

Luister naar Whistling Pie van Mitch Rowland en je denkt in eerste instantie dat je luistert naar nog niet eerder uitgebrachte muziek van Elliott Smith. Luister wat beter en je hoort dat de muziek van Mitch Rowland net wat lichtvoetiger en zonniger is. Het klinkt flink anders dan de muziek die bij zijn werkgever Harry Styles maakt, maar de songs van Mitch Rowland beschikken absoluut over de potentie om een breder publiek aan te spreken. Het klinkt ook op het tweede album van de muzikant uit Ohio weer bijzonder lekker, maar Whistling Pie is ook in muzikaal en artistiek opzicht zeker interessant en laat horen dat er voor Mitch Rowland ook leven is na of naast Harry Styles.

De Amerikaanse muzikant Mitch Rowland is vooral bekend vanwege zijn bijdragen aan zowel de albums als de concerten van Harry Styles, maar ik was ook zeker gecharmeerd van zijn eerste soloalbum, dat in de herfst van 2023 verscheen. Ik omschreef Come June destijds als een rustgevend album met lome en folky songs vol invloeden uit het verre en net wat minder verre verleden.

De invloeden uit het verre verleden kwamen vooral uit de Laurel Canyon folk, die in de late jaren 60 en vroege jaren 70 werd gemaakt in de heuvels rond Los Angeles, terwijl ik uit een wat minder ver verleden vooral invloeden van Elliott Smith hoorde. Dankzij de link met Harry Styles kreeg het debuutalbum van Mitch Rowland best wat aandacht, maar de hoge kwaliteit van zijn album bleef wat mij betreft wat onderbelicht.

Ik moet eerlijk toegeven dat ik de naam van de Amerikaanse muzikant na twee jaar alweer vergeten was en ook Come June heb ik na mijn lovende woorden twee jaar geleden niet al te vaak meer beluisterd. Ik heb het album er vorige week weer eens bij gepakt en merkte dat de muziek van Mitch Rowland het uitstekend deed bij de op dat moment nog enigszins aanwezige zomer.

Die zomer is op het moment wat verder weg, maar ook het deze week verschenen nieuwe album van Mitch Rowland mag er weer zijn. In tegenstelling tot twee jaar geleden is Harry Styles op het moment niet al te actief, waardoor Whistling Pie wat minder aandacht krijgt dan zijn voorganger. Dat is jammer want ook op zijn tweede soloalbum laat Mitch Rowland horen dat hij een uitstekend gitarist en een zeer getalenteerd singer-songwriter is.

Ook bij beluistering van het tweede album van de Amerikaanse muzikant had ik onmiddellijk associaties met de muziek van Elliott Smith en ik zal niet de enige zijn. Dat ligt voor een belangrijk deel aan de fluisterzachte zang van Mitch Rowland, maar ook de muziek en de sfeer in zijn songs doen meer dan eens denken aan de songs van Elliott Smith, al waren de teksten van de in 2003 overleden muzikant wel een stuk donkerder dan die van Mitch Rowland.

Net als zijn voorganger is ook Whistling Pie een album dat het uitstekend doet wanneer de zon schijnt. Het album komt midden in de net uitgebroken herfst dan ook op een enigszins ongelukkig tijdstip, maar dat gold op zich ook voor het debuutalbum van Mitch Rowland, dat het desondanks prima deed. Het geldt vast ook weer voor het tweede album van de muzikant uit Ohio, want het weer lijkt toch wat op te klaren wanneer ik Whistling Pie door de speakers laat komen.

Ook dit keer maakt Mitch Rowland lome en dromerige muziek, die uitnodigt tot luieren en wegdromen. Het maakt van Whistling Pie een bijzonder aangenaam album, maar het is ook een album dat uitnodigt tot beter luisteren, want in muzikaal opzicht zit het allemaal knap in elkaar en Mitch Rowland is een prima zanger. De Amerikaanse muzikant maakt bovendien muziek die verschillende invloeden en invloeden uit verschillende tijden aan elkaar smeedt.

Ook het tweede album van Mitch Rowland is weer geen album waarmee hij zijn werkgever Harry Styles naar de kroon gaat steken, maar het is wel een album dat best in wat bredere kring mag worden opgepakt. De zonnestralen van het album gaan hier in ieder geval nog wel met enige regelmaat voorbij komen. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Mitski - Be The Cowboy - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Mitski (Miyawaki) oogstte twee jaar geleden verrassend veel lof met Puberty 2, overigens al haar vierde plaat.

De in Japan geboren, op meerdere plekken op de wereld opgegroeide en uiteindelijk in Brooklyn neergestreken muzikante, maakte op Puberty 2 indruk met van de hak op de tak springende popliedjes, die afwisselend raakten aan de muziek van onder andere P.J. Harvey, St. Vincent, Lera Lynn, Siouxsie & The Banshees en Liz Phair.

Dit bonte gezelschap illustreert waarschijnlijk voldoende dat de muziek van Mitski maar moeilijk was te vangen in bestaande hokjes en dat geldt in nog wat sterkere mate voor haar nieuwe plaat.

Ook op Be The Cowboy grossiert Mitski in geweldige popliedjes, maar het zijn zeker geen alledaagse popliedjes. De nieuwe plaat van Mitski bevat 14 tracks en hiervoor heeft de muzikante uit Brooklyn maar net iets meer dan een half uur nodig. Het roept direct associaties op met de platen die in de hoogtijdagen van de lo-fi werden gemaakt, maar met lo-fi heeft de muziek van Mitski niets te maken.

Vergeleken met Puberty 2 klinkt Be The Cowboy iets luchtiger en lichtvoetiger en lijken invloeden uit de pop aan terrein te hebben gewonnen ten koste van het gruizige gitaargeluid dat op de vorige plaat nog zo nadrukkelijk aanwezig was. Ook op haar nieuwe plaat schudt Mitski je af en toe ruw wakker met een rauwe gitaartrack die herinnert aan de jonge jaren van P.J. Harvey, maar veel vaker schuift de plaat op richting zwoele maar eigenzinnige elektronische popsongs zoals St. Vincent ze de afgelopen jaren met zoveel succes maakt.

Het is altijd verleidelijk om nieuwe muziek te vergelijken met alles dat er al is, maar met vergelijken doe je Be The Cowboy van Mitski te kort. De nieuwe plaat van Mitski doet misschien af en toe denken aan P.J. Harvey en St. Vincent, maar schiet ook nog 1001 andere kanten op. Mitski heeft hierbij lak aan genres en conventies en maakt nog eens muziek die qua invloeden kris kras door de geschiedenis van de popmuziek schiet.

Het gaat af en toe de kant op van lekker in het gehoor liggende popmuziek, maar de popliedjes van Mitski zijn popliedjes met een dubbele bodem. De zoete klanken en aanstekelijke melodieën worden gecombineerd met persoonlijke teksten, waarin melancholie domineert.

Platen met 14 songs in net een half uur klinken vaak fragmentarisch of onaf, maar bij de songs van Mitski heb ik nergens het idee dat me ruwe schetsen of delen van songs worden voorgeschoteld. Be The Cowboy is een frisse popplaat die aangenaam vermaakt, maar het is ook een plaat vol spanning, avontuur en melancholie.

Het is een plaat die laat horen dat Mitski een geweldige singer-songwriter plaat zo kunnen maken, maar ook een rauwe en tegendraadse rockplaat of een aanstekelijke synthpop plaat vol flirts met de dansvloer. Ik ben normaal gesproken wel een voorstander van duidelijke keuzes, maar ik ben blij dat Mitski ze niet heeft gemaakt. Het levert een plaat op die alle kanten op schiet, maar alles dat Mitski op Be The Cowboy doet is raak. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Mitski - Laurel Hell - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Mitski - Laurel Hell
Laurel Hell van Mitski wordt hier en daar wat te makkelijk in het hokje lichtvoetige synthpop geduwd, maar het is een interessant en uitstekend album, dat niet onder doet voor de vorige verrichtingen van Mitski

Mitski had al een aantal albums op haar naam staan toen ze in 2016 doorbrak met Puberty 2. Sindsdien is haar geluid wat minder ruw en stekelig geworden en die lijn wordt doorgetrokken op Laurel Hell. Het is het meest toegankelijke album van Mitski tot dusver, zeker wanneer de muzikante uit New York de synthpop omarmd. Hiertegenover staan een aantal minder uitbundig ingekleurde en indringendere songs, waarin Mitski laat horen dat ze een geweldige zangeres is. Ook de op het eerste gehoor vooral aanstekelijke songs zitten echter veel interessanter in elkaar dan bij eerste beluistering het geval lijkt, waardoor ook dit nieuwe album van Mitski er weer mag zijn.

Mitski (Miyawaki) dook in 2012 op met haar debuutalbum Lush, maar het album trok, net als opvolgers Retired From Sad, New Career In Business uit 2013 en Bury Me At Makeout Creek uit 2014, nauwelijks aandacht. De eerste twee albums van Mitski zijn inmiddels ook op de streaming media diensten te vinden en maken op mij niet veel indruk met vaak wat pompeuze piano ballads, maar het wat gruizigere derde album had wel wat meer aandacht verdiend.

Die aandacht kreeg Mitski wel met het in 2016 verschenen Puberty 2, dat indruk maakte met een serie eigenzinnige pop- en rocksongs, die herinneringen opriepen aan onder andere PJ Harvey, Liz Phair, Lera Lynn en zelfs aan Siouxsie Sioux. Puberty 2 dook uiteindelijk op in mijn jaarlijstje en het was zeker niet het enige jaarlijstje waarin het album terecht kwam.

Mitski vervolgde haar weg met het in 2018 verschenen Be The Cowboy, waarop invloeden uit de rock wat aan terrein hadden verloren en Mitski hier en daar wat opschoof richting de elektronische popmuziek die St. Vincent ook wel eens gemaakt heeft. Be The Cowboy was misschien wat meer pop dan rock, maar het was nog altijd een ruw en stekelig album.

Dat geldt in veel mindere mate voor het deze week verschenen Laurel Hell, waarop het geluid van Mitski, zeker op het eerste gehoor, een stuk gepolijster klinkt. Hier en daar wordt zelfs beweerd dat Mitski op haar nieuwe album vol gaat voor de aanstekelijke pop, maar hiermee doe je de muzikante uit New York wat mij betreft flink tekort.

Laurel Hell klinkt verzorgder dan Be The Cowboy, maar Mitski maakt zeker niet opeens hitgevoelige en/of dertien in een dozijn popdeuntjes. Direct vanaf de eerste noten creëert ze een bijzondere sfeer en het is nog altijd een wat donkere sfeer. Dat is deels de verdienste van haar stem, die ook dit keer stevig bezweert.

De stem van de muzikante uit Brooklyn was op haar vorige albums haar sterkste wapen en dat is op Laurel Hell niet anders. Het is een stem met een eigen geluid, maar het is ook een stem die van een eenvoudige popsong een indringende popsong kan maken en dat doet Mitski op Laurel Hell meerdere keren.

In muzikaal opzicht hinkt Laurel Hell wat op twee gedachten. Aan de ene kant zijn er de prachtige en vaak wat beklemmende popsongs als het wonderschone Working For The Knife, maar hier tegenover staan een aantal songs die wat meer neigen richting 80s synthpop. Het zijn songs die je echter niet te snel moet afschrijven, want ook als Mitski lijkt te kiezen voor aanstekelijke elektronische pop, is een mooie of bijzondere twist nooit ver weg en bovendien is er altijd de uitstekende zang.

Mitski houdt nog altijd niet van lange albums, want ook Laurel Hell heeft weer genoeg aan maar net een half uur muziek. Dat heeft ook voordelen, want je kunt het album makkelijk twee keer achter elkaar beluisteren. Dat is ook verstandig, want Laurel Hell is veel beter dan hier en daar wordt gesuggereerd en is ook niet zo ver verwijderd van de vorige twee albums van de Amerikaanse muzikante.

Heel even was ik teleurgesteld in het nieuwe album van Mitski, maar wanneer Laurel Hell eenmaal de tijd heeft gekregen om te landen en te groeien is het een album dat niet onder doet voor haar vorige albums en misschien zelfs wel beter is, al is het maar omdat Mitski een aantal geweldige songs heeft geschreven. Niet te snel oordelen dus. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Mitski - Puberty 2 - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Mitski (Miyawaki) werd geboren in Japan, maar groeide op in een dozijn andere landen, kris kras verspreid over de aardbol.

Toen ze eenmaal op eigen benen stond ging ze op zoek naar een vaste basis en die heeft ze inmiddels gevonden in Brooklyn, waar ook haar roeping om als muzikant aan de slag te gaan werd blootgelegd.

Vanuit Brooklyn verrast ze nu als Mitski met het ijzersterke Puberty 2 (naar verluid haar vierde plaat, maar zover ik weet de eerste die Nederland bereikt).

Direct in de openingstrack laat Mitski horen dat ze geen dertien in een dozijn popprinses of doorsnee singer-songwriter is. Happy opent met vervreemdende klanken en de mooie en dat moment nog bijna pastoraal klinkende stem van Mitski, maar transformeert al snel in een eigenzinnige rocksong met mooie spanningsbogen en heerlijk ontsporend saxofoonspel.

Het hoge niveau van de openingstrack houdt Mitski vervolgens moeiteloos vast. Puberty 2 valt op door een serie heerlijk eigenzinnige rocksongs met een heel eigen geluid. Het is een geluid dat wordt gedomineerd door een stevig aangezette ritmesectie, bij vlagen heerlijke scheurende gitaren, atmosferisch klinkende elektronica en fraaie accenten als het al eerder genoemde saxofoonspel of een fantastisch zeurend orgeltje. De muziek van Mitski kan donker, zweverig en dromerig klinken, maar ook rauw, direct en punky.

Het past allemaal prachtig bij de eveneens eigenzinnige maar ook wonderschone stem van Mitski, die kan uithalen als een wilde kat maar ook kan ontroeren met dromerige en verleidelijke vocalen. Het levert muziek op met een enorme lading en intensiteit, waardoor de impact van de muziek van Mitski groot is.

De songs op Puberty doen soms denken aan een jonge PJ Harvey, haken nadrukkelijk aan bij de eigenzinnige muziek van St. Vincent, maar doen me ook meer dan eens denken aan het bijzondere geluid van Lera Lynn op haar laatste plaat of qua sfeer ook aan de donkere muziek van Siouxsie en haar Banshees.

Het is een mix van invloeden die prachtig uitpakt. Puberty 2 is een plaat die verrast door de eigenzinnigheid en de rauwe emotie van Mitski (die ook wel wat aan Liz Phair in haar nog wilde dagen doet denken), maar het is ook een plaat vol goede ideeën en ijzersterke songs.

Puberty 2 is een plaat die je binnen een paar minuten weg kan leggen, maar het is ook een plaat die na een paar minuten zo kan intrigeren dat je hem niet meer los wilt laten. Ik val absoluut in de laatste categorie. Na enige gewenning is Puberty 2 van Mitski me bijzonder dierbaar geworden en raak ik steeds meer onder de indruk van haar bijzondere en behoorlijk indringende songs. Liefhebbers van eigenzinnige rockzangeressen kunnen hier echt niet omheen, wat een bijzondere plaat. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Mitski - The Land Is Inhospitable And So Are We - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Mitski - The Land Is Inhospitable And So Are We
Mitski laat na het fraaie Laurel Hell van vorig jaar weer een andere kant van zichzelf horen op het prachtige The Land Is Inhospitable And So Are We, dat de balans vindt tussen Amerikaanse rootsmuziek en georkestreerde indiepop

Ik vind de albums van de Amerikaans-Japanse muzikante Mitski vooralsnog alleen maar beter worden, maar de lat lag na het jaarlijstjesalbum Laurel Hell flink hoog. Met The Land Is Inhospitable And So Are We slaat Mitski weer een net wat andere weg in en heeft ze een album gemaakt dat dichter tegen de Amerikaanse rootsmuziek aan zit dan haar vorige albums. Zeker de wat soberder ingekleurde songs maken makkelijk indruk vanwege de prachtige zang, maar ook de opvallend rijk georkestreerde songs op het album blijven makkelijk overeind en laten weer een andere kant horen van Mitski, die moet worden gerekend tot de meest interessante vrouwelijke singer-songwriters van het moment.

Met The Land Is Inhospitable And So Are We levert de Amerikaans-Japanse muzikante Mitski al haar zevende album af. Mitski Miyawaki werd geboren in Japan als kind van een Amerikaanse vader en een Japanse moeder en groeide overal en nergens op. Toen ze ging studeren streek ze neer in New York, dat ze een paar jaar geleden verruilde voor Nashville, Tennessee.

Het leverde zoals gezegd inmiddels zeven albums op, maar het grote publiek kent Mitski pas sinds haar vierde album Puberty 2 uit 2016, dat terecht werd bejubeld door de critici. Het is zeker de moeite waard om het complete oeuvre van Mitski te ontdekken, al vind ik Puberty 2 persoonlijk een stuk beter dan zijn drie voorgangers. Het is een album waarop Mitski opschuift richting indierock en indruk maakt als zangeres en als songwriter.

Puberty 2 werd in 2018 gevolgd door Be The Cowboy, het meest succesvolle album van Mitski, dat wat zwaarder leunt op de indiepop, maar niet zomaar in een hokje is te duwen. Met het vorig jaar verschenen Laurel Hell leverde Mitski haar lockdown album af, maar ook een album dat opzichtig flirt met elektronica en hier en daar zelfs met 80s synthpop. Laurel Hell is ook een album vol geweldige songs en haalde niet voor niets de top 15 van mijn jaarlijstje.

Ik sluit niet uit dat ze dit gaat overtreffen met The Land Is Inhospitable And So Are We, want op haar nieuwe album maakt Mitski het soort muziek dat mij over het algemeen het makkelijkst weet te verleiden. Vergeleken met haar vorige albums verwerkt Mitski op The Land Is Inhospitable And So Are We veel meer invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek, maar ook invloeden uit de indiepop hebben hun weg gevonden naar het album.

Zeker wanneer Mitski haar songs behoorlijk ingetogen inkleurt hoor je de invloeden uit de Laurel Canyon folk uit de late jaren 60 of de country uit de jaren 70. Het past verrassend goed bij haar stem, die de afgelopen jaren alleen maar mooier is geworden. The Land Is Inhospitable And So Are We blijft zeker niet steken in de jaren 60 en 70, want ik hoor ook met enige regelmaat een vleugje Mazzy Star op het album, zeker wanneer de muziek net wat ruwer klinkt en Mitski net wat verleidelijker zingt. Ook de zwoele pop van Lana Del Rey komt op The Land Is Inhospitable And So Are We een enkele keer binnen het bereik van Mitski, maar Mitski klinkt op haar nieuwe album vooral als zichzelf.

The Land Is Inhospitable And So Are We klinkt vaak behoorlijk ingetogen, maar een aantal songs op het album is rijk georkestreerd en heeft een bijna filmisch karakter. Het zorgt voor voldoende dynamiek op een album dat mij nog net wat beter bevalt dan de vorige albums van de muzikante uit New York.

Net als de vorige albums van Mitski is het zeker geen album om vrolijk van te woorden. The Land Is Inhospitable And So Are We is een persoonlijk album, maar schetst ook een gitzwart beeld van een samenleving in verval. Het is een beeld dat op bijzondere wijze contrasteert met de mooi gearrangeerde songs, de fraaie productie van Patrick Hyland en de prachtige stem van Mitski, die bij mij keer op keer goed is voor kippenvel.

Persoonlijk vind ik The Land Is Inhospitable And So Are We nu al het mooiste album van Mitski tot dusver en ik weet uit het verleden dat haar albums nog een flinke tijd doorgroeien, dus dat belooft wat. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Miya Folick - Erotica Veronica - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Miya Folick - Erotica Veronica
Miya Folick maakte met Premonitions en ROACH al twee uitstekende popalbums, maar de Amerikaanse muzikante laat op Erotica Veronica horen dat ze ook binnen de indierock met de besten mee kan

Ik moest bij de naam Miya Folick diep graven in het geheugen, maar kwam uiteindelijk terecht bij haar uitstekende debuutalbum uit 2018. Dat debuutalbum was een mooi en eigenzinnig popalbum, dat zeker hier in Nederland wat onderbelicht is gebleven. Na opvolger ROACH uit 2023 keert Miya Folick deze week terug met Erotica Veronica dat vooralsnog ook nog niet is overladen met aandacht. Dat verdient het album wel, want de Amerikaanse muzikante heeft een indierock album gemaakt dat niet onder doet voor de beste albums in het genre. De songs van Miya Folick klinken organischer dan in het verleden en liggen nog altijd lekker in het gehoor, maar zijn ook zeker voldoende eigenzinnig. Echt een uitstekend album.

Ik was helemaal aan het eind van 2018 heel positief over Premonitions, het een paar maanden daarvoor verschenen debuutalbum van de Amerikaanse Miya Folick. Ik noemde haar in mijn recensie van het album wat oneerbiedig een popprinses, maar wel een heerlijk eigenwijze popprinses. Ik moet eerlijk toegeven dat ik na het typen van mijn recensie nooit meer naar de muziek van Miya Folick heb geluisterd, maar toen ik Premonitions vorige week weer eens beluisterde, was ik nog altijd onder de indruk van het album.

Het is een album waarop de muzikante uit Los Angeles makkelijk overtuigt met haar mooie stem, maar ook de muziek op Premonitions is fascinerend, zeker wanneer je het album met de koptelefoon beluistert. Ik noemde het in 2018 een popalbum dat een stuk beter was dan de mainstream popalbums van dat moment en dat bovendien overliep van de belofte en dat zijn woorden waar ik nog steeds achter kan staan.

Het is dan ook jammer dat ik Miya Folick in de jaren die volgden heb genegeerd, want het in 2023 verschenen ROACH heb ik niet eens beluisterd. Ik heb het album inmiddels wel beluisterd en hoewel ik het minder interessant vind dan het debuutalbum van Miya Folick is ook ROACH een popalbum dat in 2023 zeker mijn aandacht had verdiend.

De muzikante uit Los Angeles heeft deze week met Erotica Veronica haar derde album afgeleverd en voor het eerst ben ik bij de release van een Miya Folick album direct bij de les. Dat is ook volkomen terecht, want met Erotica Veronica heeft de Amerikaanse muzikante een album gemaakt dat goed aansluit op mijn muzieksmaak en dat me nog beter bevalt dan haar eerste twee albums.

Waar de eerste twee albums van Miya Folick werden gedomineerd door synths, staan op Erotica Veronica de gitaren centraal. Het derde album van de muzikante uit Los Angeles is daarom meer een indierock album dan een popalbum, al is ze de pop zeker niet helemaal vergeten. Het is een koerswijziging die niet zonder risico is, want het aanbod binnen de indierock van het moment is enorm en de lat ligt al angstig hoog. Desondanks denk ik dat Miya Folick met haar nieuwe album hoge ogen kan gaan gooien.

De Amerikaanse muzikante bulkt immers in muzikaal en vocaal opzicht van het talent en beheerst bovendien de kunst van het schrijven van lekker in het gehoor liggende maar ook persoonlijke en eigenzinnige popsongs, waarin haar queer identiteit nadrukkelijk tot uitdrukking komt. Miya Folick produceerde haar nieuwe album samen met drummer Sam KS, die de afgelopen jaren een belangrijke rol speelde op de albums van onder andere Lizzy McAlpine, Youth Lagoon en Hozier.

Erotica Veronica is voorzien van een veel organischer geluid dan de eerste twee albums van Miya Folick en het is een geluid dat uitstekend past bij haar stem. De Amerikaanse muzikante kruipt af en toe dicht tegen de muziek van Phoebe Bridgers aan, maar heeft gelukkig ook haar eigenzinnige geluid behouden.

Ik was direct bij eerste beluistering zeer gecharmeerd van het nieuwe album van Miya Folick, die haar positie als eigenzinnige popzangeres heeft verruild voor die van een van de smaakmakers binnen de indierock van het moment, wat een bijzonder knappe prestatie is. Erotica Veronica is al met al een album dat echt veel te goed is om tussen wal en schip te vallen. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Miya Folick - Premonitions - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Miya Folick laat op haar debuut horen dat ze een veelbelovende popprinses is, maar het is wel een heerlijk eigenwijze popprinses

Paste heeft dit jaar niet alleen een mooi jaarlijstje, maar ook een lijstje met wat opvallend nieuw talent. Miya Folick hoort hier zeker bij. Op Premonitions hoor je aan de ene kant een zangeres met een voorliefde voor aanstekelijke popliedjes, maar het zijn aan de andere kant ook popliedjes die eigenwijs zijn ingekleurd en Miya Folick is ook nog eens een bovengemiddeld goede zangeres. Zeker niet alle tracks op dit debuut zijn even goed, maar er zitten een aantal parels tussen en die smaken echt naar veel en veel meer.

Ik ben in de verschillende jaarlijstjes dit jaar verrassend weinig interessante tips tegen gekomen. Op zich opvallend, want er waren dit jaar nogal wat jaarlijstjes waarin ik flink wat onbekende albums tegen kwam.

Het bleek in de meeste gevallen niets voor mij, wat ook wel een geruststelling is als je dagelijks je best doet om de krenten uit de pop te pikken.

Een lijstje dat me wel een aantal mooie tips heeft opgeleverd is het lijstje van Paste Magazine met nieuw talent. Uit dit lijstje haalden Shame, The Beths en Boygenius met gemak mijn jaarlijst, terwijl Snail Mail, Tomberlin en zeker Haley Heynderickx dicht in de buurt kwamen. In het lijstje van Paste staat echter nog veel meer moois; Premonitions van Miya Folick bijvoorbeeld.

Miya Folick is een jonge muzikante, die werd geboren in California, een paar jaar in New York studeerde en inmiddels is teruggekeerd naar Los Angeles. In de openingstrack van haar debuutalbum laat Miya Folick direct horen wat ze in huis heeft. Zweverige elektronische klanken worden gecombineerd met een laag vervormde stemmen op de achtergrond en geven alle ruimte aan de opvallende en bijzonder mooie stem van de Amerikaanse singer-songwriter.

Het is een track die indruk maakt en niet alleen vanwege de fraaie vocalen. Thingamajig is een toegankelijk popliedje, maar het is zeker geen 13 in een dozijn popliedje. De instrumentatie is anders, de songstructuur is anders en Miya Folick is ook zeker geen doorsnee zangeres.

Het is een lijn die wordt doorgetrokken op de rest van de plaat. Premonitions is een 100% popalbum met songs die absoluut hitpotentie hebben, maar op een of andere manier doet Miya Folick iets anders dan de meeste van haar soortgenoten. De instrumentatie is niet alleen aangenaam, maar zit ook vol leuke accenten, repeterende elementen en bijzondere vondsten, waardoor Premonitions de fantasie meer prikkelt dan de gemiddelde popplaat.

En dat is precies wat Miya Folick ook met haar stem doet. De singer-songwriter uit Los Angeles kan overweg in de hogere en lagere regionen, kan razendsnel schakelen en kan haar stem ook nog eens inzetten als instrument.

Enige liefde voor pop blijft noodzakelijk om te kunnen genieten van het debuut van Miya Folick, maar als popliefhebber ben je vervolgens wel spekkoper. Zeker bij beluistering met de koptelefoon hoor ik steeds weer andere dingen in de voornamelijk door elektronica gedomineerde instrumentatie en klinkt de stem van Miya Folick mooier en mooier.

Op basis van Premonitions durf ik de singer-songwriter uit Los Angeles aan de ene kant een grote toekomst te voorspellen, maar aan de andere kant zou haar eigenzinnigheid haar wel eens in de weg kunnen zitten. Het is deze eigenzinnigheid die wat mij betreft zorgt voor een popplaat die in alle opzichten beter en leuker is dan in de mainstream momenteel wordt gemaakt. Natuurlijk klinkt het in een aantal tracks net wat te lichtvoetig of gewoontjes, maar minstens een handvol tracks op deze plaat lopen over van de belofte. Het intrigeert mij mateloos. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: MJ Lenderman - Boat Songs - dekrentenuitdepop.blogspot.com

MJ Lenderman - Boat Songs
Jake Lenderman maakte vorig jaar een jaarlijstjesalbum als lid van de Amerikaanse band Wednesday en herhaalt dit kunstje nu als MJ Lenderman met het briljante en onweerstaanbaar lekkere Boat Songs

Boat Songs van de Amerikaanse muzikant MJ Lenderman viel me een paar maanden geleden niet op, maar wat is het een briljant album. De muzikant uit Asheville, North Carolina, maakte vorig jaar diepe indruk met de band Wednesday, maar ook in zijn uppie schudt hij de geweldige songs uit zijn mouw. Het zijn songs die het gehele spectrum van Amerikaanse rootsmuziek tot en met indierock en lo-fi bestrijken en die in alle gevallen heerlijk ruw en gruizig klinken. Een hele waslijst aan relevant vergelijkingsmateriaal komt voorbij op een album dat maar niet wil verslappen. Een keer horen en je bent verkocht, waarna Boat Songs van MJ Lenderman alleen maar onweerstaanbaarder wordt.

In flink wat halfjaarlijstjes kwam ik Boat Songs van de Amerikaanse muzikant MJ Lenderman tegen en dat is een album dat me eerder dit jaar niet is opgevallen. Jake Lenderman maakt deel uit van de band Wednesday, die vorig jaar flink wat indruk maakte met het geweldige Twin Plagues, dat met veel overtuiging mijn jaarlijstje haalde, maar maakt ook in zijn uppie muziek als MJ Lenderman.

Boat Songs is het derde soloalbum van de muzikant uit Asheville, North Carolina, maar het eerste album dat werd opgenomen in een professionele studio. Boat Songs klinkt inderdaad wel wat beter dan de vorige twee albums van de Amerikaanse muzikant, al klinkt ook het nieuwe album van MJ Lenderman behoorlijk lo-fi.

Boat Songs bevat een aantal heerlijk ruwe songs en het zijn songs die verschillende kanten op kunnen. De muzikant uit North Carolina kan uit de voeten met zeer gruizige rocksongs, maar kiest op Boat Songs ook voor songs die juist dichter tegen de Amerikaanse rootsmuziek aanleunen. Wanneer MJ Lenderman kiest voor de rock spreekt hij liefhebbers van gruizige indierock met invloeden uit de lo-fi aan, maar ook liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek vinden veel van hun gading op Boat Songs, dat hier en daar onvervalste Americana bevat.

In muzikaal opzicht doet MJ Lenderman misschien geen hele bijzondere dingen op zijn derde soloalbum, want iedere song op het album doet me wel aan iets denken, maar de tien songs op Boat Songs laten wel een opvallend veelzijdig geluid horen. Boat Songs roept daarom net zo makkelijk associaties op met Neil Young als met Daniel Johnston, maar ook Jason Molina, Kurt Vile en Vic Chesnutt dragen relevant vergelijkingsmateriaal aan en zo kan ik nog wel even doorgaan, want er zijn ook nogal wat bands die opkomen bij beluistering van het album variërend van Dinosaur Jr. tot Drive-By Truckers.

MJ Lenderman vist met alle genres die hij aanraakt in overvolle vijvers, maar de songs van de Amerikaanse muzikant hebben wat. MJ Lenderman vertelt op Boat Songs mooie verhalen over zijn passies, waarvan basketbal een hele belangrijke is en vertolkt deze songs met veel gevoel. De Amerikaanse muzikant is geen heel groot zanger, maar de zang op Boat Songs spreekt me op een of andere manier erg aan.

Hetzelfde geldt voor de muziek op het album, die zoals gezegd varieert van rauw en gruizig tot melancholisch en rootsy, maar in beide uitersten de juiste snaar weet te raken. De songs van MJ Lenderman zijn ook nog eens van het soort dat zich genadeloos opdringt en dat vervolgens na één keer horen voorgoed in het geheugen wordt opgeslagen.

Na één keer horen was ik verslaafd aan dit heerlijke album vol geweldig gitaarwerk, fraaie rootsmuziek en steeds weer veel gevoel en sindsdien vind ik Boat Songs alleen maar beter worden, iets dat me vorig jaar overigens ook gebeurde met Twin Plagues van Wednesday, waarin Jake Lenderman de zang overigens laat aan Karly Hartzman.

Het is dan ook volkomen terecht dat Boat Songs van MJ Lenderman vaak wordt genoemd in lijstjes die terugblikken op de eerste zes maanden van 2022. Het zijn lijstjes die ik heel dankbaar ben, want na de jaarlijstjesnotering van de band van MJ Lenderman ga ik er van uit dat ook het soloalbum van de Amerikaanse muzikant wel eens hoge ogen kan gaan gooien. Boat Songs van MJ Lenderman is een doos vol ruwe diamanten die je zelf mag slijpen. Prachtig. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: MJ Lenderman - Manning Fireworks - dekrentenuitdepop.blogspot.com

MJ Lenderman - Manning Fireworks
Na een jaarlijstjes soloalbum en een jaarlijstjes album met zijn band Wednesday keert de Amerikaanse muzikant MJ Lenderman terug met een soloalbum, dat ook zomaar kan opduiken in de jaarlijstjes dit jaar

Op het eerste gehoor hoor je misschien niet eens wat er zo goed is aan Manning Fireworks van MJ Lenderman. De Amerikaanse muzikant maakt door countryrock beïnvloede Amerikaanse rootsmuziek, die de ene keer ingetogen en de volgende keer wat steviger is. In muzikaal opzicht klinkt het allemaal lekker en dat geldt ook voor de zang, maar hoe vaker je dit album hoort, hoe beter het wordt. De songs van de Amerikaanse muzikant dringen zich steeds makkelijker op en het geweldige gitaarwerk springt steeds meer in het oor. MJ Lenderman verdeelt zijn tijd over meerdere projecten, maar dat gaat gelukkig niet ten koste van de kwaliteit. Ook Manning Fireworks is weer een opvallend goed album.

MJ Lenderman is een druk baasje. De Amerikaanse muzikant maakte de afgelopen vijf jaar vijf soloalbums (waaronder een live-album), timmerde stevig aan de weg met de band Wednesday en was de afgelopen maanden te horen op albums van onder andere Horse Jumper Of Love, Waxahatchee en Squirrel Flower.

Al die productiviteit ging niet ten koste van de kwaliteit, want de muzikant uit Asheville, North Carolina, haalde in 2022 mijn jaarlijstje met zijn soloalbum Boat Songs en deed vorig jaar hetzelfde met het geweldige Rat Saw God van Wednesday. Dit jaar kan de Amerikaanse muzikante een nieuwe poging doen om mijn jaarlijstje te halen, want deze week is het vijfde soloalbum van MJ Lenderman verschenen.

Manning Fireworks bevat negen tracks, waaronder de tien minuten durende slottrack. Het album opent uiterst ingetogen met akoestische gitaar en de stem van MJ Lenderman, maar naarmate de track vordert worden steeds meer instrumenten toegevoegd aan het fraaie rootsgeluid van de Amerikaanse muzikant.

MJ Lenderman produceerde zijn nieuwe album samen met de onder andere van Wednesday bekende Alex Farrar en kreeg in de studio gezelschap van een aantal prima gastmuzikanten en zangeressen Indigo de Souza, in wiens band hij vroeger speelde, en Wednesday zangeres Karly Hartzman, die allebei tekenen voor een subtiele maar wonderschone bijdrage.

Manning Fireworks is een heerlijk laidback klinkend album met muziek die zich onder andere heeft laten beïnvloeden door countryrock uit het verleden. Laidback betekent overigens niet dat de muziek op het album ingetogen is, want de gitaren kunnen af en toe flink tekeer gaan en hier en daar zelfs uit de bocht vliegen.

De muziek op het nieuwe album van MJ Lenderman doet wel wat denken aan sommige albums van Neil Young, aan het werk van Jason Molina en zeker ook aan Ryan Adams, die tegenwoordig vooral doodgezwegen wordt en daarom nauwelijks wordt genoemd als vergelijkingsmateriaal. Pitchfork noemt tenslotte Warren Zevon als vergelijkingsmateriaal en ook dat is zeker niet onzinnig.

Manning Fireworks overtuigt in muzikaal opzicht makkelijk. Het rootsgeluid met veel gitaarwerk, de onmisbare pedal steel en hier en daar de viool klinkt erg lekker en ook het ruwe en bij vlagen zeer ruwe karakter van de muziek zal bij veel liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek in de smaak vallen.

De stem van de Amerikaanse muzikant overtuigde tot dusver misschien net wat minder, maar de zang op het nieuwe album van MJ Lenderman is wat mij betreft prima. De muzikant uit North Carolina mist wel eens een noot, maar dat misstaat niet in de muziek die hij maakt en heeft wat mij betreft alleen maar een positief effect op de kwaliteit van de songs.

Manning Fireworks klinkt met name bij eerste beluistering als een degelijk maar niet heel opzienbarend rootsalbum, maar net als bij Boat Songs van twee jaar geleden hoor je pas na een paar keer hoe goed de songs van de Amerikaanse muzikant zijn en hoe genadeloos ze zich opdringen.

Na een paar keer horen ben ik behoorlijk verknocht aan het fraaie gitaargeluid op Manning Fireworks, aan de uitstekende songs en aan de wijze waarop MJ Lenderman ze vertolkt. “Joyously weird alt-Americana” noemt de Britse kwaliteitskrant The Guardian het, maar in een tijd waarin het begrip weird wordt gereserveerd voor een volslagen idioot als Donald Trump noem ik het persoonlijk liever ruwe en eigenzinnige Americana. Het is ruwe en eigenzinnige Americana die me steeds dierbaarder wordt. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Mk.gee - Two Star & The Dream Police - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Mk.gee - Two Star & The Dream Police
Mk.gee heeft met Two Star & The Dream Police een lastig te doorgronden album gemaakt, dat dankzij een bijzondere Prince vibe steeds interessanter wordt en zich ook steeds nadrukkelijker opdringt

Zonder een tip van Pitchfork was ik deze week nooit op het spoor van Two Star & The Dream Police van Mk.gee gekomen en het is ook nog eens een album dat ik bij eerste beluistering heel makkelijk terzijde had kunnen schuiven. Het is een complex en wat vervreemdend klinkend album dat even funky als minimalistische gitaarakkoorden combineert met bijzondere ritmes en wat elektronica. Ik kon er lange tijd geen chocolade van maken, tot ik er opeens iets van Prince in hoorde en sindsdien intrigeert het album van Mk.gee me hopeloos. Het is een bij vlagen behoorlijk ontoegankelijk album, maar dat kan zomaar omslaan. Pitchfork voorspelt Mk.gee een grote toekomst en ze zouden best wel eens gelijk kunnen hebben.

De Amerikaanse muziekwebsite Pitchfork selecteerde Two Star & The Dream Police van Mk.gee voor het lijstje van de interessantste albums van deze week. Het is een naam die ik niet eerder ben tegen gekomen, maar Mk.gee, dat wordt uitgesproken als McGee, is het alter ego van de Amerikaanse muzikant Michael Gordon. Pitchfork noemt Two Star & The Dream Police het debuutalbum van de muzikant uit Los Angeles, maar op Spotify zie ik ook al twee eerdere albums. Hoe dat precies zit weet ik niet, maar na beluistering weet ik wel dat Two Star & The Dream Police klassen beter is dan zijn voorgangers.

Het nieuwe album van Mk.gee is een bijzonder intrigerend album en het is een album dat tijd vraagt. Van de openingstrack met vervormde zang en zenuwachtige ritmes werd ik vooral heel nerveus, maar het maakte me ook nieuwsgierig genoeg om verder te luisteren. Al snel raakte ik onder de indruk van de bijzondere muziek van Mk.gee, die vooral wordt bestempeld als R&B en funk. Dat zijn vlaggen die de lading maar in beperkte mate dekken. De ritmes passen hier en daar wel bij de R&B en hetzelfde geldt voor de zang van Mk.gee. De Amerikaanse muzikante speelt verder voorzichtig funky gitaarloopjes, maar met alleen de etiketten R&B en funk, doe je de bijzondere muziek op Two Star & The Dream Police echt flink te kort.

Mk.gee heeft zijn muziek vrij minimalistisch ingekleurd. Buiten de ritmes en de gitaarlijnen hoor je hier en daar wat elektronica, die zowel de muziek als de zang op het album wat vervormt. Two Star & The Dream Police valt hierdoor makkelijk op in het aanbod van het moment, maar het duurt (of het duurde in ieder geval bij mij) zoals gezegd even voordat alles op zijn plek valt.

Ik kan niet direct albums noemen die lijken op dit album van Mk.gee, maar hoe vaker ik naar het album luister hoe meer associaties ik heb met de muziek van Prince. We gaan er helaas nooit achter komen hoe de muziek van Prince in 2024 zou hebben geklonken, maar mogelijk zou het hebben geklonken als Two Star & The Dream Police van Mk.gee. Met name de ritmes doen we wel eens denken aan songs die Prince ooit heeft opgenomen en ook de zang kruipt af en toe tegen die van het genie uit Minneapolis aan, zonder dat het sprekend lijkt op de muziek van Prince.

Ook de klanken van de keyboards en de prominente rol voor de gitaar zouden niet hebben misstaan op een album van Prince, maar de Amerikaanse muzikant is helaas al bijna acht jaar niet meer onder ons en de ontwikkelingen binnen de muziek hebben destijds niet stil gestaan. Mk.gee bouwt wat mij betreft op knappe wijze voort op de erfenis van Prince en verdient respect voor het maken van een behoorlijk complex en bij vlagen ook behoorlijk ontoegankelijk album met vaak wat korte songs.

Het is een album waarvoor je in de stemming moet zijn en vervolgens ook voor in de stemming moet komen, maar als je eenmaal wordt gegrepen door de bijzondere vibe en bijzondere flow van dit album, wordt Two Star & The Dream Police van Mk.gee steeds interessanter. Dat de Amerikaanse muzikant ook popliedjes met een kop en een staart kan maken laat hij overigens horen in het aanstekelijke maar ook nog steeds experimentele Candy, dat niet alleen een hoog Prince gehalte heeft, maar ook citeert uit de blue-eyed soul van Hall & Oates. Het is in Nederland nog stil rond Mk.gee, maar hij kan wel eens heel groot gaan worden. Ik zou zeker eens luisteren naar dit bijzondere album. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: ML Buch - Suntub (2023) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

ML Buch - Suntub (2023)
De Deense muzikante ML Buch leverde een jaar geleden een fascinerend album af dat met geen mogelijkheid in een hokje is te duwen en dat deze week terecht nog eens wordt uitgelicht door de Amerikaanse website Paste

Suntub van ML Buch is me vorig jaar volledig ontgaan, maar het is een bijzonder album, dat mooier en interessanter wordt wanneer je er vaker naar luistert. Centraal op het album staat het bijzondere spel op de 7-snarige gitaar van ML Buch. Het is de basis van een wat experimenteel maar ook mooi en ruimtelijk geluid, dat wordt aangevuld met afwisselend experimentele en atmosferische klanken van synths. Wanneer de Deense muzikante zang toevoegt worden de songs van ML Buch net wat toegankelijker en folkier, maar het geluid op Suntub blijft uniek. Er was een jaar geleden niet veel aandacht voor, maar dit fascinerende album verdient een herkansing.

De Amerikaanse website Paste publiceerde de afgelopen week een lijst met de honderd beste albums van de jaren 2020. Ik besprak ruim de helft van deze albums op de krenten uit de pop en omdat Paste een van mijn wekelijkse tipgevers is, kwam ik ook flink wat andere albums tegen die ik op advies van de Amerikaanse website wel heb beluisterd, maar die niet aansloten bij mijn smaak, bijvoorbeeld omdat het ging om genres die me minder goed liggen als metal, avant garde, filmmuziek of rap.

Ik vond uiteindelijk dan ook maar één album dat ik niet graag had willen missen, maar met dat album ben ik heel blij. Het gaat om Suntub van ML Buch. Het is het tweede album van de Deense muzikante Marie Louise Buch, die deze week toevallig ook opduikt op het album van de eveneens uit Denemarken opererende Rebecca Maria Stougaard, die interessante muziek maakt onder de naam Molina.

Suntub verscheen ongeveer een jaar geleden en ik kan niet herinneren dat ik destijds naar het album heb geluisterd. Het is een album dat vooral zeer positieve recensies kreeg en het zijn recensies waarin het niet goed lukt om een label te plakken op de muziek van ML Buch. Dat levert vaak creatieve vergelijkingen op en die waren er ook voor Suntub, dat ergens werd omschreven als “middle-period Joni Mitchell covering Talk Talk and run through a computer made of jelly”. Zo bijzonder kan ik ze niet verzinnen en ik ga dan ook geen poging wagen.

Het ruim 55 minuten durende album begint met op een bijzondere manier vervormde synths en een eenvoudig ritme, maar na ongeveer een minuut komt er wat meer lijn in de openingstrack van Suntub, zeker wanneer fraai elektrisch gitaarspel opduikt en uiteindelijk ook de stem van Marie Louise Buch invalt. De zang van de Deense muzikante en haar ruimtelijke en veelkleurige gitaarspel op haar 7-snarige gitaar (Andy Summers wordt ergens genoemd als referentie en daar zit wat in) zijn uiteindelijk de belangrijkste ingrediënten in de songs van ML Buch, terwijl de synths vooral op de achtergrond uitwaaien.

Het hierboven genoemde citaat is buiten de van gelei gemaakte computer niet eens zo gek, want de songs van de Deense muzikante hebben in vocaal opzicht een folky karakter en zijn in muzikaal opzicht vooral sfeervol. Het leuke van Suntub is dat het een album is dat totaal anders klinkt dan de meeste andere albums van het moment, zonder dat het erg tegen de haren in strijkt.

Zeker in muzikaal opzicht heeft het album een wat experimenteel karakter, wat je vooral hoort in de passages waarin de zang ontbreekt, maar ik hoor ook intro’s die juist zeer toegankelijk zijn. Wanneer vocalen worden toegevoegd klinkt de muziek van ML Buch nog wat toegankelijker, maar het geluid van de muzikante uit Kopenhagen blijft heel apart. Suntub werd overigens opgenomen op bijzondere plekken, want de zang werd vooral in de auto opgenomen, terwijl de gitaren overal en nergens op de band werden gezet en het geluid verder werd versterkt in sauna’s en zwembaden.

ML Buch maakt op Suntub zeker geen doorsnee popsongs, maar hoe vaker ik naar het album luister hoe mooier en hoe minder tegendraads ik het vind. Zeker wanneer de muziek repeteert hoor ik wel wat van de muziek waarmee Tash Sultana ooit begon, maar dan met een koele Scandinavische in plaats van een broeierige Australische touch, waarmee ik dan toch nog tot een cryptische omschrijving van het album ben gekomen. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Modern Nature - How To Live - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Modern Nature betovert en verwondert met een bijzonder en wonderschoon geluid dat zich niet in een hokje laat duwen of in de tijd laat plaatsen

Het zijn de Britse jaarlijstjes die mij op het spoor hebben gezet van How To Live van Modern Nature. De uit gelouterde Britse muzikanten bestaande band heeft zich naar eigen zeggen laten beïnvloeden door folk en jazz, maar sleept er nog veel meer bij op dit fascinerende debuutalbum. De beeldende muziek van de Britse band betovert en bezweert en nodigt uit tot dagdromen, waarbij lome en ingetogen klanken voorzichtig kunnen ontsporen. Het levert een album van een bijzondere of zelfs unieke schoonheid op en het is een album dat alleen maar beter en indrukwekkender wordt.

Modern Nature is een project van de Britse muzikant Jack Cooper, die eerder aan de weg timmerde met Mazes en vooral Ultimate Painting. Voor zijn nieuwe project zocht hij de samenwerking met Will Young, die een aantal fraaie albums met de band Beak op zijn naam heeft staan. Aangevuld met een cellist, een saxofonist en een drummer was Modern Nature geboren en debuteerde de band eerder dit jaar met How To Live.

Het is een album dat in Nederland niet overdreven veel aandacht heeft gekregen, maar dat de afgelopen weken terecht opdook in een aantal gerenommeerde Britse jaarlijstjes.

De muziek van Modern Nature laat zich lastig omschrijven. De band zocht naar verluidt een mix van de folk van Bert Jansch en de jazz van Alice Coltrane, maar met een mix van folk en jazz ben je er bij de beschrijving van het debuut van Modern Nature nog niet. De Britse band heeft absoluut elementen uit de folk en jazz toegevoegd aan haar muziek, maar verwerkt ook invloeden uit onder andere de indie-rock en de psychedelica.

De band doet dit in beeldende of bijna filmische klanken, die een bijzondere sfeer oproepen. Zeker wanneer de folky invloeden domineren in het geluid van Modern Nature, trekt de Britse band de aandacht met prachtige gitaarlijnen en ingetogen vocalen. Pure folk wordt het nooit, want Modern Nature verrijkt haar ingetogen songs met atmosferische elektronische klanken en met invloeden die variëren van psychedelica tot een vleugje progrock.

De wat meer ingetogen songs op het album zijn wonderschoon en overtuigen makkelijk, maar de muziek van Modern Nature kan ook ontsporen met net wat experimentelere passages waarin de instrumenten subtiel los mogen gaan.

Door de mix van stijlen en geluiden is How To Live niet makkelijk of zelfs helemaal niet in een hokje te duwen en kom je net zo makkelijk uit bij folkhelden uit de jaren 70 als bij bands uit de Canterbury scene uit dezelfde periode of zelfs bij een band als Radiohead. Uiteindelijk is vergelijken zinloos. Modern Nature klinkt op How To Live vooral als zichzelf en heeft een album van een bijzondere schoonheid afgeleverd.

Het is af en toe heerlijk wegdromen bij de muziek van de band, zeker wanneer akoestische gitaren worden gecombineerd met atmosferische synths en lome zang. De muziek van de band heeft dan een bijna hypnotiserend karakter, maar het avontuur is nooit ver weg. De rustig voortkabbelende gitaarlijnen kunnen opeens repeteren of op hol slaan, de ritmes kunnen van loom in springerig veranderen en de synths op de achtergrond kunnen zomaar een rol op de voorgrond opeisen.

De muziek van Modern Nature blijft redelijk ingetogen en laidback, maar het is ook muziek die je bij de les houdt. How To Live van Modern Nature is niet goed te vangen in een hokje wanneer het gaat om stijlen en genres, maar het is evenmin een album dat zich makkelijk in de tijd laat plaatsen. Zeker de wat meer psychedelische songs op het album herinneren aan de jaren 60 en 70, maar de muziek van de Britten zit ook vol elementen die alleen maar in het heden passen.

How To Live van Modern Nature is een album dat alle aandacht verdient en dat de fantasie lang blijft prikkelen met verassende wendingen. Zoals gezegd opgedoken in meerdere Britse jaarlijstjes en dat is volkomen terecht. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Modern Nature - No Fixed Point In Space - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Modern Nature - No Fixed Point In Space
De Britse band Modern Nature maakte het de luisteraar al niet makkelijk op haar vorige albums, maar neemt op haar derde album No Fixed Point In Space nog wat meer afstand van de popsong met een kop en een staart

De Britse band Modern Nature kan ook met haar nieuwe album No Fixed Point In Space weer rekenen op zeer positieve recensies van de kwaliteitspers in het Verenigd Koninkrijk, maar in Nederland blijft de band vrij onbekend. Dat zal niet zomaar veranderen met het nieuwe album van de band, want No Fixed Point In Space is zeker geen makkelijk album. Modern Nature neemt definitief afstand van de pop, zoals Talk Talk dat ooit deed met Spirit Of Eden. Het is flink wennen aan de niet-alledaagse songstructuren, aan de bijzondere klanken en aan het lage tempo, maar als je open staat voor de bijzondere muziek van Modern Nature valt er steeds meer op zijn plek op dit intrigerende album.

De gerenommeerde Britse muziektijdschriften Mojo en Uncut zijn in hun november nummer bijzonder enthousiast over No Fixed Point In Space van de Britse band Modern Nature. Uncut heeft het deze week verschenen album zelfs uitgeroepen tot album van de maand en dat is niet de eerste keer dat het tijdschrift superlatieven te kort komt bij het beschrijven van de muziek van de band uit Cambridge.

Dat gebeurde in 2019 voor het eerst, toen met How To Live het debuutalbum van Modern Nature verscheen. Het album kreeg buiten het Verenigd Koninkrijk nauwelijks aandacht, maar ik kon na beluistering alleen maar concluderen dat er niets was af te dingen op de mooie woorden van Mojo en Uncut. How To Live was zeker geen lichte kost, maar haalde uiteindelijk verrassend mijn jaarlijstje over 2019.

Het project van Jack Cooper (Mazes, Ultimate Painting) en Will Young (Beak) keerde vorig jaar terug met Island Of Noise, dat ik, ondanks de wederom lovende recensies van de Britse muziektijdschriften, niet op de juiste waarde wist te schatten. Dat het album destijds verscheen in een week vol nieuwe releases hielp zeker niet, want Island Of Noise is, nog meer dan het debuutalbum van de Britse band, een album waarvoor je de tijd moet nemen.

Dat geldt in nog veel sterkere mate voor het deze week verschenen No Fixed Point In Space, dat nog wat zwaardere kost is dan zijn twee voorgangers. Zonder de superlatieven van Uncut was ik waarschijnlijk niet eens begonnen aan het album, of had ik het snel terzijde gelegd. Het is een album dat pas tot zijn recht komt wanneer je het meerdere keren heb beluisterd en ook dan is het nog flink wennen aan het bijzonder lage tempo en de bijzonder subtiele klanken op het album.

Bij eerste beluistering van het album had ik hetzelfde gevoel dat ik gehad moet hebben bij eerste beluistering van Spirit Of Eden van Talk Talk. De popsongs met een kop en een staart die Modern Nature nog maakte op haar debuutalbum zijn vervangen door uiterst subtiele klanken, die geïmproviseerd lijken en misschien wel zijn.

Jack Cooper omschrijft de muziek van zijn band als volgt: “With this record, I wanted the music to reflect nature: beginnings and endings, arrivals and departures, process and chance. I wanted the music and the words to feel like roots, branches, mycelium, the intricacies of a dawn chorus, neurons firing, the unknown”. Het levert een zich langzaam voortslepend geluid op dat bestaat uit mooie gitaarlijnen, jazzy baslijnen en bijzondere percussie met hier en daar bijdragen van blazers en strijkers en wat zachte vocalen.

Popmuziek is het nauwelijks meer te noemen, maar toch is No Fixed Point In Space geen heel ontoegankelijk album. De mooie klanken hebben een bijzondere uitwerking op de luisteraar, die heen en weer wordt geslingerd tussen ontspanning en onrust. De songs op het album bevatten invloeden uit de jazz en de chamber pop, maar ook avant garde is een etiket dat niet misstaat op de muziek van de Britse band.

Het is zoals gezegd een album waarvoor je de tijd moet nemen en ook dan is er geen garantie dat alles op zijn plek valt. Zelf ben ik inmiddels geïntrigeerd door de bijzondere klanken en de al even bijzondere songstructuren op het album en vind ik de klanken bij vlagen prachtig, maar of dit nu voor mij een meesterwerk is zal de tijd moeten leren. Erwin Zijleman