Five Miles Out heb ik voor het eerst geluisterd omdat ik de hoes, het vliegtuig dat onheilspellende wolken tegemoet vliegt, intrigerend vond. In het titelnummer wordt de hoes op een mooie manier in muziek omgezet (hoewel ik ervan uitga dat het nummer er eerder was dan de hoes).
Samen met Family Man vormt dit titelnummer een van de twee gezichten van het album. Dit eerste gezicht is eentje van popgeorienteerde muziek met korte nummers met een conventionele structuur. Family Man vind ik een nummer om snel te vergeten. Niet dat het slecht is, maar het blijft gewoon niet hangen. De tekst is dan wel weer leuk.
Het tweede gezicht is dat van lange, meanderende nummers. Zowel Taurus II en Orabidoo zijn goed gelukt, hoewel het vooral het openingsnummer is dat de meeste indruk op me maakt. Het duurt een plaatkant, maar blijft de hele tijd een uitstekend nummer. Orabidoo bevalt me wat minder, met name door de verdraaide vocalen, maar ook omdat er heel lang weinig gebeurt.
Mt Teidi tenslotte, is een mooi werkje dat langzaam naar z’n climax toewerkt.

Five Miles Out is een album dat ik weinig draai, maar dat me zo op z’n tijd best bevalt.

3.5*

Als ik deze band op een festival zou zijn, zou ik het denk ik erg goed vinden vanwege het hoge tempo en de algehele (aangename) bruutheid die deze muziek afstraalt. Dit album kan me als ik het zo thuis hoor, net genoeg boeien, maar na een half uur ben ik dan toch wel weer murw gebeukt en zijn er eigenlijk weinig dingen voorbij gekomen die zijn blijven hangen. Heeft vast iets met de snelheid te maken.
Er is me niks wat me in dit album tegenstaat: de riffs zijn prima, de grunt ligt me goed, en de productie is goed in de zin dat alle instrumenten goed hoorbaar zijn. Alleen, er is ook niks dat me echt enthousiast maakt.

Derhalve 3.0*

Na een stilte van negen jaar (een EP van twee nummers in 2011 daargelaten) is On Strange Loops Mithras' vierde album. De band wordt in diverse reviews beschreven als 'Morbid Angel in space'. Of dat klopt, kan ik moeilijk beoordelen aangezien mijn enige blootstelling aan Morbid Angel een festivalconcert in 2013 is, en daarvan herinner ik me nauwelijks iets meer. Spacy is de deathmetal van Mithras in ieder geval. Er wordt veelvuldig gebruik gemaakt van effecten op de gitaar, zodat de luisteraar gewichtloos achter de gitaar aanzweeft door het heelal. Dit effect wordt nog versterkt door een aantal instrumentele nummers, waarin sfeer (en zweven) vooropstaat. De overige nummers kenmerken zich vooral door razendsnelle drums, buitenaardse gitaarpartijen en een grunt die mij doet denken aan die van Peter (van Vader).

On Strange Loops is een consistent geheel: geen zwakke punten, en er zijn ook weinig momenten die er echt bovenuit steken. Tegelijkertijd is het ook een album waarop de individuele nummers lastig van elkaar te onderscheiden zijn. Een tweede, en belangrijker, kritiekpunt is de zang. De hier gebruikte schreeuwgrunt is niet een stijl waar ik erg van houd. Een wat diepere grunt had dit album net wat beter gemaakt wat mij betreft. Tot slot klinkt ook de gitaar, als die even niet onder de ruimte-effecten zit, soms wel erg clean voor een metalband. Het doet minder afbreuk aan het geheel dan de zang, maar het valt me toch elke keer weer op. Ondanks deze minpunten is On Strange Loops een erg goed album, dat ik de afgelopen weken regelmatig heb beluisterd via de band's Bandcamppagina.

​Qua waardering twijfel ik tussen 3.5 en 4 sterren, maar ga voorlopig voor 4 sterren. Mocht blijken dat On Strange Loops in 2017 weinig in mijn playlist terechtkomt, kan die halve ster er altijd nog af.

Zonder mijn ‘1001 Albums die je moet horen voor je doodgaat’ (of iets dergelijks) boek had ik dit album nooit gehoord. De beschrijving van een paar rebelse ‘monniken’ in de jaren ’60 die hun tijd vooruit waren, wekte mijn interesse.

Black Monk Time is inderdaad een speciaal album. De muziek rammelt, alles klinkt primitief en de zanger wekt niet de indruk een kans te maken bij de Wiener Sängerknaben. Daarbij zijn de teksten ook niet bepaald alledaags. The Monks nemen geen blad voor de mond.
Black Monk Time is een album dat ik niet elke dag hoef te luisteren (iets wat ik de afgelopen twee weken wel gedaan heb). In de juiste dosis vind ik dit een heel vermakelijk stuk muziek, juist omdat het voor mij zo onalledaags en over the top klinkt.
Niet elk nummers is raak (Oh, How To Do Now, of Blast Of!) maar veel nummers zijn dat wel, met als hoogtepunten Shut Up, We Do Wie Du, en Drunken Maria. Tegen de tijd dat het album aan That’s My Girl toe is, heb ik mijn dosis Black Monk Time ook wel weer gehad, hoewel dat laatste nummer misschien gewoon ook wel niet zo goed is.

Niet elk nummer hier is sterk, maar omdat The Monks zo geschift en anders klinken dan de meeste andere bands die ik ken, is dit toch een album dat ik erg waardeer.

4.0*

Volgens mij ben ik achter dit album aan gegaan nadat ik Moonspell had gezien op Wâldrock 2007. Kennelijk speelde de band daar een overtuigende set, waarvan ik me echter niet veel meer kan herinneren.
Dit album is helaas ook niet eentje geworden die ik veel heb gedraaid sindsdien. De snelle stukken bevallen me prima, en eigenlijk heb ik ook weinig te klagen over de muziek. Het enige is dat ik Night Eternal een beetje glad vind klinken, met iets teveel keyboards hier en daar, waardoor het nergens écht indruk maakt. Een iets ruwer geluid had dit album voor mij veel interessanter kunnen maken. De hoogtepunten op dit album zijn vooral bij de eerste nummers te vinden. Bovendien springt Moon in Mercury er voor mij bovenuit. De laatste twee nummers, First Light and Age of Mothers, boeien me weinig, waardoor dit album altijd een beetje een tegenvallende indruk achterlaat.

Night Eternal is een hele degelijke plaat, die bij mij nooit echt verder komt dean aangename achtergrondmuziek.

3.5*

Spectrum of Death is als een op hol geslagen stoomlocomotief die langsdendert.
Muzikaal doet het album me vooral denken aan Dark Angel, vanwege de jaren '80-bruutheid, het alsmaar doorrammen en de snelheid waarmee de tekst erdoorheen wordt gejaagd, met hier en daar een Slayerachige (aan de tremolo trekken) gitaarsolo.

Hoewel het geluid van de plaat gedateerd klinkt, maakt het de eerste paar keren toch veel indruk. Na een paar keer vond ik het toch wat minder worden en was de lengte van 32 minuten eigenlijk wel prima.
Blijft over een hele aardige thrash/deathplaat die weinig vernieuwend is, maar wel leuk om zo nu en dan te beluisteren.

3.5*

Net als Speedy66 ben ik niet zo van verzamelalbums, en bovendien ben ik een beetje huiverig voor jaren ’80 hairbands. Toch heeft dit album me prima vermaakt. Ik ben een aantal leuke rocknummers tegengekomen die voor mij erg goed werken als achtergrondmuziek tijdens het werk. Helaas staan er ook een aantal misperen op dit album, zoals het zeikerige Home Sweet Home, of Girls, Girls, Girls, of Angela. Tot slot vind ik de cover van Anarchy in the UK tien keer niks. Ook is de lengte van dit album wat teveel van het goede voor me, maar goed, dit is dan ook een verzamelaar.

Dit album heeft me niet weten te verleiden meer albums van Mötley Crüe te beluisteren (Saints of LA ken ik al), maar het was toch stukken beter dan ik had verwacht.

3.0*

Op de een of andere manier heb ik al eens vier sterren uitgedeeld aan Saints of Los Angeles. Nu ik het album weer eens herbeluisterd heb, gaat daar toch een halve ster van af.

Over het algemeen bevat dit album aanstekende en simpele rocknummers die het vooral moeten hebben van makkelijk in het oor liggen. Helaas zijn niet alle nummers geslaagd. Met name What’s It Gonna Take en Chicks = Trouble komen erg over als filler. Ook ligt de zang me niet overal even goed. Vind het een beetje overdreven klinken soms. Daar staan een aantal uitschieters tegenover: Face Down in the Dirt, en de laatste twee nummers bevallen me het best.

De meeste overige nummers zijn aardig, luisteren makkelijk weg, maar blijven ook niet echt hangen.

3.5*

Ace of Spades is na Bomber en Overkill het derde Motorheadalbum dat ik de afgelopen maand heb beluisterd. Ook dit album heeft me niet helemaal weten te overtuigen.
Zo’n beetje alle nummers op Ace of Spades zijn prima nummers, maar alles achter elkaar vind ik het album een hele zit. Te monotoon, en de zang van Lemmy weet me ook niet de gehele rit te boeien. Daarnaast ben ik, zoals ik bij Bomber ook al schreef, gewend aan hoe de nummers klinken op No Sleep Til Hammersmith. Daarmee vergeleken komen ze hier maar matig uit de verf.

Ace of Spades is een goede plaat, met voor mij het titelnummer, Love Me Like a Reptile, (We Are) The Roadcrew en The Chase is Better Than the Catch als hoogtepunten. Jammer dat ik hier maar 3 nummers als favoriete nummers aan mag vinken...

3.5*

Ik ken lang niet het gehele oeuvre van Motörhead, en heb alleen No Sleep 'til Hammersmith in de kast staan, maar als ik nog een cd van deze band zou moeten komen, zou het Another Perfect Day zijn.

Hoewel deze plaat nog steeds erg Motörhead klinkt, niet in de laatste plaats door Lemmy's stemgeluid, vind ik de melodie die Brian Robertson toevoegt, een waardevolle aanvulling. Waar ik andere cd's van Motörhead niet altijd uit kan luisteren zonder me af te gaan vragen wanneer hij nou eens afgelopen is, vormt dat bij Another Perfect Day geen enkel probleem.
Mijn favorieten: Back at the Funny Farm, Rock It (die piano!), en One Track Mind. En Tales Of Glory eigenlijk ook wel.

Goede, relatief melodieuze plaat: 4.0*

Na alle ‘klassieke’ Motörhead albums die me niet echt wisten te overtuigen, vind ik Bastards een verademing. Dit album klinkt veel meer zoals ik had gehoopt dat Lemmy en kornuiten zouden klinken: ruw, snoeihard, en snel.

Het album start met een rijtje hoogtepunten, waarbij met name Burner voor mij boven alles uitsteekt. Dat komt vooral omdat het zo’n furieus nummer is. Pas met Don’t Let Daddy Kiss me komt er een wat minder nummer. Qua thematiek wellicht de moeite waard, een verhaal over incest, maar voor de uitvoering ervan vind ik Lemmy als zanger tekort schieten. Zo goed als de eerste nummers wordt het daarna eigenlijk niet meer, hoewel Liar en Devils er ook mogen zijn.

Eindelijk, na Another Perfect Day, een Mötorheadalbum dat ik echt goed vond, en die ik waarschijnlijk zo nu en dan nog wel eens ga beluisteren.

4.0*

Mijn kennismaking met Motörhead, zo’n 10 jaar geleden alweer denk ik, was een concert. Daarna No Sleep ‘til Hammersmith. Voor Bomber had ik een vergelijkbaar geluid verwacht: snoeihard en dan nog een beetje harder. Die verwachting kwam niet uit. Bomber heeft een veel rustiger geluid. Braaf bijna, hoewel dat misschien niet helemaal de juiste term is om bij een Motörheadalbum te noemen.

Dat betekent niet dat er geen goede nummers op Bomber te vinden zijn. Lawman heeft een lekker groove, Stone Dead Forever is ook goed (hoewel er tussen deze beide nummers weinig opwindends gebeurt) en Step Down weet ook mijn aandacht te trekken vanwege het bluesy geluid en vanwege de zang van Fast Eddie. Ik denk dat dat nummer nog wat beter was geweest als Lemmy het had gezongen. Tot slot is Bomber een uitstekend nummer, waar het tempo iets omhoog gaat.

Toch staan er net wat teveel nummers op Bomber die ik niet interessant vind. Dat, in combinatie met het feit dat dit album qua geluid niet echt aansluit op wat ik bij een Motörheadalbum graag hoor, maakt dat dit album het met een kleine 3 sterren moet doen.

3.0*

Raar, dat er bij dit album zo weinig berichten staan. Het is toch een metalklassieker tenslotte. Nog raarder is dat ik dit album maar met 3.0* gewaardeerd heb.
No Sleep 'til Hammersmith is 40 minuten keiharde rock 'n roll volgens het welbekende Motörheadrecept. Kei- en keihard dus. Een recept dat de afgelopen 30 jaar eigenlijk onveranderd is gebleven.
Vergeleken met de studioversies klinkt dit album veel harder en intenser. Dit album was het eerste van Motörhead dat ik leerde kennen. Eigenlijk kan ik sindsdien de studioalbums niet beluisteren zonder terug te verlangen naar No Sleep 'til Hammersmith. Simpelweg omdat dit album die studioalbums doet klinken alsof ze door een of ander boybandje met wat gitaartjes zijn gemaakt.

Nee, mijn 3.0* die hier stond is veel te laag. Ik doe er een punt bij.

Overigens heeft in de versie die ik heb, 3 bonustracks (Over the Top, een andere versie van Capricorn en Train Kept A Rollin'), maar ik moet toegeven dat ik die nummers meestal oversla.

4.0*

Waar ik Bomber enigszins teleurstellend vond, is Overkill me stukken beter bevallen. Overkill opent al overtuigend met het snelle titelnummer, waarna er in een half uurtje nog 9 nummers voorbij komen denderen. Daarbij zitten, op I’ll Be Your Sister na, geen zwakke nummers. Mijn favoriete nummers hier zijn, behalve Overkill, Stay Clean, No Class en Damage Case.

Overkill heeft de snelheid en het venijn dat ik op Bomber miste, hoewel Motorhead op No Sleep til Hammersmith naar mijn mening die snelheid en venijn nog beter over weet te brengen. Overkill is een prima album, hoewel ik toch op niet meer dan drie en een halve ster uitkom: de muziek van Motorhead is niet precies dat wat precies bij mijn muzieksmaak past.

3.5*

Dit album is een paar weken geleden geintroduceerd als Metal Album van de Week. Van Mudvayne kende ik The End of All Things to Come al, en die beviel goed.
De verwachtingen voor dit album waren redelijk hoog gestemd in huize wizard, maar na L.D.50 een aantal keren te hebben geluisterd, bleek dat ik teveel had verwacht. Mijn belangrijkste bezwaar bij dit album: de lengte. Ik ga me zo rond 2/3 van de plaat vervelen. De nummers weten me los wel te boeien, maar 68 minuten achter elkaar is het me veel te veel. Kennelijk lijken de nummers toch iets teveel op elkaar. Daarnaast komen een paar (zang-)lijnen me behoorlijk bekend voor van The End of All Things.

Het is nergens slecht, en de 'nu-metal' van Mudvayne vind ik qua complexiteit en intensiteit wel erg goed, maar hier word ik gewoon murw gebeukt.

3.0*

Van de twee albums die ik ken van Mudvayne, is L.D.50 volgens mij de bekendste. Dit is echter de beste. Mudvayne brengt beukende nu-metal, gelukkig zonder raps, waarbij de bassist een prominente rol opeist.
De nummers op The End of All Things to Come zijn zo’n beetje allemaal de moeite waard, met als uitschieters Not Falling, (Per)Version of a Truth en The Patient Mental. Toch, als ik deze cd beluister vind ik een dikke 50 minuten boosheid iets teveel van het goede: bij Solve et Coagula begint mijn aandacht te verslappen. Het probleem zit hem niet in de vette riffs, de grunts, en zelfs niet in de niet zo sterke cleane zang, maar meer in het feit dat er onvoldoende variatie tussen de nummers zit.

Voor een iets kortere uitgave van dit album had ik zeker vier sterren gegeven, maar nu blijf ik steken op een (dikke) drie en een halve ster.

3.5*

Zonder twijfel een buitenbeentje in MDB's catalogus, en daardoor lastig te vergelijken met hun andere albums. Persoonlijk kan ik deze experimentele toer van de band wel waarderen. Het pakt niet overal even sterk uit: met name Heroin Chin vind ik niet goed. Aaron's stem past naar mijn idee niet goed bij de muziek, en ook The Stance of Evander Sinoue vind ik niet sterk. Daar staat tegenover dat Under Your Wings een knaller is, en The Whore, the Cook and the Mother vind ik erg mooi. Niet alleen door het middenstuk met een telefoon(?)converstatie die je net niet kan volgen, maar ook door het beginstuk en het einde. Apocalypse Woman mag er ook zijn trouwens.

Ik zie dat ik dit album met 3.0* had beoordeeld, maar ik doe er nog een halfje bij.

3.5

Deze plaat heb ik de afgelopen dagen weer onder het stof vandaan gehaald, en ontdekt dat het onterecht was dat ik hem een tijdje niet had gedraaid.
Het geluid is goed, niet geweldig, maar de band speelt prima en de setlist is ook ok. Lekker gevarieerd, met aandacht voor al hun albums. Uiteraard zijn er nummers die ik graag op de cd had willen zien, maar die ze waarschijnlijk gewoon niet hebben gespeeld. Maar dat eventerzijde.
Doordat het publiek vrij aanwezig is in de mix, kreeg ik het gevoel alsof ik er zelf bij was in Paradiso. Wat niet zo was, maar wel op een eerder optreden, toen ze volgens mij een vergelijkbare setlist hadden.
De dvd heb ik nog maar 1 of 2 keer bekeken. Omdat mijn tv niet is aangesloten op een goede geluidsinstallatie geef ik de voorkeur aan de cd. Die keren dat ik de dvd keek, was ik snel verveeld door de podiumpresentatie van de dames en heren. Maar goed, een spectaculaire show is dan ook weer niet waarvoor ik naar een MDB-concert zou gaan.
Al met al 4*

Mijn interesse in My Dying Bride is niet meer zo groot als het een aantal jaren geleden was. Songs of Darkness, Words of Light kocht ik zo’n beetje op de dag van de release. Sindsdien heb ik nog een paar albums van de band in huis gehaald, maar sinds For Lies I Sire ben ik eigenlijk wel afgehaakt (The Barghest of Whitby uitgezonderd).

As the Flower Withers heb ik nooit veel beluisterd. Kennelijk ben ik ooit eens afgehaakt op de productie, en heb ik er nooit meer naar omgekeken. Ik was dan ook enigszins verbaasd dat ik het album hier op MuMe al had gewaardeerd. Met twee en een halve ster, om precies te zijn.
De afgelopen week heb ik het album nog maar een kans gegeven. Tot mijn verbazing is het helemaal niet zo slecht als ik het me herinnerde. Sear Me is een uitstekend nummer, en The Return of the Beautiful mag er ook zijn (hoewel ik dat nummer al kende in de versie die op The Dreadful Hours staat). Ook de andere nummers zijn verre van slecht. Ze klinken wat ruwer dan latere album van MDB, liggen wat dichter bij death metal misschien, maar de triestheid die de muziek van MDB zo kenmerkt, is hier ook al van de partij.
Dat wil niet zeggen dat dit album alleen maar goed is. De productie laat te wensen over (maar is veel beter dan ik me herinnerde), en bijvoorbeeld de grunt in Sear Me (zo rond de 7 minuten) klinkt tenenkrommend slecht.

Aangezien ik bijna geen MDB meer luister, verwacht ik niet As the Flower Withers nog veel te gaan beluisteren in de toekomst, maar die twee en een halve ster die ik hier als waardering had gegeven, mag best een beetje omhoog.

3.0*

Waar A Line of Deathless Kings me nog net wist te overtuigen, was For Lies I Sire de plaat die me deed afhaken bij My Dying Bride. Ook als ik het album nu weer terugluister, weet het me nauwelijks te boeien.

Waar MDB zich op hun eerste albums steeds van een andere kant liet zien, vind ik de muziek sinds The Dreadful Hours steeds meer op elkaar gaan lijken. Op For Lies I Sire is de band wat mij betreft een worstjesfabriek geworden die uniforme tranentrekkers/depressie-opwekkers uitspuwt. Slechts bij A Chapter in Loathing veer ik even op, ook omdat ik daar een riff uit The Return of the Beautiful terug meen te horen.
Dat wil niet zeggen dat My Dying Bride geen kwaliteit brengt. Elk nummer weet los een depressieve stemming op te wekken, maar alles bij elkaar weet het me niet te overtuigen. Bovendien: ik heb zo’n beetje alle eerder MDB-albums al in mijn kast staan. Daar weet dit album eigenlijk niks aan toe te voegen. Voor mij is dit dus een album om links te laten liggen.

Toch 3 sterren: het wordt nergens slecht. Maar goed vind ik het ook niet.

3.0*

Dit album heb ik zo snel mogenlijk nadat het uitkwam gekocht. In die tijd (2004, ja, ik was laat) had ik nog geen internet, dus heb hem voor het eerste beluisterd in de platenzaak. Was daar behoorlijk onder de indruk, en thuis aangekomen heb ik volgens mij Songs of Darkness dagenlang achter elkaar beluisterd. Had ik toen een top-10 van albums moeten maken, dan was hij daar zeker in terechtgekomen.

Inmiddels zijn we alweer bijna 7 jaar verder. Het album heeft op MuMe nooit mijn top-10 gehaald (Turn Loose the Swans wel), maar deze week toch maar weer eens besloten dit album af te luisteren.

Dat is goed bevallen. Nou ja...goed: uitstekend is een beter woord.

Dat de heren en dames van MDB weten hoe je een neerslachtig album moet produceren, is waarschijnlijk geen nieuws, maar op dit album lukt dat buitengewoon goed.
The Wreckage of My Flesh is een uitstekende opener, waarin Aarons ingetogen cleane zang bijna verdwijnt in de muziek. Uitstekend opgebouwd, mooie toetsenpartijen (bijna vals klinkend orgel) en een voor mij onverwachte gitaarsolo.
Catherine Blake is een tweede hoogtepunt. Bij dit nummer krijg ik altijd beelden in mijn hoofd van een schone Victoriaanse jongedame die in de tuin van de zon ligt te genieten terwijl demonen rond haar tuinstoel dansen en steeds dichterbij komen, om uiteindelijk in haar hoofd te verdwijnen.
The Prize of Beauty is een andere favoriet van me, geen idee waarom, maar in ieder geval zit er een briljant middenstuk met cleane zang in.
Het laatste nummer, A Doomed Lover tenslotte, is in mijn ogen het beste nummer van deze plaat. Traag begin, en tijdens het ellenlange outro langzaam snelheid makend, en daartussen een verstaanbare en erg sombere tekst.

De overige nummers vind ik over het algemeen wel goed, uitgezonderd The Blue Lotus, dat me nog nooit echt heeft weten te boeien, maar hebben weinig momenten waarop ze me echt opvallen.

Ik zie dat ik bij dit album een stem van 4.5* had staan. Daar ga ik niks aan veranderen.

My Dying Bride was ik na A Line of Deathless Kings een beetje uit het oog verloren. A Line... was goed, maar ik vond de nummers iets te makkelijk te verhappen om in een echt interessant album te resulteren.
In de platenzaak zag ik onlangs deze EP liggen. Ik had gelezen over Evinta, niet over The Barghest..., was nieuwsgierig, blind gekocht en eenmaal thuis aangekomen totaal verrast door dit album doordat ik remakes van oude nummers had verwacht.

Een verrassing in positieve zin, want deze EP is een van de betere albums die ik recentelijk heb gekocht. My Dying Bride zoekt hier het geluid op dat ze hadden ten tijde van Turn Loose the Swans en The Angel and the Dark River, en laat tegelijkertijd horen dat ze muzikaal gegroeid zijn de laatste 15 jaar.
Een nummer van 27 minuten klinkt wellicht pretentieus, maar de band slaagt er hier in om er een geheel van te maken waarin de verschillende delen naadloos in elkaar overvloeien. Nergens heb ik het idee dat er een stuk muziek is dat beter weggelaten had kunnen worden, of dat niet goed in de sfeer van het nummer past. Een nummer van bijna een half uur, dat aanvoelt als eentje van maximaal 10 minuten. Ik vind het een knappe prestatie.
Alles wat ik graag van MDB wil horen zit in dit schijfje: grunts, Aaron’s huilende cleane zang, 2 gitaristen wiens gitaarlijnen om elkaar heendansen (in een macabere dans voor de duidelijkheid), een hoeveelheid riffs en hier en daar een paar strijkers.
Een klein minpuntje vind ik sommige delen van de tekst, combinaties van woorden die nogal in de buurt liggen van eerdere teksten. 'Tiny rivers down your rosy cheek', 'Count them fair, for I have more', dat soort dingen. Wellicht niet letterlijk gekopieerd, maar doet me toch heel erg denken aan eerdere teksten. Maar goed, als Aaron opeens de blues zou zingen zou ik ook niet gelukkiger worden.

The Barghest O’Whitby is een prima gebalanceerde EP geworden, waarin elk stuk muziek op z’n plaats is en dat van begin tot einde blijft boeien. Daarom een verdiende hoge score.

4.5*

Met The Dreadful Hours (en opvolger Songs of Darkness, Words of Light) bereikte My Dying Bride een tweede creatieve piek. Sinds The Angel and the Dark River hadden ze niet meer zo’n goede plaat afgeleverd.
Dit album klinkt, zoals eigenlijk alle albums van My Dying Bride tot dan toe, als geen enkele eerdere plaat uit het oeuvre van deze vrolijkerds uit West Yorkshire. In de jaren voorafgaand aan dit album waren de nodige bandleden vervangen, en ten tijde van The Dreadful Hours bestond MDB uit Aaron Stainthorpe (zang), gitaristen Andrew Craighan en Hamish Glencross, Adrian Jackson (bas), en drummer Shaun Steels-Taylor. In een hoekje van de hoes worden nog Johnny Maudlin (van Bal-Sagoth) en Yasmin Ahmed genoemd als keyboardspelers.

Deze muzikanten leveren met The Dreadful Hours zoals gezegd een van MDBs beste albums af. Missers zijn er op deze plaat niet te vinden. De eerste twee nummers hebben de meeste indruk op me gemaakt, misschien ook omdat ze die gespeeld hebben tijdens een van de concerten van MDB die ik gezien heb. Het kan ook zijn dat die eerste twee nummers wat meer een eigen gezicht hebben. Het titelnummer zet meteen de toon met z’n tekst over een vader die z’n zoon(tje) vermoordt...of van de nachtmerrie van het zoontje waarin dat gebeurt.
De daaropvolgende nummers vind ik wat eenvormiger, van een hoog niveau, maar minder opvallend, en allemaal met een vergelijkbaar geluid. Afsluiter The Return to the Beautiful is een heropname van een nummer van het debuutalbum, en klinkt ook anders. Agressievere grunt, en meer wisselingen in stemming.

In tegenstelling tot hun eerdere albums klinkt The Dreadful Hours wat meer gepolijst. Op The Return to the Beautiful na, klinken de nummers wat gladder en toegankelijker, zonder daarbij aan triestheid in te boeten.

Voordat ik dit album erbij pakte, overwoog ik om een half sterretje van mijn waardering af te halen, maar nu ik The Dreadful Hours weer een paar keer gehoord heb deze week, blijft die 4.5 ster toch staan.

4.5*

Fantastische cd! Hier kan zelfs geen The Angel and the Dark River of Dreadful Hours aan tippen.
De plaat begint ingetogen met Sear Me MCMXCIII, maar daarna begint het echte vuurwerk pas. Your River, The Songless Bird, en The Snow on my Hand hebben allemaal iets eigens, maar ik kan ze onmogelijk los luisteren. Als ik ze achter elkaar draai, raak ik helemaal in de sfeer van dit album, waaruit ik pas weer bij the Crown of Sympathy wakker wordt, me verbazend dat ik alweer 4 nummers geluisterd heb. The Crown of Sympathy is iets rustiger, maar zeker niet minder intens. Maar het allerbeste nummer van deze plaat blijft voor mij toch het titelnummer. Ik heb geen idee waarom, maar in al zijn lompheid kan het me zeker bekoren. Typisch weer zo'n nummer dat je meevoert naar een andere wereld. Een bijzonder duistere wereld. Met Black God word je tenslotte weer teruggevoerd naar de echte wereld.

En op mijn versie komen er daarna nog 3 bonustracks, die in mijn ogen niks toevoegen.