Waar we albums tijdens een marathon normaliter een keer beluisteren, is The Beginning of Times hier inmiddels wel een keer of vijf gepasseerd. Na de eerste luisterbeurt was ik te moe om iets te schrijven en iedere keer dat ik de plaat erna weer opzette, kwam er weer iets tussen waardoor ik niet meer aan schrijven toekwam. En eigenlijk vond ik dat wel prettig, want The Beginning of Times is eigenlijk een heel lekker album. Het zet het rijke geluid van Skyforger voort. Er zijn zoveel genres in te horen, maar toch klinkt het als een heel logisch geheel. Ergens heb ik de indruk dat de songs wel wat beter mogen zijn, al is het product erg goed verzorgd. Dit album heeft een heel mooi (totaal)geluid met sterke melodiën en harmoniën. Misschien dat ik onbewust geen tijd maakte om een stukje te schrijven omdat ik er liever nog wat meer naar wilde luisteren. Dik verdiende voorlopige tweede plaats.


Tussenstand:
1. My Kantele
2. The Beginning of Times
3. Elegy
4. Silent Waters
5. Skyforger
6. Tuonela
7. Tales From The Thousand Lakes
8. Privilege Of Evil
9. Eclipse
10. Am Universum
11. The Karelian Isthmus
12. Far From The Sun

Beetje een nostalgisch plaatje dat me terugvoert naar concertavonden met 3, 4 of vijf bands waarbij er vaak zo'n ietwat brakke (doom)deathmetalbandje was. Soms wel meerdere. Amorphis was er ten tijde van het debuut ook zo eentje dus. Hoewel dit album weinig bijzonder klinkt, is het ook niet heel slecht ofzo. Typische dertien-in-een-dozijn doom/death. Geen heel best begin van Amorphis al hoor je op sommige passages het talent wel. Wel fijn dat dit een band is dat haar kruit niet direct verschoten heeft.

Een stap naar een wat meer....algemener(?) geluid. Het is makkelijk en tegelijkertijd lastig te omschrijven wat Amorphis hier nou doet. Misschien is toegankelijk het juiste woord. En hoewel Amorphis steeds wat snoept van verschillende invloeden, zoals oosterse muziek maar ook stoner a la Monster Magnet, is het resultaat toch erg consistent als het gaat om de kwaliteit. Het is mij inmiddels wel duidelijk dat Amorphis beschikt over goede liedjesschrijvers en dito muzikanten. Dat er gevoel is voor dynamiek en afwisseling. Een album van de band verveelt eigenlijk nooit. Een punt van kritiek is wel dat dit album nooit echt heel interessant wordt. Ik had liever dat de Finnen deze sound hadden bewaard voor de My Kantele EP en de space en psych voor deze full length.

Tussenstand:
1. My Kantele
2. Elegy
3. Tuonela
4. Tales From The Thousand Lakes
5. Privilege Of Evil
6. The Karelian Isthmus

Ik begon me na een nummer of vijf al enige zorgen te maken over hoe ik deze plaat inmiddels moet ranken. Amorphis. Dat komt vooral vanwege de Finse degelijkheid. Ik had hetzelfde met een band als Moonsorrow en in iets mindere mate Finntroll. Nou klinkt "degelijkheid" als iets wat best ok is, maar van Amorphis mag gerust gezegd worden dat ze echt op dreef zijn. Under The Red Cloud bevat namelijk geen zwakke momenten. Het begint sterk en wordt ieder nummer net iets beter. Waarom Come The Spring en Winter's Sleep dan slechts bonustracks zijn, is me echt een raadsel.

De degelijkheid slaat vooral op de stijl die Amorphis speelt: een mengelmoes van extreme metal, power, folk, prog en zelfs wat psychedelica. De band boetseert het tot een klasbak van een plaat. En eigenlijk doen ze dit al vijf albums op rij. Er is duidelijk veel aandacht gestoken in de composities en dat betaalt zich uit door het goede schrijfwerk en de klasse van de muzikanten. Ik denk dat dit het beste album van Amorphis tot nu toe is. En dat dit de twaalfde studioplaat is, maakt het alleen maar leuker.

Tussenstand:
1. Under The Red Cloud
2. My Kantele
3. The Beginning of Times
4. Elegy
5. Silent Waters
6. Skyforger
7. Circle
8. Tuonela
9. Tales From The Thousand Lakes
10. Privilege Of Evil
11. Eclipse
12. Am Universum
13. The Karelian Isthmus
14. Far From The Sun

Een Zwitserse thrashplaat waarvan ik wist dat het een cultklassiekertje is. Onbetwist is het in elk geval niet. Apocalypse brengt hier over het algemeen wel fijne muziek. Met name het gitaarwerk ligt lekker in het gehoor, maar verder is het vrij wisselvallend. Soms goed, met name de wat serieuzere nummers als THe Night Before en Cemetary, maar soms ook ietwat vervelend jolig, zoals op Fuck Off and Die. De zang is ook vrij mager. De muziek is totaal niet origineel. Niet dat het een groot probleem is. Soms klinkt het wel best lekker, maar die Knipoog in de opener is wel heel erg duidelijk. Het is helaas een wisselvallige plaat, maar nergens storend.


Tussenstand:
1. Acid Reign - The Fear 4,5*
2. Apocalypse - Apocalypse 3,5*
3. Asphyxia - Exit Reality 2,5*

Ik heb voor mezelf maar de Europese thrash metal marathon weer opgepakt om toch iets te doen te hebben en zodoende ook de tweede plaat van Apocalypse erbij betrokken. Ik heb van horen zeggen dat deze behoorlijk anders is, maar uiteindelijk vind ik dat wel redelijk meevallen. Sowieso heeft er achter de microfoon een wisseling plaatsgevonden die in mijn ogen (of oren) best goed uitgepakt heeft. Nic Maeder heeft een redelijk goede stem voor dit soort thrash en verder is ook het flauwe lollige karakter weg (op de looney tunes knipoog na) weg. Het is een album geworden waarop strak gespeeld wordt, maar waar de nummers zelf niet erg veel te bieden hebben. Licht technische thrash volgens het boekje. Niet slecht, maar het wordt nergens echt goed.


Tussenstand:
1. Acid Reign - The Fear 4,5*
2. Agony - The First Defiance 4*
3. Amnesia - Unknown Entity 3,5*
4. Apocalypse - Faithless 3,5*
5. Apocalypse - Apocalypse 3,5*
6. Asphyxia - Exit Reality 2,5*

Een leuk tussendoortje. Na een paar sombere, misschien wel depressieve platen, is Lost In The New Real een stuk lichter van toon. En met de duidelijke verwijzingen naar de grote bands van de jaren zestig en zeventig, mag duidelijk zijn hoe de muziek klinkt. Hoewel de gastzangers ontbreken, benaderd Lucassen de indirect vermelde bands met een duidelijke ayreontouch. Ook dit album bevat een verhaal en een narrator. Eerder noemde ik Arjen Lucassen een prima zanger die in staat is om muziek een Beatlesgevoel te geven. Ook hier merk ik dat weer, maar ik moet wel bekennen dat anderhalf uur Arjen wel wat aan de hoge kant is. Desalniettemin is hij een aanstekelijk verteller en heb ik echt wel hardop moeten lachen om de tekst van Where Pigs Fly. De covers zijn prima gebracht. Ik voel de liefde die Arjen heeft voor de muziek en ik word wel echt blij van de keuze voor Blue Öyster Cult's Veteran Of The Psychic Wars.

Lost In The New Real is vooral Ayreon-light. Een leuk tussendoortje dat compositorisch niet bijzonder veel voorstelt, maar wel de nodige glimlachen oplevert.


Tussenstand:
1. Star One - Space Metal
2. Ayreon - The Universal Migrator - Part One: The Dream Sequencer
3. Ayreon - The Human Equation
4. Ayreon - The Universal Migrator - Part Two: Flight of the Migrator
5. Guilt Machine - On This Perfect Day
6. Star One - Victims of a Modern Age
7. Ayreon - The Final Experiment
8. Ayreon - 01011001
9. Ambeon - Fate of a Dreamer
10. Ayreon - Into The Electric Castle
11. Arjen Anthony Lucassen - Lost In The New Real
12. Stream of Passion - Embrace The Storm
13. Ayreon - Actual Fantasy

Mijn Arjen-Lucassenmarathon sluit ik af met zijn nieuwe band: Supersonic Revolution. Van een revolutie is geen enkele sprake. Er is werkelijk niets vernieuwends aan deze plaat, maar de titel: Golden Age Of Music zegt wel heel veel. Zelf verwachtte ik op basis van de hoes een album in de stijl van seventies prog. Het logo doet mij namelijk wel denken aan Yes. De eerste helft van de jaren zeventig zijn samen met de late sixties mijn golden age of music. Arjen Lucassen trekt daar voor het gemak ook nog de eighties bij. The Glamattack is een vette knipoog naar Deep Purple. De titeltrack had zo een Rainbowtrack kunnen zijn. De complimenten zijn dan ook vooral aan zanger Jaycee die ergens wel wat weg heeft van Ronnie James Dio.

Toch is er een band die door mijn hoofd bleef spoken en dat is Vengeance. Het is lang geleden dat ik daar voor het laatst naar geluisterd heb, maar de catchy hardrock/metal van dit album doet vooral denken aan Arjen Lucassens vroegere band. Met Timo Somers is er natuurlijk nog een connectie. Het is natuurlijk de vraag in hoeverre dit Arjen Lucassens project is, al staat zijn naam wel op de cover. Ergens heb ik de indruk dat hij vooral zin had om weer een Vengeanceplaat te maken. Dat mag uiteraard. Ik ben zelf alleen niet helemaal de doelgroep, ondanks dat ik wel geniet van het spel van de heren. Laten we eerlijk wezen, niemand slaat hier een modderfiguur. Het spelplezier druipt als het ware uit de speakers. Uitstekend album! Niet helemaal mijn smaak, maar hier zullen vast een hoop liefhebbers voor te vinden zijn.

Eindstand:
1. Star One - Space Metal
2. Ayreon - The Universal Migrator - Part One: The Dream Sequencer
3. Ayreon - The Human Equation
4. Ayreon - The Universal Migrator - Part Two: Flight of the Migrator
5. Guilt Machine - On This Perfect Day
6. Star One - Victims of a Modern Age
7. Ayreon - The Final Experiment
8. Ayreon - 01011001
9. Ambeon - Fate of a Dreamer
10. Ayreon - Into The Electric Castle
11. Star One - Revel In Time
12. Ayreon - Transitus
13. Arjen Lucassen's Supersonic Revolution - Golden Age of Music
14. Ayreon - The Source
15. Ayreon - The Theory Of Everything
16. The Gentle Storm - The Diary
17. Arjen Anthony Lucassen - Lost In The New Real
18. Stream of Passion - Embrace The Storm
19. Ayreon - Actual Fantasy

Dit album verveelde me na een nummer al: standaard riffs, saaie blaffer achter de microfoon en weinig fantasievolle songwriting. Er vliegen soms wel goede solo's voorbij, maar verder haal ik bijzonder weinig plezier uit dit album. Het geluid is vrij modderig en dat helpt ook bepaald niet. Het klinkt als een wat zwaardere, loggere Testament van die tijd. Neiging naar death metal en ik kreeg voortdurend het gevoel dat ik de teksten van Seek And Destroy moest meezingen. Ondanks de veertig minuten een lange zit.


Tussenstand:
1. Acid Reign - The Fear 4,5*
2. Asphyxia - Exit Reality 2,5*

Ok, volgens metal-archives hebben we hier te maken met dezelfde zanger (en dezelfde band), maar het klinkt zoveel anders dan op het debuut. Qua zang is het niveau wel wat naar beneden gegaan. Voor de muziek geldt dat ook wel. De echte thrash lijkt wel redelijk weg te zijn en de band heeft duidelijk meer doom/death invloeden erin verwerkt. Hoe geestig een titel als Nice To Beat You is, het is een verdomd saai nummer. De solo's werken hier ook minder goed en creatief hebben de heren ingeleverd. Het is vooral dat het geluid zo dichtgeplamuurd is en de muziek meer rechttoe is. Assorted Heap is hier gewoon een beetje standaard zonder lekker te klinken.

Tussenstand:
1. Donor - Triangle Of The Lost 4,5*
2. Sabbat - Dreamweaver 4,5*
3. D.A.M. - Inside Out 4,5*
4. Acid Reign - The Fear 4,5*
5. Calhoun Conquer - 4,5*
6. Pyracanda - Two Sides Of A Coin 4,5*
7. Seventh Angel - Lament For The Weary 4,5*
8. Flesh Made Sin - Masterwork In Blood 4,5*
9. Target - Mission Executed 4,5*
10. Sabbat - History Of A Time To Come 4*
11. Silenxce - Search For Distant Lights... 4*
12. Agony - The First Defiance 4*
13. Target - Master Project Genesis 4*
14. Imperium - Too Short A Season 4*
15. Immaculate - Atheist Crusade 4*
16. Lost Century - Complex Microcosm 4*
17. Space Eater - Aftershock 4*
18. Osiris - Futurity and Human Depressions 4*
19. Paralysis - Arctic Sleep 4*
20. Assorted Heap - The Experience Of Horror
21. Seventh Angel - The Torment 3,5*
22. Violent Force - Malevolent Assault Of Tomorrow 3,5*
23. Amnesia - Unknown Entity 3,5*
24. Sabbat - Mourning Has Broken 3,5*
25. T.C.F. - Where Madness Reigns 3,5*
26. Apocalypse - Faithless 3,5*
27. Witchhammer - 1487 3,5*
28. Drifter - Reality Turns To Dust 3,5*
29. Mezzrow - Then Came The Killing 3,5*
30. Apocalypse - Apocalypse 3,5*
31. Negligence - Options Of A Trapped Mind 3,5*
32. Fallen Angel - Faith Fails 3*
33. Mandator - Initial Velocity 3*
34. Hypnosia - Extreme Hatred 3*
35. Assorted Heap - Mindwaves 3*
36. Genetic Wisdom - The Fear Dimension 2,5*
37. Cyclone - Inferior To None 2,5*
38. Asphyxia - Exit Reality 2,5*
39. Skeptic Sence - Presence Of Mind 2*

Lompe thrash die duidelijk dicht tegen death metal aan zit. Zo zal Assorted Heap vaak wel omschreven worden. Het is dan ook een allesvernietigende bulldozer die onverstoorbaar doorraast, maar toch is daar ook aandacht voor gevoeligere passages. De muziek is aggressief of somber. en daarmee past het wel goed in de tijd waarin het uitgebracht werd. Ik sla er niet stijl van achterover, maar slecht is het absoluut niet. Assorted Heap klinkt vooral heel vertrouwd en gewoon lekker als je een keer zin hebt in wat viezere metal.


Tussenstand:
1. Donor - Triangle Of The Lost 4,5*
2. Sabbat - Dreamweaver 4,5*
3. D.A.M. - Inside Out 4,5*
4. Acid Reign - The Fear 4,5*
5. Calhoun Conquer - 4,5*
6. Pyracanda - Two Sides Of A Coin 4,5*
7. Seventh Angel - Lament For The Weary 4,5*
8. Flesh Made Sin - Masterwork In Blood 4,5*
9. Target - Mission Executed 4,5*
10. Sabbat - History Of A Time To Come 4*
11. Silenxce - Search For Distant Lights... 4*
12. Agony - The First Defiance 4*
13. Target - Master Project Genesis 4*
14. Imperium - Too Short A Season 4*
15. Immaculate - Atheist Crusade 4*
16. Lost Century - Complex Microcosm 4*
17. Space Eater - Aftershock 4*
18. Osiris - Futurity and Human Depressions 4*
19. Paralysis - Arctic Sleep 4*
20. Assorted Heap - The Experience Of Horror
21. Seventh Angel - The Torment 3,5*
22. Violent Force - Malevolent Assault Of Tomorrow 3,5*
23. Amnesia - Unknown Entity 3,5*
24. Sabbat - Mourning Has Broken 3,5*
25. T.C.F. - Where Madness Reigns 3,5*
26. Apocalypse - Faithless 3,5*
27. Witchhammer - 1487 3,5*
28. Drifter - Reality Turns To Dust 3,5*
29. Mezzrow - Then Came The Killing 3,5*
30. Apocalypse - Apocalypse 3,5*
31. Negligence - Options Of A Trapped Mind 3,5*
32. Fallen Angel - Faith Fails 3*
33. Mandator - Initial Velocity 3*
34. Hypnosia - Extreme Hatred 3*
35. Genetic Wisdom - The Fear Dimension 2,5*
36. Cyclone - Inferior To None 2,5*
37. Asphyxia - Exit Reality 2,5*
38. Skeptic Sence - Presence Of Mind 2*

Toch wel een lastig album om in te komen. Ik dacht dat ik deze al weggedaan had, maar kwam 'm afgelopen week tegen tussen de lp's. Na een paar luisterrondes is het kwartje alsnog gevallen. De orgel- en drumpartijen zijn de smaakmakers hier. Qua zang is het wel wat minder, maar het totaalplaatje klopt op zich wel.

De nieuwe klik na (de eerste) The Metal Opera blijft uit. Ik zou graag weer geïmponeerd worden door de kunsten van Tobias Sammet, maar helaas. Angels Of Babylon begint eigenlijk best goed. De eerste twee songs zijn vrij sterk. Mooi afwisselend zangwerk. Stargazers heeft een fijn epic tintje. Na de titeltrack begint het afzwakken al. Het valt op dat veel nummers heel tof beginnen, maar vervolgens verzanden in een soort dertien in een dozijn power metal. Geen interessante wendingen, toffe refreinen of variatie meer. Het nummer met Jon Oliva valt ook flink tegen. Het gotische buitenbeentje Symphony Of Life trekt wel weer mijn aandacht. De afsluiter ook, maar het grootste deel van het album komt niet verder dan 'aardig'. Het geluid is me ook wat te modern; kil en wat afstandelijk.


Tussenstand:
1. The Metal Opera pt. 1
2. The Metal Opera pt. 2
3. Angels Of Babylon
4. The Scarecrow
5. Lost In Space pt. 2
6. Lost In Space pt. 1

Zou Meat Loaf het nog kunnen? Dat vraag ik me altijd een beetje af. Het is in elk geval wel echt op zijn lijf geschreven. Figuurlijk dan. Letterlijk zou het ook wel kunnen.

Dit album is een slow starter. Het heeft tot The Haunting Nodig om echt een beetje los te komen en halverwege komt het echt op gang. Ghostlights heeft in elk geval de interessantste gastzangers die Sammet so far heeft kunnen regelen. Een aantal bekende gezichten keren terug en daarbij een aantal leuke verrassingen, zoals Dee Snider en Herbie Langhans. Avantasia pakt de zaken weer echt modern aan. Een terugval a la de Lost In Space EP's of The Scare Crow is dit gelukkig niet. De tweede helft smaakt dan toch duidelijk naar meer. Zeker een nummer als Babylon Vampyres waarin heerlijk gesoleerd wordt. Niet het beste album van Avantasia, maar het is wel weer een goede.

Tussenstand:
1. The Metal Opera pt. 1
2. The Mystery Of Time
3. The Wicked Symphony
4. The Metal Opera pt. 2
5. Ghostlights
6. Angels Of Babylon
7. The Scarecrow
8. Lost In Space pt. 2
9. Lost In Space pt. 1

Hier gaat Sammett toch wel even aardig onderuit. Het is geen EP die direct een onvoldoende verdient, maar de sprong naar pop is wel echt heel jammer. De fijne sfeer is weg en komt nog even terug met Return To Avantasia. Ride The Sky is een leuke cover, maar maakt me vooral benieuwd naar het origineel. Lay All Your Love On Me is eigenlijk al de doodsteek voor dit album. Abba coveren is zo goed als onvergeeflijk. Deze EP is verder een losse flodder. Te ingetogen en het mist het theater van de voorgangers. Niet de moeite waard.

Tussenstand:
1. The Metal Opera pt. 1
2. The Metal Opera pt. 2
3. Lost In Space pt. 1

Oh, de Ultravox cover vind ik best goed. Leuke vertolking. In My Defence is er vooral om aan te geven dat Sammett beduidend minder goed kan zingen dat Freddie Mercury. Bah, wat slecht gezongen.

Verder een geinige EP. Deze versie van Lost In Space is iets minder poppy en (daarom) iets beter. Promised Land en Scary Eyes zijn niemandalletjes. Een tikje beter dan de vorige EP. Jammer van de nieuwe koers van Avantasia. Het lijkt nauwelijks op The Metal Opera. Niet dat dit per se een probleem is, maar het is wat gezichtsloos en saai. Ik krijg de indruk dat Sammett wat anders wilde doen dan Edguy en zonder visie Avantasia voortzet.

Tussenstand:
1. The Metal Opera pt. 1
2. The Metal Opera pt. 2
3. Lost In Space pt. 2
4. Lost In Space pt. 1

En weer terug op het oude niveau. Dat Avantasia het niveau van het debuut niet meer gehaald heeft, is jammer, maar de laatste tien jaar heeft Sammet veel indrukwekkende platen uitgebracht. Het klinkt na al die jaren nog steeds erg fris. Er heerst nog steeds een bepaalde energie die je vooral bij jonge bands hoort en dat in combinatie met de kwaliteit is bewonderingswaardig. Ik ben ook vooral blij met de gastrol van Hansi Kürsch. De nummers waarin hij meezingt, hebben een heerlijke Elder Scrolls sfeer. Even mijn ogen dichtgedaan en ik speelde weer Morrowind.

Ten opzichte van de voorganger klinkt dit album weer wat meer oldschool. Het bombast spat wel uit de speakers, maar het geluid vind ik heel fijn. Goed album met een aantal erg goede songs. Hopelijk gaat Sammet hier nog een tijdje mee door.


Eindstand:
1. The Metal Opera pt. 1
2. The Mystery Of Time
3. The Wicked Symphony
4. Moonglow
5. The Metal Opera pt. 2
6. Ghostlights
7. Angels Of Babylon
8. The Scarecrow
9. Lost In Space pt. 2
10. Lost In Space pt. 1

Het zal inmiddels jaren geleden zijn dat ik dit album gehoord heb. Ik heb mezelf ook nooit een fan genoemd van Avantasia. Nu ik na al die tijd weer The Metal Opera luister, verbaas ik me hoeveel ik (nog) ken. In elk geval bevalt de cd nu wel echt heel goed. Ik ben natuurlijk toch al een liefhebber van euro power metal van rond 2000 en The Metal Opera is een heerlijk aanstekelijke plaat. Knipogen naar Helloween, Gamma Ray, Rhapsody en Blind Guardian zijn overduidelijk. Dat komt niet alleen vanwege de bijdrages van Michael Kiske, Markus Grosskopf, Kai Hansen Henjo Richter etc.

The Metal Opera is een heerlijk album. Het staat vol met geweldige songs. Het gitaarwerk is subliem en het geheel is superaanstekelijk. Ieder nummer is raak, maar toch weerhoudt iets me ervan om de volle mep te geven. Ergens blijf ik het gevoel hebben dat het nog beter kan. Misschien is 't het gebrek aan originaliteit. Dat laatste vind ik zelf absoluut het probleem niet. Dit is een verdomd lekkere plaat.

Duidelijk het mindere broertje ten opzichte van het eerste album. Het mist wat punch en is beduidend minder catchy. Er staan in elk geval wel goede songs op, zoals The Seven Angels, The Looking Glass en Chalice Of Agony. Wel heb ik de indruk dat Tobias Sammett dit album wat ingewikkelder wilde maken. Misschien dat de score in de toekomst nog wel een halfje stijgt, maar nu moet Avantasia het doen met een ietwat krappe vier sterren. Desondanks leuke power metal. Er is beter gemaakt in die dagen, maar ook veel nog niet in de schaduw van dit album mag staan.

Tussenstand:
1. The Metal Opera pt. 1
2. The Metal Opera pt. 2

Qua stijl gaat dit weer meer terug naar de beginjaren. Ik mag graag die oude power metal horen. De symfo-invloeden liggen er ook heel dik bovenop en dat zorgt voor een heel lekkere combinatie. The Mystery Of Time mist de sterke gastzangers, al slaat niemand hier de plank mis. Volgens metal-archives mist de subtitel A Rock Epic hier. Het is in mijn ogen eerder een rock opera. Die sfeer heeft het wel vaak. De nummers zijn uitgesponnen en bombastisch. Steevast de moeite waard. Behalve Sleepwalking dan. Die valt met de popsound wel echt uit de toon. Heel goed album verder.

Tussenstand:
1. The Metal Opera pt. 1
2. The Mystery Of Time
3. The Wicked Symphony
4. The Metal Opera pt. 2
5. Angels Of Babylon
6. The Scarecrow
7. Lost In Space pt. 2
8. Lost In Space pt. 1

Aangezien Lost In Space hier ook op staat, ging ik ervan uit dat dit album in dezelfde stijl zou zijn. Het pakt wat anders uit. Iets meer metal en daarom is de waardering ook wat hoger. The Scarecrow begint zelfs best goed. Ik zou zeggen dat de eerste drie songs niet misstaan zouden hebben bij het oudere werk. Het is alleen jammer dat Roy Khan als gastzanger is uitgenodigd. Een erg vlakke zanger die geen enkele spanning brengt. Wat sommige mensen hier zien in de bijdrage van Alice Cooper is me een raadsel. Dat was op z'n zachtst gezegd afgrijselijk. Het zorgt er serieus voor dat de kansen op een AC-marathon aanzienlijk afneemt.

Het is ook jammer dat de songs al vrij snel verzanden in wat standaard power metal. De vele gastzangers houden de variatie erin. Van alle zangers behoort Sammet ook tot de mindere. Hij komt vaak wat zeikerig uit de hoek. Het album zelf is niet bijster bijzonder op het goede begin na.


Tussenstand:
1. The Metal Opera pt. 1
2. The Metal Opera pt. 2
3. The Scarecrow
4. Lost In Space pt. 2
5. Lost In Space pt. 1

Aangezien dit een tweeluik is met Angels Of Babylon, verwachtte ik eigenlijk dezelfde kwaliteit. Volgens mij heeft Sammet de beste songs voor The Wicked ymphony bewaard. Waar op Angels Of Babylon de missing link wel erg vaak miste, zijn hier de meeste songs juist wel pakkend. Er is vanalles te vinden: vlammend gitaarspel, goed zangwerk en bovenal: pakkende songs. Het plaatje is eindelijk weer compleet. Complimenten voor goede bijdrages van Tim Owens en Klaus Meine. Bovenop het vaste team van Jorn Lande, Michael Kiske etc. Deze lijn mag Sammet wel doorzetten.

Tussenstand:
1. The Metal Opera pt. 1
2. The Wicked Symphony
3. The Metal Opera pt. 2
4. Angels Of Babylon
5. The Scarecrow
6. Lost In Space pt. 2
7. Lost In Space pt. 1

Op een bepaald punt moet je maar besluiten dat je je mening klaar hebt over een album. Bij 01011001 heb ik vandaag maar de knoop doorgehakt. Dit album heb ik echt heel vaak geluisterd in de afgelopen tijd. Echt helemaal pakken doet het niet, maar ik hoor ook wel echt de kwaliteit. Het is misschien wel dat dit album in veel opzichten aan Into The Electric Castle doet denken, want opvallend genoeg heb ik hier dezelfde kritiekpunten en dezelfde complimenten. Met dat laatste ga ik heel erg in de herhaling vallen, maar ik wil wel kwijt dat dit wederom een erg prettig album is. Goed gemusiceerd, leuke gastmuzikanten etc.

Belangrijkste wat ik wil aankaarten is dat 01011001 heel sterk opent. Fantastische opener! Liquid Eternity is fenomenaal. Connect The Dots is een erg fijne afwisseling en hier heb ik echt even gezocht wie de zanger is. De rest herkende ik wel of vond ik er niet heel erg uit springen. Dat Hansi Kürsch van Blind Guardian hier zingt, is voor mij een heel grote plus. Zeker op cd twee waar het materiaal vaak wel echt minder boeiend is, is het Hansi die me erbij houdt. Ik beur altijd weer op als ik hem hoor zingen. Jorn Lande is ook een sterke zanger en heeft hier een paar heel mooie zanglijnen. Als ik hem hier zo hoor, vind ik het vooral spijtig dat Masterplan nooit het succes geworden is dat het wel had moeten worden.

01011001 is uiteraard een typische Ayreonplaat. Dit soort conceptalbums vind ik heel erg tof, maar ik merk hier dat Arjen Lucassen moeite heeft om over de hele lengte de kwaliteit vast te houden. Dat wil niet zeggen dat bepaalde songs slecht zijn, maar te weinig te bieden hebben om muzikaal interessant te zijn. Ik denk dat er simpelweg teveel verhaal is voor de muzikale inspiratie. Desondanks ben ik nog steeds heel erg in mijn nopjes met de special edition die ik enkele maanden tegenkwam in de lokale platenzaak.

Tussenstand:
1. Star One - Space Metal
2. Ayreon - The Universal Migrator - Part One: The Dream Sequencer
3. Ayreon - The Human Equation
4. Ayreon - The Universal Migrator - Part Two: Flight of the Migrator
5. Ayreon - The Final Experiment
6. Ayreon - 01011001
7. Ambeon - Fate of a Dreamer
8. Ayreon - Into The Electric Castle
9. Stream of Passion - Embrace The Storm
10. Ayreon - Actual Fantasy

Na een kleine week regelmatig naar Actual Fantasy geluisterd te hebben, moet ik helaas toch concluderen dat dit album minder beklijft dan The Final Experiment. Actual Fantasy is zweveriger, niet zo groots opgezet als diens voorganger en de muziek lijkt zich regelmatig te verliezen. Er is geen blik aan gastzangers opengetrokken, waardoor het dynamische aspect een stuk minder is. Actual Fantasy begint wel leuk met de hele introductie waarbij je toegezongen wordt om te zitten, relaxen etc om een fantasywereld binnen te gaan (ben zelf uiteraard ook groot fan van het genre). De eerste songs zijn best leuk, al blijft het vuurwerk uit. De laatste nummers stellen wel echt weinig voor. Back On Planet Earth en Forevermore kun je aanvoelen als een lange outro. Het is niet slecht wat Lucassen hier laat horen, maar ik voel ook geen enkele noodzaak om dit album vaker op te zetten. Overigens heb ik de revisited uitgave beluisterd.

Tussenstand:
1. Ayreon - The Final Experiment
2. Ayreon - Actual Fantasy

Aangekomen bij het magnum opus van Arjen Lucassen. De afgelopen week heb ik Into The Electric Castle heel vaak gedraaid. Ik heb wat info op internet gezocht en oude aardschokken erop nageslagen om mezelf maar het gevoel te geven om zo min mogelijk te missen van wat er hier allemaal te horen en te beleven is. Het duurde even voordat ik de album ben gaan waarderen en dan realiseer je jezelf dat dit geen werk is om even op de fiets (met koptelefoon) te beluisteren, maar dat je er het beste gewoon rustig voor kan zitten. Dat laatste is voor mij best problematisch met drie jonge kinderen en een vrouw die snel overprikkeld is. En laat ik zelf nou net geen fan zijn van albums langer dan 45 minuten.

Er zat voor mij niets anders op dan dit album in etappes te luisteren. Vaak nog tijdens huishoudklusjes door, dus het ene stuk heb ik waarschijnlijk vaker gehoord dan het andere. Dat Into The Electric Castle een hele ervaring is, was mij snel duidelijk. Dit album is naar mijn idee wel het eerste echte progalbum van Lucassen. Ergens hoopte ik nog wel op iets meer space(rock), maar verder ben ik nauwelijks teleurgesteld. Ik snap de heisa hier zeker wel, al vind ik het nu al niet het beste wat Ayreon te bieden heeft. Daarvoor vind ik het compactere en meer to the point zijnde The Final Experiment toch wel net wat leuker. Maar ook dit album heeft zijn hoogtepunten. Sowieso vind ik de terugkeer naar de gastzangers een grote plus. Ik heb hier vooral een zwak gekregen voor Anneke van Giersbergen en dat Fish hier te horen is, vind ik ook te gek. Ik voel er weinig voor om open deuren in te trappen door de verwijzingen te vermelden naar grootheden in de prog als Yes en The Moody Blues, maar het viel mij wel op dat er best sterke vibe van The Beatles in zit. Met name als Arjen Lucassen in zijn rol van The Hippie kruipt. Qua muzikaal geweld vind ik de eerste cd beter dan de tweede. In het gitaarspel van De Garden of Emotions zit heel veel drama. Prachtig!

Het is zo'n lastig album om te beoordelen, omdat heel veel stukken echt de moeite waard zijn. Er schuilt zoveel vakmanschap in alle gastbijdragen, maar ook het spel van Lucassen zelf is prachtig. Als je naar de details kijkt, komt er veel moois voorbij, maar zoom je uit, dan lijkt het allemaal wat minder indrukwekkend. mIsschien dat ik daardoor de slotsongs wat minder boeiend vind. Misschien groei ik hier nog overheen.


Tussenstand:
1. Ayreon - The Final Experiment
2. Ayreon - Into The Electric Castle
2. Ayreon - Actual Fantasy

Laat ik deze marathon maar beginnen met een bekentenis. Er is een hele tijd geweest dat ik vrij weinig kon met de muziek van Arjen Lucassen Wat ik me vooral herinner, is dat ik het te gemaakt vond. Waarschijnlijk was het ook te soft voor me, aangezien ik in die jaren vooral black en thrash metal luisterde. In de afgelopen tien jaar heb ik stilletjes aan naar progrock leren luisteren en toen Ayreon een tijdje geleden voorbij kwam, viel hier het kwartje dan ook direct.

En toch keek ik op tegen de eerste albums, omdat de meest gewaardeerde platen Into The Electric Castle en die erna zijn. De lijst van zangers vind ik ook lang niet zo indrukwekkend als waar Lucassen later mee op de proppen komt. Toch doet dit album weinig onder voor de andere platen van Ayreon die ik ken. Qua vocaal geweld ik eigenlijk weinig anders dan complimenteus zijn. Echt geweldig wat hier gedaan wordt. Alleen Jan-Chris de Koeijer valt voor mij uit de toon. Slecht is het zeker niet. Ik ben op zich wel fan van wat hij met Gorefest gedaan heeft.

De songs zijn prachtig! Een paar steken er voor mij tussenuit, zoals het geweldige door Barry Hay gezongen Sail Away To Avalon of het mooie, ingetogen Listen To The Waves. Het enige puntje van kritiek is dat het soms nog wat goedkoop klinkt. Nou heb ik ook wel begrepen dat Arjen Lucassen dit album deed als een soort YOLO of laatste poging, dus ik kan me indenken dat de situatie tijdens de opnames niet optimaal waren. Lucassen maakt dit ruimschoots met goed doordachte songs en een duidelijke liefde voor het genre. Hij heeft absoluut gevoel voor afwisseling en neemt de tijd voor goede solo's zonder zichzelf te verliezen door te overdrijven. Je hoort hier duidelijk de blauwdrukken van de latere Ayreonplaten. Zo genoot ik meteen weer van de achtergrondzangeressen die voor een heel pleziere dynamiek zorgen.

Voor deze marathon neem ik overigens de Star One albums en wellicht nog een paar andere mee.

En daar is het album van Ayreon waarvan ik kan zeggen dat ik erbij was toen het uit kwam. Ik heb destijds de luxe uitgave gekocht voor een bedrag van (99% zeker) €32,99. Dat was voor de achttienjarige RuudC een flink bedrag in elk geval. Na het heel toffe Star One ben ik hier destijds nooit in geraakt en dat ligt er vooral aan dat ik de stijl destijds niet echt trok. De pompeuze power metal die Star One soms is vond ik wel gaaf, maar het experimentele en progressieve van The Human Equation niet.

En toch moet ik er aardig wat van meegekregen hebben, want in de tussenliggende jaren heb ik het nauwelijks gedraaid en is eigenlijk nu pas de echte ontdekking gekomen. Toch komen de meeste nummers me vrij bekend voor. Maar toch was er weer genoeg te ontdekken en zodoende steeg de 3,5* die ik in eerste instantie wilde laten staan naar een welverdiende 4,5*. Hoewel ik meer van de songgerichte aanpak houd, zoals op Star One, is deze aanpak flink gaan groeien. Op het bonusdvd'tje dat bij deze cd staat, zegt Arjen zelf al dat dit album eigenlijk van elk Ayreon album wel iets heeft. Daar ben ik het mee eens, al steekt het experimentele gehalte van Actual Fantasy er wel met kop en schouders er bovenuit. De grootste gok van Arjen is toch wel de inzet van allerlei strijkers, blaasinstrumenten en wellicht een aantal unieke instrumenten die ik nu vergeet. Een didgeridoo is wel heel erg leuk, zo blijkt hier. Echt superorigineel is het ook weer niet, want door de albumgerichte aanpak en de vele toetsen en toeters en bellen, doet dit album vaak denken aan Yes. Geen probleem uiteraard, want ik ben dol op (oude) Yes. Door de fluiten schiet Focus vaak te binnen. Het kan aan mij liggen, maar het viel me wel op dat de seventeesinvloeden het hardst klinken wanneer de personages in de muziek terugblikken op hun jeugd. Over de composities niets dan complimenten. Ook het verhaal is erg goed. Doordat je heel erg in de psyche kruipt van de hoofdpersoon, doet het verhaal me denken aan Alice in Wonderland. Door alle emoties die aan bod komen, moest ik denken aan verschillende personages die Alice tegenkomt.

Qua zangers was ik vroeger al blij met Mikael Akerfeldt. Ik was in die tijd al groot fan van Opeth. Verder vallen in positieve zin vooral Eric Clayton, Devon Graves en Irene Jansen. Ze doet natuurlijk veel aan haar zus denken, maar ze heeft gelukkig ook wel iets eigens. James Labrie valt me in elk geval niet tegen hier. Ik ben geen fan van Dream Theater en zal dat waarschijnlijk ook nooit worden. In dat opzicht klopt het gerucht wel dat Arjen het beste uit zijn gastzangers kan halen. Ook daarom is het wel tof dat Arjen zelf niet misstaat in dit gezelschap. Hij heeft een heel prettige stem waar ik iedere keer weer een soort Beatlesgevoel a la The Magical Mystery Tour bij krijg. Dikke complimenten ook voor dit album dat op het moment van schrijven gewoon weer aan staat en geen seconde verveelt door de geweldige composities en prachtige arrangementen.

Tussenstand:
1. Star One - Space Metal
2. Ayreon: The Universal Migrator - Part One: The Dream Sequencer
3. Ayreon - The Human Equation
4. Ayreon: The Universal Migrator - Part Two: Flight of the Migrator
5. Ayreon - The Final Experiment
6. Ambeon - Fate of a Dreamer
7. Ayreon - Into The Electric Castle
8. Ayreon - Actual Fantasy

Het einde komt in zicht, dus ik geef toe dat ik aan een eindsprint begonnen ben. Na een klein half jaar heel veel muziek van Arjen Lucassen geluisterd te hebben, merk ik sterk dat ik langzamerhand wel echt aan iets anders toe ben. De laatste platen van zijn hand vind ik helaas minder de moeite waard. The Source begint echter wel hoopvol. De muziek is weer lekker fel en doet al snel meer denken aan de betere platen die een jaar of 10-15 eerder uitgebracht werden. Qua gastzangers zijn er weer goede keuzes gemaakt.

Toch blijft de werkelijke klik uit. Qua geluid is dit duidelijk meer mijn ding, maar inmiddels begin ik te vrezen dat Arjen Lucassen niet meer de mooie liedjes kan schrijven of bewust overgegaan is van rock opera naar rock musical. Ook dit album draait hoofdzakelijk om het verhaal. In het begin vind je nog wel een aantal nummers die ok zijn, zoals de opener, Everybody Dies en Star of Syrrah, maar het zijn geen songs die ik vaker actief zal opzetten. Het is simpelweg niet spannend genoeg omdat het vooral om de zangers draait. Als een hoofdstuk voorbij is, krijg je een solo. Die zijn vaak wel smaakvol, maar het resultaat is creatief gezien wat armoedig. Verder wisselen de zangers zo snel af, dat het effect in dezelfde vaart verdwijnt. Ik ben dol op Hansi Kursch, maar als hij steeds maar drie regels krijgt, ben ik eerder geneigd een beetje af te haken. Het album is gewoon beetje een gemiste kans, ondanks dat het verder wel redelijk prettig klinkt.




Tussenstand:
1. Star One - Space Metal
2. Ayreon - The Universal Migrator - Part One: The Dream Sequencer
3. Ayreon - The Human Equation
4. Ayreon - The Universal Migrator - Part Two: Flight of the Migrator
5. Guilt Machine - On This Perfect Day
6. Star One - Victims of a Modern Age
7. Ayreon - The Final Experiment
8. Ayreon - 01011001
9. Ambeon - Fate of a Dreamer
10. Ayreon - Into The Electric Castle
11. Ayreon - The Source
12. Ayreon - The Theory Of Everything
13. The Gentle Storm - The Diary
14. Arjen Anthony Lucassen - Lost In The New Real
15. Stream of Passion - Embrace The Storm
16. Ayreon - Actual Fantasy

Hmm, dit gaat toch wel echt de verkeerde kant op. Het is met een nieuw album altijd even lastig inschatten of die eerste indruk wel echt terecht is. Er zijn al verschillende platen geweest die echt even nodig hadden om te landen. Het kwartje met The Theory Of Everything wil maar niet vallen. Het klinkt heel degelijk. Het zijn de solo's die de moeite waard zijn, zoals de keyboardsolo's van Keith Emerson en Jordan Rudess, maar ze kunnen niet verhullen dat dit album eigenlijk maar weinig om het lijf heeft. Lucassen blijft voortdurend in de midtempo hangen en kleedt de boel aan met dezelfde zwierige melodieën die we al veel vaker als opvulling gehoord hebben.

De basis van dit album is wel in orde, maar er is maar weinig waardoor het eruit springt. Bijna alsof Arjen Lucassen het ertoe doet: korte songs, geen opbouw naar climaxen en, eerlijk is eerlijk, geen imposante lijst aan gastzangers. Waar The Universal Migrator praktisch de top qua powermetalzangers van die dagen had, vind je hier namen waar ik nooit eerder van gehoord had. Niet dat dit een probleem is, maar ze maken ook geen blijvende indruk. Cristina Scabbia ken ik dan uiteraard wel, en doet het vrij goed, maar JB Christoffersson van Grand Magus is hier volkomen misplaatst. Ondanks dat de plaat niet verkeerd is, voelt het allemaal wel vrij teleurstellend aan. Er zijn veel leuke dingetjes te horen, maar als geheel werkt het niet.


Tussenstand:
1. Star One - Space Metal
2. Ayreon - The Universal Migrator - Part One: The Dream Sequencer
3. Ayreon - The Human Equation
4. Ayreon - The Universal Migrator - Part Two: Flight of the Migrator
5. Guilt Machine - On This Perfect Day
6. Star One - Victims of a Modern Age
7. Ayreon - The Final Experiment
8. Ayreon - 01011001
9. Ambeon - Fate of a Dreamer
10. Ayreon - Into The Electric Castle
11. Ayreon - The Theory Of Everything
12. Arjen Anthony Lucassen - Lost In The New Real
13. Stream of Passion - Embrace The Storm
14. Ayreon - Actual Fantasy

Ah, de plaat van Ayreon met het laagste gemiddelde. Ook op RYM is dit het geval en heeft het zelfs een gemiddelde onder de 3*. Transitus was de eerste (nieuwe) cd die ik sinds jaren gekocht had. Vooral omdat ik met Lennert veel progbands gemarathond, ben ik het genre flink meer gaan waarderen en de filmpjes die Arjen Lucassen op social media gooide, waren erg aanstekelijk. Toch heb ik Transitus na de aanschaf niet veel gedraaid. Het deed me uiteindelijk toch niet zoveel. Nu zijn we drie jaar verder en heb ik het album weer wat kansen gegeven. Daardoor is muziek bij mij gegroeid, maar nog ik heb toch wel echt de indruk gekregen dat de creatieve piek van Lucassen tussen Universal Migrator en The Human Equation ligt. Daarna zakt het toch geleidelijk, maar zonder dat men echt de mist in gaat.

Transitus heeft hetzelfde euvel als de vorige platen. De focus ligt teveel op het verhaal. Dat verhaal is leuk hoor, maar ik geniet het meest van echt goede songs. Die mis toch wel echt hier. Het niveau ligt wel redelijk hoog. Als geheel is Transitus een prima album om te horen, maar ik denk dat we allemaal teveel verwend zijn met wat Arjen Lucassen twintig jaar geleden deed. De pros zijn er overigens wel. Zo voegt Tom Baker als verteller heus wel wat toe. De Doctor met de gigantisch lange sjaal heeft een prachtige vertelstem en zijn momenten hakt de muziek wel mooi in behapbare stukken. Qua keuze voor zangers ben ik erg in mijn nopjes met Cammie Gilbert. Boven alle verwachtingen vind ik Dee Snider hier ook heel sterk.

Misschien is Transitus inderdaad teveel een musical. Overdreven gefocust op het verhaal en de zangpartijen. Het instrumentale geweld en pakkende liedjes komen er bekaaid van af. Toch vind ik dit van de recente platen wel de betere.


Tussenstand:
1. Star One - Space Metal
2. Ayreon - The Universal Migrator - Part One: The Dream Sequencer
3. Ayreon - The Human Equation
4. Ayreon - The Universal Migrator - Part Two: Flight of the Migrator
5. Guilt Machine - On This Perfect Day
6. Star One - Victims of a Modern Age
7. Ayreon - The Final Experiment
8. Ayreon - 01011001
9. Ambeon - Fate of a Dreamer
10. Ayreon - Into The Electric Castle
11. Ayreon - Transitus
12. Ayreon - The Source
13. Ayreon - The Theory Of Everything
14. The Gentle Storm - The Diary
15. Arjen Anthony Lucassen - Lost In The New Real
16. Stream of Passion - Embrace The Storm
17. Ayreon - Actual Fantasy

Hmm.. Nou, niet verwacht dat ik het razend populaire Into The Electric Castle zo snel voorbij zou gaan in de ranglijst. Ik had gedacht dat Star One - Space Metal die eer zou krijgen, maar dit album kroop zo in mijn hoofd dat het zelfs wat moeilijk is te bedenken dat ik na deze recensie weer verder moet (van mezelf natuurlijk).

The Dream Sequencer is perse een opvallend rustige plaat vergeleken met de voorganger, maar wel een waar de keyboards veel meer aandacht krijgen. Hier alleen al een glansrol voor Erik Norlander. Nou ja, zijn bijdrage is echt gigantisch. Zijn spel doet best vaak denken de toetsen op het oude werk van Rainbow. Echt ongelooflijk knap wat hij hier doet. Qua invloeden op dit album, roepen vooral de namen van Pink Floyd, Klaus Schulze en Mike Oldfield. Dat geeft wel aan dat de toetsen hier misschien wel belangrijker zijn dan de gitaar.

Voortbordurend op die invloeden, zegt dat ook wel iets over de opzet van dit album. Niet alleen krijg je hier weer een goed verhaal voor de kiezen waar ik als sciencefictionliefhebber alleen maar van kan smullen, maar de muzikale aanpak mag ook duidelijk zijn. Het hoofdthema komt steeds weer terug. Hoewel de vorm veranderd, blijft hij herkenbaar. De hoofdmelodie is prachtig slepend, barst van de melancholiek. Soms klinkt het duister, dan weer wat vrolijker (of minder somber wellicht), maar altijd is het goed. De kritiek die ik op de voorganger had (dat het in de langere stukken vaak weinig indruk maakt), is hier echt niet van toepassing. Qua gastzangers zijn hier de namen niet heel indrukwekkend, maar het resultaat is wel weer heel goed. Alleen Lana Lane (die ik nog ken van oude cd's van mijn vrouw) vind ik niet perse heel sterk. Ze zal natuurlijk wel met Norlander meegekomen zijn. Ik denk dat we hier de eerste serieuze kandidaat hebben voor de eerste plaats.


Tussenstand:
1. Ayreon: The Universal Migrator - Part One: The Dream Sequencer
2. Ayreon - The Final Experiment
3. Ayreon - Into The Electric Castle
4. Ayreon - Actual Fantasy

Gezien de zangers ben ik niet heel erg verbaasd dat het tweede deel van dit tweeluik wat harder is dan de eerste. Arjen Lucassen trommelt even kort door de bocht de beste zangers onder de populairste powermetalbands van die tijd: Andi Deris, Ralf Scheepers, Fabio Lione en Timo Kotipelto. Verder zijn Bruce Dickinson, Sir Russel Allan en Damian Wilson ook echte smaakmakers. De aanwezigheid van Bruce DIckinson was zelfs toen wel de aanleiding om dit album te kopen, maar dit album heeft van mij jarenlang nooit echt de waardering gekregen die het verdiende.

Op dit album vind je eigenlijk wel het beste wat Arjen Lucassen tot nu toe geschreven heeft. Dawn of a Million Souls is een nagenoeg perfect powermetalnummer. Fenomenaal ingezongen door Sir Russel. De teksten zijn geweldig en de euforie komt helemaal over. Ralf Scheepers schittert eveneens op het nummer dat ook gedragen wordt door fantastische synths. Daar hebben we Erik Norlander weer. Hij had een vast contract mogen krijgen van Arjen. Wat een geweldenaar is het toch! Andi Deris? Duurde even voor ik hem herkende. To The Quasar is hem niet op het lijf geschreven, maar ook de frontman van Helloween levert puik werk af. Bruce valt me (nog steeds) ietwat tegen. De teksten zijn niet helemaal lekker, maar zijn nummer groeit wel bij me. Ik vraag me af of de populariteit van dit nummer komt door de kwaliteit of Bruce.

Hierna zakt Flight of the Migrator wel wat in. Lang zit ik op vijf sterren, maar daarvoor doen de laatste twee tracks me echt te weinig. Verder niets dan bewondering hoor. Arjen levert met dit tweeluik (en 2,5 uur aan muziek) een topprestatie af. Nergens vervalt men in egotripperij. Zoveel topmuzikanten die de kans krijgen om te schitteren en het overgrote deel is gewoon echt de moeite waard.

Tussenstand:
1. Ayreon: The Universal Migrator - Part One: The Dream Sequencer
2. Ayreon: The Universal Migrator - Part Two: Flight of the Migrator
3. Ayreon - The Final Experiment
4. Ayreon - Into The Electric Castle
5. Ayreon - Actual Fantasy