Dit is een intrigerend album. Ik vind achtergrondverhalen over 'na uitkomst van dit album heeft de band niet getourd en er zijn nooit nummers van gespeeld' altijd interessant. Waarom is dit album gemaakt? Waren er wel plannen om er iets mee te doen en zijn deze afgelast na een slechte respons? Het album intrigeert in ieder geval enorm, want nog meer dan Music From The Elder is dit een sound die ik totaal niet met de band associeer. En het werkt best wel voor me. Carnival Of Souls klinkt namelijk als een volwassen album van een band die zich niet meer hoeft te bewijzen en daarmee ongedwongen klinkt

De grap is dat op dit uitgeklede, hardere materiaal de stem van Simmons vele malen beter werkt dan die van Stanley. Het omgekeerde is waar op het moment dat de ballads komen. Childhood's End vind ik echt een baggerslecht lied, maar I Will Be There heeft door Stanley's ietwat gebroken stem (ik merk op dit album voor het eerst wel dat zijn zang aan het afnemen is) een oprechte mooie vibe. Denk dat ik dit een van de weinige echt goeie ballads van de band vind zelfs. De uithalen aan het einde klinken dan weer wel echt goed. Jungle vind ik eveneens een ijzersterk lied en Seduction Of The Innocent is een van mijn favoriete tracks van Simmons hand. Heerlijk psychedelische vibe heeft dat lied. Kulick's eerste vocale bijdrage levert ook nog best een mooi lied op.

Ja, het album duurt te lang, maar ik 'voel' het wel als een oprecht album en kan er zeker van genieten. Er gebeurt muzikaal meer en ook qua sfeerwisselingen gaat de band verder dan de standaard partyrock, maar ditmaal is het songmateriaal sterker dan op Revenge het geval was. Je gaat je toch vragen stellen over de onderlinge verhoudingen en geestelijke gesteldheid van de bandleden op het moment dat een album als dit uitkomt en men er vervolgens niets mee doet. Mocht iemand meer informatie over deze tijd hebben, dan ben ik daar oprecht benieuwd naar.

Tussenstand:
1. Creatures Of The Night
2. Music From The Elder
3. Ace Frehley
4. Paul Stanley
5. Carnival Of Souls
6. Hot In The Shade
7. Dynasty
8. Kiss
9. Animalize
10. Lick It Up
11. Love Gun
12. Revenge
13. Hotter Than Hell
14. Unmasked
15. Asylum
16. Destroyer
17. Crazy Nights
18. Rock And Roll Over
19. Dressed To Kill
20. Peter Criss
21. Gene Simmons

Ik zie de Bon Jovi vergelijkingen en ga dan toch even in de verdediging schieten voor die band, want Bon Jovi anno 1987 was een behoorlijk stuk beter dan wat Kiss op dit moment produceerde. Tot mijn grote schrik vind ik I'll Fight Hell To Hold You dan nog best een lekker nummer, maar zodra Bang Bang You begint rollen de ogen weer met het stomme refrein dat zelfs ironisch niet zou werken. Dat openingsgitaarstuk van No No No is dan wel weer ineens vrij spectaculair en levert een vrij stevig up tempo track op. Maar verdomme nog aan toe als My Way ineens aangaat met die verschrikkelijke kitscherige keyboardlagen. Reason To Live is daarnaast een wel heel zwak aftreksel van een goeie Heart-ballad.

Het soleerwerk is spectaculair, maar eigenlijk ergert het dat het geheel zo overstuurd klinkt onder zulke zwakke en bovenal softe composities. Een echte Crazy Night kan ik dit album ook niet noemen. Het ergert me vooral.

Tussenstand:
1. Creatures Of The Night
2. Music From The Elder
3. Ace Frehley
4. Paul Stanley
5. Dynasty
6. Kiss
7. Animalize
8. Lick It Up
9. Love Gun
10. Hotter Than Hell
11. Unmasked
12. Asylum
13. Destroyer
14. Crazy Nights
15. Rock And Roll Over
16. Dressed To Kill
17. Peter Criss
18. Gene Simmons

Kiss goes 'heavy metal'. Ja, het heeft even mogen duren, maar eindelijk is de band op het punt aangekomen dat ze stevig klinken. De hardrock is hard geworden. Simmons komt voor mij ook voor het eerst als zanger echt goed tot zijn recht en zo'n lied als Creatures Of The Night vind ik oprecht heel erg sterk, om maar niet te zwijgen van hoe goed Stanley te keer gaat op het opzwepende Danger. En ik voel me vies terwijl ik het type, maar ook I Love It Loud bevalt me prima als anthem.

Het is de sound van het album die zich wat mij betreft veel meer leent voor hoe zo'n band als Kiss in de studio hoort te klinken. De jaren '70 albums worden wat mij betreft stuk voor stuk geteisterd door ondermaatse producties of een Destroyer waarop de band dan weer veel te kitscherig klinkt. Die galmende drums zijn niet het mooiste, maar in combinatie met de scherpere gitaarsound en de vurigere zang van Stanley en Simmons, klinkt de band hier in ieder geval niet ondermaats of oubollig voor zijn tijd. En nog belangrijker: eindelijk klinken ze gevaarlijk!

I Still Love You is zo'n perfect voorbeeld. De titel en het semi-ballad-achtige gehalte van de song zouden ongelooflijke cringe kunnen opwekken, maar de momenten dat de dreigende gitaarmuren opkomen en Stanley het refrein best wel agressief in zet hoor ik niet langer die puberale rock n roll, maar gewoon goed uitgevoerde hardrock/metal songs die muzikaal interessant genoeg zijn dat ik niet extra focus hoef te leggen op domme teksten als die van Killer. Ik vind Killer namelijk lekker rocken, net zoals War Machine. Het is nog steeds een simpele boerenlullenband, maar het werkt hier voor het eerst helemaal voor me. Kiss-album nummer twee dat mijn thumbs up krijgt!

Tussenstand:
1. Creatures Of The Night
2. Music From The Elder
3. Ace Frehley
4. Paul Stanley
5. Dynasty
6. Kiss
7. Love Gun
8. Hotter Than Hell
9. Unmasked
10. Destroyer
11. Rock And Roll Over
12. Dressed To Kill
13. Peter Criss
14. Gene Simmons

Ik had een soort van hoop dat dit album weer wat zou terugbrengen van de rauwheid, maar Destroyer blijkt een enorm gelikt product te zijn waar voor de verandering wel wat aandacht gestoken is in de productie. De hoeveelheid toeters, bellen en kinderkoren die er verder echter op te horen zijn, zorgen er alsnog voor dat het geen echte hardrock plaat is, maar veel meer in de buurt komt van vroege theatrale AOR en dan vooral Meatloaf. God Of Thunder kende ik al in Iced Earth variant, maar daar heeft men geen kinderstemmetjes er tussendoor gezet. Hier wel, waardoor het nummer eerder als Spinal Tap klinkt. Alsof dat nog niet erg genoeg is, komen de ballads er nu pas voor het eerst bij. Beth heb ik al veel over gehoord, maar ik had het nog niet daadwerkelijk mogen ervaren. Nu dat eenmaal gebeurd is, vind ik het erg jammer dat het zo'n wanstaltig suikerzoet lied is. Criss is ook echt niet het soort zanger hiervoor. Do You Love Me geeft daarnaast nog een kerstvibe die ook niet nodig is.

Een 2,5 omdat Detroit Rock City aardig is, verder vind ik het een behoorlijk pijnlijke softrock aangelegenheid.

Tussenstand:
1. Kiss
2. Hotter Than Hell
3. Destroyer
4. Dressed To Kill

Ok, de vorige twee albums hadden nog hun stevige songs of interessant musiceren, maar dit is gewoon glammeuk van de bovenste plank. Wanstaltige teksten en niets dan simplistische riffjes en melodietjes. C'Mon And Love Me en Anything For My Baby zijn voor mij de belichaming van alles wat er mis met dit soort oppervlakkige Amerikaanse hardrock. Heeft met Rock And Roll All Night natuurlijk een megagrote hit, maar ik heb een enorme schurfthekel aan dit lied. Als er niet iets van die rauwheid terugkomt, gaat dit een hele irritante marathon worden.

Tussenstand:
1. Kiss
2. Hotter Than Hell
3. Dressed To Kill

Ook ik had deze plaat op lp want ik vond de hits I Was Made For Loving You en Sure Know Something goeie nummers. Het erge is dat ik dit nog steeds vind. Sterker nog, het ergens mierzoete Sure Know Something vind ik een van de betere songs die ik tot nu toe op plaat heb gehoord. Het lied loopt namelijk heel erg goed. Dat er disco-invloeden in zitten zal me dan persoonlijk ook worst wezen, want voorlopig ben ik nog niet heel erg onder de indruk van de 'hardrock' die de band daarvoor geproduceerd heeft. Maar die rustige break met het koortje en de opbouw van Stanley's zanglijn die daarna weer naar het rockende refrein gaat, vind ik oprecht fantastisch. Heerlijk, een echt lied met kop en staart.

De rest van het materiaal bevalt me voor het gros eigenlijk wel. Charisma doet het niet voor me en Frehley zorgt voor een ongemakkelijke Stones-cover met 2,000 Man, maar ik vind Magic Touch en Hard Times ook zeker sympathieke songs. Zelfs het aan Foreigner herinnerende X-Ray Eyes is best aardig. De productie helpt ook zeker mee aan het meer genietbaar maken van deze plaat. Nog steeds geen fan, maar ik vind het niet vervelend om te horen.

Tussenstand:
1. Ace Frehley
2. Paul Stanley
3. Dynasty
4. Kiss
5. Love Gun
6. Hotter Than Hell
7. Destroyer
8. Rock And Roll Over
9. Dressed To Kill
10. Peter Criss
11. Gene Simmons

Ik vind dit album dan weer beduidend leuker dan wat er op Lick It Up t/m Crazy Nights gemaakt is. Voelt aan als minder glam en meer als Bon Jovi-achtige hardrock. Stuk minder 'stoer', maar het komt veel fijner op me over. Alsof Kiss ineens een andere band is. Geen overdreven keyboardlagen, Kulick's solos zijn veel natuurlijker in de songs gewerkt en ik moet stiekem toegeven dat ik bijna alle nummers zelfs nog onthouden heb. De fijne productie werkt ook goed mee.

Waar ik op het vorige album Reason To Live een slap Heart-aftreksel noemde, vind ik Forever hier stiekem ook nog best goed werken. Blijkt het lied samen met Michael Bolton geschreven te zijn. Ik grijnsde breed terwijl ik dit las. Mooie akoestische gitaarsolo ook in dit lied. Silver Spoon zit ik lang nadat het afgelopen is nog mee te neurien.

Het allermooiste? Ik erger me dit keer niet zo aan de teksten omdat ik er niet teveel op hoef te letten. De melodietjes zijn voldoende om me bezig te houden. Minpunten zijn er vanzelfsprekend wel, want het album duurt veel te lang en had best zonder een aantal songs gekund om het geheel stabieler te houden. Tegen het einde verlies ik toch mijn aandacht en ik mis ook echte uitschieters (met uitzondering van Boomerang), maar moet nu ten minste wel zeggen dat ik het album zonder problemen heb beluisterd en er zelfs bij vlagen goed van genoten heb.

Tussenstand:
1. Creatures Of The Night
2. Music From The Elder
3. Ace Frehley
4. Paul Stanley
5. Hot In The Shade
6. Dynasty
7. Kiss
8. Animalize
9. Lick It Up
10. Love Gun
11. Hotter Than Hell
12. Unmasked
13. Asylum
14. Destroyer
15. Crazy Nights
16. Rock And Roll Over
17. Dressed To Kill
18. Peter Criss
19. Gene Simmons

De wisselvalligheid van het debuut zet door op Hotter Than Hell. Parasite is oprecht een sterke en stevige track, maar opener Got To Choose en de suikerzoete titeltrack geven me jeuk. Let Me Go, Rock 'n' Roll heeft lekker drumwerk en een goede solo (en duurt lekker kort), maar voelt met het refrein en de teksten echt aan als enorme kitsch.

Watchin' You is dan weer een lichte terugkeer naar de iets zwaardere sound. Lekkere riff, fijne baswerk en het voelt allemaal weer iets dreigender. Als de band zich richt op muzikaal vuurwerk, dan is het allemaal prima. Die flauwe boogie-woogie van Mainline haalt dit dan weer compleet onderuit. Afsluiter Strange Ways is nog aardig, maar ik hoor dit ook liever in de gecoverde varianten. Ik ben hier in ieder geval niet van onder de indruk.

Tussenstand:
1. Kiss
2. Hotter Than Hell

Goed, Kiss.

Ik zal eerlijk zijn dat ik helemaal niets met de muziek heb en op basis van de attitude zelfs best een schurfthekel aan de leden heb. Youtube filmpjes waarbij een interviewer in een Iron Maiden shirt gedwongen wordt van shirt te wisselen voor er vragen beantwoord worden en claimen dat ze zo hard & heavy zijn terwijl er in ieder jaartal van hun bestaan honderden hardere bands waren, Gene Simmons die zijn meest verschrikkelijk kapitalistische inborst constant laat kennen, de achterlijke merchandise items en de belachelijke woede om King Diamond/black metal's make-up: de band heeft er weinig aan gedaan om ervoor te zorgen dat ik ze sympathiek wil vinden.

Toch erken ik dat de band qua uiterlijk en act iets hebben neergezet dat maar weinig bands hun na kunnen doen en verdomd als ik niet tientallen fanatieke Kiss-fans ken die me blijven vertellen dat het de beste band ooit is. Het intrigeert me genoeg om het te willen proberen. Mocht ik verrast worden, dan is het alleen maar mooi meegenomen.

Het debuut heeft in ieder geval op de A-kant niets bijzonders dat me aanspreekt, al kan het ook erger. Ik hoor wat New York Dolls, standaard boogie-woogie hard rock n' roll en vooral wat slappe Slade-vibes. In een tijd dat Black Sabbath tussen Sabbath Bloody Sabbath en Sabotage inzat vallen tracks als Nothin' To Lose en Cold Gin behoorlijk tegen. Ik vind het allemaal nog vrij liefjes.

De tweede helft is beter. Kissin' Time heeft aardige drumpartijen en een lekkere groove waardoor de teksten me iets minder tegenstaan en Deuce klinkt nog enigszins stevig, bijna gevaarlijk. Laatstgenoemde song heeft in ieder geval een lekkere solo en Simmons' zang heeft wat vuur. 100,000 Years rockt zelfs nog vrij behoorlijk en ook Black Diamond verrast me flink met die snerpende gitaarsolo op het einde.

Kan zodoende nog alle kanten op, maar als men de kwaliteit van de b-kant vol houdt heb ik in ieder geval nog wat hoop dat het uiteindelijk meer 'mijn ding' zal worden.

De sound bevalt me nog steeds beter dan die van de jaren '70, maar hier komt de hair/glammetalvibe toch iets duidelijker naar voren ten opzichte van het iets meer 'normale heavy metal'-gehalte van Creatures Of The Night. Lick It Up als track doet het voor mij compleet niet en ook Gimme More en All Hell's Breaking Loose helemaal niet. Het is in dat opzicht allemaal weer wat simpeltjes, al zijn Exciter en vooral A Million To One zeker wel echt sterke songs te noemen. De rest is het allemaal een beetje net niet, met wederom een stukje van Simmons vrouwonvriendelijkheid in Dance All Over Your Face. Toch vind ik het zeker niet vervelend om op de achtergrond te horen. Goed vind ik het echter ook niet.

Tussenstand:
1. Creatures Of The Night
2. Music From The Elder
3. Ace Frehley
4. Paul Stanley
5. Dynasty
6. Kiss
7. Lick It Up
8. Love Gun
9. Hotter Than Hell
10. Unmasked
11. Destroyer
12. Rock And Roll Over
13. Dressed To Kill
14. Peter Criss
15. Gene Simmons

Een voldoende, want de band heeft hier bij vlagen een aantal songs die me bevallen. Opener I Stole Your Love is lekker, Shock Me heeft ondanks de matige zang/teksten een weergaloze gitaarsolo en Love Gun is een lied waarvan ik de populariteit echt compleet begrijp. Almost Human rockt

Niet te vroeg juichen, want er is nog steeds een fikse hoeveelheid cringe. Christine Sixteen? Ga weg Simmons en kom nooit meer terug. Love Gun opvolgen met het enorm zwakke Hooligan is ook een flinke zonde. Tomorrow And Tonight is een standaard saai Kiss-lied, Plaster Caster idem. Heeft toch genoeg pluspunten dat ik er een kleine voldoende aan kan geven. Goed vind ik het nog steeds niet.

Tussenstand:
1. Kiss
2. Love Gun
3. Hotter Than Hell
4. Destroyer
5. Rock And Roll Over
6. Dressed To Kill

Toch iets beter dan Sonic Boom. Vollere productie, beter zingende Stanley, Simmons die stiekem nog het beste zingt van alle vier de bandleden en nummers die nergens ergeren. Ze springen er ook niet uit, zoals voor mij de afgelopen marathon gemiddeld ook wel gebleken is.

Ik kan nu in ieder geval onderbouwd concluderen dat ik niet van Kiss houd, maar ben alsnog blij dat ik een vijftal albums heb gevonden die ik wel vrij goed vind. Verder is dit soort partyrock gewoon echt niet mijn ding. Muzikaal vind ik het weinig uitdagend, de teksten vind ik dom en een act kan me op plaat verder ook gestolen worden. Dat de band verder een hoop fanatieke fans heeft is duidelijk en dat de band het qua act en marketing goed voor elkaar heeft ook.

Eindstand:
1. Creatures Of The Night 4*
2. Music From The Elder 4*
3. Ace Frehley 4*
4. Paul Stanley 4*
5. Carnival Of Souls 4*
6. Hot In The Shade 3,5*
7. Dynasty 3,5*
8. Kiss 3,5*
9. Monster 3*
10. Psycho Circus 3*
11. Animalize 3*
12. Lick It Up 3*
13. Sonic Boom 3*
14. Love Gun 3*
15. Revenge 3*
16. Hotter Than Hell 3*
17. Unmasked 2,5*
18. Asylum 2,5*
19. Destroyer 2,5*
20. Crazy Nights 2,5*
21. Rock And Roll Over 2*
22. Dressed To Kill 2*
23. Peter Criss 2*
24. Gene Simmons 1,5*
Gemiddelde: 3*

Duizend bommen en granaten, ik hoor wat kwaliteitsmuziek onder een verder overduidelijk niet bijster goed in elkaar gezette rockopera. Maar ik hoor wel goede muziek. Sterker nog, ik hoor goede nummers EN een album dat ik meerdere keren achter elkaar wil opzetten. Het is als geheel onsamenhangend en knullig, maar ik hoor zoveel aparte elementen die ik oprecht fijn vind om te horen. The Oath is stevige heavy metal en daarmee helemaal mijn ding, maar over het album verspreid hoor ik ook invloeden van Queen, Alan Parsons Project, The Beatles en David Bowie. Het is camp, het is kitsch, maar het voelt tegelijkertijd ook oprecht aan en de muzikale performances zijn prima. A World Without Heroes is heel erg mooi. I rockt lekker door. Under The Rose is een prima ballad met die bombastische koorzang er onder. De productie is ook prima. En dit is dan weer iets waar de band zelf een hekel aan heeft? Damn...

Ik ga het zeggen: dit is een Kiss-album dat ik aan zal schaffen als ik hem vind. Daar hebben we op dit punt in de marathon even een unicum bereikt.

Tussenstand:
1. Music From The Elder
2. Ace Frehley
3. Paul Stanley
4. Dynasty
5. Kiss
6. Love Gun
7. Hotter Than Hell
8. Unmasked
9. Destroyer
10. Rock And Roll Over
11. Dressed To Kill
12. Peter Criss
13. Gene Simmons

Psycho Circus intrigeert. De openingstrack is een prima lied en op Within blijft de wat donkerdere sound van Carnival Of Souls nog goed overeind. Simmons' sinistere zang werkt prima wat mij betreft met dergelijke songs. En dan heb je ineens I Finally Found My Way, een al vrij belabberd nummer dat ook nog eens door de minst getalenteerde zanger van de band ingezongen moest worden. What the fuck.

Dat de band toen geen band was, moge duidelijk zijn. Goede songs worden afgewisseld met belabberde tracks, maar het is vooral die interne inconsistentie in sound die intrigeert. Ruud zei het al, het lijkt alsof alle soloalbums bij elkaar gegooid zijn en dat voelt een beetje ongemakkelijk. Niet gek dat de band alsnog terugkwam om dit niet het laatste album te laten zijn, zo'n song als You Wanted The Best voelt eigenlijk best ongemakkelijk aan. Het Alice Cooper plagiaat ook.

Tussenstand:
1. Creatures Of The Night
2. Music From The Elder
3. Ace Frehley
4. Paul Stanley
5. Carnival Of Souls
6. Hot In The Shade
7. Dynasty
8. Kiss
9. Psycho Circus
10. Animalize
11. Lick It Up
12. Love Gun
13. Revenge
14. Hotter Than Hell
15. Unmasked
16. Asylum
17. Destroyer
18. Crazy Nights
19. Rock And Roll Over
20. Dressed To Kill
21. Peter Criss
22. Gene Simmons

Kiss in de jaren '90, stiekem een periode waar ik heel erg naar uitkeek omdat ik vanaf dit punt echt helemaal niets meer dacht te kennen. Ok, ik blijk God Gave Rock 'N' Roll To You II nog te kennen, ik kijk een hoop films, maar verder is het me allemaal vrij onbekend. Unholy begint in dat opzicht het album goed en ik maakte me klaar om positief verrast te worden. Daarna is het echter onder een uitgekledere sound weer een hoop banaliteit en toch helaas weinig echt sterke songs. Paralyzed levert nog wel een beetje die heavy metal-vibe van de eerste song, maar het lied is zelf verder weer erg zwak. De 'ik wil seks met stevige vrouwen'-song Spit heeft puik gitaarwerk, de Argent-cover duurt wat lang maar wordt goed uitgevoerd, maar zo'n lied als Domino vind ik echt verschrikkelijk. Every Time I Look At You bewijst voor mij ook dat Kiss in het ballad-departement ook niets tegen een Bon Jovi in te brengen heeft. Doet me tevens ook teveel aan Every Rose Has Its Thorn denken en daar zou niemand aan herinnerd moeten worden.

Uiteindelijk vind ik Revenge een weinig boeiend album. Interessant om te horen hoe de band de transitie van de jaren '80 naar '90 maakte, maar een zwak lied is met een heavy sound nog steeds een zwak lied.

Tussenstand:
1. Creatures Of The Night
2. Music From The Elder
3. Ace Frehley
4. Paul Stanley
5. Hot In The Shade
6. Dynasty
7. Kiss
8. Animalize
9. Lick It Up
10. Love Gun
11. Revenge
12. Hotter Than Hell
13. Unmasked
14. Asylum
15. Destroyer
16. Crazy Nights
17. Rock And Roll Over
18. Dressed To Kill
19. Peter Criss
20. Gene Simmons

Een album dat ik niet eens kende van naam of cover. Niet verwonderlijk, want er staat echt niets memorabels op. Opener I Want You en Calling Dr. Love zijn een soort van aanstekelijk, maar zodra we op teksten als Ladies Room terecht komen, kan ik weinig meer dan walging voor Simmons voelen. De tijden zijn veranderd zullen we maar zeggen. Nog steeds kan ik hier niets meer van maken dan dat het futloze muziek is.

Tussenstand:
1. Kiss
2. Hotter Than Hell
3. Destroyer
4. Rock And Roll Over
5. Dressed To Kill

Vriendelijk en ongevaarlijk, maar ik kan me voorstellen dat de fans er blij mee zijn. Het is een flinke terugkeer naar de jaren '70 partyrock waar de band oorspronkelijk succes mee had. De hairmetal en jaren '90 invloeden zijn in ieder geval weg en het album klinkt op en top als Kiss. Geen verrassingen en ook niet verwonderlijk dat ik het houd bij 'aardig op de achtergrond'. Singer's zangbijdrage bevalt overigens nog best aardig, sowieso is All For The Glory een vand e betere songs van het album met de lekkere gitaarsolo. Ook een pluim dat het dit keer een pure bandaangelegenheid is in plaats van dat er weer een dozijn gastschrijvers opgetrommeld is. Ja, Stanley's zang is inderdaad iets minder geworden, maar alsnog lijkt het me voor de fans een erg aardige plaat.

Tussenstand:
1. Creatures Of The Night
2. Music From The Elder
3. Ace Frehley
4. Paul Stanley
5. Carnival Of Souls
6. Hot In The Shade
7. Dynasty
8. Kiss
9. Psycho Circus
10. Animalize
11. Lick It Up
12. Sonic Boom
13. Love Gun
14. Revenge
15. Hotter Than Hell
16. Unmasked
17. Asylum
18. Destroyer
19. Crazy Nights
20. Rock And Roll Over
21. Dressed To Kill
22. Peter Criss
23. Gene Simmons

Ja, ik word hier ook niet per se blij van, maar in tegenstelling tot bij het gros van de Kiss albums blijkt dat de fans het daar dit keer ook mee eens zijn. Ik vind het echter niet veel onderdoen voor wat men in de jaren '70 deed, het is gewoon Kiss met hun poppy rock zoals altijd, maar dan een iets gladdere productie waardoor het lijkt alsof het erger is? Naked City en Torpedo Girl zijn best aardig. Rest van het materiaal is ene oor in, andere oor uit, met uitzondering van Shandi wat ik echt een wanstaltig slechte track vind. Middle of the road Kiss wat mij betreft.

Tussenstand:
1. Ace Frehley
2. Paul Stanley
3. Dynasty
4. Kiss
5. Love Gun
6. Hotter Than Hell
7. Unmasked
8. Destroyer
9. Rock And Roll Over
10. Dressed To Kill
11. Peter Criss
12. Gene Simmons

Korte marathon, maar wel eentje die me goed heeft bewezen dat ik niet houd van dit soort stonerrock. Op dit album komt het weinig anders over alsof de band een complete jamsessie heeft opgenomen en het daarna maar een dag heeft genoemd. Ik snap ergens wel dat mensen dit leuk vinden, maar ik kan mezelf er niet toe zetten om hier nog eens iets van op te zetten.

Eindstand:
1. Welcome To Sky Valley
2. Blues For The Red Sun
3. Wretch
4. ...And The Circus Leaves Town

Ik begin me ook af te vragen of Kyuss wel mijn band is, aangezien ik dit album vooral gelaten heb aangehoord. Ja, de productie is beter en het loopt allemaal wel lekker, maar buiten 50 Million Year Trip (Downside Up) en het mooie (maar te korte) Capsized wordt ik er niet heel warm of koud van. Daarvoor voelt het allemaal vooral te eentonig aan om op te vallen. Wel een stukje vloeiender dan het debuut, maar niets waar ik nog vaker naar hoef te luisteren.

Tussenstand:
1. Blues For The Red Sun
2. Wretch

Beduidend beter dan de andere twee albums. Veel afwisselender en dynamischer, maar alsnog merk ik dat mijn aandacht gedurende Movement II langzaamaan aan het afdwalen is. Deze aandacht komt gelukkig wel weer terug tijdens het afsluitende Whitewater-segment, maar alsnog vrees ik dat deze band en ik geen goeie combinatie zijn. Wel het eerste album waar ik langere tijd geboeid heb kunnen luisteren.

Tussenstand:
1. Welcome To Sky Valley
2. Blues For The Red Sun
3. Wretch

Ik ben compleet onbekend met Kyuss buiten dat ik weet dat Homme ook in Queens Of The Stone Age speelt. Wretch is in ieder geval een lekker stevig album dat flink teruggrijpt naar een jaren '70 hardrocksfeer, waar grunge juist probeerde om deze sound te laten vallen. Dit levert een ruige plaat op, waar het toch nog goed zoeken is naar echt bijzonder materiaal. Het aan Black Sabbath-herinnerende Son Of A Bitch en het spacy Stage III zijn in dat opzicht de beste songs op een verder vrij aardige plaat, maar het mag allemaal toch nog wat spectaculairder. De snaredrum is wat mij betreft ook net nog te 'snarepend' in de productie, wat toch iets van het luisterplezier weghaalt. Desalniettemin een lekker vlot album.