Vanwege de lage waardering hier op Musicmeter had ik dit album tot nu toe links laten liggen. Hoe fout kan je zitten? Na beluistering heb ik toch het idee dat een aantal mensen het album maar één of twee keer hebben gedraaid. Dit is namelijk echt een erg lekker rock/pop album. De electrische gitaar is inderdaad volop aanwezig en klinkt erg fijn. En eigenlijk was ik in eerste instantie juist benieuwd naar dit album vanwege de voorganger het oh zo mooie Road To Rouen. De heren blijken zowel mooie pop als goede rock te kunnen maken.

Ze knallen er gelijk in met Diamond Hoo Ha Man en Bad Blood, 2 heerlijke catchy rock nummers, waarbij de titelsong eruit springt. Het wordt gevolgd door het pop/rock pareltje Rebel In You, wat je kan blijven draaien. When I Need You is wat rustiger, maar een mooi gelaagd nummer. 345 is oh zo catchy, heerlijk rock 'n roll nummertje zeg! Side A van het album kan je ijzersterke rock ('n roll) noemen.

Op het relaxte The Return Of... valt de saxofoon op. Rough Knuckles is zowaar een meer funky nummer met een mooi refrein en een geweldige synthesizer. Ghost of a Friend gaat ook terug in de tijd en klinkt lekker seventies, een beetje Roxy Music achtig. Whiskey & Green Tea (at the KGB) blijft in diezelfde Roxy sfeer hangen, mooi nummer.
Het album eindigt met 2 echte melodieuze Supergrass rocknummers. Het slotnummer Butterfly is de uitschieter, mooie melodieën met een prachtig orgeltje eronder. Wat een goed nummer!

Side B van Diamond Hoo Ha gaat dus deels terug in de tijd qua sound en is mooi gelardeerd met allerlei instrumenten. Twee verschillende kanten op 1 album die samen toch één mooi geheel vormen. En een aantal echt fantastische nummers: Diamond Hoo Ha Man, Rebel In You, 345, Rough Knuckles & Butterfly. Een absolute aanrader!

Toen ik over deze samenwerking hoorde, was ik zeer benieuwd. Werkt het ook echt en versterken de groepsleden elkaar ook nog eens? Het blijkt dat Superheavy een blije positieve zeer gevarieerde plaat is geworden vol met fraaie muziek met verschillende ritmes en geluiden uit verschillende werelddelen tot één mooi geheel gesmeed. Dat is Superheavy van de formatie SuperHeavy, bestaande uit Mick Jagger, Joss Stone, Damian Marley, Dave Stewart en A.R. Rahman. Deze groepsleden zorgen voor veel kwaliteit en ervaring en een eigen insteek, waarbij opvalt dat het geheel der delen inderdaad leidt tot een sterk eigen geluid van dit album.

Het knalt er gelijk heerlijk in met titelsong Superheavy, waarbij al die ritmes en stemmen een heerlijk nummer vormen. Unbelievable op Indische ritmes wordt gezongen door Mick Jagger. Mick Jagger is op dit album ouderwets in vorm. Het doet wat met songs als hij ze zingt. Hij wordt daarbij verdienstelijk gesteund door Joss Stone en Damian Marley.
Miracle Worker is de wat gladde wat zoete single, die stiekem toch best lekker smaakt als je 'm op de radio voorbij hoort komen. Met het reggae ritme waarop wordt gezongen, zou het zo een top 10 hit uit de jaren '80 kunnen zijn.

Energy daarentegen doet wat het zegt: een zeer energiek nummer met heerlijke gitaren en harmonica, één van de beste nummers van het album. Hier komt de band samen: het opent met de zangrap van Damian Marley gevolgd door het sterke refrein van Jagger en Stone samen. Die stemmen passen trouwens voortreffelijk bij elkaar, één van de pluspunten van dit album.
Satyameva jayathe is mierzoet: net als de hapjes en snoepjes die je in het Oosten kan krijgen. Gevaar is wel dat het glazuur van je tanden springt. Het past in de sfeer van Slumdog Millionaire, de Oscarwinnende film die in India speelt met muziek van A.R. Rahman.

One Day One Night neigt eerder wat naar the Stones met een zeurende Mick Jagger in de lead. Als Damian Marley meedoet moet ik ineens aan Jagger met Peter Tosh denken. Totdat de Indische violen van Rahman erin komen. Hé de Stones piano zet aan, net als de gitaren van Dave Stewart en Joss Stone doe mee aan een heerlijke climax van dit prachtnummer.
Dit wordt gevolgd door de countrypop van Never Gonna Change, weer met Mick Jagger in de lead. Het past in de sfeer van Jagger's geslaagde solo project van lang geleden: Wandering Spirit. Gezongen op een akoestische gitaar van Dave Stewart: mooi liedje.
Op het reggae achtige Beautiful People doet iedereen vrolijk mee. Jagger heeft de lead, gevolgd door Marley. Joss Stone vult hen mooi aan in het refrein. Echt zo'n heerlijk gitaartje vormt de bridge.

Rock Me Gently is een juweel van een nummer. Het opent met Marley begeleidt door sterke percussie en een subtiel orgeltje. De fraaie accenten zijn van Joss Stone. Dan gaat het nummer 'lopen' en kom ik dan toch met de naam van zijn vader: Bob Marley's ritmes vormen hier de basis. En wat een prachtige gitaarsolo van Stewart. Met z'n allen gaat het naar een mooie finale toe van deze song.
Bam: gitaargeweld volgt op I Can't Take It No More. What the f*** is going on? zingt Stone. En Jagger haalt ouderwets uit naar politici en ander tuig. Maar de hoofdrol is toch echt voor Dave Stewart hier op gitaar en synthesizer. Synthesizer? Verdomd, dit is een sort of Eurythmics nummer.
Dit was een schitterend slotnummer geweest, maar er volgen er nog twee. I Don't Mind is gebaseerd op toetsen en violen. Een rustig liedje gezongen door Jagger en Stone, met een stukje Damian. Nu ik het vaker hoor, vind ik het toch wel erg mooi.
World Keeps Turning lijkt erop gezet voor de Amerikaanse markt. Wat is dit nou voor een mierzoete tekst op het einde? Ik druk iets eerder op de stopknop.

Dit is één van de beste popalbums van 2011. De basis wordt gevormd door de prima ritmes van Damian Marley en de rijke aankleding van de nummers door A.R. Rahman. Mick Jagger is in topvorm, Joss Stone zingt uitstekend, met diepte en dynamiek. Dit miste je juist op haar eigen album van 2011 LP1. Dave Stewart kan je duidelijk nog steeds om een boodschap sturen: zijn uitstekende gitaarspel is vaak de basis van de songs. En ja, niet onbelangrijk, er staan heel wat prima nummers op. Creatief is er gebruik gemaakt van de verschillende insteken van de groepsleden uit de hele wereld. Zonder dat het een ratjetoe is geworden, integendeel: ze versterken elkaar juist. Tot slot valt op dat uitgezonderd het slotnummer en een beetje de single dit album heel wat minder commercieel is dan ik vantevoren verwachtte. Dat pleit ook nog eens voor het prima Superheavy.

DeLuxe editie:
Op de DeLuxe editie staan nog eens vier nummers. Mahiya heeft een originele Indische drumbasis, waarbij Joss Stone de uitstekende vocals verzorgt. Warring People heeft een echt mengsel van stijlen. Lekker lopende gitaren en Indische violen dragen de vocals, nu verzorgt door Mick Jagger. De bridge is Indische muziek van Rahman, gevolgd door Damian Marley. Een prima kookpotje van stijlen dit nummer!

Joss Stone goes Jamaica op Common Ground. Samen met Damian Marley en een oh zo fijn pianootje krijg je een erg prettig nummertje, zeker als ene Mick Jagger en een piepklein viooltje ook nog mee gaan doen. Tot slot volgt er een Indisch synthesizerbeatje, met een half rappende Jagger op Hey Captain. Marley rapt vrolijk verder en Joss Stone dikt het refrein nog even lekker aan.
Conclusie: ga voor deze DeLuxe versie, het is de moeite waard.

Ik vind dit net niet het hoogtepunt van Supertramp. Het is een wel heel erg aangenaam album, maar Crime of the Century is net een niveautje hoger. Hoewel vergelijken niet altijd even makkelijk is, want dit is veel meer een poprock album geworden. Maar dan wel gevuld met vele echt goede nummers. Hoogtepunt is het fantastische The Logical Song en ook Child of Vision is erg sterk. Titelsong Breakfast in America blijft tijdloos goed, Goodbye Stranger met de fraaie gitaar & het sombere Take the Long Way Home zijn fraai. En zo staat het album vol met goede songs.

Voor mij was dit net niet de eerste LP die ik kocht. Ik heb steeds de singles uit de uitverkoopbakken (net uit de top 40) gepakt voor 1 gulden en had zo bijna het hele album op single...

Ik was zo dom om deze plaat een tijd links te laten liggen, omdat Roger Hodgson de band had verlaten, zoals Bikkel2 al aangeeft. Ook hierboven lees ik: Supertramp zonder Hodgson kan niks zijn, dus is deze plaat niks. Hoe fout kan je zitten? De impact van Rick Davies op Supertramp is natuurlijk gigantisch: hij is oprichter van de band en heeft veel hele grote tracks van deze band geschreven. Ook de rest van de band speelt prima en doet natuurlijk gewoon mee. Wat te denken van multi-instrumentalist John Helliwell en drummer Bob Siebenberg?

Zondag 10/10/10 traden ze op in Antwerpen, ook zonder Hodgson: wat een fantastische band, wat een geweldig concert. Ze speelden een aantal nummers van Hodgson, die zeer verdienstelijk werden vertolkt door de zoon van de drummer (echt waar). Verder speelden ze al die Rick Davies klassiekers, waaronder het geweldige Cannonball, de opener van dit album. Wat een power, wat een geweldige melodielijnen. Voor mij is het één van de beste Supertramp nummers.

Verder staat het epos Brother Where You Bound met op gitaar David Gilmour op dit album. Een lang, maar zeker niet langdradig, afwisselend stuk prachtmuziek met in de glansrollen de piano van Rick Davies en de gitaar van Gilmour. Wat wil je nog meer?
Van de andere nummers vind ik alleen Ever Open Door wat minder. De rest van de nummers is echt goed, zoals het prima Better Days. En wat klinkt de saxofoon van Helliwell toch vertrouwd lekker op Still in Love en de piano van Davies op No Inbetween. Die laatste vind ik horen tot de betere Supertramp nummers.

Kortom: dit album is gewoon echt goed. Het is in ieder geval een stuk beter dan Famous Last Words, het laatste Supertramp album met Roger Hodgson. Ik vind het jammer dat ik veel te lang wachtte om hiernaar te luisteren. Dit Brother Where You Bound is echt zeer de moeite waard!

Tot mijn verbazing zie ik dat ik nog geen review heb geschreven over één van mijn favoriete albums. Ik kan 'm van voor naar achter Dreamen, maar krijg er nog steeds geen genoeg van. In de tijd dat ik dit geweldige album draaide ging ik zelf naar School en was de tekst van dat nummer heel herkenbaar. Het nummer stond elk jaar ook in mijn top 10 lijstje wat ik inleverde voor de top 100 alllertijden.

Als puber verstop je jezelf ook weleens in je eigen kamer met muziek en nog eens muziek en luisterde ik naar het waanzinnig mooie Hide In Your Shell. Bijna zo mooi is het prachtige Asylum, met een hele fraaie piano. Rudy is een briljant nummer met een mooi verhaal en met een prachtige dynamiek in de muziek. If Everyone Was Listening is een lief klein liedje, met daarna en daartegenover het exploderende ijzersterke Crime of the Century. Wat een sublieme piano, sax en strijkers zijn daar toch op te horen.

De productie en sound van dit album is erg mooi, de songs zijn sterk tot subliem, de uitvoering uitstekend, muziek vol met fraaie details, sterk gespeeld. Met recht een klassieker in de rockgeschiedenis. Ik zet 'm maar weer eens terug in mijn top 10.

Ik hoor tot diegenen die dit album wel degelijk bijna het niveau vinden halen van voorganger Crime of the Century. Alleen op een heel andere manier. Dit album is liefer, melancholischer, soms triester, soms luchtiger. Het knappe is dat ze een wat andere invalshoek durven te kiezen voor hun muziek. Ze komen niet met een Crime of the Century part 2 aan: dat getuigt van lef.

Het album is gevuld met fraaie muziek. Eigenlijk is alles mooi. Echt geweldig zijn Sister Moonshine, Ain't Nobody But Me, A Soapbox Opera & Another Man's Woman. Kort maar prachtig is Two of Us. Bijzonder is dat toen en nu nog steeds dit album mij nog steeds zo pakt.

Crime of the Century & Crisis? What Crisis? hadden inderdaad wat meer eigenheid dan dit Even in the Quietest Moments. Dit album komt wat meer over als een verzameling goede tot geweldige nummers, hoewel de piano niet voor niets voorop staat. Toch wel prominent te horen op dit album.

De kritische benadering van dit album door sommigen vind ik wel weer overdreven. Daarvoor staat er simpelweg alweer te veel goeds op deze lp / cd. Het heerlijke Give a Little Bit, het oh zo mooie Even in the Quietest Moments, het sterke Babaji en het mooi uitgesponnen From Now On. En natuurlijk het briljante Fool's Overture. Alleen live op Paris nog fraaier op vinyl, cd en recent op dvd verschenen. Toch wel één van de beste nummers ooit (toe maar!).

Dit is één van eerste LP's die ik kocht. Daarvoor hield ik het vooral op singletjes die ik ook nog meestal goedkoop kocht als ze uit de hitparade gingen. Dat gold ook nog voor Breakfast in America, wat ik vrijwel compleet op single had....
Maar toen kreeg ik een krantenwijk en één van de eerste dingen wat ik met het geld deed, was die oh zo mooie dubbel LP kopen van Supertramp: Paris. Wat was ik trots, wat zag het artwork er mooi uit en vooral: wat was de muziek soms onbeschrijfelijk mooi. Ook de opname en productie van het concert vond ik zo goed: je hoorde het publiek goed, net niet te hard. Als je ernaar luisterde was het net of je ook in Parijs was bij het concert.

Ik heb deze dubbel LP helemaal grijs gedraaid. Later ben ik naar heel veel concerten geweest en dat doe ik nog steeds. Maar dit Paris, hoort nog steeds tot mijn favorieten, als alles op plaat en in het echt meegemaakt meetelt.
Er staan een aantal erg goede of fraaie liedjes op, maar het merendeel is toch betoverend mooi of echt fantastisch. Dan heb ik het over School, The Logical Song, Breakfast in America (inclusief inleiding), You Started Laughing, Hide In Your Shell, Rudy, A Soapbox Opera, Asylum, Fool's Overture (!) & Crime of the Century.
Ik heb de dubbel LP maar weer eens in mijn top 10 gezet.

Daarnaast moet je als liefhebber van dit album toch echt ook de dvd of blu ray hebben. Het lijkt wel een film: zo goed is de cameravoering, zijn de camerashots en is de regie. (PS: in het boekje zie ik dan ook staan: concertfilmdirector, gefilmd met 4 camera's). Het beeld dichtbij wat het meeste gebruik wordt is inderdaad zeer goed. En de geluidsmix is geweldig!
En het belangrijkste is: zo kan je alsnog ook op een andere manier genieten van deze historische Paris concerten. Hoewel ook niet onbelangrijk is dat op de dvd een paar nummers staan die niet op de LP staan (en andersom):

Even in the Quietest Moments
Give A Little Bit
Another Man's Woman
Child of Vision
Downstream (alleen in geluid)

Die deels andere tracklist komt ook doordat de dvd een opname is van 1 december 1979 en de LP van 29 / 30 november. Maar wel allemaal in Paris, waar ze ook op 2 december nog speelden. Kortom: nog meer materiaal, wat een feest!

Zou je toch moeten doen bikkel2. Ook ik heb er lang over gedaan om hier eens naar te luisteren. Zondag was ik naar Supertramp in Antwerpen op 10/10/10: het was echt een geweldig concert. Mijn buurman was al naar geluidsgalmbak Gelredome geweest en gaf mij dit album om 'm toch eens te proberen.

Het overall niveau ligt niet helemaal op dat van de albums van Supertramp tot en met Brother Where You Bound. Maar die vergelijking is eigenlijk niet helemaal juist. Dit is meer een jazzy popalbum geworden, waar je toch regelmatig best wat moois hoort. Bij vlagen hoor je ook die jazz terug, één van de basisonderdelen van Supertramp. Ook moet ik regelmatig aan catchy muziek van the Doobie Brothers denken. Zo slecht is dit dus nou ook weer niet, als de wel heel lage score van 2,7* doet vermoeden.

Slow Motion is een mooi dromerig nummertje. Little By Little heeft een prima groove en funky gitaartje (jawel...) en een heerlijke sax: wat een lekker jazz-funk nummer is dit zeg. Broken Hearted is een catchy popnummertje met een supersax. Over You is een lieve popballad, niet helemaal mijn ding. Het lange Tenth Avenue Breakdown combineert jazz en poprock tot een fraai geheel. Dit nummer komt aardig in de buurt van de 'oude' Supertramp en is echt goed.

A Sting In The Tail is een soulfulle ballad met lekker orgeltje en trompet. Bee In Your Bonnet brengt ook weer wat van de 'oude' Supertramp poprock: klinkt niet verkeerd. Goldrush is een kort countrypop liedje. Dead Man's Blues is jawel: een bluesrock nummer. Met prima sax, piano, percussie en trompetsolo. Dit laatste nummer hadden ze zo kunnen spelen op hun 70/10 concert: klinkt echt goed!

Alles bij elkaar toch een heel aardig album van Supertramp, dat soms in de buurt van het oude niveau komt, maar eigenlijk de accenten wat meer op jazzy pop heeft liggen dan de poprock die we van Supertramp gewend waren.

Mee eens. Ik denk dat heel wat mensen daarom dit album laten liggen en dat is echt zonde. Het is een verrassend actueel album met prachtige rustige muziek met soms heerlijke stukken wat steviger rock.

Je hoort inderdaad ook dat ze nog wat aan het zoeken zijn, maar dat is toch juist prima en logisch voor een debuutalbum. It's A Long Road, Words Unspoken, Nothing To Show ( een favoriet van mij) & Maybe I'm A Beggar mogen er overigens ook zijn. Er staat trouwens maar één wat minder nummer op: Shadow Song. Het maar liefst 12 minuten durende nummer Try Again zit echt mooi in elkaar. Daarin hoor je de Supertramp sound al een beetje doorkomen.

Kortom: een prima album. Misschien stiekem nog zelfs iets meer dan dat.

Mooie verzamelaar van Southern Soul uit de jaren '60 geschreven door two white boys, Dan Penn & Spooner Oldham en uitgevoerd door vele talentvolle Soul artiesten. Heel wat muziek op deze cd is doordrenkt met de Southern Soul emoties, je hoort het en je voelt het. Ook de teksten van beide heren sloten daar altijd fraai bij aan: de liedjes waren een prachtcombi van emotionele teksten en soul muziek.

Toch ga ik niet voor het volle pond. Kritiekpunt is dat er niet altijd voor de beste uitvoering is gekozen, met als HET voorbeeld het nummer I'm Your Puppet. Hier staat de versie van Dionne Warwick erop, maar die is zoveel minder dan die van James & Bobby Purify (productie Penn, #6 USA, meer dan 1 miljoen verkocht & #12 UK). Onbegrijpelijke keuze wat mij betreft.
Daarnaast vind ik een enkel nummer wel aardig, maar niet helemaal top. Voorbeeld is opener Out of Left Field van Percy Sledge. Deze heeft heel wat betere nummers opgenomen van dit Penn / Oldham schrijfersduo. En wat te denken van Denver van Ronnie Milsap? Hoezo misplaatst op dit album en hoe dan ook een matig liedje.

Maar niet teveel geklaagd: dit blijft een fraaie Southern Soul verzamelaar. Etta James zingt prachtig I Worship The Ground You Walk On (alleen de titel al), Slippin' Around With You van Art Freeman is echt geweldig en wat te denken van I Met Her In Church - Hallelujah!! - door Tony Borders. He Ain't Gonna Do Right van Barbara Lynn is geniaal en als dan bijvoorbeeld ook nog James Carr en Arthur Conley hun beste beentje voor zetten, dan heb je echt wat moois in de cd speler. Ook leuk is het afwisselende op dit album: van tearjerkers naar countrysoul (Are You Never Coming Home? prachtig!), het staat er allemaal op.

En oh ja: volgens mij heeft het begin van de titelsong wel heel veel weg van Suspicious Mind...

Opener Stars is een mooie start van deze disco plaat uit het disco jaar 1979. Sylvester met zijn gouden strot, zijn prima zangeressen, band, synthesizer en soms orkest zetten een goede prestatie neer. Body Strong is het enige dipje, niet echt heel bijzonder. I (Who Have Nothing) is een titel die zo van een soul plaat uit begin jaren '70 zou kunnen komen, maar in werkelijkheid vliegen de discobellen je letterlijk om de oren. It's funky as hell! I Need Somebody to Love Tonight tot slot is meer ingetogen en heeft meer een synthesizer base. Het zorgt voor wat afwisseling op deze toch helemaal niet onaardige plaat.