Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Mindy Smith - Quiet Town - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Mindy Smith - Quiet Town
De naam Mindy Smith zal niet bij iedereen een belletje doen rinkelen, maar liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek zullen aangenaam verrast worden door de hoge kwaliteit van haar nieuwe album Quiet Town

Het was de afgelopen twaalf jaar stil rond de Amerikaanse muzikante Mindy Smith, die de meeste aandacht trok met haar inmiddels al twintig jaar oude debuutalbum. Met Quiet Town maakte de singer-songwriter uit Nashville onlangs een nieuwe start en het heeft een uitstekend album opgeleverd. Mindy Smith maakt op Quiet Town een mooie mix van folk en country, die is gegoten in aansprekende songs die zowel authentiek als fris klinken. Het album is voorzien van een bijzonder mooi geluid, maar Mindy Smith trekt de meeste aandacht met haar prachtige stem, die sinds haar debuutalbum alleen maar mooier en interessanter is geworden. Mindy Smith is terug van weg geweest en dat is uitstekend nieuws.

Twee maanden geleden verscheen uit het niets een nieuw album van de Amerikaanse singer-songwriter Mindy Smith. Het is een naam die ik eigenlijk alleen ken van haar in 2004 verschenen debuutalbum One Moment More.

Ik was twintig jaar geleden heel enthousiast over het eerste album van Mindy Smith, dat ik destijds schaarde onder de beste rootsalbums van het jaar. Op haar debuutalbum imponeerde de Amerikaanse muzikante met haar prachtige stem, die wel wat aan Alison Krauss deed denken, maar ook in muzikaal opzicht stond het album als een huis.

Na One Moment More ben ik Mindy Smith helaas heel snel uit het oog verloren en ik was niet de enige. Ze maakte tussen 2006 en 2012 nog vier albums, die minder aandacht kregen dan haar debuutalbum. Ik heb ze daarom allemaal gemist, maar weet inmiddels dat ze niet zo goed waren als haar terecht zo geprezen debuutalbum.

Sindsdien schreef ze in Nashville vooral songs voor anderen, maar twaalf jaar na haar titelloze vijfde album keerde Mindy Smith onlangs terug met haar zesde album. Quiet Town heeft niet heel veel aandacht gekregen en dat is jammer, want Mindy Smith laat op haar nieuwe album horen dat ze het maken van uitstekende albums zeker niet is verleerd.

Ook op Quiet Town maakt de Amerikaanse singer-songwriter makkelijk indruk met haar stem. Het is een stem die net wat doorleefder klinkt dan twintig jaar geleden en die me wat minder vaak doet denken aan Alison Krauss, maar de zang van Mindy Smith is nog altijd prachtig. Er is binnen de Amerikaanse rootsmuziek op het moment geen gebrek aan mooie stemmen, maar de zang op Quiet Town viel me direct op en wordt alleen maar mooier wanneer je vaker naar het album luistert.

Mindy Smith maakte op haar debuutalbum al indruk als songwriter, maar heeft de afgelopen twintig jaar veel bijgeleerd. Quiet Town bevat elf songs en het zijn wat mij betreft stuk voor stuk 24-karaat songs. Het zijn songs die lekker in het gehoor liggen, maar de songs van Mindy Smith zijn ook voorzien van diepgang.

Ik moet bij beluistering van Quiet Town opvallend vaak denken aan een aantal songs van Kacey Musgraves, die waarschijnlijk prima uit de voeten zou kunnen met de songs van Mindy Smith. Vergeleken met de songs van Kacey Musgraves zitten die van Mindy Smith wat dichter tegen de traditionelere folk en country aan, maar Quiet Town is zeker geen heel traditioneel klinkend album.

Mindy Smith heeft op haar zesde album nog meer te bieden, want Quiet Town klinkt als een klok. Op haar nieuwe album werkt de Amerikaanse muzikante samen met producer Neilson Hubbard (Amy Speace, Kim Richey, Mary Gauthier), die het album heeft voorzien van een zeer smaakvol geluid. Het is een geluid dat werd ingekleurd door een aantal topkrachten in Nashville, onder wie stergitarist Will Kimbrough. Zeker in een wat langere track als het fraaie Jericho krijgen de muzikanten alle ruimte en maakt Mindy Smith beeldende muziek.

Ik moet eerlijk toegeven dat ik Quiet Town van Mindy Smith bij eerste beluistering wat netjes of zelfs braaf vond klinken, maar met dit soort termen doe ik het nieuwe album van de muzikante uit Nashville echt te kort, al is het maar omdat ze als sneeuw voor de zon verdwijnen wanneer je Quiet Town vaker hoort. Het was veel te lang stil rond Mindy Smith, maar met het bijzonder fraaie Quiet Town verdient de Amerikaanse muzikante echt een nieuwe kans. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Minor Victories - Minor Victories - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

In de jaren 70 was het een bekend fenomeen, de zogenaamde ‘supergroep’. Leden van grote bands bundelden al dan niet eenmalig de krachten om een plaat te maken waar reikhalzend naar uit werd gekeken.

In de praktijk vielen de platen van deze ‘supergroepen’ echter vaak tegen en bleven ze ver onder de verwachte som der delen steken.

Op basis van de criteria uit het verleden verdient ook Minor Victories het predicaat ‘supergroep’. De leden van de band, die onlangs debuteerde met een titelloze plaat, maken of maakten deel uit van grote bands als Mogwai, Editors en Slowdive. Van deze bands heb ik met name Slowdive heel hoog zitten, maar ook de grootse post-punk van Editors of de noiserock en postrock van Mogwai kan ik zeker waarderen.

Invloeden van alle drie de bands komen samen op het knappe debuut van Minor Victories. Het debuut van Minor Victories heeft het grootse en meeslepende geluid van Editors, bevat de onderhuidse spanningen en de uitbarstingen uit de muziek van Mogwai en raakt tenslotte aan de schoonheid van de muziek van Slowdive, wiens voormalige zangeres Rachel Goswell tekent voor een groot deel van de vocalen op de plaat.

Met name in de eerste tracks pakt Minor Victories uit met groots klinkende songs vol fraaie details en vol prachtige spanningsbogen. Het zwaar aangezette instrumentarium klinkt prachtig bij de dromerige vocalen van Rachel Goswell, die de plaat van de gelegenheidsband wat mij betreft naar zich toe trekt.

De muziek van Minor Victories heeft zich stevig laten beïnvloeden door de muziek van de onderliggende bands, maar is meer dan de som der delen. Postpunk, noiserock, slowcore, postrock, shoegaze en dreampop vloeien op het debuut van de ‘supergroep’ prachtig samen en creëren een geluid dat herinnert aan het verleden, maar ook een stap vooruit zet, bijvoorbeeld door een elektronische impuls.

Zeker op het eerste deel van de plaat imponeert Minor Victories met geweldige songs en muziek en vocalen om van te watertanden. Het is allemaal zwaar aangezet, maar wanneer de band de teugels wat laat vieren op de tweede helft van de plaat hoor je dat dit een verstandige keuze is, die de muziek van Minor Victories voorziet van veel dynamiek en spanning.

Juist de wat meer ingetogen songs (waaronder een duet met Mark Kozelek) vragen wat meer tijd, maar uiteindelijk blijken ook deze songs van hoog niveau (met het bijna zevenenhalve minuut durende The Thief als prijsnummer). Het zijn de slotakkoorden van een plaat die nog wel even doorgroeit en die met name bij beluistering met de koptelefoon of bij flink volume geweldige dingen laat horen. Dat Minor Victories het predicaat 'supergroep' wel eer aan doet zal inmiddels duidelijk zijn. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Mint Field - Aprender A Ser - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Mint Field - Aprender A Ser
Het Mexicaanse duo Mint Field vervolgt haar weg met een album dat weer anders klinkt dan zijn voorganger en dat betovert met wat zweverige maar ook mooie en spannende klanken en heerlijk dromerige zang

Mint Field kwam in 2018 uit het niets met het prachtige Pasar De Las Luces en bevestigde de belofte van dit album met het in een andere samenstelling opgenomen Sentimiento Mundial, dat een stuk donkerder en experimenteler was. Dat Mint Field ook nog een hele andere kant op kan laten Estrella Sanchez en Sebastian Neyra (en Callum Brown) horen op album nummer drie, Aprender A Ser. Het is een album waarop elektronica een belangrijke rol speelt en waarop Mint Field vooral sprookjesachtig en zweverig klinkt. De mooie klanken passen perfect bij de stem van Estrella Sanchez en ondanks het totaal andere geluid zijn de bezwering en de betovering van de vorige albums gebleven.

Mint Field is een Mexicaans duo dat deze week haar derde studio album aflevert. Ik was zeer gecharmeerd van de eerste twee albums van het duo uit eerst Tijuana en later Mexico City en ook het vorig jaar verschenen live-album Levitation Sessions viel zeker niet tegen, al hoor ik toch liever het studiowerk.

Estrella Sanchez en Amor Amezcua debuteerden aan het begin van 2018 vanuit het Mexicaanse Tijuana met het prachtige Pasar De Las Luces, waarop de op dat moment pas 21 jaar oude muzikanten imponeerden met een eigenzinnige mix van dreampop, shoegaze, slowcore, psychedelica, noiserock en Krautrock. De zich langzaam voortslepende songs van Mint Field bezweerden door de bijzondere sfeer en betoverden met mooie gitaarlijnen en dromerige zang. Ik omschreef het album destijds als de perfecte soundtrack voor het eerste seizoen van Twin Peaks van David Lynch, wat veel zegt over de bijzondere sfeer op het debuutalbum van het Mexicaanse duo.

Estrella Sanchez keerde in het najaar van 2020 zonder Amor Amezcua, maar met twee andere muzikanten (Sebastian Neyra en Callum Brown) terug met Sentimiento Mundial, dat minstens evenveel indruk maakte. Echt makkelijk maakte Mint Field het ons niet met haar tweede album, want de songs op Sentimiento Mundial waren een stuk experimenteler dan die op het debuutalbum. Het was bovendien een nog donkerder album, waardoor David Lynch er wederom goed mee uit de voeten had gekund.

Ons geduld werd sindsdien wat op de proef gesteld, maar na het live-album van vorig jaar is deze week het derde album van Mint Field verschenen. Op Aprender A Ser is Mint Field weer een duo dat naast Estrella Sanchez bestaat uit Sebastian Neyra, die op het vorige album ook van de partij was. Ook drummer Callum Brown is overigens wederom te horen, maar hij wordt dit keer genoemd als extra muzikant.

Mint Field begon al voor de release van het tweede album met het opnemen van Aprender A Ser en heeft flink de tijd genomen voor het album. Ook het derde album van Mint Field is een album dat prima past bij een mysterieuze serie van David Lynch, maar het album lijkt verder maar in weinig op zijn twee voorgangers. De donkere wolken van het vorige album zijn opgetrokken en hebben plaatst gemaakt voor wat flarden veelkleurige nevel.

Vergeleken met de vorige twee albums van Mint Field klinkt Aprender A Ser een stuk zweveriger en bovendien een stuk minder gruizig. De gitaarlijnen zijn nog steeds mooi, maar het Mexicaanse duo zet dit keer ook flink wat synths in. Ook de mix van invloeden is niet zo bont als op de eerste twee albums. Ik hoor nog wel wat invloeden uit de dreampop, maar de meeste andere invloeden zijn verdwenen en zijn vervangen door een wat ambient achtig geluid, hier en daar verrijkt met sfeervolle blazers en een toefje postpunk in een aantal tracks.

Ook het nieuwe geluid van Mint Field past prachtig bij de dromerige zang van Estrella Sanchez, maar het effect van de muziek is dit keer totaal anders. Anders betekent niet dat het minder mooi is, want hoewel ik zeker verlang naar de unieke klanken van zowel Pasar De Las Luces als Sentimiento Mundial hebben ook de mooie en zweverige klanken van Aprender A Ser wel wat. Zeker op kille en donkere avonden is het bijzonder aangenaam wegdromen bij de fraaie klanken en de mooie zang en zorgen de Spaanse teksten voor nog wat extra magie. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Mint Field - Pasar De Las Luces - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Mint Field is een duo uit het Mexicaanse Tijuana en bestaat uit Estrella Sanchez en Amor Amezcua. De eerste speelt gitaar en zingt, de tweede drumt en bespeelt de synths.

Estrella Sanchez en Amor Amezcua zijn allebei pas 21 jaar oud, maar desondanks speelt het tweetal al vier jaar samen. Met hun muziek trokken ze de aandacht van een Amerikaanse producer, waarna in Detroit het debuut van Mint Field werd opgenomen.

Bij Mexico denk ik aan van alles en nog wat, maar niet direct aan de muziek die de twee jonge Mexicaanse muzikanten maken op Pasar De Las Luces. Op het debuut van Mint Field domineren invloeden uit de dreampop, maar zijn ook invloeden uit de shoegaze, slowcore, psychedelica, noiserock en Krautrock horen.

Het is muziek die ik zoals gezegd niet direct associeer met het Mexicaanse Tijuana, maar na beluistering van het debuut van Mint Field weet ik dat Estrella Sanchez en Amor Amezcua in deze genres niet alleen uitstekend uit de voeten kunnen, maar ook nog eens iets toevoegen aan alles wat er al is.

Uit de dreampop heeft het Mexicaanse tweetal de onderkoelde en melodieuze gitaarlijnen geleend en ook de heerlijk dromerige zang is ontleend aan het genre dat in de jaren 90 tot bloei kwam. Vergeleken met de meeste andere bands in het genre houdt Mint Field het tempo nog net wat lager, waardoor de muziek van het tweetal ook raakvlakken heeft met de slowcore.

Ook in vocaal opzicht durft Mint Field zich buiten de gebaande paden te begeven en kiest het niet alleen voor Spaanstalige teksten, maar ook voor nog net wat ijlere zang dan gebruikelijk. Het levert vocalen op die herinneringen oproepen aan de wijze waarop Julee Cruise aan het begin van de jaren 90 het eerste seizoen van Twin Peaks voorzag van een ijzige sfeer.

Door het net wat lagere tempo en de ijle vocalen is Mint Field al niet de zoveelste band die op makkelijke wijze met de erfenis van de dreampop aan de haal gaat, maar Estrella Sanchez en Amor Amezcua hebben nog meer bijzonders te bieden. Zeker in de wat langere tracks benevelt Mint Field je met herhalende gitaarpatronen die niet alleen doen denken aan de slowcore en de noiserock, maar hier en daar ook ontleend lijken aan de smaakmakers uit de Krautrock.

Het is knap hoe twee jonge muzikanten zoveel invloeden verwerken in hun muziek en het is nog knapper wanneer je je bedenkt dat het gaat om jonge muzikanten die waarschijnlijk zijn opgegroeid in een hele andere scene (waarmee ik de muziekscene van Tijuana mogelijk enorm tekort doe).

Het is hier bovenop nog eens fascinerend met hoeveel gevoel de twee Mexicaanse muzikanten muziek maken. Hier en daar worden gitaarmuren opgebouwd, maar meestal is de muziek van Mint Field verrassend subtiel en gevoelig. Het geeft de plaat een hele bijzondere sfeer, die je meevoert naar sprookjeswerelden met meestal een wat duister karakter.

Zeker wanneer je wordt gegrepen door de bijzondere klanken op Pasar De Las Luces, en die kans is behoorlijk groot, stijgt het debuut van Mint Field al snel naar grote hoogten. Natuurlijk ben ik een liefhebber van dreampop en aanliggende genres, maar de benevelende werking van de muziek van Estrella Sanchez en Amor Amezcua is zo groot dat veel meer muziekliefhebbers aan de zegekar van de Mexicaanse meiden moeten kunnen worden gebonden. Het levert een werkelijk wonderschone plaat vol avontuur en betovering op. Een diepe buiging is op zijn plaats. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Mint Field - Sentimiento Mundial - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Mint Field - Sentimiento Mundial
De Mexicaanse band Mint Field kiest op haar tweede album voor een wat meer ingetogen en experimenteler geluid, dat nog wat meer intrigeert dan het geluid op het prima debuut

Bij muziek uit Mexico denk ik aan van alles, maar niet aan de muziek die Mint Field maakt. De Mexicaanse band debuteerde tweeënhalf jaar geleden met een bonte mix van onder andere Krautrock, psychedelica, dreampop, noiserock en shoegaze en combineert al deze ingrediënten dit keer in een nog wat subtieler geluid, dat misschien nog wel meer benevelt en bezweert. Het geluid van Mint Field, met een hoofdrol voor het fraaie gitaarwerk en de dromerige stem van Estrella del Sol Sánchez maakte tweeënhalf jaar geleden voldoende indruk voor een plek in mijn jaarlijstje en daarin hoort ook opvolger Sentimiento Mundial zeker thuis.

Het ontgaat ons hier in Nederland bijna volledig, maar Mexico heeft een zeer rijke muziekscene, die met name bloeit in de steden Tijuana en Mexico City. Tijuana bracht ons tweeënhalf jaar geleden het prachtige debuut van het Mexicaanse duo Mint Field. Op Pasar De Las Luces benevelden Estrella del Sol Sánchez en Amor Amezcu de luisteraar met een fascinerende mix van met name dreampop, shoegaze, slowcore, psychedelica, noiserock en Krautrock. Het was een mix die uiteindelijk goed was voor een plek in mijn jaarlijstje en mijn jaarlijstje was zeker niet het enige lijstje waarin het album opdook.

Mint Field opereert inmiddels vanuit Mexico City en Amor Amezcu is niet meer van de partij. Estrella del Sol Sánchez tekent nog altijd voor prachtige gitaarlijnen en heerlijk zweverige zang en heeft gezelschap gekregen van bassist Sebastian Neyra en drummer Callum Brown, die in het verleden speelde in de band Ulrika Spacek. Sentimiento Mundial werd opgenomen in Londen, waar de ook van Ulrika Spacek bekende Syd Kemp aanschoof als producer.

Mint Field heeft op haar tweede album niet alleen een andere samenstelling, maar maakt ook net wat andere muziek. Alle genoemde ingrediënten van het debuut van de Mexicaanse band spelen ook een rol op Sentimiento Mundial, maar de balans is net wat anders. Op haar tweede album kiest Mint Field voor een wat subtieler, experimenteler en ook meer ingetogen geluid. De instrumentatie op het album is wat atmosferischer en minimalistischer, wat weer wordt gecompenseerd door de nadrukkelijker aanwezige ritmesectie.

Het gitaarwerk van Estrella del Sol Sánchez bepaalt nog altijd voor een belangrijk deel het geluid van Mint Field. Ze tekent met name voor fraaie gitaarlijnen die herinneren aan de hoogtijdagen van de dreampop, maar de Mexicaanse muzikante schuwt ook het gruizige shoegaze achtige gitaarwerk niet en kan bovendien psychedelische en experimentele klanken ontlokken aan haar gitaar.

Naast de subtiel spelende ritmesectie wordt het geluid van Mint Field hier en daar subtiel ingekleurd met strijkers, blazers en elektronica. Het levert een geestverruimend klankentapijt op, dat wat experimenteler in elkaar steekt dan het geluid op het debuut van Mint Field. Ondanks de incidentele maar wel met grote regelmaat terugkerende gitaarexplosies is Sentimiento Mundial vooral een dromerig en atmosferisch album, maar door de dynamiek is het ook een spannend album.

De bezwerende klanken op het album zijn prachtig en zitten vol bijzondere details en het zijn klanken die verder worden verder versterkt door de zachte zang van Estrella del Sol Sánchez, die gelijke delen Margo Timmins (Cowboy Junkies), Julee Cruise (Twin Peaks seizoen 1 soundtrack), Hope Sandoval (Mazzy Star) en Elizabeth Fraser (Cocteau Twins) combineert in haar stem, maar die door de Spaanstalige teksten ook een duidelijk eigen geluid heeft.

Mint Field trok tweeënhalf jaar geleden makkelijk de aandacht en heeft een moedige stap gezet door een experimenteler en wat introverter album uit te brengen. Het is een album dat zich misschien niet zo snel opdringt als zijn voorganger, maar het is ook een album dat bijna eindeloos aan kracht blijft winnen. Bijzonder fascinerende muziek uit Mexico. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Mint Julep - In A Deep And Dreamless Sleep - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Mint Julep - In A Deep And Dreamless Sleep
Mint Julep kiest op haar nieuwe album voor een voller, rijker en vooral atmosferischer klankentapijt, dat je, in combinatie met de mooie lome vocalen, snel in dromenland brengt

Ik was vorig jaar nog niet heel erg onder de indruk van de muziek van Mint Julep, maar het deze week verschenen In A Deep And Dreamless Sleep is wat mij betreft veel beter. Het is een album waarop bezwerende elektronische klanken en al even bezwerende vocalen de hoofdrol spelen, maar in het bijzondere geluid van Mint Julep blijkt nog veel meer moois verstopt. De instrumentatie is niet alleen atmosferisch en beeldend, maar zit ook vol mooie details, die weer worden versterkt door de fraaie zang op het album. Een heerlijk album om bij weg te dromen en om mooie beelden mee op het netvlies te toveren. Je moet er voor in de stemming zijn, maar als je dat bent is het genieten.

De Amerikaanse band Mint Julep draait al ruim tien jaar mee, maar zelf ken ik de muziek van de band pas sinds het vorig jaar uitgebrachte Stray Fantasies. Deze week verscheen er alweer een nieuw album van Mint Julep, In A Deep And Dreamless Sleep.

Mint Julep is een duo uit Boston, Massachusetts, dat bestaat uit Keith en Hollie Kenniff. Hollie Kenniff tekent voor wat dromerige vocalen, terwijl haar echtgenoot Keith (die ook muziek maakt als Goldmund) verantwoordelijk is voor de aangenaam zweverige instrumentatie op het album.

Ik was vorig jaar slechts voorzichtig gecharmeerd van Stray Fantasies, maar In A Deep And Dreamless Sleep is wat mij betreft een stuk beter. Waar Mint Julep op haar vorige album met grote regelmaat koos voor een lichtvoetige en soms vrij elementaire elektronische instrumentatie, is het klankentapijt op het nieuwe album van het Amerikaanse duo een stuk voller en atmosferischer.

In A Deep And Dreamless Sleep benevelt direct vanaf de eerste noten met wolken atmosferische elektronica, waarin van alles en nog wat de aandacht trekt en waarin ook de lome en dromerige vocalen van Hollie Kenniff nog eens opduiken.

Bij oppervlakkige beluistering hoor je vooral de nevelwolken vol elektronica, maar bij beluistering met de koptelefoon hoor je dat er ook dichter bij het aardoppervlak veel moois is verstopt in het geluid van Mint Julep, dat vergeleken met het vorige album van de band een stuk rijker, maar ook een stuk avontuurlijker is geworden.

Het Amerikaanse duo koos op haar vorige album nog voor redelijk puntige popliedjes, maar In A Deep And Dreamless Sleep moet het toch vooral hebben van aanhoudende sfeervolle klanken, al zijn er hier en daar ook wel voorzichtige uitstapjes richting dansbare muziek.

In A Deep And Dreamless Sleep is een album dat een rustgevende uitwerking heeft op de luisteraar, maar het album brengt je zeker niet in een droomloze slaap. Daarvoor is de muziek van Mint Julep niet alleen te beeldend, maar ook te spannend.

Albums met een vol en atmosferisch geluid en ook nog eens dromerige vocalen als In A Deep And Dreamless Sleep van Mint Julep weten mij over het algemeen niet zo heel lang te boeien, maar het album van het duo uit Boston is absoluut een uitzondering op deze regel. Het is een album dat mij eigenlijk onmiddellijk te pakken had, maar het is ook een album dat mooier en mooier wordt wanneer je steeds meer lagen en geheimen in de muziek van Mint Julep ontrafelt.

In A Deep And Dreamless Sleep wordt hier en daar vergeleken met de muziek van The Cocteau Twins in hun beste jaren, maar het is wel een moderne variant op de muziek van de iconische band uit de jaren 80 en Hollie Kenniff klinkt ook duidelijk anders dan Elizabeth Fraser, die de muziek van The Cocteau Twins zo bijzonder inkleurde met haar zang.

Net als de muziek van de Britse band is de muziek van Mint Julep op In A Deep And Dreamless Sleep behoorlijk ongrijpbaar en is het steeds maar weer afwachten welke kant Keith en Hollie Kenniff opschieten op hun album dat aan de ene kant consistent klinkt, maar aan de andere kant meerdere richtingen op kan waaien en zelfs de shoegaze niet schuwt.

Het is wat mij betreft zeker geen album voor alle momenten, maar wanneer je je weg wilt laten voeren en bij voorkeur ver weg van hier is het echt een heerlijk album. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Mipso - Book Of Fools - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Mipso - Book Of Fools
Libby Rodenbough leverde eerder dit jaar een geweldig soloalbum af, maar ook haar band kan er wat van, want ook het nieuwe album van Mipso is absoluut jaarlijstjeswaardig en wordt alleen maar beter

De eerste vier albums van de Amerikaanse band Mipso zijn me ontgaan, maar ik ontdekte de band in 2000, nadat bandlid Libby Rodenbough een geweldig soloalbum had gemaakt. Ook het album van Mipso maakte flink wat indruk, maar ik vind het deze week verschenen nieuwe album van de band nog beter. Mipso neemt op Book Of Fools nog wat meer afstand van de betrekkelijk traditionele rootsmuziek van de eerste albums en verrast met een spannend geluid vol invloeden. Op hetzelfde moment zijn de songs van de Amerikaanse band behoorlijk toegankelijk, al is het maar vanwege de gloedvolle vocalen.

Ik ontdekte de Amerikaanse band Mipso pas nadat ik 2020 behoorlijk onder de indruk was geraakt van het solodebuut van Libby Rodenbough, die ook deel uit maakt van Mipso. Met het in het voorjaar van 2020 verschenen Spectacle Of Love haalde Libby Rodenbough uiteindelijk zelfs mijn jaarlijstje, maar ook het in de herfst van dat jaar verschenen titelloze album van Mipso beviel me uitstekend. Het bleek al het vijfde album van de band uit Chapel Hill, North Carolina, maar op het titelloze album klonk Mipso een stuk moderner en eigenzinniger dan op haar eerdere albums en verrijkte het haar Amerikaanse rootsmuziek met flink wat eigentijdse impulsen uit verschillende genres.

Dit voorjaar keerde Libby Rodenbough terug met haar tweede soloalbum en net als in 2020 volgt Mipso vlak na de zomer met een nieuw album. Ook met Between The Blades leverde Libby Rodenbough weer een album af met jaarlijstjespotentie, maar ook Mipso levert met Book Of Fools een uitstekend album af. Op het vorige album van Mipso moest Libby Rodenbough in vocaal opzicht helaas genoegen nemen met een bijrol, maar direct in de openingstrack van Book Of Fools duikt ze op en vanaf dat moment speelde Mipso voor mij een gewonnen wedstrijd.

Net als op haar vorige album maakt Mipso op Book Of Fools Amerikaanse rootsmuziek met een eigenzinnige twist. De band uit North Carolina sleept er flink wat invloeden uit de pop en de (country)rock en hier en daar een vleugje jazz bij, maar zal ook nog altijd liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek aanspreken.

Met name wanneer Libby Rodenbough de zang voor haar rekening neemt verleidt Mipso wat mij betreft meedogenloos, maar ook de zang van Joseph Terrell mag er zijn en wanneer de twee hun stemmen combineren ontstaat er iets bijzonders. In vocaal opzicht zit het allemaal wel goed op het nieuwe album van Mipso, al is het maar omdat het aandeel van de geweldige stem van Libby Rodenbough is gegroeid, maar ook in muzikaal opzicht is Book Of Fools een interessant album.

Op de vorige albums van Mipso speelde de viool van Libby Rodenbough een belangrijke rol, maar op Book Of Fools blijft de viool vaak in de koffer en zijn het met name de gitaren die de aandacht trekken, al klinken ook de keyboards prachtig. Het gitaargeluid op het album is veelkleurig en varieert van uiterst subtiel tot voorzichtig gruizig.

De songs van Mipso liggen lekker en makkelijk in het gehoor, maar toch is het niet zo makkelijk om een etiket te plakken op de muziek van de band. Dat zorgde drie jaar geleden voor een onderscheidend album, maar ik vind Book Of Fools nog wat beter dan het titelloze album van Mipso. Op haar zesde album laat Mipso horen dat het alles heeft dat nodig is om uit te groeien tot een grote band. De degelijke Amerikaanse rootsmuziek uit het verleden is verrijkt met het nodige muzikale experiment, waardoor Book Of Fools een album is dat de fantasie prikkelt. Hierbij komen de geweldige zang en de zeer aansprekende songs op het album.

Ik had voor het tweede soloalbum van Libby Rodenbough al een plekje gereserveerd in mijn jaarlijstje, maar hoe vaker ik naar het nieuwe album van Mipso luister, hoe meer ik onder de indruk raak van dit bijzondere album dat ook nog eens is gevuld met flink wat groeibriljanten die alleen maar mooier kunnen worden. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Mipso -Mipso - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Mipso -Mipso
Mipso voegt op haar zesde album ook wat modernere invloeden toe aan hun tot dusver behoorlijk traditionele Amerikaanse rootsmuziek en dat pakt verrassend fraai uit

De vorige vijf albums van de Amerikaanse band Mipso zijn me ontgaan, maar ik pikte eerder dit jaar wel het werkelijk geweldige soloalbum van bandlid Libby Rodenbough op. De goede vorm van dat album is meegenomen naar het debuut van Mipso, dat invloeden uit de zeer traditionele Amerikaanse rootsmuziek op vakkundige en speelse wijze combineert met modernere invloeden. In muzikaal opzicht klinkt het geweldig, maar ook de zang op het album is geweldig, zeker wanneer Libby Rodenbough haar plekje in de spotlights opeist. Mipso is voor mij een nieuwe band, maar het is er absoluut een om in de gaten te houden.

Tussen de nieuwe releases van deze week kwam ik de naam Mipso tegen. Op een of andere manier zei de naam van de band me wel wat, al kwamen de vorige albums van de band me niet direct bekend voor. Pas toen ik de credits op de cover bekeek wist ik het. Mipso is de band van onder andere Libby Rodenbough, die in het voorjaar met Spectacle Of Love een buitengewoon aangenaam soloalbum afleverde.

Het is een tijdloos singer-songwriter album dat helaas maar heel weinig aandacht heeft gekregen, maar dat ik nog zeker niet heb afgeschreven voor mijn jaarlijstje. Ook de muziek van Mipso bevalt me wel, al moet Libby Rodenbough als het gaat om de vocalen meestal genoegen nemen met de tweede viool op het album van de band. In muzikaal opzicht is haar rol wat belangrijker, want het vioolspel van de Amerikaanse singer-songwriter is vaak sfeerbepalend in het geluid van Mipso.

Libby Rodenbough moet de leadvocalen in de eerste en uiteindelijk ook in de meeste tracks helaas laten aan Joseph Terrell. Dat is aan de ene kant jammer, maar de band beschikt ook in de persoon van deze Joseph Terrell over een uitstekend zanger. Maat als Libby Rodenbough in de vierde track voor het eerst de leadzang voor haar rekening neemt, weet ik direct weer wat ik zo goed vond aan haar soloalbum, want wat heeft ze een geweldige stem.

Het nieuwe album van Mipso heeft geen titel meegekregen, maar het is al het zesde album van de band uit Chapel Hill, North Carolina. Het uitbrengen van een titelloos album betekent meestal dat een band een nieuwe start wil maken en dat gaat zeker op voor Mipso. De band begon een paar jaar geleden als behoorlijk traditionele bluegrass band, maar klinkt op haar nieuwe album een stuk moderner.

Invloeden uit de traditionele Amerikaanse rootsmuziek hebben absoluut hun weg gevonden naar het nieuwe album van Mipso, maar de band is op haar zesde album ook niet vies van een vleugje pop en rock. Zeker in de wat gloedvoller en ook voorzichtig met elektronica ingekleurde songs, raakt Mispo redelijk ver verwijderd van haar voormalige muzikale basis, maar het album bevat ook een aantal wat traditioneler klinkende songs, waarin de liefde voor stokoude Amerikaanse rootsmuziek toch weer nadrukkelijk doorklinkt. Het doet me af en toe wel wat denken aan de muziek van The Lumineers en dat is een band die ik hoog heb zitten.

Het is maar de vraag of Mipso zich met dit moderner klinkende album niet vervreemd van haar op meer traditionele rootsmuziek gerichte fanbase en het is ook maar de vraag of de band met de voorzichtige modernere invloeden een brug kan slaan naar een nieuw publiek, maar hoe vaker ik naar het nieuwe album van Mipso luister hoe meer ik gecharmeerd raak van het album.

Vooral in muzikaal opzicht steekt het allemaal razendknap in elkaar en met name als Libby Rodenbough de leadzang voor haar rekening mag nemen is de verleiding compleet. Voor die verleiding pak ik haar soloalbum er weer eens bij, maar ook dit mooi gemaakte album van Mipso verdient wat mij betreft de aandacht van liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek met een twist. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Mirah - C'mon Miracle (2004) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Mirah - C'mon Miracle (2004)
De Amerikaanse Mirah heeft inmiddels een behoorlijk stapeltje albums op haar naam staan, maar het in 2004 verschenen en helaas wat obscuur gebleven C'mon Miracle steekt er wat mij betreft flink bovenuit

De afgelopen jaren is het helaas stil rond de Amerikaanse muzikante Mirah. Mirah debuteerde in 2000, maar bracht haar beste album uit in 2004. Op C'mon Miracle klonk ze nog net zo eigenzinnig als op haar eerdere albums, maar het niveau van de songs lag een stuk hoger en dat geldt ook voor de zang. C'mon Miracle had Mirah met een beetje geluk de erkenning door een breed publiek op moeten leveren, maar veel verder dan de cultstatus kwam ze helaas nooit. Dat is zonde, want C'mon Miracle is ook twintig jaar later nog altijd een uitstekend album, dat de fantasie op allerlei manieren prikkelt. Het is een wat vergeten album, maar luister er naar en je wordt aangenaam verrast.

Toen de Amerikaanse muzikante Mirah (volledige naam: Mirah Yom Tov Zeitlyn) een kleine vijfentwintig jaar geleden opdook met haar debuutalbum You Think It's Like This But Really It's Like This maakte ze niet de meest toegankelijke muziek. Het door Phil Elverum van The Microphones geproduceerde album was absoluut charmant te noemen en ik hoorde destijds ook zeker de belofte van Mirah, maar het album was wat mij betreft te wisselvallig en rammelde bovendien wat te veel om een onuitwisbare indruk te maken.

Op de albums die volgden zette de muzikante uit Philadelphia, Pennsylvania, die later naar Brooklyn, New York verhuisde, iedere keer stappen, maar de onuitwisbare indruk maakte Mirah wat mij betreft pas op haar vijfde album, het in 2004 verschenen C'mon Miracle. Het is een album waarop Mirah wederom samenwerkte met Phil Elverum, die het album produceerde.

De voorman van The Microphones koos voor een betrekkelijk sobere productie, waardoor de songs van Mirah op C'mon Miracle nog altijd wat lo-fi klinken. De Amerikaanse muzikante kiest op C'mon Miracle echter wel voor wat conventioneler klinkende songs en dat pakt geweldig uit. Ik zeg bewust wat conventioneler klinkende songs, want de muziek van Mirah op C'mon Miracle is nog altijd eigenzinnig te noemen.

De Amerikaanse muzikante kan op het album uit de voeten met kleine folky popsongs, maar schuwt ook het wat gruizigere werk niet. De kwaliteit van de songs is niet het enige dat opvalt bij beluistering van C'mon Miracle, want waar de zang op de eerdere albums wat onvast klonk, laat Mirah op C'mon Miracle horen dat ze een prima zangeres is.

Mirah was in 2004 nog altijd te eigenzinnig om haar plekje in de spotlights op te eisen, maar wat is C'mon Miracle nog altijd een geweldig album. In muzikaal en productioneel opzicht is het een redelijk ingehouden album en ook de zang op het album is niet heel uitbundig, maar er gebeurt echt van alles op het album. C'mon Miracle kreeg twintig jaar geleden labels als indiefolk, indierock en lo-fi opgeplakt, maar met geen van deze labels doe je het album volledig recht.

Mirah sleept er invloeden uit meerdere genres bij en heeft bovendien songs geschreven die steeds weer van kleur verschieten en die zomaar kunnen omslaan van lieflijk naar ruw en andersom. Het was eerlijk gezegd best lang geleden dat ik voor het laatst naar het album had geluisterd, maar de liefde die ik in 2004 voor C'mon Miracle laaide weer onmiddellijk op.

Dat ik sindsdien niet vaak meer naar het album heb geluisterd heeft ook alles te maken met het vervolg van de carrière van Mirah. Ik was er in 2004 van overtuigd dat C'mon Miracle een springplank zou zijn naar een groot publiek, maar de albums die volgden waren weer wat eigenzinniger en werden nogal donker gekleurd door ziekte en de dood in de omgeving van Mirah, door liefdesbreuken en door het politieke klimaat in de VS na de verkiezing van Donald Trump.

De afgelopen jaren is het behoorlijk stil rond Mirah. Haar laatste soloalbum stamt uit 2018 en ook de samenwerking met de eigenzinnige muzikante Thao bleef steken op één album. Ik heb daarom C'mon Miracle er maar weer eens bij gepakt en heb het album weer omarmd als de obscure parel die het twintig jaar geleden was. Ik kan niet meer achterhalen wat ik 2004 opschreef over het album, maar moet het wel haast een collectie ruwe diamanten hebben genoemd. Hoe vaker je ze hoort, hoe feller ze gaan blinken. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Mirah - Changing Light - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Mirah Yom Tov Zeitlyn, beter bekend als Mirah, verrast inmiddels al een jaar of 15 met platen die steeds weer net wat anders klinken. Het zijn platen die op hoofdlijnen schakelen tussen uiterst ingetogen folksongs en meer uitbundige lo-fi indie-pop, maar de muziek van Mirah is eigenlijk te bijzonder en te divers om op hoofdlijnen te worden bekeken c.q. beluisterd.

Het leverde tot dusver al een aardig stapeltje platen op, met het eclectische Advisory Committee uit 2001 en het juist bijzonder ingetogen C’Mon Miracle uit 2004 als voorlopige hoogtepunten, al ben ik persoonlijk zo gecharmeerd van Mirah dat ik al haar platen als bescheiden meesterwerken ervaar.

Al weer vijf jaar geleden verraste Mirah met het opvallend toegankelijke (A)spera, dat uiteindelijk overigens toch te eigenzinnig bleek om in bredere kring mee te scoren en wat mij betreft ook net wat minder goed houdbaar bleek dan de genoemde hoogtepunten uit haar oeuvre. Na (A)spera volgde in 2011 nog de bijzonder geslaagde samenwerking met de al even eigenzinnige vrouwelijke singer-songwriter Thao, maar sindsdien was het helaas stil rond Mirah.

Het deze week verschenen Changing Light maakt duidelijk dat Mirah de afgelopen jaren haar relatie op de klippen zag lopen en mede daarom flink de tijd heeft genomen voor haar nieuwe plaat, die zich uiteraard laat beluisteren als een breakup-plaat. Op voorhand ging ik bij een breakup-plaat van Mirah uit van een uiterst donkere en sobere plaat met intieme folksongs met een laagje gruis, maar dat is Changing Light zeker niet geworden.

Direct in de openingstrack wordt duidelijk dat Mirah de ambities van haar vorige plaat niet is vergeten. Changing Light opent met een heerlijk toegankelijk, zelfs bijna radiovriendelijk popliedje, en zo bevat Changing Light er meer. Is Mirah, net als haar oorspronkelijke soortgenoot Liz Phair definitief gevallen voor de commercie? Nee, gelukkig blijft de muziek van Mirah heerlijk avontuurlijk, waardoor ieder toegankelijk popliedje kan worden gevolgd door een lastiger te doorgronden track of zo’n toegankelijk popliedjes in één keer om kan slaan, zoals een onweersbui in één klap een einde kan maken aan een mooie zomerdag.

Op Changing Light experimenteert Mirah flink met stevig aangezette elektronica of zelfs met beats, maar de nieuwe plaat van de Amerikaanse singer-songwriter biedt gelukkig ook nog steeds ruimte aan intieme folksongs, die met enige fantasie ook op haar oudere platen hadden kunnen staan.

Wanneer de elektronica stevig aanzwelt kan Mirah hier en daar worden beticht van flinke hitgevoeligheid, maar dit is vaak slechts een kwestie van tijd, waarna stekelige gitaren en verrassende wendingen de muziek van Mirah toch weer de indie-hoek in trekken.

Mirah heeft lang en op meerdere plekken gewerkt aan Changing Light en kreeg hierbij hulp van flink wat gastmuzikanten. Dat hoor je. De instrumentatie is bijzonder gevarieerd en laat naast meeslepende elektronica en tegendraadse gitaren ook smaakvol ingezette strijkers en blazers horen.

Ook de songs van Mirah zijn weer van hoog niveau en laten dit keer een roller coaster ride horen langs verdriet, geluk, woede, liefde, respect en haat. In flink wat tracks speelt de liefdesbreuk van Mirah een voorname rol, maar Changing Light bevat in de vorm van LC ook een prachtig eerbetoon aan de oude meester Leonard Cohen; een song die zomaar vertolkt zou kunnen worden door Cohen en The Webb Sisters of Cohen en Mirah.

Helemaal objectief ben ik nooit wanneer het gaat om Mirah, maar Changing Light is als je het mij vraagt een erg goede plaat vol emotie en lef. Net als alle andere platen van deze bijzondere singer-songwriter overigens. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Mirah - Dedication - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Mirah - Dedication
Het is heel lang stil geweest rond de Amerikaanse muzikante Mirah, maar met Dedication voegt de muzikante uit Brooklyn, New York weer een fraai en zeer interessant album toe aan haar zo bijzondere oeuvre

Ik heb al heel wat jaren een zwak voor de muziek van singer-songwriter Mirah, die inmiddels al meer dan 25 jaar haar eigen weg kiest. Ze heeft de tijd genomen voor haar nieuwe album, dat voor het eerst vorm kreeg tijdens de coronapandemie en waarop ze onder andere wordt bijgestaan door Jenn Wasner (Wye Oak) en Meg Duffy (Hand Habits). Dedication is binnen het oeuvre van Mirah een behoorlijk toegankelijk album, maar de Amerikaanse muzikante graaft nog altijd dieper dan de meeste van haar collega’s en schrijft lekker eigenzinnige songs. Neem even de tijd voor het nieuwe album van Mirah en je hebt echt een heel mooi en overtuigend album in handen en het is een album waar de spotlights best even op gericht mogen worden.

De Amerikaanse muzikante Mirah Yom Tov Zeitlyn, beter bekend als Mirah, maakt inmiddels al meer dan 25 jaar muziek. Heel bekend is ze er tot dusver helaas niet mee geworden, maar iedereen die het werk van Mirah kent weet dat de muzikante uit Brooklyn, New York, hele interessante albums maakt.

Van deze albums vind ik C'mon Miracle uit 2004 duidelijk de beste, maar ook de andere albums van de Amerikaanse muzikante zijn zeker de moeite waard. Het zijn albums die meestal etiketten als indiefolk, indierock en lo-fi krijgen opgeplakt, maar ook het label singer-songwriter past wat mij betreft bij de muziek van Mirah.

De laatste jaren was het stil rond Mirah, waardoor het uit 2018 stammende en zeer overtuigende Understanding tot voor kort haar laatste wapenfeit was. Sindsdien kreeg de Amerikaanse muzikante te maken met het overlijden van haar vader, met de coronapandemie die haar stevig raakte in haar bestaan als muzikante en met het moederschap.

De aandacht voor de muziek verdween even naar de achtergrond, maar deze week keert Mirah gelukkig terug met een nieuw album. Dedication is in alle opzichten een typisch Mirah album en het is er een waar ik persoonlijk blij van word. Mirah is altijd een eigenzinnige muzikante geweest en dat is ze nog steeds. Het betekent zeker niet dat haar songs ontoegankelijk zijn, maar het zijn wel songs die een eigen weg zoeken, die wat stekeliger zijn dan gemiddeld in het genre en die zich niet laten vastpinnen op een genre.

Een aantal ingrijpende gebeurtenissen stonden de afgelopen jaren centraal in het leven van Mirah en deze krijgen een plek op Dedication, dat wederom een persoonlijk album is. Het is een album dat, net als de vorige albums van de Amerikaanse muzikante, opvalt door de grote variëteit aan stijlen.

Mirah kan op Dedication uit de voeten met intieme folksongs, maar haar songs kunnen ook ruwer en gruiziger klinken of juist opschuiven richting behoorlijk toegankelijke pop of lastiger te doorgronden jazz. Het nieuwe album van de muzikante uit Brooklyn verwerkt ook dit keer bovendien invloeden uit heden en verleden. In een aantal songs klinkt Mirah als de indie folkies van het moment, maar ze schuwt ook een jaren 80 of 90 vibe niet.

Een intieme popsong als After The Rain met fraaie atmosferische klanken en hele mooie zang zou Mirah zomaar een groot publiek op kunnen leveren als het achter het juiste TikTok filmpje wordt geplakt, maar Dedication bevat ook een aantal net wat minder aanstekelijke songs, die weer minder in de smaak zullen vallen bij het TikTok publiek. Ik ben zelf niet vies van toegankelijke popsongs, maar juist als Mirah wat dieper graaft en net wat meer tegen de haren in strijkt vind ik haar songs zeer aansprekend.

Net als alle vorige albums van Mirah is Dedication een album dat je bij voorkeur een paar keer moet horen voor je een oordeel velt. Bij eerste beluistering valt lang niet alles op zijn plek en ik moet ook zelf altijd even wennen aan de zang van Mirah. Als liefhebber van haar muziek ben ik inmiddels een aantal keer horen verder en Dedication bevalt me uitstekend.

Mirah heeft de tijd genomen voor haar nieuwe album dat hierdoor wat minder lo-fi klinkt dan een aantal van zijn voorgangers en bovendien een voorkeur heeft voor wat meer ingetogen songs. Een groot publiek gaat Mirah ook met Dedication vast niet bereiken, maar de liefhebber van eigenzinnige vrouwelijke muzikanten weet genoeg. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Mirah - Understanding - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Mirah blijft Mirah en verrast wederom met even aantrekkelijke als stekelige songs
Wereldberoemd gaat Mirah waarschijnlijk nooit meer worden, maar voor de liefhebber blijven haar platen van een bijzondere schoonheid. Ook op Understanding gaat Mirah weer haar eigen weg en opereert ze op het snijvlak van lekker in het gehoor liggende popliedjes en popliedjes die het avontuur opzoeken, rammelen en licht tegen de haren in strijken. Understanding bevat een aantal prachtig ingetogen popliedjes, maar het zijn gelukkig ook popliedjes met het eigenzinnige stempel van de muzikante uit Brooklyn, New York. Misschien net wat te stekelig voor waardering in brede kring, maar ik vind ook Understanding weer prachtig.


De Amerikaanse singer-songwriter Mirah (volledige naam: Mirah Yom Tov Zeitlyn) bracht al weer twintig jaar geleden in eigen beheer haar eerste EP uit en sleutelt sindsdien aan een bijzonder oeuvre. Het heeft inmiddels een ruim dozijn platen opgeleverd en het zijn platen die het vooralsnog moeten doen met bescheiden aandacht.

Ik heb Mirah de afgelopen twintig jaar meerdere keren een grote toekomst voorspeld, maar uiteindelijk is de muziek van de tegenwoordig uit Brooklyn, New York, opererende singer-songwriter kennelijk toch te eigenzinnig.

Op haar nieuwe plaat, Understanding, hebben we lang moeten wachten. Het in de lente van 2014 verschenen Changing Light is al weer ruim vier jaar oud en sindsdien verscheen alleen een aardige EP (Sundial) met veel strijkers. Changing Light was een fascinerende plaat, waarop Mirah aan de ene kant het einde van een liefdesrelatie verwerkte en aan de andere kant probeerde om radiovriendelijke popliedjes te maken. Het leverde een prima plaat op vol aantrekkelijke, maar ook stekelige en rammelende popliedjes.

Het is wat we inmiddels van Mirah kunnen verwachten en ook op haar nieuwe plaat stelt de Amerikaanse muzikante ons weer niet teleur. Mirah heeft de tijd genomen voor haar nieuwe plaat, maar ook voor Understanding vertrouwde ze op het proces dat ze aan het begin van haar carrière omarmde. Mirah begon ook dit keer met betrekkelijk ruwe demo’s waarin emotie en avontuur belangrijker waren dan perfectie.

In de studio werden de lo-fi achtige tracks vervolgens verder uitgewerkt met producers Eli Crews (tUnE-yArDs, Son Lux) en Deerhoof’s Greg Saunier, waarbij onder andere een antieke mellotron en een drummachine uit de voormalige Sovjet Unie werden ingezet en meerdere lagen aan de ruwe demo’s van Mirah werden toegevoegd. Het heeft er voor gezorgd dat ook Understanding weer een plaat is met lekker in het gehoor liggende popliedjes met een ruwe, vervormde en rammelende onderlaag.

Understanding kreeg vorm in een voor Mirah heftige periode. Ze kreeg te maken met ziekte en dood in haar omgeving en dan was er ook nog eens de idiote uitkomst van de presidentsverkiezingen in 2016. Het voegt een donkere onderlaag toe aan de plaat, die de muziek van Mirah nog wat bijzonderder maakt.

Het zal voor een ieder die de muziek van Mirah niet kent even wennen zijn, maar ik was direct weer overtuigd van de kwaliteiten van deze unieke muzikante. Understanding bevat een aantal wonderschone folksongs, maar het zijn ook folksongs vol bijzondere en soms wat tegendraadse accenten. Mirah zet je ook dit keer makkelijk op het verkeerde been met een plaat vol verrassende wendingen, maar haar intieme en eigenzinnige popliedjes zijn ook dit keer van een bijzonder hoog niveau en groeien door alle bijzondere wendingen ook nog wel een tijdje door.

We hebben zoals gezegd lang moeten wachten op een nieuwe plaat van Mirah, maar Understanding valt geen moment tegen. Het is een plaat die een groter publiek verdient, maar als het niet anders kan moeten we de unieke muziek van Mirah maar in kleine kring blijven koesteren. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Miranda Lambert - Palomino - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Miranda Lambert - Palomino
Miranda Lambert wordt in de Verenigde Staten gerekend tot de smaakmakers binnen de Amerikaanse rootsmuziek en het deze week verschenen Palomino laat goed horen waarom dat zo is

Miranda Lambert debuteerde 17 jaar geleden met een countryalbum met lekker veel rock, maar schoof op de albums die volgden langzaam maar zeker iets op richting countrypop, overigens zonder zich te conformeren aan de Nashville variant van de countrypop. Op haar nieuwe album schuift Miranda Lambert juist weer wat op richting Amerikaanse rootsmuziek. Palomino is niet helemaal vrij van invloeden uit de countrypop, maar hier en daar rockt de muziek van de Amerikaanse muzikante weer wat steviger, terwijl een smaakvol rootsgeluid het in de meeste songs heeft gewonnen van de toegankelijke countrypop. Palomino onderstreept nog maar eens hoe goed Miranda Lambert is. Iets dat ze in de VS overigens al lang weten.

De Amerikaanse muzikante Miranda Lambert debuteerde in 2005 met het album Kerosine. Het is een album dat vrijwel naadloos aansloot op het een jaar eerder verschenen Here For The Party van Gretchen Wilson. Net als Gretchen Wilson vond ook Miranda Lambert haar inspiratie zowel in de traditionele countrymuziek als in de modernere countrypop en koos ze voor wat rauwere muziek en teksten, waardoor ze uiteindelijk toch flink anders klonk dan de wat brave countrypop zangeressen uit Nashville.

Van Gretchen Wilson hebben we na een paar prima albums helaas niet veel bijzonders meer vernomen, maar Miranda Lambert levert deze week haar achtste soloalbum af. Feitelijk zelfs haar negende, als we het in eigen beheer uitgebrachte en niet opgemerkte titelloze album uit 2001 mee tellen. De Amerikaanse muzikante is na haar eerste albums wel wat opgeschoven van de rock naar de pop, maar de albums van Miranda Lambert ademen tot dusver kwaliteit en zijn ook voor liefhebbers van de wat meer traditionele en pure Amerikaanse rootsmuziek interessant.

Het geldt ook weer voor het deze week verschenen Palomino, dat zeker niet zo rockt als de eerste albums van Miranda Lambert, maar waarop de gitaren absoluut een voorname rol spelen en het snarenwerk bovendien van hoog niveau is. Palomino is een conceptalbum over het leven ‘on the road’, dat werd opgenomen in een periode waarin het op het podium staan tot stilstand kwam. Palomino bevat maar liefst zestien songs en is goed voor ruim 50 minuten muziek.

Net als op haar vorige albums kiest Miranda Lambert voor een mix van uptempo songs en meer ingetogen tracks, maar waar ze het afgelopen decennium wat opschoof richting countrypop, is Palomino juist weer wat opgeschoven richting Amerikaanse rootsmuziek. Het is hiermee een logisch vervolg op het rootsalbum The Marfa Tapes, dat Miranda Lambert vorig jaar maakte met collega muzikanten Jack Ingram en Jon Randall.

Miranda Lambert wordt, na een aantal albums met meer pop, door rootspuristen met enige argwaan bekeken, zeker nu ze in Las Vegas is neergestreken voor een lange theatertour, maar ook rootspuristen vinden veel van hun gading op het uitstekende Palomino. Zeker de wat meer rock georiënteerde songs herinneren aan de jongere dagen van de Amerikaanse muzikante, maar ook de meer ingetogen songs met hier en daar een vleugje pop zijn toch vooral ondergedompeld in de Amerikaanse rootsmuziek.

Palomino is prachtig geproduceerd door Jon Randall en Luke Dick, die het album hebben voorzien van een warmbloedig rootsgeluid, Het is een geluid waarin de stem van Miranda Lambert uitstekend gedijt. De stem van de Amerikaanse muzikante is geknipt voor de country en kan zowel in meer ingetogen als in de wat stevigere tracks uit de voeten en maakt ook van Mick Jagger’s Wandering Spirit wat moois.

Ik sla Palomino weer net wat hoger aan dan het in 2019 verschenen Wildcard, waarmee het album zich schaart onder de topalbums van de Amerikaanse muzikante. Miranda Lambert behoort in de Verenigde Staten tot de allergrootsten binnen de countrymuziek, maar is in Nederland nog altijd redelijk onbekend en onbemind. Hoogste tijd dat dit gaat veranderen, bijvoorbeeld met het uitstekende Palomini. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Miranda Lambert - Platinum - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Binnen de Amerikaanse ‘contemporary country’ scene is Miranda Lambert inmiddels al enkele jaren een hele grote naam, maar in Nederland moeten we helaas nog altijd niet heel veel of zelfs helemaal niets hebben van de muziek van de singer-songwriter uit Lindale, Texas.

Dat is jammer, want de vier platen die Miranda Lambert tot dusver afleverde waren van bijzonder hoge kwaliteit, met het uit 2007 stammende Crazy Ex-Girlfriend als uitschieter richting de jaarlijstjes.

Het feit dat Miranda Lambert in de Verenigde Staten in het hokje ‘contemporary country’ wordt geduwd helpt haar in Nederland waarschijnlijk niet. Dat ze in dit genre ook nog eens bijzonder succesvol is helpt nog minder, terwijl het feit dat ze in de Verenigde Staten dankzij haar huwelijk met country ster Blake Shelton een graag geziene gast in de boulevardpers is waarschijnlijk de genadeklap geeft.

Ik pikte Miranda Lambert al op met haar eerste plaat Kerosene uit 2005 en stap daarom graag over alle bezwaren heen. In de praktijk past het etiket dat de muziek van Miranda Lambert in de Verenigde Staten krijgt opgeplakt immers maar ten dele en de Amerikaanse boulevardpers volg ik niet.

Miranda Lambert maakt misschien mooi verzorgde country pop, maar het is mooi verzorgde country pop met een rauw randje en het is bovendien mooi verzorgde country pop die niet bang is voor meerdere uitstapjes binnen de Amerikaanse rootsmuziek, waardoor Miranda Lambert in het verleden ook aan de haal ging met blues, honky tonk, bluegrass, rock en folk. De muziek van Miranda Lambert hoort hierdoor, net als die van Gretchen Wilson en in mindere mate Taylor Swift, tot de grensgevallen binnen de ‘contemporary country’ en is net zo goed te omschrijven als radiovriendelijk alt-country, zoals die ook door onder andere de zussen Allison Moorer en Shelby Lynne en misschien zelfs The Dixie Chicks wordt gemaakt.

Platinum is de vijfde plaat van Miranda Lambert in negen jaar tijd en het is net als zijn voorgangers een uitstekende plaat. Miranda Lambert is in de Verenigde Staten zoals gezegd een grote ster en dat hoor je terug op Platinum.

De rauwe randjes die op haar eerste platen nog dominant aanwezig waren zijn inmiddels voor een belangrijk deel weg gepolijst, maar dat betekent gelukkig niet dat Miranda Lambert inmiddels aalgladde Nashville country maakt. Ook op Platinum verwerkt Miranda Lambert weer uiteenlopende invloeden in haar muziek en zoekt ze de samenwerking met muzikanten uit alle uithoeken van de Amerikaanse rootsmuziek, onder wie de vorig jaar wel in Nederland omarmde Ashley Monroe en Brandy Clark.

Miranda Lambert kan door haar status vertrouwen op de beste songwriters, de betere muzikanten en topproducers en dat hoor je. Platinum klinkt geweldig, bevat songs die onmiddellijk blijven hangen en laat een veelkleurig maar altijd prachtig klinkend instrumentarium horen. Platinum zou hierdoor kunnen klinken zoals zoveel platen in dit in de Verenigde Staten zo populaire genre, maar Miranda Lambert blijft een geval apart. Dat is ze door haar geweldige stem, die nog meer imponeert dan op haar vorige platen. En dat is ze door haar achtergrond. Miranda Lambert komt uit Texas en is geen katje om zonder handschoenen aan te pakken.

Het team rond Lambert heeft weliswaar zijn uiterste best gedaan om een commerciële countryplaat af te leveren, maar dat is dankzij de eigenzinnigheid en het talent van Miranda Lambert maar ten dele gelukt. Heel af en toe is het me allemaal net wat te vlak en gelikt, maar het grootste deel van de 16 (!) tracks op deze plaat is geweldig. Platinum gaat ongetwijfeld in grote aantallen over de toonbank in de VS, maar heeft ook de Nederlandse liefhebber van net wat alternatievere countrymuziek wel degelijk flink wat te bieden. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Miranda Lambert - The Weight Of These Wings - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Miranda Lambert hoort in de Verenigde Staten inmiddels al enkele jaren tot de groten binnen de country scene, maar in Nederland wordt haar muziek helaas slechts in zeer kleine kring op de juiste waarde geschat.

Ik reken mezelf zeker tot deze kleine kring, want Kerosene (2005), Crazy Ex-Girlfriend (2007), Revolution (2009) Four The Record (2011) en Platinum (2014) vond ik alle vijf prima platen, waarvan zeker de eerste drie behoren tot het beste uit de alt-country van het afgelopen decennium.

Miranda Lambert is de laatste jaren wel wat opgeschoven van de net wat rauwere alt-country (op haar eerste platen was het de muzikale evenknie van onder andere Gretchen Wilson) naar de wat gepolijstere Nashville country, maar ook de laatste twee platen bleven absoluut aan de goede kant van de streep.

Sinds haar huwelijk met countryzanger Blake Shelton is Miranda Lambert een graag geziene gast in de uitingen van de Amerikaanse roddelpers, die vast gesmuld heeft van de recente scheiding van de twee. The Weight Of These Wings volgt op deze scheiding en is in een aantal opzichten een breakup plaat, al lijkt het liefdesverdriet bij Miranda Lambert vooral te hebben gezorgd voor een enorme productiviteit. The Weight Of These Wings is immers een dubbelalbum en bevat ruim anderhalf uur muziek.

Het is muziek van het niveau dat we van Miranda Lambert gewend zijn, waardoor ze inmiddels zes uitstekende platen op haar naam heeft staan. De in Texas geboren singer-songwriter opereert tegenwoordig vanuit Tennessee, maar is absoluut geen 13 in een dozijn Nashville countryzangeres. Integendeel zelfs, The Weight Of These Wings zal ook zeker door liefhebbers van alternatievere country worden gewaardeerd.

The Weight Of These Wings wijkt ook in productioneel opzicht flink af van de gemiddelde plaat die in Nashville wordt gemaakt. Na eerste beluistering van de plaat was ik er van overtuigd dat Daniel Lanois had getekend voor de productie, maar het blijken wel degelijk Nashville producers die achter de knoppen zaten voor The Weight Of These Wings.

De Daniel Lanois achtige productie (The Weight Of These Wings wordt niet voor niets vergeleken met Wrecking Ball van Emmylou Harris) zorgt voor een wat broeierige sfeer waarin zowel ruimte is voor songs vol donkere wolken als voor songs met de nodige zonnestralen.

Miranda Lambert toont zich op haar nieuwe plaat bijzonder veelzijdig en laat bovendien horen dat ze vrijwel alles aan kan. Je bent bij de Amerikaanse singer-songwriter aan het juiste adres voor een country tearjerker, maar ook in de wat avontuurlijker klinkende songs op de plaat blijft Miranda Lambert, mede door haar geweldige stem, heel makkelijk overeind.

The Weight Of These Wings komt inmiddels voor de zoveelste keer voorbij en de plaat is me inmiddels al dierbaarder dan zijn twee directe voorgangers. Voor het passeren van het onaantastbaar geachte Crazy Ex-Girlfriend moet de plaat nog wel even doorgroeien, maar uitsluiten doe ik het zeker niet, want de broeierige songs op The Weight Of These Wings groeien vooralsnog makkelijk door. Mijn liefde voor de muziek van Miranda Lambert houdt inmiddels elf jaar aan en wederom heeft ze me zeker niet teleurgesteld. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Miranda Lambert - Wildcard - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Miranda Lambert - Wildcard
Na haar melancholische vorige album komt Miranda Lambert nu op de proppen met een zonniger album vol uitstekende songs met een vleugje pop

Ik heb Miranda Lambert al een aantal albums hoog zitten en was zeer onder de indruk van het drie jaar geleden verschenen breakup album The Weight Of These Wings. Wildcard is een stuk opgewekter, maar ook wat minder consistent. Het album schiet meerdere kanten op en laat goed horen in welke hoeken van de rootsmuziek Miranda Lambert uit de voeten kan. Dat varieert van pure roots tot pop met een randje roots. Het maakt misschien minder snel indruk dan het zo ontroerende vorige album, maar iedere keer als je er naar luister valt er meer op zijn plek.

Bij eerste beluistering van Wildcard van Miranda Lambert was het toch wel even schrikken. Het nieuwe album van de Amerikaanse countryzangeres opent wel erg aanstekelijk en lijkt de country volledig te hebben verruild voor de pop. Na enige gewenning valt dat wel mee en wanneer je verder luistert wordt gelukkig snel duidelijk dat angst voor pure pop onterecht is.

Invloeden uit de pop hebben absoluut aan terrein gewonnen op het nieuwe album van Miranda Lambert, die in de Verenigde Staten een ster is, maar ze is haar roots toch een stuk trouwer gebleven dan bijvoorbeeld Taylor Swift, die de country in één keer bij het grofvuil zette een paar jaar geleden.

Dat Miranda Lambert wat opschuift richting countrypop is overigens geen verrassing. De in Texas geboren singer-songwriter dook ooit, samen met de inmiddels wat uit beeld geraakte Gretchen Wilson, op als countryzangeres met een rauw randje. Dat rauwe randje is ze langzaam maar zeker wat kwijtgeraakt, maar ik vond de zes albums die tot dusver van Miranda Lambert verschenen zeer de moeite waard.

Het deze week verschenen Wildcard heeft me minder makkelijk overtuigd dan zijn voorgangers, maar hoe vaker ik naar het album luister, hoe meer moois ik hoor. Wildcard bevat maar liefst 14 songs en heeft hier bijna 50 minuten voor nodig. Allmusic.com vergelijkt het album met een jukebox waarin 14 prima songs zijn gestopt. Ik kan me hier wel in vinden.

Het vorige album van Miranda Lambert, het in 2016 verschenen The Weight Of These Wings, was vergeleken met Wildcard een zeer consistent album. In de 24 songs op het ruim anderhalf uur durende album verwerkte Miranda Lambert haar scheiding van countryster Blake Shelton en overheerste de melancholie. Op The Weight Of These Wings schoof Miranda Lambert wat dichter tegen de traditionele Amerikaanse rootsmuziek aan en dat beviel me wel.

Miranda Lambert heeft inmiddels een nieuwe liefde gevonden en vond bovendien haar thuis op het platteland van Tennessee, niet ver van Nashville. Op Wildcard is er daarom ruimte voor zonnestralen en direct ook voor wat meer invloeden uit de pop. Laat je echter niet op het verkeerde been zetten door de incidentele flirt met radiovriendelijke pop. Wildcard is over het algemeen genomen absoluut een rootsalbum en het is een rootsalbum dat alle kanten van Miranda Lambert laat zien.

Van aanstekelijke countrypop tot de rootsmuziek uit het diepe zuiden van de Verenigde Staten. Van popsongs vol zonnestralen tot songs waarin de donkere wolken het toch weer even winnen en Miranda Lambert ouderwets van leer trekt. Van uptempo songs die je doen opveren tot meer ingetogen songs die aanzetten tot wegdromen of juist bezinning. Iedere song klinkt weer net wat anders, wat de jukebox analogie van Allmusic.com bruikbaar maakt, maar het zijn wel allemaal singles van Miranda Lambert die in het apparaat zijn gestopt en het zijn stuk voor stuk prima singles.

The Weight Of These Wings was drie jaar geleden een album dat je het verdriet van Miranda Lambert in sleurde. Dit keer maakt de Amerikaanse singer-songwriter er een feestje van en het is een feestje waarop je je steeds meer thuis voelt. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Miranda Lee Richards - Existential Beast - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Miranda Lee Richards ken ik vooral van haar tweede album Light Of X uit 1999, dat ik in de begindagen van deze BLOG recenseerde.

De singer-songwriter uit San Francisco maakte destijds psychedelisch aandoende muziek, die meer dan eens deed denken aan de muziek van Mazzy Star en dat is een band die ik hoog heb zitten.

Ook op Existential Beast laat Miranda Lee Richards zich weer nadrukkelijk beïnvloeden door de psychedelische muziek uit de jaren 60, maar associaties met de muziek van Mazzy Star had ik bij beluistering van de vierde plaat van de Californische singer-songwriter veel minder vaak.

Op haar vierde plaat combineert Miranda Lee Richards haar voorkeur voor psychedelische klanken vooral met invloeden uit de folk en de country. Ze keert ook dit keer in muzikaal opzicht ver terug in de tijd, maar blijft in geografisch opzicht vooral in haar thuisstaat hangen.

Veel songs op Existential Beast laten zich beïnvloeden door de muziek die in de late jaren 60 en vroege jaren 70 in de heuvels rond Los Angeles werd gemaakt, maar ook de door psychedelica gedomineerde muziek van voormalig stadgenoten Jefferson Airplane heeft invloed gehad op de songs van Miranda Lee Richards.

Door de vele citaten uit de 60s psychedelica is Existential Beast een lekker zweverige plaat. De breed uitwaaiende klanken vol benevelende gitaarloopjes doen het uitstekend bij de mooie heldere stem van Miranda Lee Richards, die met pastorale klanken terugkeert naar de glorietijd van de Laurel Canyon, maar ook een zwoeler en moderner geluid kan laten horen.

Wanneer Existential Beast iets moderner klinkt hoor ik naast invloeden uit de jaren 60 en 70 ook zeker invloeden uit de 90s dreampop. Wanneer invloeden uit de dreampop hoorbaar zijn, duikt heel af en toe de associatie met Mazzy Star op, maar zeker niet zo duidelijk en nadrukkelijk als in het verleden.

De hierboven genoemde invloeden uit de country spelen minder vaak een rol, maar als ze er zijn moet het vergelijkingsmateriaal wederom in het Californië van de jaren 60 en 70 worden gevonden.

Existential Beast van Miranda Lee Richards is een plaat die uitnodigt tot het noemen van namen uit een ver verleden, maar de vierde plaat van de singer-songwriter uit San Francisco is veel meer dan een serie kliekjes uit vervlogen tijden. Miranda Lee Richards komt op Existential Beast ook met een serie geweldige songs op de proppen.

Het zijn songs die lekker in het gehoor liggen, maar het zijn ook songs die knap in elkaar steken en je maar aangenaam blijven verrassen. Het zijn songs waarbij het, zeker wanneer de lome psychedelische klanken overheersen, heerlijk wegdromen is, maar Existential Beast is ook een plaat die nadrukkelijk de aandacht opeist.

Dan pas hoor je hoe mooi de instrumentatie op de plaat is en hoe mooi Miranda Lee Richards zingt. Existential Beast ontleent een groot deel van zijn kracht aan deze vocalen, maar ook het gitaarwerk op de plaat is van een hoog niveau en hiernaast zijn er nog flink wat andere wonderschone, maar ook zeer functionele accenten.

De vierde plaat van Miranda Lee Richard heeft tot dusver niet al teveel aandacht gekregen, maar hoe vaker ik hem hoor, hoe meer ik er van overtuigd raak dat Miranda Lee Richards een plaat heeft gemaakt die veel meer verdient dan een bestaan in de marge. Die overtuiging is alleen maar gegroeid nu ik weet dat Existential Beast voor een belangrijk deel een aanklacht is tegen de daden van de man die momenteel in het Witte Huis zetelt. Het is een extra reden om deze prachtplaat er eens bij te pakken. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Mirel Wagner - When The Cellar Children See The Light Of Day - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Mirel Wagner werd geboren in Ethiopië, maar groeide op in Finland. Twee jaar geleden bracht ze haar debuut uit, wat lovende recensies en een platencontract bij het roemruchte Sub Pop label opleverde.

Haar tweede plaat, When The Cellar Children See The Light Of Day, zal hierdoor wat meer aandacht krijgen dan het debuut en dit is volkomen terecht. When The Cellar Children See The Light Of Day is immers een bijzonder imponerende plaat, die met minimale middelen een maximaal effect weet te sorteren.

Op basis van de Afrikaanse afkomst van Mirel Wagner en het feit dat ze op haar tweede plaat werkt met de Finse producer Sasu Ripatti (die tot dusver vooral elektronische muziek heeft geproduceerd) had ik een totaal andere plaat verwacht dan When The Cellar Children See The Light Of Day is. Mirel Wagner maakt immers uiterst ingetogen muziek die voor 99% bestaat uit spaarzame gitaarklanken en haar stem. Het gitaarspel is over het algemeen akoestisch en beperkt zich tot een handvol akkoorden. Dit sobere gitaarspel wordt gecombineerd met de bijzondere vocalen van Mirel Wagner die haar teksten meer voordraagt dan zingt.

Deze teksten verdienen overigens ook de nodige aandacht, want ze zijn vrijwel zonder uitzondering gitzwart, maar ook poëtisch. Op basis van de voordracht van Mirel Wagner en het niveau van haar teksten dringt de vergelijking met groten als Patti Smith en Leonard Cohen zich op, maar de donkere klanken van de in Finland opgegroeide Ethiopische zangeres roepen ook associaties op met de muziek van Nick Cave en de minstens even donkere klanken van Chelsea Wolfe (op met name haar akoestische cd).

Incidenteel wordt de muziek van Mirel Wagner net wat meer ingekleurd met cello en piano, maar het blijft altijd bijzonder sober. Het is knap als je als singer-songwriter met zulke bescheiden middelen de aandacht weet vast te houden, maar Mirel Wagner doet nog veel meer dan dat. Als je ervoor in de stemming bent en met aandacht naar When The Cellar Children See The Light Of Day kunt luisteren is het een plaat die je genadeloos bij de strot grijpt.

Mirel Wagner gebruikt maar een paar gitaarakkoorden, maar het is genoeg om haar sobere songs mooi in te kleuren. Haar indringende voordracht, haar mooie donkere stem, de aardedonkere teksten en de wat desolate sfeer op de plaat doen de rest.

Ik moet eerlijk toegeven dat ik het bij eerste beluistering wel erg sober en donker vond, maar als Mirel Wagner je eenmaal te pakken heeft met haar bezwerende muziek laat ze niet meer los. Inmiddels hou ik zielsveel van de eenvoudige maar o zo trefzekere songs op When The Cellar Children See The Light Of Day en hoor ik, hoewel er niet zo gek veel te horen valt, toch steeds weer wat nieuws in de bijzondere songs van Mirel Wagner.

When The Cellar Children See The Light Of Day is geen plaat die je ergens op de achtergrond moet horen, het is evenmin een plaat die je moet beluisteren wanneer je een roze bril op hebt. Zet de plaat op wanneer de zon onder is en het huis stil en When The Cellar Children See The Light Of Day komt keihard aan. Als een mokerslag durf ik wel te zeggen.

Het debuut van Mirel Wagner is me twee jaar geleden ontgaan, maar deze tweede plaat koester ik inmiddels als één van de bijzonderste platen van het moment. Wat een indrukwekkende plaat. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Miriam Moczko - HEIMAT - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Miriam Moczko - HEIMAT
Miriam Moczko levert met HEIMAT een album af dat niet alleen opvalt door een hele bijzondere instrumentatie en een mooie en expressieve stem, maar ook door songs met diepgang en persoonlijke verhalen

De Nederlandse muzikante Miriam Moczko is geen onbekende in de Nederlandse muziekscene, maar tot een soloalbum kwam het tot dusver nog niet. Dat soloalbum is deze week verschenen en het is een zeer indrukwekkend album geworden. HEIMAT is voorzien van een subtiel, maar zeer smaakvol en ook eigenzinnig geluid met invloeden uit zowel de klassieke muziek als de pop. Het is fraai geproduceerd door LAVALU die onlangs ook al verraste met een prachtig album. HEIMAT van Miriam Moczko laat niet alleen een mooi en bijzonder geluid horen, maar ook een uitstekende zangeres, die indringende persoonlijke verhalen vertelt in songs vol diepgang en avontuur. HEIMAT is een droomdebuut.

Twee weken geleden verscheen het prachtige Earthbound van de Nederlandse muzikante LAVALU. Het alter ego van Marielle Woltring duikt deze week opnieuw op, maar nu als producer van het debuutalbum van de eveneens Nederlandse muzikante Miriam Moczko, die in het verleden met LAVALU op het podium stond.

Miriam Moczko is, net als Marielle Woltring, een klassiek geschoold muzikante, die de afgelopen jaren van alles deed binnen de muziek en hierbij niet wilde kiezen tussen pop en klassiek. Voor haar eerste soloalbum nam ze bewust de tijd en dat hoor je op Heimat, dat een bijzonder indrukwekkend album is geworden.

Net als LAVALU maakt Miriam Moczko muziek die zowel invloeden uit de klassieke muziek als uit de popmuziek bevat. De muzikante uit Arnhem is een klassiek geschoold violiste en haar altviool heeft dan ook een belangrijke rol gekregen op haar debuutalbum. Die altviool bespeelt Miriam Moczko op bijzondere wijze, want ze gebruikt het door haar geliefde instrument niet alleen als strijkinstrument, maar tokkelt er ook op, wat HEIMAT voorziet van een heel bijzonder geluid.

Het is een geluid dat is aangevuld met subtiele klanken van uiteenlopende andere instrumenten, waaronder zeer fraaie blazers. De Nederlandse muzikante heeft op HEIMAT een aantal zeer talentvolle muzikanten om zich heen verzameld en het zijn voor een deel dezelfde muzikanten als op het fraaie Earthbound van producer LAVALU.

De instrumentatie doet voor een belangrijk deel klassiek aan, maar HEIMAT is ook onmiskenbaar een album dat het predicaat (folk)pop verdient, al is het maar vanwege de songs met een duidelijke kop en staart. Het geluid is bovendien niet heel zwaar, waardoor het zich goed leent voor genres buiten de klassieke muziek.

HEIMAT is een zeer persoonlijk album, waarop Miriam Moczko haar eigen geschiedenis en die van haar voorouders uitpluist. De familie van de Nederlandse muzikante komt oorspronkelijk uit Opper-Silezië in het huidige Polen en dat is een regio die zwaar werd getroffen door de Tweede wereldoorlog, waarbij de voorouders van Miriam Moczko niet werden ontzien en een het gezin waarin ze opgroeide het ‘thuis’ uit het oog verloor.

Dat ‘thuis’ blijft door de mensen om je heen in je zitten, maar je kunt er ook van vervreemden, bijvoorbeeld omdat normen en waarden van het oorspronkelijke ‘thuis’ conflicteren met de eigen normen en waarden. Het is een zwaar en emotioneel onderwerp, dat zeer actueel is door alle huidige ellende in de wereld, maar in muzikaal opzicht is HEIMAT zeker geen zwaar album.

De akoestische instrumentatie op het album is behoorlijk sober, maar Miriam Moczko is er ook in geslaagd om met bescheiden middelen een uniek eigen geluid te creëren. HEIMAT van Miriam Moczko is een van de mooist ingekleurde albums van het moment, maar de Nederlandse muzikante is ook nog eens voorzien van een hele mooie stem en bovendien een hele expressieve stem. Miriam Moczko zingt redelijk ingetogen, maar ze legt veel gevoel en expressie in haar stem, waardoor haar persoonlijke songs nog wat extra aan zeggingskracht winnen.

Het is allemaal prachtig geproduceerd door LAVALU, die net als op haar eigen album heeft gekozen voor een helder geluid waarin iedere noot fraai aan de oppervlakte komt. Ik was eigenlijk direct verkocht, maar HEIMAT is ook een album dat je langzaam moet ontdekken, waarbij je ontzettend veel moois gaat tegenkomen. Zeer indrukwekkend debuut van deze Nederlandse muzikante. Erwin Zijleman

Volledige recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Mirja Klippel - Slow Coming Alive - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Terwijl de lente langzaam maar zeker zijn intrede doet in Nederland, verrast de Finse muzikante Mirja Klippel met een prachtig ingekleurd album dat de winter nog even omarmt

Slow Coming Alive is mijn eerste kennismaking met de muziek van de Finse muzikante Mirja Klippel en het is een kennismaking die me uitstekend is bevallen. Het is een album dat opvalt door bijzonder mooie vocalen, door een bijzondere sfeer, door eigenzinnige teksten en songs en zeker ook door een hele mooie instrumentatie, die de muziek van Mirja Klippel voorziet van een geheel eigen geluid. Het is een geluid dat zich steeds weer weet te onderscheiden van alles dat er al is en het is een geluid dat beelden van wonderschone winterlandschappen op het netvlies tovert. Het is ook nog eens een geluid dat zich niet makkelijk in een hokje laat duwen en alleen maar mooier wordt. Prachtig album.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Missy Higgins - The Second Act - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Missy Higgins - The Second Act
De Australische singer-songwriter Missy Higgins debuteerde twintig jaar geleden prachtig en bleef vervolgens prima albums maken, maar zet een volgende stap met het intieme en werkelijk prachtige The Second Act

Het is een tijdje stil geweest rond de Australische singer-songwriter Missy Higgins, maar met The Second Act keert de in eigen land zeer populaire muzikante terug met een nieuw album. Het is een persoonlijk album geworden met flink wat emotionele lading. Die lading wordt versterkt door de geweldige zang op het album. Missy Higgins is een uitstekende zangeres, maar zingt op haar nieuwe album ook nog eens met veel gevoel en doorleving. Het wordt allemaal nog net wat mooier door de relatief sobere maar ook bijzonder mooie inkleuring van het album. Missy Higgins maakte de afgelopen twintig jaar een aantal uitstekende albums, maar laat op The Second Act horen dat het nog beter kan.

Bij de naam Missy Higgins moest ik echt heel diep graven in het geheugen. Ik kwam uiteindelijk tot de conclusie dat ik alleen haar in 2004 verschenen debuutalbum The Sound Of White goed ken. Ik heb het album er weer eens bij gepakt en werd direct weer aangenaam verrast door de tijdloze songs, de warme klanken, de persoonlijke teksten en vooral door de prachtige stem van de Australische muzikante.

Dat ik na 2004 niets meer heb vernomen van Missy Higgins ligt alleen aan mij, want ze maakte tussen 2007 en 2018 nog vier albums. On A Clear Night (2007), The Ol' Razzle Dazzle (2012), Oz (2014) en Solastalgia (2018) zijn stuk voor stuk albums die niet onder doen voor het debuutalbum van Missy Higgins en dan ook terecht positief werden ontvangen. Het zijn tijdloos klinkende singer-songwriter albums, die misschien niet heel spannend zijn, maar waar in kwalitatief opzicht echt niets op valt aan te merken.

Waarom ik de vorige vier albums van de Australische muzikante heb gemist of genegeerd weet ik echt niet, maar toen deze week haar naam opdook in de lijst met nieuwe albums had ik kennelijk wel weer herinneringen aan The Sound Of White. The Second Act is verschenen na een stilte van zes jaar en laat horen dat Missy Higgins nog altijd garant staat voor kwaliteit.

De Australische muzikante noemt The Second Act, dat precies twintig jaar na haar debuutalbum is verschenen, een soort vervolg op dit debuutalbum. Net als op The Sound Of White stelt de Australische singer-songwriter zichzelf op The Second Act een aantal elementaire persoonlijke vragen, wat zorgt voor een intiem album, wat nog eens wordt versterkt door een breakup die er in heeft gehakt.

De intimiteit wordt versterkt door de instrumentatie op het nieuwe album van Missy Higgins. The Second Act is voorzien van mooi verzorgde en zeer sfeervolle klanken. In een aantal songs beperkt Missy Higgins zich tot de akoestische gitaar of vooral de piano, terwijl een aantal andere songs, onder andere door het toevoegen van strijkers, net wat voller klinken, maar over het geheel genomen is The Second Act voorzien van een instrumentatie zonder opsmuk.

Het is een geluid dat herinnert aan singer-songwriter albums uit een inmiddels ver verleden, maar het is ook een geluid dat in het heden nog uitstekend werkt. Ik heb de laatste tijd nogal wat albums beluisterd waarop voor de productie alles uit de kast is getrokken, inclusief de elektronische trukendoos, en vind het warme en sfeervolle geluid op The Second Act echt een verademing.

Door het betrekkelijk sobere geluid komt alles aan op de zang van Missy Higgins. De Australische muzikante maakte op haar debuutalbum al indruk met haar stem, maar die heeft in de twintig jaren die sindsdien zijn verstreken alleen maar aan kracht en diepgang gewonnen. Mede door de persoonlijke thema’s zingt de Australische muzikante met veel gevoel en doorleving, waardoor de zang op The Second Act stevig binnenkomt.

De stem van Missy Higgins is mooi en warm, maar door de persoonlijke teksten en de spaarzame instrumentatie heeft het album ook iets rauws, wat extra bijdraagt aan de impact van het album. Missy Higgins is in Australië een grote ster, die met speels gemak forse zalen vult. The Second Act is in eigen land heel positief ontvangen, maar met dit uitstekende album moet Missy Higgins ook hier stevig aan de weg kunnen timmeren. Er verschijnen nogal wat singer-songwriter albums op het moment, maar dit is een hele bijzondere. Erwin Zijleman

Grappig hoe verschillend de reacties zijn op deze plaat. Saai en geen eigen geluid lees ik, maar ik vind deze plaat zelf juist spannend en voorzien van een eigen geluid. Het doet me af en toe wel wat aan Mazzy Star denken, al zijn de vocalen totaal anders. Mooie plaat.

Lees mijn volledige recensie op:
De krenten uit de pop: Mister And Mississippi - Mister And Mississippi - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Erwin

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Mister And Mississippi - We Only Part To Meet Again - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Ik was twee jaar geleden diep onder de indruk, nee stuk, van het debuut van de Nederlandse band Mister And Mississippi. Het titelloze debuut van de band uit Utrecht heb ik zo vaak gedraaid en ik heb er zo intens van genoten dat de tweede plaat eigenlijk alleen maar tegen kon vallen.

Toen ik We Only Part To Meet Again voor het eerst hoorde viel de plaat me inderdaad tegen, maar ik wist ook dat ik de plaat nog geen eerlijke kans had gegeven.

De afgelopen weken heb ik We Only Part To Meet Again beluisterd zonder direct een link te leggen met het zo fraaie debuut en langzaam maar zeker heeft ook de tweede plaat van Mister And Mississippi mijn hart gewonnen.

We Only Part To Meet Again borduurt voort op het debuut van de band, maar is ook een net wat andere plaat geworden. Op de tweede plaat van Mister And Mister Mississippi is er net wat minder ruimte voor folk en psychedelica en hebben invloeden uit de rock aan terrein gewonnen.

Dat laatste hoor je vooral in de gitaarmuren, die vreemd genoeg zo lijken weggelopen uit de postpunk. De mooie intieme gitaarlijnen doen nog altijd denken aan Mazzy Star, maar wanneer de band wat grootser uitpakt doet het gitaarwerk me denken aan bands als Editors en White Lies. Het zijn gitaarmuren die me bij de genoemde bands wel bevallen, maar ook in het geluid van Mister And Mississippi blijken ze uitstekend te passen.

De band uit Utrecht pakt met name met de gitaren wat grootser uit dan we van ze gewend zijn, maar over het algemeen heeft de band haar ingetogen geluid behouden. Het gitaarwerk is slechts één van de terreinen waarop Mister And Mississippi haar geluid heeft geïnnoveerd. De tweede track op de plaat bevat aan de ene kant een mooi 70s folkgeluid, maar naast de postpunk achtige gitaren duiken ook nog eens progrock achtige synths op, wat een heel bijzondere sfeer oplevert. En zo valt er in iedere track op de plaat wel wat bijzonders te horen.

In muzikaal opzicht heeft Mister And Mississippi een stormachtige ontwikkeling doorgemaakt, maar ook de zang op de plaat is veel beter dan op het debuut. Maxime Barlag heeft zich ontwikkeld tot een frontvrouw met internationale allure en ook de zang van Samgar Jacobs klinkt veel beter dan op het debuut.

Dit brengt me bij de songs. Ik ben zoals gezegd hopeloos verliefd op de imperfecte maar zo wonderschone songs op het debuut van de band, maar inmiddels moet ik toch bekennen dat de songs op de tweede plaat veel beter zijn. Mister And Mississippi heeft misschien gekozen voor een iets toegankelijker geluid, maar het is, meer dan op het debuut, een eigen geluid.

De band heeft voor dit geluid inspiratie gevonden in meerdere genres en breidt al deze invloeden op buitengewoon knappe wijze aan elkaar. We Only Part To Meet Again kiest deels voor een grootser en meeslepender geluid, maar bevat ook flink wat buitengewoon ingetogen momenten. Het zijn momenten die aandacht vragen, want alleen met voldoende aandacht hoor je alle fraaie details en spanningsbogen.

Heb ik inmiddels alles verteld over We Only Part To Meet Again. Nee, de plaat is ook nog eens een stuk intenser, donkerder en emotioneler dan het debuut. Ik moest dit debuut loslaten om echt te kunnen genieten van de tweede plaat van Mister And Mississippi, maar inmiddels koester ik beide platen als parels uit de Nederlandse popmuziek. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Mitch Rowland - Come June - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Mitch Rowland - Come June
Mitch Rowland werkte de afgelopen jaren in de schaduw van Harry Styles, maar laat op zijn uitstekende debuutalbum Come June horen dat hij een uitstekende gitarist en een zeer getalenteerd singer-songwriter is

De Amerikaanse muzikant Mitch Rowland was de afgelopen jaren vaak in de nabijheid van popster Harry Styles te vinden, maar ondertussen werkte hij ook aan zijn eerste soloalbum. Op Come June laat de muzikant uit Los Angeles horen dat hij veel te bieden heeft. Het solodebuut van Mitch Rowland staat vol met lekker lome en vooral folky songs met zowel invloeden uit het verleden als het heden. Het zijn songs die zijn voorzien van smaakvol gitaarwerk en van de zachte maar zeer aangenaam klinkende stem van de Amerikaanse muzikant. Come June is een heerlijk nazomer album, maar het is ook een knap gemaakt en interessant klinkend album, met wat echo’s van Elliott Smith als kers op de taart.

Mitch Rowland is een Amerikaanse multi-instrumentalist en singer-songwriter wiens carrière tot dusver nauw verweven is met die van Harry Styles. Mitch Rowland is te horen op alle soloalbums van de Amerikaanse megaster, schreef mee aan een aantal bekende songs van Harry Styles (waaronder Watermelon Sugar en Music For A Sushi Restaurant) en is de gitarist van zijn band. Ik was de naam Mitch Rowland echter nog niet eerder tegengekomen, waardoor ik zijn afgelopen week verschenen soloalbum Come June in eerste instantie liet liggen.

Toen de Amerikaanse muziekwebsite Paste Magazine het album aan de ene kant vergeleek met het werk van Elliott Smith en Sufjan Stevens en aan de andere kant invloeden uit de Laurel Canyon hoorde, werd ik echter toch nieuwsgierig naar Come June van Mitch Rowland. Zoals zo vaak blijkt Paste Magazine het bij het juiste eind te hebben, want het debuutalbum van Mitch Rowland laat horen dat de Amerikaanse muzikant een uitstekende gitarist en een zeer getalenteerd singer-songwriter is.

Bij beluistering van het album hoor ook ik flarden van de muziek van Elliott Smith, vooral in de zang, maar de songs van Mitch Rowland zijn een stuk minder donker. Come June is direct vanaf de eerste noten een bijzonder aangenaam klinkend album. De songs van Mitch Rowland zijn ingetogen en laid-back en zijn smaakvol ingekleurd met een hoofdrol voor fraai gitaarwerk van de muzikant uit Los Angeles.

Invloeden uit de folk staan centraal op Come June, waarbij af en toe echo’s opduiken uit de Laurel Canyon folk van heel lang geleden, maar het debuutalbum van Mitch Rowland is ook een eigentijds klinkend album. Naast invloeden uit de folk duiken hier en daar wat jazzy en psychedelische accenten op, onder andere in de percussie, maar het zijn slechts subtiele accenten.

Ook het gitaarwerk op het album is subtiel, maar wanneer je het album met wat meer aandacht beluistert, hoor je ook de veelzijdigheid van het akoestische en elektrische gitaarwerk. De warme klanken worden gecombineerd met de zachte en hier en daar zelfs fluisterzachte zang van Mitch Rowland, die zoals gezegd associaties oproept met de muziek van Elliott Smith, maar ook een zeer aangename jaren 70 vibe heeft. Harry Styles zingt overigens hier en daar mee op de achtergrond.

In muzikaal en vocaal opzicht maakt Mitch Rowland makkelijk indruk op zijn debuutalbum, maar ook de songs op Come June zijn van hoog niveau. Het zijn bijna zonder uitzondering dromerig klinkende songs met een aangenaam zonnig tintje, maar Mitch Rowland varieert voldoende met de klanken en het tempo om de aandacht twaalf songs lang vast te houden. Het is ook de verdienste van producer Rob Schnapf, die tekent voor een warmbloedig geluid. Het is overigens de producer van een aantal albums van Elliott Smith, wat de echo’s van zijn muziek deels verklaart.

Mitch Rowland had de afgelopen jaren vooral een ondersteunende rol bij Harry Styles, maar met Come June laat de Amerikaanse singer-songwriter horen dat hij ook een eigen plekje in de spotlights verdient. Hij doet dit met een album dat zeker in de smaak moet vallen bij liefhebbers van folky singer-songwriters, maar ook liefhebbers van Americana kunnen hier wel wat mee. Het zijn genres waarin het de afgelopen jaren flink dringen is, maar Come June kan de concurrentie wat mij betreft zeker aan. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Mitch Rowland - Whistling Pie - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Mitch Rowland - Whistling Pie
Mitch Rowland is een muzikale kompaan van wereldster Harry Styles, maar ook op zijn tweede album laat de Amerikaanse muzikant weer horen dat hij ook zelf in staat is om uitstekende en onderscheidende albums te maken

Luister naar Whistling Pie van Mitch Rowland en je denkt in eerste instantie dat je luistert naar nog niet eerder uitgebrachte muziek van Elliott Smith. Luister wat beter en je hoort dat de muziek van Mitch Rowland net wat lichtvoetiger en zonniger is. Het klinkt flink anders dan de muziek die bij zijn werkgever Harry Styles maakt, maar de songs van Mitch Rowland beschikken absoluut over de potentie om een breder publiek aan te spreken. Het klinkt ook op het tweede album van de muzikant uit Ohio weer bijzonder lekker, maar Whistling Pie is ook in muzikaal en artistiek opzicht zeker interessant en laat horen dat er voor Mitch Rowland ook leven is na of naast Harry Styles.

De Amerikaanse muzikant Mitch Rowland is vooral bekend vanwege zijn bijdragen aan zowel de albums als de concerten van Harry Styles, maar ik was ook zeker gecharmeerd van zijn eerste soloalbum, dat in de herfst van 2023 verscheen. Ik omschreef Come June destijds als een rustgevend album met lome en folky songs vol invloeden uit het verre en net wat minder verre verleden.

De invloeden uit het verre verleden kwamen vooral uit de Laurel Canyon folk, die in de late jaren 60 en vroege jaren 70 werd gemaakt in de heuvels rond Los Angeles, terwijl ik uit een wat minder ver verleden vooral invloeden van Elliott Smith hoorde. Dankzij de link met Harry Styles kreeg het debuutalbum van Mitch Rowland best wat aandacht, maar de hoge kwaliteit van zijn album bleef wat mij betreft wat onderbelicht.

Ik moet eerlijk toegeven dat ik de naam van de Amerikaanse muzikant na twee jaar alweer vergeten was en ook Come June heb ik na mijn lovende woorden twee jaar geleden niet al te vaak meer beluisterd. Ik heb het album er vorige week weer eens bij gepakt en merkte dat de muziek van Mitch Rowland het uitstekend deed bij de op dat moment nog enigszins aanwezige zomer.

Die zomer is op het moment wat verder weg, maar ook het deze week verschenen nieuwe album van Mitch Rowland mag er weer zijn. In tegenstelling tot twee jaar geleden is Harry Styles op het moment niet al te actief, waardoor Whistling Pie wat minder aandacht krijgt dan zijn voorganger. Dat is jammer want ook op zijn tweede soloalbum laat Mitch Rowland horen dat hij een uitstekend gitarist en een zeer getalenteerd singer-songwriter is.

Ook bij beluistering van het tweede album van de Amerikaanse muzikant had ik onmiddellijk associaties met de muziek van Elliott Smith en ik zal niet de enige zijn. Dat ligt voor een belangrijk deel aan de fluisterzachte zang van Mitch Rowland, maar ook de muziek en de sfeer in zijn songs doen meer dan eens denken aan de songs van Elliott Smith, al waren de teksten van de in 2003 overleden muzikant wel een stuk donkerder dan die van Mitch Rowland.

Net als zijn voorganger is ook Whistling Pie een album dat het uitstekend doet wanneer de zon schijnt. Het album komt midden in de net uitgebroken herfst dan ook op een enigszins ongelukkig tijdstip, maar dat gold op zich ook voor het debuutalbum van Mitch Rowland, dat het desondanks prima deed. Het geldt vast ook weer voor het tweede album van de muzikant uit Ohio, want het weer lijkt toch wat op te klaren wanneer ik Whistling Pie door de speakers laat komen.

Ook dit keer maakt Mitch Rowland lome en dromerige muziek, die uitnodigt tot luieren en wegdromen. Het maakt van Whistling Pie een bijzonder aangenaam album, maar het is ook een album dat uitnodigt tot beter luisteren, want in muzikaal opzicht zit het allemaal knap in elkaar en Mitch Rowland is een prima zanger. De Amerikaanse muzikant maakt bovendien muziek die verschillende invloeden en invloeden uit verschillende tijden aan elkaar smeedt.

Ook het tweede album van Mitch Rowland is weer geen album waarmee hij zijn werkgever Harry Styles naar de kroon gaat steken, maar het is wel een album dat best in wat bredere kring mag worden opgepakt. De zonnestralen van het album gaan hier in ieder geval nog wel met enige regelmaat voorbij komen. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Mitski - Be The Cowboy - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Mitski (Miyawaki) oogstte twee jaar geleden verrassend veel lof met Puberty 2, overigens al haar vierde plaat.

De in Japan geboren, op meerdere plekken op de wereld opgegroeide en uiteindelijk in Brooklyn neergestreken muzikante, maakte op Puberty 2 indruk met van de hak op de tak springende popliedjes, die afwisselend raakten aan de muziek van onder andere P.J. Harvey, St. Vincent, Lera Lynn, Siouxsie & The Banshees en Liz Phair.

Dit bonte gezelschap illustreert waarschijnlijk voldoende dat de muziek van Mitski maar moeilijk was te vangen in bestaande hokjes en dat geldt in nog wat sterkere mate voor haar nieuwe plaat.

Ook op Be The Cowboy grossiert Mitski in geweldige popliedjes, maar het zijn zeker geen alledaagse popliedjes. De nieuwe plaat van Mitski bevat 14 tracks en hiervoor heeft de muzikante uit Brooklyn maar net iets meer dan een half uur nodig. Het roept direct associaties op met de platen die in de hoogtijdagen van de lo-fi werden gemaakt, maar met lo-fi heeft de muziek van Mitski niets te maken.

Vergeleken met Puberty 2 klinkt Be The Cowboy iets luchtiger en lichtvoetiger en lijken invloeden uit de pop aan terrein te hebben gewonnen ten koste van het gruizige gitaargeluid dat op de vorige plaat nog zo nadrukkelijk aanwezig was. Ook op haar nieuwe plaat schudt Mitski je af en toe ruw wakker met een rauwe gitaartrack die herinnert aan de jonge jaren van P.J. Harvey, maar veel vaker schuift de plaat op richting zwoele maar eigenzinnige elektronische popsongs zoals St. Vincent ze de afgelopen jaren met zoveel succes maakt.

Het is altijd verleidelijk om nieuwe muziek te vergelijken met alles dat er al is, maar met vergelijken doe je Be The Cowboy van Mitski te kort. De nieuwe plaat van Mitski doet misschien af en toe denken aan P.J. Harvey en St. Vincent, maar schiet ook nog 1001 andere kanten op. Mitski heeft hierbij lak aan genres en conventies en maakt nog eens muziek die qua invloeden kris kras door de geschiedenis van de popmuziek schiet.

Het gaat af en toe de kant op van lekker in het gehoor liggende popmuziek, maar de popliedjes van Mitski zijn popliedjes met een dubbele bodem. De zoete klanken en aanstekelijke melodieën worden gecombineerd met persoonlijke teksten, waarin melancholie domineert.

Platen met 14 songs in net een half uur klinken vaak fragmentarisch of onaf, maar bij de songs van Mitski heb ik nergens het idee dat me ruwe schetsen of delen van songs worden voorgeschoteld. Be The Cowboy is een frisse popplaat die aangenaam vermaakt, maar het is ook een plaat vol spanning, avontuur en melancholie.

Het is een plaat die laat horen dat Mitski een geweldige singer-songwriter plaat zo kunnen maken, maar ook een rauwe en tegendraadse rockplaat of een aanstekelijke synthpop plaat vol flirts met de dansvloer. Ik ben normaal gesproken wel een voorstander van duidelijke keuzes, maar ik ben blij dat Mitski ze niet heeft gemaakt. Het levert een plaat op die alle kanten op schiet, maar alles dat Mitski op Be The Cowboy doet is raak. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Mitski - Laurel Hell - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Mitski - Laurel Hell
Laurel Hell van Mitski wordt hier en daar wat te makkelijk in het hokje lichtvoetige synthpop geduwd, maar het is een interessant en uitstekend album, dat niet onder doet voor de vorige verrichtingen van Mitski

Mitski had al een aantal albums op haar naam staan toen ze in 2016 doorbrak met Puberty 2. Sindsdien is haar geluid wat minder ruw en stekelig geworden en die lijn wordt doorgetrokken op Laurel Hell. Het is het meest toegankelijke album van Mitski tot dusver, zeker wanneer de muzikante uit New York de synthpop omarmd. Hiertegenover staan een aantal minder uitbundig ingekleurde en indringendere songs, waarin Mitski laat horen dat ze een geweldige zangeres is. Ook de op het eerste gehoor vooral aanstekelijke songs zitten echter veel interessanter in elkaar dan bij eerste beluistering het geval lijkt, waardoor ook dit nieuwe album van Mitski er weer mag zijn.

Mitski (Miyawaki) dook in 2012 op met haar debuutalbum Lush, maar het album trok, net als opvolgers Retired From Sad, New Career In Business uit 2013 en Bury Me At Makeout Creek uit 2014, nauwelijks aandacht. De eerste twee albums van Mitski zijn inmiddels ook op de streaming media diensten te vinden en maken op mij niet veel indruk met vaak wat pompeuze piano ballads, maar het wat gruizigere derde album had wel wat meer aandacht verdiend.

Die aandacht kreeg Mitski wel met het in 2016 verschenen Puberty 2, dat indruk maakte met een serie eigenzinnige pop- en rocksongs, die herinneringen opriepen aan onder andere PJ Harvey, Liz Phair, Lera Lynn en zelfs aan Siouxsie Sioux. Puberty 2 dook uiteindelijk op in mijn jaarlijstje en het was zeker niet het enige jaarlijstje waarin het album terecht kwam.

Mitski vervolgde haar weg met het in 2018 verschenen Be The Cowboy, waarop invloeden uit de rock wat aan terrein hadden verloren en Mitski hier en daar wat opschoof richting de elektronische popmuziek die St. Vincent ook wel eens gemaakt heeft. Be The Cowboy was misschien wat meer pop dan rock, maar het was nog altijd een ruw en stekelig album.

Dat geldt in veel mindere mate voor het deze week verschenen Laurel Hell, waarop het geluid van Mitski, zeker op het eerste gehoor, een stuk gepolijster klinkt. Hier en daar wordt zelfs beweerd dat Mitski op haar nieuwe album vol gaat voor de aanstekelijke pop, maar hiermee doe je de muzikante uit New York wat mij betreft flink tekort.

Laurel Hell klinkt verzorgder dan Be The Cowboy, maar Mitski maakt zeker niet opeens hitgevoelige en/of dertien in een dozijn popdeuntjes. Direct vanaf de eerste noten creëert ze een bijzondere sfeer en het is nog altijd een wat donkere sfeer. Dat is deels de verdienste van haar stem, die ook dit keer stevig bezweert.

De stem van de muzikante uit Brooklyn was op haar vorige albums haar sterkste wapen en dat is op Laurel Hell niet anders. Het is een stem met een eigen geluid, maar het is ook een stem die van een eenvoudige popsong een indringende popsong kan maken en dat doet Mitski op Laurel Hell meerdere keren.

In muzikaal opzicht hinkt Laurel Hell wat op twee gedachten. Aan de ene kant zijn er de prachtige en vaak wat beklemmende popsongs als het wonderschone Working For The Knife, maar hier tegenover staan een aantal songs die wat meer neigen richting 80s synthpop. Het zijn songs die je echter niet te snel moet afschrijven, want ook als Mitski lijkt te kiezen voor aanstekelijke elektronische pop, is een mooie of bijzondere twist nooit ver weg en bovendien is er altijd de uitstekende zang.

Mitski houdt nog altijd niet van lange albums, want ook Laurel Hell heeft weer genoeg aan maar net een half uur muziek. Dat heeft ook voordelen, want je kunt het album makkelijk twee keer achter elkaar beluisteren. Dat is ook verstandig, want Laurel Hell is veel beter dan hier en daar wordt gesuggereerd en is ook niet zo ver verwijderd van de vorige twee albums van de Amerikaanse muzikante.

Heel even was ik teleurgesteld in het nieuwe album van Mitski, maar wanneer Laurel Hell eenmaal de tijd heeft gekregen om te landen en te groeien is het een album dat niet onder doet voor haar vorige albums en misschien zelfs wel beter is, al is het maar omdat Mitski een aantal geweldige songs heeft geschreven. Niet te snel oordelen dus. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Mitski - Nothing's About To Happen To Me - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Mitski - Nothing's About To Happen To Me
Mitski lijkt op ieder nieuw album alleen maar beter te worden en dat is ook weer het geval op het deze week verschenen Nothing's About To Happen To Me, dat deels bekend, maar toch ook weer anders klinkt

Mitski eindigt met haar albums steeds net wat hoger in mijn jaarlijstjes en die lijn kan ze wel eens door gaan trekken met haar nieuwe album. The Land Is Inhospitable And So Are We haalde in 2023 de top 10 van mijn jaarlijstje, maar het deze week verschenen Nothing's About To Happen To Me vind ik nog wat beter. De zang is echt prachtig, de muziek verschiet keer op keer fraai van kleur en de songs zijn reuze spannend. Het klinkt onmiskenbaar als Mitski, maar de muzikante uit New York verlegt ook dit keer haar grenzen met een combinatie van sfeervolle country, rijk georkestreerde pop en een vleugje indierock. En Nothing's About To Happen To Me wordt voorlopig alleen maar beter.

De eerste drie albums van Mitski (Miyawaki) trokken nog niet heel veel aandacht en ontsnapten ook aan mijn aandacht, maar sinds Puberty 2 uit 2016 bouwt de muzikante met Amerikaanse en Japanse wortels succesvol aan een indrukwekkend oeuvre. Puberty 2 vond ik goed genoeg voor mijn jaarlijstje en ook Be The Cowboy (2018), Laurel Hell (2022) en The Land Is Inhospitable And So Are We (2023) schaarde ik onder de beste albums van de betreffende jaren.

Het zijn albums waarop de muzikante uit New York steeds weer een andere kant van zichzelf laat horen en net zo makkelijk indruk maakt met Amerikaanse rootsmuziek of toegankelijke pop als met stekelige indierock of synthpop. In het voorjaar van 2024 zag ik Mitski in Carré en liet ze horen en zien dat ze ook op het podium een fascinerende muzikante is.

Alle reden dus om met hele hoge verwachtingen uit te kijken naar haar achtste album dat deze week is verschenen. Nothing's About To Happen To Me gaat in de eerste track verder waar The Land Is Inhospitable And So Are We in de herfst van 2023 ophield. Het is een track die wordt gedragen door invloeden uit de countrymuziek en die opvalt door zeer sfeervolle pedal steel klanken en door de mooie stem van Mitski.

Aan het einde van de track worden de ingetogen klanken vervangen door rijke orkestraties en weet je weer dat de muziek van Mitski net zo vaak van kleur kan verschieten als een hyperactieve kameleon. Dat blijkt direct weer als ze in de tweede track opschuift richting in de indierock waarmee ze ooit doorbrak, maar ook deze track eindigt met bombastische klanken.

Ik vind Nothing's About To Happen To Me op zijn mooist wanneer Mitski ingetogen zingt en zich omringt met sfeervolle klanken een vleugje country, zoals in de derde track en in veel tracks die volgen. Haar stem klonk wat mij betreft nog niet eerder zo mooi als op haar nieuwe album, maar ook in muzikaal opzicht is Nothing's About To Happen To Me van Mitski een prachtig album.

Het is knap hoe de muzikante uit New York haar geluid steeds verder verfijnt, want nog niet eerder klonk een album van Mitski zo mooi en zo veelzijdig. Het is prachtig hoe het album steeds weer schakelt tussen door Amerikaanse rootsmuziek beïnvloede klanken, fraaie orkestraties en opeens aanzwellende gitaren en bij Mitski klinkt het altijd logisch en functioneel.

De band waarmee ze inmiddels een aantal jaren tourt tekent voor de muziek op het nieuwe album, terwijl Drew Erickson, met wie Mitski al eerder werkte, de orkestraties voor zijn rekening nam. Ook voor de productie kiest de Amerikaans-Japanse muzikante voor de inmiddels bekende weg, want ook Nothing's About To Happen To Me werd weer geproduceerd door Patrick Hyland.

Het vertrouwen op vaste waarden zorgt er voor dat de muziek van Mitski op het nieuwe album vertrouwd en ontspannen klinkt, maar ik hoor ook dit keer groei in de muziek, de zang, de songs en de fantasierijke teksten. Nothing's About To Happen To Me is een album dat de ruimte elf songs lang op aangename wijze verwarmt, maar het is ook een album waarop veel valt te ontdekken.

Ik begon met hoge verwachtingen aan het nieuwe album van Mitski, maar deze werden direct meer dan waar gemaakt. Ik ken de muziek van Mitski inmiddels een jaar of tien, maar ik was nog niet eerder zo onder de indruk van haar muziek als bij beluistering van het geïnspireerd klinkende Nothing's About To Happen To Me en dat is een indrukwekkende prestatie. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Mitski - Puberty 2 - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Mitski (Miyawaki) werd geboren in Japan, maar groeide op in een dozijn andere landen, kris kras verspreid over de aardbol.

Toen ze eenmaal op eigen benen stond ging ze op zoek naar een vaste basis en die heeft ze inmiddels gevonden in Brooklyn, waar ook haar roeping om als muzikant aan de slag te gaan werd blootgelegd.

Vanuit Brooklyn verrast ze nu als Mitski met het ijzersterke Puberty 2 (naar verluid haar vierde plaat, maar zover ik weet de eerste die Nederland bereikt).

Direct in de openingstrack laat Mitski horen dat ze geen dertien in een dozijn popprinses of doorsnee singer-songwriter is. Happy opent met vervreemdende klanken en de mooie en dat moment nog bijna pastoraal klinkende stem van Mitski, maar transformeert al snel in een eigenzinnige rocksong met mooie spanningsbogen en heerlijk ontsporend saxofoonspel.

Het hoge niveau van de openingstrack houdt Mitski vervolgens moeiteloos vast. Puberty 2 valt op door een serie heerlijk eigenzinnige rocksongs met een heel eigen geluid. Het is een geluid dat wordt gedomineerd door een stevig aangezette ritmesectie, bij vlagen heerlijke scheurende gitaren, atmosferisch klinkende elektronica en fraaie accenten als het al eerder genoemde saxofoonspel of een fantastisch zeurend orgeltje. De muziek van Mitski kan donker, zweverig en dromerig klinken, maar ook rauw, direct en punky.

Het past allemaal prachtig bij de eveneens eigenzinnige maar ook wonderschone stem van Mitski, die kan uithalen als een wilde kat maar ook kan ontroeren met dromerige en verleidelijke vocalen. Het levert muziek op met een enorme lading en intensiteit, waardoor de impact van de muziek van Mitski groot is.

De songs op Puberty doen soms denken aan een jonge PJ Harvey, haken nadrukkelijk aan bij de eigenzinnige muziek van St. Vincent, maar doen me ook meer dan eens denken aan het bijzondere geluid van Lera Lynn op haar laatste plaat of qua sfeer ook aan de donkere muziek van Siouxsie en haar Banshees.

Het is een mix van invloeden die prachtig uitpakt. Puberty 2 is een plaat die verrast door de eigenzinnigheid en de rauwe emotie van Mitski (die ook wel wat aan Liz Phair in haar nog wilde dagen doet denken), maar het is ook een plaat vol goede ideeën en ijzersterke songs.

Puberty 2 is een plaat die je binnen een paar minuten weg kan leggen, maar het is ook een plaat die na een paar minuten zo kan intrigeren dat je hem niet meer los wilt laten. Ik val absoluut in de laatste categorie. Na enige gewenning is Puberty 2 van Mitski me bijzonder dierbaar geworden en raak ik steeds meer onder de indruk van haar bijzondere en behoorlijk indringende songs. Liefhebbers van eigenzinnige rockzangeressen kunnen hier echt niet omheen, wat een bijzondere plaat. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Mitski - The Land Is Inhospitable And So Are We - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Mitski - The Land Is Inhospitable And So Are We
Mitski laat na het fraaie Laurel Hell van vorig jaar weer een andere kant van zichzelf horen op het prachtige The Land Is Inhospitable And So Are We, dat de balans vindt tussen Amerikaanse rootsmuziek en georkestreerde indiepop

Ik vind de albums van de Amerikaans-Japanse muzikante Mitski vooralsnog alleen maar beter worden, maar de lat lag na het jaarlijstjesalbum Laurel Hell flink hoog. Met The Land Is Inhospitable And So Are We slaat Mitski weer een net wat andere weg in en heeft ze een album gemaakt dat dichter tegen de Amerikaanse rootsmuziek aan zit dan haar vorige albums. Zeker de wat soberder ingekleurde songs maken makkelijk indruk vanwege de prachtige zang, maar ook de opvallend rijk georkestreerde songs op het album blijven makkelijk overeind en laten weer een andere kant horen van Mitski, die moet worden gerekend tot de meest interessante vrouwelijke singer-songwriters van het moment.

Met The Land Is Inhospitable And So Are We levert de Amerikaans-Japanse muzikante Mitski al haar zevende album af. Mitski Miyawaki werd geboren in Japan als kind van een Amerikaanse vader en een Japanse moeder en groeide overal en nergens op. Toen ze ging studeren streek ze neer in New York, dat ze een paar jaar geleden verruilde voor Nashville, Tennessee.

Het leverde zoals gezegd inmiddels zeven albums op, maar het grote publiek kent Mitski pas sinds haar vierde album Puberty 2 uit 2016, dat terecht werd bejubeld door de critici. Het is zeker de moeite waard om het complete oeuvre van Mitski te ontdekken, al vind ik Puberty 2 persoonlijk een stuk beter dan zijn drie voorgangers. Het is een album waarop Mitski opschuift richting indierock en indruk maakt als zangeres en als songwriter.

Puberty 2 werd in 2018 gevolgd door Be The Cowboy, het meest succesvolle album van Mitski, dat wat zwaarder leunt op de indiepop, maar niet zomaar in een hokje is te duwen. Met het vorig jaar verschenen Laurel Hell leverde Mitski haar lockdown album af, maar ook een album dat opzichtig flirt met elektronica en hier en daar zelfs met 80s synthpop. Laurel Hell is ook een album vol geweldige songs en haalde niet voor niets de top 15 van mijn jaarlijstje.

Ik sluit niet uit dat ze dit gaat overtreffen met The Land Is Inhospitable And So Are We, want op haar nieuwe album maakt Mitski het soort muziek dat mij over het algemeen het makkelijkst weet te verleiden. Vergeleken met haar vorige albums verwerkt Mitski op The Land Is Inhospitable And So Are We veel meer invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek, maar ook invloeden uit de indiepop hebben hun weg gevonden naar het album.

Zeker wanneer Mitski haar songs behoorlijk ingetogen inkleurt hoor je de invloeden uit de Laurel Canyon folk uit de late jaren 60 of de country uit de jaren 70. Het past verrassend goed bij haar stem, die de afgelopen jaren alleen maar mooier is geworden. The Land Is Inhospitable And So Are We blijft zeker niet steken in de jaren 60 en 70, want ik hoor ook met enige regelmaat een vleugje Mazzy Star op het album, zeker wanneer de muziek net wat ruwer klinkt en Mitski net wat verleidelijker zingt. Ook de zwoele pop van Lana Del Rey komt op The Land Is Inhospitable And So Are We een enkele keer binnen het bereik van Mitski, maar Mitski klinkt op haar nieuwe album vooral als zichzelf.

The Land Is Inhospitable And So Are We klinkt vaak behoorlijk ingetogen, maar een aantal songs op het album is rijk georkestreerd en heeft een bijna filmisch karakter. Het zorgt voor voldoende dynamiek op een album dat mij nog net wat beter bevalt dan de vorige albums van de muzikante uit New York.

Net als de vorige albums van Mitski is het zeker geen album om vrolijk van te woorden. The Land Is Inhospitable And So Are We is een persoonlijk album, maar schetst ook een gitzwart beeld van een samenleving in verval. Het is een beeld dat op bijzondere wijze contrasteert met de mooi gearrangeerde songs, de fraaie productie van Patrick Hyland en de prachtige stem van Mitski, die bij mij keer op keer goed is voor kippenvel.

Persoonlijk vind ik The Land Is Inhospitable And So Are We nu al het mooiste album van Mitski tot dusver en ik weet uit het verleden dat haar albums nog een flinke tijd doorgroeien, dus dat belooft wat. Erwin Zijleman