Ruim negen jaar geleden was ik wel erg hard over deze plaat, maar ik kan me de teleurstelling van toen nog goed herinneren. Ik denk dat ik de cd na iets van vier nummers uitgezet heb en tot vandaag niet meer gehoord heb. Een nieuwe luisterronde zal er na vandaag niet meer in zitten, want ik kan echt niets met groove metal. Het is daarom lastig in te schatten of Green nou wel of geen goede plaat is. Ik merk wel dat de heren hier niet meer echt hun best gedaan hebben. Gezien het feit dat Forbidden hetzelfde jaar nog uit elkaar ging, was de koek wel op eigenlijk. Toch jammer dat ze de stijl van de jaren '80 niet meer aangehouden hebben, want ik kan me niet voorstellen dat dit een slechter resultaat zou hebben gehad dan bij Green het geval was.

Groove metal dus. Alles lager gestemd, Russ heeft het gillen definitief voor het grommen ingeruild en net als bij Distortion zijn het aantal gitaarsolo's vrij minimaal. Dit album is wel echt een product van zijn tijd. Er zijn geen songs die eruit springen. Ik zal dan wel toegeven dat ik het album tweemaal gehoord heb (beter dan die vier nummers negen jaar geleden, toch?) en vrij weinig zin had om het vaker te luisteren. Wat een treurig einde destijds van een band die veel potentie had.


Tussenstand:
1. Forbidden Evil
2. Twisted Into Form
3. Distortion
4. Green

De tweede plaat is altijd degene waarop bands zichzelf moeten bewijzen. Vroeger las ik altijd dat het de derde moest zijn, maar voor mij is de tweede de graadmeter. Deze voorspelt in 99% van de gevallen wel hoe een carriere verder gaat verlopen. Hoewel Twisted Into Form een goed album is, merk je wel dat overweldiging van Forbidden Evil uitblijft. Step By Step en de titeltrack zijn heel gaaf. Gisteren op Dynamo Metalfest kwam voor mij de bevestiging hoe een openingsriff van Craig Locicero zoals die op Twisted Into Form simpel kan klinken, maar wel heel doeltreffend is.

Het is een beetje wrang. Hoe leuk dit album is, je voelt dat de lijn dalende is. De beste nummers staan op de eerste helft. RIP heeft zijn momenten hoor, maar Tossed Away klinkt als een saai Testamentnummertje. One Foot In Hell heeft het ook net niet eigenlijk. Ten opzichte van het debuut, is dit album wat technischer en heeft het hier en daar wat ingeboet aan aggressiviteit. Dit is ook wat serieuzer qua insteek. GElukkig klinkt het allemaal nog wel lekker oldschool en waardeer ik het dat de band experimenteert.


Tussenstand:
1. Forbidden Evil
2. Twisted Into Form

Veertien jaar geleden schreef ik voor Metalfan.nl de review van deze cd en de score die ik gaf, zou overeenkomen met 4* hier. Ik was heel blij met de reünie van Forbidden, zag ze twee keer in 2008 en uiteindelijk ook wel in mijn nopjes met Omega Wave, maar uiteindelijk is dat album me tegen gaan staan. Ik luisterde heel veel thrash metal in die dagen. Nou doe ik dat nog steeds wel graag, maar mijn smaak is breder geworden, maar ben ik ook veel meer bands gaan waarderen. Vandaar dat die marathons ook zo leuk zijn om te doen, want soms kies ik er bewust voor om even lekker te duiken in parels als Forbidden Evil.

Terug naar Omega Wave. Dat Russ niet meer als vanouds zou gillen, was mij wel duidelijk na de reünietour van 2008. Qua sound had ik wel gedacht dat het redelijk eighties zou klinken. Met de kennis van nu (zeker nu ik Distortion en Green beter door heb), verbaas ik me eigenlijk wel dat Omega Wave het dichtst bij Distortion zit. Het heeft vooral een aggressieve benadering. De riffs zijn net zo eenvoudig als het zojuist genoemde album, maar er zit ook wat duisternis in van Green. Zoals gezegd zingt Russ niet meer als voorheen. Af en toe gilt hij weer, maar de hoofdmoot is laag gebrul. Soms werkt dat wel, zoals in Forsaken at the Gates. Een fijne opener waarin alles goed afgestemd lijkt te zijn en goed richting een climax toewerkt. Van de rest word ik eigenlijk warm noch koud. Na tijdje snak ik vooral weer naar het ijzersterke Forbidden Evil.

Overigens ben ik wel benieuwd naar wat Forbidden nu gaat doen. Zondag sprak ik de nieuwe zanger Norman Skinner nog even en vroeg naar wat ze gaan doen nu het festivalseizoen ten einde is. Verder werken aan het nieuwe album was het antwoord.


Eindstand:
1. Forbidden Evil
2. Twisted Into Form
3. Omega Wave
3. Distortion
4. Green

Ik vroeg me al af waarom dit het populairste album van Foreigner is. Puur naar de titels kijkende, herkende ik niets. Toen ik het eenmaal hoorde, herkende ik Waiting For A Girl Like You en Urgent al aan de openingstunes. Twee mooie hits. Niet dat ik een groot liefhebber ben van eighties pop, maar ik kan het wel prima hebben. Eerlijk is eerlijk, Foreigner kan ze prima schrijven. Alleen vind ook ik Jukebox Hero het absolute prijsnummer. De popjas past Foreigner op zich prima, maar ik het debuut blijft wel echt een klasse beter.


Tussenstand:
1. Foreigner
2. 4
3. Double Vision
4. Head Games

Ook voor mij geen geforceerde Foreigner. Het zal er vast mee te maken hebben dat dit de Foreigner is die ik ken. Agent Provocateur is de lp die ik al jaren in de kast heb staan. Het kostte me maar 50 cent en I Want To Know What Love Is, is een ongelooflijk gladde ballad, maar ik vind 'm wel echt gaaf. Dat ik 'm al lang niet meer gehoord heb, is wel bewezen omdat ik die andere hit That Was Yesterday helemaal vergeten was. Agent Provocateur is voor mij nog altijd een sterke verbintenis tussen de goede popsongs van Foreigner en de lekkere rockkant van de band. Ik zet 'm zelfs boven de bejubelde 4, want dit album loopt erg lekker. De hits van deze plaat vind ik beter dan Urgent en Waiting For A Girl Like You. Met een klapper a la Juke Box Hero, had ik zelfs een 4,5* overwogen. Toch snap ik goed waarom een aantal fans van het eerste uur afgehaakt zijn.


Tussenstand:
1. Foreigner
2. Agent Provocateur
3. 4
4. Double Vision
5. Head Games

Dit valt me in alle eerlijkheid nog best mee. Vijftien jaar na Mr. Moonlight hebben de heren zich een frisser geluid aangemeten (al zal dit over tien jaar ook weer oubollig klinken) en een zanger gevonden die in mijn ogen niet onder doet voor Lou Gramm. Het album opent energiek en even is er de hoop op een goed album, maar dat zakt gedurende de luistersessie weer langzaam weg. Het voorlopig laatste album van Foreigner is toch wat vrijblijvend en ik twijfel nog wat tussen 3 en 3,5*. Helaas geen voordeel van de twijfel. Foreigner moet lekker blijven optreden zolang het leuk blijft.


Eindstand:
1. Foreigner
2. Agent Provocateur
3. 4
4. Double Vision
5. Head Games
6. Inside Information
7. Can't Slow Down
8. Mr. Moonlight
9. Unusual Heat

Oef! Wat een zoete muziek ineens! Hot Blooded is zo'n typische eenvoudige rocker die je op het debuut ook had, maar daarna gaat het heel hard achteruit qua tempo en energie. Blue Monday, Blue Day is een veelzeggende titel, maar het komt nogal emotieloos op me over. You're All I Am is van het soort liefdesliedje waar ik echt niks mee kan, zo slijmerig. Het album herstelt daarna in het opzicht dat het redelijk acceptabel wordt. Back Where You Belong en Tramontane zijn redelijk goed nog, maar meer dan een krappe 3,5* kan ik hier niet uit persen.

Tussenstand:
1. Foreigner
2. Double Vision

Dit bevalt mij ook erg goed. Ik sta ook niet bepaald bekend als liefhebber van AOR, maar het debuut van Foreigner heeft nog wel een aantal fijne rauwe randjes en de kwaliteit van de songs spreekt voor zich. Ook ben ik nooit echt een liefhebber geweest van Cold As Ice, maar nu valt me wel op hoe gaaf de gitaarsolo is en de keyboardsectie heb ik voor mijn gevoel nooit eerder gehoord. Zelfs een beetje vergeten dat het van Foreigner is. Verder ben ik dol op het avontuurlijke Starrider en vind ik het heel tof hoe de keyboards worden ingezet op Long, Long Way From Home en At War With The World. Dit debuut is een heerlijk frisse plaat die de tand des tijds moeiteloos doorstaan heeft. Het steekt opvallend sterk in elkaar. Het heeft wel wat mindere nummers, maar die zijn zeker niet vervelend.

Het vermoeidheidsyndroom begint al toe te slaan. Bij mij dan, want met dit album heb ik vrij weinig. Het mag dan wel stevig van start gaan, maar Dirty White Boy is muzikaal vrij doorsnee en de teksten (het refrein) wekken irritatie op. Niet dat ik me aangesproken voel hoor, maar ik ben die hele racismediscussie simpelweg beu. Wat volgt is vooral vlees noch vis. De band gaat niet voluit en de songs zijn eigenlijk vrij simpel en ingetogen. Zelfs Gramm houdt zich wat in, lijkt het wel. Een klein plusje voor Blinded By Science, maar daar houdt het ook wel mee op. Overigens is dit ook niet slecht. Degelijk maar saai.


Tussenstand:
1. Foreigner
2. Double Vision
3. Head Games

Hier raakt Foreigner het momentum van 4 en Agent Provocateur weer kwijt. Say You Will is dan nog wel een aardige hit (weer een waarvan ik niet wist dat hij van Foreigner is), maar daarna valt het weer terug op het bekende, degelijke niveau. Slecht wordt het zeker niet, maar ik verveel me al snel eigenlijk. Een beetje ongeïnspireerd dus.


Tussenstand:
1. Foreigner
2. Agent Provocateur
3. 4
4. Double Vision
5. Head Games
6. Inside Information

Het is lastig om dit album slecht te noemen. De heren proberen het wel, maar het zit er gewoon niet meer in. Waar een Real World nog best ok is, gaat daar wel een afgrijselijke Big Dog aan vooraf. Verder schommelt het niveau niet zo erg, maar het balanceert op het randje van het acceptabele. Het is niet meer de gladde pop van de eighties, maar, je raadt het al, de ninetees. Een tikje luisterbaarder. De terugkeer van Gramm had niet eens gehoeven. De zanger van de vorige plaat had dit net zo goed kunnen doen. Foreigner is oud geworden.


Tussenstand:
1. Foreigner
2. Agent Provocateur
3. 4
4. Double Vision
5. Head Games
6. Inside Information
7. Mr. Moonlight
8. Unusual Heat

Nieuwe zanger, maar geen nieuw elan. Aan John Edwards ligt het verder niet. Hij zingt namelijk prima, maar van nieuwe inspiratie is geen sprake. I'll Fight For You valt nog wel op. Prima nummer met leuke zanglijnen, maar net als op Inside Information zakt het daarna weer behoorlijk in. Het verschil is wel dat er aan dit album geen eind lijkt te komen. Toch scheelt het nog geen tien minuten. Dit soort AOR gaat ook wel wat tegenstaan. De komende twee albums doen we er nog wel even bij, maar mijn focus ligt al een beetje op de volgende marathon.



Tussenstand:
1. Foreigner
2. Agent Provocateur
3. 4
4. Double Vision
5. Head Games
6. Inside Information
7. Unusual Heat

Voorlopig manifesteert Free zich als een ultieme achtergrondband. Dat klinkt misschien niet erg aardig, maar ik bedoel het eigenlijk wel goed. Op de achtergrond is klinkt het heerlijk, maar als ik er echt voor ga zitten, vind ik het snel een beetje saai worden. Ik kan echt geen enkele band bedenken waarbij ik dit ervaar. Ook de vorige albums hebben dit, maar Fire And Water mist net een beetje vuur om een hogere waardering te krijgen. Mijn favoriete band zal Free nooit worden. Sommigen noemen wel hun favorieten, maar ik voel weinig voor enkel een Mr. Big of Heavy Load. All Right Now was vroeger een favoriet van mij. Speciaal vanwege dat nummer kocht ik ooit deze lp, maar hij komt zelden uit de kast. Vandaar dat de score hier lager uitpakt dan bij de voorgangers. Verder geen commentaar op de muzikanten, behalve dat het wel wat spannender mag zijn.

Tussenstand:
1. Free
2. Tons Of Sobs
3. Fire And Water

Weer een heerlijk album. Ergens voelt het wel wat unheimlich aan, want ik ken de band wel van de hits en luister vervolgens naar platen die juist als geheel heel goed werken. Ik heb dan ook de indruk dat wanneer je een nummer weg zou halen, de plaat als een kaartenhuis in elkaar stort. Zoiets dan natuurlijk.

Dit album draai ik al de hele ochtend. Inmiddels een keer of vijf voorbij gekomen en het verveelt nog lang niet. Het is genieten geblazen van de prachtige momenten die zich blijven aandienen. Het heeft echt geen zin om favoriete of minder favoriete songs aan te wijzen. Ik vind het prachtig hoe de band kalme parels heeft als Mouthful Of Grass of zich lekker verliest in bluesrockgeweld met Trouble On Double Time.

Heel prettig is ook de heldere productie. Iedere muzikant is heel eenvoudig te volgen en dan wordt ook duidelijk hoeveel kwaliteit de band in huis heeft. Tot slot: wat een prachtige hoes!


Tussenstand:
1. Free
2. Tons Of Sobs

Waar Free op Highway nog wel kwaliteit toonde, vind ik het hier toch allemaal net te rommelig en ongeïnspireerd. Ik weet ook niet goed wat ik met dit album aan moet. Het is net alsof je kan horen dat de band er geen zin meer in had. Geen muzikale hoogstandjes te vinden hier. Kossoff klinkt inderdaad verward. De titel klinkt daarom wat vreemd, want vrij klinkt het absoluut niet. Een treurige bedoening dit. Ik heb echt de indruk dat niemand zin had om deze plaat te maken.


Tussenstand:
1. Free
2. Tons Of Sobs
3. Fire And Water
4. Highway
5. Free At Last

Het is erg jammer dat de band zo geëindigd. Ik denk dat Free best ver had kunnen komen. Op dit album hoor je de kwaliteiten weer een beetje terugkomen, maar het is niet genoeg om deze plaat aan te willen schaffen. Wishing Well is natuurlijk een leuke opener. Misschien wel het beste nummer van Wishing Well als er wat meer uit gehaald was. De uitgebluste indruk bespeur ik hier helaas ook weer. Ik denk dat Paul Rodgers al behoorlijk bezig was met Bad Company. Wat dat betreft is het een goede overgangsplaat. Easy On My Soul valt me nog in positieve zin op, vanwege het prachtige pianospel, maar verder had Free nooit van het bluespad moeten stappen.


Eindstand:
1. Free 4,5*
2. Tons Of Sobs 4,5*
3. Fire And Water 4*
4. Heartbreaker 3,5*
5. Highway 3*
6. Free At Last 2,5*

Waar Lennerts score stijgt, zakt die van mij hier behoorlijk. Ik mis de blues dus. The Stealer en Be My Friend vind ik nog wel ok, maar een Sunny Day kan me echt gestolen worden. Dat is dan weer oersaai. Het valt me verder op dat dit album zo simpel is. Dat zoetsappige moet ik ook niet hebben. Over het algemeen balanceert het op het randje van voldoende/onvoldoende. Ik vind het niet terecht om het een onvoldoende te geven, maar meer dan een zesje zit er echt niet in. Waar ik het oude werk uitdagend en lekker vind klinken, verveel ik me hier.


Tussenstand:
1. Free
2. Tons Of Sobs
3. Fire And Water
4. Highway

Hiervan geniet ik toch van begin tot eind. Het is ook veel fijner dan ik van de betere albums van Bad Company gewend ben. Zonder echte hits is Tons Of Sobs een heerlijke bluesrockplaat die over de gehele lengte vooral lekker klinkt. Alleen aan Over The Green Hills moest ik even wennen, omdat de overgangen vrij abrupt zijn, maar uiteindelijk is het lichtjes mijn favoriet. Fijne heavy psych hier. Verrassend goede muzikanten ook. Ik kende alleen Paul Rodgers echt, maar Kossof is een naam die ik vanaf nu wel zal onthouden. Dit gaat een leuke marathon worden, want van Free kende ik alleen de hits Wishing Well en uiteraard All Right Now.